देवासाठी मिशनरी

TAM1897 Q1 14.2उपदेश बुधवार संध्याकाळी, ३ मार्च १८९७ रोजी देण्यात आला जनरल कॉन्फरन्स बुलेटिन, पहिली तिमाही, १८९७, खंड २, क्रमांक १, पृ. १४-२० मध्ये मुद्रित.

TAM1897 Q1 14.3आपला मागील रात्रीचा धडा इतिहासात परिचित पहिल्या राज्याच्या स्थापनेने संपला; खरं तर राज्याच्या उत्पत्तीने. पवित्र शास्त्र निम्रोदच्या राज्याबद्दल म्हणते:—

TAM1897 Q1 14.4त्याच्या राज्याची पहिली मुख्य ठिकाणे शिनार देशातील बाबेल, एरक, अक्काद व कालने ही होती. त्या देशातून तो अश्शूर देशास गेला व तेथे त्याने निनवे, रहोबोथ, ईर, कालह ही शहरे बांधली.

TAM1897 Q1 14.5आपल्या अनुवादात असे वाचते: “अश्शूर बाहेर गेला आणि निनवे बांधली.” (KJV चे शब्दशः भाषांतर) परंतु खरा अर्थ, जसा समासातील टिपेत दिला आहे, असा आहे: “तो [अश्शूर] अश्शूर देशास गेला व तेथे त्याने निनवे … बांधली,” तसेच तेथे नाव दिलेल्या इतर शहरांनाही बांधले. अशाप्रकारे, त्याच्या राज्याची सुरुवात शिनारमध्ये झाली आणि त्याचा विस्तार अश्शूरात झाला.

TAM1897 Q1 14.6निम्रोद फक्त पशूंचा एक सामर्थ्यवान शिकारी नव्हता; तर तो माणसांचाही सतावणारा होता. आणि त्याने मिळवलेले सामर्थ्य, जे त्याने आपल्या राज्याच्या स्थापने आणि विस्ताराद्वारे मिळवले, ते त्याने लोकांना त्याचे सामर्थ्य आणि ज्या देवाची तो उपासना करायचा, त्याला मान्य करण्यास भाग पाडण्यासाठी वापरले. त्यामुळे जगात अस्तित्वात आलेल्या पहिल्या राज्यापासून ते शेवटच्या राज्यापर्यंत, त्यापैकी प्रत्येकाने आपल्याकडे असलेले सामर्थ्य देवाविरुद्ध वापरले आहे.

TAM1897 Q1 14.7मी ते पुन्हा सांगतो: जगात अस्तित्वात आलेल्या पहिल्या राज्यापासून, म्हणजेच निम्रोदच्या राज्यापासून, ते जगात अस्तित्वात येणाऱ्या शेवटच्या राज्यापर्यंत, म्हणजेच या राज्यापर्यंत, प्रत्येक राज्याने आपली शक्ती देवाविरुद्ध, त्याच्या सत्याविरुद्ध, त्याच्या लोकांविरुद्ध वापरली आहे; लोकांना देवापासून दूर करण्यासाठी. सुरुवातीपासून शेवटपर्यंत, हेच प्रत्येकाचे रेकॉर्ड आहे. जेव्हा जगाचा अंत होईल, तेव्हा जगातील साम्राज्यांची आणि राज्यांची नोंद अशीच असेल.

TAM1897 Q1 14.8येथे १४ एप्रिल १८९६ च्या ‘रिव्ह्यू’च्या पहिल्या पानावरील लेखातील एक विधान आहे: महावंचकाने “लोकांना मूर्तींना नमन करण्यास प्रवृत्त केले, आणि अशा प्रकारे पृथ्वीवरील राज्यांवर वर्चस्व मिळवले. त्याला वाटले की या जगाचा देव असणे हे स्वर्गातील देवाच्या सिंहासनावर ताबा मिळवण्याच्या खालोखाल सर्वोत्तम गोष्ट आहे.” मागील धड्यातील इतिहासात, तुम्ही भविष्यवाणीच्या आत्म्यात उघड झालेल्या या योजनेचे कार्य पाहू शकता. प्रथम, माणसे मूर्तिपूजेकडे गेली, नंतर राजेशाहीकडे. आणि ज्या पहिल्या माणसाने असे केले, त्याने एक राज्य स्थापन केले आणि त्याने मिळवलेल्या शक्तीने तो स्वतःच माणसांचा छळ करणारा ठरला. हाच इतिहास आहे. पुढे जाताना तुम्ही हे इतर राष्ट्रांमध्येही घडताना पाहाल.

TAM1897 Q1 14.9निम्रोदनंतर फार काळ न गेता त्या संपूर्ण प्रदेशात देवाला विसरले गेले, फक्त अब्राहाम वगळता. फक्त अब्राहामनेच देवाचा शोध घेतला आणि त्याला देव सापडला; आणि अब्राहामसोबत देवाने प्रभूच्या मार्गावर मानवजातीची सुरुवात पुन्हा एकदा केली. आता पाहा त्याने अब्राहामला काय सांगितले. आम्ही जे अभ्यासले आहे, मागील धडय़ात जे आमच्या समोर होते, आणि ज्याकडे मी नुकतेच तुमचे लक्ष वेधले आहे, त्याचा विचार करता, जेव्हा देवाने अब्राहामसोबत एक नवीन राष्ट्र सुरू केले, तेव्हा देवाने अब्राहामला काय सांगितले ते पाहा; म्हणजेच, देवाचे राष्ट्र. उत्पत्ति १२:१ मध्ये प्रभूने त्याला सुरुवातीला काय सांगितले ते सांगितले आहे. “तेव्हा परमेश्‍वर अब्रामला म्हणाला, ‘निघून जा’—कोठून?—‘तुझ्या देशातून.’” प्रथम काय?

TAM1897 Q1 14.10(सभा) तुझा देश.

TAM1897 Q1 14.11“आपले नातलग आणि बापाचे घर सोडून मी दाखवीन त्या देशात जा.” देवाने अब्रामला तीन गोष्टी सोडून जायला सांगितल्या. प्रथम, त्याने काय सोडून जायचे?—त्याचा देश. पुढे?—त्याचे नातेवाईक. पुढे?—त्याच्या वडिलांचे घर. त्याच्या वडिलांच्या घरातले लोक मूर्तिपूजक होते. त्याचा देश लोकांना मूर्तिपूजेस भाग पाडायचा; तो देवाच्या विरोधात होता. त्याचा देश, त्याचे नातेवाईक आणि त्याचे वडिलांचे घर, हे सर्व मूर्तिपूजक होते, आणि त्याला ते सर्व सोडून द्यावे लागले. प्रभूने त्याला ती भूमी दाखवली; पण त्याने त्याला तिचा ताबा दिला का?—“पाऊल भर देखील जमीन दिली नाही.” जेव्हा देवाने त्याला त्या देशाबाहेर बोलावले, तेव्हा त्याला दुसऱ्या देशात नेले का?—नाही; परंतु “देवाने त्यास अभिवचन दिले की, हा देश तुला व तुझ्यामागे तुझ्या संततीला … देईल.” मग जेव्हा देवाने त्याला त्याच्या देशातून बाहेर बोलावले आणि त्याला दुसऱ्या देशात नेले नाही, तेव्हा तो कुठे राहिला?

TAM1897 Q1 14.12(सभा) एक यात्रिक आणि परदेशी.

TAM1897 Q1 14.13यामुळे या जगात देवाचा प्रतिनिधी पूर्णपणे देशविहीन राहिला का?

TAM1897 Q1 14.14तरीही तो पूर्णपणे देशविहीन होता का?—अहो, त्याने “एक उत्तम देश, जो स्वर्गीय आहे” अशी अपेक्षा केली.

TAM1897 Q1 14.15चला आपण इब्री लोकांस पत्राच्या अकराव्या अध्यायाकडे वळू आणि ते पाहू. आठव्या वचनापासून वाचूया:—

TAM1897 Q1 14.16विश्वासाने, अब्राहामाने, त्यास जे ठिकाण वतन मिळणार होते तिकडे जाण्यास त्यास बोलवण्यात आले तेव्हा आज्ञा मानली. तो कोठे जाणार होता हे त्यास माहीत नसताना तो निघाला.

