L’Apostasia d’Israèl. – N° 1

TAM1897 Q1 33.6Sermon prononciat lo dimenge al ser, 7 de març de 1897 Imprimit dins lo Bolletín de la Conferéncia Generala, Primièr Trimèstre de 1897, Vol. 2, N° 1, pp. 33-40.

TAM1897 Q1 33.7DINS la leçon de l’autre ser, ai declarat qu’aviái jamai vist fins a recentament una còpia dels dètz mandaments publicada pels Adventistas del Setèn Jorn, fòra de la Bíblia, que foguèsse tal coma Dieu los prononcièt. Me fa plaser que lo temps siá arribat que los Adventistas del Setèn Jorn pòscan aver una còpia de la lei de Dieu tala coma Dieu la donèt. Me fa plaser que lo fraire Howe aja fach de còpias de la lei de Dieu, tal coma Dieu la donèt. E ara, demorèm pas mai expausats a la meteissa acusacion que los autres, d’ometre una partida de la lei de Dieu quand nos adreçam al pòble.

TAM1897 Q1 33.8Se vei pro clar que l’òme que donèt per primièr aquela còpia de la lei de Dieu que gaireben tot lo monde utiliza, èra un Egipcian. Es escrich: «Ieu soi lo Sénher ton Dieu, que t’ai fach sortir del país d’Egipte, de la casa de l’esclavatge.» Mas se diguèt a el meteis: «Aquò me concernís pas, ni degun que viu uèi; perque jamai sèm pas estats fach sortir d’Egipte.» Aquò èra solament pels Josieus. Per consequent, o laissèt de caire e imprimiguèt la rèsta de la lei, e presentèt aital al mond una còpia mutilada de la lei que lo Senhor meteis aviá donada. Faguèt aital paréisser que l’unic document que lo Senhor prononcièt jamai dempuèi lo cèl començava sens dire qui n’èra l’autor, sens quitament lo presentar, mas començava d’un biais franc e indefinit: «Auràs pas d’autres dieus davant ieu.» La question poiriá lèu se pausar : « Qui es, al mond ? » Qui parla ? E ben, quand la lei es presa tal coma foguèt donada, Dieu ditz qui es que parla. «Soi lo Sénher ton Dieu, que t’ai fach sortir del país d’Egipte, de la casa de servitud.» Aquò es qui parla ; auràs pas d’autres dieus davant ieu, «que pòdi redimir de la servitud d’Egipte.»

TAM1897 Q1 33.9Un autre pensament es important aicí: Quand la lei es estampada sens l’introduccion que lo Sénher el meteis parlèt, coma o es sovent suls afichas e las cartas, se tròba necessari de metre al cap las paraulas: «La Lei de Dieu». Aquò mòstra que los òmes comprenon la necessitat que i aja una mena de certificat per saber a qual aparten la lei, e qual es lo que pronóncia aquestes comandaments. E, en vesent aquesta necessitat, los òmes meton en tèsta de la lei de Dieu lor pròpri certificat qu’es la lei de Dieu.

TAM1897 Q1 33.10Mas se imprimiguèsson la lei tal coma lo Senhor la donèt, aurian lo certificat del Senhor meteis qu’es la lei de Dieu, e qu’es el meteis que pronóncia aquestes comandaments. Ditz: « Ieu soi lo Sénher ton Dieu, que t’ai fach sortir del país d’Egipte, de la casa de servitud. Auràs pas d’autres dieus davant ieu », etc. E quand los òmes pòdon aver lo certificat del Sénher meteis qu’es sa lei, de segur que i aurà pas besonh del certificat de cap d’òme que siá la lei de Dieu.

TAM1897 Q1 33.11E lo certificat del Senhor que n’es sa lei es pas melhor que lo certificat de cap d’òme o de totes los òmes amassa? E quand los òmes escartan lo certificat pròpri del Senhor que n’es sa lei, e i meton lo lor, poiriá i aver un cas mai clar d’òmes que se meton a la plaça de Dieu? Ò, escartem aqueste trabalh presomptuós e maladrech; e prenem la santa lei tal coma son Sant Autor la parlèt e la escriguèt! « Ieu soi lo Senhor ton Dieu, que t’ai fach sortir del país d’Egipte, de la casa de servitud. » Amen. Que siá aital.

TAM1897 Q1 33.12Avent aicí tot çò que lo Senhor parlèt, la lei de Dieu presenta alara al mond a l’encòp lo Redemptor e lo Creator. Ditz alara a totes los òmes que l’Autor d’aquela lei, aquel que crida l’òme a son observança, es a l’encòp Redemptor e Creator. Aquò es mostrat per la lei ela meteissa. E quand daissan de caire la partida que revèla lo Redemptor, es pas de s’estonar que sián dispausats e prèstes a daissar de caire la partida que revèla lo Creator de l’òme. Satan a totjorn volgut se desfar de la lei, e n’amagar als òmes son importància. Comencèt per ne daissar fòra lo Redemptor; e ara acaba per ne daissar fòra lo Creator. Mas lo Senhor vòl que sapiam qu’es el que nos liberèt d’Egipte, per que poscam veire a l’encòp lo Redemptor e lo Creator dins la lei que donèt a l’òme.

TAM1897 Q1 34.1Autra causa. Quand vos e ieu podèm veire, e vesèm, qu’Israèl, quand dintrèt dins la tèrra, i dintrèt pas ges dins la tèrra que lo Senhor aviá destinada per eles, mas que la manquèt completament, podèm veire cossí foguèt una decepcion per Moïses d’i anar pas. Ara, quand sembla, coma o pensan d’unes, qu’Israèl dintrèt dins la tèrra que lo Senhor aviá preparada per eles, e qu’aquò èra exactament ont lo Senhor voliá los menar, e que puèi se vei que Moïses moriguèt e anèt al cèl, dison que Moïses i ganhèt al fin finala; e que foguèt pas tant una decepcion de lo far sortir de la tèrra per l’emportar al cèl.

