Духот на пророштвото. – бр. 1
TAM1897 D 2.2Проповед одржана во вторник наутро, 9 февруари 1897 г. Печатено во Дневниот билтен на Генералната конференција, 12 февруари 1897, том 1, бр. 1, стр. 2-6.
TAM1897 D 2.3ПРЕТПОЛАГАМ дека нема никој во оваа сала кој не мисли дека навистина верува во Духот на Пророштвото; односно, дека Духот на Пророштвото ѝ припаѓа на црквата — на оваа порака како што е пројавена преку сестра Вајт, и дека во овие работи се верува, барем јавно се исповеда дека се верува, во оној дел каде што идејата и Светото Писмо докажуваат дека таквите работи се дел од ова дело. Но проблемот не е во тоа, бидејќи сега сме во неволја. Ако не го знаеме тоа, многу полошо сме отколку да бевме во неволја и да го знаевме. И повеќе од тоа, Божјата кауза, како и вие и јас, сме во таква неволја што секојдневно сме во опасност да го предизвикаме Божјиот гнев поради тоа каде што се наоѓаме. Господ ни го кажува тоа повеќе од еднаш, ни кажува како стигнавме дотаму и ни кажува како да излеземе од тоа. И единственото нешто што знам да ви го кажам овде е да го проучувате Духот на пророштвото и да извлечете од него што ви е потребно.
TAM1897 D 2.4Тоа е само една од изјавите што се дадени. Познавајќи ги овие изјави, и откако ги знам веќе некое време, ќе бев среќен да останев дома и да продолжам со работата таму, бидејќи има толку многу што треба да се направи и толку многу вклучени. Бог бара многу промени меѓу луѓето кои формирале комитети, одбори, совети итн., и токму овие луѓе кои ги сочинуваат овие комитети, одбори и совети се собраните овде на кои ќе им припадне да ги направат промените. Сега, како овие луѓе ќе ги направат промените во кои и самите се вклучени, ако прво самите не се променат? Единствениот начин промената да се случи е луѓето да се променат. Преку сите што ќе го сторат тоа, Бог ќе работи, а со сите што нема да го сторат тоа — што ќе биде со нив? Затоа велам дека денес сме во неволја. Кога Господ ни кажува во какви неволји сме, тој ни кажува и како сме дошле дотаму и како да излеземе од нив. Сè се сведува на занемарување на Сведоштвата. Потоа, кога ќе дојдеме во неволја поради занемарување на Сведоштвата, а Сведоштвата ни кажуваат како точно да излеземе од таа неволја, и ние го следиме сведоштвото што нè изведува, тогаш ќе бидеме во согласност со Сведоштвата.
TAM1897 D 2.5Нема што да ви префрлам, бидејќи и јас сум во тоа со сите вас. Господ вели дека делото е во неволја, а јас сум дел од делото; припаѓам на него, мојот живот е испреплетен со него, а така и вашиот; тоа е сè за нас. Тогаш кога каузата е во неволја, и вие и јас сме во неволја. Можеби лично немавте никаква директна врска со чекорите што ја доведоа каузата во неволја; сепак, ние, бидејќи сме дел од каузата, а самата кауза ни е живот, сепак сме во неволја исто како и таа. Но, Бог ни кажува што да правиме за да излеземе од тоа.
TAM1897 D 2.6Не сакам да ви дадам човечки совет, туку Господов. Можеби ќе видиме имиња на луѓе, и ако е така, нема да го избегнам тоа. Ако некое име биде изоставено и не се прочита, а ние знаеме за кого се работи, тоа не значи дека е направен напад врз тој брат. Да претпоставиме дека сум направил неправда, и Господ ми кажува за тоа во сведоштво. Кога тоа сведоштво ќе дојде до мене, јас ќе го свртам грбот на неправдата, и можете да го користите колку сакате, и тоа нема да биде против мене; бидејќи јас не сум во неа ако сум се откажал од неа со тоа што сум ја признал и сум постапил соодветно.
