इस्राएलचा धर्मत्याग – क्र. १

TAM1897 Q1 33.6मार्च ७, १८९७ रोजी रविवारी संध्याकाळी दिलेले प्रवचन जनरल कॉन्फरन्स बुलेटिन, पहिले तिमाही, १८९७, खंड २, क्र. १, पृ. ३३–४० मध्ये मुद्रित.

TAM1897 Q1 33.7मागील संध्याकाळी धड्यामध्ये मी सांगितले होते की, बायबल वगळता सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्टांनी प्रकाशित केलेल्या दहा आज्ञांची अशी प्रत मी अलीकडेपर्यंत कधीही पाहिली नव्हती, जशी देवाने त्या बोलल्या होत्या. मला आनंद आहे की तो काळ आला आहे जेव्हा सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट देवाने जशी दिली तशीच देवाच्या नियमशास्त्राची प्रत मिळवू शकतात. मला आनंद आहे की भाऊ हाऊ यांनी देवाने दिलेल्या देवाच्या नियमशास्त्राच्या प्रती प्रकाशित केल्या आहेत. आणि आता जेव्हा आपण लोकांसमोर जातो, तेव्हा इतरांवर होतो तसाच ‘देवाच्या नियमशास्त्राचा काही भाग वगळला’ असा आरोप आपल्यावरही होण्यास यापुढे वाव देऊ नका.

TAM1897 Q1 33.8तुम्हाला स्पष्टपणे दिसते की देवाच्या नियमशास्त्राची ती प्रत, जी जवळजवळ सगळेच वापरतात, प्रथम ज्याने दिली तो एक मिसरी होता. त्यात लिहिले आहे, “मी परमेश्वर तुझा देव आहे. ज्याने तुला मिसर देशातून, गुलामगिरीतून सोडवून आणले.” पण त्याने स्वतःशी म्हटले, “हे मला लागू होत नाही, आणि आजकालच्या कोणालाही लागू होत नाही; कारण आम्हाला कधीच मिसरमधून बाहेर काढले गेले नाही.” ते फक्त यहूद्यांसाठीच होते. म्हणून त्याने ते वगळून नियमशास्त्राचा उर्वरित भाग छापला, आणि अशा प्रकारे जगासमोर प्रभूने स्वतः दिलेल्या नियमशास्त्राची एक अपूर्ण प्रत सादर केली. त्याने असे दाखवले की स्वर्गातून प्रभूने जे एकमेव दस्तऐवज बोलले, ते त्याचा लेखक कोण आहे हे न सांगता, त्याची ओळखही न करून देता, फक्त अस्पष्टपणे आणि कोणतीही प्रस्तावना न देता थेट “माझ्यासमोर तुला इतर कोणतेही दुसरे देव नसावेत.” या वाक्याने सुरू होते. तत्काळच प्रश्न उद्भवू शकतो, तुम्ही कोण आहात? बोलणारा कोण आहे? जेव्हा नियमशास्त्र जसे दिले गेले तसे घेतले जाते, तेव्हा देव सांगतो की बोलणारा कोण आहे. “मी परमेश्वर तुझा देव आहे. ज्याने तुला मिसर देशातून, गुलामगिरीतून सोडवून आणले.” म्हणजे बोलणारा कोण आहे ते; तुला माझ्यापुढे इतर देव असू नयेत, “जो मिसरच्या दासत्वातून मुक्त करू शकतो.”

TAM1897 Q1 33.9इथे आणखी एक विचार महत्त्वाचा आहे: जेव्हा नियमशास्त्र प्रभूने स्वतः उच्चारलेल्या प्रस्तावनेशिवाय छापले जाते, जसे सहसा चार्ट्स आणि कार्डांवर केले जाते, तेव्हा त्याच्या सुरुवातीला “देवाचे नियमशास्त्र” हे शब्द ठेवणे आवश्यक ठरते. हे दाखवते की माणसांना हे जाणवते की या नियमशास्त्राचे प्रमाणपत्र असणे आवश्यक आहे, म्हणजे हे कोणाचे नियमशास्त्र आहे आणि हे आज्ञावचन कोण बोलत आहे हे स्पष्ट होईल. आणि ही गरज ओळखून, माणसे देवाच्या नियमशास्त्राच्या सुरुवातीला त्यांचे स्वतःचे प्रमाणपत्र लावतात की हे देवाचे नियमशास्त्र आहे.

TAM1897 Q1 33.10पण जर त्यांनी फक्त प्रभूने दिलेल्या स्वरूपात नियमशास्त्र छापले, तर त्यांच्याकडे प्रभूचे स्वतःचे प्रमाणपत्रच असेल की हे देवाचे नियमशास्त्र आहे आणि या आज्ञा तोच बोलत आहे. तो म्हणतो: “मी परमेश्वर तुझा देव आहे. ज्याने तुला मिसर देशातून, गुलामगिरीतून सोडवून आणले. माझ्यासमोर तुला इतर कोणतेही दुसरे देव नसावेत”, इत्यादी. आणि जेव्हा माणसांकडे हे त्याचेच नियमशास्त्र आहे, याबाबत परमेश्वराचे स्वतःचे प्रमाणपत्र मिळू शकते, तेव्हा नक्कीच देवाचे नियमशास्त्र आहे, याबाबत कोणत्याही माणसाच्या प्रमाणपत्राची गरज भासणार नाही.

TAM1897 Q1 33.11आणि हे देवाचे नियमशास्त्र आहे, याबाबत प्रभूचे स्वतःचे प्रमाणपत्र एखाद्या माणसाच्या किंवा सर्व माणसांच्या एकत्रित प्रमाणपत्रापेक्षा चांगले नाही का? आणि जेव्हा माणसे हे देवाचे नियमशास्त्र आहे, याबाबत प्रभूचे स्वतःचे प्रमाणपत्र बाजूला ठेवून त्याऐवजी आपले स्वतःचे प्रमाणपत्र मांडतात, तेव्हा माणसांनी स्वतःला देवाच्या जागी बसवण्याचा यापेक्षा स्पष्ट प्रकार असू शकतो का? अरे, चला हे उद्दामपणाचे, अडाणीपणाने केलेले काम बाजूला करूया; आणि देवाने जसे हे पवित्र नियमशास्त्र सांगितले आणि लिहिले आहे, तसंच ते घेऊया! “मी परमेश्वर तुझा देव आहे. ज्याने तुला मिसर देशातून, गुलामगिरीतून सोडवून आणले.” आमेन. तसेच होवो.

TAM1897 Q1 33.12प्रभूने जे काही सांगितले ते सर्व त्यात असताना, देवाचे नियमशास्त्र मग जगासमोर उद्धारकर्ता आणि निर्माता दोघांनाही सादर करते. ते मग सर्व मनुष्यांना सांगते की जो त्या नियमशास्त्राचा रचनाकार आहे, जो मनुष्याला त्याचे पालन करण्यासाठी बोलावतो, तोच उद्धारकर्ता आणि निर्माता आहे. हे नियमशास्त्र स्वतः दाखवते. आणि जेव्हा ते उद्धारकर्त्याची ओळख करून देणारा भाग वगळतात, तेव्हा मनुष्याच्या निर्मात्याची ओळख करून देणारा भाग वगळण्यासाठी ते इच्छुक आणि तयार असतील यात आश्चर्य नाही. सैतान नेहमीच नियमशास्त्रापासून मुक्त होऊ इच्छित होता आणि त्याचे महत्त्व लोकांपासून लपवू इच्छित होता. त्याने सुरुवात केली उद्धारकर्त्याला त्यातून वगळण्यापासून; आणि आता तो संपवतो निर्मात्याला त्यातून वगळण्यापासून. परंतु प्रभूची इच्छा आहे की आपण हे जाणावे की त्यानेच आपल्याला मिसरमधून मुक्त केले, त्यामुळे आपण त्याने मनुष्यासाठी दिलेल्या नियमशास्त्रात उद्धारकर्ता आणि निर्माता दोन्ही पाहू शकू.

TAM1897 Q1 34.1आणखी एक गोष्ट. जेव्हा आपण आणि मी हे पाहू शकतो, आणि पाहतो की, इस्राएल जेव्हा त्या भूमीत गेले, तेव्हा ते प्रभूने त्यांच्यासाठी ठरवलेल्या भूमीत अजिबात गेले नाहीत, तर ती पूर्णपणे चुकवली, तेव्हा आपल्याला दिसते की मोशेला तिथे न जाणे किती निराशाजनक होते. आता जेव्हा काहींना असे वाटते की इस्राएल त्या भूमीत गेले जिथे प्रभूने त्यांच्यासाठी तयारी केली होती, आणि तेच ठिकाण होते जिथे प्रभू त्यांना घेऊन जायला इच्छित होता, आणि मग ते पाहतात की मोशे मरण पावला आणि स्वर्गात गेला, ते म्हणतात की अखेरीस मोशेच अधिक लाभात राहिला; आणि त्याला त्या भूमीतून काढून स्वर्गात घेऊन जाणे इतकी निराशाजनक बाब नव्हती.

