Ny Fanahin’ny Faminaniana. – Laharana 2

TAM1897 D 21.2Toriteny natao ny Alarobia maraina, 10 Febroary 1897 Navoaka tao amin’ny General Conference Daily Bulletin, 15 Febroary 1897, Boky 1, Laharana 2, pejy 21-22.

TAM1897 D 21.3Ity manaraka ity dia famintinana fotsiny ny kabarin’ny Pasitera Jones. Satria maro no tonga taorian’ny fivoriana teo aloha, dia nilaina ny nandany fotoana be tamin’ny famerenana ireo teboka noresahina ny andro teo aloha. Ankoatra izany, nilaza ilay mpandaha-teny fa ny olana amin’ny maha-vahoaka antsika dia tsy hoe tsy mino ara-anarana isika fa avy amin’Andriamanitra ireo Fijoroana Vavolombelona; fa ny tokony ho fantatsika kosa dia ny fomba hinoana azy ireo. Raha ny hany fomba anehoantsika ny finoantsika ny Fijoroana Vavolombelona dia ny filazana amin’ny olona fotsiny hoe mino azy ireo izahay, dia tsy misy dikany ny finoantsika. Amin’izany dia manokatra lalana ho an’ny olona hisalasala momba ny fahatsoran’ny finoantsika isika. Raha tena mino ny Fijoroana Vavolombelona isika, dia tsy ilaintsika ny milaza izany amin’ny olona. Ny fiainantsika no ho vavolombelona ho an’ny finoana ao anatintsika.

TAM1897 D 21.4Misy ny fialana amin’Andriamanitra, ary mila diovina ny tempoly tahaka ny tamin’ny andro taloha tany Jerosalema. Nampidirina amin’ity toe-javatra ity isika noho ny tsy firaharahiana ireo Fijoroana Vavolombelon’ny Fanahin’Andriamanitra. Kanefa maro tamin’ireo izay tsy niraharaha izany no nino azy, ary tamin’izany fotoana izany dia nitazona ireo Fijoroana Vavolombelona ireo teny an-tanany, ary tsy nihevitra akory izy ireo fa tsy niraharaha izany. Noho izany, ny tiantsika ho fantatra dia ny fomba hiheverana ireo Fijoroana Vavolombelon’ny Fanahy.

TAM1897 D 21.5Ary tsy tokony hihevitra na kely aza isika, rehefa misy vavolombelona omena ka misy olona voatonona anarana, fa manao fanafihana hamotika azy Andriamanitra. Ny tanjon’ny Tompo dia ny hanasaraka azy amin’ireo fahadisoana manimba azy sy manembatsembana ny asan’Andriamanitra. Ny tanjona dia ny hamonjy ilay olona sy handringana ny fahadisoana. Tsy handringana na hanameloka olona Andriamanitra raha tsy hoe mifamatotra tanteraka amin’ny fahotana ilay olona. Rehefa mivadika amin’ny lalana diso izy, manaiky ilay vavolombelona, ary manitsy ny tenany eo anatrehan’Andriamanitra, dia tsy ao amin’ilay toerana nahitan’ilay vavolombelona azy intsony izy. Azo ampiasaina ho fampitandremana ho an’ny hafa ilay vavolombelona, saingy tsy tokony hampiasaina mihitsy hanamelohana ilay olona izay efa niaiky ny hadisoany.

TAM1897 D 21.6Ny fomba ataon’Andriamanitra dia ny manao ny olona ho zavatra tsy izy; hanome ny olona zavatra tsy ananany. Tsy afaka mampihatra ny Fijoroana Vavolombelona amin’ny hafa isika. Tsia, na dia amin’ny tenantsika avy any ivelany aza. Tsy maintsy manokatra ny fontsika ho an’Andriamanitra isika, mba handraisana ny vavolombelona, ka ny Tompo no hametraka ao am-po ilay fitsipika masina, hanome antsika izay tsy ananantsika, ka hahatonga antsika ho zavatra tsy maha-izy antsika, ary amin’izany dia Izy tenany amin’ny alalan’ny Fanahiny Masina no tena mampihatra ilay vavolombelona. Dia hiseho eo amin’ny fiainantsika, ary ho hita taratra amin’ny fihetsikantsika, ilay zavatra nambolen’Andriamanitra ao anatintsika. Izany no fanekena ny Fijoroana Vavolombelona. Ny zavatra rehetra latsak’izany dia tsy fanekena azy ireo.

TAM1897 D 21.7Ny hery izay ampidirin’Andriamanitra, rehefa raisina ao am-po, dia hanome hery ilay olona hiaritra ny fakam-panahy, na dia ao anatin’ny fahalemena aza. Hanome azy izay tsy ananany izany, ary hahatonga azy ho izay tsy maha-izy azy araka ny toetrany.