TAM1897 Q1 34.2Mas quand comprenèm que lo Senhor voliá l’emportar dins son abitat sant, dins lo luòc qu’aviá fach per i demorar, dins lo santuari que sas mans avián establit; alara podèm veire cossí foguèt una decepcion quitament per Moïses de morir e anar al cèl sens intrar dins aquela tèrra. Quand poguèt veire qu’èra son pecat qu’aviá quicòm a veire amb lo fach de los empachar d’intrar dins la tèrra benesida de la promesa; quand poguèt veire qu’Israèl aviá mancat çò qu’aviá lo Senhor per eles: quand vegèt la tèrra gloriosa, coma o faguèt dempuèi lo som de Nebo, e foguèt obligat de contemplar los longs sègles d’errament, d’apostasia e de malastre, que la causa e lo pòble de Dieu devián traversar, e de saber qu’aviá agut quitament una pichona part dins la causacion d’aquel long periòde d’errament; es pro aisit de veire quina decepcion penosa foguèt per el de pas intrar dins aquela tèrra sens morir — quitament se foguèt menat al cèl dempuèi la tomba.

TAM1897 Q1 34.3Un autre tèxte, se ne caliá un per establir lo fach qu’Israèl sortiguèt pas d’Egipte tant que foguèt dins lo desèrt, se tròba dins lo libre de Josuè. Vos remembratz del passatge,—après qu’aguèron traversat lo Jordà, foguèron alara circumcidats,—es escrich: «Uèi ai levat de vosautres l’injúria d’Egipte.» Aquela gent, vesètz, que sortiguèt d’Egipte, sortiguèt pas jamai d’Egipte fins que foguèron pas passats lo Jordà; perque es pas qu’alara que lo reproche d’Egipte foguèt levat. Alara èran totes d’òmes convertits. Tota aquela nacion passèt lo Jordà per la fe. Èra una nacion que cresiá en Dieu, e i aviá pas una votz dissidenta ni un pensament dubtós,—alara èran sortits d’Egipte. Aital vesètz qu’es perfèctament evident que l’Egipte espiritual es l’Egipte literal de la Bíblia.

TAM1897 Q1 34.4Ara nos viram cap al tèxte d’aquesta nuèit. Es Nombres 23:9. Comenci de legir amb lo seten vèrs. Es Balaam mentre que profetiza per Balac, rei de Moab.

TAM1897 Q1 34.5E comencèt son parabòla, e diguèt: Balac, lo rei de Moab, m’a menat d’Aram, de las montanhas de l’èst, en disent: Ven, maudís Jacob, e ven, desfisa Israèl. Cossí maldirai aquel que Dieu a pas maldit? O cossí desfisarai aquel que lo Sénher a pas desfiat? Car dempuèi lo som de las ròcas lo vesi, e dempuèi los puèges l’agachi: VÈS, LO PÒBLE DEMORARÀ A PART, E SERÀ PAS COMPTAT D’ENTRE LAS NACIONS.

TAM1897 Q1 34.6Aqueste tèxt nos es dich aicí aqueste ser. Aquò es la vertat actuala. Aquò èra la volontat exprimida de Dieu concernent son pòble quand èran a la frontièra de la tèrra ont los voliá menar après los aver cridats de sortir de la tèrra d’Egipte. Avián errat dins lo desèrt quaranta ans, e ara èran arribats a la frontièra de la tèrra. E aquesta es sa volontat concernent eles, que demorèsson a despart, e que foguèsson pas comptats demest las nacions.

TAM1897 Q1 34.7La rason fondamentala d’aquò, o una de las rasons, o direm melhor, la comprendretz en vos virant cap al seten capítol dels Actes. Esteve parlava aquel jorn, e contèt que lo Sénher menèt lo pòble fòra d’Egipte, fòra de la tèrra de l’esclavatge amb de meravilhas e de signes, e dins los versets trenta-set e trenta-uèch avètz aquestes mots; dins lo verset trenta-uèch i a lo passatge particular:—

TAM1897 Q1 34.8Aqueste es aquel Moïses que diguèt als enfants d’Israèl: ‘Un profèta coma ieu vos levarà lo Senhor vòstre Dieu d’entre vòstres fraires; l’escotaretz.’ Aqueste es el, que foguèt dins la glèisa dins lo desèrt.

TAM1897 Q1 34.9Alara, çò qu’èra Israèl dins lo desèrt?—La Glèisa. Çò qu’èra destinada a èsser un còp qu’aurián traversat lo riu e intrat dins lo país?—La Glèisa. Aquò voliá dire qu’i deviá aver una separacion entre la Glèisa e l’Estat?—Exactament coma, quand faguèt sortir Abraham d’aquel país, lo Senhor ensenhèt al mond la separacion entre la Glèisa e l’Estat, e coma mostrèt per Abraham qu’aquela separacion de la Glèisa e de l’Estat deu començar dins lo còr de l’individú.

TAM1897 Q1 34.10Se soi pas separat dins mon còr de l’Estat, i aurà una union de la Glèisa e de l’Estat pertot ont serai. E doncas, quitament se teni pas cap de foncion dins l’Estat, o se me presenti pas a d’eleccions, serai un politician dins la Glèisa; e me presentarai a d’eleccions, e farai de manòbras d’influéncia. De sòrta que se un òme es pas separat dins son còr de l’Estat, e pr’aquò aparten a la Glèisa, valriá mai que prenguèsse part a la politica del mond e que siá un politician aquí, que de portar sa politica dins la Glèisa.

TAM1897 Q1 34.11Alara, quand lo Senhor apelèt Abraham, diguèt, d’en primièr: «Partís de ton país.» E ara qu’Abraham a crescut e es vengut la Glèisa, e qu’aquela Glèisa es a mand de dintrar dins lo servici especial del Senhor davant las nacions, declara qu’aquela Glèisa deuriá pas èsser comptada demest las nacions; deurián demorar a despart. Podètz veire cossí lo Senhor voliá que lo pòble s’atenhèsse a aquò, perque sabiá çò qu’èran las nacions; e sabiá cossí las nacions èran arribadas a aquela condicion. Voliá que sa glèisa demorèsse sola, qu’aguèsse pas d’autre sobeiran que el, pas d’autra lei que sa lei, pas cap de legislacion que la paraula del Senhor, pas d’autre govèrn que lo del Senhor.

