Првата голема заповед

TAM1897 D 279.2Проповед оддадена во вторник навечер, 2 март 1897 г. Печатено во Дневниот билтен на Генералната конференција, 5 март 1897, том 1, бр. 16, стр. 279-285.

TAM1897 D 279.3ВИЕ знаете дека Господ рекол за ова време и за луѓето што живеат во ова време, дека “ете ги оние што ги чуваат заповедите Божји и верата на Исуса.” Вие и јас со право се исповедаме дека сме тој народ, и ние стоиме таму каде што исповедаме дека за нас може да се каже од Господа, пред вселената: “Еве ги оние што ги чуваат заповедите Божји и верата Исусова.” И тоа ќе биде факт, не само затоа што Тој го вели, туку Тој ќе го каже затоа што тоа е факт.

TAM1897 D 279.4Тој текст во целост се однесува на тебе и на мене кои сме овде во оваа куќа; и Господ сака тоа да стане факт сега и да остане факт постојано, за да може постојано да го објавува на целиот свет и на целата вселена: “Еве ги оние што ги чуваат заповедите Божји и верата на Исус.”

TAM1897 D 279.5Тоа е она што треба да го проучуваме. Треба да проучуваме во овие лекции, за да знаеме дали ги чуваме заповедите Божји или не; за да може Господ да каже за нас: “Еве ги оние што ги чуваат заповедите Божји и верата на Исус.”

TAM1897 D 279.6Во чувањето на Божјите заповеди, сигурно првата доаѓа на ред, и таа сигурно треба да ја чуваме. И еве го Неговото слово: “Прва од сите заповеди е: Слушај, Израеле; Господ, нашиот Бог, е еден Господ; и ќе го љубиш Господа, твојот Бог, со сето свое срце, со сета своја душа, со сиот свој ум и со сета своја сила; ова е првата заповед.”

TAM1897 D 279.7Сега, може ли Господ да каже за тебе и за мене во врска со таа заповед: “Еве ги оние што ја чуваат”?

TAM1897 D 279.8Дали Господ го има целото ваше срце, така што немате срце за ништо друго освен за Него и за она што е Негово?

TAM1897 D 279.9Дали Господ ја има целата ваша душа, во предана љубов, така што нема ниту едно чувство во вас што не е Негово?

TAM1897 D 279.10Дали целото твое разумно битие е Негово, така што нема ниту една мисла, ниту едно дејство, ниту еден дел од твојот ум што не е Негов — посветен на Неговата служба? Зашто со умот Му служиме на Господа, нашиот Бог. Не со дел од него, не со дел од него, туку со целиот него. За да немаш ум што ќе го посветиш или насочиш кон нешто што не е од Бога.

TAM1897 D 279.11Дали целата ваша сила е Негова, така што немате сила да вложите никаде освен во она што е Божјо и во Неговата служба?

TAM1897 D 279.12Ако сето ова е вистина за вас, тогаш навистина е речено за вас: “Еве ги оние што ги чуваат заповедите.”

TAM1897 D 279.13“Второто е слично на него: Сакај го ближниот свој како себеси.” Кога Божјата љубов е во нашите срца, како во првата заповед, ќе биде доволно лесно да ги сакаме нашите ближни како себеси.

TAM1897 D 279.14Како што беше истакнато во беседата на братот Келог пред некој ден, за оној мал дечко во Чикаго кој отишол кај еден човек, потполн странец, и му рекол: “Знаете ли дека вие сте најголемиот грешник на светот?” И кога човекот изненадено праша како тоа може да биде, велејќи дека никогаш не убил никого, никогаш не сторил некое големо злосторство, малото момче му рече: “Најголемата заповед е: ‘Љуби го Господа, твојот Бог, со сето свое срце, со сета своја душа, со сиот свој ум и со сета своја сила’. Го правиш ли тоа?” Тој одговори: “Не, не го правам тоа. Не можам да кажам дека го правам тоа воопшто.” “Па,” рече малиот, “тоа е најголемата од заповедите. Ти ја кршиш најголемата заповед; значи, ти си најголемиот грешник.” Човекот го призна тоа и беше воден кон Бога и кон полно спасение. Тоа е сосема јасно: бидејќи ова е најголемата заповед, оној што ја крши е најголемиот грешник. Дали тоа си ти?