TAM1897 D 21.8Rehefa misy olona tsy mahomby amin’ny toerana napetrahana azy, dia mora ny mihevitra fa nanao fahadisoana Andriamanitra tamin’ny namelany azy hapetraka teo; kanefa tsy voatery ho izany. Tsy nanao fahadisoana Andriamanitra tamin’ny nanendrena an’i Saoly ho mpanjakan’i Israely; fa i Saoly kosa no nanao fahadisoana tamin’ny tsy nahatongavany ho izay tian’Andriamanitra ho izy. Nanao fahadisoana izy tamin’ny nanarahany ny lalany sy ny paikadiny manokana, fa tsy nihaino ny feon’Andriamanitra. Toy izany koa, tsy nanao fahadisoana Andriamanitra tamin’ny fanendrena an’i Jeroboama ho mpanjakan’i Israely. Na dia tsy tanteraka aza ny fikasàn’Andriamanitra hanasaraka ny foko folo amin’i Joda noho ny faharatsian’ny olona, dia nanana drafitra Andriamanitra, saingy tsy navelan’i Jeroboama izany ho tanteraka. Mety hiantso ahy na anao amin’ny toerana iray Andriamanitra, ary raha manana fahalemena manakana antsika tsy ho mahasoa isika, dia mandefa hafatra ho antsika Andriamanitra, ka ny hafatra dia natao hanamboatra antsika ho tonga araka izay tiany, mba hahafahantsika, amin’ny alalan’ny fahasoavany, hijoro eo amin’ny toerana tiany hisianantsika.

TAM1897 D 22.1“Isan’andro isan’andro dia mampiseho ny olona na ao aminy ny fanjakan’Andriamanitra na tsia. Raha ny Kristy no mifehy ny fon’izy ireo, dia mahazo tanjaka ara-potokevitra izy ireo, fahefana, ary fahaizana hijoro ho mpiambina mahatoky, mpanavao marina; satria tsy hisy fanavaozana raha tsy misy fiaraha-miasa tanteraka amin’i Jesosy Kristy. Amin’ny alalan’ny fahasoavan’i Kristy, ny olona dia tokony hampiasa ny fahaiza-manaony nomen’Andriamanitra azy mba hanavaozany ny tenany [fa tsy hanavao ny hafa, fa ny tenany]; amin’ny alalan’izany asa fandavan-tena izany, izay ankasitrahan’ny Tompon’ny lanitra, dia mahazo fandresena amin’ny fironana nolovaina sy nambolena ao aminy izy ireo. Avy eo, tahaka an’i Daniela, dia mamela dian-tànana amin’ny fon’ny hafa izy ireo izay tsy ho voafafa na oviana na oviana. Ny fitaomana dia hiely manerana izao tontolo izao.”

TAM1897 D 22.2Manomboka amin’ny tena manokana ny asa fanavaozana. Tsy afaka mametraka fiantraikany amin’ny fon’ny hafa aho raha tsy efa nanavao ny tenako. Tonga amin’ny hafa Andriamanitra amin’ny alalan’ny fahatongavany amintsika, ary tonga amin’ny hafa amin’ny alalantsika. Jereo ny 2 Korintiana 1:3, 4:—

TAM1897 D 22.3Isaorana anie Andriamanitra, Rain'i Jesosy Kristy Tompontsika, Rain'ny famindram-po sady Andriamanitry ny fampiononana rehetra, Izay mampionona anay amin'ny fahorianay rehetra mba hahaizanay mampionona izay rehetra mitondra fahoriana kosa, anin'ny fampiononana izay ampiononan'Andriamanitra anay.

TAM1897 D 22.4Mampionona antsika Andriamanitra mba hahafahantsika mampionona ny hafa; manampy antsika Andriamanitra mba hahafahantsika manampy ny hafa. Ampidirina amin’ny toerana ilàna ny fampiononan’Andriamanitra isika, mba hahafahantsika mampionona ny hafa. Manana ny hafa ao an-tsainy Izy rehefa mampionona antsika. “Ary raha ampahorina izahay, dia ho fampiononana sy famonjena anareo izany.” Raha mijaly aho, dia ho an’ny fampiononana sy ny famonjena olon-kafa izany. Mety tsy hihaona mandritra ny taona maro amin’ilay olona tokony hampiononako aho; saingy indray andro any dia hihaona aminy aho, ary ny zavatra niainako no manomana ahy hipetraka eo anilany, na hihazona ny tanany, ary ho fanohanana sy fampiononana ho azy. Mahazo avy amiko izay azoko avy amin’Andriamanitra izy, ary raisiny izany mba hampitainy amin’ny hafa indray, ary ireo koa amin’ny hafa; ka toy izany dia mivelatra manerana an’izao tontolo izao ny fitaoman’ny fahasoavan’Andriamanitra nomena antsika, na dia tsy hiala amin’ny toerana onenantsika aza isika. Ry rahalahy, izany no tian’Andriamanitra hatao amintsika, ary amin’izay dia ho tafita any amin’ny lafivalon’izao tontolo izao ny fitaomantsika.