TAM1897 Q1 35.1Dieu aviá l’intencion, quand los menèt dins lo país, d’èsser lo cap de la Glèisa. Jèsus Crist èra lo cap de la Glèisa, de segur, tot tan vertadièrament coma o es ara. Sabètz, a partir de las leçons qu’avèm estudiadas, cossí lo pòble arribèt a la reialtat, a la monarquia, e aital de seguida; foguèt en se’n alonhant d’el, en mancant de reconéisser Dieu coma lor unic Sobeiran, sa lei coma la sola lei. Venguèron idolatras, e aital perdèron lo govèrn de Dieu sus eles, e lo poder de sa lei sus eles; e, un còp separats de Dieu, calguèt qu’i aguèsse un govèrn entre eles per satisfaire l’ambicion d’aqueles que volián governar lors semblables, e per los protegir d’eles meteisses dins lor salvatjada, per aver abandonat Dieu.

TAM1897 Q1 35.2Mas lo Senhor separèt Israèl de totes los pòbles e govèrns, per el meteis. Lo Senhor comencèt Israèl ara just ont aviá començat Abraham, per èsser separat dels reis e governants de pertot a l’entorn, de totas las sòrtas de govèrn terrèstre a l’entorn. Voliá que son pòble demorèsse a despart, e que foguèsse pas de los que se podián comptar demest cap de las nacions, de sòrta que quand las nacions los agacharián, veirián qu’Israèl se podiá pas comptar coma dels lors.

TAM1897 Q1 35.3Voliá qu’Israèl se presentèsse al mond d’un biais tan distint — e aquò los fariá diferents de totas las autras nacions — que totas las nacions en los agachant diguèsson: “Aquò es singular; aquò es pas lo tipe de govèrn que nosautres avèm. An pas de rei; cadun sembla de se’n sortir sens cap de sobeiran.” E començarián de s’informar sus aquò; dirián: “Quina es la causa d’aquò?” Cossí fasètz per vos passar de tota aquela parafernàlia d’un rei, d’armadas, d’impòstes, e de totas aquelas causas que nos cal suportar? La responsa seriá, Mas Dieu es nòstre rei. E cal pas luènh tant de despensas per far foncionar son govèrn coma lo vòstre; perque avèm pas de problèmas coma los que avètz. Òc; avèm pas d’impòstes, e es tan bon que nos agrada de li donar tot çò qu’avèm, per sosténer e espandir las benediccions de son govèrn.

TAM1897 Q1 35.4E quand son pòble o dirà als pagans, los pagans diràn: «De segur, aquela nacion es un pòble savi e comprenent; e quina nacion sus tèrra es tan granda, qu’aja de jutjaments tan savis, tan bons, coma tota aquela lei? E quina nacion a Dieu tan pròche d’ela coma lo Senhor, ton Dieu, o es, en tot çò que l’invoquèm?» Aquò es çò que lo Senhor voliá. E diguèt: «Israèl demorarà sol, e serà pas comptat demest las nacions.» Aviá l’intencion d’ensenhar al mond entièr una separacion de la glèisa e de l’Estat, non solament dins la glèisa, mas tanben demest las nacions, tant per çò que pertòca los Estats, coma per çò que pertòca la glèisa ela meteissa.

TAM1897 Q1 35.5Agachatz simplament aicí l’Escritura, e o veiretz. Deuteronòmi 4. Qualques versets dison tot çò qu’ai esboçat. En començant pel primièr verset, en legissent fins al uèchen:—

TAM1897 Q1 35.6Ara doncas, escotatz, o Israèl, los estatuts e los jutjaments que vos ensenhi, per que los metatz en practica, e que vivatz, e intrètz e possedissètz lo país que lo Senhor, lo Dieu de vòstres paires, vos dona. Non apondretz res a la paraula que vos comandi, ni n’en levaretz res, per que gardetz los comandaments del Senhor vòstre Dieu que vos comandi. Vòstres uèlhs an vist çò que lo Senhor faguèt per causa de Baal-peor: car totes los òmes que seguiguèron Baal-peor, lo Senhor vòstre Dieu los destruiguèt d’entre vosautres. Mas vosautres que demorèretz fidèls al Senhor vòstre Dieu sètz vius, cadun de vosautres, uèi. Vejatz, vos ai ensenhat de leis e de jutjaments, tal coma lo Senhor mon Dieu m’o comandèt, per que los faguèssetz dins lo país ont anatz per lo possedir. Gardatz-los doncas e metètz-los en practica; car aquò es vòstra saviesa e vòstra compreneson als uèlhs de las nacions, que, en ausir totes aquestes estatuts, diràn: «De segur, aquesta nacion granda es un pòble savi e comprenitiu.» Car quina nacion es tan granda que aja Dieu tan pròche d’ela, coma lo Senhor nòstre Dieu o es dins tot çò que l’invoquèm? E quina nacion es tan granda que aja de leis e de jutjaments tan justes coma tota aquesta lei que vos meti davant uèi?

TAM1897 Q1 35.7Alara, i aviá de plaça per la creacion de quina que siá lei o legislacion demest Israèl? — « Ajustaretz pas res a la paraula que vos comandi, ni n’en levaretz res. » Caliá que faguèssen justament aquò. Totas lors leis èran fachas per eles. Lor legislacion èra tota complèta e perfiècha; e tant que l’avián, n’avián pas besonh d’una autra, e tre que ne besonhavan d’una autra, aquò èra en se la pròva qu’avián abandonat Dieu.

TAM1897 Q1 35.8Tant que avián besonh de quina que siá legislacion, de lor pròpria iniciativa, entre eles, aquò èra la pròva qu’avián abandonat Dieu, que sa lei lor sufisiá pas mai, e que son govèrn lor sufisiá pas mai. Es precisament aital amb totes los autres pagans. Es aital amb totas las nacions. Es aital que venguèron pagans. E sabètz qu’Israèl seguiguèt exactament lo meteis camin. Oblidèron Dieu e se metèron a l’idolatria, e puèi diguèron: “Nos cal un rei, per que siam coma totas las nacions.” Mas oblidetz pas que deguèron rejéctar Dieu abans de poder aver un rei; e en rejéctant Dieu, per èsser coma las nacions, coma los pagans — aquò es lo sens literal —, en rejéctant Dieu per èsser coma las nacions, venguèron coma las nacions que rejèctan Dieu. O sabètz per tota l’istòria que seguís.

