L’Esperit de la Profecia. – N° 1
TAM1897 D 2.2Sermon donat lo dimars de matin, 9 de febrièr de 1897 Imprimit dins lo General Conference Daily Bulletin, 12 de febrièr de 1897, Vol. 1, N° 1, pp. 2-6.
TAM1897 D 2.3Supausi qu’i a pas degun dins aquesta sala que pense pas que crei vertadièrament en l’Esperit de la Profecia; es a dire, que l’Esperit de la Profecia aparten a la glèisa, — a aqueste messatge tal coma se manifèsta a travèrs de la sòrre White, e qu’aquestas causas son cregudas, almens professadament cregudas, dins la mesura que l’idèa e las Escrituras pròvan qu’aquestas causas fan partida d’aquesta òbra. Mas es pas aquí que se tròba lo problèma, perque sèm en dificultat ara. Se o sabèm pas, sèm fòrça mai mal qu’en cas que foguèssem en dificultat e que o sabèssem. E mai que mai, la causa de Dieu, coma vos e ieu, sèm dins una tala dificultat que sèm cada jorn en perilh d’encorrer la colèra de Dieu perque sèm ont sèm. Lo Senhor nos o ditz mai d’un còp, e nos ditz cossí i sèm arribats, e nos ditz cossí ne sortir. E la sola causa que sabi de vos dire aicí, es d’estudiar l’Esperit de la Profecia, e d’en tirar çò qu’avètz besonh.
TAM1897 D 2.4Aquò es sonque una de las declaracions que son fachas. En coneissent aquelas declaracions, e las coneissent dempuèi un cèrt temps, auriái estat content de demorar a l’ostal e de contunhar lo trabalh ailà, perque i a tant de causas de far e tant de mond implicat. Dieu demanda fòrça cambiaments entre los òmes qu’an format de comitats, de conselhs d’administracion, de conselhs, etc., e aquestes òmes que compausan aquestes comitats, conselhs d’administracion e conselhs son los meteisses amassats aicí sus qui recairà la tasca de far los cambiaments. Ara, cossí faràn aqueles òmes los cambiaments que los concernisson, se son pas cambiats eles-meteisses d’en primièr? Lo sol biais que lo cambiament se faga es que los òmes sián cambiats. Dieu trabalharà a travèrs de totes los que o faràn, e per totes los que o faràn pas — que ne serà d’eles? Es per aquò que disi que sèm en dificultat uèi. Quand lo Senhor nos ditz dins quin embrolh sèm, nos ditz cossí i sèm arribats e cossí ne sortir. Tot aquò ven del fach de desatendre los Testimònis. Alara, quand nos metèm en embrolh en desatendant los Testimònis, e que los Testimònis nos dison exactament cossí sortir d’aquel embrolh, e que seguissèm lo testimòni que nos mena fòra, alara serèm en acòrdi amb los Testimònis.
TAM1897 D 2.5Ai pas res a vos reprochar, pr’amor que soi dedins amb vosautres. Lo Sénher ditz que la causa es en dificultat, e ieu fau partida de la causa; aparteni a ela, ma vida n’es embolhida, e la vòstra tanben; es tot per nosautres. Alara, quand la causa es en dificultat, vos e ieu sèm en dificultat. Es possible que personalament aguèssetz pas agut de ligam precís amb las etapas que menèron la causa a la dificultat; pasmens, nosautres, coma partida de la causa, e la causa ela meteissa essent nòstra vida, sèm en dificultat tot parièr perque la causa o es. Mas Dieu nos ditz qué far per ne sortir.
TAM1897 D 2.6Vòli pas vos donar lo conselh dels òmes, mas lo del Senhor. Se pòt que vegam de noms d’òmes, e se es lo cas, l’evitarai pas. Se un nom es daissat de caire e es pas legit, e que sapiam de qui se tracta, aquò vòl pas dire qu’una ataca siá facha contra aquel fraire. Supausem que faga un mal, e que lo Senhor me’n diga quicòm dins un testimòni. Quand aquel testimòni m’arriba, viri l’esquina al mal, e ne podètz far çò que volètz, e serà pas contra ieu; perque i soi pas se m’en soi virat en l’admetent e en agissent en consequéncia.
TAM1897 D 3.1De fach, es question de saber se qualqu’un tròba dins son còr una cresença en los Testimònis abans d’aver recebut un, dos o tres, e d’aver acceptat totes. E es alara, e pas abans d’aver agut una experiéncia d’aquel genre, que serà pro convençut que crei als Testimònis. Començarai e acabarai amb la Paraula. Aquí avètz quicòm que nos ditz qué far quand arribam a de luòcs coma aqueste: «Se lo Sénher es al mitan de vòstres conselhs, vesent vòstre òrdre e vòstre amor e vòstra paur, e vòstre tremolament davant sa paraula, alara sètz preparats per far son òbra sens egoïsme.»
