Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
06 / 12Sermon del 1897

El Prim Gran Cumandament

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 D 279.2Sermon tegnuu martedì sira, 2 de Marz del 1897 Stampaa in sul Bollettin Quotidian de la Conferenza Generala, 5 de Marz del 1897, Vol. 1, N. 16, pagg. 279-285.

TAM1897 D 279.3VÜ savii che ‘l Signur l’ha dii de ‘sto temp e de la gent che la viv in ‘sto temp, che “chì a hinn quij che tegnen i comandament de Dio e la fed de Gesù.” Ti e mì professom giustament de vess quel pòpol, e stèm in pee indove professom che ‘l Padrun el pò dì de numm, a l’univers: “Chì a gh’è quij che tegnen i comandament de Dio e la fed de Gesù.” E ‘l sarà un fàt, minga domà perchè lù el dis, ma lù el disarà perchè l’è un fàt.

TAM1897 D 279.4Quell test chì el se aplica del tutt a ti e a mi che sem chì in ‘sta cà; e ‘l Signor el voeur che ‘l deventa un fait adess e che ‘l resta un fait inscì de filà, inscì che ‘l poda proclamàll a tutt el mond e a tutt l’univers de continuv: “Chì a hinn quij che tegnen i comandament de Dio e la fed de Gesù.”

TAM1897 D 279.5Quest l’è quell che gh’emm de studià. Gh’emm de studià in ‘sti lezion, per savè se tegnom i comandament de Dio o nò; inscì che ‘l Signor el poda dì de numm: “Chì gh’è quij che tegnen i comandament de Dio e la fed de Gesù.”

TAM1897 D 279.6In del tegnì i comandament de Dio, de sigur el prim el riva, e quell de sigur l’è che gh’emm de tegnì. E chì l’è la soa parola: “El prim de tucc i comandament l’è: Scolta, o Israel; El Signor, el noster Dio, l’è un sol Signor: e ti te amarè el Signor, el to Dio, con tutt el to coeur, e con tutta la toa anema, e con tutta la toa ment, e con tutta la toa forza: quest l’è el prim comandament.”

TAM1897 D 279.7Adess, el Signor el pò dì de ti e de mi, in quant a quell comandament lì: “Chì gh’è quij che’l tegnen”?

TAM1897 D 279.8El Signur el gh’ha tutt el tò coeur, inscì che te gh’heet minga un coeur per nagott oltra a lù e a quell che l’è sò?

TAM1897 D 279.9El Signur el gh’ha tuta la toa anema, in d’un amor devot, inscì che gh’è nissun sentiment del tò vesser che ‘l sia no so?

TAM1897 D 279.10El Signur el gh’ha tuta la toa ment, inscì che gh’è nissun penser de la toa ment, nissun lavorà de la toa ment, nissuna part de la toa ment che la sia no soa, — dedicada al so servizzi? Perchè con la ment servom el Signur noster Dio. No con ona part, no con domà ona part, ma con tuta. Inscì che te gh’heet nissuna ment de dedicà, o de mett sora, a nagott che l’è no de Dio.

TAM1897 D 279.11L’è tuta la toa forza soa, inscì che te gh’heet nissuna forza de mett depertut foeura che in su quell che l’è de Dio, e per el so servizzi?

TAM1897 D 279.12Se tutt quest l’è ver per tì, alora l’è propri dit de tì: “Chì a hinn quij che tegnen i comandament.”

TAM1897 D 279.13“El segond l’è compagn, Te amaret el tò prossim come ti medem.” Quand che l’amor de Dio l’è in di noster coeur, come in del prim comandament, el sarà assee facil amà i noster prossim come num medem.

TAM1897 D 279.14Come l’è staa faa notà in del discors del Fradell Kellogg l’alter dì, del quel bagaiin de Chicago che l’è andaa de un omm, un perfett sconossuu, e gh’ha dii: “Te seet che te seet el peccadur pussee grand del mond?” E quand l’omm, stupii, l’ha domandaa come l’era possibil, disend che l’aveva mai mazzà nissun, che l’aveva mai commettuu on gran crimen, el bagaiin el gh’ha dii: “El comandament pussee grand l’è: ‘Ameret el Signor, el tò Dio, con tutt el coeur, con tutta l’anima, con tutta la ment e con tutta la forza’. Ti te ‘l feet?” Lù l’ha responduu: “No, mì no. Mi no poss propri dì de fàll.” “Beh,” l’ha dii el bagai, “quel lì l’è el pussee grand di comandament. Ti te rompet el comandament pussee grand; donca ti te seet el peccadur pussee grand.” L’omm l’ha ammess, e l’è staa menaa a Dio e a la salvezza piena. L’è bell ciar: vist che quest l’è el comandament pussee grand, quell che ‘l romp l’è el peccadur pussee grand. Te seet ti?