TAM1897 D 279.15Ти и јас тврдиме дека ги чуваме заповедите Божји и верата на Исус. Дали ја кршиме првата од сите заповеди Божји? Ако не ја чуваме најголемата, првата од сите заповеди, тогаш ја кршиме. Ако ја кршиме оваа, тогаш не ги чуваме заповедите; тоа е решено. Ти и јас мораме да одлучиме сега и да одлучиме засекогаш, дали ќе Му служиме на Господа со сето срце, и со сета душа, и со сиот ум, и со сета сила.

TAM1897 D 279.16Напишано е: “Царството Божјо е во вас”. Царството што е во нас е Божјо царство; така беше кога човекот беше создаден, но непријателот го узурпираше местото на Бога; и Господ повторно го ослободи човекот да избере дали Бог ќе го има Своето место во Своето царство, или дали узурпаторот ќе го има местото на Бога во Божјото царство. Царството што е во вас е на Господа. На вас е да одлучите дали таму ќе владее Господ или непријателот. И ако не изберете Господ да владее таму, тогаш избирате непријателот да владее таму. Целосно зависи од изборот на човекот кој ќе владее.

TAM1897 D 280.1Некој мора да владее. Човекот не е создаден да се владее себеси, независно од Бога. Тој е создаден да биде себеси со Бога и не може да биде себеси без Бога. Човекот е создаден да стои со Бога. Царството Божјо беше во него. Бог владееше во него. Но тој тргна по својот пат следејќи го Сатаната. Но, човекот може да го има својот пат само следејќи го Бога. Царството Божјо е во вас. Мораме да избереме Бог да го заземе Своето место во нас, во Неговото царство во нашите срца. Тој ќе го заземе Своето место таму и ќе владее таму кога ќе може да го има Своето место во Своето царство.

TAM1897 D 280.2Знаете дека во однос на Божјото царство на земјата, тоа ќе биде од море до море и од река до краиштата на земјата. Божјото царство, ова царство што ќе дојде кога Господ ќе дојде, знаете дека треба да го покрие секој сантиметар, секоја честичка земја што постои во овој свет. Сега царството Божјо е во вас. Дали тоа царство во вас, каде што Бог владее — дали Неговото владеење го покрива секој дел од просторот, секоја честичка земја во вашето срце? Дали? Тоа е прашањето, и овие прашања се за нас од повеќе причини.

TAM1897 D 280.3Јас само го читам заповедот и ви го привлекувам вниманието на тоа што го вели заповедот. И тоа за да можеме и вие и јас секогаш да ги имаме умот и срцето отворени за прашањето: Дали е вистина за нас: “Еве ги оние што ги чуваат заповедите Божји и верата на Исус” со сето срце, со сета душа, со сиот ум и со сета сила?

TAM1897 D 280.4На што се задржува вашиот ум, што проучува, на што работи — дали Бог е во тоа нешто? Дали е тоа за слава Божја? Истражувањето што го правите, студиите што ги следите, целата мисла на вашиот ум — дали е тоа за да се отпечати Божјиот лик таму? Дали е тоа за да Го најдете Бога пошироко во умот? Дали е тоа за да Го прославите повеќе? Дали Тој е прв и сѐ во сѐ во вашите интелектуални напори? Дали Го љубите, дали Му служите со целиот ум?

TAM1897 D 280.5И со сета своја сила. Полето што го орате, дали го орате за Бога? Рендето што го туркате за да измазните даска, дали го правите тоа за Бога, така што сѐ што ќе добиете е Божјо, а не ваше? Дали вашата сила е толку целосно посветена на Бога што работите за Божјата кауза каде и да ја ставите раката?