TAM1897 Q1 35.9Es doncas perfèctament clar qu’es pas la volontat de Dieu, qu’es pas dins los interèsses de son pòble, que sián coma las nacions. Es pas la volontat de Dieu, es pas pel ben del pòble, qu’ajan cap de govèrn de cap de mena coma las nacions que los environan. Sabètz qu’aquelas causas venguèron pas de la seguida de Dieu, mas de l’apostasia. De tot aquò, es perfèctament clar que Dieu voliá pas que son pòble s’establiguèsse un govèrn per eles meteisses.

TAM1897 Q1 36.1Lo Senhor voliá pas que metèsson en plaça un govèrn coma las nacions a l’entorn d’eles. Quand ditz: « Ajustaretz pas res a la paraula que vos comandi, e n’en levaretz pas res », podètz veire qu’aquel mot los privava de tota mena de legislacion, de tota ombra de legislacion, e que doncas lor enebissiá de metre en plaça quina que siá forma de govèrn entre eles.

TAM1897 Q1 36.2E d’aquò, es perfèctament clar que quand sentiguèron lo besonh de quina que siá forma de govèrn entre eles, dins la quala devián aver de leis e de governants autres que Dieu, aquò en se meteis èra la pròva formala qu’avián doblidat Dieu; qu’èran alunhats d’el; que son govèrn sufisiá pas; que sa poténcia èra pas sus eles per los sosténer, e doncas devián crear e establir una cèrta forma de govèrn pròpri, per se protegir d’eles meteisses.

TAM1897 Q1 36.3Atal vesètz qu’èra pas segon la volontat del Senhor que son pòble, vivent a despart, aguèsse son pròpri govèrn entre eles. Èra pas sa volontat que demorèsson entre las nacions, e qu’aguèsson un govèrn coma lo de las nacions; perque quand s’avisarián de se far un govèrn pròpri per se governar entre eles, aquò seriá exactament coma los govèrns de las nacions, perque èran totes umans, e l’umanitat es tota parièra. Alara, quand Israèl entreprenguèt d’establir un govèrn per se governar, foguèt coma los d’a l’entorn, e podiá pas èsser res mai. Èra paganh. E o serà totjorn paganh pertot ont s’ensajarà.

TAM1897 Q1 36.4« Apondretz pas res a la paraula que vos comandi, e n’en levaretz pas res, per que gardetz los comandaments del Senhor vòstre Dieu que vos comandi. » Dieu vòl que sos comandaments, sa lei, son govèrn, sián pro per son pòble. E aquò sufís per son pòble. Aquò es establit. Serà totjorn pro per son pòble. Mas sufís pas per aqueles que l’an pas; sufís pas per aqueles que se separan de Dieu e de sa lei e son govèrn. Son govèrn sufís pas per eles, doncas, perque l’an pas; e puèi se se’n fan un de lor, es exactament coma lo dels pagans.

TAM1897 Q1 36.5Vòstres uèlhs an vist çò que faguèt lo Senhor a causa de Baal-peor: car totes los òmes que seguiguèron Baal-peor, lo Senhor ton Dieu los a destruits d’entre vosautres. Mas vosautres que demorèretz fidèls al Senhor vòstre Dieu sètz vius, cadun de vosautres, uèi. Vejatz, vos ai ensenhat de leis e de jutjaments, exactament coma lo Senhor mon Dieu m’o comandèt, que los faguèssetz dins lo país ont anatz per lo possedir. Gardatz-las doncas e metètz-las en practica; car aquò es vòstra saviesa e vòstra compreneson als uèlhs de las nacions.

TAM1897 Q1 36.6« Aquò es vòstra saviesa e vòstra compreneson davant las nacions. » Pas solament a mos uèlhs ; mas fasètz aquò, e totas las nacions, los pagans, diràn que sètz savis. Las nacions, los pagans, diràn qu’avètz bon sens.

TAM1897 Q1 36.7Vejatz, vos ai ensenhat de leis e de jutjaments, exactament coma lo Senhor mon Dieu m’o comandèt, que faguèssetz aital dins lo país ont anatz per lo possedir. Gardatz doncas e fasètz-los; perque aquò es vòstra saviesa e vòstra compreneson davant las nacions, que, en ausir totes aquestes estatuts, diràn: «De segur, aquesta nacion granda es un pòble savi e comprenent.» Perquè i a quina nacion tan granda qu’aja un Dieu tan pròche d’ela, coma lo Senhor, nòstre Dieu, o es dins tot çò que l’invoquèm? E quina nacion es tan granda que aja de leis e de jutjaments tan justes coma tota aquesta lei que vos meti davant uèi? Solament, prenguètz-vos-en a còr, e gardatz vòstra arma diligentament, per paur que vos oblidetz las causas que vòstres uèlhs an vistas, e que se’n anen de vòstre còr totes los jorns de vòstra vida; mas ensenhatz-las a vòstres filhs, e a los filhs de vòstres filhs; subretot lo jorn que demorastetz davant lo Senhor vòstre Dieu a Horeb.

TAM1897 Q1 36.8Oblidetz pas çò qu’avètz vist e ausit, mas subretot oblidetz pas çò qu’ausiguèretz quand estavatz davant Horeb aquel jorn. Qué ausiguèron?—Ò, la lei de Dieu; los comandaments de Dieu e la fe de Jèsus ausiguèron aquel jorn; una votz del cèl proclamèt la redempcion e la creacion, que los òmes pecassen pas. Mas Israèl oblidèt Dieu, e venguèt idolatra, e diguèt: Fasètz-nos un rei; fasètz-nos un rei, coma totas las nacions. Mas d’aquel temps, mentre qu’èran pas encara corromputs, lo Senhor diguèt puèi (Salm 81:13-16):—

TAM1897 Q1 36.9Ò, se mon pòble m’aguèsse escotat, e Israèl aguèsse caminat per mos camins! Auriái lèu sosmes los enemics d’eles e tornat ma man contra los adversaris d’eles. Los que òdian lo Senhor se serián someses a el: mas lor temps auriá durat per sempre. Lor auriá tanben noirits amb lo melhor del blat: e amb de mèl sortida de la ròca t’auriái sadolat.