TAM1897 Q1 15.1पण तो कुठून बाहेर पडला?—त्याच्या देशातून, आणि त्याला ठाऊक नव्हते की तो कुठे जातो. “विश्वासाने, तो वचनदत्त देशात, जणू परदेशात प्रवासी म्हणून राहिला; आणि त्याच वतनात त्याचे जोडीचे वारीस इसहाक व याकोब ह्यांच्याबरोबर तो डेर्‍यात वस्ती होती.” तुम्हाला माहीत आहे, त्याने त्याला वारसाहक्क दिला नाही, अगदी पाऊल ठेवण्याइतकीही जागा दिली नाही; तरीही त्याने ते त्याला आणि त्याच्या वंशजांना देण्याचे वचन दिले. त्याने त्याला त्याच्या स्वतःच्या देशातून बाहेर काढले; आणि पृथ्वीवरील इतर कोणत्याही देशावर त्याला पाऊल ठेवण्याइतकेही स्थान दिले नाही. अशाप्रकारे तो पृथ्वीवर पूर्णपणे देशविहीन राहिला. याबद्दल आपण निश्चित आहोत; पण देव काय म्हणत होता ते लक्षात ठेवा. त्या वेळी अब्राहाम कोण होता?—तो “देवाचा मित्र,” “देवावर विश्वास ठेवणाऱ्या सर्वांचा पिता” होता. तो तुमचा पिता आहे का? या जगात तुमचा देश आहे का?

TAM1897 Q1 15.2कारण, ज्याचा योजणारा व बांधणारा देव आहे अशा नगराची अब्राहाम वाट पाहत होता. विश्वासाने, सारेलाही, ती स्वतः वयातीत झाली असता गर्भधारणेची क्षमता मिळाली; कारण ज्याने वचन दिले त्यास तिने विश्वसनीय मानले. म्हणून केवळ एकापासून आणि अशा मृतवत झालेल्या पासून संख्येने आकाशातील तार्‍यांप्रमाणे, समुद्राच्या किनार्‍यावरील वाळूप्रमाणे असंख्य संतती निर्माण झाली. हे सगळे विश्वासात टिकून मरण पावले; त्यांना वचनांची प्राप्ती झाली नव्हती.

TAM1897 Q1 15.3जेव्हा देवाने त्याला त्याच्या देशाबाहेर काढले तेव्हा त्याने काय वचन दिले? त्याने त्याला देशाचे वचन दिले का?—होय. पण त्याला या जगात देश मिळाला नाही; “पण त्यांनी ती दुरून बघून त्यांना वंदन केले आणि त्यांनी मानले की, आपण पृथ्वीवर परके आणि प्रवासी आहोत. कारण, असे जे म्हणतात ते स्वतःचा देश मिळवू पाहत आहेत हे ते दाखवतात.” ज्याच्याकडे एक देश आहे, तो दुसरा देश शोधू शकतो का?—नाही; कारण जसा एखादा माणूस दोन धन्यांची सेवा करू शकत नाही, तसेच त्याचे दोन देश असू शकत नाहीत.

TAM1897 Q1 15.4कोणी तरी म्हणते, “अब्राहाम आपल्या देशाबाहेर होता.” होय, पण त्याची इच्छा असती तर त्याला परत जाण्याची संधी होती. जर त्याने त्या देशाला अजूनही आपला देश मानला असता, आणि तो आठशे किंवा हजार मैल दूर पोहोचला तेव्हा त्याला घरी परतण्याची तीव्र इच्छा झाली असती, आणि त्या भूमीत दुष्काळ पडला असता, आणि त्याला वाटल्याप्रमाणे ती फेरफटका मारण्याची संधी नसती, तर तो म्हणू शकला असता, “मला तिथल्या लोकांना आणखी एकदा भेटायचं आहे, त्या प्रिय जुन्या मैदानांना आणि ओळखीच्या झाडांना. जर मी फक्त ते करू शकलो, तर मी परत येऊन काही काळ या क्षेत्रात राहू इच्छितो.” जर त्याने असा विचार केला असता, तर त्याला परत येण्याची संधी मिळाली असती; कारण लिहिले आहे: “आणि खरोखर, ते ज्या देशातून निघाले होते त्याचा ते विचार करीत असते, तर तिकडे परत जाण्याची संधी त्यांना मिळाली असती.”

TAM1897 Q1 15.5विचार करणे; विचार करणे म्हणजे काय?—जर ते ज्या देशातून बाहेर आले होते त्या देशाच्या विचारांनी त्यांची मने भरलेली असती, तर त्यांना परत येण्याची संधी मिळाली असती. आणि ती त्यांना नक्कीच मिळाली असती; कारण तेव्हाच त्यांनी ती संधी निर्माण केली असती.

TAM1897 Q1 15.6पण आता, ते अधिक चांगल्या देशाची म्हणजे स्वर्गीय देशाची इच्छा धरतात, ह्यामुळे [म्हणून, या कारणामुळे] आपणाला त्यांचा देव म्हणून घेण्यास देवाला त्यांची लाज वाटत नाही कारण त्याने त्यांच्यासाठी एक नगर तयार केले आहे.

TAM1897 Q1 15.7तुम्ही तुमच्या देशातून बाहेर आलात का? रोमकरांस ४:१-१२ कडे वळा:—

TAM1897 Q1 15.8तर मग आपला पूर्वज अब्राहाम ह्याला दैहिक दृष्ट्या काय मिळाले असे आपण म्हणावे? कारण अब्राहाम कर्मांनी नीतिमान ठरला असता तर त्यास अभिमान मिरवण्यास कारण होते; पण देवापुढे नाही. कारण शास्त्रलेख काय म्हणतो? अब्राहामाने देवावर विश्वास ठेवला आणि ते त्याच्या बाजूकडे नीतिमत्त्व म्हणून गणले गेले. आता जो कोणी काम करतो त्याचे वेतन कृपा म्हणून गणले जात नाही, पण देणे म्हणून गणले जाते. पण जो काही करीत नाही, पण जो धर्माचरण न करणार्‍यास नीतिमान ठरवतो त्याच्यावर विश्वास ठेवतो, त्याचा विश्वास त्याच्या बाजूकडे नीतिमत्त्व म्हणून गणला जातो, देव ज्याच्या बाजूकडे कर्मांशिवाय नीतिमत्त्व गणतो अशा मनुष्याचा आशीर्वाद दावीद देखील वर्णन करतो; तो असे म्हणतो की, ‘ज्यांच्या अपराधांची क्षमा झाली आहे, ज्यांची पापे झाकली गेली आहेत ते धन्य होत. ज्याच्या हिशोबी परमेश्वर पाप गणीत नाही तो मनुष्य धन्य होय.’ मग हा आशीर्वाद सुंता झालेल्यांकरता आहे की, सुंता न झालेल्यांकरताही आहे? कारण आपण असे मानतो की, विश्वास हा अब्राहामाकडे नीतिमत्त्व असा गणण्यात आला होता. मग तो कसा गणला गेला? त्याची सुंता झाल्यानंतर किंवा सुंता होण्याअगोदर? सुंता झाल्यानंतर नाही, पण सुंता होण्याअगोदर. आणि, तो सुंता न झालेला होता तेव्हा विश्वासाने त्यास मिळालेल्या नीतिमत्त्वाचा शिक्का म्हणून त्यास सुंता ही खूण मिळाली. म्हणजे जे कोणी विश्वास ठेवतात, ते सुंता न झालेले असले तरी त्याने त्या सर्वांचा पिता व्हावे; म्हणजे त्यांच्याही बाजूकडे नीतिमत्त्व गणले जावे. आणि जे सुंता झालेले आहेत ते केवळ सुंता झालेले आहेत एवढ्यावरून नाही, पण आपला पिता अब्राहाम हा सुंता न झालेला होता तेव्हा त्याच्यात असलेल्या त्याच्या विश्वासास अनुसरुन जे चालतात त्यांचाही त्याने पिता व्हावे.