TAM1897 D 280.6Постои распространето мислење дека човек треба да престане да работи на својот занает, или што и да е што работи со рачен труд, пред да може да стане работник во каузата. Многумина велат: “Сакам да се извлечам од она што го работам. Сакам да можам да излезам. Сакам да се извлечам од оваа работилница. Би сакал да бидам работник во каузата.” Ако не сте работник во каузата таму каде што сте, нема да бидете работник во каузата кога ќе стигнете таму каде што сакате да бидете. Ако не сте работник во каузата додека орате, нема да бидете работник во каузата ако се обидувате да проповедате од амвонот. Ако си ковач и на наковалната ден по ден — ако не си работник во каузата толку темелно, толку искрено, толку со целото срце, колку што сум јас во проповедницата, тогаш нема да бидеш работник во каузата ако треба да делиш летки некаде.

TAM1897 D 280.7Пред нас е даден пример за тоа што може да биде човештвото; и за тоа што треба да биде секој верник во Исус. Синот Божји дојде на овој свет да ви покаже и на мене што точно значи да се чуваат заповедите и како тоа се прави. И тој работеше на занает околу шест пати подолго отколку што проповедаше. Почнувајќи од дванаесетгодишна возраст, кога можеше да почне да работи со Јосиф на занаетот дрводелец, кога можеше да направи доста — бидејќи еден дванаесетгодишно момче може да направи многу работи помагајќи му на дрводелец. Затоа, почнувајќи од дванаесетгодишна возраст, тој беше крстен и почна да проповеда на околу триесет години; тоа се осумнаесет години. Овие години тој работеше како столар. Од триесет до триесет и три и пол години, тој ги помина во јавна служба, проповедајќи. Така, гледате дека работеше како столар речиси шест пати подолго отколку што проповедаше.

TAM1897 D 280.8Дали беше Тој исто толку Син Божји во тие осумнаесет години кога работеше како столар, колку што беше во три и пол години кога проповедаше? — Знаете дека беше. Дали беше мој Спасител и ваш Спасител кога таму сечеше даска, правеше клупа и ѝ ставаше нозе, — дали беше исто толку мој Спасител и ваш Спасител тогаш, колку кога беше на крстот? — Знаете дека беше. “Зашто се спасуваме преку Неговиот живот.”

TAM1897 D 281.1Не заборавајте дека тоа беше на крајот од овие осумнаесет години, кога дојде да се крсти и беше крстен, на почетокот на неговото служение и на крајот на неговата столарска работа — тогаш Бог рече: “Ова е мојот возљубен Син, во кого се задоволувам”. Зарем тој тогаш не беше исто толку работник во делото во тие осумнаесет години, колку што беше во последните три и пол години? — Знаете дека беше. Па ако сте столар, и исповедан верник во Исус Христос, зарем не можете да бидете негов следбеник? Зарем не треба да бидете негов следбеник и работник во делото токму таму, исто толку вистински како да сте на амвонот? Не велам дека сте обврзани секогаш да останете столар. Тој не остана. Не велам дека ќе бидете обврзани секогаш да останете ковач или земјоделец; но велам и инсистирам дека додека сте столар, додека сте ковач, додека сте земјоделец, треба да бидете работник во каузата исто толку вистински колку што некогаш ќе бидете, каде и да се наоѓате.

TAM1897 D 281.2Така Исус му покажа на секој од нас што значи да се биде христијанин и каков треба да биде нашиот живот, без разлика на тоа со што се занимаваат нашите умови, нашите срца или нашите раце. Тој Го сакаше Бога со сето свое срце, со целата своја душа, со целиот свој ум и со сета своја сила, кога беше столар. Кога пилеше даски, кога правеше маси, кога правеше врати и ги поставуваше, тоа беше за слава на Бога. Бог беше сѐ за него. Кога некој човек доаѓаше кај него како тесар, гледајќи го само како тесар; не гледајќи го како Спасител на светот, — кога некој човек доаѓаше кај него само како тесар, и седеше со него и рече: “Сакам да ми направиш маса. Дали ќе ми ја направиш?” и тој одговори: “Каква маса сакаш?”. Човекот му ја опиша, а Исус рече: “Да, ќе ти ја направам”. Кога Исус ја направи масата и ја понесе на грб до куќата на човекот, ја внесе внатре и ја постави таму за човекот да ја користи — во целата таа работа Исус беше целосно Божји. Бог беше во сите негови постапки. Во секој спој што го направи на таа маса немаше пукнатини, ниту еден не беше покриен со прашина, ништо не беше прикриено, тоа беше чесна маса. Тоа беше маса каква што Бог може да ја одобри.