TAM1897 D 279.15Ti e mi disom de tegnì i comandament de Dio e la fede de Gesü. Stemm forse infrangend el primm de tucc i comandament de Dio? Se no tegnom el pussee grand, el primm, de tucc i comandament, alura l’infrangom. Se infrangom quest chì, alura no tegnom i comandament; la questiun l’è serrada. Ti e mì gh’emm de decid adess, e gh’emm de decid per semper, se servirèm el Signor con tutt el coeur, e con tutta l’anima, e con tutta la ment, e con tutta la forza.

TAM1897 D 279.16L’è scrivuu: “El regn de Dio l’è dent in vialter.” El regn che l’è dent in numm, l’è el regn de Dio; l’era inscì quand che l’omm l’è staa creaa, ma el nemis l’ha usurpaa el post de Dio; e ‘l Signor l’ha tornaa a fà liber l’omm de scernì se Dio el gh’avarà el so post in del so regn, o se l’usurpator el gh’avarà el post de Dio in del regn de Dio. El regn che l’è in de violter l’è del Signor. Spetta a violter decid se ‘l Signor el gh’ha de regnà lì, o se l’è l’nemis a regnà. E se violter scernii no che ‘l Signor el gh’ha de regnà lì, alora scernii che l’è l’nemis a regnà. Tutt el depend de la scerna de l’omm in su chi l’è che ‘l gh’ha de comandà.

TAM1897 D 280.1Qualchedun el gh’ha de comandà. L’omm l’è minga staa faa per comandàss deperluu, independent de Dio. L’è staa faa per vess quell che l’è con Dio, e ‘l pò minga vess quell che l’è senza Dio. L’omm l’è staa faa per stà con Dio. El regn de Dio l’era dent in lù. Dio el comandava dent in lù. Ma l’ha scominciaa a vorè fà de coo deperluu, a seguì el Satan. Ma un omm el pò fà de coo domà a seguì Dio. El regn de Dio l’è dent in tì. A gh’emm de scernì che ‘l Signor el ciapa el sò post in de numm, in del sò regn in di noster coeur. Lu el ciaparà el sò post là, e ‘l regnarà là quand che ‘l podarà avègh el sò post in del sò regn.

TAM1897 D 280.2Ti te seet che, per quell che ‘l riguarda el Regn de Dio in su la terra, el sarà de mar a mar, e del fiumm ai confin de la terra. El Regn de Dio, ‘sto Regn che ‘l vegnarà quand che ‘l Signor el vegnarà, ti te seet che ‘l gh’ha de quattà ògni brasc, ògni particella de terren che la gh’è in ‘sto mond. Adess el regn de Dio l’è denter de violter. Quel regn lì, denter de violter, indove che Dio el comanda — el so comandament el quatta ogni spazzi, ogni particella de terren in del voster coeur? L’è inscì? L’è questa la domanda, e ‘sti domand hinn per numm per pussee de un motiv.

TAM1897 D 280.3Mi son domà dree a lensger el comandament, e a tirà la vostra attenzion a quell che ‘l dis. E quest per fà in manera che ti e mi gh’abiem semper la ment e ‘l coeur avert a la domanda: l’è vera per numm la roba che la dis: “Chì gh’è quij che tegnen i comandament de Dio e la fed de Gesù” con tutt el coeur, l’anima, la ment e la forza?

TAM1897 D 280.4Quell che la vostra ment la se sostegn, quell che la studia, quell che la lavora — gh’è Dio in quella roba lì? L’è per la gloria de Dio? La ricerca che te seet dree a fà, i studi che te seet dree a seguì, el penser intregh de la toa ment — l’è per fàgh stampà l’imagin de Dio? L’è per trovà Dio pussee a fond in de la ment? L’è per glorificàll pussee? L’è Lu el primm e tutt in tutt, in di to sforz intellettual? Te l’heet amur, te ‘l servet con tutta la ment?

TAM1897 D 280.5E con tuta la toa forza. El camp che te aret, te l’aret per Dio? La pialla che te ‘l doperet, per liscià una tavola, te la doperet per Dio, inscì che tut quell che te ricevet el sia de Dio e minga to per nagott? La toa forza l’è inscì del tut dedicada a Dio che te lavoret per la soa causa depertut indove te metet la man?

TAM1897 D 280.6L’è stada un’idea spantegada che una persona la gh’ha de smett de lavorà al sò mestee, o a qualsessia lavor manual che la fa, prima de podè vess un lavorador de la causa. Tanti disen: “Voeuri andà via de quell che foo adess. Magara podessi vedè foeura. Magara podessi sortì de ‘sta botega. Me piasariss vess un lavorador de la causa.” Se te seet no on lavorador de la causa indove te seet, te saret no on lavorador de la causa quand che te rivet indove te voeuret vess. Se te seet no on lavorador de la causa intant che te arat el camp, te saret no on lavorador de la causa anca se te provasset a predegà in sul pulpitt. Se te seet un ferree, e a l’incügen dì dopo dì — se te seet no un lavorador de la causa inscì a fond, inscì de coeur, inscì con tuta l’anima, come mi son in sul pulpitt, alora te saresset no un lavorador de la causa anca se te stesset a distribuì di volantitt de ‘na quai part.