TAM1897 Q1 34.2पण जेव्हा आपण समजतो की प्रभूला त्याला आपल्या पवित्र निवासात, स्वतःच्या वास्तव्यासाठी बनवलेल्या ठिकाणी, आपल्या हातांनी स्थापन केलेल्या पवित्रस्थानी घेऊन जायचे होते; तेव्हा आपल्याला दिसते की त्या भूमीत प्रवेश न करता मरण पावून स्वर्गात जाणे मोशेसाठीही किती निराशाजनक होते. जेव्हा त्याला दिसले की त्यांना प्रतिज्ञेच्या धन्य भूमीबाहेर ठेवण्यात त्याचे पापही काहीसा कारणीभूत आहे; जेव्हा त्याला दिसले की इस्राएलने प्रभूने त्यांच्यासाठी जे ठेवले होते ते गमावले आहे: जेव्हा त्याने नबोच्या शिखरावरून ती गौरवशाली भूमी पाहिले, आणि त्याला देवाच्या कार्याला आणि लोकांना पार कराव्या लागणाऱ्या भटकंती, धर्मत्याग आणि क्लेशाच्या दीर्घ युगांचा विचार करावा लागला, आणि त्याला हे देखील कळले की त्या दीर्घ भटकंतीच्या प्रवासाला कारणीभूत होण्यात त्याचाही थोडासा वाटा होता; त्याला मृत्यू न येता त्या भूमीत प्रवेश करता आला नाही, ही किती मोठी निराशा होती हे पाहणे अगदी सोपे आहे—जरी त्याला समाधीतून स्वर्गात नेण्यात आले असले तरीही.

TAM1897 Q1 34.3जर वाळवंटात असताना इस्राएल लोक मिसरमधून बाहेर आले नाहीत, हे सिद्ध करण्यासाठी आणखी एका उताऱ्याची गरज भासलीच, तर तो यहोशवाच्या पुस्तकात आढळतो. तुम्हाला तो प्रसंग आठवेल—यार्देन नदी पार केल्यानंतर त्यांचा खतना झाला—असे लिहिले आहे, “मिसरी लोक तुमची निंदा करीत असत ती आज मी आपल्याद्वारे दूर लोटली आहे.” ज्या लोकांनी मिसर सोडला, ते यार्देन ओलांडले नाही तोपर्यंत ते खऱ्या अर्थाने मिसरमधून बाहेर आले नाहीत; कारण तेव्हाच मिसरचा अपमान दूर झाला. तेव्हा ते सर्व मनपरिवर्तन झालेले लोक होते. त्या संपूर्ण राष्ट्राने विश्वासाने यार्देन ओलांडले. ते देवावर विश्वास ठेवणारे राष्ट्र होते, आणि त्यात एकही विरोधी आवाज किंवा शंकेचा विचार नव्हता—तेव्हा ते मिसरमधून बाहेर आले. अशाप्रकारे तुम्हाला दिसते की आध्यात्मिक मिसर हा बायबलमधील वास्तविक मिसरच आहे, हे पूर्णपणे स्पष्ट आहे.

TAM1897 Q1 34.4आता आपण आजच्या रात्रीच्या पाठाकडे वळू. हा गणना २३:९ मधील उतारा आहे. मी सातव्या वचनापासून वाचण्यास सुरुवात करतो. येथे बलाम बोलत आहे, जो मवाबाचा राजा बालाकसाठी भविष्य सांगत आहे.

TAM1897 Q1 34.5नंतर बलामाने आपला संदेश सांगण्यास सुरवात केली आणि म्हणाला, पूर्वेकडील अराम पर्वतावरुन मवाबाचा राजा बालाक याने मला येथे आणले. तो म्हणाला, ये, माझ्यासाठी याकोबाला शाप दे, ये, इस्राएलींना विरोध कर. ज्याला देवाने शाप दिला नाही त्यास मी कसा शाप देऊ? ज्याला परमेश्वराने धमकी दिली नाही त्यास मी कशी धमकी देऊ? मी त्या लोकांस पर्वतावरुन बघू शकतो; मी त्यांना उंच डोंगरावरुन बघतो. पहा, तेथे लोक एकटेच राहत आहे आणि ते स्वतःला सर्वसाधारण राष्ट्रामध्ये गणित नाहीत.

TAM1897 Q1 34.6हा मजकूर आज रात्री आपल्याला सांगितला जात आहे. हे वर्तमान सत्य आहे. जेव्हा त्याने त्यांना मिसर देशातून बाहेर बोलावले होते आणि तो त्यांना ज्या भूमीत घेऊन जाऊ इच्छित होता त्या भूमीच्या सीमेवर ते पोहोचले होते, तेव्हा त्यांच्याबद्दल देवाची स्पष्ट इच्छा हीच होती. ते चाळीस वर्षे वाळवंटात भटकले होते आणि आता भूमीच्या सीमेवर आले होते. आणि त्यांच्याबद्दल हीच त्याची इच्छा आहे की, ते एकटेच राहावेत आणि राष्ट्रांमध्ये त्यांचा समावेश होऊ नये.

TAM1897 Q1 34.7त्यामागचे मूलभूत कारण, किंवा त्यामागच्या कारणांपैकी एक, असे म्हणणे अधिक योग्य ठरेल, ते तुम्हाला प्रेषितांची कृत्ये या पुस्तकाच्या सातव्या अध्यायाकडे वळल्यावर समजेल. त्या दिवशी स्तेफन बोलत होता आणि त्याने सांगितले की प्रभूने लोकांना मिसरमधून, गुलामगिरीच्या देशातून चमत्कार आणि चिन्हांनी बाहेर आणले, आणि ३७ व्या व ३८ व्या वचनात तुम्हाला हे शब्द आढळतात; ३८ व्या वचनात तो विशिष्ट उतारा आहे:—

TAM1897 Q1 34.8तोच मोशे इस्राएल लोकांस म्हणाला, ‘देव तुमच्या बांधवामधून, माझ्यासारखा संदेष्टा तुमच्यासाठी उत्पन्न करील.’ रानातील मंडळीमध्ये सीनाय पर्वतावर त्याच्याशी बोलणाऱ्या देवदूताबरोबर आणि आपल्या पूर्वजांबरोबर जो होता तो हाच होय.

TAM1897 Q1 34.9मग वाळवंटात इस्राएल काय होते?—चर्च. नदी पार करून त्यांनी त्या भूमीत प्रवेश केल्यावर ते काय होणार होते?—चर्च. हे सर्व काय सुचवते, तर चर्च आणि राज्य यांच्यात पृथक्करण असावे, असेच ना?—जसे, जेव्हा त्याने अब्राहामला त्या देशातून बाहेर आणले, तेव्हा प्रभूने जगाला चर्च आणि राज्य यांच्यातील पृथक्करणाचे शिक्षण दिले, आणि जसे त्याने अब्राहामद्वारे दाखवले की चर्च आणि राज्य यांच्यातील पृथक्करण व्यक्तीच्या हृदयातून सुरू होणे आवश्यक आहे.

TAM1897 Q1 34.10जर मी माझ्या हृदयात राज्यापासून वेगळा झालो नाही, तर मी जिथेही असेन तिथे चर्च आणि राज्याचे एकत्रीकरण होईल. आणि म्हणून, जरी मी राज्यात पद धारण करत नसलो किंवा तिथे पदासाठी निवडणूक लढवत नसलो, तरीही मी चर्चमध्ये एक राजकारणी असेन; आणि मी तिथे पदासाठी प्रयत्न करीन, आणि तिथेच पडद्यामागून राजकीय सूत्रे हलवीन. त्यामुळे जर एखादा माणूस मनाने राज्यापासून वेगळा नसेल, आणि तरीही चर्चचा सदस्य असेल, तर त्याने चर्चमध्ये राजकारण आणण्यापेक्षा जगाच्या राजकारणात भाग घेणे आणि तिथे राजकारणी होणे अधिक चांगले.

TAM1897 Q1 34.11म्हणून जेव्हा प्रभूने अब्राहामला बोलावले, तेव्हा त्याने प्रथम म्हटले, “तुझ्या देशातून बाहेर निघ.” आणि आता अब्राहाम वाढून चर्च बनला आहे, आणि ती चर्च राष्ट्रांच्या समोर प्रभूच्या विशेष सेवेत प्रवेश करणार आहे, तेव्हा तो घोषित करतो की ती चर्च राष्ट्रांमध्ये मोजली जाऊ नये; त्यांनी एकटेच राहावे. तुम्ही पाहू शकता की प्रभूला लोकांनी त्यावर टिकून राहावे असे का वाटत होते, कारण त्याला राष्ट्रे काय आहेत हे माहीत होते; आणि त्याला माहीत होते की राष्ट्रे त्या स्थितीपर्यंत कशी पोहोचली होती. त्याला हवे होते की त्याची चर्च एकटीच राहावी, त्याशिवाय दुसरा कोणताही शासक नसावा, त्याच्या नियमशास्त्राशिवाय दुसरा कोणताही कायदा नसावा, प्रभूच्या वचनाशिवाय कोणतेही कायदे नसावेत, प्रभूच्या राज्याशिवाय दुसरे राज्य नसावे.

