भविष्यवाणीचा आत्मा. – क्र. १

TAM1897 D 2.2मंगळवार सकाळी, ९ फेब्रुवारी १८९७ रोजी दिलेले प्रवचन जनरल कॉन्फरन्स डेली बुलेटिनमध्ये १२ फेब्रुवारी १८९७ रोजी, खंड १, क्र. १, पृ. २–६ येथे मुद्रित.

TAM1897 D 2.3माझ्या मते या खोलीत असा कोणीही नाही जो असा विचार करत नाही की तो खरोखरच भविष्यवाणीच्या आत्म्यावर विश्वास ठेवतो; म्हणजेच भविष्यवाणीचा आत्मा चर्चचा आहे — भगिनी व्हाईट यांच्या माध्यमातून प्रकट झालेल्या या संदेशाशी, आणि या गोष्टींवर विश्वास ठेवला जातो—किमान तसा विश्वास असल्याचे सांगितले जाते—या गोष्टी या कार्याचा भाग आहेत ही कल्पना आणि ते सिद्ध करणारे शास्त्रलेख स्वीकारण्यापुरता तरी. पण अडचण तिथे नाही, कारण आपण सध्या अडचणीत आहोत. जर आपल्याला हे माहित नसेल, तर अडचणीत असतानाही ते जाणून असण्यापेक्षा आपली स्थिती खूपच वाईट आहे. आणि त्याहूनही अधिक, देवाचे कार्य, तसेच आपण आणि मी, इतक्या मोठ्या अडचणीत आहोत की आपण जिथे आहोत तिथूनच दररोज देवाच्या क्रोधाला आमंत्रित करण्याच्या धोक्यात आहोत. प्रभूने आपल्याला हे अनेकदा सांगितले आहे, आणि आपण तेथे कसे पोहोचलो हेही त्याने आपल्याला सांगितले आहे, तसेच त्यातून कसे बाहेर पडावे हेही सांगितले आहे. आणि इथे मी तुम्हाला सांगू शकतो ते एकच म्हणजे ‘भविष्यवाणीच्या आत्म्याचा’ अभ्यास करा आणि त्यातून तुम्हाला जे आवश्यक आहे ते मिळवा.

TAM1897 D 2.4हे केलेल्या विधानांपैकी फक्त एक विधान आहे. या विधानांना जाणून घेऊन आणि काही काळापासून त्यांना ओळखत असल्याने, मी घरीच राहून तेथेच काम सुरू ठेवण्यास आनंदी झालो असतो, कारण करायचे खूप काही आहे आणि त्यात अनेकजण सामील आहेत. देवाला समित्या, मंडळे, परिषदा इत्यादी स्थापन करणाऱ्या पुरुषांमध्ये अनेक बदल हवे आहेत, आणि या समित्या, मंडळे व परिषदांमध्ये असलेले हेच पुरुष येथे एकत्र जमले आहेत ज्यांच्यावर हे बदल घडवून आणण्याची जबाबदारी येणार आहे. आता, जे पुरुष स्वतः या बदलांमध्ये गुंतलेले आहेत, ते प्रथम स्वतः बदलले नाहीत तर ते हे बदल कसे करतील? बदल घडवून आणण्याचा एकमेव मार्ग म्हणजे पुरुषांना बदलणे. जे सर्वजण तसे करतील, देव त्यांच्या माध्यमातून काम करेल, आणि जे तसे करणार नाहीत — त्यांचे काय होईल? म्हणूनच मी म्हणतो की आपण आज अडचणीत आहोत. जेव्हा प्रभू आम्हाला सांगतो की आपण कोणत्या संकटात आहोत, तेव्हा तो सांगतो की आपण तिथे कसे पोहोचलो आणि त्यातून कसे बाहेर पडावे. हे सर्व साक्षींकडे दुर्लक्ष केल्यामुळे होते. मग जेव्हा आपण साक्षींकडे दुर्लक्ष करून संकटात सापडतो, आणि साक्षी त्या संकटातून बाहेर पडण्याचा नेमका मार्ग सांगतात, आणि आपण त्या साक्षीचे अनुसरण करून बाहेर पडतो, तेव्हा साक्षींविषयी आपली भूमिका योग्य होईल.