TAM1897 D 280.7Gh’è un esempi denanz a numm de quell che l’umanità la pò vess; e de quell che ògni credent in Gesù el gh’ha de vess. El Fioeu de Dio l’è vegnuu in ‘sto mond per fàgh vedè a ti e a mi cossa che ‘l voeur dì tegnì i comandament, e propi come se fa. E l’ha lavoraa de mestee per circa ses voeult el temp che l’ha predicaa. A partì de l’età de dodes agn, quand che ‘l podeva scomincià a lavorà con el Giuseppe al mestee de falegnamer, quand che ‘l podeva fà un bell poo de roba, — perchè un bagai de dodes agn el pò dà una gran man a un falegnamer. Donca, a partì de l’età de dodes agn, l’è staa batizaa e l’ha scominciaa a predigh intorna ai trent’agn; quest el fa vottdes agn. In ‘sti agn chì l’ha lavoraa de falegnamm. Di trent’agn ai trentatrè agn e mezz, l’ha passaa el sò ministeri publich a predigh. Donca se ved che l’ha lavoraa de falegnamm per quasi ses voeult pussee a longh de quell che l’ha faa a predigh.

TAM1897 D 280.8Adess, l’era Fioeu de Dio istess in quii desdott agn che l’ha lavoraa de falegnamm, come in di trii agn e mezz che l’ha predicaa? — Vialter savii che l’era. L’era el mè Salvador e ‘l voster Salvador quand che l’era lì a taja una tavola, a fà su una panca e a mettigh i gamb, — l’era propi el mè Salvador e ‘l voster Salvador alora, inscì tant ‘me quand che l’era in su la cros? — Vialter savii che l’era. “Perchè a sem salvaa per la soa vita.”

TAM1897 D 281.1Desmentegheves no che l’è staa a la fin de ‘sti desdott agn, quand che l’è vegnuu a vess batizaa, e l’è staa batizaa, a l’inizi del so ministeri, e a la fin de la soa vita de falegnamee, — l’è staa alora che Dio l’ha dii: “Quest chì l’è el me Fioeu beniamin, in del qual son ben content.” L’era minga, donca, on lavorador per la causa istess in quii desdott agn, come l’è staa in quii ultem trii agn e mezz? — Vialter savii che l’è staa. Donca, se ti te seet un marangon, e un credent professaa in Gesù Crist, te podet minga vess un sò seguas? Te gh’heet minga de vess el sò seguas e un lavorador per la causa proppi lì, inscì de ver come se te füsset in sul pulpitt? Mi disi no che ti te seet obligaa a restà semper un marangon. Lü l’ha minga faa inscì. Mi disi no che te saret semper obligaa a restà un ferrée o un contadin; ma disi e insisti che, intant che te seet un marangon, intant che te seet un ferrée, intant che te seet un contadin, te gh’heet de vess un lavorador de la causa inscì de ver come te saret mai, indove che te seet.

TAM1897 D 281.2Donca el Gesù l’ha faa vedè a ognidun de numm cossa el voeur dì vess un cristian, e cossa la nostra vita la gh’ha de vess, in qualsessia lavor che la nostra ment, el noster coeur o i noster man i fann. L’ha amaa Dio con tutt el coeur, tutta l’anima, tutta la ment e tutta la soa forza, quand che l’era un marangon. Quand che ‘l tajaeva i ass, quand che ‘l faseva i tavoi, quand che ‘l faseva i port e ‘l je meteva su, l’era per la gloria de Dio. El Signor l’era tutt per lù. Quand un omm el vegneva de lù come un falegnamm, a vedel domà come un falegnamm; senza vedel come el Salvador del mond, — quand un omm el vegneva de lù domà come un falegnamm, e ‘l se setava giò con lù e ‘l diseva: “Voeuri che me feet un tavol. Me la feet?” e lù l’ha respondud: “Che gener de tavol te voeuret?” e l’omm el gh’ha descrivud, e ‘l Gesù l’ha dit: “Sì, te la foo;” quand che ‘l Gesù l’ha fad su la tavol e ‘l l’ha portada in spalla a cà de l’omm, e l’ha portada dent in cà de l’omm, e la gh’ha metuda giò lì perchè l’omm el la doperass — in tuta quella faccenda lì el Gesù l’era del tut de Dio. El Signor l’era in tucc i sò azion. In ogni giuntura che l’ha faa in quella tavola lì gh’eren minga di crepp, nissuna l’era quattada de polver, nagott l’era quattad su, l’era una tavola onesta. L’era del tutt una tavola che ‘l Signor l’avaria podud aprovà.