TAM1897 D 3.1Всушност, прашање е дали некој воопшто наоѓа во своето срце вистинска вера во Сведоштвата додека не добие едно, две или три, и не ги прифати сите, и тогаш ќе биде прилично задоволен дека верува во Сведоштвата, а не пред да доживее такво искуство. Ќе почнам и ќе завршам со Словото. Еве нешто што ни кажува што да правиме кога ќе дојдеме на такви места како ова: “Ако Господ е во средината на вашите совети, гледајќи го вашиот ред, љубов и страв, и вашето треперење пред неговото слово, тогаш сте подготвени да го вршите неговото дело несебично.”
TAM1897 D 3.2Еве нè тука на совет. Иако сме различни по карактер, ако сме обликувани од истиот дух на Христос, ние сме едно. Тогаш црквата може да се издигне јасна како сонцето на пладне и да тргне напред страшна како војска со знамиња.
TAM1897 D 3.3Бог е оттргнат од Својата работа, од управувањето со Својата работа воопшто, во работата во државите, во советите, во управните одбори, во црквите итн. Имавме лажни богови, бидејќи народот постави луѓе, а луѓето дозволија да бидат поставени, помеѓу Бога и делото. Бог сепак ќе работи во Своето дело, и ако не се тргнете од Неговиот пат и не Му дозволите да работи на Свој начин, гневот Божји ќе падне врз оние што се на патот. Луѓето се држат себеси, и дозволуваат да бидат држени, на места од кои требало одамна да се тргнат. Ако се тргнеме од Неговиот пат и Му дозволиме да работи, Тој ќе работи со нежна рака. Не сакаме бич од јажиња. Подобро е малку да се изненадиме сега, отколку многу да се изненадиме подоцна; и во љубов да бидеме укорени, отколку да продолжиме незнаејќи ги овие работи и да бидеме принудени да бегаме од храмот како што направија тој ден, или целосно да се изненадиме кога нема да можеме ништо да направиме.
TAM1897 D 3.4Затоа, ако Господ е во средината на вашите совети, гледајќи ја вашата љубов и вашиот страв, и вашето треперење пред Неговото слово, тогаш сте подготвени да го вршите Неговото дело; и Тој нема да има партнерство со какви било неправедни зделки.
TAM1897 D 3.5Повторно читам: “Човечкиот начин е да смислува и да прави планови. Бог всадува принцип.” И каде што Бог всадил принцип, нашиот живот и нашите постапки заедно се едноставно израз на тој принцип. И ако Божјиот принцип не е таму, тогаш таму е ѓаволскиот принцип. “Околностите не можат да направат реформи. Христијанството предлага реформа во срцето. Она што Христос го твори внатре, ќе се оствари според диктатот на преобразениот ум. Планот да се започне однадвор и да се обидува да се делува кон внатре, секогаш пропаѓал и секогаш ќе пропаѓа.”
TAM1897 D 3.6Не можам да применам сведоштво на никого друг освен на себеси, бидејќи тоа мора да се примени во срцето и да делува одвнатре. Бог потоа ќе го примени каде и да одам. И истото важи и за сите нас во сведоштвото што доаѓа кај кој било, на кој било состанок, совет или состанок на Генералната конференција. Претседателот не може да примени сведоштво дадено нему низ целото поле. Тој мора да го прифати во својата душа и да се предаде на него со тело, душа и дух; и тогаш Исус Христос ќе го примени сведоштвото секаде каде што тој, претседателот, ќе оди. Тоа е жива работа во него, и тогаш ако тој тргне напред, тоа сведоштво е применето од Господ каде и да се наоѓа. Но, луѓето се обиделе да ги применат Сведоштвата на други луѓе без сведоштвото да биде жива работа во нив самите. Постојано се обидувало тоа, и во тоа е проблемот. Ако сведоштвото не е прифатено од него со тело, душа и дух, така што принципот што е во него е жива работа во него, не е важно колку и да го чита тоа сведоштво и да го применува на други луѓе, неговото сопствено влијание ќе биде против сведоштвото што го применува. Зашто ако тоа не се живее во неговиот живот, во сè што тој зборува и прави, тоа е уништено од неговите дела. И токму тоа ги предизвика условите што постојат сега. “Божјиот начин е да му даде на човекот нешто што го нема”. Ние треба да го прифатиме она што го немаме, што Бог ни го дава, и тоа ќе нè направи сила во Господа. 2 Коринтјаните 2:14: “А на Бога благодарност, Кој секогаш нè води во триумф во Христос и преку нас го шири мирисот на Своето познание насекаде.” Кога тоа начело е присутно, каде и да одиме, Бог зборува; тој прозборува. Тој го објавува познанието за себе преку нас насекаде. Тоа може да биде деловен договор; тоа не прави никаква разлика. Сè што правиме ќе ги потсетува нив на Бога откако ќе заминеме, па така тој го открива благоуханието на познанието за себе преку нас насекаде.