TAM1897 Q1 36.10Ara, lo Senhor ditz de nosautres qu’el nos a desliurats del poder de las tenèbras, e nos a transportats dins lo reialme de son Filh benamat. Lo reialme de Dieu es tornat èsser establit demest son pòble, e «lo reialme de Dieu es en vosautres», e es demest vosautres per èsser en cadun e en totes. Ara doncas, lo reialme de Dieu es un reialme perfièch, perque lo rei es un rei perfièch, perque la lei d’aquel reialme es una lei perfiècha. Alara, un rei perfièch, e una lei perfiècha, e un reialme perfièch, vos sufís? Es aquò? Es aquò pro per un òme?—Ò òc, de segur! Deuriá èsser pro per un òme?

TAM1897 Q1 36.11E se tot aquò es pas pro per un òme, lo problèma es dins lo reialme, o dins l’òme?—Sabètz que lo problèma pòt èsser sonque dins l’òme. Mas supausem que l’òme professa d’èsser crestian. Lo problèma es encara dins l’òme, o dins lo reialme?

TAM1897 Q1 36.12(Voses) Amb l’òme.

TAM1897 Q1 36.13Supausem que professe d’èsser un Adventista del Setèn Jorn, e que lo reialme de Dieu li siá pas sufisent; supausem que n’amassetz una fola d’eles, e que lo reialme de Dieu lor siá pas sufisent, mas que cal que ajan lor pròpri reialme, un autre reialme; que cal que metan en plaça un govèrn, que se taxen, que causiscan de governants demest eles per se governar; son eles los enfants de Dieu? Lo reialme perfièch de Dieu lor sufís? Apertenon al govèrn de Dieu? Lo govèrn de Dieu lor sufís? Lo reialme de Dieu es en eles? O es? Cossí pòt èsser, quand lo reialme perfièch, e lo rei perfièch, e la lei perfiècha, lor sufís pas?

TAM1897 Q1 37.1Vesètz doncas que la separacion de la glèisa e de l’Estat, quitament entre los Adventistas del Setèn Jorn, comença dins lo còr; e deu començar ailà amb cada òme, pertot, o i pòt pas aver de separacion de la glèisa e de l’Estat ont es. Se cap d’òme del sègle IV, dins l’Empèri Roman, aguèsse pas agut una union de la glèisa e de l’Estat dins son pròpri còr, i auriá pas agut de papautat formada al sègle IV. Se aviá agut sonque l’eglisa, l’eglisa sola, dins son còr, e pas res de l’Estat, pas cap dels principis de l’Estat, sonque l’eglisa,—Dieu, son reialme, sa lei, sa justícia, el sol que i regnava,—auriá jamai pogut i aver un papat?

TAM1897 Q1 37.2(Voses) Non.

TAM1897 Q1 37.3Alara, qu’es la causa qu’es essenciala d’evitar totjorn?—Tota union de la Glèisa e de l’Estat dins lo còr. Quina es, doncas, l’unica garantia segura contra un papat?—Es d’aimar Dieu de tot lo còr, de tota l’arma, de tot l’esperit e de totas las fòrças. Es de «te’n anar de ton país, de ta parentela e de l’ostal de ton paire». Es de virar l’esquina a Egipte. Es de « demorar sol, e de pas èsser comptat demest las nacions ».

TAM1897 Q1 37.4Legissi ara de « Empèris de la Bíblia », pagina 152 e seguenta, qualques citacions que i ai inseridas de « Patriarcas e Profètas », amb d’escrichs sagrats, sus aqueste meteis ligam. D’en primièr, legissi qualques-unas de mas pròprias paraulas; mas vos dirai quand legirai las paraulas de « Patriarcas e Profètas: »—

TAM1897 Q1 37.5«Vejatz, lo pòble demorarà sol, e serà pas comptat demest las nacions.» Lo Senhor a pas jamai volgut que son pòble siá format en un reialme, o estat, o govèrn, coma los pòbles d’aqueste mond. Devián pas èsser coma las nacions a l’entorn d’eles. Devián èsser separats per Dieu «de tot lo pòble qu’èra sus la fàcia de la tèrra.» «Lo pòble serà pas comptat demest las nacions.»

TAM1897 Q1 37.6Ara, se me considèri coma apartenent a l’Estat d’Alemanha, me considèri alara entre las nacions? Se me considèri coma apartenent al govèrn d’Anglatèrra, coma una partida d’aqueste, un ciutadan leial e patriòtic que combatrà per la bandièra, me considèri alara entre las nacions? E se combatissi per aquela bandièra, ma bandièra, ma bandièra britanica, e mon fraire adventista del seten jorn aicí aparten als Estats Units, e es leial e patriòta, e las doas nacions entran en guèrra, e deu repelir las invasions, e i a un conflicte, alara soi d’un costat, e mon fraire de l’autre, e lo fraire combat contra lo fraire. Es que Dieu a ordenat aquò?—Sabètz qu’o a pas fach. Alara, voliá dire quicòm quand diguèt que lo pòble demorarà sol, e que serà pas comptat demest las nacions?

TAM1897 Q1 37.7Legissi un pauc de çò qu’ai escrich dins « Empèris de la Bíblia » :—Lor govèrn deviá èsser una teocracia pura e simpla — Dieu lor sol Rei, lor sol Sobeiran, lor sol Legislator. Èra, de fach, una organizacion eclesiastica, que comencèt amb l’organizacion de « la glèisa dins lo desèrt » ; e deviá èsser separada de tota idèa d’Estat. Lo sistèma format dins lo desèrt per Moïses, e contunhat en Canan per Josuè, èra destinat a èsser perpetual.

TAM1897 Q1 37.8Ara legissi de «Patriarcas e Profèitas:»—

TAM1897 Q1 37.9Lo govèrn d’Israèl èra administrat al nom e per l’autoritat de Iehova. La tòca de Moïses, dels setanta ancians, dels governants e dels jutges, èra simplament d’aplicar las leis que Dieu aviá donadas. Avián pas cap d’autoritat per legiferar per la nacion.

TAM1897 Q1 37.10Qui aviá pas l’autoritat de legislar per la nacion?

TAM1897 Q1 37.11(Voses) La glèisa.