TAM1897 Q1 15.9आता आपल्या पिता अब्राहामचा तो विश्वास, जो त्याची सुंता झालेली नसताना त्याच्या ठायी होता, तोच विश्वास होता जो त्याला तेव्हा होता जेव्हा देवाने त्याला त्याच्या देशातून, त्याच्या नातेवाईकांकडून, त्याच्या पितृगृहातून बोलावले आणि तो जगात कोणत्याही देशाशिवाय, देवाच्या हाती लटकत राहिला. आणि तो त्या सर्वांचा पिता आहे जे विश्वास ठेवतात, जरी त्यांची सुंता झालेली नसली तरी; आणि इतरांचा देखील, फक्त एवढ्या अटीवर की आपण सर्वजण त्या विश्वासाच्या पावलांवर पाऊल ठेवू, जो त्याची सुंता झालेली नसताना त्याच्या ठायी होता. “तुम्ही जर ख्रिस्ताचे आहा; तर तुम्ही अब्राहामाचे संतान आणि अभिवचनाप्रमाणे वारीस आहात.”

TAM1897 Q1 15.10“तुझे वंशज जो देश त्यांचा नाही त्या अनोळखी देशात राहतील.” तुम्ही त्याचे वंशज आहात का? तुम्ही येशू ख्रिस्तावर विश्वास ठेवता म्हणून अब्राहामचे वंशज आहात का? तुम्ही ज्या देशात आहात तिथे परके आहात का?—जर तुम्ही त्याचे वंशज असाल, तर तुम्ही आहात. का?—कारण तो तुमचा देश नाही. तो आता तुमचा देश नाही.

TAM1897 Q1 15.11आता हा केवळ सिद्धांत नाही. हे आता प्रत्यक्ष, दैनंदिन धर्माशी निगडित आहे. काल, तुम्हाला आठवेल, भाऊ डॅन जोन्स मेक्सिकोला जाणाऱ्या मिशनऱ्यांबद्दल बोलत होते, आणि त्यांना असे मिशनरी हवे होते की जे तिथे जाताना आपले हृदय सोबत घेऊन जातील. जे मिशनरी धर्मप्रचार करण्यासाठी तिथे जाताना आपले हृदय युनायटेड स्टेट्समध्ये, किंवा ते ज्या राज्यात असतील तिथेच सोडून देतील, असे मिशनरी त्यांना नको आहेत; कारण तेव्हा ते धर्मप्रचार करू शकत नाहीत.

TAM1897 Q1 15.12अब्राहामाने पुढे पृथ्वीवर त्याला भेटणाऱ्या सर्व लोकांसाठी मिशनरी व्हावे अशी प्रभूची इच्छा होती; आणि तो तसाच होता. परंतु देवाला माहीत होते, आणि प्रभू ज्याप्रमाणे पाहतात तसे पाहणार्‍याला हे माहीत असते की, या जगात ज्याचा स्वतःचा देश आहे, तो कोणीही मिशनरी होऊ शकत नाही. जर अमेरिका आपला देश असेल, तर तुम्ही आणि मी इतर कुठल्याही देशात मिशनरी होऊ शकत नाही. जोपर्यंत अमेरिका आपला देश आहे, तोपर्यंत आपण अमेरिकेत मिशनरी होऊ शकत नाही. जर तुम्ही प्रथम आपल्या देशाबाहेर पडला नसाल, तर तुम्ही घरीही मिशनरी होऊ शकत नाही. हे खरे आहे. गोष्टींच्या स्वभावातच हेच आहे.

TAM1897 Q1 16.1प्रश्न.—तुम्ही ते कसे सिद्ध करता?

TAM1897 Q1 16.2आपण स्वतः ते सिद्ध करू शकत नाही. ते स्वतः सिद्ध करण्याचा माझा उद्देश नाही. प्रभूने ते स्पष्ट केले आहे, आणि तुम्हाला आणि मला ते स्वीकारून त्यावर विश्वास ठेवायचा आहे.

TAM1897 Q1 16.3जगात आपण मिशनरी का आहोत? चला ते पाहूया. आपल्याला मिशनरी म्हणून का पाठवले गेले आहे? कोणत्या गोष्टीचे मिशनरी? आपले मिशन कार्य काय आहे? त्याचा उद्देश काय आहे? आपण अमेरिकेचे मिशनरी आहोत का, की आपण देवाचे मिशनरी आहोत? अमेरिका हा देवाचा देश आहे का, जो पृथ्वीवरील इतर सर्वांपेक्षा स्वतंत्र आहे? तो देवाचा देश होण्याइतका चांगला नाही; आणि तो कितीही चांगला असला तरीही देवाच्या लोकांसाठी तो पुरेसा चांगला नाही.

TAM1897 Q1 16.4तुम्ही आणि मी देवाचे मिशनरी व्हायचे आहे, लोकांना देवाकडे बोलावण्यासाठी; त्यांना जिथे ते आहेत तिथून देवाकडे, पापापासून नीतिमत्तेकडे, अंधारातून प्रकाशात, आणि ज्या देशात ते आहेत त्या देशातून देवाने तयार केलेल्या उत्तम देशात बोलावण्यासाठी.

TAM1897 Q1 16.5आता जर जर्मनी माझा देश असेल—आणि माझे हृदय तिथे असेल, तर तोच माझा देश आहे—तर मी लोकांना अशा देशात बोलावू कसा शकतो जिथे मी संबंधित नाही, जो माझा नाही? जर अमेरिका माझा देश असेल, तर मी दुसऱ्या देशासाठी मिशनरी कार्य कसे करू शकतो?—हे होऊच शकत नाही. जेव्हा देवाला अब्राहामला देवाचा मिशनरी बनवायचे होते, म्हणजे त्या देशाचा मिशनरी ज्या देशाकडे देव सर्वांना बोलावतो, तेव्हा त्याने त्याला अशा ठिकाणी ठेवले जिथे तो खरोखरच सर्वांसाठी मिशनरी होऊ शकतो. देवाने त्याला मिशनरी होण्यासाठी बोलावले आणि यात त्याने पुढील सर्व लोकांसाठी मिशनरी कार्य सुरू करण्याचा अर्थ काय याचे उदाहरण ठेवले. पहिली गोष्ट म्हणजे आपल्या देशाबाहेर पडणे. म्हणून जर तुम्ही नेब्रास्कात मिशनरी होणार असाल, तर तुमच्या देशातून बाहेर पडा. जर तुम्ही मेक्सिकोमध्ये मिशनरी होणार असाल, तर प्रथम तुमच्या देशातून बाहेर पडा. कारण जर तुम्ही पृथ्वीवर कुठेही मिशनरी होणार असाल, तर प्रभू तुम्हाला म्हणतो, “तुझ्या देशातून बाहेर पड”; आणि मग तो पुढे म्हणतो, “तुमच्या देशातून आणि तुमच्या वडिलांच्या घरातून.” या सर्व गोष्टी मिशनरी कार्यात अडथळा आणतात, जोपर्यंत तुम्ही त्यापासून दूर जात नाही आणि त्यातून बाहेर पडत नाही. पण जेव्हा तुम्ही तुमच्या देशातून, तुमच्या नातेवाईकांपासून आणि तुमच्या वडिलांच्या घरातून बाहेर पडता, तेव्हा तुम्ही पृथ्वीवर जिथेही असाल, तुम्ही एक मिशनरी आहात. तुम्हाला ते व्हावे लागत नाही; तुम्ही ते आहात. “तुमच्यापैकी जो कोणी सर्वस्वाचा त्याग करीत नाही त्यास माझा शिष्य होता येणार नाही.” आणि “जो माझ्यापेक्षा स्वतःच्या पित्यावर किंवा आईवर अधिक प्रीती करतो, तो मला योग्य नाही.” “तू आपला देश, आपले नातलग आणि बापाचे घर सोडून मी दाखवीन त्या देशात जा.”

TAM1897 Q1 16.6आता मी काही क्षणांपूर्वी म्हटले होते, आणि पुन्हा सांगतो, की जे लोक देवावर विश्वास ठेवतात त्यांच्यासाठी हे नेहमीच राहिले आहे त्याप्रमाणेच दररोजचे व्यावहारिक ख्रिश्चनत्व आहे.

TAM1897 Q1 16.7(आवाज) एखादा माणूस नेब्रास्कामध्ये राहूनही आपल्या देशाबाहेर कसा जाऊ शकतो?

TAM1897 Q1 16.8नव्याने जन्म घेण्याद्वारे. जर तो नेब्रास्कामध्ये जन्मला असेल, तर त्याला पुन्हा जन्म घेणे आवश्यक आहे. जर तो अमेरिकेत जन्मला असेल, तर त्याला पुन्हा जन्म घेऊ द्या, आणि तो आपल्या देशाबाहेर असेल. जर तो जर्मनीमध्ये जन्मला असेल, तर त्याला पुन्हा जन्म घेऊ द्या, आणि तो आपल्या देशाबाहेर असेल.

