Fòra de Babilònia e d’Egipte
TAM1897 Q1 45.8Sermon prononciat lo diluns al ser, 15 de març de 1897 Imprimit dins lo Bolletín de la Conferéncia Generala, Primièr Trimèstre de 1897, Vol. 2, N° 1, pp. 45-54.
TAM1897 Q1 45.9Dins nòstra leçon d’ièr de ser, arribèrem a un punt de l’istòria de Juda ont los problèmas d’Assiria emplenavan lo país coma una inondacion. Desiravan s’en escapar, e lo Senhor los apelava a lo cercar de tot lor còr, per que los delivrèsse. Ensajavan, per de combinasons, de confederacions e d’alianças amb Egipte, de se delivrar eles meteisses.
TAM1897 Q1 45.10Aital contunhèt fins qu’arribèron a un moment de la vida d’Ezequia ont tota ajuda d’Egipte foguèt completament copada, non pas perque el o voliá, mas perque èra aital. Lo rei d’Assiria aviá passat entre Jerusalèm e la mar Mediterranèa e s’èra plaçat entre las armadas d’Egipte e de Jerusalèm, per empachar las fòrças de Juda e las fòrças d’Egipte de s’unir. Alara podiá batre l’una o l’autra separadament.
TAM1897 Q1 45.11La primièra vegada que Senacherib montèt contra Jerusalèm, faguèt la meteissa causa, e Ezequias aviá tant tort que se trapa escrich dins las Escrituras que sortiguèt a la rencontra del rei d’Assiria e diguèt: «Ai ofés; torna en rèire; çò que me pausaràs, o portarai.» E lo rei d’Assiria li impausèt trenta talents d’aur e tres cents talents d’argent, e Ezequia deguèt raubar la maison de Dieu per pagar l’impòst.
TAM1897 Q1 45.12La causa d’aqueste problèma èra que lo pòble d’Ekron s’èra revoltat contra los Assirians; mas lo rei d’Ekron èra fidèl al rei d’Assiria, e se jonhèt pas al pòble dins sa revòlta. Alara lo pòble lo prenguèt per fòrça coma presonièr a Jerusalèm, e lo liurèt a Ezequia per lo gardar. E Ezequia l’acceptèt. Ezequia èra talament solidari amb lor rebelion contra lo rei d’Assiria que foguèt dispausat a i participar aital.
TAM1897 Q1 45.13Lo rei d’Assiria montèt e prenguèt possession d’Ecron. Puèi partiguèt per Jerusalèm per anar quèrre lo rei d’Ecron e lo tornar installar sus son tròn a Ecron. Ezequia fortificèt la vila, e bastiguèt de remparts e totas las defensas que caliá far; mas aquò serviguèt de res, aquò los salvariá pas; perque Dieu los podiá pas salvar d’aquela manièra. Legirai lo compte de Senacherib d’aquela campanha, e tanben lo de la Bíblia. Aquestes dos comptes son entrelaçats dins « Empires of the Bible », pagina 322, e sus las tres paginas seguentas. Comenci de legir al paragraf 15. Senacherib explica cossí lo pòble d’Ecron s’èra revoltat, e cossí avián pres lor rei e l’avián fach presonièr. Ditz:—
TAM1897 Q1 46.1Los grands sacerdòts, nòbles e pòble d’Ecron, qu’avián mes en cadenas de fèrre Padiah, lor rei (que teniá la fe e lo culte d’Assiria); e a Ezequia, rei de Juda, l’avián liurat; e s’èran mostrats ostils a la divinitat; aqueles òmes ara èran espantats dins lor còr.
TAM1897 Q1 46.2E prenguèt possession de la vila, e contunha en disent: «Ezequia, rei de Juda, se sometèt pas a mon jo.» Puèi la Bíblia ditz: «Per aquò, Senacherib, rei d’Assiria, montèt contra totas las vilas fortificadas de Juda, e las prenguèt.» Puèi Senacherib ditz:—
TAM1897 Q1 46.3Quaranta-sièis d’aquelas vilas, de fortalesas fòrtas, e las vilas de lor territòri qu’èran sens nombre, amb d’engenhs de guèrra, las assetjèri, las prenguèri, las pillèri, e las comptèri coma butin.... Doscents mila cent cinquanta personas, pichonas e grandas, òmes e femnas, cavals, cavalinas, ases, camèls, buòus, e ovelhas sens nombre, del mitan d’eles ne menèri e los distribuiguèri coma butin.