TAM1897 D 281.3E quand che l’ha faa el patt per fà la tavola, l’ha faa on patt onest, vun che Dio el podeva vardà e dì: “L’è on patt giust”. L’ha minga domandaa a l’omm de pagà pussee de quell che l’era giust per on lavor del gener. L’omm el gh’ha domandaa: “Te me feet ona tavola inscì e inscì?”. “Sì”. “Quant te ghe voeuret per falla? — quant la costarà?” Lü el calcolava, e ‘l ghe diseva a l’omm: “El legnam el costarà tant, e ghe vorrà on cert temp per falla, e el mè lavorà el val tant. Te penset no? Te penset no che el mè lavorà per el temp che ghe vorrà, el valarà tant?” E l’omm el diseva: “Sì, son d’acordi. Pensi che la vaga tucc quei danée. L’è onest. L’è on patt ciar.” E quand che l’ha ciapaa su el tavol in spalla, el l’ha portaa là e l’ha mettuu giò, l’omm el gh’ha pagaa quell che i aveven pattii, e ‘l Signor el podeva vardà giò su tutta quella transazion e dì: “L’è onest. L’è el massim che se pò fà.”

TAM1897 D 281.4L’è inscì che te seet come falegnamm? Te diset de vess un cristian. L’è inscì che te seet come lavorador, in qualsessia lavor che te feet?

TAM1897 D 281.5Te voeuret ben a Diu cun tütt el cör, tüta l’anima, tüta la ment e tüta la forza? Quel che te fè o che te se ciamà a fà; quel che te trattet cun el tò visin, che ‘l sia pagàn o cristian; l’è faa in manera che Diu ‘l pö guardà e dì: “L’è abastanza bon per el regn de Diu”; parchè töt el tò cör, töt la tò anima, töt el tò penser, töt la tò forza l’è messa in quell per la gloria de Diu.

TAM1897 D 281.6Semm di osservador di comandament, o no? L’è questa la domanda. E l’è ora de capìll inscì a fond che el Signor el poda confermal in del messagg che ‘l parla, “Chì a hinn quij che osserven i comandament de Dio.”

TAM1897 D 281.7Adess, a se ved che ‘sto comandament el quatta tutt el camp de ogni roba, e che podom minga tocà un penser in tutt el regn del penser che ‘l vegna no dent in ‘sto test de che emm partii. Donca, gh’emm de vardà tutt in del noster pensà, gh’emm de vardà tutt quell che la nostra ment l’è ciamada a fà, a la lus de quella scrittura, el prim de tucc i comandament.

TAM1897 D 281.8Tutt quell che sem ciamad a fà, gh’emm de vardàll a la lus de quell comandament chì, el pussee grand de tucc. L’è una roba che, in la pagura de Dio, podi fà con tutt el coeur, l’anima, la ment e la forza? Se l’è no inscì, alora voeuri toccàlla? — No. Se l’è una roba che podi minga fà con tutt el coeur, la ment, l’anima e la forza, e con Dio, alora cossa gh’hoo de fàgh? Se Dio el pò minga vegnì con mi, alora son dree a romp i comandament. Son minga dree a dedicàgh tutt a lù. Tutta la mia forza la var negott se l’è impegnada in d’una roba che lù el pò minga entràgh, o podè toccà o aprovà, o che ‘l pò minga accettà.

TAM1897 D 282.1Soo che l’è dritt, ma l’è el Cristianesim. L’è el Cristianesim, e ti e mi gh’emm no de contentàss de vun sesdesim de quaicoss che l’è men de quell esattament lì. Gh’emm no de contentàss, nanca per l’ombra d’on moment, de nagott in ‘sto mond che ‘l sia men de fà tutt quell che femm cont el Signor con numm, e poeu fàll cont tutt el coeur, e tutta l’anima, e tutt el penser, e tutta la forza. E mi ve disi che quand che rivarem a quell punt, tucc numm, se tucc in ‘sta cà se rendaran a lù adess subit, e tegnarann dur lì, podom nanca imaginà che potenza de Dio la se manifestarà in del mond.

TAM1897 D 282.2La gran difficoltà fin del principi l’è stada che i omen hann minga lassaa a Dio el post in di sò coeur che l’è so. Dio l’ha creaa l’omm inscì, e lù el s’è voltà via vers tutt el rest, e l’ha saraa foeura del tutt Dio. El Signor el l’ha liberaa de quell scur, el gh’ha daa la libertà de scernì, e ‘l gh’ha ciamaa a scernì se l’avaria amaa el Signor Dio con tutt el coeur, tutta l’anima, tutta la ment e tutta la forza. L’è staa liberaa de scernì de lassàgh anmò el sò post a Dio; ma inscì tanta gent l’ha scernii che ‘l Signor el gh’avess no el sò post, che ‘l diluvi el j’ha spazzaa via de la faccia de la terra.