TAM1897 D 3.7“Божјиот начин е да го направи човекот нешто што тој не е;” да ме направи нешто што не сум. Тогаш, кога ќе дојде сведоштво до мене кое ми вели дека не сум исправен, тоа сведоштво е да ме направи она што не сум — да ме направи исправен. Не можам да стојам таму каде што сум и да го применам тоа; но кога ќе го применам, ќе бидам она што не бев, и секаде каде што ќе одам, Бог може да се пројави.
TAM1897 D 3.8“Човечкиот пат е да се добие лесна положба и да се задоволат апетитот и себичната амбиција. Божјиот пат е да се делува со сила. Тој ја дава благодатта ако болниот човек сфати дека му е потребна. Човекот премногу често е задоволен да се лекува според шарлатанските методи, а потоа да го оправдува начинот на својата работа како исправен.” Божјиот пат е поинаков. Сите ние сме болни луѓе и ако можевме да го сфатиме тоа, Бог би го дал неопходниот лек. Човекот претпочита шарлатанство и мисли дека неговиот начин на работа е правилен; но Бог има намера да ја прочисти душата. Јован 7:38: “Кој верува во мене, како што вели Писмото, од неговата утроба ќе потечат реки од жива вода.” Тоа е царството Божјо во него. “Ден по ден луѓето откриваат дали царството Божјо е во нив. Ако Христос владее во нивните срца, тие добиваат сила на начело, моќ, способност да стојат како верни стражари, вистински реформатори; зашто не може да има реформа освен ако нема темелна соработка со Исуса Христа. Преку благодатта Христова, луѓето треба да ги користат своите од Бога дадени способности за да се реформираат себеси. Со ова дело на самооткажување, кое Господ од небесата го гледа со одобрување, тие стекнуваат победи над своите наследени и развиени склоности; тогаш, како Даниел, тие оставаат впечатоци врз другите кои никогаш нема да се избришат. Влијанието ќе се прошири во сите делови на земјата.”
TAM1897 D 4.1Ова е сведоштвото на кое се повикав пред една минута. Кога ќе примите сведоштво и ќе го внесете во вашето срце и живот, тоа ве прави нешто што не бевте, и тогаш е царството Божјо во вас, и сведоштвото ќе се пренесе во сите краишта на земјата. Можеби никогаш нема да излезете од вашата држава. Па како тоа може да се случи? Каде и да одите вие, и каде и да одам јас, Бог остава впечатоци во срцето кои никогаш нема да се избришат, и преку нив се создаваат уште други впечатоци, и така натаму. Човек може да се закорави пред тоа, но тоа сепак ќе дојде таму; и кога тој впечаток ќе го оставите вие, тој ќе знае дека е од Господа. Садукеите не верувале во воскресение, но и тие рекле дека сфатиле дека учениците биле со Исус и учеле од него по неговата смрт. Во срцата знаеја дека тој воскреснал. Факт беше, но не се обратија со тоа. Тоа е принципот што е во Библијата. Од едно сведоштво напишано во 1896 година читам: “Многу од луѓето што служеле како советници на состаноците на одбори и совети треба да се исфрлат.” Забележете, пишува многу. Вкупно ги нема многу, така што кога многумина од нив ќе се исфрлат, не можат да останат многумина. “Други луѓе треба да ги заземат нивните места, зашто нивниот глас не е Божји глас. Нивните планови и замисли не се по Божјиот ред. Истите луѓе беа задржани на функцијата како директори на одбори, сè додека под нивното сопствено управување и по нивните сопствени патишта, обичниот оган се користи наместо светиот оган од Божјото сопствено запалување. Овие луѓе повеќе не се нарекуваат Израел, туку заменувачи.” Заменувачи наместо Израел! Во каква полоша неволја би можеле да бидеме?