TAM1897 D 2.5तुमच्यावर दोष टाकण्यासाठी माझ्याकडे काहीच नाही, कारण मी इतरांसोबत यातच आहे. प्रभू म्हणतात की कार्य संकटात आहे, आणि मी त्या कार्याचा एक भाग आहे; मी त्याचाच आहे, माझे जीवन त्यात गुंतलेले आहे, तसेच तुमचेही; हे आमच्यासाठी सर्वस्व आहे. मग जेव्हा कारण संकटात असते, तेव्हा तुम्ही आणि मी संकटात असतो. कदाचित तुम्हाला वैयक्तिकरित्या कारण संकटात आणणाऱ्या पावलांशी कोणताही थेट संबंध नसेल; तरीही आपण कार्याचा भाग आहोत आणि कार्यच आपले जीवन असल्यामुळे, कार्य संकटात असल्याने आपणही संकटातच असतो. पण देव आपल्याला त्यातून बाहेर पडण्यासाठी काय करायचे ते सांगतो.

TAM1897 D 2.6मला तुम्हाला मनुष्याचा सल्ला द्यायचा नाही, तर प्रभूचा द्यायचा आहे. कदाचित आपल्याला लोकांची नावे दिसतील, आणि तसे झाल्यास मी त्याला टाळणार नाही. जर एखादे नाव वगळले गेले आणि वाचले गेले नाही, आणि ते कोणाचे आहे हे आपल्याला माहीत असेल, तरी त्याचा अर्थ असा नाही की त्या भावावर हल्ला केला गेला आहे. समजा मी एखादी चूक केली, आणि प्रभू मला त्याबद्दल एका साक्षीत सांगतात. ती साक्ष मला मिळताच, मी त्या चुकीकडे पाठ फिरवतो, आणि तुम्ही ती जशी हवी तशी वापरू शकता, ती माझ्याविरुद्ध ठरणार नाही; कारण जर मी ती मान्य करून त्यानुसार वागलो, तर मी त्यात नाही.

TAM1897 D 3.1खरे पाहता, एखाद्याला स्वतःसाठी एक, दोन किंवा तीन साक्षी मिळून त्याने त्या सर्व स्वीकारेपर्यंत, साक्षींवर आपला अंतःकरणपूर्वक विश्वास आहे असे त्याला म्हणता येईल का, हा प्रश्नच आहे. असा अनुभव आल्यानंतरच साक्षींवर आपला विश्वास आहे याची त्याला बऱ्यापैकी खात्री पटेल; त्याआधी नाही. मी वचनानेच सुरू करीन आणि वचनानेच समाप्त करीन. अशा ठिकाणी जेव्हा आपण येतो तेव्हा काय करायचे ते सांगणारी एक गोष्ट अशी आहे: “जर प्रभू तुमच्या सभामंडळात असतील, तुमची शिस्त, प्रेम, भय आणि त्याच्या वचनापुढे तुमचे थरथर कापणे पाहत असतील, तर तुम्ही निःस्वार्थपणे त्याचे कार्य करण्यास तयार आहात.”

TAM1897 D 3.2येथे आपण सभेत आहोत. जरी आपण स्वभावाने भिन्न असलो, तरी जर आपण ख्रिस्ताच्या एकाच आत्म्याने घडवले गेलो, तर आपण एक आहोत. तेव्हा चर्च मध्यान्हीच्या सूर्यासारखी तेजस्वी होऊ शकते, आणि ध्वजांनी सजलेल्या सैन्यासारखी भयंकर होऊन पुढे जाऊ शकते.

TAM1897 D 3.3देवाला त्याच्या कार्यापासून, सर्वसाधारणपणे त्याच्या कार्याच्या व्यवस्थापनापासून, तसेच राज्यपातळीवरील कार्य, परिषदा, मंडळे, चर्च इत्यादींपासून दूर ठेवण्यात आले आहे. आपल्याकडे खोट्या देवांची स्थापना झाली आहे, कारण लोकांनी देवाच्या आणि कार्याच्या मध्ये माणसांना ठेवले आहे, आणि माणसांनी स्वतःला तसे ठेवू दिले आहे. देव कसेही करून आपल्या कार्यात काम करणार आहे, आणि जर तुम्ही त्याच्या मार्गातून बाजूला झाला नाहीत आणि त्याला आपल्या मार्गाने काम करू दिले नाही, तर देवाचा क्रोध मार्गात येणाऱ्यांवर पडेल. माणसे स्वतःला अशा ठिकाणी ठेवतात, आणि ठेवू देतात, जिथून त्यांना खूप आधीच बाहेर पडायला हवे होते. जर आपण त्याच्या मार्गातून बाजूला झालो आणि त्याला काम करू दिले, तर तो सौम्य हाताने काम करेल. आपल्याला दोऱ्यांचा चाबूक हवा नाही. थोड्याशा आश्चर्याला आता सामोरे जाणे, काही काळानंतर मोठ्या आश्चर्याला सामोरे जाण्यापेक्षा चांगले; आणि प्रेमानेच सुधारणा मिळणे, या गोष्टी न जाणता पुढे जात राहून, त्या दिवशी त्या लोकांना जसे मंदिरातून पळून जावे लागले तसे आपल्यालाही पळून जावे लागणे, किंवा जेव्हा आपण काहीच करू शकणार नाही तेव्हा पूर्णपणे आश्चर्यचकित होण्यापेक्षा चांगले.