TAM1897 D 281.3И кога ја склучи зделката да ја направи масата, тој склучи чесна зделка, таква што Бог може да ја погледне и да каже: “Тоа е чесна зделка”. Тој не побара од човекот да плати повеќе отколку што беше праведно за таква работа. Човекот го праша: “Дали ќе ја направиш таа и таа маса?”. “Ќе ја направам”. “Колку ќе наплатите за неа? — колку ќе чини?” Тој ќе пресметаше и ќе му речеше на човекот: “Дрвото ќе чини толку, ќе треба толку време за да се направи, а мојата работа вреди толку. Зарем не мислите така? Зарем не мислите дека мојата работа за времето што ќе го одземе, ќе вреди толку?” И човекот ќе кажеше: “Да, се согласувам. Мислам дека вреди сѐ тоа. Тоа е чесно. Тоа е јасна зделка.” И кога тој ќе ја земеше масата на грб, ќе ја однесеше таму и ќе ја спуштеше, човекот му плаќаше колку што беше договорено, и Бог можеше да погледне на целата таа трансакција и да каже: “Тоа е чесно. Тоа е сѐ што некој може да направи.”

TAM1897 D 281.4Дали таква врста на столар сте вие? Исповедате дека сте христијанин. Дали таква врста на работник сте вие, што и да работите?

TAM1897 D 281.5Го сакаш ли Бога со сето свое срце, со сета своја душа, со сета своја мисла и со сета своја сила? Што и да правите, или сте повикани да правите; какви и да се вашите работи со ближниот, без разлика дали е незнабожец или христијанин; дали тоа го правите на таков начин што Бог може да го погледне и да каже: “Тоа е доволно добро за царството Божјо”? Затоа што целото ваше срце, целата ваша душа, целиот ваш ум и целата ваша сила се вложени во тоа за слава Божја.

TAM1897 D 281.6Дали сме чувари на заповедите или не? Тоа е прашањето. И време е да го дознаеме тоа толку темелно што Господ може да посведочи во пораката што ја зборува: “Еве ги оние што ги чуваат заповедите Божји.”

TAM1897 D 281.7Сега, можете да видите дека оваа заповед го опфаќа целиот простор на сѐ, и дека не можеме да допреме ниту една мисла во целото царство на мислите што не спаѓа во овој текст со кој започнавме. Затоа, мораме да гледаме на сѐ во нашето размислување, мораме да гледаме на сѐ до што нашиот ум е повикан, во светлината на тоа Писмо, првата од сите заповеди.

TAM1897 D 281.8Сѐ на што сме повикани да се фатиме, треба да го гледаме во светлината на онаа најголема од сите заповеди. Дали е тоа нешто во стравот Божји во што можам да се впуштам со целото свое срце, душа, ум и сила? Ако не е така, тогаш зошто да го допирам? — Не. Ако е тоа нешто на што не можам да се впуштам со сето мое срце, ум, душа и сила, и со Бога, тогаш што имам јас со тоа? Ако Бог не може да оди со мене, тогаш јас ги кршам заповедите. Не Му го посветувам сѐ. Целата моја сила е ништо ако е вложена во нешто во што Тој не може да влезе, или не може да го допре, да го одобри или да го прифати.

TAM1897 D 282.1Знам дека ова е строго, но тоа е христијанство. Тоа е христијанство, и ти и јас не смееме да се задоволиме со една шеснаесеттина дел од било што што е помалку од тоа. Не смееме ниту за миг да се задоволиме со било што во овој свет, освен со тоа сѐ што започнуваме да го правиме да биде со Бога со нас, а потоа да се впуштиме во тоа со сето срце, со целиот ум, со целата душа и со сета сила. И ви велам, кога ќе дојдеме до тоа, сите ние, ако сите во оваа куќа му се предадат токму сега и се држат цврсто до тоа, не можеме ни да замислиме каква Божја сила ќе се пројави во светот.