TAM1897 Q1 35.1जेव्हा देवाने त्यांना त्या भूमीत आणले, तेव्हा त्याचा हेतू होता की तोच चर्चचा प्रमुख व्हावा. अर्थात, येशू ख्रिस्त चर्चचा प्रमुख होता, अगदी तितक्याच खऱ्या अर्थाने जितका तो आज आहे. आपण अभ्यासलेल्या धड्यांमधून तुम्हाला माहीत आहे की लोक राजेशाही, एकराज्यशाही इत्यादीमध्ये कसे गेले; ते त्याच्यापासून दूर जाऊन झाले, देवाला त्यांचा एकमेव शासक आणि त्याच्या नियमशास्त्राला एकमेव कायदा म्हणून न ओळखल्यामुळे झाले. ते मूर्तिपूजक झाले, आणि त्यामुळे त्यांनी स्वतःवर देवाचे राज्य व त्याच्या नियमशास्त्राची शक्ती गमावली; आणि देवापासून विभक्त झाल्यामुळे, त्यांच्यात एक शासन असायलाच हवे होते जेणेकरून इतरांवर राज्य करू इच्छिणाऱ्यांच्या महत्त्वाकांक्षेची पूर्तता होईल, आणि देवापासून दूर गेलेल्या त्यांच्या जंगलीपणापासून त्यांचे रक्षण होईल.

TAM1897 Q1 35.2परंतु प्रभूनं इस्राएलला सर्व लोकांपासून आणि राज्यांपासून स्वतःसाठी वेगळं केलं. प्रभूनं इस्राएलची सुरुवात तशीच केली जशी त्यानं अब्राहामची केली होती, म्हणजे त्यांच्या भोवतालच्या सर्व राजांपासून, शासकांपासून आणि सर्व प्रकारच्या सांसारिक राज्यांपासून वेगळं होण्यासाठी. त्याला हवं होतं की त्याचे लोक एकटेच राहावेत, आणि कोणत्याही राष्ट्रात मोजले जाऊ नयेत, जेणेकरून जेव्हा इतर राष्ट्रे त्यांच्याकडे पाहतील, तेव्हा त्यांना दिसेल की इस्राएल त्यांच्यासारखे राष्ट्र नाही.

TAM1897 Q1 35.3तो इच्छित होता की इस्राएल जगासमोर इतक्या ठळकपणे उभा राहावा—आणि यामुळे ते इतर सर्व राष्ट्रांपेक्षा वेगळे ठरावेत—की सर्व राष्ट्रे त्यांना पाहून म्हणतील, “हे वेगळेच आहे; आमच्या सरकारसारखे ते नाही. त्यांचा राजा नाही; प्रत्येकजण कोणत्याही शासनाशिवायच जगत असल्याचे दिसते.” आणि ते त्याबद्दल चौकशी करायला सुरुवात करतील; ते म्हणतील, “याचे कारण काय?” राजा, सैन्यदल, कर आणि आपल्याला सहन कराव्या लागणाऱ्या सर्व गोष्टींच्या या साऱ्या यंत्रणेशिवाय तुमचा कारभार कसा चालतो? उत्तर असे असेल, ‘देवच आमचा राजा आहे.’ आणि त्याचे राज्य चालवण्यासाठी इतका खर्च लागत नाही जितका तुमच्या राज्यासाठी लागतो; कारण आम्हाला तुमच्यासारख्या अडचणींना सामोरे जावे लागत नाही. होय; आमचे कर नाहीत, आणि तो इतका दयाळू आहे की आम्हाला आमच्याकडे असलेले सर्वकाही त्याला देणे आवडते, त्याच्या राज्याच्या आशीर्वादांना आधार देण्यासाठी आणि त्यांचा प्रसार करण्यासाठी.

TAM1897 Q1 35.4आणि जेव्हा त्याचे लोक हे मूर्तिपूजकांना सांगतील, तेव्हा ते म्हणतील, ‘नक्कीच हे राष्ट्र शहाणे आणि समजूतदार आहे; आणि पृथ्वीवर असे कोणते राष्ट्र महान आहे ज्याच्याकडे या सर्व नियमशास्त्रासारखे इतके शहाणे आणि चांगले न्याय आहेत? आणि कोणत्या राष्ट्राजवळ देव इतका जवळचा आहे जसा परमेश्वर तुझा देव तुझ्यासाठी आहे, ज्या सर्व गोष्टींसाठी आपण त्याला विनंती करतो?’ हाच परमेश्वराचा हेतू होता. आणि त्याने म्हटले, इस्राएल “एकटेच राहत आहे आणि ते स्वतःला सर्वसाधारण राष्ट्रामध्ये गणित नाहीत.” त्याचा हेतू होता की संपूर्ण जगाला चर्च आणि राज्य यांचे पृथक्करण शिकवणे, फक्त चर्चमध्येच नव्हे, तर राष्ट्रांमध्येही राज्यांच्या दृष्टीने तसेच चर्चच्या स्वतःच्या दृष्टीनेही.

TAM1897 Q1 35.5फक्त इथे शास्त्रग्रंथाकडे पहा, आणि तुम्हाला ते दिसेल. व्यवस्थाविवरण ४. काही वचनेच मी मांडलेली संपूर्ण रूपरेषा सांगतात. पहिल्या वचनापासून आठव्या वचनापर्यंत वाचल्यास:—

TAM1897 Q1 35.6आता अहो इस्राएल लोकहो, मी जे नियम आणि आज्ञा सांगतो त्या नीट ऐकून घ्या. त्यांचे पालन केलेत तर जिवंत रहाल आणि तुमच्या पूर्वजांचा देव परमेश्वर जो देश तुम्हास देणार आहे त्याचा ताबा घ्याल. माझ्या आज्ञांमध्ये तुम्ही कमी किंवा अधिक असे काही करु नका. अशासाठी की, तुमचा देव ह्याच्या ज्या आज्ञा मी तुम्हास देत आहे. त्या तुम्ही पाळाव्या. बआल-पौराच्या विषयी परमेश्वराने काय केले हे तुम्ही तुमच्या डोळ्यांनी पाहीले आहे; जे बआल-पौराच्या नादी लागले त्यांना तुमचा देव परमेश्वर याने तुमच्यामधून नष्ट केले आहे. परंतु तुमचा देव परमेश्वर याच्याशी जे जडून राहिले ते तुम्ही आज जिवंत आहा. पाहा माझा देव परमेश्वर याने आज्ञा दिली त्याप्रमाणे विधी आणि नियम मी तुम्हास शिकवले. तुम्ही जो देश ताब्यात घेण्यास जात आहात तेथे तुम्ही ते पाळावे म्हणून मी ते सांगितले. त्यांचे काटेकोरपणे पालन करा. म्हणजे तुम्ही सूज्ञ व समजूतदार आहात हे इतर देशवासीयांना कळेल. हे नियम ऐकून ते म्हणतील, खरेच, हे महान राष्ट्र बुद्धिमान व समंजस लोकांचे आहे. आपण आपला देव परमेश्वर ह्याचा धावा करतो तेव्हा तो आपल्या जवळच असतो, असे देव जवळ असणारे महान राष्ट्र दूसरे कोणते आहे? ज्या विधी आणि नियमांची शिकवण मी तुम्हास दिली तसे नियमशास्त्र असणारे दुसरे राष्ट्र तरी कोठे आहे?

TAM1897 Q1 35.7मग इस्राएलमध्ये कोणत्याही प्रकारचा कायदा किंवा विधेयक बनवण्याची काहीही जागा होती का?—“माझ्या आज्ञांमध्ये तुम्ही कमी किंवा अधिक असे काही करु नका.” त्यांनी अगदी तसेच करायचे होते. त्यांचे सर्व नियम त्यांच्यासाठी बनवलेले होते. त्यांचे सर्व नियम पूर्ण झालेले आणि परिपूर्ण होते; आणि जोपर्यंत त्यांच्याकडे ते होते, त्यांना इतर कायद्यांची गरज नव्हती, आणि जेव्हा त्यांना इतर कायद्यांची गरज भासली, तेच स्वतःमध्ये हे सिद्ध करणारे होते की त्यांनी देवाला सोडले होते.

TAM1897 Q1 35.8जोपर्यंत त्यांना स्वतःहून, स्वतःच्या लोकांमध्ये कोणत्याही प्रकारच्या कायद्याची गरज भासली, तोपर्यंत ते देवाला विसरले होते, हेच याचे पुरावा होते; आणि त्याचे नियमशास्त्र आता त्यांच्यासाठी पुरेसे नव्हते आणि त्याचे राज्य आता त्यांच्यासाठी अपुरे झाले होते. इतर सर्व विधर्मी लोकांबरोबरही अगदी तसेच घडते. सर्व राष्ट्रांशीही तसेचच आहे. अशा प्रकारे ते विधर्मी झाले. आणि तुम्हाला माहीत आहे की इस्राएलनेही अगदी तोच मार्ग अवलंबला. ते देवाला विसरून मूर्तिपूजेत गेले, आणि मग म्हणाले, ‘आपल्याला राजा हवा, जेणेकरून आपण सर्व राष्ट्रांप्रमाणे होऊ.’ पण हे विसरू नका की राजा मिळवण्यापूर्वी त्यांना देवाला नाकारणे भाग पडले; आणि देवाला नाकारताना, राष्ट्रांप्रमाणे, विधर्मींप्रमाणे होण्यासाठी—हीच त्यातील शब्दशः कल्पना आहे—देवाला नाकारून राष्ट्रांप्रमाणे होण्याच्या प्रयत्नात, तेच राष्ट्रांप्रमाणे झाले ज्यांनी देवाला नाकारले. पुढील संपूर्ण इतिहासातून तुम्हाला हे माहीत आहे.