TAM1897 D 282.3Alora el Signor l’ha faa partì de noeuv la razza. E l’unega roba che l’ha domandaa a ognidon l’è stada de amà el Signor Dio con tutt el coeur, e con tutta l’anima, e con tutta la ment, e con tutta la forza, e ‘l sò pròssim come lù medemm. L’è tutt quell che l’ha domandaa ai vott che hinn andaa dent in de l’arca, e che n’hinn vegnuu foeura. Se ‘l prim omm l’avess amàa Dio con tutt el coeur, e con tutta l’anima, e con tutta la ment, e con tutta la forza, nissun peccaa el saria mai entraa.

TAM1897 D 282.4Dopu che l’eva peccaa, e che ‘l Signor el l’eva liberaa de quella s’ciavituu, se l’Adam e tucc i soeu fioeu i avessen amaa Dio con tutt el coeur, l’anima, la forza, la ment e el vigor, qual la saria stada la condizion del mond? — I avarien tegnuu i comandament de Dio, e la fed de Gesù, e la giustizia la saria stada spantegada su la terra come i aqu coverzen el mar. L’è impossibil che quella roba la se possa adempì in de l’omm sota la s’ciavituu de la maledizion, sota la s’ciavituu de la carna peccaminosa? El pò Dio liberà inscì el pecador del poder del pecaa in de la carna che ‘l pò amà Dio con tutt el coeur, l’anima, la forza, la ment e el vigor? — Sì. El pecaa l’avaria poduu no maledì la terra, inscì come l’è, anca con la gent sota la s’ciavituu de la carna che l’è pecadora, se i avessen creduu in Dio, e tegnuu i comandament de Dio, e la fed de Gesù. Quella l’è la verità, perchè quell l’è el Cristianesim. Donca, alora, te vedet che tutt quell che ‘l Signor l’ha semper vorsuu de numm, tutt quell che l’ha semper vorsuu de l’omm de quand che l’Adam l’ha peccaa, l’è staa e l’è, che ‘l tegna i comandament de Dio e la fed de Gesù. E ‘l primm de tucc i comandament l’è: “Te amarè el Signor to Dio con tutt el coeur, e con tutta l’anima, e con tutta la ment, e con tutta la forza.”

TAM1897 D 282.5In Romagn 1:21, el dis che in del principi “i cognosseven el Signor”. Varda chì: l’omm ai inizi de la soa storia el cognosseva el Signor. L’Adam el cognosseva el Signor de partenza, ma l’ha minga tegnuu ‘sta conoscenza. Quand che l’Adam l’ha peccaa e l’è staa resettaa, l’ha cognossuu el Signor. Quand che la razza umana l’è ripartida dopo el diluvi, la cognosseva el Signor de partenza; donca l’umanità la s’è semper slontanada de Dio. El mond l’era inscì pecador, l’è inscì pecador, e ‘l sarà inscì pecador, perchè l’ha cognossuu Dio e ‘l ghe dà no a trà, e no perchè l’ha minga cognossuu Dio. Donca el mond l’è no in del mal per via del scur; el mond l’è in del scur per via del mal.

TAM1897 D 282.6El mond l’è scomenzaa con la lus; e che ‘l scur l’è vegnuu dent, l’è per via de la scerna di omen; “quand che hann cognossuu Dio, l’hann minga glorificaa ‘me Dio, nanca hinn staa rengraziant; ma hinn deventaa van in di sò imaginazion, e ‘l sò coeur stult l’è deventaa scur. Fasendoss savi, hinn deventaa matt, e hinn cambiaa la gloria del Dio incorruttibil in d’ona imagin fada a somija de l’omm corruttibil, e di usei, e di besti a quatter zamp, e di besti che strusen.”

TAM1897 D 282.7Adess, vardé; cossa prima de tutt? — I han cognossuu Dio; ma i gh’han minga daa gloria ‘me a Dio; i gh’han minga daa el post che ‘l gh’ha de vess in de lor. I han minga daa gloria a Dio, — i l’han minga revelaa a l’omm, i l’han minga faa manifest in su la terra; perchè el Gesù l’ha dii: “Mi t’hoo daa gloria in su la terra”, e lù l’era Dio manifest in de la carna. Quij omm che cognosseven el Signor, i gh’han minga lassaa che ‘l Signor el se manifestass in de la carna. I eren minga riconoscent. Poeu i hinn deventaa van in di sò imaginazion; poeu el sò coeur stult l’è deventaa scur; poeu in del sò scur i hann professaa de vess savi. Quela saviezza l’era stupidità, e poeu i hann faa di imagin.