TAM1897 D 3.4म्हणून जर प्रभू तुमच्या सभामंडळात असेल, तुमच्या प्रेमाकडे, तुमच्या भयाकडे आणि त्याच्या वचनावरून होणाऱ्या तुमच्या थरकापाकडे पाहत असेल, तर तुम्ही त्याचे कार्य करण्यास तयार आहात; आणि तो कोणत्याही अन्यायकारक व्यवहारात भागीदार होणार नाही.

TAM1897 D 3.5पुन्हा मी वाचतो: “माणसाचा मार्ग म्हणजे योजना आखणे आणि डावपेच रचणे. देव एक तत्त्व रुजवतो.” आणि जिथे देव एक तत्त्व रुजवतो, तिथे आपले जीवन आणि कृती त्या तत्त्वाचीच अभिव्यक्ती असते. आणि जर देवाचे तत्त्व तिथे नसेल, तर सैतानाचे तत्त्व तिथे असते. “परिस्थिती सुधारणा घडवू शकत नाहीत. ख्रिश्चन धर्म हृदयात सुधारणा सुचवतो. ख्रिस्त जे अंत:करणात करतो ते परिवर्तित बुद्धीच्या मार्गदर्शनाखाली बाहेरून प्रकट होईल. बाहेरून सुरुवात करून आतपर्यंत काम करण्याचा प्रयत्न करण्याची योजना नेहमीच अपयशी ठरली आहे आणि नेहमीच अपयशी ठरेल.”

TAM1897 D 3.6मी एखादी साक्ष स्वतःशिवाय इतरांवर लागू करू शकत नाही, कारण ती हृदयात लागू होणे आवश्यक आहे आणि आतून कार्य करणे आवश्यक आहे. मग देव ती मी जिथेही जाईन तिथे लागू करेल. आणि कोणत्याही बैठकीत, परिषदेत किंवा जनरल कॉन्फरन्सच्या बैठकीत कोणालाही मिळणाऱ्या साक्षीबाबत आपल्यापैकी प्रत्येकासाठी हेच खरे आहे. अध्यक्ष त्याला दिलेली साक्ष संपूर्ण क्षेत्रात लागू करू शकत नाही. त्याने ती आपल्या आत्म्यात स्वीकारली पाहिजे, आणि शरीर, जीव व आत्मा यांसह स्वतःला तिच्या स्वाधीन करावे; आणि मग अध्यक्ष जिथेही जाईल, तेथे येशू ख्रिस्त ती साक्ष लागू करील. ती त्याच्यात एक जिवंत गोष्ट आहे, आणि मग जर तो पुढे जातो, तर ती साक्ष प्रभूद्वारे तो जिथेही असेल तिथे लागू होते. परंतु माणसांनी स्वतःमध्ये साक्ष जिवंत गोष्ट नसतानाच इतर लोकांवर साक्षी लागू करण्याचा प्रयत्न केला आहे. हे पुन्हा पुन्हा करून पाहिले गेले आहे, आणि तिथेच अडचण आहे. जर त्याने ती साक्ष शरीर, जीव आणि आत्मा यांसह स्वीकारली नाही, ज्यामुळे त्यातील तत्त्व त्याच्यामध्ये जिवंत झाले नाही, तर त्याने ती साक्ष कितीही वाचली आणि इतरांवर लागू केली तरीही, त्याचा स्वतःचा प्रभाव त्या साक्षीच्या विरोधातच राहील. कारण जर ते त्याच्या आयुष्यात जगत नसेल, आणि तो जे काही बोलतो आणि करतो त्यात ते दिसत नसेल, तर त्याच्या कृतींनी ते नष्ट होते. आणि हेच आता अस्तित्वात असलेल्या परिस्थितीचे कारण आहे. “देवाचा मार्ग म्हणजे माणसाला त्याच्याकडे नसलेले काहीतरी देणे.” आपल्याकडे नसलेली, देव आपल्याला देत असलेली ती गोष्ट आपण स्वीकारली पाहिजे, आणि तीच आपल्याला प्रभूमध्ये सामर्थ्यशाली बनवेल. २ करिंथकरांस २:१४: “पण देवाचे आभार मानतो जो ख्रिस्तामध्ये नेहमी आम्हास विजयाने नेतो आणि त्याच्याविषयीच्या ज्ञानाचा सुगंध प्रत्येक ठिकाणी आमच्याद्वारे सगळीकडे पसरवितो.” जेव्हा हे तत्त्व अस्तित्वात असते, तेव्हा आपण जिथेही जातो, देव बोलत असतो; तो बोलत असतो. तो प्रत्येक ठिकाणी आपल्याद्वारे स्वतःचे ज्ञान प्रकट करतो. तो एखादा व्यावसायिक व्यवहार असू शकतो; त्याने काही फरक पडत नाही. आपण जे काही करतो ते सर्व आपण गेल्यानंतर त्यांना देवाची आठवण करून देईल, म्हणून तो प्रत्येक ठिकाणी आपल्याद्वारे आपल्या ज्ञानाचा सुगंध प्रकट करतो.