TAM1897 Q1 35.9म्हणून हे अगदी स्पष्ट आहे की ही देवाची इच्छा नाही, हे त्याच्या लोकांच्या हिताचे नाही की ते राष्ट्रांप्रमाणे असावेत. ही देवाची इच्छा नाही, हे लोकांच्या कल्याणाचे नाही की त्यांना त्यांच्या भोवतालच्या राष्ट्रांप्रमाणे कोणत्याही प्रकारचे शासन असावे. तुम्हाला माहीत आहे की या गोष्टी देवाचे अनुसरण केल्यामुळे उद्भवलेल्या नव्हत्या, तर त्या धर्मत्यागामुळे उद्भवलेल्या होत्या. या सर्वांपासून हे अगदी स्पष्ट आहे की देवाचा हेतू असा नव्हता की त्याच्या लोकांनी स्वतःमध्ये स्वतःचे राज्य स्थापन करावे.

TAM1897 Q1 36.1प्रभूचा हेतू असा नव्हता की त्यांनी आपल्या भोवतालच्या राष्ट्रांप्रमाणे सरकार स्थापन करावे. जेव्हा तो म्हणतो, “माझ्या आज्ञांमध्ये तुम्ही कमी किंवा अधिक असे काही करु नका”, तेव्हा तुम्हाला दिसते की त्याने अशा प्रकारे त्यांना कोणत्याही प्रकारचे कायदे बनवण्यापासून, कोणत्याही प्रकारच्या कायदेनिर्मितीच्या सावलीपासून दूर ठेवले आहे, आणि अशा प्रकारे त्यांना त्यांच्यामध्ये कधीही कोणत्याही स्वरूपाचे सरकार स्थापन करण्यास मनाई केली आहे.

TAM1897 Q1 36.2आणि यावरून हे अगदी स्पष्ट होते की जेव्हा त्यांना त्यांच्यामध्ये कोणत्याही प्रकारच्या सरकारची गरज भासली, ज्यामध्ये त्यांना देवाशिवाय इतर कायदे आणि शासक हवे होते, तेव्हा ते स्वतःच याचे ठोस पुरावे होते की ते देवाला विसरले होते; ते त्याच्यापासून दूर गेले होते; त्याचे राज्य पुरेसे नव्हते; त्याची शक्ती त्यांच्यावर त्यांना नियंत्रणात ठेवण्यासाठी नव्हती, आणि म्हणूनच स्वतःपासूनच स्वतःचे रक्षण करण्यासाठी त्यांना स्वतःचे कोणत्या ना कोणत्या स्वरूपाचे शासन तयार करून स्थापन करणे आवश्यक झाले.

TAM1897 Q1 36.3अशाप्रकारे आपण पाहू शकता की, प्रभूच्या इच्छेनुसार त्याचे लोक, एकटे राहून, त्यांच्यामध्ये स्वतःचे राज्य स्थापन करतील, असे नव्हते. त्याची इच्छा अशी नव्हती की ते राष्ट्रांमध्ये वावरावेत आणि राष्ट्रांप्रमाणे राज्य स्थापन करावेत; कारण जेव्हा त्यांनी त्यांच्यामध्ये स्वतःचे राज्य स्थापन करण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा ते राष्ट्रांच्या राज्यांप्रमाणेच झाले असते, कारण ते सर्व मानवी होते, आणि मानवता सर्वत्र एकसारखीच आहे. म्हणून जेव्हा इस्राएलने स्वतःचे राज्य स्वतःच चालवण्यासाठी एक सरकार स्थापन करण्याचा प्रयत्न केला, तेव्हा ते त्यांच्या भोवतालच्या राज्यांप्रमाणेच होते, आणि ते काहीच वेगळे असू शकत नव्हते. ते विधर्मी होते. आणि जिथे जिथे हा प्रयत्न केला जाईल, तेथे ते नेहमीच विधर्मीच राहील.

TAM1897 Q1 36.4“माझ्या आज्ञांमध्ये तुम्ही कमी किंवा अधिक असे काही करु नका. अशासाठी की, तुमचा देव ह्याच्या ज्या आज्ञा मी तुम्हास देत आहे. त्या तुम्ही पाळाव्या.” देवाचा हेतू असा आहे की त्याच्या आज्ञा, त्याचे नियमशास्त्र, त्याचे राज्य, त्याच्या लोकांसाठी पुरेसे असावे. आणि ते त्याच्या लोकांसाठी पुरेसे आहे. हे निश्चित झाले आहे. ते नेहमीच त्याच्या लोकांसाठी पुरेसेच राहील. परंतु ज्यांच्याकडे ते नाही त्यांच्यासाठी ते पुरेसे नाही; जे देवापासून आणि त्याच्या नियमशास्त्रापासून व सरकारपासून वेगळे होतात त्यांच्यासाठी ते पुरेसे नाही. मग त्यांच्यासाठी त्याचे सरकार पुरेसे नाही, कारण त्यांच्याकडे ते नाही; आणि मग जर त्यांनी स्वतःचे सरकार बनवले, तर ते विधर्मी लोकांच्या सरकारसारखेच आहे.

TAM1897 Q1 36.5बआल-पौराच्या विषयी परमेश्वराने काय केले हे तुम्ही तुमच्या डोळ्यांनी पाहीले आहे; जे बआल-पौराच्या नादी लागले त्यांना तुमचा देव परमेश्वर याने तुमच्यामधून नष्ट केले आहे. परंतु तुमचा देव परमेश्वर याच्याशी जे जडून राहिले ते तुम्ही आज जिवंत आहा. पाहा माझा देव परमेश्वर याने आज्ञा दिली त्याप्रमाणे विधी आणि नियम मी तुम्हास शिकवले. तुम्ही जो देश ताब्यात घेण्यास जात आहात तेथे तुम्ही ते पाळावे म्हणून मी ते सांगितले. त्यांचे काटेकोरपणे पालन करा. म्हणजे तुम्ही सूज्ञ व समजूतदार आहात हे इतर देशवासीयांना कळेल.

TAM1897 Q1 36.6“म्हणजे तुम्ही सूज्ञ व समजूतदार आहात हे इतर देशवासीयांना कळेल.” फक्त माझ्या दृष्टीने नव्हे; तर हे करा, आणि सर्व राष्ट्रे, परजाती लोक, तुम्हाला शहाणे आहेत असे म्हणतील. राष्ट्रे, परजाती लोक, तुम्हाला चांगली बुद्धी आहे असे म्हणतील.

TAM1897 Q1 36.7पाहा माझा देव परमेश्वर याने आज्ञा दिली त्याप्रमाणे विधी आणि नियम मी तुम्हास शिकवले. तुम्ही जो देश ताब्यात घेण्यास जात आहात तेथे तुम्ही ते पाळावे म्हणून मी ते सांगितले. त्यांचे काटेकोरपणे पालन करा. म्हणजे तुम्ही सूज्ञ व समजूतदार आहात हे इतर देशवासीयांना कळेल. हे नियम ऐकून ते म्हणतील, खरेच, हे महान राष्ट्र बुद्धिमान व समंजस लोकांचे आहे. आपण आपला देव परमेश्वर ह्याचा धावा करतो तेव्हा तो आपल्या जवळच असतो, असे देव जवळ असणारे महान राष्ट्र दूसरे कोणते आहे? ज्या विधी आणि नियमांची शिकवण मी तुम्हास दिली तसे नियमशास्त्र असणारे दुसरे राष्ट्र तरी कोठे आहे? पण तुम्ही हे डोळ्यांत तेल घालून जपले पाहिजे. नाहीतर तुम्ही ज्या गोष्टी पाहिल्या आहेत त्या विसरून जाल. आपल्या मुला-नातवंडांना त्याची माहिती द्या. ज्या दिवशी तुम्ही सर्व होरेब पर्वतापाशी तुमचा देव परमेश्वर याच्यामोर उभे होता, तो दिवस आठवा.

TAM1897 Q1 36.8तुम्ही जे पाहिले आणि ऐकले ते विसरू नका, विशेषतः त्या दिवशी होरेबसमोर उभे असताना तुम्ही जे ऐकले ते विसरू नका. त्यांनी काय ऐकले?—देवाचे नियमशास्त्र; देवाची आज्ञा आणि येशूचा विश्वास त्यांनी त्या दिवशी ऐकली; स्वर्गातून एक आवाज आला ज्याने उद्धार आणि सृष्टीची घोषणा केली, की माणसांनी पाप करू नये. परंतु इस्राएल देवाला विसरले, मूर्तिपूजक झाले आणि म्हणाले, “आमच्यासाठी राजा नियुक्त करा; सर्व राष्ट्रांप्रमाणे आमच्यासाठी राजा नियुक्त करा.” परंतु ते निष्कलंक असतानाच्या त्या काळाविषयी प्रभूने नंतर (स्तोत्र ८१:१३-१६) म्हटले:—

TAM1897 Q1 36.9अहा, जर माझे लोक माझे ऐकतील; अहा, जर माझे लोक माझ्या मार्गाने चालतील तर बरे होईल! मग मी त्यांच्या शत्रूंचा त्वरेने पराभव करीन आणि अत्याचार करणाऱ्याविरूद्ध आपला हात फिरवीन. परमेश्वराचा द्वेष करणारे भितीने त्याच्यापुढे दबून जातील. ते सर्वकाळ अपमानीत राहतील. मी इस्राएलास उत्तम गहू खाण्यास देईन; मी तुला खडकातल्या मधाने तृप्त करीन.

