Египет и Израел

TAM1897 Q1 20.8Проповед одржана во четврток навечер, 4 март 1897 г. Печатено во Билтенот на Генералната конференција, прв квартал, 1897, том 2, бр. 1, стр. 20-26.

TAM1897 Q1 20.9Нашата прва лекција ни го даде потеклото на државата; основањето на првата во историјата. Нашата втора лекција ни го даде првиот пример за одвојување на црквата од државата во историјата. Во тоа рано време Господ јасно укажа колку целосно треба да биде одвојувањето помеѓу црквата и државата. Ќе ги следиме и двете вечерва, сè додека повторно не се сретнат, во истата земја.

TAM1897 Q1 20.10Нимерод беше син на Куш; Куш ја насели Етиопија; Куш беше син на Хам; а Египет беше земјата на Хам. Така, родословот на Нимерод го следиме директно до Египет; и неговиот пример исто така можеме да го следиме до Египет. Иако Нимерод беше првиот човек што носеше кралска круна, првиот што ја носеше титулата и го тврдеше кралското владеење, сепак во Египет тој пример на Нимерод во сите негови фази беше најцелосно следен и најцелосно воспоставен.

TAM1897 Q1 20.11Во Египет немало крал сè до времето по Нимерод; не сè додека тој не го узурпирал местото и авторитетот на кралот. Зашто, се сеќавате, кога Нимерод го направи тоа, тоа беше против Бога, против идејата на народот за Бог и против нивното знаење за него. Во тоа време народот знаел дека со тоа Нимерод го зазема местото на Бога; а неговото име ги означува ставовите што тогаш преовладувале за тоа дејство. Во Египет се следеше истиот тек. Египетските записи сведочат дека првите владетели на Египет биле боговите, потоа полубоговите, а по нив самите кралеви кои биле луѓе.

TAM1897 Q1 20.12Така, гледате дека во таа земја постапката била идентична со онаа во Шинар. Во Египет, кралот намерно и јавно, од своја страна, заземал божествено место меѓу народот. Народот го сметал за таков. Сонцето беше богот; египетскиот крал беше син на сонцето. Тој беше Бог за народот. Народот живееше со неговиот здив. Тој беше нивниот здив на животот. Тие црпеа дух од него. За нив тој беше “дарител на живот, сличен на вечното сонце”. (Види “Царства на Библијата”, гл. 7, ст. 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71-83, 96, 102; гл. 14, ст. 15, 16.) Така, во Египет, кралот не беше само претставник, намесник на богот; тој беше олицетворение на Бога. Животот Божји пребиваше во кралот и преку кралот доаѓаше до народот. Така, кралот беше живот за народот, бидејќи во него беше претставен големиот сеопфатен бог, сонцето. Немаше божествено својство што кралот не го претставуваше пред народот. Таков беше системот на кралска власт и управување во древен Египет.

TAM1897 Q1 21.1Сега вратете се во Халдеја кога Бог ја одвои црквата од државата, како што читаме во претходната лекција, кога му рече на Аврама: “Излези од твојата земја, од твоето роднинство и од домот на твојот татко, во земјата што ќе ти ја покажам.” И имајте на ум дека Господ не му ја покажа земјата на Авраам сè додека тој не се раздели од последниот од своето роднинство. Авраам се оддели прво од својата земја; второ, од домот на својот татко; и трето, од своето роднинство. Господ не му ја покажа земјата на Авраам сè додека Лот не се пресели во долината Содомска. 1. Мојсеева 13:14, 15. Кога Божјиот повик беше упатен до Аврама, и тој се одвои од својата земја — со срцето, душата и сè — и од домот на својот татко, и од целото свое роднинство, и застана таму каде што Господ сакаше да застане, тогаш Господ му рече: “Сега крени ги очите свои и погледни од местото каде што си, кон север, и кон југ, и кон исток, и кон запад; зашто целата земја што ја гледаш, на тебе ќе ти ја дадам, и на твоето потомство засекогаш.” Ќе ти ја дадам за вечно наследство.

TAM1897 Q1 21.2Сега ве прашувам, кога Бог му рече на Авраам да ги подигне очите и да погледне, дали Авраам виде повеќе отколку што би видел ако ги подигнел очите без Бог да му каже?

TAM1897 Q1 21.3(Собранието) Да.

TAM1897 Q1 21.4Значи, тој виде нешто што не би можел да го види ако Бог не му рекол да погледне. И кога Бог му рече да ги подигне очите и да погледне, она што тој го виде беше земјата што Бог му ја ветил. Во тоа време Бог му ја покажа ветената земја, и тоа беше земјата во која Господ го повика. Тој не му ја даде во тоа време, “Не, дури ни за да стапне на неа: сепак, вети дека ќе му ја даде за посед, и на семето негово по него.” И тој вечно гледаше кон таа небесна татковина; таа татковина која има град со темели, чиј градител и творец е Бог. Таму беше “ветувањето дека ќе биде наследник на светот;” и Авраам го прими тоа “преку праведноста на верата.” Потоа, кога Бог му рече на Авраам да погледне кон неа, и дека ќе му ја даде нему и на неговото потомство за вечно наследство, што видел? светот?