TAM1897 Q1 46.4Alara la Bíblia ditz:—
TAM1897 Q1 46.5E quand Ezequias vegèt que Senacherib èra vengut, e qu’aviá l’intencion de far la guèrra contra Jerusalèm, se conselhèt amb sos princes e sos òmes valents per estancar las aigas de las fonts que èran fòra de la vila: e l’ajudèron. Aital, un grand pòble s’amolonèt, e estanquèron totas las fonts e lo riu que corria pel mitan del país, en disent: «Perqué los reis d’Assiria vendrián, e trobarián fòrça aiga?» Tanben, se faguèt fòrt, e rebastiguèt tot lo mur qu’èra romput, e l’alçèt fins a las torres, e bastiguèt un autre mur a l’exterior, e reparèt Millo dins la vila de David, e faguèt en abondància de dardas e d’escuts.
TAM1897 Q1 46.6Ara Senacherib ditz:—
TAM1897 Q1 46.7El [Ezequias], coma un aucèl dins una gàbia, dedins Jerusalèm, sa vila reiala, l’ai clausurat: contra el ai bastit de torres de sètge (car aviá donat l’òrdre de renovar las fortalesas de la pòrta màger de sa vila).
TAM1897 Q1 46.8E ara la Bíblia ditz:—
TAM1897 Q1 46.9E metèt de capitans de guèrra sus lo pòble, e los amassèt prèp d’el dins la carrièra de la pòrta de la vila, e los encoratgèt, en disent: Siatz fòrts e coratjoses, avètz pas paur ni vos daissetz abatre per lo rei d’Assiria, ni per tota la multitud qu’es amb el: perque i a mai de monde amb nosautres qu’amb el: amb el i a un braç de carn; mas amb nosautres es lo Senhor nòstre Dieu per nos ajudar, e per menar nòstras guèrras. E lo pòble se refortiguèt de las paraulas d’Ezequia, rei de Juda.
TAM1897 Q1 46.10Tot aquò èra pro verai, se solament foguèsse estat innocent dins aquela afaire; mas amb Padiah, rei d’Ecron, qu’èra a aquel moment presonièr a Jerusalèm, lo Senhor podiá pas donar son aprobacion a Ezequia per la via qu’aviá presa en defendre la vila. En consequéncia, Senacherib ditz:—
TAM1897 Q1 46.11Lo meteis Ezequia foguèt aclapat per la paur del repròchi de ma majestat; e l’Urbi, e sos pròpris soldats, e los autres soldats qu’aviá fach intrar dins Jerusalèm, sa vila reiala.
TAM1897 Q1 46.12Alara la Bíblia ditz:—
TAM1897 Q1 46.13E lo rei d’Assiria demandèt a Ezequia, rei de Juda, tres cents talents d’argent e trenta talents d’aur. E Ezequia li donèt tot l’argent que se trobèt dins la maison del Senhor, e dins los tresaures de la maison del rei. En aquel temps, Ezequia levèt l’aur de las pòrtas del temple del Senhor, e dels pilars que lo rei Ezequia, rei de Juda, aviá revestits, e lo donèt al rei d’Assiria.
TAM1897 Q1 46.14E d’aquò Senacherib ditz:—
TAM1897 Q1 46.15Al tribut precedent, pagat cada an, ai apondut lo tribut d’aliança de ma senhoriá e l’ai imposat sus el.... Los operaris, los soldats e los bastidors que, per la fortificacion de Jerusalèm, sa ciutat reiala, aviá recampats dins ela, portavan ara lo tribut. Amb trenta talents d’aur, 800 talents d’argent; de teissut, d’escarlata, brodat; de pèiras preciosas de granda talha; de divans d’ivòri, de tròns mòbles d’ivòri, de pèls de bufal, de fusta de dan, de fusta de ku, un grand tresaur de tota mena; e sas filhas, d’eunucs de son palais, de musicians mascles, e de musicianas femnas; a Nínive ma vila reiala, après ieu mandats. E per pagar lo tribut e far omatge, mandèt son ambaissador. Sas vilas que pillèri, las destacavi de son reialme, e las donèri a Mitinti, rei d’Ashdod, a Padiah, rei d’Ekron, e a Zilli-Bel, rei de Gaza. Redusiguèri son reialme.