TAM1897 Q1 36.10आता प्रभू आपल्याबद्दल म्हणतो की त्याने आपल्याला अंधाराच्या सामर्थ्यापासून मुक्त केले आहे आणि आपल्या प्रिय पुत्राच्या राज्यात प्रवेश दिला आहे. देवाचे राज्य पुन्हा त्याच्या लोकांमध्ये स्थापन झाले आहे, आणि “देवाचे राज्य तुमच्या आत आहे,” आणि ते प्रत्येकाच्या आणि सर्वांच्या आत असल्यामुळे ते तुमच्यामध्ये आहे. आता मग, देवाचे राज्य एक परिपूर्ण राज्य आहे, कारण राजा एक परिपूर्ण राजा आहे, कारण त्या राज्याचे नियमशास्त्र एक परिपूर्ण नियमशास्त्र आहे. तर एक परिपूर्ण राजा, आणि एक परिपूर्ण नियमशास्त्र, आणि एक परिपूर्ण राज्य, तुमच्यासाठी पुरेसे आहे का? आहे का? एखाद्या माणसासाठी ते पुरेसे आहे का?—होय, नक्कीच! एखाद्या माणसासाठी ते पुरेसे असायला हवे का?

TAM1897 Q1 36.11आणि जर हे सर्व एखाद्या माणसासाठी पुरेसे नसेल, तर समस्या राज्याची आहे की माणसाची?—तुम्हाला माहीत आहे की समस्या फक्त माणसाचीच असू शकते. पण समजा तो माणूस ख्रिश्चन असल्याचा दावा करतो. मग समस्या अजूनही माणसाची आहे की राज्याची?

TAM1897 Q1 36.12(आवाज) माणसाची.

TAM1897 Q1 36.13समजा तो सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट असल्याचा दावा करतो, आणि देवाचे राज्य त्याच्यासाठी पुरेसे नाही; समजा तुम्ही त्यांची एक गर्दी एकत्र आणता, आणि देवाचे राज्य त्यांच्यासाठी पुरेसे नाही, तर त्यांना स्वतःचे राज्य, दुसरे राज्य हवेच आहे; त्यांना एक सरकार स्थापन करावे लागते, स्वतःवर कर लावावे लागतात, स्वतःचे राज्य करण्यासाठी स्वतःमधूनच शासक निवडावे लागतात; ते देवाची मुले आहेत का? देवाचे परिपूर्ण राज्य त्यांच्यासाठी पुरेसे आहे का? ते देवाच्या राज्याचे भाग आहेत का? देवाचे राज्य त्यांच्यासाठी पुरेसे आहे का? देवाचे राज्य त्यांच्या अंत:करणात आहे का? आहे का? ते कसे शक्य आहे, जेव्हा परिपूर्ण राज्य, परिपूर्ण राजा आणि परिपूर्ण नियमशास्त्र त्यांच्यासाठी पुरेसे नाहीत?

TAM1897 Q1 37.1तर तुम्हाला दिसते की, सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्टांमध्येही, चर्च आणि राज्य यांच्या पृथक्करणाचा आरंभ अंत:करणात होतो; आणि तो प्रत्येक माणसासाठी, सर्वत्र तिथेच सुरू होणे आवश्यक आहे, अन्यथा जिथे तो आहे तिथे चर्च आणि राज्याचे पृथक्करण होऊ शकत नाही. जर चौथ्या शतकात, रोमन साम्राज्यात, एखाद्याही माणसाच्या अंत:करणात चर्च आणि राज्याचे एकत्रीकरण नसते, तर चौथ्या शतकात पोपशाही निर्माण झाली नसती. जर त्याच्या हृदयात फक्त चर्चच, फक्त चर्चच, आणि राज्याचा काहीच अंश, राज्याच्या तत्त्वांचा काहीच अंश नसता, फक्त चर्च—देव, त्याचे राज्य, त्याचे नियमशास्त्र, त्याची नीतिमत्ता, तिथे तोच एकटा राज्य करणारा—असे असते, तर कधीच पोपशाही निर्माण झाली असती का?

TAM1897 Q1 37.2(आवाज) नाही.

TAM1897 Q1 37.3मग नेहमी टाळणे आवश्यक असलेली गोष्ट कोणती?—हृदयात चर्च आणि राज्याचा कोणताही संगम. मग पोपशाहीपासून वाचण्यासाठी एकमेव निश्चित संरक्षण काय?—देवावर पूर्ण हृदयाने, पूर्ण आत्म्याने, पूर्ण मनाने आणि पूर्ण शक्तीने प्रेम करणे. म्हणजेच “तू आपला देश, आपले नातलग आणि बापाचे घर सोडून … जा.” हे म्हणजे मिसरकडे पाठ फिरवणे. हे म्हणजे “एकटेच राहत आहे आणि ते स्वतःला सर्वसाधारण राष्ट्रामध्ये गणित नाहीत.”

TAM1897 Q1 37.4आता मी “Empires of the Bible” या पुस्तकातील १५२ व्या पानापासून पुढे काही उद्धरणे वाचणार आहे, जी मी या अगदीच संबंधावर “Patriarchs and Prophets” मधून शास्त्रांसह त्यात समाविष्ट केली आहेत. प्रथम मी माझीच काही शब्दं वाचतो; पण जेव्हा मी “Patriarchs and Prophets” मधील शब्द वाचेन तेव्हा मी तुम्हाला कळवीन:—

TAM1897 Q1 37.5“पहा, तेथे लोक एकटेच राहत आहे आणि ते स्वतःला सर्वसाधारण राष्ट्रामध्ये गणित नाहीत.” प्रभूने कधीच हे इच्छित नव्हते की त्याचे लोक या जगातील लोकांसारखे राज्य, राज्यघटक किंवा सरकार म्हणून संघटित व्हावेत. ते त्यांच्या भोवतालच्या राष्ट्रांसारखे होऊ नयेत. त्यांना “पृथ्वीवरील इतर सर्व लोकांहून” देवासाठी वेगळे केले जावे. “लोक … ते स्वतःला सर्वसाधारण राष्ट्रामध्ये गणित नाहीत.”

TAM1897 Q1 37.6आता जर मी स्वतःला जर्मनी राज्याचा सदस्य मानतो, तर मी स्वतःला राष्ट्रांमध्ये गणत आहे का? जर मी स्वतःला इंग्लंड सरकारचा एक भाग, एक निष्ठावान आणि देशभक्त नागरिक मानतो, जो ध्वजासाठी लढेल, तर मी स्वतःला राष्ट्रांमध्ये गणत आहे का? आणि जर मी त्या ध्वजासाठी, माझ्या ध्वजासाठी, माझ्या ब्रिटिश ध्वजासाठी लढलो, आणि इथे माझा सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट भाऊ युनायटेड स्टेट्सचा नागरिक आहे, तोही निष्ठावान आणि देशभक्त आहे, आणि दोन्ही राष्ट्रे युद्धांत उतरतात, आणि त्याला आक्रमणांना परत धाडणे भाग पडते, आणि संघर्ष होतो, तर मी एका बाजूला आहे आणि माझा भाऊ दुसऱ्या बाजूला, आणि भाऊ भावाविरुद्ध लढतो. देवाने हे ठरवले आहे का?—तुम्हाला माहीत आहे की त्याने तसे केलेले नाही. तर त्याने जेव्हा म्हटले की लोक एकटेच राहतील आणि राष्ट्रांमध्ये त्यांची गणना केली जाणार नाही, तेव्हा त्याचा काहीच अर्थ नव्हता का?

TAM1897 Q1 37.7मी “Empires of the Bible” या पुस्तकातील माझे स्वतःचे लेखन आणखी थोडे वाचतो:—त्यांचे शासन पूर्णपणे देवाधीन असावे—देवच त्यांचा एकमेव राजा, एकमेव शासक, एकमेव कायदेनिर्माता. हे खरोखरच एक चर्च संघटन होते, जे “वाळवंटातील चर्च” च्या संघटनेपासून सुरू झाले; आणि ते राज्याच्या कोणत्याही कल्पनेपासून स्वतंत्र ठेवले जाणार होते. मोशे यांच्या माध्यमातून वाळवंटात तयार झालेली आणि यहोशवा यांच्या नेतृत्वाखाली कनानात सुरू ठेवलेली ही व्यवस्था शाश्वत राहण्यासाठीच होती.

TAM1897 Q1 37.8आता मी “Patriarchs and Prophets:” मधील काही वाचतो:—

TAM1897 Q1 37.9इस्राएलचे शासन यहोवाच्या नावाने आणि त्याच्या अधिकाराने चालवले जात असे. मोशे, सत्तर ज्येष्ठ, शासक आणि न्यायाधीशांचे कार्य हे फक्त देवाने दिलेले नियम अंमलात आणण्याचे होते. राष्ट्रासाठी कायदे करण्याचा त्यांना अधिकार नव्हता.

TAM1897 Q1 37.10राष्ट्रासाठी कायदे करण्याचा अधिकार कोणाला नव्हता?

TAM1897 Q1 37.11(आवाज) चर्च.

TAM1897 Q1 37.12चर्चमध्ये किती लोक होते? त्यात एक, दोन, दहा, बारा किंवा पन्नास जण होते का?—हो. मग त्यांना, किंवा त्यापैकी कोणालाही, इतरांसाठी किंवा अगदी स्वतःसाठी कायदे करण्याचा अधिकार होता का?—त्यांना नव्हता.