TAM1897 Q1 16.9आता, बंधूंनो, यात खूप काही आहे. या जगात आपल्या मिशनरी कार्यात परदेशात वारंवार जाऊन लगेच परत येण्याच्या तयारीपेक्षा जास्त अडथळा आणणारे काहीही नाही. परदेशात गेलेल्या प्रत्येक सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट मिशनरीला हे सत्य माहीत आहे. आणि हे जाणून घेण्यासाठी त्याला युनायटेड स्टेट्सबाहेर जावे लागणार नाही. प्रत्यक्षात असा सल्ला देण्यात आला आहे की ‘पिटकेर्न’ जहाज ज्या मिशनऱ्यांना घेऊन जाते, त्यांना परत घरी आणण्यासाठी दुसरे जहाज ठेवणे शहाणपणाचे ठरेल; जसे ‘पिटकेर्न’ त्यांना घेऊन जाते, तशीच थोड्याच वेळात दुसरे जहाज पाठवावे, जेव्हा त्यांना घरी परतण्याची आठवण येईल, आणि त्यांना घरी परत आणावे! आता हे थांबले पाहिजे, नाहीतर आपण या पृथ्वीवर कधीच मिशनरी होऊ शकणार नाही; प्रभूला अशा प्रकारची कोणतीही गोष्ट आवडत नाही.

TAM1897 Q1 16.10जर तुमचे हृदय या देशात असेल; किंवा जर तुमचे हृदय इथे तुमच्या नातेवाईकांबरोबर असेल; जर तुमचे हृदय इथे तुमच्या वडिलांच्या घरात असेल,—तर तुमच्या आत्म्यासाठी, आणि देवाच्या कार्यासाठी, जोपर्यंत तुम्ही या सगळ्यापासून तुमचे हृदय वेगळे करत नाही तोपर्यंत इथून दूर जाऊ नका. कारण जिथे तुमचे हृदय आहे, तिथेच तुमचा खजिना असेल, आणि तुम्हाला शक्य तितक्या लवकर परत यायची इच्छा होईल.

TAM1897 Q1 16.11जर तुम्ही दुसऱ्या देशात गेलात, आणि तुमचे हृदय तिथे नाही, तर तुम्ही तिथे असताना काहीच चांगले करू शकणार नाही; तुम्ही स्वतःसाठी आणि तुमच्या सभोवतालच्या सर्वांसाठी त्रासदायक ठराल. तुम्हाला वाटू नये की तुम्ही त्रासदायक ठरणार नाही; कारण तुम्ही नक्कीच ठराल.

TAM1897 Q1 16.12आपण काय करायचे आहे, ते म्हणजे आपले घर कुठे आहे हे ओळखणे,—आपले खरे घर,—आणि ते या पृथ्वीवर कुठेही नाही हे जाणून घेणे; ते स्वर्गात आहे, आणि आपण लवकरच तिथे जाणार आहोत. आणि मग, या पृथ्वीवर तुम्हाला जिथेही बोलावले गेले, हे लक्षात ठेवा की तुम्ही घरी जात आहात. मग ते दक्षिण समुद्र बेटांवर असो किंवा मेक्सिको असो, तुम्ही घरीच असाल; आणि तुम्हाला ते माहीत असेल, आणि तुम्ही जिथे आहात तिथेच घरी राहून देवासाठी काम कराल जोपर्यंत तो तुम्हाला दुसऱ्या क्षेत्रात बोलावत नाही; आणि जेव्हा तुम्ही तिथे पोहोचाल, तेव्हाही तुम्ही घरीच असाल. अशा प्रकारे तुम्ही कधीच अपरिचित ठिकाणी राहणार नाही, आणि लोकही तुम्हाला अपरिचित वाटणार नाहीत.

TAM1897 Q1 16.13आता या जगात एखादा देश आपला मानण्याची कल्पना अशाच प्रकारे कार्य करते. देशांच्या संदर्भात, जो देश तुमचा आहे तो तुमच्या मनात मुख्य ठरतो; आणि जर तुम्ही दुसऱ्या देशात गेलात, तर तुम्ही सतत त्या देशाची आणि तुमच्या स्वतःच्या देशाची तुलना करत राहाल. तुम्ही देणारे धडे, तुम्ही देणारे प्रवचन, तुमच्याबरोबर असलेला प्रभाव, हे सर्व नकळतपणे त्या देशभक्तीने इतके रंगलेले असते की लोक ते नेहमी ओळखतात. अशाप्रकारे, तुम्ही आणि ते यांच्यात एक अडथळा असतो जो तुम्ही तुमच्या देशातून बाहेर निघाल्याशिवाय कधीच पार करू शकत नाही.

TAM1897 Q1 17.1जोपर्यंत ती गोष्ट तुमच्यात आहे, तोपर्यंत तुमच्या आणि त्यांच्यात एक अडथळा आहे. जोपर्यंत तुमच्या आणि लोकांच्या मधील हा अडथळा मोडत नाही आणि ते पाहत नाहीत की तुम्ही तुमच्या देशापासून, तुमच्या नातेवाईकांपासून आणि वडिलांच्या घरापासून वेगळे झालात, तोपर्यंत तुमचे कार्य प्रभावी होऊ शकत नाही. पण जेव्हा तुम्ही तुमच्या देशाबाहेर पडता, जेव्हा तुम्ही पुन्हा जन्म घेता, तेव्हा तुमची मूळभूमी त्या स्वर्गीय देशात असते; तुमचे घर तिथेच असते; आणि तीच एकमेव भूमी आहे जिच्याकडे तुमच्या मनाची ओढ असते. तेव्हा या पृथ्वीवर तुमच्या आणि कोणाच्याही मध्ये कोणताही अडथळा उरणार नाही, आणि तुम्ही या जगातील प्रत्येक माणसापर्यंत सुसमाचार पोहोचवू शकता. पृथ्वीवर तुम्हाला भेटणाऱ्या प्रत्येक माणसात तुम्हाला एक मित्र मिळेल; ते तुम्हाला अपरिचित वाटणार नाहीत.

TAM1897 Q1 17.2प्रत्यक्षात, तुम्ही इतर देशांतील लोकांमध्ये जाऊ शकता आणि तुम्हाला आढळेल की ते या देशातील लोकांइतकेच चांगले आहेत. गेल्या उन्हाळ्याच्या एक वर्ष आधीच्या उन्हाळ्यात, मी या इतर अनेक देशांमध्ये होतो. मी डेन्मार्क, नॉर्वे, स्वीडन, जर्मनी, स्वित्झर्लंड, बोहेमिया, ऑस्ट्रिया, हंगेरी, बुल्गेरिया, तुर्की, ग्रीस, इटली, नेदरलँड्स, इंग्लंड, आयर्लंड, स्कॉटलंड—एकूण सोळा वेगवेगळ्या देशांमध्ये होतो. यांपैकी प्रत्येक देश, आपापल्या ठिकाणी, मला हा देश जितका चांगला वाटला तितकाच चांगला वाटला.

TAM1897 Q1 17.3अनेक बाबतीत ते अगदी सारखेच आहेत. तिथलं पाणी या देशातील पाण्यासारखंच आहे. तिथे गवत अगदी या देशाप्रमाणेच वाढतं—त्याचे टोक वर वाढते. तिथे झाडे अगदी या देशातील झाडांप्रमाणेच वाढतात आणि अगदी या देशातील झाडांप्रमाणेच असतात. अगदी माणसेही आकाराने आणि सर्वसाधारण रूपाने अगदी या देशातील माणसांप्रमाणेच असतात. बरं, जेव्हा तिथले डोंगर, खडक, पाणी, झाडे, गवत आणि लोक अगदी या देशात असतात तसेच असतात, तेव्हा ते या देशातील वस्तूइतकेच चांगले नाहीत का? मला काहीच फरक दिसत नाही.

TAM1897 Q1 17.4पास्टर बॅलेन्जर.—तुम्ही येथे जितके मोकळेपणाने या गोष्टी बोलता, तितकेच मोकळेपणाने त्या सर्व देशांमध्ये बोलू शकाल का?