TAM1897 D 3.7“देवाचा मार्ग म्हणजे माणसाला तो नसलेलीच काहीतरी गोष्ट बनवणे;” मला मी नसलेलीच काहीतरी गोष्ट बनवणे. मग जेव्हा माझ्याकडे एक साक्ष येते जी मला सांगते की मी बरोबर नाही, ती साक्ष मला मी नसलेलीच गोष्ट बनवण्यासाठी असते, — मला बरोबर बनवण्यासाठी. मी ज्या स्थितीत आहे त्याच स्थितीत राहून ती साक्ष लागू करू शकत नाही; पण जेव्हा मी ती लागू करीन, तेव्हा मी पूर्वी होतो त्यापेक्षा वेगळा होईन, आणि मी जिथेही जातो तिथे देव स्वतःला प्रकट करू शकतो.

TAM1897 D 3.8“माणसाचा मार्ग म्हणजे सोपी जागा मिळवणे, आणि भूक व स्वार्थी महत्त्वाकांक्षा यांचे लाड पुरवणे. देवाचा मार्ग म्हणजे सामर्थ्याने कार्य करणे. जर आजारी माणसाला त्याची गरज असल्याचे जाणवले, तर तो कृपा देतो. माणूस अनेकदा फसव्या उपायांनी स्वतःवर उपचार करून समाधानी होतो, आणि मग आपल्या कार्यपद्धतीलाच योग्य असल्याचे सिद्ध करतो.” देवाचा मार्ग वेगळा आहे. आपण सर्वजण आजारी आहोत, आणि जर आपण ते जाणून घेतले, तर देव आवश्यक उपचार देईल. माणूस भोंदू उपायांना प्राधान्य देतो आणि त्याची कार्यपद्धती बरोबर आहे असे समजतो; परंतु देवाचा हेतू आत्म्याला शुद्ध करणे हा आहे. योहान ७:३८: “जो माझ्यावर विश्वास ठेवतो त्याच्या अंतःकरणातून शास्त्रलेखात सांगितल्याप्रमाणे जिवंत पाण्याच्या नद्या वाहतील.” हेच त्याच्या अंत:करणातील देवाचे राज्य आहे. “दररोज माणसे हे उघड करतात की देवाचे राज्य त्यांच्या अंत:करणात आहे की नाही. जर ख्रिस्त त्यांच्या हृदयात राज्य करत असेल, तर ते तत्त्वांची ताकद, सामर्थ्य आणि विश्वासू पहारेदार व खरे सुधारक म्हणून उभे राहण्याची क्षमता मिळवत आहेत; कारण येशू ख्रिस्तासोबत पूर्ण सहकार्य न झाल्यास कोणतीही सुधारणा होऊ शकत नाही. ख्रिस्ताच्या कृपेद्वारे माणसांनी देवाने दिलेल्या क्षमतांचा वापर करून स्वतःची सुधारणा करावी. या आत्मत्यागी कृतीद्वारे, ज्याकडे स्वर्गाचा प्रभु मान्यतेने पाहतो, ते त्यांच्या स्वतःच्या जन्मजात आणि संवर्धित प्रवृत्तींवर विजय मिळवतात; मग, दानीएलाप्रमाणे, ते इतरांवर असे ठसे उमटवतात जे कधीच मिटणार नाहीत. हा प्रभाव पृथ्वीच्या सर्व भागांपर्यंत पोहोचेल.”