TAM1897 Q1 37.13अहो इस्राएल लोकहो, मी जे नियम आणि आज्ञा सांगतो त्या नीट ऐकून घ्या. त्यांचे पालन केलेत तर जिवंत रहाल आणि तुमच्या पूर्वजांचा देव परमेश्वर जो देश तुम्हास देणार आहे त्याचा ताबा घ्याल. माझ्या आज्ञांमध्ये तुम्ही कमी किंवा अधिक असे काही करु नका.

TAM1897 Q1 37.14“Patriarchs and Prophets:” मधील पुन्हा उद्धरण—

TAM1897 Q1 37.15राष्ट्र म्हणून इस्राएलच्या अस्तित्वाची हीच अट होती आणि तीच कायम राहिली.

TAM1897 Q1 37.16मग जेव्हा इस्राएल त्यापासून विचलित झाला आणि राज्याची स्थापना करून इतर राष्ट्रांप्रमाणे होण्याचा निर्णय घेतला, तेव्हा त्याचा अर्थ काय? — अस्तित्वाचा नाश. हे विसरू नका.

TAM1897 Q1 37.17आता मी लिहिलेला आणखी एक परिच्छेद आहे, जो मी आता पुन्हा सांगू इच्छितो:—

TAM1897 Q1 37.18इस्राएलच्या राज्याची तत्त्वे केवळ शुद्ध धर्मशाहीचीच होती. कोणत्याही राज्याच्या बाबतीत, नागरिकांनी राज्याच्या तत्त्वांप्रती निष्ठा दाखवली तरच ते यशस्वी होते.

TAM1897 Q1 37.19हे सर्वत्र मान्य आहे. आपण येथे कोणत्या सरकारचा विचार करत आहोत?—देवाचे राज्य. ते कोणत्या राज्याचे नागरिक होते?—देवाचे राज्य. मग त्या राज्याच्या तत्त्वांप्रती निष्ठा हीच एकमेव गोष्ट होती जिच्यामुळे ते शासन आणि तो राज्यकारभार यशस्वी होऊ शकत होता, अगदी देव स्वतः राज्यकर्ता असतानाही.

TAM1897 Q1 37.20फक्त इस्राएलसोबत देवाच्या सातत्यपूर्ण उपस्थितीमुळेच तेथे स्थापन झालेले राज्य यशस्वी होऊ शकत होते. म्हणूनच, लोकांच्या वतीने त्या राज्याच्या तत्त्वांप्रती निष्ठा राखण्यासाठी, प्रत्येकाने आपल्या दैनंदिन जीवनाच्या प्रत्येक कृतीत एकमेव राजा, शासक आणि कायदेनिर्माता म्हणून देवाच्या सातत्यपूर्ण उपस्थितीचा सतत शोध घेतला पाहिजे असे अपेक्षित होते. पण “विश्वासाशिवाय त्यास संतोषवणे अशक्य आहे.” “विश्वासाद्वारे”च देव हृदयात वास करतो आणि जीवनात राज्य करतो. म्हणूनच इस्राएलच्या राजवटीचे मूलभूत तत्त्व, अगदी अस्तित्वच, इस्राएलच्या लोकांच्या जिवंत आणि स्थिर विश्वासावर अवलंबून होते.

TAM1897 Q1 38.1आणि इथेच इस्राएल अपयशी ठरला. खरं तर, हा एकमेव मुद्दा होता जिथे ते अपयशी ठरू शकत होते. ते विश्वासात स्थिर राहिले नाहीत; ते त्यांच्या राजा आणि सरकारप्रती निष्ठावंत राहिले नाहीत. ज्या लोकांनी त्या भूमीत प्रवेश केला, ज्यांनी विश्वासाने नदी पूर्णपणे पूरग्रस्त असताना यार्देन नदी कोरड्या जमिनीवरून ओलांडली, ज्यांच्या विश्वासाने सात दिवस यरीहोच्या भोवती फिरून विश्वासाचा विजयी जयघोष केल्यावर यरीहोची भिंत कोसळली—या लोकांनी प्रभूवर विश्वास ठेवला, आणि तो शक्तीने त्यांच्या सोबत होता. परंतु एक बदल आला. लोकांनी विश्वासाची पवित्रता गमावली आणि ते केवळ औपचारिकतेत अडकले. ही कथा शास्त्रातील काही संक्षिप्त वचनांमध्ये सांगितली आहे. “यहोशवाच्या सर्व दिवसात, आणि यहोशवाच्या मरणानंतर जिवंत राहिलेल्या ज्या वडील लोकांनी परमेश्वराने इस्राएलासाठी केलेली महान कामे पाहिली होती त्यांच्या सर्व दिवसात लोकांनी परमेश्वराची सेवा केली. परमेश्वराचा सेवक नूनाचा मुलगा यहोशवा हा एकशे दहा वर्षांचा होऊन मरण पावला. … ती सर्व पिढी पूर्वजांना मिळाल्यानंतर जी दुसरी पिढी उदयास आली तिला परमेश्वराची आणि त्याने इस्राएलासाठी केलेल्या कामाची ओळख नव्हती. इस्राएल लोक परमेश्वराच्या दृष्टीने वाईट ते करून बआल देवांची सेवा करू लागले; आपल्या पूर्वजांचा देव जो परमेश्वर, ज्याने त्यांना मिसर देशातून बाहेर आणले त्याचा त्यांनी त्याग केला व अन्य लोकांच्या देवांच्या नादी लागले, आणि त्यांच्या पाया पडले. त्यांनी परमेश्वरास क्रोधाविष्ट केले. परमेश्वराचा त्याग करून त्यांनी बआल आणि अष्टारोथ यांची उपासना केली.”—“Empires of the Bible,” पृ. १५३, १५४.

TAM1897 Q1 38.2हे अगदी तसंच आहे जसं त्यांनी निम्रोदच्या काळात केलं होतं. निम्रोदच्या काळात परिणाम काय झाला?—देवाला राजा म्हणून नाकारून, त्यांनी स्वतःपैकीच एकाला राजा म्हणून स्थापित केले. मग आता या काळात इस्राएलबरोबरही परिणाम तसाच होतोय, यात काहीतरी विचित्र आहे का?

TAM1897 Q1 38.3त्यांच्या हृदयात देवाची उपस्थिती नव्हती, जी त्यांना स्वतःपासूनही वेगळे करून इतरांपेक्षा वेगळे बनवू शकते; त्यामुळे ते आजूबाजूच्या राष्ट्रांप्रमाणेच झाले आणि त्यांच्या देवतांची उपासना करण्यासाठी त्यांच्यासोबत सामील होणे स्वाभाविकच होते. जेव्हा त्यांच्या धर्मत्यागामुळे त्यांच्या स्वतःच्या कर्मांचे ओझे आणि परक्या लोकांच्या अत्याचारांचा भार इतका जड झाला की ते तो आणखी सहन करू शकले नाहीत, तेव्हा ते संपूर्ण हृदयाने प्रभूंकडे परतले, त्यांनी केवळ त्याच्यावर विश्वास ठेवला, आणि अशाप्रकारे त्यांनी त्यांच्या पापांपासून आणि सर्व अत्याचार करणाऱ्यांपासून गौरवशाली सुटका अनुभवली. परंतु सुटकेचा अनुभव घेतल्यानंतरही ते त्यांच्या प्रभू आणि उद्धारकर्त्याच्या उपस्थितीची जोपासना करण्यात आणि ती उत्कटतेने शोधण्यात अपयशी ठरले; म्हणून त्यांचा धर्म पुन्हा औपचारिक बनला आणि त्यांनी लवकरच परधर्मीयांच्या मार्गांचा अवलंब करून त्यांच्या देवतांची पूजा सुरू केली.

TAM1897 Q1 38.4जर त्यांनी या सुधारणांच्या काळात जसे प्रभूवर मन लावले आणि त्याच्यावर विश्वास ठेवला, तसेच नेहमी केले असते, तर तो त्या प्रसंगी त्यांच्यासाठी जसा होता, तसाच नेहमी असतो, हे त्यांना आढळले असते. मग त्यांचा संपूर्ण मार्ग तसाच झाला असता, जसा तो नेहमीच इच्छित असे—एक अखंड पुढे आणि वर वाढत जाणारा प्रवास, कृपेत आणि आपल्या तारणाऱ्या प्रभूच्या ज्ञानात वाढत जाणारा. तेव्हा ते सर्व राष्ट्रांसाठी एक तेजस्वी आणि प्रकाशमान दीपस्तंभ झाले असते.

TAM1897 Q1 38.5या वारंवारच्या अनुभवांनी त्यांना अखेरीस आणि कायमचे स्वतःवर अविश्वास ठेवून फक्त प्रभूवर विश्वास ठेवण्याच्या बिंदूपर्यंत पोहोचवण्याऐवजी, ते प्रत्यक्षात अशा अवस्थेत पोहोचले की त्यांनी अखेरीस प्रभूवरच अविश्वास केला आणि पूर्णपणे स्वतःवरच अवलंबून राहण्याचा प्रस्ताव मांडला. त्यांच्या अविश्वास आणि धर्मत्यागात, त्यांनी परकीयांच्या सातत्यपूर्ण आक्रमणांमध्ये, ज्यामुळे देश लुटला गेला आणि लोक दडपले गेले, केवळ एवढंच पाहिलं की सर्व व्यवहारिक दृष्टीने देवाचं राज्य अपयशी ठरलं आहे. —“Empires of the Bible,” पृ. १५४, १५५.