TAM1897 Q1 46.16Aquò es l’istòria completa d’aquel verset de las Escrituras ont se ditz qu’Ezequia mandèt a la cort del rei d’Assiria e diguèt: «Ai pecat; torna de ieu: çò que me metràs, o portarai.»
TAM1897 Q1 46.17Qualques temps après aquò, Ezequias mandèt d’ambaissadors en Egipte, e Egipte formèt una aliança amb Ezequias e mandèt una armada. Senacherib n’ausiguèt parlar a temps per acampar son armada entre Egipte e Jerusalèm. Puèi mandèt d’en primièr un apèl a Jerusalèm a Ezequia per se rendre, e d’esperar fins a son retorn d’Egipte, e que vendriá e los emmenariá totes captius dins un país coma lo lor, que seriá tan bon coma lo lor. Mas Ezequia lor diguèt de respondre pas brica, e l’òme tornèt a Laquis, e trobèt que lo rei èra anat a Libna, e li ne faguèron lo rapòrt ailà.
TAM1897 Q1 46.18Alara Senacherib ausiguèt que las armadas d’Egipte montavan, e mandèt tornarmai una letra a Jerusalèm, disent çò que podiá far, e çò que lo Senhor podiá pas far; e que Ezequia deviá pas comptar sul Senhor, perque lo Senhor los podiá pas delivrar de sas mans; e cossí, un còp acabat amb lo rei d’Egipte, tornariá, e Jerusalèm subiriá las consequéncias.
TAM1897 Q1 46.19A aquel moment, Ezequia aviá aprés a far fisança al Senhor; pr’amor qu’aviá pas degun autre en qui far fisança. Foguèt finalament forçat de far fisança al Senhor. Per aquò, montèt al temple, pausèt aquela letra de Senacherib davant lo Senhor, e diguèt al Senhor: “La vaquí ara; podèm pas far res.” Senhor, agissètz per nosautres. E lo Senhor o faguèt. Aquela nuèit, l’armada de Senacherib foguèt tuada, e tornèt a Ninive. Aital, fin finala, per totes aqueles temps dificils, aqueles mals que los avián tocats, e que los avián acorralats tan completament que podián pas recebre d’ajuda d’Egipte ni d’enluòc mai, foguèron menats ont lo Senhor los voliá dempuèi lo començament — ont los podiá delivrar.
TAM1897 Q1 47.1Se avián dependut del Senhor totjorn coma o faguèron alara, lo Senhor auriá fach totjorn çò que faguèt per eles alara. Serián jamai estats meses jos la subjeccion d’Assiria, ni aurián agut res de far amb Egipte. Serián jamai estats raubats e menats captius. Aurián demorat coma lo pòble del Senhor e son reialme totjorn, demorant solets, sens èsser comptats demest las nacions.
TAM1897 Q1 47.2Ai pas besonh de seguir l’istòria de Juda en detalh. Es l’istòria de las dètz tribús un còp de mai. Seriá sonque tornar l’istòria que notèrem ièr de ser, fins que arribèssem al moment que lo Senhor mandèt son profeta a Sedecias, lo darrièr rei, e diguèt: «Tira lo diadèma, e leva la corona: aquò serà pas mai parièr: exalta lo bas, e abaissa l’aut. Capvirarai, capvirarai, capvirarai: e aquò serà pas pus, fins que venga aquel a qui aquò aparten; e li o donarai.
TAM1897 Q1 47.3Pauc de temps après aquò, tot lo pòble foguèt menat captiu a Babilònia, levat los mai paures del país que tenián pas res. Foguèron daissats dins lo país, per lo possedir coma volián. Aital, èra un avantatge a aquel temps d’èsser paure e de possedir pas res; e aquò foguèt escrich per la compreneson de totes los que vivon ara sus la tèrra. Es pas una benediccion d’èsser ric e de possedir de grandas proprietats ara. E los jorns venon lèu que los que son paures e an pas res seràn los que se portaràn lo melhor dins aqueste mond. Es aital qu’èra quand Jerusalèm foguèt destruida en aquel jorn, e foguèron emportats captius a Babilònia o tuats.