TAM1897 D 4.1हीच ती साक्ष आहे जिचा मी एक मिनिट आधी उल्लेख केला होता. जेव्हा तुम्ही एखादी साक्ष स्वीकारता आणि ती तुमच्या हृदयात व जीवनात स्वीकारता, तेव्हा ती तुम्हाला तुम्ही पूर्वी जे नव्हता ते बनवते, आणि मग तुमच्या आत देवाचे राज्य स्थापन होते, आणि ही साक्ष पृथ्वीच्या सर्व भागात पोहोचवली जाईल. कदाचित तुम्ही कधीच तुमच्या राज्याबाहेर जाणार नाही. मग हे कसे शक्य होईल? तुम्ही जिथे जाता आणि मी जिथे जातो, देव हृदयावर असे ठसे उमटवतो जे कधीच मिटणार नाहीत, आणि त्या ठशांमुळे पुढे आणखी ठसे उमटत राहतात, आणि असेच पुढे चालू राहते. कोणीही त्याविरुद्ध स्वतःला कठोर करू शकतो, परंतु ते तिथे तरीही पोहोचते; आणि जेव्हा तो ठसा तुम्ही निर्माण करता, तेव्हा त्याला कळेल की तो प्रभूंकडून आला आहे. सदूकी पुनरुत्थानावर विश्वास ठेवत नव्हते, परंतु त्यांनी असेही म्हटले की त्यांनी शिष्यांना ओळखले की ते येशूंसोबत होते आणि त्यांच्या मृत्यूनंतर त्यांच्याकडून शिकले होते. त्यांच्या अंत:करणात त्यांना ठाऊक होते की तो पुनरुत्थित झाला होता. हे तथ्य होते, परंतु ते त्याद्वारे परिवर्तित झाले नाहीत. हेच तत्त्व बायबलमध्ये आहे. १८९६ मध्ये लिहिलेल्या एका साक्षीतून मी वाचतो: “मंडळ व परिषदेच्या बैठकींमध्ये सल्लागार म्हणून कार्यरत असलेल्या अनेक पुरुषांना काढून टाकण्याची गरज आहे.” लक्षात घ्या, तेथे ‘अनेक’ असे म्हटले आहे. एकूणच ते फारसे नाहीत, त्यामुळे जेव्हा त्यापैकी अनेकांना काढून टाकले जाईल, तेव्हा फारसे उरत नाहीत. “इतर पुरुषांनी त्यांची जागा घ्यावी, कारण त्यांचा आवाज देवाचा आवाज नाही. त्यांच्या योजना आणि युक्त्या देवाच्या क्रमात नाहीत. त्याच पुरुषांना इतका काळ मंडळांचे संचालक म्हणून पदावर ठेवण्यात आले आहे की, त्यांच्या स्वतःच्या व्यवस्थापनामुळे आणि कार्यपद्धतींमुळे, देवाने स्वतः प्रज्वलित केलेल्या पवित्र अग्नीऐवजी सामान्य अग्नीचा वापर होऊ लागला आहे. हे पुरुष आता इस्राएल म्हणून नाहीत, तर कपटाने दुसऱ्यांची जागा बळकावणारे म्हणून ओळखले जातात.” इस्राएलच्या ऐवजी कपटाने दुसऱ्यांची जागा बळकावणारे! आपण आणखी कोणत्या वाईट संकटात असू शकतो?

TAM1897 D 4.2पुन्हा, १८९४ मध्ये लिहिलेल्या एका साक्षीतून: “बदल खूप आधीच व्हायला हवे होते. देवाला चर्चने तिचा अपमान दूर करावा असे वाटते.” येथे शब्द आहेत: “त्याच पुरुषांनी वर्षानुवर्षे तुमच्या मंडळात राहू नये; बदल खूप आधीच व्हायला हवे होते. देवाला चर्चने तिचा अपमान दूर करावा असे वाटते; परंतु जोपर्यंत देवाचा सल्ला न स्वीकारता काम करण्यास पूर्णपणे सक्षम वाटणाऱ्या पुरुषांना वर्षानुवर्षे पदावर ठेवले जाते, तोपर्यंत हे होऊ शकत नाही. ही परिस्थिती कार्याच्या प्रत्येक शाखेत खमीर पसरवत आहे, कारण पुरुषांना पवित्र आत्म्याच्या मार्गदर्शनाची गरज भासत नाही.”