TAM1897 Q1 38.6आता पुन्हा “Patriarchs and Prophets:” मधील उद्धरण—

TAM1897 Q1 38.7त्यांच्या स्वतःच्या पाप आणि मूर्खपणामुळे उद्भवलेल्या सर्व वाईट परिणामांचे दोष त्यांनी देवाच्या राज्यावर टाकले.

TAM1897 Q1 38.8तर तुम्ही पाहता, जेव्हा स्वतःला प्रभूचे म्हणवणाऱ्या कोणत्याही लोकांना त्याच्या राज्याव्यतिरिक्त इतर राज्याची गरज भासते, तेव्हा अडचण काय आहे. ते देवापासून दूर गेले आहेत; ते वाईटात अडकले आहेत; ते अनेक प्रकारच्या दु:खांना सहन करत आहेत; आणि ते सर्व दोष देवाच्या राज्यावर टाकतात. देवाचे राज्य त्यांच्यासाठी पुरेसे चांगले नव्हते; ते त्यांच्यासाठी पुरेसे नव्हते. का?—कारण त्यांच्याकडे ते राज्य नव्हतेच.

TAM1897 Q1 38.9मी “Patriarchs and Prophets:” मधून पुढे वाचतो—

TAM1897 Q1 38.10हळूहळू त्यांनी देवाबद्दलचा आदर गमावला आणि त्याचे निवडलेले लोक म्हणून असलेला सन्मान मोलाचा समजणे थांबवले. मूर्तिपूजक सम्राटांच्या वैभवाकडे आणि दिखाव्याकडे आकर्षित होऊन, ते त्यांच्या स्वतःच्या साधेपणाला कंटाळले. जमातींमध्ये ईर्ष्या आणि द्वेष निर्माण झाला. आतील मतभेदांमुळे ते दुर्बल झाले; ते त्यांच्या विधर्मी शत्रूंच्या आक्रमणाला सतत सामोरे जात होते: आणि लोक असा विश्वास ठेवू लागले की राष्ट्रांमध्ये आपले स्थान टिकवण्यासाठी, जमातींनी एका मजबूत केंद्रीय सरकारखाली एकत्र येणे आवश्यक आहे. जेव्हा त्यांनी देवाच्या नियमशास्त्राचे पालन करणे सोडले, तेव्हा त्यांना त्यांच्या दैवी सार्वभौमाच्या राज्यापासून मुक्त होण्याची इच्छा झाली; आणि अशा प्रकारे इस्राएलमध्ये राजेशाहीची मागणी सर्वत्र पसरली.

TAM1897 Q1 38.11आता मी “Empires of the Bible:” मध्ये मी जे लिहिले आहे ते वाचत आहे—

TAM1897 Q1 38.12ही पुन्हा एकदा बाबेल आणि मिसरचीच कथा होती. महा-वंचकाने त्यांना मूर्तिपूजेकडे वळवले, आणि मूर्तिपूजेतून राजेशाहीकडे नेले, जेणेकरून तो त्यांच्यावर वर्चस्व मिळवू शकेल, आणि सांसारिक प्रभावांचे आकर्षण दाखवून त्यांना देवाच्या सेवेपासून दूर नेऊ शकेल किंवा बळजबरीने त्यांना देवाची सेवा करण्यापासून रोखू शकेल.

TAM1897 Q1 38.13आणि तुम्हाला माहीत आहे की इस्राएलने संदेष्ट्यांचा छळ केला, त्यांनी देवाच्या वचनाच्या प्रचारावर बंदी घातली, जसे पृथ्वीवरील इतर सर्व मूर्तिपूजक राष्ट्रांनी निम्रोदच्या काळापासून आजपर्यंत केले आहे, आणि जसे इतर सर्व मूर्तिपूजक राष्ट्रे करतील, जरी असे राष्ट्र सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्टांनी स्थापन केले असले तरीही.

TAM1897 Q1 38.14आता मी पुन्हा “Patriarchs and Prophets:” मधील उद्धरण देतो:—

TAM1897 Q1 38.15देवाची इच्छा होती की त्याच्या लोकांनी केवळ त्यालाच आपला कायदेनिर्माता आणि सामर्थ्याचा स्रोत मानावे. देवावर अवलंबून असल्याची जाणीव त्यांना सतत त्याच्याकडे खेचून आणेल. ते उन्नत आणि गौरवशाली होतील, ज्या उच्च नियतीसाठी त्याने त्यांना आपले निवडलेले लोक म्हणून बोलावले होते, त्यासाठी ते योग्य ठरतील. परंतु जेव्हा एखादा माणूस सिंहासनावर बसवला गेला, तेव्हा ते लोकांचे मन देवापासून दूर वळवण्यास प्रवृत्त करेल.

TAM1897 Q1 38.16आणि तो सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट असला तरी मला काही फरक पडत नाही; ते लोकांच्या मनाला देवापासून दूर वळवते.

TAM1897 Q1 38.17मी “Patriarchs and Prophets:” मधून पुढे वाचतो—

TAM1897 Q1 38.18ते मानवी सामर्थ्यावर अधिक आणि दैवी शक्तीवर कमी विश्वास ठेवू लागतील—

TAM1897 Q1 39.1त्यांना विधर्मींपासून संरक्षणाची गरज होती का?—होय. विधर्मी त्यांच्यावर हल्ले करत नव्हते का, आणि त्यांच्यावर धाड्या घालत नव्हते का?—होय. त्यांना संरक्षणाची गरज होती का?—होय. त्यांनी सरकार का स्थापन केले?—संरक्षणासाठी—विधर्मींच्या धाड्यांपासून संरक्षणासाठी.

TAM1897 Q1 39.2त्यांनी प्रभूची आज्ञा आणि त्याचे नियम पाळले तर काय होईल, असे प्रभूने सांगितले होते? उत्सवांच्या वेळी, सर्व पुरुष आपल्या घरांना सोडून यरूशलेमेला जाऊ शकत, आणि कोणीही त्यांना इजा पोहोचवणार नाही किंवा त्यांच्या भूमीची इच्छा करणार नाही. पण जेव्हा ते देवापासून दूर गेले आणि त्याचे संरक्षण त्यांच्याकडे नव्हते, तेव्हा ते आपल्या घरांना सोडून जाऊ शकत नव्हते कारण परधर्मी लोक आत येत. आणि जरी ते सर्व घरी असतानाही, परधर्मी लोक त्यांच्यावर आक्रमण करत. जेव्हा त्यांचे गहू पिकून कापणीसाठी तयार असायचे, तेव्हा परधर्मी लोक येऊन ते सर्व घेऊन जायचे, जरी सर्व पुरुष घरी असले तरीही. आणि जेव्हा द्राक्षे पिकून गोळा करण्यासाठी तयार असायची, तेव्हा परधर्मी लोक येऊन ती सर्व गोळा करायचे. का?—कारण लोक देवापासून दूर गेले होते, आणि ते त्याच्याबरोबर असताना तो त्यांना जसा आशीर्वाद देत असे, तसा ते त्याच्यापासून दूर गेलेले असताना देऊ शकत नव्हता, कारण तसे केल्याने त्यांना त्याच्यापासून दूर राहण्यासच प्रोत्साहन मिळाले असते.

TAM1897 Q1 39.3तर मग:—

TAM1897 Q1 39.4जेव्हा एखाद्या माणसाला सिंहासनावर बसवले जात असे, तेव्हा ते लोकांची मने देवापासून दूर वळवण्यास कारणीभूत ठरत असे. ते दैवी शक्तीपेक्षा मानवी सामर्थ्यावर अधिक विश्वास ठेवू लागले असते, आणि त्यांच्या राजाच्या चुका त्यांना पापाकडे नेत असत, आणि राष्ट्राला देवापासून वेगळे करत असत.

TAM1897 Q1 39.5त्यानुसार त्यांनी शमुवेलाला म्हटले: “सर्व राष्ट्रांप्रमाणे आमचा न्याय करायला आम्हावर राजा नेमा.”

TAM1897 Q1 39.6आता मी पुन्हा “Patriarchs and Prophets” मधील एक उतारा देतो, जो थेट सध्याच्या काळाशी संबंधित आहे:—

TAM1897 Q1 39.7आणि तरीही [हे कुठे नेतं?—वर्तमानाकडे.] स्वतःला देवाचे लोक म्हणवणाऱ्यांमध्ये सांसारिक पद्धती आणि प्रथा पाळण्याची तीव्र इच्छा अस्तित्वात आहे. जेव्हा ते प्रभूपासून दूर जातात, तेव्हा ते जगातील लाभ आणि सन्मानासाठी महत्त्वाकांक्षी होतात. ख्रिश्चन लोक या जगाच्या देवाची उपासना करणाऱ्यांच्या पद्धतींची सतत नक्कल करण्याचा प्रयत्न करत असतात. अनेकजण आग्रह करतात की जगातील लोकांशी एकत्र येऊन आणि त्यांच्या प्रथा-परंपरा पाळून ते अधर्मींवर अधिक प्रभावीपणे प्रभाव टाकू शकतील.

TAM1897 Q1 39.8इस्राएलनेही तसेच म्हटले.