TAM1897 D 3.2Sèm aicí en conselh. E mai que siam diferents de caractèr, se sèm modelats pel meteis esperit de Crist, sèm un. Alara la Glèisa pòt se levar clara coma lo solelh al miègjorn, e anar endavant tan terribla coma una armada amb de bandièras.
TAM1897 D 3.3Dieu es estat exclús de son òbra, de la gestion de son òbra en general, dins l’òbra dins los estats, los conselhs, los comitats, las glèisas, etc. Avèm agut de falses dieus, perque lo pòble a mes d’òmes, e los òmes se son daissats metre, entre Dieu e l’òbra. De tota faiçon, Dieu anirà trabalhar per sa causa, e se vos tiratz pas de son camin e lo daissatz pas trabalhar a sa faiçon, la colèra de Dieu tombarà sus aqueles que se traparàn en camin. Los òmes se mantenon, e se daissan manténer, dins de luòcs que deurián aver quitat dempuèi longtemps. Se nos tiram de son camin, e lo daissam trabalhar, trabalharà amb una man doça. Volèm pas un fuòt de còrdas. Val mai èsser un pauc suspreses ara, que de venir fòrça suspreses d’aicí un temps; e èsser repròchats dins l’amor, que de contunhar sens saber aquelas causas, e èsser forçats de fugir del temple coma faguèron aquel jorn, o d’èsser completament suspreses quand podèm pas i far res.
TAM1897 D 3.4Alara, se lo Senhor es al mitan de vòstres conselhs, vesent vòstre amor e vòstra paur, e vòstres tremolaments davant sa paraula, alara sètz preparats per far son òbra; e participarà pas a cap de transaccion injusta .
TAM1897 D 3.5Legissi encara: «La via de l’òme es de concebre e de tramar. Dieu planta un principi.» E ont Dieu a plantat un principi, nòstra vida e nòstras accions amassa son simplament una expression d’aquel principi. E se lo principi de Dieu i es pas, alara lo principi del diable i es. « Las circonstàncias pòdon pas menar de reformas. Lo cristianisme prepausa una reforma del còr. Çò que Crist òbra a l’interior se realizarà jos la dictada d’un esperit convertit. Lo plan de començar per l’exterior e d’ensajar de trabalhar cap a l’interior a totjorn fracassat e fracassarà totjorn. »
TAM1897 D 3.6Pòdi pas aplicar un testimòni a degun d’autre qu’a ieu meteis, perque deu èsser aplicat al còr, e trabalhar de l’interior. Alara, Dieu l’aplicarà pertot ont anarai. E es parièr per nosautres totes dins lo testimòni que ven a qual que siá, dins quina que siá reünion, conselh o session de la Conferéncia Generala. Lo president pòt pas aplicar pertot sul terren un testimoniatge que li es donat. Lo deu acceptar dins son arma, e s’i sometre en còrs, en arma e en esperit; e alara Jèsus Crist aplicarà lo testimoniatge pertot ont el, lo president, anarà. Es una causa viva en el, e alara se va endavant, aquel testimoniatge es aplicat pel Senhor pertot ont que siá. Mas los òmes an ensajat d’aplicar los Testimònis a d’autras personas sens que lo testimoniatge foguèsse una causa viva en eles meteisses. Aquò s’es ensajat de contunh, e es aquí que lo problèma es. Se lo testimòni es pas acceptat per el còrs, arma e esperit, de sòrta que lo principi que conten siá una causa viva en el, pauc impòrta quant legisca aquel testimòni e l’aplique a d’autres, sa pròpria influéncia serà contra lo testimòni qu’aplica. Perque se non es viscut dins sa vida, e dins tot çò que ditz e fa, es destruït per sas accions. E es aquò qu’a menat a las condicions qu’existisson ara. « Lo biais de Dieu es de donar a l’òme quicòm qu’a pas. » Devèm prene la causa qu’avèm pas, que Dieu nos dona, e aquò nos farà un poder dins lo Senhor. 2 Corintians 2:14: « Ara, gràcias sián a Dieu, que totjorn nos fa triomfar en Crist, e fa manifestar l’odor de sa coneissença per nosautres en cada luòc. » Quand aquel principi es present, ont que anem, Dieu parla ; parla. Fa conéisser la coneissença de se meteis per nosautres en cada endrech. Pòt èsser una transaccion comerciala ; aquò fa pas cap de diferéncia. Tot çò que fasèm lor remembrarà Dieu après que serèm partits, alara fa manifestar l’aròma de sa coneissença per nosautres en cada endrech.