TAM1897 Q1 17.5नक्कीच. मी त्या देशांमध्ये अगदी या गोष्टींचंच प्रवचन दिले. तुम्ही कुठेही सुसमाचार प्रवचन देऊ शकता. भावांनो, मला प्रत्येक पावलावर चांगले लोक भेटले, आणि फक्त चांगले लोकच. मला इतर कुठलेही लोक भेटले नाहीत. खरं सांगायचं तर, तसं काहीच झालं नाही. अगदी अपरिचित लोक—ज्यांना मी कधीच पाहिलं नव्हतं, ज्यांची भाषा मला समजत नव्हती आणि जे माझी भाषा समजू शकत नव्हते—ते माझी मदत करण्यासाठी आणि मला मार्ग दाखवण्यासाठी शक्य ते सर्व काही करत, आणि ज्या प्रकारे ते शक्य होतं त्या प्रत्येक प्रकारे माझी मदत करत. मी ज्या ठिकाणी होतो, तेथीलच चलन माझ्या खिशात होते. मला ते वाचता येत नव्हते. जेव्हा मी ट्रामचे भाडे भरण्यासाठी, ट्रेनचे तिकीट खरेदी करण्यासाठी किंवा अशा प्रकारच्या कोणत्याही गोष्टीसाठी पैसे देत असे, तेव्हा मी फक्त ते इतके पैसे देऊ शकत असे की ते पुरेसे आहेत याची खात्री होईल, आणि मला जितके द्यायला हवे तितके त्यांना घेऊ देत असे. ते तेच पैसे घेत, त्यापेक्षा जास्त घेत नसत आणि मला बरोबर सुट्टे पैसे परत देत.

TAM1897 Q1 17.6बंधूंनो, मी तुम्हाला सांगतो, मानव सर्वत्र एकसारखेच आहेत. एकमेव फरक इतकाच की काही ठिकाणी ते इतरांपेक्षा थोडे चांगले आहेत. मला आढळलेला फरक इतकाच आहे. आणि सुसमाचार—सुसमाचार जगात सर्वत्र एकसारखाच आहे, हे आपल्याला माहीत आहे. त्याबद्दल काहीच शंका नाही. आणि हा सुसमाचार सर्वत्र एकसारखा असल्यामुळे, तो सर्व मानवजातीसाठी उपलब्ध आहे. आणि सर्व मानवजात सुसमाचारप्रमाणेच एकसारखी आणि सारखी असल्यामुळे, जेव्हा तुम्ही प्रभूच्या मार्गाने सुसमाचार घेऊन जाता आणि प्रभूच्या मार्गाने लोकांकडे जाता, तेव्हा तुम्हाला आढळेल की तो नेहमी आणि सर्वत्र अगदी याच प्रकारे कार्य करतो.

TAM1897 Q1 17.7मी जेव्हा डेन्मार्कमध्ये होतो, तेव्हा तो माझ्यासाठी खरोखरच पृथ्वीवरील सर्वोत्तम देश होता; आणि मला माझ्या आजूबाजूच्या लोकांबरोबर ते खूप आवडले! मी जेव्हा नॉर्वेमध्ये होतो, तेव्हा तो माझ्यासाठी जगातील सर्वोत्तम देश होता. मी जेव्हा तुर्कीमध्ये होतो, तेव्हा तो माझ्यासाठी पृथ्वीवरील सर्वोत्तम देश होता; आणि जर मला मिशन क्षेत्र शोधायचे असेल, तर मी थेट तुर्कीकडे जाईन. तुर्की लोक इतर लोकांसारखेच आहेत—रस्त्यावर जेव्हा तुम्हाला भेटतात तेव्हा मनमिळाऊ आणि सभ्य असतात, आणि देशातल्या रस्त्यावर जेव्हा भेटतात तेव्हाही तसेच असतात.

TAM1897 Q1 17.8भाऊ होल्सर आणि मला आशियातील स्मुर्णा येथे जहाज लंगर टाकून थांबले असताना थांबावे लागले, आणि आम्ही इफिसच्या अवशेषांना भेट देण्यासाठी बाहेर गेलो. तो माझ्यापेक्षा पुढे गेला, पण आम्ही दोघे एकटे मिळून ग्रामीण भागात सुमारे सहा मैल बाहेर गेलो. आम्ही अगदी तसंच गेलो जसं तुम्ही इथे शेतांमध्ये जाता. आम्हाला महामार्गावर लोक भेटले अगदी तसंच जसं तुम्हाला इथे भेटतात. मला कोणत्याही प्रकारचा धोका जाणवला नाही, आणि मला वाटत नाही की त्यालाही जाणवला असेल. आम्हाला घाबरण्यासारखे काहीच आढळले नाही. आम्ही तिथे अगदी इथे जसे फिरतो तसंच फिरलो. आम्ही निकोमेडियात असताना आर्मेनियांनी सांगितले की घराबाहेर पडणेही सुरक्षित नाही, आणि विशेषतः कोणीही टेकड्यांवर फेरफटका मारताना सापडू नये; पण आम्ही गाड्यांची वाट पाहत असताना शहराबाहेर पडून टेकड्यांवर चढलो. आम्हाला रस्त्यावर त्यांच्या गाड्या आणि बैलांसह तुर्क भेटले; ते रस्त्याच्या कडेला विश्रांती घेत होते. आम्हाला भीती वाटली नाही. आमच्यासाठी कुठलाही धोका नव्हता. सर्वत्र सुरक्षितता होती.

TAM1897 Q1 17.9मी तुम्हाला सांगतो की, त्या प्रत्येक देशातील लोक चांगले, मनमिळाऊ, दयाळू आणि मदत करणारे आहेत. ते तुमची मदत करण्यासाठी, रस्ता दाखवण्यासाठी, एखाद्या रस्त्यावरून मार्ग काढण्यासाठी, रस्ता दाखवण्यासाठी एक-दोन ब्लॉक तुमच्यासोबत चालण्यासाठी आपले काम सोडून देतील, जरी त्यांनी तुम्हाला कधीच पाहिले नसेल आणि पुन्हा कधीच भेटण्याची अपेक्षा नसेल तरीही. माझं मन त्या सर्व चांगल्या लोकांबद्दल प्रेमाने भरून आलं, आणि मला वाटतं की त्यांनी आमच्याबरोबर त्या उत्तम देशात जावं, जिथे आपण एकत्र राहू आणि नेहमी एकमेकांवर दयाळूपणा दाखवू. जसं मी काही क्षणांपूर्वी म्हटलं होतं, आणि जसं डी. टी. जोन्स यांनी तुम्हाला काल सांगितलं होतं, मिशनरी कार्याचं मूळ हेच आहे. तेच ते आहे. काही लोक स्वैच्छिकपणे, परदेशी मिशनवर जाण्यास आनंदाने तयार होऊन पाठवले गेले आहेत. त्यांनी तेच सुरू केले, त्यांचा दावा तसाच होता; मोठ्या खर्चाने ते तिथे पोहोचले. फक्त थोड्याच काळात, परत येण्याची विनंती करणारे एक पत्र येते. “अहो, मला फक्त परत येऊ द्या! मी तुम्हाला परत येण्याचा खर्च देण्यास सांगत नाही; फक्त मला परत येऊ द्या.”

TAM1897 Q1 18.1(आवाज) परदेशी मिशन बोर्ड अशा लोकांना परत येण्याची संधी देतो का?

TAM1897 Q1 18.2नक्कीच. ते इतरथा कसे करू शकतात? ही काही निराधार गोष्ट नाही. हे सत्य आहे, बंधूंनो. पण ते मिशनरी कार्य नाही. अर्थातच, अशा व्यक्तींनी तिथेच राहावे अशी परदेशी मिशन बोर्डाची इच्छा असणार नाही. त्यांनी करू शकलेली सर्वोत्तम गोष्ट म्हणजे त्यांना घरी परत येऊ देणे; कारण ते काहीही करू शकत होते ते एकमेव ठिकाण म्हणजे त्यांचे घर. त्यांचे हृदय अमेरिकेतील त्यांच्या घरी होते.