TAM1897 Q1 39.9परंतु जे कोणीही हा मार्ग अवलंबतात, ते त्यांच्या सामर्थ्याच्या स्रोतापासून विभक्त होतात. जगाचे मित्र बनून, ते देवाचे शत्रू होतात. सांसारिक प्रतिष्ठेसाठी, ज्याने आपल्याला अंधकारातून आपल्या अद्भुत प्रकाशात बोलावले आहे, त्या परमेश्वराची स्तुती प्रकट करण्यासाठी देवाने त्यांना पाचारण केले होते; ते या अवर्णनीय सन्मानाचा त्याग करतात.— “Patriarchs and Prophets,” अध्याय ५९, परिच्छेद १३.

TAM1897 Q1 39.10आता मी पुढे वाचतो, त्या काळातील इस्राएल विषयी:—

TAM1897 Q1 39.11“सर्व राष्ट्रांप्रमाणे.” इस्राएल लोकांना हे कळलेच नाही की या बाबतीत इतर राष्ट्रांपेक्षा वेगळे असणे हे एक खास विशेषाधिकार आणि आशीर्वाद होते. देवाने इस्राएल लोकांना इतर सर्व लोकांपासून वेगळे केले होते, त्यांना आपला खास खजिना बनवण्यासाठी. पण त्यांनी हा उच्च सन्मान दुर्लक्षित करून, परधर्मी लोकांचे अनुकरण करण्याची तीव्र इच्छा बाळगली.

TAM1897 Q1 39.12मी अजूनही “Patriarchs and Prophets:” मधून वाचत आहे:—

TAM1897 Q1 39.13इस्राएलच्या सर्वात मोठ्या समृद्धीचे दिवस ते होते जेव्हा त्यांनी यहोवाला त्यांचा राजा म्हणून मान्य केले—जेव्हा त्याने स्थापन केलेल्या नियमांना आणि शासनाला इतर सर्व राष्ट्रांच्या कायद्यांपेक्षा आणि शासनापेक्षा श्रेष्ठ मानले जात असे.

TAM1897 Q1 39.14जेव्हा मी देवाचे राज्य आणि नियमशास्त्र इतर सर्व राष्ट्रांच्या तुलनेत श्रेष्ठ मानतो, तेव्हा मी इतर राष्ट्रांशी काहीही संबंध कसा ठेवू शकतो? मग जर मला स्वतःचे आणि माझ्यासारख्या इतरांचे शासन व मार्गदर्शन करण्यासाठी इतर राष्ट्रांप्रमाणे काहीतरी तयार करावे लागले, तर मी देवाचे शासन व नियम हे मी निर्माण करणार असलेल्या शासन व कायद्यांपेक्षा श्रेष्ठ मानतो का? आणि जेव्हा मी त्याच्या नियमांना मी बनवणार असलेल्या कायद्यांपेक्षा श्रेष्ठ मानत नाही, तेव्हा मी कुठे उरतो?

TAM1897 Q1 39.15(आवाज) देवापेक्षा वर.

TAM1897 Q1 39.16इतर पोपासारखे; निम्रोदासारखे—स्वतःला देवाच्या जागी ठेवणे. देवापेक्षा स्वतःला वर न ठेवता कोणीही माणूस स्वतःला देवाच्या जागी ठेवू शकत नाही.

TAM1897 Q1 39.17याबरोबरच, मी जे तुम्ही सत्य म्हणून ओळखाल ते लिहिले आहे:—

TAM1897 Q1 39.18पण हे सर्व आता विसरले गेले होते, सर्व राष्ट्रांप्रमाणे राजा, सरकार, राज्य असावे, असा त्यांचा ठाम निर्धार होता. परमेश्वराच्या स्पष्ट इच्छेच्या विरोधात, इस्राएल राष्ट्रांमध्ये गणला जाणार होता.... हाय! जर इस्राएलने त्या काळात, त्यांच्या शांतीसाठी आवश्यक असलेल्या गोष्टी ओळखल्या असत्या! हाय! जर त्यांनी प्रभूवर विश्वास ठेवला असता, आणि हे मान्य केले असते की त्यांच्या कल्याणासाठी कोणता मार्ग घ्यावा हे त्याला, त्यांच्यापेक्षा, चांगले माहीत आहे! परंतु त्याच्या सर्वात प्रबळ विनंती आणि सर्वात गंभीर चेतावणीच्या विरोधात त्यांनी कान बंद केले आणि हृदय कठोर केले, आणि तेव्हाच आणि तेथेच त्यांनी तो मार्ग स्वीकारला ज्याने अटळ तर्काने त्यांना एक राष्ट्र आणि निवडलेले लोक म्हणून दोन्ही प्रकारे नाश पावण्यास नेले.

TAM1897 Q1 39.19असेही घडले की जमाती विभाजित झाल्या—दहा आणि दोन. त्या दहा जमातींचे काय झाले?—त्यांनी सतत धर्मत्याग केला, जोपर्यंत त्यांनी ओरडत म्हटले, “आम्हास राजा नाही.” तेव्हा प्रभूने होशेय या संदेष्ट्याद्वारे त्यांच्याकडे येऊन म्हटले, मी तुमचा राजा होईन; इस्राएला, माझ्याकडे परत ये, तू माझ्यापासून पळून गेलास; मी तुमचा राजा होईन. परंतु त्यांनी परत येण्यास नकार दिला; आणि त्यांना कैदवासात नेण्यात आले, आणि ते कायमचे हरवले.

TAM1897 Q1 39.20जेव्हा हे झाले, तेव्हा होशेयाद्वारे यहूदाविषयी असे लिहिले गेले, “यहूदा आतापर्यंत देवाबरोबर, जो पवित्र आहे, त्याबरोबर विश्वासू बनून आहे.” पण तुम्हाला माहीत आहे की यहूदा धर्मत्यागाच्या मार्गावर पायरी पायरीने खाली गेला, जोपर्यंत हा शब्द आला, “आपल्या डोक्यावरील पगडी मुकुट बाजुला सारा, सर्व काही एक समान राहाणार नाही, जे उंचावलेले नमवले जातील आणि नम्र उंच केले जातील. मी सगळ्यांची नासाडी, नासाडी, नासाडी करेन, आणि ज्याचा हक्क आहे तो येईपर्यंत ते उरणार नाही; आणि मी ते त्याला देईन.” (KJV चे शब्दशः भाषांतर)

TAM1897 Q1 39.21प्रभूला स्वतःच्या लोकांवर राज्य करण्यासाठी परजातीयांना आणावे लागले. आणि प्रभूने परजातीयांच्या द्वारे, परजातीयांच्या राज्याच्या माध्यमातून, तो स्वतः त्यांच्याकडे येईपर्यंत त्यांचे रक्षण केले, तरीही त्यांनी शौलाच्या काळात उच्चारलेले तेच शब्द पुन्हा ओरडले, “असे नाही! आम्हांवर राजा पाहिजेच.” आणि जेव्हा ख्रिस्ताने त्यांचा राजा होण्यास नकार दिला, तेव्हा त्यांनी त्याला वधस्तंभावर खिळले आणि ओरडले, “आम्हास कैसराशिवाय राजा नाही.”

TAM1897 Q1 40.1जेव्हा प्रभूने शमुवेलाद्वारे व्यक्त केलेला विरोध झुगारून त्यांनी ओरडून म्हटले, “असे नाही! आम्हांवर राजा पाहिजेच”, त्या ओरडण्यात प्रभूने ऐकले, आणि आता सर्वांसाठी ऐकणे सोपे आहे, त्याच्याविरुद्धची त्यांची अंतिम ओरड—“आम्हास कैसराशिवाय राजा नाही.” देवाला नाकारून ते “सर्व राष्ट्रांप्रमाणे” होऊ इच्छित होते, आणि त्यामुळे ते देवाला नाकारणाऱ्या सर्व राष्ट्रांप्रमाणेच झाले.

TAM1897 Q1 40.2पिलाताच्या न्यायासनासमोर त्यांनी ख्रिस्ताविरुद्ध केलेला आक्रोश शौलाच्या काळात केलेल्या “आम्हांवर राजा पाहिजेच”, या आक्रोशातच सामावलेला होता; आणि देवाने तो ऐकला. हीच त्याची तर्कसंगती आहे, आणि त्यातून सुटका नाही. आणि जर आपल्याला त्यातून सुटका करून घ्यायची असेल, तर आपल्याला पूर्ण हृदयाने, पूर्ण आत्म्याने, पूर्ण मनाने आणि पूर्ण शक्तीने देवाकडे वळावे लागेल. आपल्याला आपल्या देशातून, आपल्या नातेवाईकांकडून आणि आपल्या वडिलांच्या घरातून बाहेर पडावे लागेल. आपल्याला मिसरकडे पाठ फिरवावी लागेल, जरी आपण पृथ्वीवरील राज्यसत्तेच्या सिंहासनाच्या पायरीवर असलो तरीही; आपल्याला त्यावरून खाली उतरावे लागेल, त्याकडे पाठ फिरवावी लागेल आणि सर्वकाही सोडून देऊन जिवंत विश्वासाने देवाकडे वळावे लागेल; आणि मग आपल्याला एकटेच राहावे लागेल आणि राष्ट्रांमध्ये आपली गणना होऊ देऊ नये.

TAM1897 Q1 40.3अशाप्रकारे तुम्ही पाहू शकता की देव आपल्या लोकांना आणि राष्ट्रांना नेहमीच हे शिकवत आला आहे की त्याच्या लोकांचे आणि कोणत्याही मनुष्याचे शाश्वत तारण हृदयात चर्च आणि राज्याच्या पूर्ण पृथक्करणावर अवलंबून असते.