TAM1897 D 3.7“Lo camin de Dieu es de far l’òme quicòm que non es;” de me far quicòm que soi pas. Alara, quand un testimòni m’arriba que me ditz que soi pas drech, aquel testimòni es per me far çò que soi pas, — per me far drech. Pòdi pas demorar ont soi e l’aplicar; mas quand l’aplicarai, serai çò qu’èri pas, e pertot ont anarai, Dieu se pòt manifestar.
TAM1897 D 3.8« Lo camin de l’òme es de trobar una plaça aisida, e de cedir a l’apetit e a l’ambicion egoïsta. Lo camin de Dieu es de trabalhar dins la poténcia. Dona la gràcia se lo malaut se rend compte qu’en a besonh. L’òme es tròp sovent satisfach de se tractar segon los metòdes de la charlatanariá, e puèi de justificar sa manièra de far coma corrècta. » Lo camin de Dieu es diferent. Sèm totes de malauts, e se o podiam realizar, Dieu donariá la garison necessària. L’òme preferís la charlatanariá, e pensa que son biais de trabalhar es bon; mas Dieu a per tòca de purificar l’arma. Joan 7:38: « Qui crei en ieu, coma o a dich l’Escritura, de son ventre rajaràn de rius d’aiga viva. » Aquò es lo reialme de Dieu en el. “Jorn aprèp jorn, los òmes revèlan se lo reialme de Dieu es en eles. Se Crist regna dins lors còrs, ganhan en fòrça de principi, en poder, en capacitat de se téner coma de sentinèlas fidèlas, de verai reformators; car i pòt pas aver de reforma sens una cooperacion complèta amb Jèsus Crist. A travèrs de la gràcia de Crist, los òmes devon utilizar lors facultats donadas per Dieu per se reformar eles meteisses. Per aquela accion de renonciament a se meteis, que lo Senhor del cèl agacha amb aprobacion, ganhan de victòrias sus lors pròprias tendéncias ereditàrias e cultivadas; alara, coma Daniel, laissan d’impressions sus los autres que jamai se borraràn. L’influéncia serà portada dins totas las partidas de la tèrra.”
TAM1897 D 4.1Aqueste es lo testimòni que n’ai parlat fa un moment. Quand recebes un testimòni e lo prenes dins ton còr e dins ta vida, aquò te fa venir quicòm que èras pas, e alara es lo reialme de Dieu dins tu, e lo testimòni serà portat dins totas las parts de la tèrra. Benlèu que jamai sortiràs de ton estat. Alara, cossí pòt aquò èsser? Ont que vages e ont que vau, Dieu fa d’impressions sus lo còr que jamai se desfaràn, e per aquelas impressions ne fa d’autras, e atal de seguida. Un se pòt endurcir contra aquò, mas i anarà quand meteis; e quand aquela impression es facha per vos, sabrà qu’es del Senhor. Los Saduseus cresián pas en la resurreccion, mas diguèron tanben qu’avián pres coneissença dels discípols qu’èran estats amb Jèsus e qu’avián aprés d’el après sa mòrt. Dins lor còr sabian qu’èra ressuscitat. Lo fach èra aquí, mas foguèron pas convertits per aquò. Aquò es lo principi que se tròba dins la Bíblia. D’un testimoniatge escrich en 1896 legissi: « Fòrça dels òmes qu’an agut lo ròtle de conselhièrs dins las reünions de conselhs e de comitats devon èsser eliminats. » Notatz, ditz « fòrça ». I a pas gaire de monde en tot, de sòrta que quand fòrça d’eles son eliminats, ne pòt pas ne demorar fòrça. « D’autres òmes deurián prene lor plaça, perque lor votz es pas la votz de Dieu. Lor plans e lor maquinhas son pas dins l’òrdre de Dieu. Los meteisses òmes son estats mantenguts en plaça coma directors dels conselhs, fins que jos lor pròpria gestion e lors pròpris biais, lo fuòc comun siá utilizat en plaça del fuòc sagrat de l’encenduda pròpria de Dieu. Aquestes òmes son pas mai sonats Israèl mas usurpators. » Usurpators en plaça d’Israèl ! Dins quina pièger dificultat poiriam èsser ?