TAM1897 D 4.3काय करायचे? आता प्रभूला काम करण्याची संधी मिळणार आहे का? त्याला आवश्यक बदल घडवून आणू द्यायचे का? ही साक्ष आपण हे काम हातात घेऊन अचानक बदल घडवून आणण्याचा प्रयत्न करून लागू करायचे नाही. कोणत्याही बदलात भाग घेण्यापूर्वी माझे हृदय शुद्ध असले पाहिजे. करायचे काम म्हणजे स्वतःला देवाला समर्पित करणे, आणि मग त्याला आपल्याद्वारे काम करू देणे. देवाचा हात असेल तर ते लोक कोण आहेत याची आम्हाला पर्वा नाही.

TAM1897 D 4.4आपण इथे आता कोणत्या उमेदवारांना पुढे आणता येईल, ज्यांना आपण पसंती देऊन इतरांच्या ताब्यातील पदांवर बसवू शकतो, हे पाहायला सुरुवात करू नये; कारण मग जरी ते त्या पदांवरून बाहेर असतील, तरी आपण त्या पदांवर येऊ, आणि प्रभू तितकाच दूरच राहील जितका पूर्वी होता. अडचण आता ही आहे की प्रभूला बाहेर ठेवण्यात आले आहे. आता, जर आपण स्वतःला त्यांच्या जागी आणण्याचा प्रयत्न केला, तर प्रभू पुन्हा वगळला जाईल, आणि हे कार्य पूर्वीपेक्षा अधिक वाईट स्थितीत असेल. पण अशी अपेक्षा नाही. इथे राजकारण असू नये; परंतु जर राजकारण आपल्यात असेल, तर ते इथेच असेल, आणि ते इथेच प्रकट होईल. जर एखाद्या माणसाच्या मनात खरोखरच राजकारण असेल, तर त्याने ते मोकळ्या जगात, राजकारणी लोकांमध्येच खर्च करायला हवे, कारण तो फक्त राजकारणीच आहे; आणि जर त्याने ते तिथे खर्च केले नाही, तर तो ते चर्चमध्ये खर्च करेल, आणि तिथे फक्त उपद्रव आणि सैतानी गोष्टी पसरवेल. आणि अर्थातच, अशा प्रकारचे काम चर्चमध्ये करण्यापेक्षा जगात मोकळेपणाने करणे चांगले आहे. म्हणूनच, आपण त्यासाठी इथे नाही आहोत. आपण इथे देवाला शोधण्यासाठी आलो आहोत, आणि आपले हृदय उघडण्यासाठी, जेणेकरून तो प्रत्येक विचारात, शब्दात आणि कृत्यात केंद्रबिंदूपासून परिघापर्यंत स्थान व्यापू शकेल; आणि देव राजकारणी नाही; तो देव आहे. आपल्याला जे करायचे आहे ते म्हणजे पूर्ण हृदयाने देवाला शोधणे, जेणेकरून देवच सर्वकाही करील; आणि आपण त्याला संधी दिली तर तो ते करेल. देवाला एक संधी द्या. जे मार्गात आहेत त्यांनी मार्ग मोकळा करावा, आणि उरलेल्यांनी मार्गात येऊ नये. मग देव त्याचे स्थान मिळवू शकेल.

TAM1897 D 5.1यानंतर येथे आपल्यासाठी निकदेम आणि ख्रिस्त यांची कथा उद्धृत केली आहे. निकदेम इस्राएलमधील एक नेते होते, आणि असे म्हटले आहे की “निकदेमाने रात्री येशूंना भेटण्याची विनंती केली, असे म्हणत, ‘रब्बी, आम्हाला ठाऊक आहे की तू देवाकडून आलेला शिक्षक आहेस: कारण देव त्याच्याबरोबर असल्याशिवाय कोणीही तू जे चमत्कार करतोस ते करू शकत नाही.’ हे सर्व त्या मर्यादेपर्यंत खरे होते, परंतु येशूने काय म्हटले? त्याने उत्तर देऊन त्याला म्हटले, ‘मी तुला खचित खचित सांगतो, जोपर्यंत एखादा माणूस पुन्हा जन्म घेत नाही, तोपर्यंत तो देवाचे राज्य पाहू शकत नाही.’ हा एक मोठ्या जबाबदारीच्या पदावर असलेला माणूस होता, ज्याला यहूदी परंपरांमध्ये शिक्षित मानले जात असे, आणि ज्याच्या मनात शहाणपणाचा खजिना भरलेला होता. तो खरोखरच असामान्य प्रतिभेचा धनी होता. तो दिवसा येशूंकडे जाईना, कारण त्यामुळे त्याची चर्चा होईल; यहूदी नेत्यासाठी तिरस्कारास्पद नासरेथकराशी सहानुभूती असल्याचे कबूल करणे खूप अपमानकारक ठरेल. निकदेम विचार करतो, ‘मी स्वतः या शिक्षकाचे कार्य आणि दावे तपासणार आहे, तो खरोखरच परजातीयांना प्रकाश देणारा प्रकाश आणि इस्राएलचा गौरव आहे का.’