TAM1897 Q1 37.12Quant de personas compausavan la glèisa? Compreniá una, doas, dètz, dotze, o quin grop que siá de cinquanta personas?—Òc. Alara, avián eles, o qualqu’un d’eles, l’autoritat de legiferar per los autres, o quitament per eles meteisses?—Non.

TAM1897 Q1 37.13Escotatz, o Israèl, los estatuts e los jutjaments que vos ensenhi, per que los faguetz, e que viscatz, e que dintratz e possedissatz lo país que lo Sénher, lo Dieu de vòstres paires, vos dona. Ajustaretz pas res a la paraula que vos comandi, ni ne levaretz res.

TAM1897 Q1 37.14Citant ara tornarmai de «Patriarcas e Profèitas»:—

TAM1897 Q1 37.15Aquò èra, e contunhèt d’èsser, la condicion de l’existéncia d’Israèl coma nacion.

TAM1897 Q1 37.16Alara, quand Israèl se n’apartèt, e faguèt lo pas per formar un reialme e èsser coma las nacions, qué voliá dire aquò?—La pèrda de l’existéncia. O doblidetz pas.

TAM1897 Q1 37.17Ara, un autre paragraf qu’ai escrich, e que vòli tornar dire ara:—

TAM1897 Q1 37.18Los principis del govèrn d’Israèl èran unicament los d’una pura teocracia. Dins quin govèrn que siá, es solament la leialtat dels ciutadans als principis del govèrn que lo pòt far reüssir.

TAM1897 Q1 37.19Aquò es universalament considerat coma tal. Quin govèrn consideram aicí?—Lo govèrn de Dieu. Ciutadans de quin govèrn èran?—Lo govèrn de Dieu. Alara, la leialtat als principis d’aquel govèrn èra la sola causa que podiá far reüssir aquel govèrn e aquel règne, quitament amb Dieu.

TAM1897 Q1 37.20Solament per la preséncia constanta e permanenta de Dieu amb Israèl, lo govèrn i establit podiá èsser un succès. La leialtat als principis d’aquel govèrn, doncas, exigissiá de la part del pòble que cadun cercàs constantament la preséncia permanenta de Dieu amb el, coma l’unic Rei, Sobeiran e Legislator, dins tota la conducha de sa vida quotidiana. Mas « sens fe, es impossible de li agradar ». Es « per la fe » que Dieu demòra dins lo còr e regna dins la vida. Doncas, lo principi fondamental, e quitament l’existéncia meteissa, del govèrn d’Israèl, residissiá dins una fe viva e permanenta de la part del pòble d’Israèl.

TAM1897 Q1 38.1E es justament aicí que Israèl falhiguèt. De fach, es lo sol endrech ont podián falhir. Demorèron pas dins la fe; demorèron pas fidèls a lor Rei e a lor govèrn. Lo pòble qu’intrèt dins lo país, que per la fe traversèt lo flume Jordà a pè sec quand lo flume èra entièrament en crèsta, per la fe del qual las muralhas de Jericò s’esboldregèron quand las avián contornadas set jorns, e avián cridat lo crit victoriòs de la fe — aquel pòble creiá en lo Senhor, e el èra amb eles en poténcia. Mas un cambiament venguèt. Lo pòble perdèt la puretat de la fe, e tombèt dins lo formalisme. L’istòria nos es contada en qualques vèrsets brèus de las Escrituras. « Lo pòble serviguèt lo Senhor totes los jorns de Josuè, e totes los jorns dels ancians que subrevisquèron a Josuè, qu’avián vist totas las grandas òbras del Senhor, que faguèt per Israèl. E Josuè, filh de Noun, servidor del Senhor, moriguèt a l’edat de cent dètz ans.... E tota aquela generacion se reculhiguèt près de sos paires, e una autra generacion se levèt après eles, que coneissiá pas lo Senhor, ni las òbras qu’aviá fachas per Israèl. E los filhs d’Israèl faguèron lo mal als uèlhs del Senhor, e serviguèron los Baals: e abandonèron lo Senhor, lo Dieu de lors paires, que los menèt fòra de la tèrra d’Egipte, e seguiguèron d’autres dieus, dels dieus dels pòbles a l’entorn d’eles, e se prosternèron davant eles, e provoquèron la colèra del Senhor. E abandonèron lo Senhor, e serviguèron Baal e Astartè.”—“Empèris de la Bíblia,” p. 153, 154.

TAM1897 Q1 38.2Es precisament çò que faguèron al temps de Nimrod. Quina foguèt la consequéncia al temps de Nimrod?—Establiguèron un d’entre eles coma rei, après aver rebutat Dieu coma rei. I a doncas quicòm d’estranh que la consequéncia siá la meteissa amb Israèl ara, en aqueste temps?

TAM1897 Q1 38.3Perque avián pas la preséncia de Dieu dins lo còr per los separar quitament d’eles meteisses, e aital los rendre diferents dels autres pòbles, èran tan semblables a las nacions d’a l’entorn que èra pro natural que se jonhèsson a elas dins lo culte de lors dieus. Quand, en consequéncia de lor apostasia, lo pes de lors pròpris actes e las opressions dels pagans venguèt tan pesuc que lo podián pas mai suportar, se virèron cap al Senhor de tot còr, metèron lor fisança en el sol, e atal trobèron en el una liberacion gloriosa de lors pecats e de totes lors opressors. Mas, un còp liberats, negligiguèron totjorn de cultivar e de cercar la preséncia de lor Senhor e Liberator; per aquò, lor religion venguèt tornarmai formalista, e lèu tornèron adoptar las costumas dels pagans e adorèron lors dieus.

TAM1897 Q1 38.4Se solament avián mes lor còr dins lo Senhor e avián agut fisança en el totjorn, coma o fasián pendent aqueles moments de reforma, l’aurián trobat per eles totjorn exactament çò qu’èra en aquelas ocasions. Alara, lor camin entièr seriá estat çò que desirava totjorn que siá — un progrès contunh cap endavant e cap amont, creissent en la gràcia e en la coneissença del Senhor nòstre Salvador. Alara serián estats una lutz brilhanta e esclatanta per totas las nacions.