TAM1897 D 282.2Големата тешкотија од самиот почеток беше тоа што луѓето не Му го дозволија на Бога местото во нивните срца што Му припаѓа. Бог го создаде човекот таков, а тој се сврте кон сѐ друго и целосно Го отфрли Бога. Бог го ослободи од таа темнина, го ослободи да избере и го повика да избере дали ќе Го љуби Господа Бога со сето срце, со сета душа, со сиот ум и со сета сила. Тој беше ослободен да избере да Му го врати на Бога Неговото место, но толку многумина избраа Господ да не го има Своето место, што потопот ги избриша од лицето на земјата.

TAM1897 D 282.3Тогаш Господ го започна човечкиот род одново. И единственото нешто што го побара од секого беше да го сака Господа Бога со сето срце, со сета душа, со сиот ум и со сета сила, и ближниот свој како себеси. Тоа е сѐ што побара од осмината што влезе во ковчегот и што излезе од него. Ако првиот човек го беше љубел Бога со сето свое срце, со сета своја душа, со сиот свој ум и со сета своја сила, никогаш не би влегол грев.

TAM1897 D 282.4Откако згреши, и Господ го ослободи од тоа ропство, ако Адам и сите негови деца Го сакаа Бог со сето срце, душа, сила, ум и сила, каква би била состојбата на светот? — Тие би ги чувале Божјите заповеди и верата на Исус, и праведноста би ја покрила земјата како што водите го покриваат морето. Дали е невозможно таа работа да се исполни во човекот под ропството на проклетството, под ропството на грешното тело? Дали Бог може така да го ослободи грешникот од власта на гревот во телото, така што тој ќе може да Го сака Бога со сето срце, со сета душа, со сета сила, со сета мисла и со сета сила? — Да. Гревот не би можел да ја проколне земјата, таква каква што е, дури и со луѓе под ропството на грешното тело, ако тие верувале во Бога, и ги чувале Божјите заповеди и верата на Исус. Тоа е вистината, бидејќи тоа е христијанството. Значи, гледате дека сѐ што Господ некогаш сакал од нас, сѐ што тој некогаш сакал од човекот откако Адам згрешил, било и е тоа да ги чуваме Божјите заповеди и Исусовата вера. А првата од сите заповеди е: “Љуби го Господа, твојот Бог, со сето свое срце, со сета своја душа, со сиот свој ум и со сета своја сила.”

TAM1897 D 282.5Во Римјаните 1:21, се вели дека на почетокот “тие Го познаваа Бога”. Погледнете го ова: човекот на почетокот од својата историја Го познавал Бога. Адам Го познавал Бога од самиот почеток, но не го задржал ова знаење. Кога Адам згрешил и бил повторно започнат, тој Го познавал Бога. Кога човечкиот род повторно започнал по потопот, тој Го познавал Бога од самиот почеток; така што човештвото отсекогаш се оддалечувало од Бога. Светот беше толку грешен, е толку грешен и ќе биде толку грешен, затоа што Го позна и Го отфрла, а не затоа што не Го позна. Значи, светот не е во зло поради темнината; светот е во темнина поради злото.

TAM1897 D 282.6Светот започна со светлина; и тоа што темнината дојде, е поради изборот на луѓето; “кога Го запознаа Бога, не Го прославија како Бог, ниту беа благодарни; туку станаа суетни во своите размислувања, и нивните безумни срца се затемнија. Прогласувајќи се за мудри, станаа глупави и ја заменија славата на нетлениот Бог со лик направен налик на тлениот човек, и на птици, и на четириножни животни, и на влекачи.”

TAM1897 D 282.7Сега забележете; што прво? — Го познаа Бога; но не Го прославија како Бог; не Му го дадоа местото во себе што Му припаѓа Нему. Не Го прославија Бога — не Го открија на човекот, не Го направија јавен на земјата; зашто Исус рече: “Те прославив на земјата”, а Тој беше Бог јавен во тело. Овие луѓе кои Го познаваа Бога, не дозволија Бог да се пројави во тело. Тие не беа благодарни. Потоа станаа суетни во своите помисли; потоа им се затемни безумното срце; потоа во својата темнина тврдеа дека се мудри. Таа мудрост беше лудост, и потоа направија идоли.