TAM1897 D 282.8Donca, se ved che l’imagin che la se mett denanz ai oeugg de la gent, in de la soa idolatria, l’è domà la manifestazion de foeura de l’idolatria, la soa representazion esteriora. L’idolatria l’è giamò ben de dent in del coeur, e l’ha giamò faa divers pass per vegnì foeura. Pensa ben. I cognosseven Dio, e, “Questa l’è la vita eterna, che te cognossen ti.” La conoscenza de Dio l’è la vita eterna; quest l’è sicur. I cognosseven Dio; i gh’aveven la vita eterna in de la conoscenza de Dio. Alora, indove l’è che la se troeuva la mezzana strada tra la conoscenza de Dio e l’idolatria?

TAM1897 D 283.1Pensa ben adess. I conossiven Dio, e, “Questa l’è la vita eterna, che i te possen conoss.” La conossenza de Dio l’è la vita eterna; quest l’è sicur. I conossiven Dio; i gh’aveven la vita eterna in de la conossenza de Dio. L’è scrivuu. Ma i hinn andaa a l’idolatria. Quanti pass hann faa, a partì de la conoscenza de Dio, per rivà a l’idolatria? — Domà vun. Alora, quanti pass, a partì de l’amà Dio con tutt el coeur, la forza, la ment e ‘l vigor, gh’è de fà per rivà a l’idolatria? — Domà vun. Alora, se mì ami no Dio con tutt el mè coeur, e tutta la mè anema, e tutta la mè ment, e tutta la mè forza, cos’è che son? — Un idolàtra.

TAM1897 D 283.2El pöl vess che mi gh’abbia no un idòl scolpid denanz a mi. Quèsta gent lì, a l’inizzi, la gh’aveva no. Ma la gh’aveva un’imagin, un’idea, formada in de la ment, e quand che l’ha faa el sò idòl scolpid, l’è stada domà una representazion per mettela denanz ai oeugg, de quell che la gh’aveva giamò in de la ment. El prim òmm che l’ha faa un’imagin el gh’aveva l’idea de quella in de la soa ment prima de fàlla. El prim omm che l’ha faa un’imagin el gh’aveva in ment l’idea che la gh’avaria de vess el so dio, e quella idea la gh’era giamò prima de fà l’imagin cont el legn o la preda. Donca, quell’imagin de preda che l’ha miss denanz ai so oeugg, l’era domà la forma de foeura che l’ha faa per representàgh in quella manera el dio che ‘l gh’aveva giamò in ment. Alura el gh’aveva no un dio prima de fà quella statua scolpida? — Sì. Indove l’era? — In del sò coeur.

TAM1897 D 283.3I hinn deventaa van in di sò imaginazion. De chi? — Di sò. Chì gh’è un omm che l’è dree a imaginàss un quaicoss; el fa un’imagin de quell che ‘l pensa, e la mett denanz ai sò oeugg, foeura de lù. L’imaginazion l’è domà el fà di imagin mentai. E l’imagin in de la preda l’è domà la forma tangibila de l’imaginazion in del coeur. Indove l’è stada fada prima l’imagin? — In de la soa ment; in de la soa imaginazion, in del so penser. Ma chi gh’era quand che l’era separaa de Dio? — Nissun oltra al Satan e lù medemm. Donca, de indove poden vegnì i so penser? — Domà de lù medemm e del Satan.

TAM1897 D 283.4Donca, te vedet assee ciar che l’idolatria l’è in del coeur; el concett, l’imagin, l’è giamò lì prima che l’imagin la poda comparì de foeura. Anca se ‘l so dio el sia el sô, la luna o i stell, ‘sto concett, la soa idea, la soa imaginazion, l’è lì prima che ‘l ghe daga ona forma esteriora in del sô, in de la luna e in di stell.

TAM1897 D 283.5Tutt quell che ‘l compariss in de l’idolatria l’è domà el rifless de quell che gh’è in del coeur. E ‘l Signor el gh’ha de vess in del coeur, con tutt el coeur, tutta l’anima, tutta la ment e tutta la forza, se no l’idolatria la gh’è. Gh’è nissun mezz.

TAM1897 D 283.6De fatt, dopo el diluvi, quand che i omen hann lassaa per la prima volta el ver Dio e hinn andaa via e s’hinn faa i so dio — hann lassaa che ‘sti dio chì ocupassen el post de Dio per lor, e inscì hann mostraa che quand che conosseven Dio el recognosseven come el so unegh sovran. Quand che mi voeuri ben a Dio con tutt el coeur, con tutta l’anima, con tutta la ment e con tutta la forza, chi l’è che ‘l sarà el me unegh Dio? — Dio. Chi la sarà la mia ünega autorità? — El Signur. Chi l’è che ‘l gh’avarà domà l’autorità sora de mi? — El Signur. L’è bon de esercità l’autorità giusta? — Sì. L’è bon de tegnì l’om in de la strada giusta? — Sì. Quand che un om l’ama el Signur con tutt el so coeur, la soa anema, la soa ment e la soa forza, el gh’ha minga besogn de nissüna altra legg o autorità per tegnìll in de la strada giusta in del mond. Chi l’è el sò governador? — El Signor. E ‘l Signor l’è bon de governà quand che nunch ghe vörom ben soratüt? — Sì. Ma, quand che l’omm el bandona el Signor e ‘l va a l’idolatria, l’è bon de governàss deperlü? — No.