TAM1897 D 4.2Encara, d’un testimoniatge escrich en 1894: «De cambiaments aurián degut èsser faches dempuèi longtemps. Dieu voldriá que la Glèisa levèsse son reproche.» Vaquí las paraulas: «Los meteisses òmes devon pas compausar vòstre conselh annada aprèp annada; de cambiaments aurián degut èsser faches dempuèi longtemps. Dieu voldriá que la glèisa escampèsse son opròbri; mas tant que d’òmes que se son sentits plenament competents per trabalhar sens acceptar lo conselh de Dieu son gardats en foncion annada aprèp annada, aquò se pòt pas far. Aquesta situacion fermenta cada branca de l’òbra, perque los òmes sentisson pas lor besonh de la guida del Sant Esperit.”
TAM1897 D 4.3Que se deu far? Lo Senhor aurà ara l’escasença de trabalhar? Li serà permés d’opèrar los cambiaments necessaris? Aqueste testimòni se deu pas aplicar en çò que nosautres prenèm aqueste trabalh e nos metèm bruscament a far los cambiaments. Mon còr deu èsser drech abans que pòsca participar a quin cambiament que siá. Çò que cal far es de nos rendre a Dieu, e puèi de lo daissar trabalhar a travèrs de nosautres. Nos impòrta pas qui son los òmes se Dieu i es.
TAM1897 D 4.4Nos cal pas començar ara de cercar de candidats que poiriam favorizar e metre a las plaças qu’ocupan d’autres; perque alara, quitament se eles serián fòra d’aquestas plaças, nosautres i seriám, e lo Senhor seriá tan luènh coma abans. Lo problèma ara es que lo Senhor es estat daissat de costat. Ara, se nos intràvem a lor plaça, lo Senhor seriá encara daissat de caire, e la causa anariá mai mal qu’abans. Mas es pas aquò que se vòl. I a pas de politica de far aicí; mas se la politica es en nosautres, serà aicí, e se mostrarà aicí. Se de verai un òme a de politica en el, lo melhor endrech per l’i despendre es dins lo mond dobèrt, demest los que son politics e res mai, perque es tot çò qu’es; e se la i despend pas, la despendrà dins la glèisa, e i espandirà solament de malifachas e de diablariás. E de segur, val mai qu’un tal trabalh siá dobèrt dins lo mond que dins la glèisa. Doncas, es pas per aquò que sèm aicí. Sèm aicí per trobar Dieu, e dobrir nòstres còrs per que ocupe la plaça que li aparten, del centre a la circonferéncia, dins cada pensada, mot e accion; e Dieu es pas un politician; es Dieu. Çò que nos cal far es cercar Dieu de tot còr, per que Dieu faga tot çò que se deu far; e o farà se li daissam far. Donatz a Dieu una escasença. Los que son sul camin devon se tirar del camin, e la resta de nosautres devèm nos téner a l’escart. Alara Dieu poirà aver la plaça que li aparten.
TAM1897 D 5.1Puèi, nos es citada aicí l’istòria de Nicodèm e de Crist. Nicodèm èra un cap en Israèl, e se ditz que « Nicodèm cerquèt una entrevista amb Jèsus de nuèch, en disent : ‘Rabbi, sabèm que siás un mèstre vengut de Dieu : perque degun pòt pas far los miracles que fas, se Dieu es pas amb el.’ » Tot aquò èra verai dins sa mesura, mas que diguèt Jèsus? El «li respondèt e li diguèt: En veritat, en veritat, te disi: Se un òme es pas nascut de nòu, pòt pas veire lo reialme de Dieu.» Aquí aviam un òme en una nauta posicion de fisança, un òme qu’èra considerat coma un que foguèt educat dins las costumas judaïcas, un que son esperit èra emplenat de saviesa. Possedissiá en efièch de talents d’un caractèr pas ordinari. Anava pas trobar Jèsus de jorn, perque aquò l’auriá fach l’objècte de remarca; seriá estat tròp umiliant per un cap dels Juïus de se reconéisser partisan del mespresat Nazarenc. Nicodèm pensa: «Vau verificar per ieu-meteis la mission e las pretensions d’aqueste mèstre, se es vertadièrament la lutz per esclairar los Gentils, e la glòria d’Israèl.
TAM1897 D 5.2Jèsus ditz practicament a Nicodèm: Es pas la controvèrsia que vos ajudarà. Son pas los arguments que portaràn la lutz a l’arma. Devètz aver un còr nòu, o podètz pas discernir lo reialme dels cèls. Es pas de pròvas mai grandas que vos menaràn a la bona posicion, mas de tòcas nòvas, de fonts d’accion nòvas: devètz tornar nascer. Fins que aqueste cambiament se faga, fasent tot novèl, las pròvas mai solidas que se poirián presentar serián inutilas. La manca es dins vòstre pròpri còr; tot deu èsser cambiat, o podètz pas veire lo reialme de Dieu.