TAM1897 D 282.8Така, гледате дека идолот што им се става пред очите на луѓето, во нивното идолопоклонство, е само надворешното манифестирање на идолопоклонството, неговата надворешна претстава. Идолопоклонството веќе е длабоко во срцето и веќе има направено неколку чекори кон надвор. Размислете за тоа. Каде започнува идолопоклонството? — Во срцето. Каде во овој тек започнува идолопоклонството? — Кога Го запознаа Бога, не Го прославија како Бог; токму таму сѐ започнува. Тогаш, каде е средниот пат помеѓу познавањето на Бога и идолопоклонството?

TAM1897 D 283.1Сега размислете добро. Тие Го познаваа Бога и: “Ова е вечен живот, да Те познаат Тебе.” Познавањето на Бога е вечен живот; тоа е утврдено. Тие навистина Го познаваа Бога; имаа вечен живот во познавањето на Бога. Тоа е напишано. Но, тие паднаа во идолопоклонство. Колку чекори направија од познавањето на Бога до идолопоклонството? — Само еден. Тогаш, колку чекори треба да се направат од љубовта кон Бога со сето срце, со сета сила, со сета мисла и со сета сила, за да се стигне до идолопоклонство? — Само еден. Па, ако не Го сакам Бога со сето мое срце, и со сета моја душа, и со сета моја мисла, и со сета моја сила, што сум јас? — Идолопоклоник.

TAM1897 D 283.2Можеби јас немам изрезбан идол пред себе. Овие луѓе немаа на почетокот. Но, тие имаа идол, замисла, создадена во умот, и кога го направија својот изрезбан идол, тоа беше само претстава што ќе стои пред очите, на она што веќе го имаа во умот. Првиот човек што направил идол имал замисла за тоа во својот ум пред да го направи. Првиот човек што направил идол имал замисла дека тоа треба да биде неговиот бог, и таа замисла постоела пред тој да го направи идолот од дрво или камен. Тогаш тој камен идол, што го поставил пред своите очи, бил само надворешната форма што ја направил за во тој облик да си претстави каков бил богот што веќе го имал во својот ум. Значи, тој немал ли бог пред да го направи тој идол? — Да. Каде бил тој? — Во неговото срце.

TAM1897 D 283.3Станаа суетни во своите помисли. Чии помисли? — Нивните. Еве го тој човек кој замислува нешто; тој создава икона од својата замисла и ја поставува пред себе надвор од себеси. Замислувањето е едноставно ментално создавање слики. А сликата во камен е само опипливата форма на создавањето слики во срцето. Каде прво била создадена сликата? — Во неговиот ум; во неговото сопствено замислување, во неговото сопствено размислување. Но, кој бил таму кога тој се одвоил од Бога? — Никој друг освен Сатаната и самиот тој. Тогаш, од каде можат да дојдат неговите мисли? — Само од самиот него и од Сатаната.

TAM1897 D 283.4Значи, доволно јасно гледате дека идолопоклонството е во срцето; замислата, сликата, веќе се таму пред сликата да се појави надвор. Иако неговиот бог е сонцето, месечината или ѕвездите, оваа замисла, неговата идеја, неговата претстава, е таму пред тој да ја обликува во надворешна форма во сонцето, месечината и ѕвездите.

TAM1897 D 283.5Сѐ што се појавува во идолопоклонството е само одраз на она што е во срцето. И Бог мора да биде во срцето, со сето срце, сета душа, сиот ум и сета сила, инаку идолопоклонството е таму. Нема средина.