TAM1897 D 4.2Повторно, од сведоштво напишано во 1894 година: “Промени требаше да се направат одамна. Бог сака црквата да го отстрани својот срам.” Еве ги зборовите: “Истите луѓе не треба да го составуваат вашиот одбор година по година; промени требаше да се направат одамна. Бог сака црквата да го отстрани својот срам; но додека луѓе кои се чувствувале целосно способни да работат без да го прифатат Божјиот совет се задржуваат на функција од година во година, тоа не може да се направи. Оваа состојба го кваси секој дел од делото, бидејќи луѓето не ја чувствуваат својата потреба од водство на Светиот Дух.”
TAM1897 D 4.3Што треба да се направи? Дали Господ ќе има можност да работи сега? Дали ќе му биде дозволено да ги донесе потребните промени? Ова сведоштво не треба да се примени така што ние ќе се зафатиме за оваа работа и нагло ќе ги правиме промените. Моето срце мора да биде исправно пред да можам да учествувам во каква било промена. Она што треба да се направи е да се предадеме на Бога и потоа да му дозволиме да работи преку нас. Не ни е грижа кои се луѓето ако Бог е таму.
TAM1897 D 4.4Не треба овде да почнеме да бараме кандидати, да фаворизираме некои и да ги поставуваме на местата што сега ги заземаат други; бидејќи тогаш, иако тие ќе бидат надвор од местата, ние ќе бидеме на нив, а Господ ќе биде подеднакво далеку како и претходно. Проблемот сега е што Господ е изоставен. Сега, ако ние се обидеме да ги заземеме нивните места, Господ и понатаму ќе биде изоставен, а каузата ќе биде во полоша состојба отколку порано. Но, тоа не е она што се сака. Тука нема да има политика; но ако политиката е во нас, таа ќе биде тука и ќе се покаже тука. Ако навистина еден човек има политика во себе, најдоброто место каде што може да ја пројавува е во отворениот свет, меѓу оние кои се политичари и ништо друго, бидејќи тоа е сè што е тој; а ако не ја пројавува таму, ќе го прави тоа во црквата и таму само ќе шири неволји и ѓаволштини. И се разбира, подобро е таквата работа да биде отворена во светот отколку во црквата. Значи, тоа не е причината поради која сме тука. Ние сме тука за да го најдеме Бога и да ги отвориме нашите срца за тој да го заземе местото од центарот до периферијата, во секоја мисла, збор и дело; а Бог не е политичар; тој е Бог. Она што треба да го правиме е да го бараме Бога со сето срце, за да го направи Бог сè што треба да се направи; и тој ќе го направи тоа ако му дозволиме. Дајте му шанса на Бога. Тие што се на патот треба да се тргнат од патот, а ние останатите треба да се држиме подалеку од патот. Тогаш Бог ќе може да го заземе местото што му припаѓа Нему.
TAM1897 D 5.1Потоа, овде ни е наведена приказната за Никодим и Христос. Никодим бил управник во Израел и пишува дека “Никодим побарал средба со Исус во ноќта, велејќи: ‘Рави, знаеме дека си учител од Бога пратен; зашто никој не може да ги прави овие чудеса што ги правиш, ако Бог не е со него.’ Сето тоа беше точно до одредена мера, но што рече Исус? Тој “му одговори и рече: Вистина, вистина ти велам: ако некој не се роди одново, не може да го види царството Божјо.” Еве еден човек на висока доверлива позиција, човек кој беше ценет како образован во еврејските обичаи, човек чиј ум беше исполнет со мудрост. Тој навистина поседуваше таленти од несекојдневен карактер. Не одеше кај Исус дење, бидејќи тоа ќе го направи предмет на забелешки; ќе беше премногу понижувачки за еден управник на Евреите да признае дека сочувствува со презираниот Назареец. Никодим си мисли: “Ќе се уверам сам за мисијата и тврдењата на овој учител, дали тој навистина е светлината што ќе ги просветли незнабожците и славата на Израел.”
TAM1897 D 5.2“Исус практично му вели на Никодим: Не е контроверзијата што ќе ви помогне. Не се аргументите што ќе донесат светлина во душата. Мора да имаш ново срце, инаку не можеш да го распознаеш царството небесно. Не поголеми докази ќе те доведат во правилна положба, туку нови намери, нови извори на дејствување: мораш да се родиш одново. Сè додека не се случи оваа промена што ги обновува сите нешта, најсилните докази што би можеле да се претстават ќе бидат бескорисни. Недостатокот е во твоето срце; сè мора да се промени, инаку не можеш да го видиш царството Божјо.