TAM1897 Q1 38.5En luòc d’èsser menats per aquelas experiéncias repetidas al punt que finalament e per totjorn se desconfièsson d’eles meteisses, e metèsson lor fisança sonque dins lo Senhor, arribèron en realitat a l’estat ont finalament se desconfièron del Senhor, e prepausèron de se fisar entièrament en eles meteisses. Dins lor incredulitat e apostasia, podián veire dins las incursions contunhas dels pagans, per las qualas lo país èra sacatjat e lo pòble oprimit, solament una pròva que, per tot çò qu’es practic, lo govèrn de Dieu aviá fracassat.—« Empèris de la Bíblia », p. 154, 155.

TAM1897 Q1 38.6Ara, en citant tornarmai de «Patriarcas e Profèitas»:—

TAM1897 Q1 38.7Totes los mals que resultavan de lor pròpri pecat e de lor follia, los imputèron al govèrn de Dieu.

TAM1897 Q1 38.8Vesètz doncas, quand un pòble que professa d’apartenir al Senhor a besonh d’un autre govèrn que lo sieu, quina es la causa del problèma. An abandonat Dieu; se son engatjats dins lo mal; patisson de mals de tota mena; e los atribuisson al govèrn de Dieu. Lo govèrn de Dieu èra pas pro bon per eles; fasiá pas pro per eles. Perqué?—Perque l’avián pas.

TAM1897 Q1 38.9Contunhi ma lectura de «Patriarcas e Profèitas»:—

TAM1897 Q1 38.10A pauc a pauc, perdèron lor reveréncia per Dieu, e cessèron de prezzar l’onor d’èsser son pòble causit. Atraïts per la pompa e l’ostentacion dels monarcas pagans, se lassèron de lor pròpria simplicitat. La gelosiá e l’enveja sorgiguèron entre las tribús. Las divisions interioras los rendèron febles; èran contunhadament expausats a l’invasion de lors enemics pagans: e lo pòble començava de creire qu’per manténer lor plaça entre las nacions, las tribús devián èsser unidas jos un govèrn central fòrt. A mesura que s’alunhavan de l’obesissença a la lei de Dieu, desiravan d’èsser liberats del règne de lor Sòveran divin; e aital la demanda d’una monarquia venguèt fòrça espandida dins tot Israèl.

TAM1897 Q1 38.11Legissi ara çò qu’ai escrich dins « Empèris de la Bíblia: »—

TAM1897 Q1 38.12Èra la meteissa istòria de Babilònia e d’Egipte, un còp de mai. Lo grand enganaire los sedusiguèt a l’idolatria, e de l’idolatria a la monarquia, per tal de ganhar la supremacia sus eles, e per los atirar amb d’influéncias terrèstras, o los enebir per la fòrça, del servici de Dieu.

TAM1897 Q1 38.13E sabètz qu’Israèl perseguiguèt los profètas, enebiguèt la predicacion de la paraula de Dieu, tot coma cada autra nacion pagana de la tèrra o a fach dempuèi lo temps de Nimrod fins a uèi, e tot coma cada autra nacion pagana o farà, quitament se foguèsse establida per d’Adventistas del Setèn Jorn.

TAM1897 Q1 38.14Ara citi tornarmai de «Patriarcas e Profèitas»:—

TAM1897 Q1 38.15Dieu desirava que son pòble se tornèsse solament cap a el coma lor Donador de la Lei e lor Font de fòrça. Sentissent lor dependéncia de Dieu, serián constantament atirats mai prèp d’el. Devendrián elevats e ennoblits, aptes per la nauta destin que los aviá apelats coma son pòble causit. Mas quand un òme èra plaçat sul tròn, aquò tendriá a desviar las ments del pòble de Dieu.

TAM1897 Q1 38.16E m’impòrta pauc se siá un Adventista del Setèn Jorn; aquò a tendéncia a desviar las pensadas de la gent de Dieu.

TAM1897 Q1 38.17Contunhi de legir «Patriarcas e Profèitas»:—

TAM1897 Q1 38.18Aurian fach mai fisança a la fòrça umana e mens al poder divin—

TAM1897 Q1 39.1Avián besonh de proteccion contra los pagans?—Òc. Los pagans los atacavan pas, e fasián pas de raids contra eles?—Òc. Avián besonh de proteccion?—Òc. Perqué establiguèron un govèrn?—Per la proteccion—per la proteccion contra los raids dels pagans.

TAM1897 Q1 39.2Que diguèt lo Sénher se l’obesirián e gardarián sas leis? Al temps de las fèstas, los òmes podián totes quitar lors ostals e montar a Jerusalèm, e degun lor fariá pas de mal, ni desirariá lor tèrra. Mas quand se desvirèron de Dieu, e avián pas sa proteccion, podián pas quitar lors ostals sens que los pagans i intrèsson. E quitament quand èran totes a l’ostal, los pagans i intrarián. Quand lor blat èra madur e prèst per la culhida, los pagans venián e lo prenián tot, quitament quand los òmes èran totes a l’ostal. E quand las rasims èran maduras e prèstas per la vendémia, los pagans venián e las vendemiavan totas. Perqué?—Perque lo pòble s’èra alunhat de Dieu, e podiá pas los benesir dins lor alunhament coma los benesiriá quand serián amb el, perque o far auriá solament los encoratjat dins lor alunhament.

TAM1897 Q1 39.3Alara doncas:—

TAM1897 Q1 39.4Quand un òme èra plaçat sul tròn, aquò tendissiá a desviar l’esperit del pòble de Dieu. Aurián mai fisat en la fòrça umana e mens al poder divin, e las errors de lor rei los menarián al pecat, e separarián la nacion de Dieu.

TAM1897 Q1 39.5En consequéncia, diguèron a Samuel: «Fai-nos un rei per nos jutjar coma totas las nacions.»

TAM1897 Q1 39.6Ara, citi tornarmai un extrach de «Patriarcas e Profèitas», un autre passatge que ven fins al present:—

TAM1897 Q1 39.7E encara [Ont mena aquò?—Al present.] lo desir de se conformar a las practicas e costumas del mond existís entre lo pòble professant de Dieu. A mesura que s’alunhan del Senhor, venon ambicioses dels ganhs e dels onors del mond. Los crestians cercan constantament d’imitar las practicas d’aqueles qu’adoran lo dieu d’aqueste mond. Fòrça incitan que, en s’unissent als mondans e en se conformant a lors usatges, poirián exercir una influéncia mai fòrta suls impies.