TAM1897 Q1 47.4Aquel temps, los que avián pas res podián aver d’ostals pertot dins lo país; perque avián tot lo país per eles. Totes los autres foguèron emportats captius. E es aital que serà tornarmai. Los que s’acrocan a las possessions d’aqueste mond, los que vòlon èsser rics, seràn emportats captius per lors riquesas, e periràn amb tot lo mond. Alara, los que son paures dins los bens d’aqueste mond, e qu’an pas res, perque an tot mes dins la causa de Dieu, demoraràn dins la tèrra del Senhor, quand totes los que demòran dins las tèrras de la tèrra seràn menats captius, e que tota la tèrra serà destruida.
TAM1897 Q1 47.5Aqueste compte de l’apostasia d’Israèl e de sa destruccion foguèt pas escrich per pas res. Oseas e las profecias mencionadas ièr de ser foguèron pas escrichas per pas res. Lo uèchen capítol d’Isaïas foguèt pas escrich per pas res. Aquestas paraulas foguèron escrichas per nosautres, e nos cal far atencion a elas en nòstre temps.
TAM1897 Q1 47.6Ara arribam als darrièrs jorns de Juda. Legissètz los libres de Jeremias e Ezequiel. Son una vertat actuala uèi per los Adventistas del Setèn Jorn, tant coma o es lo libre de l’Apocalipsi. Jeremias e Ezequiel son escriches per nosautres, sus qui son arribadas las fins del mond, perque aqueles libres foguèron escriches als temps que la fin de Juda arribèt; e la destruccion de Jerusalèm, e los temps que l’acompanhèron, son simplament enregistrats per indicar a tot lo pòble del mond los temps que la fin del mond e sa destruccion son pròchas, e per los avertir dels eveniments que l’acompanharàn, e de las tribulacions que l’acompanharàn.
TAM1897 Q1 47.7Israèl causiguèt un rei contra la protestacion del Senhor. Quand foguèron separats, las dètz tribús arribèron al punt que foguèron obligadas de dire: “Avèm pas de rei”; e lo Senhor diguèt: “Serai vòstre rei”. Tornèron dire: “Non; devèm aver un rei”. E aguèron un autre, e foguèt lo darrièr. Alara aguèron pas pus ni rei ni reialme; mas foguèron emmenadas presonièras e perdudas per totjorn, perque volián pas aver lo Senhor per lor rei.
TAM1897 Q1 47.8Juda demorèt encara un pauc, e puèi venguèt çò que legissèm fa un moment — « Levatz lo diadèma, e tiratz la corona ». Juda pòt pas mai aver de rei. Es obligada de dire : « Avèm pas de rei ». Deu anar en captivitat a Babilònia. Lo pòble e las tribús coma tals aguèron pas pus de reis fins que venguèt lor vertadièr Rei, al qual es lo drech de reinar e de governar; e quitament alara èran tan determinats, tan emplenats del meteis esperit que rebutèt Dieu als jorns de Saul, que volián pas que lo Senhor los governèsse; lo rebutèron, e causiguèron un rei d’aqueste mond—“Avèm pas d’autre rei que Cesar.”
TAM1897 Q1 47.9Es tot una istòria. Quand rejèctèron Dieu, o faguèron contra sa protesta, e causiguèron un rei que son nom èra Saül. Lo Senhor vegèt en aquò lor rejècte de Jèsus, lor rei, e la causida de Cesar e de Barrabas. Lor rejècte del Crist e la causida de Cesar èra solament la logica segura de lor rejècte de Dieu e de la causida de Saül. Quand lo rejèctèron e causiguèron Saül, lo Senhor sabiá que lo rejèctarián e causirián Cesar. E lo darrièr pas èra dins lo primièr.