TAM1897 D 283.7Adess, dopo el diluvi, intant che i cognosseven anmò el Signor, l’hann recognossuu ‘me el so unegh Re e Governador. I gh’aveven nissun olter capo. Quand che hann lassaa per la prima volta el Signor, e hann mettuu di olter dii al so post — voeuri dì a l’inizi, quand che s’hinn slontanà del Signor e hann mettuu di olter dii al post del Signor — hann lassaa che ‘sti olter dii ocupassen el post de governador. I professaven che ‘sti dii chì eren i so governador. Gh’aveven minga de re; la gent la se proclamava minga ancamò de volè fàss su come governant. La gent la proclamava che i dii eren i re; e i omen che gh’aveven l’autorità eren domà i representant di dii, intant che i dii eren i ver re.

TAM1897 D 283.8La pröva de quest la troeuvì in “Imperi de la Bibia”, a la pagina 50. Chì gh’è i primm registrazion che hinn staa trovaa in Babilonia, indove la razza l’è scominciada, e indove gh’è stada la confusion di lengov — indove la razza l’ha desmentegaa Dio. Leggi:—

TAM1897 D 284.1A Ninridu, sò Re, per la preservazion de Idadu, Viceré de Ridu, el servitor, la delizia de Ninridu.

TAM1897 D 284.2Chì el governador, Idadu, in del scriv un’inscrizion al so dio, l’ha deciarad de vess domà el viceré del so dio. L’ha minga pretendud de vess un re. Donca se ved che ‘l dio l’era el re de ‘sto omm. El dio l’era considerad el re de la gent, e ‘sto omm che ‘l gh’aveva l’autorità, l’era domà el viceré o ‘l tenent del dio.

TAM1897 D 284.3Quest el fa vedè che la conoscenza de Dio come Sovran legittim l’era inscì recenta che nissun omm el gh’aveva ancamò el coragg de proclamàss re. Te ‘l vedet? Pensa ben. Quand che Dio l’era l’unich governant, l’era, naturalment, el sò unich re; ma quand che i gh’han voltaa i spall a lù e i s’han ciappaa di alter dii, la soa conoscenza del ver Dio l’era inscì recenta, el so raport l’era inscì noeuv in de la soa conoscenza, che quand che i hann mettuu di alter dii al post de Dio, e i hann faa de ‘sti dii fals el so re — un omm in autorità in mezz ai omen el gh’aveva minga el coragg de ciapà el titol de re; ma l’ha preferii vess conossuu ‘me el vici-re del dio che l’era destinà a vess el ver re. El ripeti. La conossenza del ver Dio come l’unegh Re l’era inscì recenta in de la ment de ‘sti omen che nissun omm el gh’aveva ancamò el coragg de ciapà el titol de re. El so regord del Dio come l’unegh Re e Governador l’era ancamò inscì ciar che l’era tropp compagn de un tentativ de descrogià el Dio, per un qualsessia omm ciapà el titol de re.

TAM1897 D 284.4Leggerò un’altra iscrittura de ‘sta stessa terra, del stess temp:—

TAM1897 D 284.5“Al Re Ninip, el sò Re, Gudea Viceré de Zirgulla, la soa cà l’ha faa su.”
TAM1897 D 284.6“A Nana la Signora, Signora splendida, La soa Signora, Gudea, Viceré de Zirgulla ... l’ha faa su.”
TAM1897 D 284.7— Imperi de la Bibia, p. 50.

TAM1897 D 284.8Chì gh’è un omm che l’ha faa su una cà in onor del so dio. Quest omm el dis de vess el vici-reggent de ‘sto dio, che l’è re. Quest omm Gudea el dis minga de vess re. El gh’ha l’autorità, ma el dis minga de vess re. Chi l’è el re? — El so dio. Quest el ve fa vedè ancamò che la conoscenza del ver Dio come l’unich Re l’era inscì recenta in di so ment, che i eren minga andaa inscì del tutt via de Dio e de l’idea de Dio come l’unich Re e Governador, de vess dispost a mett de part l’idea de la regalità de Dio, e lassà che un omm el se ciapass el titol de re.

TAM1897 D 284.9A. F. Ballenger. — L’omm al post de l’autorità, donca, el pretendeva de vess el vici-re del so dio, e minga un re?

TAM1897 D 284.10Sì. Gh’eren minga anmò di re. A sem minga dree a parlà de l’omm ‘me re. Gh’eren minga anmò di re in mezz ai omen. Gh’eren di omen in posizion de autorità. Un omm el governava i alter. El gh’aveva el poder, ma el se ciamava no re. L’era no cognossuu ‘me re, e ‘l se permetteva anmò no de ciapà el titol de re. Perchè? — Perchè l’era anmò no andaa inscì delonsg de l’idea del ver Dio, ‘me unegh Re legittim, de vess assee coraggios, de avègh assee de ‘sto coragg malnatt, de bandonà ogni idea de qualsessia divinità ‘me re, e de fàss re deperlu.