TAM1897 D 283.6Всушност, по потопот, кога луѓето првпат го напуштиле вистинскиот Бог и отишле и си направиле свои богови — тие им дозволиле на овие богови да го заземат местото на Бога во нивните животи, со што покажале дека кога Го запознале Бога, Го признале за свој единствен владетел. Кога Го сакам Бога со сето свое срце, со сета своја душа, со сиот свој ум и со сета своја сила, кој единствен ќе биде мојот Бог? — Бог. Кој ќе биде мојот единствен авторитет? — Бог. Кој единствен ќе има власт над мене? — Бог. Дали е тој способен да ја спроведува вистинската власт? — Да. Дали е тој способен да го држи човекот на вистинскиот пат? — Да. Кога човекот го сака Бог со сето свое срце, душа, ум и сила, тој не му треба никаков друг закон или авторитет за да го држи на вистинскиот пат во светот. Кој е негов владетел? — Бог. И дали Бог може да владее кога ние го сакаме над сѐ? — Да. Но, кога човекот ќе го напушти Бог и ќе тргне по идолопоклонство, дали може да се владее себеси? — Не.

TAM1897 D 283.7Сега, по потопот, додека сѐ уште Го познаваа Бога, Го признаваа за нивен единствен Цар и Управител. Немаа друг владетел. Кога првпат се одвратија од Бога и поставија други богови на Неговото место — мислам на почетокот, кога се одвратија од Бога и поставија други богови на Божјото место — тие им дозволија на тие други богови да го заземат местото на владетели. Изјавуваа дека тие богови се нивните владетели. Немаа кралеви; луѓето сѐ уште не се прогласуваа за владетели. Луѓето тврдеа дека боговите се кралевите; а луѓето што беа на власт беа само претставници на боговите, додека боговите беа вистинските кралеви.

TAM1897 D 283.8Доказот за ова ќе го најдете во “Царствата на Библијата”, страница 50. Еве ги првите записи што беа пронајдени во Вавилонија, каде што започнало човештвото и каде што се случило мешањето на јазиците — каде што човештвото го заборавило Бог. Читам:—

TAM1897 D 284.1На Нинриду, својот цар, за зачувување на Идаду, вицекралот на Риду, слугата, радоста на Нинриду.

TAM1897 D 284.2Тука владетелот, Идаду, во еден натпис до својот бог, изјавува дека тој е само намесник на својот бог. Тој не тврдел дека е крал. Така, гледате дека богот бил кралот на овој човек. Богот се сметал за крал на народот, а овој човек што бил на власт бил само намесник или заменик на богот.

TAM1897 D 284.3Ова покажува дека сознанието за Бог како законит Владетел било толку ново што никој сѐ уште немал храброст да се прогласи за крал. Го гледаш ли тоа? Размисли добро. Кога Бог беше единствениот владетел, тој, се разбира, беше и нивниот единствен крал; но кога се одвратија од него и примија други богови, нивното познание за вистинскиот Бог беше толку свежо, неговата врска беше толку свежа во нивното познание, што кога ставија други богови на местото на Бог и ги поставија овие лажни богови за свој крал — човек со авторитет меѓу луѓето немаше храброст да го преземе титулата крал; туку избра да биде познат како намесник на богот кој требаше да биде вистинскиот крал. Го повторувам. Познавањето на вистинскиот Бог како единствен Крал беше толку ново во умовите на овие луѓе што никој сѐ уште немаше храброст да го прифати титулот крал. Нивното сеќавање на Бог како единствен Крал и Владетел сѐ уште беше толку јасно што за кој било човек да го прифати титулот крал би било премногу слично на обид да го соборат Бог од престолот.

TAM1897 D 284.4Ќе прочитам уште еден натпис од истата земја, од истото време:—

TAM1897 D 284.8Еве еден човек кој изградил куќа во чест на својот бог. Овој човек вели дека е намесник на овој бог, кој е крал. Овој човек Гудеа не тврди дека е крал. Тој има власт, но не тврди дека е крал. Кој е кралот? — Неговиот бог. Тоа ви покажува повторно дека сознанието за вистинскиот Бог како единствен Крал било толку ново во нивните умови, што тие не се оддалечиле целосно од Бога и од идејата за Бог како единствен Крал и Владетел, за да бидат спремни да ја отфрлат идејата за Божјата кралска власт и да дозволат човек да го преземе титулата крал.

