Духот на Пророштвото. – бр. 2

TAM1897 D 21.2Проповед одржана во среда наутро, 10 февруари 1897 г. Печатено во Дневниот билтен на Генералната конференција, 15 февруари 1897, том 1, бр. 2, стр. 21-22.

TAM1897 D 21.3Следново е само апстракт од забелешките на пастор Џонс. Бидејќи многумина пристигнале по претходниот состанок, беше потребно да се потроши значително време за повторување на точките изнесени претходниот ден. Покрај ова, говорникот рече дека проблемот со нас како народ не е во тоа што номинално не веруваме дека Сведоштвата се од Бога; туку она што треба да го знаеме е како да им веруваме. Ако единствениот начин на кој ја изразуваме нашата вера во Сведоштвата е со тоа што им кажуваме на луѓето дека веруваме во нив, нашата вера не вреди ништо. Така им отвораме пат на луѓето да ја доведат во прашање искреноста на нашата вера. Ако навистина веруваме во Сведоштвата, нема да имаме потреба да им го кажеме тоа на луѓето. Нашите животи ќе бидат сведоштво за верата што е во нас.

TAM1897 D 21.4Постои отпаѓање од Бога, и храмот треба да се очисти исто како и во дамнешните денови во Ерусалим. Ние бевме доведени во оваа состојба со занемарување на Сведоштвата на Божјиот Дух. Но, многумина од оние што ги занемаруваа веруваа во нив и во тоа време ги држеа тие Сведоштва во рацете, и не претпоставуваа дека ги занемаруваат. Следствено, она што сакаме да го знаеме е како да ги цениме Сведоштвата на Духот.

TAM1897 D 21.5И не треба ни за момент да помислиме, кога ќе се даде сведоштво и ќе се именува некој човек, дека Бог го напаѓа за да го уништи. Целта на Господа е да го одвои од недостатоците што му штетат и го попречуваат делото Божјо. Целта е да се спаси човекот и да се уништи недостатокот. Бог нема да уништи или осуди човек освен ако тој не е неразделно поврзан со гревот. Кога овој човек ќе се откаже од својот погрешен пат, ќе го признае сведоштвото и ќе се поправи пред Бога, тој повеќе не е во положбата во која го затекнало сведоштвото. Тоа сведоштво потоа може да се искористи како предупредување за другите, но никогаш не смее да се користи за осуда на човекот кој го признал својот грев.

TAM1897 D 21.6Божјиот пат е да го направи човекот нешто што тој не е; да му даде нешто што тој го нема. Не можеме да ги применуваме Сведоштвата на другите. Ниту пак на самите себе однадвор. Мораме да го отвориме срцето кон Бога, за да го примиме сведоштвото, за Господ да го всади божествениот принцип, да ни даде она што го немаме, да нѐ направи нешто што не сме, и така Сам Тој преку Својот Свет Дух навистина да го примени сведоштвото. Тогаш во нашите животи ќе се појави, ќе се оствари во нашите постапки, она што Бог го всадил во нас. Тоа е прифаќање на Сведоштвата. Сѐ што е помалку од тоа не е нивно прифаќање.

TAM1897 D 21.7Силата што Бог ја всадува, примена во срцето, ќе му овозможи на човекот да издржи под искушение и во средината на својата слабост. Таа ќе му го даде она што не го поседува и ќе го направи она што не е по природа.

TAM1897 D 21.8Кога некој човек ќе доживее неуспех на положбата на која е поставен, склони сме да помислиме дека Бог згрешил што дозволил тој да биде поставен таму; но тоа не мора да значи. Бог не згреши што Саул стана цар на Израел; туку Саул згреши што не стана она што Бог сакал да биде. Тој згреши што ги следеше своите патишта и шеми, наместо да го слуша гласот Божји. Така и Бог не згреши кога го постави Јеровоам за цар над Израел. Иако намерата на Бог да ги одвои десетте племиња од Јуда не беше остварена поради изопаченоста на народот, сепак Бог имаше план, но Јеровоам не дозволи тој да се оствари. Бог може да ме повика мене или тебе на некоја положба, и ако имаме некаква слабост која ќе ја спречи нашата корисност, и Бог ни испрати порака, таа порака е да нѐ направи она што Тој сака да бидеме, за преку Неговата благодат да можеме да застанеме таму каде што Тој сака да застанеме.

TAM1897 D 22.1“Ден по ден луѓето откриваат дали царството Божјо е во нив. Ако Христос владее во нивните срца, тие добиваат сила на начело, моќ, способност да стојат како верни стражари, вистински реформатори; зашто не може да има реформа освен ако нема темелна соработка со Исуса Христа. Преку Христовата благодат, луѓето треба да ги користат своите од Бога дадени способности за да се реформираат себеси [не за да ги реформираат другите, туку за да се реформираат себеси]; преку ова дело на самооткажување, кое Господ на небесата го гледа со одобрување, тие стекнуваат победи над своите вродени и негувани тенденции. Тогаш, како Даниел, тие оставаат впечатоци врз срцата на другите кои никогаш нема да се избришат. Влијанието ќе се прошири во сите делови на светот.”