TAM1897 D 5.2“येशू प्रत्यक्षात निकदेमाला म्हणतो, वादविवादाने तुमची स्थिती सुधारणार नाही. युक्तिवाद आत्म्याला प्रकाश देणार नाहीत. तुमच्याकडे नवीन हृदय असावे, अन्यथा तुम्ही स्वर्गाचे राज्य ओळखू शकणार नाही. तुम्हाला योग्य स्थितीत आणण्यासाठी अधिक पुराव्यांची गरज नाही, तर नवीन हेतू, कृतीचे नवीन स्रोत आवश्यक आहेत: तुम्हाला पुन्हा जन्म घ्यावा लागेल. जोपर्यंत हा बदल घडत नाही, सर्व गोष्टी नवीन होत नाहीत, तोपर्यंत सादर केले जाऊ शकणारे सर्वात मजबूत पुरावेही निरुपयोगी ठरतील. कमतरता तुमच्या स्वतःच्या हृदयात आहे; सर्वकाही बदलावे लागेल, अन्यथा तुम्ही देवाचे राज्य पाहू शकणार नाही.

TAM1897 D 5.3“निकदेमासाठी हे खूपच अपमानकारक विधान होते, आणि चिडचिडलेल्या भावनेने तो ख्रिस्ताच्या शब्दांवर प्रतिवाद करतो, ‘मनुष्य वृद्ध झाल्यावर पुन्हा कसा जन्म घेऊ शकतो?’ तो ख्रिस्ताच्या शब्दांचा अर्थ ओळखण्यासाठी पुरेसा आध्यात्मिक नव्हता. परंतु तारणहाराने युक्तिवादाला युक्तिवादाने उत्तर दिले नाही. गंभीर, शांत गरिमेने हात वर करून, तो अधिक ठामपणे सत्य अधोरेखित करतो: ‘खरोखर, खरोखर, मी तुला सांगतो, जोपर्यंत एखादा माणूस पाण्यापासून आणि आत्म्यापासून जन्म घेत नाही, तो देवाच्या राज्यात प्रवेश करू शकत नाही. जे मांसिक जन्माने जन्मलेले आहे ते मांसच आहे; आणि जे आत्म्याने जन्मलेले आहे ते आत्माच आहे. मी तुला जे सांगितले त्यावर आश्चर्य करू नकोस, की तुम्हाला पुन्हा जन्म घ्यावा लागेल. वाऱ्याला जिथे जायचे तिथे तो वाहतो, आणि त्याचा आवाज तुला ऐकू येतो, पण तो कुठून येतो आणि कुठे जातो हे सांगू शकत नाहीस; तसेच प्रत्येकजण जो आत्म्यापासून जन्मतो तो असतो.’ निकदेमाने त्याला विचारले, ‘हे सर्व कसे होऊ शकते?’

TAM1897 D 5.4“काही सत्याच्या किरणांनी त्या शासकाच्या मनात प्रवेश केला होता. ख्रिस्ताच्या शब्दांनी त्याला आदरयुक्त भयाने भरले आणि ‘हे कसे होऊ शकते?’ असा प्रश्न विचारण्यास प्रवृत्त केले. येशूने गांभीर्याने उत्तर दिले, ‘तू इस्राएलचा शिक्षक असतानाही या गोष्टी तुला माहीत नाहीत का?’ या शब्दांनी निकदेमाला हा धडा दिला की सत्याच्या स्पष्ट शब्दांवर रागावण्याऐवजी आणि उपहास करण्याऐवजी, आत्मिक अज्ञानामुळे स्वतःबद्दल अधिक नम्र मत ठेवावे. तरीही ख्रिस्ताचे शब्द इतक्या गंभीर प्रतिष्ठेने उच्चारले गेले होते, आणि त्यांच्या नजरेत व स्वरात इतका प्रेमभाव होता की, आपली अपमानास्पद स्थिती जाणवताच तो रागावला नाही. खरोखरच, ज्याच्यावर लोकांच्या धार्मिक हिताची जबाबदारी आहे, त्याने स्वर्गाच्या राज्यात प्रवेशासाठी आवश्यक अशा महत्त्वाच्या सत्याबद्दल अज्ञानी राहू नये. ‘मी तुला खचित खचित सांगतो,’ येशू पुढे म्हणाले, ‘आम्ही जे जाणतो त्याबद्दल बोलतो आणि जे पाहिले आहे त्याची साक्ष देतो; आणि तुम्ही आमची साक्ष स्वीकारत नाही. जर मी तुम्हाला सांसारिक गोष्टी सांगितल्या आणि तुम्ही विश्वास ठेवला नाही, तर मी तुम्हाला स्वर्गीय गोष्टी सांगितल्यास तुम्ही कसे विश्वास ठेवणार?’