TAM1897 Q1 21.5(Гласови) Тој го виде идниот свет.

TAM1897 Q1 21.6И тоа е земјата што му припаѓаше од тој момент натаму. “А ако сте Христови, тогаш сте Авраамово семе и наследници според ветувањето.” И тоа е вашата земја, и мојата. И о, да се замисли колку тесни, колку сосема недостојни идеи мора да има оној што е задоволен со која било друга земја, или има каква било склоност кон која било друга земја, или има каква било приврзаност кон која било друга земја. Како може некој да го прави тоа, кога го има погледот вперен кон онаа земја што му ја покажал Бог и кон која го повикува!

TAM1897 Q1 21.7Авраам умре. Исак живееше и умре. Јаков и неговото семејство беа одведени во Египет, како што Господ му рече на Авраама: “Твоето семе ќе биде туѓинци во земја што не е нивна”, а тоа беше Египет. Сега размислете внимателно. Не заборавајте го овој израз што Господ ни го дава во врска со Египет, бидејќи ќе биде од корист во идните лекции. Земјата во која требаше да бидат туѓинци и да го служат Господа беше Египет. Тие живееја таму стотици години — во земја што не беше нивна. И запомнете дека тоа беше Египет што го нацртавме, во кој кралот беше на местото на Бога и беше Бог за народот.

TAM1897 Q1 21.8Ајде уште малку да ја погледнеме оваа црква и да видиме што Господ правеше со неа. Вечерва пред нас имаме мапа што ни ја покажува земјата. Еве ја Халдеја, од каде што беше повикан Аврам; и тој се искачи овде во Месопотамија, во Харан, каде што почина неговиот татко. Таму тој беше одделен од домот на својот татко, и потоа дојде во земјата каде што се оддели од Лот.

TAM1897 Q1 21.9Додека Аврам беше во оваа земја, се случуваше историја, со нациите од Истокот кои освојуваа кон запад, дури до границите на Египет. Но, до времето кога Израел отиде во Египет, или малку пред тоа, Египетското Царство се прошири низ целата оваа Источна земја. Се протегаше низ целиот Египет, надолу во Етиопија, ги опфаќаше сите јужни и западни граници на Мала Азија сè до Ерменија, Асирија и Шинар; така што Египетското Царство го покриваше целиот источен регион, тогашниот познат свет. Египетското Царство, во своето време, беше универзално како што беше Римското во своето време, или кое било од другите народи што дојдоа потоа.

TAM1897 Q1 21.10Сега, додека историјата се создаваше од Истокот, и царевите на овие земји освојуваа низ западниот регион, дури до границите на Египет, Бог ја постави Својата црква во земјата Ханаан за да го одржи живо знаењето за вистинскиот Бог меѓу народите кои таму доаѓаа и си одеа. И кога египетското царство се прошири низ целава земја, и седиштето на светското царство беше самиот главен град на Египет, Бог го одведе Својот народ во Египет, за да амбасадорите и управниците на сите народи, кои патуваа од сите овие земји кон врховниот владетел, кој беше Египет, дојдат во контакт со Божјиот народ.

TAM1897 Q1 21.11Во Египет Господ го насели својот народ во Гошен, на патот помеѓу овие незнабожечки народи и главниот град на Египет, за народот, нивните амбасадори и управници, да поминуваат низ Гошен, земјата населена од Божјиот народ, и да им се насочи вниманието кон вистинскиот Бог.

TAM1897 Q1 22.1Во Египет, покрај тоа, Јосиф беше до престолот, така што амбасадорите кои доаѓаа во Египет мораа да се сретнат со Јосиф, кој ќе им го дадеше познавањето на вистинскиот Бог. Откако Јосиф почина, познавањето за Јосиф и неговото влијание остана во египетската престолнина сè до Мојсеј. Потоа Мојсеј беше во палатата и до престолот. Не само до него, како што беше Јосиф; туку Мојсеј стоеше на првиот степен до престолот, бидејќи тој беше син на фараоновата ќерка. Ќерката на фараонот беше сопруга на фараонот; и Мојсеј, бидејќи беше син на ќерката на фараонот, беше двојно легитимен наследник на престолот. Ако сопругата на фараонот не му беше ќерка, нејзиниот првороден посвоен син ќе беше наследник на престолот. Понатаму, ако фараонот имал друга сопруга и немал други деца, неговата ќерка ќе беше наследничка на престолот. Но, кога ќерката на фараонот беше сопруга на фараонот, тогаш нејзиниот посвоен син беше двоен наследник на престолот. Немаше никакви спорови за неговото право на наследство на престолот на Египет, кој тогаш беше престолот на светот.

TAM1897 Q1 22.2Во тоа време, египетскиот цар имал околу осумдесет години, така што имало само малку простор помеѓу Мојсеј и неговото двојно легитимно место на престолот и поседувањето на целата моќ на египетското Царство што го покривало светот. И во тоа време, исто така, се приближи времето на ветувањето, за кое Бог се заколна на Аврама, и Мојсеј поверува во тоа, и затоа свесно и целосно го отфрли престолот и целата моќ и слава на Египет — тој “одби да се нарече син на фараоновата ќерка”.