TAM1897 D 284.11Quij chì a hinn i document pussee antigh che s’hinn trovaa in quella terra. Se pò vedè che hinn tra i pussee antigh de tucc. A hinn di document de l’epoca prima che i omen se ciapassen el titol de re, e quand che gh’aveven l’idea del ver Dio ‘me Re.

TAM1897 D 284.12Ma chì a gh’è on document on cicininn prima, che ‘l parla de la confusion di lengov a la torr de Babell. A la quarta pagina de “Empires of the Bible” a gh’è el resocont de la Bibia de la confusion di lengov. Quest chì l’è el resocont che hann scrivuu i popoi in mezz ai quai l’è suceduda la confusion di lengov. In de la Bibia a gh’è el resocont del Signor. In ‘sta iscrittura in sui mattòn che hinn staa soteraa in di ruvinn de Babilonia e poeu descovert, gh’è el sò resocont. Se pò mettela a fianch a quell de la Bibbia, in del capitol vundes de la Genesi, e se vedarà che i dò robb hinn istess del tutt. Chì gh’è quell che hann dii a proposit:—

TAM1897 D 284.13“... Babilonia l’è andada a la corruzion del pecaa e i piscinin e i grand s’hinn mes’ciad sü in sul monticell. .... .... .... .... .... .... . El so lavorà fondaven tutt el dì, in del so bastión de nòcc töt l’ha faa finì. Anca in de la soa rabi l’ha versaa foeura el consili segrett per sparges in gir, l’ha miss la facia l’ha daa on comand de fà diventà stran la soa lengua. .... .... .... .... .... .... . Violentement i ghe hinn andaa contra. El i ha vist; e l’è calaa giò a terra, Quand l’ha minga faa ona fermada. .... .... .... .... .... .... . Violentement hinn piangüü per Babilonia — Hinn piangüü tantissim.”

TAM1897 D 284.14Questa l’è vun di primm racont che gh’è. Quij alter i vegn doppo. Ma ‘sti alter i mostren che gh’era un temp quand che gh’era ancamò nissun re in tra i omen; che l’om con l’autorità el voreva no ciapà el tìtol de re; che ‘l sò dio l’era el sò re; e l’idea che ‘l ver Dio el füss re l’era inscì noeuva che l’era no assee coraggios per dì de vess re. A l’era ancamò un usurpà tròppa autorità denanz a la soa idea del ver Dio.

TAM1897 D 285.1Quell lì l’era prima de Nimrod. Nimrod l’è staa el prim omm che l’ha avuu el coragg de ciapà el titol de re denanz a l’idea che Dio l’era el re. Donca, a leggi in su la pagina cinquanta de “Empires of the Bible:”—

TAM1897 D 285.2El Nimrod l’era quest omm coraggios. El nomm che ‘l porta el voeur dì ribellion, disprezz superbi, e, segond el Gesenius, l’è l’equivalent de “ribell estremament empi”. E “l’ha scominciaa a vess potent in su la terra”. O, come la dis un’altra traduzion, l’era “el prim potent in su la terra”.

TAM1897 D 285.3El Nimrod l’è staa el prim omm che ‘l s’è mai ciapaa el titol de re; el prim a tegnì l’autorità reai e a portà avertament el titol de re. E ‘l so nomm el voeur dì precis quell che quella roba lì la significava per la gent sora la qual el s’è miss.

TAM1897 D 285.4Adess, minga la mia deciarazion, ma la deciarazion de un’autorità in su ‘sto sugett, la dis inscì:—

TAM1897 D 285.5Cont el stabilìss del regn de Nimrod, el mond antigh intregh l’è entrà in d’una noeuva fas storega. La tradizion oriental che la fa de quell guerrer el prim omm a portà una corona de re, la fa notà un fatt pussee significativ de l’assunzion de un noeuv ornament de vestiari, o anca de la conquista de una provincia. El sò regn l’ha portà al mond un noeuv sistema de relazion tra el governador e i governaa. L’autorità di governant de prima la se fondava in sul sentiment de parentela, e la supremazia del capp l’era on’imagin del controll di genitor. Nimrod, al contrari, l’era on sovran de territori, e di omen domà in quant che eren i so abitant, e senza tegnì in cunt i ligamm personai. Fin a quel moment gh’eren staa tribù — famìj slargaa — Società; adess gh’era una nazion, una comunità politega — el Stat. De lì inanz, la stòria politega e social del mond hinn distinte, se minga divergent. — Imperi de la Bibbia, p. 51.

TAM1897 D 285.6Cossa l’era, donca, l’origin del Stat?

Note

Back