TAM1897 D 22.2Делото на реформата започнува со самиот човек. Можам да оставам впечатоци врз срцата на другите само кога ќе се реформирам себеси. Бог допира до другите преку тоа што допира до нас и преку нас. Обратете се кон 2 Коринтјаните 1:3, 4:—

TAM1897 D 22.3Благословен да биде Бог, Таткото на нашиот Господ Исус Христос, Таткото на милосрдието и Бог на сета утеха; Кој нѐ утешува во сите наши неволји, за да можеме и ние да ги утешиме оние што се во каква било неволја, преку утехата со која и самите ние сме утешени од Бога.

TAM1897 D 22.4Бог нѐ утешува за да можеме и ние да ги утешиме другите; Бог ни помага за да можеме и ние да им помогнеме на другите. Нѐ доведува во положба каде што ни е потребна Божјата утеха, за да можеме и ние да ги утешиме другите. Тој мисли на другите кога нѐ утешува. “И ако страдаме, тоа е за ваша утеха и спасение.” Ако сум во неволја, тоа е за утехата и спасението на некој друг човек. Можеби со години нема да го сретнам човекот кого треба да го утешам; но еден ден ќе го сретнам, и искуството што сум го доживеал ме подготвува да седнам покрај него, или да го фатам за рака, и да му бидам помош и утеха. Тој го прима од мене она што јас сум го примил од Бога, и го прима за да може и тој, пак, да го пренесе на другите, а тие на другите; и така влијанието на Божјата благодат, пренесено на нас, се проширува низ целата земја, иако можеби нема да се поместиме од државата каде што живееме. Браќа, тоа е она што Бог сака да го направи со нас, и тогаш нашето влијание ќе се прошири во сите краишта на светот.

TAM1897 D 22.5Сега, на прашањето: Како да ги прифатиме Сведоштвата? Да прочитаме како тие навистина биле отфрлени кога се мислело дека се прифаќаат. Тогаш ќе знаеме како да ја избегнеме таа грешка и како да ги прифатиме. Тука читам за еден чиј “пример многу допринел за разнишување на довербата во Сведоштвата”. Како го направил тоа? — “Тој самиот чекорел директно спротивно на светлината што ја дал Бог.” Но тој не претпоставувал дека чекори директно спротивно на нив. Мислел дека постапува правилно во однос на нив. Па како, тогаш, толку многу ја промашил целта? Еве го одговорот: “Прекорите и предупредувањата од Господ биле избегнати, толкувани и поништени со човечки сплетки.”

TAM1897 D 22.6Како биле “избегнати”? Еве го одговорот: “Зошто смисливте слаби изговори?” “О, колку само треба да им биде срам на оние што се одвратиле од Божјиот совет и се обиделе да го прикријат впечатокот што Бог сакал да го остави.”

TAM1897 D 22.7Како беа “истолкувани”? Еве го одговорот: Тие “ги толкуваа на свој начин, велејќи дека немале намера да го сторат тоа”.

TAM1897 D 22.8И така Сведоштвата беа избегнати, толкувани и поништени од оние кои мислеа дека веруваат во нив и дека ги прифаќаат. Сега, дали ги избегнувавте со слаби изговори? Дали ги толкувавте и ги поништувавте со тоа што им дававте сопствено толкување, велејќи дека не мислат вака или така? — Се разбира дека да; знаете дека да. Па, да го прекинеме тоа веднаш.

TAM1897 D 22.9Како, тогаш, треба да се прифатат? Како да знаеме што значат? Еве го одговорот: “Тие значеле токму онака како што е наведено.” Што значат? — “Токму онака како што е наведено.” Можете ли да кажете што велат? — Да, доволно лесно. Тогаш прифатете ги токму онака како што се кажани. Отворете го срцето широко за Бога, за да може преку Неговиот добар Дух да го всади во него начелото што се содржи токму во она што го кажува, тогаш тоа начело ќе се појави, ќе заблеска во вашиот живот; тогаш вие сте ги прифатиле Сведоштвата. Тогаш знаете дека верувате во Сведоштвата. Тогаш нема да има опасност од грешка во врска со тоа. Другите ќе знаат за тоа, бидејќи ќе оставате впечатоци во срцата кои никогаш нема да се избришат, и тие ќе Го прославуваат Бога во денот на посетата.

TAM1897 D 22.10БОЖЈИОТ Збор е наш стандард. Секој чин на љубов, секој збор на добрина, секоја молитва за страдалниците и угнетените, се пријавуваат пред вечниот престол и се ставаат во небесната нераспадлива книга. Божествениот Збор влева светлина во најпотемнетото разбирање, и таа светлина ги прави и најкултивираните да ја почувствуваат својата немоќ и грешност. — Test. No. 31.