TAM1897 Q1 22.3Мојсеј верувал дека се приближува времето на ветувањето за кое Бог му се заколнал на Аврама. И, патем, подобро е да се одлучиме дали веруваме во тоа; бидејќи ако сме сигурни дека веруваме во тоа, ќе видиме повеќе во верата на Мојсеј во него. Отворете го Делата 7:17:—

TAM1897 Q1 22.4Кога се приближи времето на ветувањето, за кое Бог се заколна на Аврама, народот се умножи и се намножи во Египет.

TAM1897 Q1 22.5Во времето кога се роди Мојсеј, фараонот помислил да го уништи народот, за да не се размножи и да не стане толку моќен што ќе може да излезе од земјата. Поентата е дека во Египет не само што имало Евреи како странци, туку имало и мноштво странци — заробеници одведени од други земји во Египет. Така, во тоа време околу една третина од населението на Египет биле странци. Еврејскиот збор што означува дека народот се умножил значи дека тие “се роеле” како пчели или риби. Кога фараонот видел дека народот толку изобилно се умножува, а покрај тоа и земјата била толку полна со странци, тој се исплашил дека тие ќе ја заземат земјата со бунт за да ја напуштат.

TAM1897 Q1 22.6Уште една работа што доведе до ова беше тоа што, додека Израел беше во Египет; додека египетската империја го покриваше целиот Исток, имаше организиран обид од страна на државната власт да ги принуди сите во империјата да обожуваат само сонцето. Различни облици на сончево обожавање се проширија низ таа империја, но со целата моќ на империјата се обидоа да ги потиснат сите облици на сончево обожавање освен голиот диск на сонцето на небото или слика на диск од сонцето пред нив. Сега, Израел, секако, не го послуша тој едикт. Тие не го обожаваа сонцето. Тие се држеа до Божјата вистина, и тоа што го направија беше нешто што сè уште му беше на ум на овој цар. Друг цар беше тој што се обиде да го наметне обожавањето на сонцето; но кога дојде овој цар, тој факт му беше на ум и беше основата врз која можеше да заклучи дека ако овој народ добие шанса, ќе го предводи излегувањето од земјата.

TAM1897 Q1 22.7Сега, за тоа време, записот не само што вели дека “народот се зголеми и се умножи”, туку и дека “се приближи времето на ветувањето, кое Бог му се заколна на Авраам”. Какво ветување му се заколна Бог на Авраам? Кое беше Божјото ветување на Авраам? — Да му ја даде земјата што ја виде. Која земја беше тоа?

TAM1897 Q1 22.8(Гласови) Светот.

TAM1897 Q1 22.9Кој свет?

TAM1897 Q1 22.10Светот што доаѓа.

TAM1897 Q1 22.11Тоа се зборовите на Стефан: “Се приближи времето на ветувањето, за кое Бог се заколна на Аврама.” Дали е така? Дали верувате во тоа? Верувате ли дека времето беше блиску Бог да му ја даде таа земја на Авраам, која му ја покажа? Пишува: “На Авраама”. И други ќе бидат таму, но беше за Авраама. Не некој друг без Авраам; туку Авраам и неговото семе. “Не вели: ‘И на семиња’, како за многумина, туку како за едно: ‘И на твоето семе’, кое е Христос.”

TAM1897 Q1 22.12Дали времето на ветувањето беше блиску, тогаш, кога Бог ќе им ја дадеше на Аврама и на Христос таа земја што му ја покажа на Аврама? Не прашувам дали некогаш сте размислувале за ова или не. Прашувам дали верувате во тоа што е напишано. Нема да се обидам да го објаснам. Нема потреба да се објаснува кога еднаш ќе поверуваме, бидејќи тоа е напишано. Добро знаете, без да се повикувате на стиховите, од вашето познавање на Библијата, дека Бог го дал ова ветување секојпат на Авраам и на неговото семе. Никогаш на семето без Авраам. Никогаш на Авраам без семето,—и “не на семиња”, туку на твоето семе. Тогаш, кога времето на ветувањето се приближило да му го даде тоа на Авраам, на кого друго дошло?—На Христос. Како требало да дојде кај Авраам?—Преку Христос.

TAM1897 Q1 22.13С. Х. Лејн.—Кога ветувањето беше повторено на Исак и Јаков, зарем јазикот не беше ист?

TAM1897 Q1 22.14Да. Секогаш беше истото.

TAM1897 Q1 22.15С. Х. Лејн.—Тогаш прашањето би било, Дали Авраам мораше да биде таму за да се исполни изјавата на Стефан?

TAM1897 Q1 23.1Да, бидејќи постојано пишува: “На тебе и на твоето семе”. Но, ќе следат и други стихови кои ќе го потврдат тоа.