TAM1897 D 5.3Aquò èra una declaracion fòrça umilianta per Nicodèm, e amb un sentiment d’irritacion repren las paraulas del Crist, en disent : « Cossí pòt un òme nascer quand es vièlh ? » Èra pas pro espiritual per discernir lo sens de las paraulas del Crist. Mas lo Salvador respondèt pas argument per argument. Levant la man amb dignitat solemna e calma, soslinha la vertat amb mai d’assegurança: «En veritat, en veritat, te disi: se un òme es pas nascut de l’aiga e de l’Esperit, pòt pas intrar dins lo reialme de Dieu. Çò que nasquèt de la carn es carn; e çò que nasquèt de l’Esperit es Esperit. Te meravilhes pas que t’aja dich: cal que nascatz de nòu. Lo vent bufa ont vòl, e n’ausisses lo bruch, mas pòdes pas dire d’ont ven e ont va; es aital de cada un que nasquèt de l’Esperit.’ Nicodèm li diguèt: ‘Cossí pòdon èsser aquelas causas?’
TAM1897 D 5.4Qualques esclairaments de vertat penetravan l’esperit del dirigent. Las paraulas del Crist lo empliguèron d’esglai, e lo menèron a la question : « Cossí pòdon aquelas causas èsser ? » Amb una granda sinceritat, Jèsus respondèt : « Siás un mèstre d’Israèl, e coneisses pas aquelas causas ? » Sas paraulas transmeton a Nicodèm la leiçon que, al luòc de se sentir irritat per las paraulas francas de la vertat, e de s’abandonar a l’ironia, auriá degut aver una opinion plan mai umila de se meteis, pr’amor de son ignorància espirituala. Pasmens, las paraulas del Crist foguèron dichas amb una dignitat tan solemna, e tanben l’agach e lo ton exprimissián un amor tal per el, que se ofendèt pas en comprenent sa posicion umilianta. De segur, qualqu’un encargat dels interèsses religioses del pòble deuriá pas èsser ignorant de la vertat tan importanta per eles de comprene coma la condicion per intrar dins lo reialme dels cèls. «En veritat, en veritat te disi,» contunhèt Jèsus, «Parlam de çò que sabèm, e testimòniam de çò qu’avèm vist; e vosautres recebètz pas nòstre testimòni. Se vos ai dich de causas terrèstras, e cresètz pas, cossí creiretz se vos disi de causas celèstas?»
TAM1897 D 5.5«Aquesta leiçon a Nicodèm la prepausi coma fòrça aplicabla a aqueles qu’uèi son en posicions de responsabilitat coma dirigents en Israèl, e que lors votzes son sovent ausidas en conselh, donant la pròva del meteis esperit que Nicodèm possedissiá.» Qual escotarà e daissarà las meteissas paraulas aver lo meteis efièch sus lors còrs e lors vidas uèi? Nicodèm foguèt convertit en consequéncia.
TAM1897 D 5.6Aquestas paraulas foguèron dichas als presidents de conferéncias, als ancians de las glèisas, e a aqueles qu’ocupan de pòstes oficials dins nòstras institucions. Sabètz se sètz un president de conferéncia. Vos parla; ditz: Devètz tornar nascer. Sabètz se sètz un ancian de glèisa. Vos parla; ditz: Devètz tornar nascer. Sabètz se ocupatz un pòste oficial dins una de nòstras institucions. Vos parla; ditz: Devètz tornar nascer. Ditz: Devètz vos convertir. Ditz pas que siatz jamai estats convertits; quitament s’avèm ja estat convertits, lo temps es tal que Dieu demanda una conversion mai prigonda, una consagracion mai fonda que jamai vos o ieu n’avèm coneguda. Impòrta pauc per vos o per ieu d’èsser estats convertits fa cinc, dètz o quinze ans, se sèm pas convertits ara, uèi. E uèi ditz, se ausissètz sa votz, endurissètz pas vòstres còrs. Uèi, mentre qu’es nomenat uèi, ditz a vos e a ieu, Devètz tornar nascer; devètz vos convertir; e se un òme torna pas nascer, pòt pas veire lo reialme de Dieu. E i a la promesa benesida, Vos donarai un còr novèl. Mercés al Senhor! Cerquem lo Senhor amb un còr tal, amb una tal ardor coma jamai abans, per que nos pòsca utilizar coma jamai abans; e alara levarà lo reproche de sa glèisa, e ela se levarà per anar endavant desliurada, bèla coma la luna, clara coma lo solelh, e terribla coma una armada amb de bandièras. Aquò es çò que lo Senhor vòl de vos e de ieu uèi. O aurà?