TAM1897 D 5.5“निकदेमाला दिलेली ही शिकवण मी आज इस्राएलमध्ये शासक म्हणून जबाबदार पदांवर असलेल्या आणि ज्यांचे आवाज सभांमध्ये वारंवार ऐकू येतात आणि निकदेमासारखाच आत्मा असल्याचे पुरावे देतात अशा लोकांसाठी अत्यंत लागू आहे असे सांगतो.” आज कोण ऐकेल आणि त्याच शब्दांना त्यांच्या हृदयावर आणि जीवनावर तसाच परिणाम होऊ देईल? परिणामी निकदेमाचे रूपांतर झाले.

TAM1897 D 5.6हे शब्द परिषदांच्या अध्यक्षांना, चर्चच्या ज्येष्ठांना आणि आपल्या संस्थांमध्ये अधिकृत पद धारण करणाऱ्यांना उद्देशून सांगितली गेली. तुम्हाला माहीत आहे की तुम्ही परिषदेचे अध्यक्ष आहात की नाही. ते तुम्हाला म्हणते; ते म्हणते, तुम्हाला पुन्हा जन्म घ्यावा लागेल. तुम्हाला माहीत आहे की तुम्ही चर्चचे ज्येष्ठ आहात की नाही. ते तुम्हाला म्हणते; ते म्हणते, तुम्हाला पुन्हा जन्म घ्यावा लागेल. तुम्हाला माहीत आहे की तुम्ही आपल्या संस्थांपैकी कोणत्याही संस्थेत अधिकृत पद धारण करत आहात की नाही. हे तुम्हाला सांगते; ते म्हणते, तुम्हाला पुन्हा जन्म घ्यावा लागेल. ते म्हणते, तुम्हाला परिवर्तित व्हावे लागेल. ते असे म्हणत नाही की तुम्ही कधीच परिवर्तित झालेले नाही; जरी आपण परिवर्तित झालेलो असलो तरीही, काळ असा आहे की देव पूर्वीपेक्षा अधिक सखोल परिवर्तन, अधिक खोल समर्पणासाठी बोलावतो. पाच, दहा, किंवा पंधरा वर्षांपूर्वी आपण परिवर्तित झालो होतो, त्याने तुम्हाला किंवा मला काहीच फरक पडत नाही, जर आपण आता, आज परिवर्तित झालो नाही तर. आणि आज तो म्हणतो, जर तुम्ही त्याचा आवाज ऐकणार असाल, तर तुमची हृदये कठोर करू नका. आज, जोपर्यंत आज आहे, तो तुम्हाला आणि मला म्हणतो, तुम्हाला पुन्हा जन्म घ्यावा लागेल; तुम्हाला परिवर्तित व्हावे लागेल; आणि जोपर्यंत एखादा माणूस पुन्हा जन्म घेत नाही तोपर्यंत तो देवाचे राज्य पाहू शकत नाही. आणि ते धन्य वचन आहे, मी तुम्हास नवीन हृदय देईन. प्रभूचे आभार मानूया! चला, आपण पूर्वी कधीही केला नाही इतक्या मनापासून आणि तळमळीने प्रभूचा शोध घेऊया, जेणेकरून तो आपला पूर्वी कधीही केला नाही अशा प्रकारे उपयोग करू शकेल; आणि मग तो आपल्या चर्चवरील अपमान दूर करील, आणि ती अडथळ्यांशिवाय पुढे जाण्यासाठी उठेल, चंद्रासारखी सुंदर, सूर्यासारखी तेजस्वी, आणि ध्वजांनी सजलेल्या सैन्यासारखी भयंकर. आज प्रभूला तुमच्याकडून आणि माझ्याकडून हेच हवे आहे. त्याला ते मिळेल का?