TAM1897 Q1 23.2Сега само една забелешка. Јаков умре во Египет, беше пренесен во земјата и таму беше погребан. Јосиф умре во Египет, но рече: “Не ме погребувајте; дури ни таму во земјата”. Јосиф не дозволи да го пренесат во Палестина каде што беше пренесен и погребан Јаков. Јосиф рече: “Бог ќе ве посети”. Чувајте го мојот труп и кога Бог ќе ве посети, изнесете ме со вас. Изнесете ги моите коски со вас. И така направија. И кога ќе стигнеа во земјата, која земја мислеше Бог во ветувањето на Аврама?

TAM1897 Q1 23.3(Собрание) Светот што доаѓа.

TAM1897 Q1 23.4Зарем не гледате дека Јосиф никогаш не очекувал да биде погребан во овој свет?

TAM1897 Q1 23.5Погледнете на ова од друг агол. Пишува: “Се приближи времето на ветувањето, за кое Бог се заколна на Аврама.” Бог се заколна дека ќе му ја даде на Аврама земјата што му ја покажа, за вечно наследство. Но, Авраам сега беше мртов и веќе беше мртов стотици години. Па како, тогаш, Бог можеше да му ја даде земјата на Аврама кога тој беше мртов? Јасно е дека не можеше. Значи, бидејќи Бог се заколнал да му ја даде земјата на Авраам; бидејќи времето на кое Бог му се заколнал на Авраам сега се приближило; и бидејќи Авраам сега бил мртов, сигурно е дека земјата не можела да му биде дадена на Авраам додека бил мртов; и исто толку сигурно е дека времето било блиску кога Авраам ќе воскресне од мртвите, за Бог да му ја даде земјата која му се заколнал да му ја даде за вечно наследство. Според ова, зарем не гледате зошто Јосиф не дозволил неговото тело да биде погребано — дури ни во земјата Хананска, како што беше со Јаков? Вистината е дека Јосиф верувал дека се приближило времето кога Бог му се заколнал на Авраам дека ќе му ја даде земјата, и Јосиф очекувал да ја наследи заедно со Авраам.

TAM1897 Q1 23.6(Глас) Зарем тоа ветување не се однесува на ветувањето што Бог му го даде на Авраам, спомнато во петнаесеттото поглавје од Битие?

TAM1897 Q1 23.7Да, токму тоа е, слава му на Господа. И така, Јосиф умре, беше балсамиран во Египет и ставен во ковчег, и кога Израел излезе од Египет, коските на Јосиф беа носени со нив четириесет години во пустината; и во текот на целото тоа време, трупот на Јосиф беше со нив, пред нивните очи, ден за ден, и беше укор за нивното неверие.

TAM1897 Q1 23.8Многу луѓе, забележав, кога го читаат тој стих од Стефановиот говор, го објаснуваат на еден начин, на друг начин и на трет начин, наместо да веруваат во она што е напишано, наместо да го погледнат ветувањето што Бог му го даде на Авраам, и за кое се заколна на Авраам, да му ја даде земјата што му ја покажа. Но, зарем не се согласивте дека земјата што Бог му ја покажа на Аврама беше светот, и не овој свет, туку светот што доаѓа? Тоа е земјата за која Бог се заколна дека ќе му ја даде; и тоа е земјата што тој ја очекуваше. Тоа е земјата која имаше град што тој го очекуваше, чиј градител и творец е Бог. И тој не би помислил на можност да се врати во другата земја, од која излегол.

TAM1897 Q1 23.9Цело време Божјата заклетва беше да ја даде таа земја на Аврама и на неговото семе. Не додавајте “семена” на тоа, кога Бог го отстранил; не додавајте “s” на тоа кога Бог го отстранил. “Не вели: ‘И на семена’, како на многумина, туку како од еден: ‘И на твоето семе, кое е Христос’.” Имаше многумина меѓу нив, тоа е вистина. Три милиони излегоа од Египет, но тие не се оние за кои Бог зборуваше кога рече: “На тебе и на твоето семе”, кое беше “како од еден” и “кој е Христос”. Го гледате ли тоа? Не дозволувајте мноштвото на Израел да ви влезе во умот кога ги читате зборовите: “На тебе и на твоето семе”. Кога Бог го отстранува “s”, немаме право воопшто да го ставаме таму. Не смееме да го ставаме таму дури ни во нашите мисли. Кој беше семето? — Христос. Кога вели: “На тебе и на семето твое”, ти и јас не смееме да го читаме на друг начин освен: на тебе и на Христа ќе ви го дадам, за вечно наследство. Не смееме да ставиме никого друг освен Христа таму, освен преку Христа. На тебе и на Христа ќе ви го дадам.