TAM1897 Q1 18.3प्रत्यक्षात, काहींना इतकी भीती वाटत होती की जर ते तिथेच राहिले तर ते मरून जातील, म्हणून ते घरी परत आले आणि मरण पावले. हे एक वास्तव आहे. मी हा शब्दप्रयोग तुमच्या भावना भडकवण्यासाठी किंवा अशा कोणत्याही कारणासाठी करत नाही. काही जण इतके घरी परतण्याची आसक्ती बाळगत होते की त्यांना भीती वाटू लागली की ते तिथे जगू शकणार नाहीत; आणि ते स्वतःच्या विनंतीवरून घरी परत आले आणि त्यानंतर थोड्याच काळात मृत्यू पावले. परदेशातच राहिले असते तरीही ते यापेक्षा वेगळे काहीच करू शकले नसते.

TAM1897 Q1 18.4मला माहीत आहे, आणि तुम्हालाही माहीत आहे की, अनेकजण परदेशी मिशनवर जाताना कठोर मिशनरी कार्य करण्यापेक्षा सहलीला जाण्याचाच अधिक विचार करून गेले आहेत. आणि जेव्हा प्रवासाच्या शेवटी त्यांना कळले की हा फेरफटका नव्हता, तर कष्ट होते; त्यात आत्मत्याग, आजार आणि अंग भाजून काढणारा ताप सहन करावा लागत होता, तेव्हा थोड्याच वेळात त्यातील सहलीची सर्व मजा नाहीशी झाली. सुरुवात करताना त्यांच्या मनात हे काहीच नव्हते.

TAM1897 Q1 18.5मला माहीत आहे आणि तुम्हालाही माहीत आहे की सुरुवातीला मिशनरी कार्याच्या या कल्पनेभोवती एक तेजस्वी आभा असते. पण आपण ठोस तथ्यांकडे वळावे, त्या आभामधून आपली नजर काढून त्यामागील कठीण वास्तव लक्षात ठेवावे. मोठ्या गर्दीसह आणि भव्य सोहळ्याने रेल्वे किंवा जहाजावर चढताना, मिशन सुरू करताना सन्मान मिळताना काहीशी आभा असते; ते नक्कीच योग्य आहे, परंतु जे लोक जातात त्यांना हे लक्षात ठेवावे लागेल की त्यांचा विचार आणि हृदय त्यापेक्षा अधिक ठोस गोष्टींवर केंद्रित असावे. त्यांनी हे लक्षात ठेवावे की, जरी बंधू त्यांना रेल्वे किंवा जहाजापर्यंत सोडायला तयार असतील, आणि निरोपाच्या वेळी गरज भासली तर अश्रूही वाहवतील, तरी त्या सगळ्याच्या पलीकडे, त्या मिशनऱ्यांपैकी प्रत्येकाने हे विसरू नये की तो कष्ट, गोंधळ, धोके आणि आजार यांना सामोरे जाण्यासाठी निघत आहे.

TAM1897 Q1 18.6आणि त्याने हे लक्षात ठेवावे की तो या सर्व गोष्टींना केवळ सामोराच जाऊ शकतो असे नाही, तर त्यांतून पारही पडू शकतो, आणि आपण मरू अशी भीती त्याने बाळगू नये. प्रत्येकाने निघण्यापूर्वीच पूर्णपणे खात्री करावी की तो आधीच मृत्यू पावला आहे, आणि मग त्याला तिथे पोहोचल्यावर मरण्याची भीती वाटणार नाही. पण जर तुम्ही निघण्यापूर्वीच मृत्यू पावले नसाल, तर मग मृत्यू पावेपर्यंत निघू नका; कारण अन्यथा तुम्ही स्वतःसाठी किंवा या कार्यासाठी काहीच उपकार करणार नाही. तुम्ही तिथे असणाऱ्यांसाठी फक्त एक ओझे व्हाल—जर तुम्ही जाण्यापूर्वी तिथे काही निष्ठावान लोक असतील तर.

TAM1897 Q1 18.7आता हेच सत्य आहे, आणि तुम्हाला ते माहीत आहे. मग आपण ती गोष्ट नजरेआड का होऊ देऊ? गेल्या इतक्या वर्षांपासून आपल्या कामात अशा गोष्टीची गरज होती. जर तुम्ही सुरुवात करण्यापूर्वीच अशा गोष्टीवर आग्रह धरला असता, तर मोठ्या प्रमाणात पैसा वाचला असता. जर या गोष्टीवर आग्रह धरला असता, आणि कामगार निघण्यापूर्वीच त्यावर आग्रह धरला गेला असता, तर मोठ्या चुका टाळता आल्या असत्या, आणि प्रचंड दुःखही टाळता आले असते.

TAM1897 Q1 18.8जसे मी काही क्षणांपूर्वी म्हटले, जर तुम्ही खरोखरच निघण्यापूर्वीच आणि तिथे असतानाही मृत असाल, तर तुम्ही मृत्यूच्या शक्यतेमुळे फारसे अस्वस्थ होणार नाही. खूप आजारी पडल्यामुळे, तापामुळे जळत असताना, तुम्ही मरणारच असा त्याचा अर्थ नाही. याचा असा अर्थ नाही की तुम्ही मरणार आहात, किंवा तुम्ही असा विचार करावा असाही त्याचा अर्थ नाही की त्यातून बाहेर पडताच किंवा निघायला पुरेसे बरे होताच तुम्हाला परतीचा प्रवास सुरू करावा लागेल.

TAM1897 Q1 18.9मला मिशनरींची माहिती आहे, कदाचित तुम्हालाही असेल, विशेषतः एका मिशनरीची आणि त्याच्या पत्नीची, ज्यांच्याबद्दल मी विचार करतो, जे परदेशी मिशनवर गेले होते. ते दोघेही तरुण होते. मला वाटते, त्यापैकी कोणीही २२ वर्षांपेक्षा जास्त वयाचे नव्हते; नवऱ्याचे वय कदाचित जास्तीत जास्त २३ वर्षे असेल. ते त्यांच्या कार्यक्षेत्रात गेले आणि कामाला लागले. काही काळानंतर, त्यांना आजार लागला. आधी पत्नीला स्थानिक ताप आला आणि ती भयंकर आजारी पडली—जितकी आजारपणाची तीव्रता असू शकते तितकीच ती आजारी होती, असे मला वाटते, आणि ती जिवंत राहिली; पण तापामुळे दोघांनाही घरी परतण्याची तळमळ झाली नाही. ते धैर्याने त्याला ठामपणे चिकटून राहिले; नवऱ्याने बायकोची आजारपणात काळजी घेतली, आणि ती जेमतेम उठून बसू आणि थोडे चालू लागली होती, तेवढ्यात त्यालाही तिच्याइतकाच तीव्र तोच ताप आला; आणि तिने, त्या कमकुवत अवस्थेत, त्याची काळजी घेतली. पण त्यांनी धैर्यवान ख्रिस्ती म्हणून या सर्वातून पार पडले, याबद्दल प्रभूचे आभार. ते अजूनही त्या क्षेत्रात आहेत; जिथे ते आहेत त्या क्षेत्रात ते यशस्वी आहेत, आणि ज्या दिवशी ते तिथे उतरले त्या दिवसापासूनच ते यशस्वी ठरले आहेत. हाच आपला आदर्श असावा.

TAM1897 Q1 18.10आता मी असे म्हणत नाही की गेलेल्यांपैकी कोणीही कधीच परत यायला नको होते. मी असेही म्हणत नाही की त्यापैकी कोणीही कार्यक्षेत्रात पोहोचल्यानंतर लगेच परत यायला नको होते. परंतु, बंधूंनो, माझा अर्थ असा आहे की त्यांना निघण्यापूर्वीच हे ठाऊक असायला हवे होते की ते लगेच परत येणार आहेत की नाहीत.

TAM1897 Q1 18.11मिशन बोर्डला वाटते की तुम्ही चांगले मिशनरी बनाल, हे परदेशी मिशनवर जाण्यासाठी पुरेसे कारण नाही. तुम्हाला स्वतःलाच ठाऊक असले पाहिजे की देव तुम्हाला तिथे जाण्यासाठी बोलवतो; आणि तुम्ही तिथे त्यासाठी जाता कारण देवाला तुम्ही त्या ठिकाणी हवे आहात. मग जेव्हा तुम्ही जाल, तेव्हा तुम्ही देवाच्या बोलण्यावरूनच जाल, आणि तुम्हाला ठाऊक असेल की तुम्ही जाताना तो तुमच्यासोबत आहे. जेव्हा तुम्ही तिथे पोहोचाल तेव्हा तुम्हाला कळेल की तो तुमच्याबरोबर आहे; आणि तुम्ही कोणत्याही अडचणींनी घाबरणार नाही, कोणत्याही कष्टांनी निराश होणार नाही, कोणत्याही आजारांनी मागे हटणार नाही, अगदी मृत्यूच्या शक्यतेनेही.