TAM1897 D 284.9А. Ф. Баленџер. — Човекот на местото на власт, значи, тврдел дека е намесник на својот бог, а не крал?

TAM1897 D 284.10Да. Сѐ уште немаше кралеви. Не зборуваме за човекот како крал. Сѐ уште немаше кралеви меѓу луѓето. Имаше луѓе на позиции на власт. Човек владеел над другите. Имал моќ, но не се нарекувал крал. Не бил познат како крал и сѐ уште не би си дозволил да го преземе титулата крал. Зошто? — Затоа што сѐ уште не се оддалечил доволно од идејата за вистинскиот Бог, како единствен законит Крал, за да биде доволно храбар, за да има доволно злобен храброст, да ја отфрли секоја идеја за божественост како крал и да се прогласи себеси за крал.

TAM1897 D 284.11Ова се најраните записи што се пронајдени во таа земја. Можете да видите дека тие се меѓу најраните. Тоа се записи од времето пред луѓето воопшто да го примат титулата крал, и кога ја имале идејата за вистинскиот Бог како Крал.

TAM1897 D 284.12Но, еве еден запис малку постар од тоа, кој зборува за збунувањето на јазиците кај кулата Вавилонска. На четвртата страница од “Царствата на Библијата” го имате библискиот расказ за збунувањето на јазиците. Ова е расказот што го напишале луѓето меѓу кои се случило збунувањето на јазиците. Во Библијата го имате записот на Господ за тоа. Во овој натпис на тулите што беа закопани во урнатините на Вавилон и кои се откриени, го имате нивниот запис за тоа. Можете да го споредите со записот во Библијата, во единаесеттото поглавје од Битие, и ќе видите дека двете работи се потполно исти. Еве што тие рекле за тоа:—

TAM1897 D 284.14Ова е еден од најраните записи што постојат. Овие други се веднаш до него. Но овие други покажуваат дека постоело време кога сѐ уште немало крал меѓу луѓето; дека човекот на власт не сакал да го прифати титулата крал; дека неговиот бог бил неговиот крал; и идејата вистинскиот Бог да биде крал била толку нова што тој не бил доволно храбар да каже дека е крал. Тоа сѐ уште било преземање преголема власт во очите на неговата претстава за вистинскиот Бог.

TAM1897 D 285.1Тоа беше пред Нимерод. Нимерод беше првиот човек кој имаше храброст да го прифати титулата крал наспроти идејата дека Бог е крал. Затоа, читам на страница педесет од “Царствата на Библијата” —

TAM1897 D 285.2Нимерод беше овој смел човек. Името што го носи значи бунт, надмен презир и, според Гезениус, е еквивалентно на “крајно безбожен бунтовник”. И “стана моќен на земјата”. Или, како што дава друг превод, тој “беше првиот моќен на земјата”.

TAM1897 D 285.3Нимерод беше првиот човек што некогаш си го даде титулата крал; првиот што држеше кралска власт и отворено ја носеше титулата крал. И неговото име точно го означува она што таа појава значеше меѓу народот над кој се поставил.

TAM1897 D 285.4Сега, не моја изјава, туку изјава на авторитет по ова прашање, вели вака:—

TAM1897 D 285.5Со воспоставувањето на царството на Нимерод, целиот антички свет влезе во нова историска фаза. Источната традиција која го смета тој воин за првиот човек што носел кралска круна, укажува на факт позначаен од преземањето на нов украс за облекување, па дури и од освојувањето на една провинција. Неговото владеење го воведе во светот новиот систем на односи помеѓу владетелот и потчинетите. Авторитетот на поранешните владетели се темелел на чувството на сродство, а доминацијата на поглаварот била слика на родителска контрола. Нимерод, напротив, бил суверен на територијата и на луѓето само дотолку што биле нејзини жители, и без оглед на личните врски. Дотогаш имаше племиња — проширени семејства — општество; сега имаше нација, политичка заедница — Држава. Политичката и социјалната историја на светот отсега се одделни, ако не и различни. — Царствата на Библијата, стр. 51.

TAM1897 D 285.6Кој, тогаш, беше потеклото на Државата?