TAM1897 Q1 23.10Стефан вели дека “се приближи времето на ветувањето, за кое Бог му се заколна на Аврама”. Стефан тоа го зел од Библијата. Сакам да видите дека тоа не било некоја посебна инспирација од Светиот Дух дадена на Стефана токму тогаш, туку сè било веќе во Библијата, и Светиот Дух им го дал тоа на овие другите преку Стефана, потсетувајќи го на работите што тој претходно ги имал прочитано во Библијата. Ве молам, отворете го шестото поглавје од Излегувањето. Ова е толку јасно во Писмото што нема можност да се објасни на друг начин. Ова е времето на ослободувањето на Израел, и Господ ќе го стори тоа. Излегување 6:1-5:—

TAM1897 Q1 23.11Тогаш Господ му рече на Мојсеј: “Сега ќе видиш што ќе направам на Фараон: зашто со силна рака ќе ги пушти, и со силна рака ќе ги изгони од својата земја.” И Бог му проговори на Мојсеј и му рече: “Јас сум Господ: и им се јавив на Аврама, на Исака и на Јакова, во името Бог Семоќен, но во моето име Јехова не бев им познат.” И јас исто така го воспоставив мојот завет со нив, да им ја дадам земјата Ханан, земјата на нивното странствување, каде што беа туѓинци. И јас исто така го слушнав воздивот на синовите Израелеви, кои Египќаните ги држат во ропство; и се сетив на мојот завет.

TAM1897 Q1 23.12Кој беше неговиот завет? — Да им ја даде земјата. Што претставуваше земјата? Што беше таа? — Земјата, светот, што Господ му го покажа на Аврама и се заколна дека ќе му ја даде за вечно наследство.

TAM1897 Q1 24.1(Гласови) Идниот свет.

TAM1897 Q1 24.2Сега тој вели: “Се сетив на заветот мој”. Што значеше тоа? “Се сетив на заветот мој”. Дали го заборавил? — Не; туку дека сега дошло времето да го исполни она што го ветил. Се сеќавате дека во осумнаесеттото поглавје од Откровението пишува:—

TAM1897 Q1 24.3И слушнав друг глас од небото како вели: Излезете од неа, народе мој, за да не бидете соучесници во нејзините гревови и да не примите од нејзините рани. Зашто нејзините гревови стигнаа до небото и Бог се сети на нејзините беззаконија. Вратете ѝ исто како што таа ви врати вам, и двојно за двојно според нејзините дела: во чашата што ја наполни, наполнете ѝ двојно. Колку што се прославувала и живеела раскошно, толку голема мака и тага ѝ нанесете: зашто во срцето свое вели: ‘Седам како царица, не сум вдовица и нема да видам тага’. Затоа нејзините маки ќе дојдат во еден ден: смрт, тагување и глад; и ќе биде сосема изгорена со оган: зашто силен е Господ Бог кој ја суди.

TAM1897 Q1 24.4Кога Бог ќе се сети на нејзините беззаконија, дошло време кога таа ќе биде судена. Кога Тој се сети на Својот завет, какво време дошло? — Дошло времето да се исполни заклетвата. Но, што беше заветот со Аврама, Исака и Јакова? — Тој беше да им се даде таа земја за вечно наследство, и да им се даде ним и на нивното семе. Кој беше семето? — Христос.

TAM1897 Q1 24.5Затоа кажи им на синовите на Израел: ‘Јас сум Господ и ќе ве изведам од под бремето на Египќаните, ќе ве ослободам од нивното ропство и ќе ве искупам со испружена рака и со големи судови: и ќе ве земам за свој народ, и ќе ви бидам Бог; и ќе знаете дека Јас сум Господ, вашиот Бог, Кој ве изведува од под египетските бремиња.

TAM1897 Q1 24.6Ако Израел во тоа верувал, дали некогаш ќе имаше потреба да влезе во тој договор на Синај? Пред да тргне со нив од Египет, тој рече: “Јас ќе бидам вашиот Бог, а вие ќе бидете мој народ. Ќе знаете дека Јас сум Господ”.

TAM1897 Q1 24.7И ќе ве внесам во земјата за која се заколнав дека ќе им ја дадам на Аврама, на Исака и на Јакова, и ќе ви ја дадам за наследство. Јас сум Господ.

TAM1897 Q1 24.8“Се приближи времето на ветувањето, за кое Бог се заколна на Аврама.” Ќе те внесам во земјата за која се заколнувам дека ќе ти ја дадам. Што е тоа ветување, тогаш? Во која земја Бог сакаше да го внесе Израел? Која земја беше за нив? — Идниот свет. Сега не се обидувајте да го објасните сето ова. Немам објаснување за тоа. Постои она што го вели зборот, и јас верувам во тоа. Не треба да се објаснува. Треба само да се верува. Не, не се обидувајте ниту да си го објасните. Ако ви е ново, ако сте имале други идеи за тоа, не се обидувајте да ги усогласите со ова. Ослободете се од сите нив и видете што вели ова.

TAM1897 Q1 24.9Повторно прашувам. Која земја се заколна Бог дека ќе им ја даде на Аврама, Исака и Јакова?

TAM1897 Q1 24.10(Собранието) Светот што доаѓа.

TAM1897 Q1 24.11Ќе се држите ли до тоа? Пред малку се согласивте дека тоа е точно. Да не се повлекуваме сега од тоа, за душата наша.

TAM1897 Q1 24.12(Глас) Дали откупувањето ќе дојдеше кај нив?