TAM1897 Q1 39.8Es çò que diguèt Israèl.

TAM1897 Q1 39.9Mas totes los que seguisson aquela rota se separan aital de la Font de lor fòrça. En venent los amics del mond, son los enemics de Dieu. Per amor de la distincion terrèstra, sacrifican l’onor inenarrabla a la quala Dieu los a cridats, de manifestar las lauses d’aquel que nos a tirats de las tenèbras a sa lutz meravilhosa.— «Patriarcas e Profèitas», cap. 59, par. 13.

TAM1897 Q1 39.10Ara legissi çò que seguís, a prepaus d’Israèl d’alara:—

TAM1897 Q1 39.11« Coma totas las nacions. » Los Israelitas comprenguèron pas qu’èsser diferents de las autras nacions en aqueste respècte èra un privilègi e una benediccion especials. Dieu aviá separat los Israelitas de totas las autras gents, per ne far son tresaur particular. Mas eles, negligissent aquela nauta onor, desirèron ardentament d’imitar l’exemple dels pagans.

TAM1897 Q1 39.12Contunhi de legir de «Patriarcas e Profèitas»:—

TAM1897 Q1 39.13Los jorns de la prosperitat mai granda d’Israèl èran estats aqueles ont reconeguèron Iehova coma lor Rei,—quand las leis e lo govèrn qu’aviá establit èran considerats coma superiors a aqueles de totas las autras nacions.

TAM1897 Q1 39.14Quand considèri lo govèrn e la lei de Dieu coma superiors a los de totas las autras nacions, cossí pòdi aver quicòm a far amb las autras nacions? Alara, se devi establir quicòm coma las autras nacions per me governar, per me mantenir drech, e los que m’entornan que son coma ieu, alara considèri lo govèrn e las leis de Dieu coma superiors a las que vau far? Alara, quand considèri pas sas leis coma superioras a las que vau far, ont me met aquò?

TAM1897 Q1 39.15(Voses) Al dessús de Dieu.

TAM1897 Q1 39.16Tot coma l’autre papa; tot coma Nimrod,—en me metent a la plaça de Dieu. Cap d’òme se pòt pas metre a la plaça de Dieu sens se metre al dessús de Dieu.

TAM1897 Q1 39.17En mai d’aquò, ai escrich çò que reconeisseretz coma la vertat:—

TAM1897 Q1 39.18Mas tot aquò èra ara oblidat, dins lor determinacion ferma d’aver un rei, un govèrn, un estat, coma totas las nacions. Contra la volontat exprimida del Senhor, Israèl seriá comptat demest las nacions.... Ò, se Israèl aguèsse conegut en son temps las causas que pertocavan sa patz! Ò, se aguèssen cregut lo Senhor, e aguèssen admés que sabiá, melhor qu’eles, la via que devián seguir per lor ben! Mas contra son argument mai fòrt e son avertiment mai solemn, se tapèron las aurelhas e endurciguèron lor còr, e alara e aicí comencèron lo camin que, amb una logica inexorabla, menèt a lor anientament a l’encòp coma nacion e coma pòble causit.

TAM1897 Q1 39.19Arribèt tanben que las tribús se dividiguèron — las dètz e las doas. Qué venguèt de las dètz ? — Aguèron un camin contunh d’apostasia, fins que cridèron : « Avèm pas de rei. » Alara lo Senhor venguèt a eles per lo profeta Oseas, e diguèt: “Serai vòstre Rei; tornatz a ieu, o Israèl, vos sètz fugit de ieu; serai vòstre Rei.” Mas volguèron pas tornar; e foguèron menats en captivitat, e perduts per totjorn.

TAM1897 Q1 39.20Quand aquò foguèt fach, foguèt escrich de Juda per Oseàs: « Juda regna encara amb Dieu, e es fidèl amb los sants. » Mas sabètz que Juda seguiguèt pas a pas lo camin de l’apostasia, fins que venguèt la paraula: «Tira lo diadèma, e leva la corona: aquò serà pas mai parièr: exalta lo bas, e abaissa l’aut. Capvirarai, capvirarai, capvirarai: e i aurà pas pus res, fins que venga lo que n’a lo drech; e li o donarai.»

TAM1897 Q1 39.21Lo Senhor aguèt de far que los pagans governèsson son pròpri pòble. E quand lo Senhor, per mejan dels pagans, pel govèrn dels pagans, los aviá preservats fins que venguèt el meteis cap a eles, cridèron encara la paraula qu’avián proferida als jorns de Saül: «Non; mas volem un rei.» E quand lo Crist voliá pas èsser lor Rei, lo crucifiquèron, e cridèron: «Avèm pas d’autre rei que Cèsar.»

TAM1897 Q1 40.1Quand, contra la protestacion del Senhor per Samuel, cridèron: «Non; mas volem un rei sus nosautres», dins aquel crit lo Senhor ausiguèt, e ara es aisit per totes d’ausir, lor crit ultim contra el: «Avèm pas de rei que Cesar». En rebutant Dieu per èsser «coma totas las nacions», venguèron coma totas las nacions que rebutèron Dieu.

TAM1897 Q1 40.2Lo crit que lancèron contra lo Crist al tribunal de Pilat, èra dins aquel crit: «Volem un rei», que s’èra ja cridat al temps de Saul; e Dieu l’ausiguèt. Aquò es la logica de la causa, e se ne pòt pas escapar. E se vos e ieu volèm escapar, nos cal virar cap a Dieu de tot còr, de tota arma, de tot esperit e de tota fòrça. Nos cal sortir de nòstre país, e de nòstra parentela, e de l’ostal de nòstre paire. Nos cal virar l’esquina a Egipte, e mai se siam a la passa del tròn de la dominacion terrèstra; nos cal ne davalar, virar l’esquina, e tot daissar, e nos virar cap a Dieu, dins una fe viva; e alara nos cal demorar solets, e pas èsser comptats demest las nacions.

TAM1897 Q1 40.3Atal vesètz que Dieu a totjorn ensenhat a son pòble, e a las nacions, que lo salut etern de son pòble, e de tot òme, depend de la separacion absoluda de la glèisa e de l’Estat dins lo còr.