TAM1897 D 22.5Ankehitriny, ny fanontaniana hoe: Ahoana no tokony handraisantsika ireo Fijoroana Vavolombelona? Andao hovakintsika ny fomba tena nandavana azy ireo, tamin’ny fotoana niheverana fa neken’ny olona izany. Dia ho fantatsika ny fomba hisorohana izany fahadisoana izany, ary ho fantatsika ny fomba handraisana azy ireo. Eto aho mamaky momba ny olona iray izay ny “ohatra navelany dia nampihozongozona fatratra ny fitokisana amin’ireo Fijoroana Vavolombelona.” Ahoana no nanaovany izany? — “Izy tenany no nandeha mifanohitra tanteraka tamin’ny fahazavana nomen’Andriamanitra.” Kanefa tsy noheveriny akory fa nandeha nifanohitra tanteraka tamin’izany izy. Noheveriny fa nanao ny tsara ho azy ireo izy. Ahoana àry no nahadisoany tanteraka toy izany? Ity ny valiny: “Ny fananarana sy ny fampitandremana avy amin’ny Tompo dia nosorohina, ary nadika sy nofoanana tamin’ny tetiky ny olona.”

TAM1897 D 22.6Ahoana no “nosorohina” izy ireo? Izao no valiny: “Nahoana ianao no nanomana fialan-tsiny tsy misy fotony?” “O, tokony ho menatra tokoa ireo izay niala tamin’ny torohevitry Andriamanitra, ka nanandrana nanarona ny fiantraikany izay tian’Andriamanitra ho nisy.”

TAM1897 D 22.7Ahoana no “nadika” izy ireo? Ity ny valiny: “Nametraka ny dikany manokana tamin’izany izy ireo, ka nilaza fa tsy izany no tiany holazaina.”

TAM1897 D 22.8Ary izany no fomba nisorohana, nandikana, ary nanafoanana ny Vavolombelona, nataon’ireo izay nihevitra fa nino izany, ary nihevitra fa nanaiky izany. Ankehitriny, efa nisoroka azy tamin’ny alalan’ny fialan-tsiny tsy misy fotony ve ianao? Efa nandika sy nanafoana azy tamin’ny alalan’ny fametrahana ny dikanao manokana ve ianao, ka nilaza fa tsy midika izao sy izao izy ireo? — Mazava ho azy fa eny; fantatrao fa izany. Koa andao atsahatra izany dieny izao.

TAM1897 D 22.9Ahoana àry no tokony handraisana azy? Ahoana no ahafantarantsika ny dikan’izy ireo? Ity ny valiny: “Ny dikan’izy ireo dia araka ny voalaza.” Inona no dikan’izy ireo? — “Araka ny voalaza.” Azonao ambara ve izay lazain’izy ireo? — Eny, mora ihany. Koa raiso araka izay lazainy izy ireo. Sokafy malalaka ny fo ho an’Andriamanitra, mba amin’ny alalan’ny Fanahiny Tsara Izy hanamboly ao ilay fitsipika izay araka ny voalazany, dia hiseho io fitsipika io, hamiratra eo amin’ny fiainanao; dia efa nanaiky ny Fijoroana Vavolombelona ianao. Dia ho fantatrao fa mino ny Fijoroana Vavolombelona ianao. Dia tsy hisy intsony ny loza mety hahatonga anao ho diso momba izany. Ho fantatry ny hafa izany, satria hamela dia lalina ao am-pon’ny olona ianao izay tsy ho voafafa na oviana na oviana, ary hankalaza an’Andriamanitra izy ireo amin’ny andro famangiana.

TAM1897 D 22.10Ny Tenin’Andriamanitra no fenitsika. Ny asa fitiavana rehetra, ny teny feno hatsaram-panahy rehetra, ny vavaka rehetra ho an’ireo mijaly sy ampahoriana, dia tataterina eo anatrehan’ny seza fiandrianana mandrakizay, ary apetraka ao amin’ny rakitsoratra tsy mety levona any an-danitra. Ny Teny masina dia mandrotsaka hazavana ao amin’ny saina maizina indrindra, ary izany hazavana izany no mahatonga ny olona nahita fianarana indrindra hahatsapa ny tsy fahampian’ny tenany sy ny maha-mpanota azy. — Test. No. 31.