TAM1897 Q1 24.13Да; откупувањето ќе дојдеше кај нив. Откупувањето ќе дојдеше кај светот. Сè тоа ќе дојдеше. Но, ќе дојдеше на поинаков начин отколку што се случи. Светот ќе имаше поинакво искуство од она што го имаше. Го пропуштаме тоа кога ќе го погледнеме искуството што го имаа тие и ќе помислиме дека тоа е она кон што Бог ги повикал. Тие го имаа тоа страшно искуство бидејќи не поверуваа во она кон што Бог ги повикал. И, браќа, ако вие и јас денес ги гледаме овие работи што тогаш му беа поставени на Израел така како што и тие ги гледаа, тогаш и ние ќе постапиме сега како што постапи Израел тогаш. Израел тогаш не виде што Бог имаше за нив, и затоа не добија што тој имаше за нив. Сега, ако вие и јас не видиме повеќе во тие работи отколку што виде Израел, нема да добиеме повеќе отколку што доби Израел. Со сигурност, колку што ние гледаме на овие работи како што гледаше Израел, така и ќе постапиме денес, како што постапи Израел тогаш.

TAM1897 Q1 24.14На нас Евангелието ни беше проповедано, како и на нив; но проповеданото слово не им користеше, бидејќи не беше споено со вера во оние што го слушаа. Затоа да се плашиме, да не, откако нам ни е оставено ветување за влез во Неговиот одмор, некој од вас се покаже дека останува краток.

TAM1897 Q1 24.15Дали ова сега ќе ни користи ако се спои со верата кај нас што слушаме? Да не дозволи Бог искуството на Израел да се повтори кај нас. Ова е поставено пред нас за да можеме да избегнеме.

TAM1897 Q1 24.16Да видиме што тие не видоа поради тоа што не му поверуваа на Бога. Да видиме што Бог имаше за нив и да го добиеме тоа, наместо да гледаме на работите како што гледаа тие и да не го добиеме како што не го добија тие.

TAM1897 Q1 24.17Отворете го петнаесеттото поглавје од Излегувањето и таму ќе го најдете тоа многу јасно изразено. Кога Израел излезе од Египет и го премина Црвеното Море, во тринаесеттиот стих ги наоѓате овие зборови:—

TAM1897 Q1 24.18Ти во Својата милост го изведе народот што си го искупил: ги водеше во Својата сила до Своето свето живеалиште.

TAM1897 Q1 24.19Ова поглавје е песната на Мојсеј. Оние што стојат на гората Сион и ја добиваат победата над ѕверот, над неговата слика и над бројот на неговото име, ја пеат песната на Мојсеј. Не песна по примерот на таа. Не песна нешто слично на неа. Туку тие ја пеат песната на Мојсеј. Тоа петнаесетто поглавје од Излегувањето е нашата песна.

TAM1897 Q1 24.20Каде Бог имаше намера да ги одведе? — До Неговото “свето живеалиште”. Каде беше тоа свето живеалиште?

TAM1897 Q1 24.21(Собрание) “Град што има темели, чиј градител и творец е Бог.”

TAM1897 Q1 24.22Повеќе. “Народите ќе слушнат и ќе се уплашат; трепет ќе ги обземе жителите на Палестина.”

TAM1897 Q1 24.23Е. Џ. Вагонер.— Тоа навистина се случи.

TAM1897 Q1 24.24Се разбира дека беше така. Кога стигнаа до таа граница, тогаш војводите на Едом се зачудија. “Моќните луѓе на Моав ќе ги обземе трепет; сите жители на Ханаан ќе се стопат.” Што требаше да им се случи на жителите?

TAM1897 Q1 25.1(Гласови) Тие требаше да се стопат.

TAM1897 Q1 25.2Е. Џ. Вагонер.—Тие веќе беа.

TAM1897 Q1 25.3Токму кога стигнаа таму, Израел праша: “Дали ќе нè пуштите да поминеме низ вашата земја?” Што одговорија тие? — “Не, господине.” Не им беше дозволено да стапнат на нивната земја. Но, да отидеа право од Црвеното Море до границите на Едом, целиот Едом ќе застанаше во зачуденост додека не поминеа. О, Израеле, и до ден-денес не сфатил што Израел таму пропуштил. Браќа, кога ќе дознаеме што Израел таму пропуштил, тоа ќе ни даде инспирација што ќе ја донесе Божјата сила, и ние ќе поверуваме во тоа.

TAM1897 Q1 25.4Страв и трепет ќе падне врз нив; од величината на твојата рака ќе бидат мирни како камен; додека твојот народ не премине, о Господи, додека не премине народот што си го откупил.

TAM1897 Q1 25.5Што ќе направи со нив? “Ќе ги внесеш и ќе ги засадиш на планината на твоето наследство.” Чие наследство? — Господово. Но “Бог, Кој во различни времиња и на различни начини им зборуваше некогаш на отците преку пророците, во овие последни денови ни зборува преку Синот Свој, Кого го постави наследник на сè.” Кој го водеше Израел?—Бог. Во што?—“Твоето наследство;” не наше—твое. “А ако сте Христови, тогаш сте Авраамово семе и наследници според ветувањето.” “Твоето наследство, о Господи.” Тоа не е сè. “Ќе ги внесеш и ќе ги засадиш на планината на твоето наследство, на местото, о Господи, кое си го приготвил за да живееш во него.” Тоа не е сè. “Во Светилиштето, о Господи, кое твоите раце го утврдиле.” Кое светилиште е тоа што рацете Господови го утврдиле?