TAM1897 Q1 19.1जर प्रत्यक्ष शारीरिक मृत्यूची वेळ आली, तर त्यापासून पळून जाऊन तुम्ही या कार्याचा कसा पराभव करत आहात हे तुम्हाला कळत नाही. तुम्ही आणि मी, प्रत्येक ख्रिश्चन, आणि विशेषतः प्रत्येक सेव्हन्थ-डे अॅडव्हेंटिस्ट ख्रिश्चन, कारण हे ख्रिश्चन अनुभव आहे, आपल्याला हे एक जिवंत तत्त्व आत्मसात करावे लागेल की ख्रिश्चनाचे कार्य त्याच्या शारीरिक मृत्यूने संपत नाही. जर तो जिवंत असताना आपल्या कार्यात निष्ठावान राहिला आणि आपल्या पदावरच मरण पावला, तर त्याचे कार्य मृत्यूनंतरही सुरूच राहते.

TAM1897 Q1 19.2आता हे एक वास्तव आहे. जर तुम्ही देवाच्या आह्वानानुसार गेलात, जर तुम्ही देवाबरोबर गेलात, आणि जर तुम्ही निघण्यापूर्वीच मराल, जर तुम्ही देवाला हवा असलेला मिशनरी आहात—अब्राहामसारखा—तर तुम्हाला स्वतःला, स्वतःसाठी, देवापुढे, देवाच्या अधीन राहून, आणि देवाबरोबर हे ठाऊक असले पाहिजे की तुमच्याबद्दल हीच त्याची इच्छा आहे.

TAM1897 Q1 19.3आज तुम्हाला मिशनरी म्हणून जायचे आहे अशी ठाम खात्री वाटते, एवढ्यावरून तुम्ही या परिषदेतूनच त्या कार्यक्षेत्राकडे निघाले पाहिजे असे सिद्ध होत नाही. जर तुमचा विश्वास योग्य आणि चांगला असेल, तर तो टिकून राहील. जर तो योग्य प्रकारचा विश्वास नसेल, तर तो टिकू नये. तो शक्य तितक्या लवकर खराब व्हायला हवा. आणि जर तुम्हाला तो थोड्या काळासाठी जपावा लागला, आणि तो खराब झाला, तर तुम्ही त्या क्षेत्रात पोहोचण्यापूर्वी तो इथेच खराब होऊ देणे चांगले आहे.

TAM1897 Q1 19.4जर तुमची ठाम खात्री प्रभूकडून आलेली असेल, तर ती योग्य असते आणि टिकून राहते. दावीदाला वीस वर्षे अशी ठाम खात्री होती की तो इस्राएलचा राजा होणार आहे. पण इस्राएलचा राजा होण्याची वेळ यावी म्हणून तो अजिबात अधीर झाला नव्हता. त्याने त्या गोष्टीला घाई केली नाही. जेव्हा सर्व काही त्याच्या हाती होते, तेव्हा सिंहासनावर स्वतःला बसवण्यासाठी त्याने एक बोटही हलवले नाही. त्याच्याकडे अशी ठाम खात्री होती की ती वीस वर्षे टिकून राहिली; आणि जेव्हा प्रभूने त्याची परीक्षा घेतली आणि त्याला विश्वास ठेवण्याजोगा समजले, तेव्हा त्याने त्याला स्वतः सिंहासनावर आणले.

TAM1897 Q1 19.5म्हणून तुम्हाला एखाद्या विशिष्ट क्षेत्राबद्दल ठाम विश्वास असू शकतो. तो देवाकडून असू शकतो. आता, मिशन बोर्ड त्यावर विश्वास ठेवतो की नाही किंवा कॉन्फरन्स त्यावर विश्वास ठेवते की नाही, याची पर्वा न करता तुमची स्वतःची कल्पना अमलात आणण्याचा प्रयत्न करू नका. फक्त देवाची वाट पहा, आणि त्याला इतरांना हे सांगू द्या की हे खरे आहे. जेव्हा आपण देवाची अशी वाट पाहतो, आणि मग पुढे जातो, तेव्हा प्रभू आपल्याबरोबर असतो, आणि हे आपल्याला ठाऊक असते; आणि आपण तिथे असताना तो आपल्याबरोबर असतो, आणि हे आपल्याला ठाऊक असते. तेच आपले ठाणे आहे, आणि जोपर्यंत देव आपल्याला बोलावून घेत नाही तोपर्यंत आपण त्या ठाण्यावर उभे राहू. आणि जर त्याने आपल्याला तिथे जिवंत असताना शक्य तितक्या काळासाठी प्रभावीपणे वापरले असेल; आणि आपण मृत असताना तो आपल्या प्रभावाचा अधिक चांगला वापर करू शकेल; तर आपल्यासाठी करायची गोष्ट म्हणजे फक्त एक आनंदी ख्रिश्चन म्हणून मरण्यासाठी शांतपणे शयन करणे; हे जाणून की आपण मृत झाल्यानंतर देव आपले कार्य पुढे चालू ठेवेल. तुम्ही जिवंत असताना आणि त्यांच्याशी बोलताना देवाने तुमच्याद्वारे त्यांच्या हृदयावर निर्माण केलेला ठाम विश्वास, तुमच्या मृत्यूनंतर तुमच्या चांगल्या आदर्शाने अधिक खोल, बळकट आणि जागृत होईल; आणि त्याच्याद्वारे ते येशू ख्रिस्ताकडे आणले जातील.

TAM1897 Q1 19.6तर, तुम्ही तयार आहात का की देवाने तुमच्या जीवनाद्वारे तसेच तुमच्या मृत्यूद्वारेही सुसमाचार प्रसारित करावा? तुम्ही तयार आहात का की तो तुमच्याद्वारे, शारीरिकदृष्ट्या मृत आणि कबरेत असतानाही, सुसमाचार प्रसारित करील, अगदी तितक्याच निश्चितपणे, जितक्या निश्चितपणे तुम्ही जिवंत असून जमिनीवर चालत असताना तो तुमच्याबरोबर सुसमाचार प्रसारित करील यासाठी तयार आहात? जर तुम्ही तयार नसाल, तर तुम्ही मिशनवर जाण्यासाठी तयार नाही.

TAM1897 Q1 19.7आता मी ते शास्त्रातून वाचणार आहे. फिलिप्पैकर या पुस्तकाच्या पहिल्या प्रकरणाकडे वळा. तिथे त्या मिशनरीचे उदाहरण आहे ज्याला देवाने तुमच्यासाठी आदर्श म्हणून, आणि जे लोक नंतर येशू ख्रिस्तावर विश्वास ठेवतील त्यांच्यासाठी सार्वकालिक जीवनासाठी एक उदाहरण म्हणून बोलावले. तुम्हाला पौलाच्या कष्टांची आठवण आहे. तुम्हाला त्याचे चढ-उतार, त्याच्यावर आलेल्या परीक्षा, त्याचा झालेला छळ, त्याला बसलेले चाबकाचे फटके, सर्वत्र त्याला भेडसावणाऱ्या धोक्यांची आठवण आहे; आणि तुम्हाला माहीत आहे की तो जिथेही होता, तिथे कधीही ढळला नाही.

TAM1897 Q1 19.8माझ्या बंधूंनो, माझ्याविषयी ज्या गोष्टी घडल्या त्यांच्यापासून शुभवर्तमानाला अडथळा न होता त्या तिच्या प्रगतीला साधनीभूत झाल्या हे तुम्ही समजावे अशी माझी इच्छा आहे. म्हणजे कैसराच्या हुजुरातीच्या राजवाड्याचे रक्षक व इतर सर्व जणांत, त्यामुळे माझे बंधने ख्रिस्तासंबंधाने आहेत हे सर्वांना प्रसिद्ध झाले. वचन १२, १३.