TAM1897 D 5.3“Ова беше многу понижувачка изјава за Никодим и со чувство на иритација тој ги продолжува зборовите на Христос, велејќи: ‘Како може човек да се роди кога е стар?’ Тој не беше доволно духовен за да го сфати значењето на Христовите зборови. Но Спасителот не одговори на аргумент со аргумент. Подигнувајќи ја раката со свечена, тивка достоинственост, Тој ја нагласува вистината со поголема сигурност: “Вистина, вистина ти велам: Ако некој не се роди од вода и од Дух, не може да влезе во Царството Божјо. Она што е родено од телото е тело; а она што е родено од Духот е дух. Не се чуди што ти реков: Морате да се родите одново. Ветерот дува каде што сака и го слушаш неговиот звук, но не можеш да кажеш од каде доаѓа и каде оди; така е и секој што е роден од Духот.” Никодим му рече: “Како може да биде тоа?”
TAM1897 D 5.4“Некои проблесоци на вистината продираа во умот на управникот. Зборовите на Христос го исполнија со страхопочит и го доведоа до прашањето: “Како може да биде тоа?” Со длабока сериозност Исус одговори: “Зарем си учител на Израел и не ги знаеш овие работи?” Неговите зборови му ја пренесоа на Никодим поуката дека наместо да се навредува од јасните зборови на вистината и да се препушта на иронија, тој треба да има многу поскромно мислење за себеси поради своето духовно незнаење. Сепак, Христовите зборови беа изговорени со таква свечена достоинственост, а и погледот и тонот изразуваа таква љубов кон него, што тој не се навреди кога ја сфати својата понижувачка положба. Навистина, оној на кого му се доверени верските интереси на народот не треба да биде неупатен во вистината толку важна за нив да ја разберат како услов за влегување во царството небесно. “Вистина, вистина ти велам,” продолжи Исус, “Ние зборуваме за она што го знаеме и сведочиме за она што сме го виделе, а вие не го примате нашето сведоштво. Ако ви зборував за земни работи, а не верувате, како ќе верувате ако ви зборувам за небесни?”
TAM1897 D 5.5“Оваа лекција за Никодим ја изнесувам како многу применлива за оние кои денес се на одговорни позиции како владетели во Израел, чиј глас често се слуша во советот, давајќи доказ за истиот дух што го поседувал Никодим.” Кој ќе слушне и ќе дозволи истите зборови да имаат ист ефект врз нивните срца и животи денес? Никодим се обратил како резултат на тоа.
TAM1897 D 5.6Овие зборови беа упатени до претседателите на конференциите, старешините на црквите и до оние што заземаат службени позиции во нашите институции. Вие знаете дали сте претседател на конференција. Тоа зборува со вас; вели: Морате да се родите одново. Вие знаете дали сте старешина на црква. Тоа зборува со вас; вели: Морате да се родите одново. Вие знаете дали заземате службена позиција во некоја од нашите институции. Тоа зборува со вас; вели: “Морате да се родите одново”. Вели: “Морате да се обратите”. Не вели дека никогаш не сте се обратиле; иако сме се обратиле, времето е такво што Бог бара подетално обраќање, подлабоко посветување отколку што вие или јас некогаш сме познале. Не е ништо ни за вас ни за мене што сме се обратиле пред пет, десет или петнаесет години, ако не сме се обратиле сега, денес. И денес тој вели: ако го слушнете неговиот глас, не закоравете ги срцата ваши. Денес, додека се нарекува денес, тој вели вам и на мене: Морате да се родите одново; морате да се обратите; и ако некој не се роди одново, не може да го види царството Божјо. И ете го благословеното ветување: “Ќе ви дадам ново срце”. Фала Му на Господа! Да Го бараме Господа со такво срце, со таква искреност како никогаш досега, за да нѐ употреби како никогаш досега; и тогаш Тој ќе го отстрани срамот од Својата црква, и таа ќе се издигне да тргне напред неометена, прекрасна како месечина, бистра како сонце, и страшна како војска со знамиња. Тоа е она што Господ го бара од тебе и од мене денес. Дали ќе го добие тоа?