TAM1897 Q1 25.6(Гласови) Вистинското светилиште.

TAM1897 Q1 25.7Се разбира дека е така. “За работите за кои зборувавме, ова е суштината: имаме таков првосвештеник, кој е седнат оддесно на престолот на Величественоста во небесата; служител на светилиштето и на вистинскиот шатор, кој го постави Господ, а не човек.” Тоа е суштината на нашиот разговор вечерва, нели? Таму Бог сакаше да го одведе Израел. Но тие не видоа. Гледате ли? Таму сака да нè одведе.

TAM1897 Q1 25.8Гледате ли дека тоа е онаму каде што Бог сакаше да го одведе Израел тогаш? Ако гледате, тогаш ќе бидете подготвени да отидете на местото што Израел го пропушти. Но, ако мислите дека тоа беше некое земско светилиште што го поставил човек, тоа е сè што виде Израел, и тоа е сè што ќе видите и вие. И Израел не влезе во земјата, ниту пак вие. Мораме да видиме повеќе од она што виде Израел, инаку никогаш нема да стигнеме подалеку од каде што стигна Израел. Но зошто Израел не виде повеќе од она што го виде? — Тие не поверуваа. Но, ти и јас сега треба да поверуваме во она во што Израел не поверува тогаш, инаку никогаш нема да го добиеме она што Израел го пропушти. Но, ако поверуваме во она во што Израел не поверува, тогаш ќе бидеме внесени во наследството во кое Израел не беше внесен, во шаторот во кој Израел не влезе, во светото Божјо живеалиште, во градот кој има темели, чиј градител и творец е Бог.

TAM1897 Q1 25.9Осумнаесетти стих: “Господ ќе царува во век и веков.” Тој сака Сам да царува над нив; не повеќе Фараон; не повеќе Нимрод; не повеќе од овие идолопоклоници; не повеќе од овој бунтовнички народ. Бог сакаше да го поведе Израел во благословената земја и да царува над нив таму засекогаш, но тие не знаеја. О, што сѐ пропуштија затоа што не Му поверуваа на Господа! О, што сѐ пропуштивме ние сите овие години! Зашто, како што ќе ви прочитам утревечер, ние одамна ќе бевме таму, ако само Му поверувавме на Господа. Бог вели така, и така е. Ние немаме работа во овој шатор вечерва. Никаква работа тука, по право, бидејќи немаме работа во светот. Сепак, бидејќи сме во светот, ова е местото за нас. Но, не би требало воопшто да бидеме во светот. Би требало одамна да бидеме во царството Божјо. Тоа е факт, браќа. Во Библијата има повеќе отколку што би можеле да изнесеме за уште еден час овде, само на таа една мисла.

TAM1897 Q1 25.10Сега Мојсеј во сето тоа верувал. Тој верувал дека времето за исполнување на ветувањето е блиску. Но, тој наскоро требало да го заземе престолот на Египет. Тој требало да биде цар. Тој требало да владее; да има должност повисока од онаа на градоначалник или службеник на кој било град. Тој требало да владее не само со кралство, туку со империја; со империјата на светот, и тоа било негово право. По двојно право, тоа му припаѓаше. Не мораше да се кандидира за функцијата. Таа требаше да му припадне, и немаше никој што можеше да го оспори неговото право. Тоа беше само еден чекор до престолот; само додека овој фараон не умреше, а тој имаше речиси сто години. Тогаш овој Мојсеј ќе станеше крал на светот, бидејќи Египетската Империја беше светска.

TAM1897 Q1 25.11Израел тогаш исто така имаше тешки времиња. Израел беше потиснат, прогонуван и принудуван да работи во туличарници. Мојсеј можеше да каже: Сега нашиот народ е потиснат; го прогонуваат; страда заради својот Бог; но нема да трае долго, бидејќи фараонот е речиси стогодишен и не може да живее многу подолго. Тогаш ќе воведам реформа. Ќе ја средам оваа власт. Ќе владеам правилно. Не како овие нечесни фараони. Верувам во Бог. Јас сум христијанин и токму затоа сум многу подобро квалификуван да владеам. И тој не само што можеше да им ги тргне бремената, туку можеше и да им даде функции и да го управува светот преку Божјиот народ. Зарем патот не беше отворен? Беше само еден чекор до престолот, и тој чекор наскоро мораше да се направи. Но да видиме што направил тој христијанин во такви околности. Отворете го Еднаесеттото поглавје од Посланието до Евреите. Погледнете внимателно, прочитајте го внимателно и видете што пишува. Дваесет и четвртиот стих:—

TAM1897 Q1 26.1Преку вера Мојсеј, кога порасна, се откажа да се нарекува син на фараоновата ќерка.