TAM1897 Q1 19.9जेव्हा हे लिहिले गेले तेव्हा त्याला माहीत नव्हते की सम्राटाचा आदेश कोणत्या दिवशी अंमलात आणला जाईल आणि त्याला मृत्युदंड दिला जाईल. तो त्याची अपेक्षा करत होता. आता त्याने अनुभवलेल्या सर्व गोष्टींचा विचार करा. चाबकाचे फटके, परीक्षा, छळ, धोके, लुटमार, एकदा त्याला दगडांनी मारले, शहराबाहेर ओढले आणि मृत समजून सोडले. आता तो म्हणतो, मला इच्छा आहे की तुम्ही समजून घ्या की या गोष्टी मला सुसमाचाराच्या प्रसारासाठी घडल्या आहेत. या प्रत्येक चाचणी, दु:ख आणि धोक्याच्या माध्यमातून देव काय करीत होता?—तो त्या माणसाचा उपयोग त्याच्याद्वारे सुसमाचार प्रसार करण्यासाठी करत होता, जेणेकरून जेव्हा त्या लोकांनी त्याला दगडांनी मारले, शहराबाहेर ओढून नेले आणि मृत समजून सोडले, तेव्हा देवाच्या पवित्र आत्म्याने त्यांच्या हृदयावर त्याच्या सत्याची मोहोर लावली की तो माणूस देवाचा होता, आणि त्याने त्यांच्याकडे आणलेला संदेश देवाचा होता; आणि जर त्यांनी त्याचा विरोध केला, तर त्यांचा नाश निश्चित झाला; आणि जर त्यांनी त्याला आत्मसमर्पण केले, तर ते वाचले.

TAM1897 Q1 19.10देवाला आपल्याद्वारे हेच करायचे आहे. आपण जगात आहोत ते इतकेच की देव आपल्याद्वारे सुसमाचार प्रसारित करील. ते आपण करतो असे म्हणण्यापेक्षा देव आपल्याद्वारे करतो असे म्हणणे अधिक योग्य आहे, मग ते शब्दाने असो किंवा प्रभावाने; आणि देव प्रभावाने तितकेच चांगले करू शकतो जितके शब्दाने. देव आपल्या शब्दांबरोबरच आपल्या प्रभावातही सुसमाचार घालणार आहे. आपण नेहमी आपल्या शब्दांइतकेच आपल्या प्रभावानेही प्रवचन देत असतो.

TAM1897 Q1 19.11आणि माझ्या बंधनामुळे प्रभूमधील पुष्कळ बंधूंची खातरी होऊन, ते निर्भयपणे वचन सांगण्यात अधिक धीट झाले आहेत. कित्येक मत्सराने व वैरभावानेही ख्रिस्ताची घोषणा करीत आहेत; आणि काही खरोखर सदिच्छेने करीत आहेत. मी शुभवर्तमानासंबंधी प्रत्युत्तर देण्यास नेमलेला आहे हे ओळखून ते ती प्रीतीने करतात. पण इतर आहेत ते माझी बंधने अधिक संकटाची व्हावी अशा इच्छेने तट पाडण्याकरिता दुजाभावाने ख्रिस्ताची घोषणा करतात. ह्यापासून काय झाले? निमित्ताने असो किंवा खरेपणाने, सर्व प्रकारे ख्रिस्ताची घोषणा होते हेच, ह्यात मी आनंद करतो व करणारच. कारण मी जाणतो की हे, तुमच्या प्रार्थनेने व येशू ख्रिस्ताच्या आत्म्याच्या पुरवठ्याने माझ्या उद्धारास कारण होईल. कारण माझी उत्कट अपेक्षा व आशा आहे की, मी कशानेही लाजणार नाही तर पूर्ण धैर्याने, नेहमीप्रमाणे आतादेखील जगण्याने किंवा मरण्याने माझ्या शरीराद्वारे ख्रिस्ताचा महिमा होईल.

TAM1897 Q1 20.1तर मग, असे लिहिलेले नाही का की देव सुसमाचार आणि येशू ख्रिस्ताच्या महिमेची प्रशंसा करण्यासाठी एका मृत माणसाचा वापर करेल? तुम्ही तयार आहात का की तो हे तुमच्याद्वारे करील, जेव्हा तो तुम्ही जिवंत असतानापेक्षा तुम्ही मृत असताना हे अधिक चांगले करू शकेल? खऱ्या अर्थाने मृत, परंतु त्याच्यासाठी जिवंत. तर मग तुम्हाला दिसत नाही का की त्या चांगल्या अर्थाने ख्रिश्चन कधीच मरत नाही. “सर्व लोक जे त्याचे आहेत ते जिवंत आहेत.” “म्हणून आपण जगलो किंवा मरण पावलो तरी प्रभूचे आहोत.” तुम्ही प्रभूचे आहात का? जर तुम्ही जिवंत असताना प्रभूचे आहात, तर तुम्ही मरण पावल्यावरही प्रभूचेच आहात. आणि जसे देव तुम्हाला जिवंत असताना सुसमाचार प्रसार करण्यासाठी वापरतो, तसाच तो तुम्हाला मरण पावल्यावरही सुसमाचार प्रसार करण्यासाठी वापरणार आहे. आणि तुम्ही मेल्यावरही तुमचे कार्य थांबणार नाही. जसे तुम्ही जिवंत असताना तुमचे कार्य ख्रिस्ताचेच असते, तसे तुम्ही मेल्यावरही ते चालूच राहील. तुमचा प्रभाव जाणवत राहील, आणि देव तुम्ही मेल्यानंतर तुमच्याद्वारे अशा गोष्टी करील, ज्या तो तुम्ही जिवंत असताना इतक्या चांगल्या प्रकारे करू शकत नाही.

TAM1897 Q1 20.2समजा, पौल मरण पावला. त्याला त्याची अपेक्षा होती. पुढील अध्यायातील सतराव्या वचनाकडे पहा. पण, हे लक्षात घेता, तो सतत काय करत होता? “ह्यात मी आनंद करतो व करणारच.”

TAM1897 Q1 20.3“तुमच्या विश्वासाचा यज्ञ व सेवा, होतांना जरी मी अर्पिला जात आहे तरी मी त्याबद्दल आनंद मानतो व तुम्हा सर्वांबरोबर आनंद करतो.” “तुमच्या विश्वासाचा यज्ञ व सेवा, होतांना जरी मी अर्पिला जात आहे” असे म्हणताना त्याचा संदर्भ काय होता? तो दररोज अपेक्षा करत होता की त्याला येशू ख्रिस्ताच्या विश्वासाच्या बलिदानासाठी अर्पण केले जाईल. तो याबद्दल काय करत होता?—“मी त्याबद्दल आनंद मानतो व तुम्हा सर्वांबरोबर आनंद करतो.” त्यांनी काय करायचे होते?—“आणि त्याचाच तुम्हीही आनंद माना व माझ्याबरोबर आनंद करा.”

TAM1897 Q1 20.4आपला शिरच्छेद झाल्यावरही फिलिप्पै येथील विश्वासणाऱ्यांनी आपल्याबरोबर आनंद मानावा, अशी त्याची अपेक्षा होती का? — होय; तो तसे म्हणतो. भावांनो, जेव्हा आपण हे सत्य आत्मसात करतो की ख्रिस्ती माणसाचे कार्य त्याच्या मृत्यूनंतरही थांबत नाही, तेव्हा एखाद्याचा मृत्यू झाला म्हणून शोकप्रस्ताव संमत करून ते संबंधित लोकांना पाठवण्याचे प्रकार इतक्या प्रमाणात होणार नाहीत. प्रभूचे आभार मानूया की जरी तो मृत्यू पावला, तरी त्याचे कार्य चालूच आहे. त्याबद्दल आनंदी व्हा—तो मृत्यू पावला याचा आनंद नव्हे, तर त्याचे कार्य चालू आहे याचा आनंद; देव तो जिवंत असतानापेक्षा अशा प्रकारे त्याचा अधिक चांगला उपयोग करत आहे.

TAM1897 Q1 20.5म्हणून देवाला येऊन सर्वस्व व्यापून घेऊ द्या, जेणेकरून आपण देवावर सर्व हृदयाने, सर्व आत्म्याने, सर्व मनाने आणि सर्व शक्तीने प्रेम करू. मिशनरी होणे म्हणजे हेच.

TAM1897 Q1 20.6आणि अशा प्रकारचा मिशनरी होण्यासाठी सर्वात पहिली गोष्ट म्हणजे, “तुझ्या देशातून बाहेर निघ.”