TAM1897 Q1 26.2Што значело да се одбие да се нарече син на фараоновата ќерка? — Да се одбие да се биде крал. Престолот беше таму. До него имаше само еден чекор. Но наместо да се искачи таму и да седне на престолот, тој се повлече. Тој му сврте грб на престолот на Египет и на сите богатства и задоволства на Египет, и го сврте лицето кон друга земја; зашто дојде времето кога Бог ќе го повикаше Својот народ од таа земја во оваа друга земја. Мојсеј верувал во Исус Христос, и затоа верувал во одвојување на црквата од државата. Затоа тој се одвои од државата и со сето свое срце застана со црквата. Бог го повика да излезе од оваа земја, како што го повика и татко му Авраам од неговата земја на почетокот. Но, тоа не е сè. Слушнете: “Бирајќи попрво да страда со Божјиот народ, отколку да ужива во задоволствата на Египет за кратко време?”

TAM1897 Q1 26.3(Собрание) Грев.

TAM1897 Q1 26.4Грев? Тој беше наследник на престолот. Што беше тогаш тоа, да го насочи својот ум кон престолот на Египет, кон моќта и задоволствата на светот и на владите на светот? Што беше тоа? — Грев. Дали така пишува?

TAM1897 Q1 26.5(Гласови) Да.

TAM1897 Q1 26.6Верувате ли во тоа?

TAM1897 Q1 26.7(Гласови) Да.

TAM1897 Q1 26.8Дали тоа беше грев за Израел тогаш?

TAM1897 Q1 26.9(Гласови) Да.

TAM1897 Q1 26.10Што е сега?

TAM1897 Q1 26.11(Гласови) Грев.

TAM1897 Q1 26.12Браќа, има некои работи во Библијата за кои треба да размислиме. “Бирајќи попрво да страда со Божјиот народ, отколку да ужива во задоволствата на гревот за кратко време.” Но, не заборавајте дека задоволствата на кои се мисли овде — задоволствата на гревот — се всушност задоволствата на Египет; задоволствата да се биде крал на Египет, да се држи функција во земната влада, да се владее со други луѓе. Сето тоа требаше да му припадне по право на вистинско потекло. Не мораше да се кандидира или да бара гласови. Тоа природно му припаѓаше. Во записот стои дека доколку тој ги прифатеше и уживаше во сите тие задоволства, тоа ќе значеше да ужива во задоволствата на гревот. Но тој го напушти тоа. Зошто? — “Сметајќи ја срамотата на Христос за поголемо богатство од ризниците во Египет.”

TAM1897 Q1 26.13Каде беше Христос во однос на египетската влада и престолот? Дали Христос беше едно со Египет? — Не. Дали Мојсеј можеше да ги има и Христа и египетскиот престол?

TAM1897 Q1 26.14(Гласови) Не.

TAM1897 Q1 26.15Но египетскиот трон му припаѓаше исто толку природно како што лисјата паѓаат од дрвјата. Не мораше да се бори за функцијата. Дури ни да се номинира.

TAM1897 Q1 26.16А. Ф. Баленџер.—Или да состави петиција.

TAM1897 Q1 26.17Не. Тој дури и не мораше да најде претставник кој ќе ја поднесе неговата петиција до претседателот.

TAM1897 Q1 26.18Погледнете повторно на ситуацијата. Тука беше Египет со својот престол, своите задоволства и богатства, кои му припаѓаа со иста природност со која лисјата паѓаат од дрвото, без никаков личен напор од негова страна. Сè што требаше да направи беше да седи со скрстени раце, додека кралот не умре од старост, и тогаш сè ќе биде негово. Сепак, тој повеќе би бил со Христос и би го трпел Неговото понижување, отколку да биде таму на египетскиот престол. И особено имајте на ум дека за да биде со Христос, тој мораше да го сврти грбот на престолот и на сите богатства и задоволства на Египет.

TAM1897 Q1 26.19Сега не велете дека јас го додадов тоа, дека го измислив. Забележете што вели зборот и ќе видите дека сè е таму. Зарем навистина не е таму?

TAM1897 Q1 26.20(Гласови) Да.

TAM1897 Q1 26.21Ајде да го прочитаме тоа уште еднаш, и ќе биде време да завршиме за вечерва; а потоа утре навечер повторно ќе го изучуваме Израел:—

TAM1897 Q1 26.22Преку вера Мојсеј, кога порасна, се откажа да биде наречен син на фараоновата ќерка; избирајќи попрво да страда со Божјиот народ, отколку да ужива во задоволствата на гревот за кратко време; сметајќи го понижувањето на Христос за поголемо богатство од богатствата во Египет: зашто тој гледаше кон наградата.

TAM1897 Q1 26.23“Се приближи времето на ветувањето, за кое Бог му се заколна на Аврама”, да му ја даде благословената награда. Мојсеј во тоа веруваше и се одвои од државата, сврте грб на престолот, избирајќи го понижувањето од Христа наместо целата моќ, задоволство и слава на Египет. И не заборавајте дека тој мораше да сврти грб на сето тоа, за да стане соучесник во понижувањето од Христа.