TAM1897 Q1 47.10Es per aquò que lo Senhor diguèt: «Samuel, te rebutan pas, mas me rebutan ieu, per que regne pas sus eles»; e aquò vòl dire quicòm pels Adventistas del Setèn Jorn. Dieu vòl èsser lo Governant de son pòble, vòl èsser lo Rei de son pòble. Serà-t-el aquò? Son reialme serà pro? Son govèrn serà pro per son pòble? Aquò es la question ara, coma o èra la question alavetz. Èra pas pro per eles alavetz; perque se rendián pas a el de tot còr. Anèron al formalisme, e venguèron tan semblables al mond que tombèron dins l’idolatria del mond. Devián aver un rei, coma los autres pagans. E es la meteissa istòria uèi. Se Dieu es pas un sobeiran sufisent pels Adventistas del Setèn Jorn, es perque creson pas en el de tot còr. Es perque son talament semblables als pagans, que devon aver un govèrn pagan e un poder pagan per se protegir d’eles meteisses, e per se governar. Ò, que los Adventistas del Setèn Jorn d’auèi, escotèsson la paraula del Senhor d’auèi: Ieu serai vòstre Rei.
TAM1897 Q1 48.1Juda, coma o ai dich fa pauc, foguèt menat captiu a Babilònia, e qualques-uns dels mai paures demorèron dins lo país. Ailà aurián degut demorar. Mas anèron volontàriament en Egipte. Un còp de mai contra la protestacion del Senhor, anèron en Egipte. Aital tot lo pòble del Senhor foguèt escampilhat entre los pagans, a Babilònia e en Egipte. E doncas, a partir d’aqueste moment, las Escrituras parlan totas de son pòble menat de Babilònia e d’Egipte; e es encara aital.
TAM1897 Q1 48.2Uèi, la paraula es : « Sortissètz d’ela, mon pòble, per non participar a sos pecats, e per non recebre de sas plagas. » Aquò es Babilònia. E dins l’onzen capítol del libre de l’Apocalipsi, parla d’aquò qu’es «apèlat espiritualament Egipte»; e los que vencon la bèstia, e son imatge, e la marca, e lo nombre de son nom «cantan la cançon de Moïses» — pas quicòm de semblant — mas «la cançon de Moïses, lo servitor de Dieu». Quina èra la cançon de Moïses?—La cançon de la liberacion d’Egipte. Alara, quand aqueles qu’an la victòria sul bèstia, e sus son imatge, e sus sa marca, e sul nombre de son nom, cantan la cançon de Moïses, es perque son delivrats d’Egipte. Perque, uèi, e fins a la fin del mond, « D’Egipte ai cridat mon filh. » Uèi i a una Babilònia e un Egipte. Uèi i a de membres del pòble de Dieu en Babilònia e en Egipte. E uèi lo Senhor crida: «Sortissètz d’ela, mon pòble;» e, «D’Egipte ai cridat mon filh.»
TAM1897 Q1 48.3Agachatz-o tornarmai: Ont èra Nimrod?—Èra a Babilònia, e governava lo reialme de Babilònia. Ont èra Abraham?—Èra dins lo país governat pel reialme establit per Nimrod. Mas Dieu lo cridèt fòra d’aquel país. Aquel país èra Babilònia, a l’encòp espiritualament e fisicament. E mai qu’aquò: Nimrod èra lo filh de Cush, e Cush èra lo filh de Cam, e Egipte es la tèrra de Cam. Atal, en Nimrod i aviá a l’encòp Egipte e Babilònia. E quand Dieu apelèt Abraham, l’apelèt a sortir a l’encòp d’Egipte e de Babilònia. E «se sètz a Crist, alara sètz la descendéncia d’Abraham, e d’eretièrs segon la promesa». E vosautres sètz apelats a sortir a l’encòp d’Egipte e de Babilònia.
TAM1897 Q1 48.4O, que nos metèm totes a estudiar la Bíblia, e a la legir per çò que ditz, pels senses espirituals que conten. Alara la Bíblia entièra, del primièr verset fins al darrièr, serà una causa viva e lusenta per cadun de nosautres.
TAM1897 Q1 48.5Puèi trobèrem Israèl en Egipte, e lo Senhor los ne faguèt sortir tornarmai. Alara rebutèron lo Senhor, e la fin ne foguèt que foguèron menats en captivatge a Babilònia, e tornèron en Egipte. E quand Jèsus venguèt, lo rebutèron, e causiguèron Cèsar. Puèi venguèt la Glèisa crestiana, e i aguèt l’apostasia de la Glèisa que faguèt una autra Babilònia, e Dieu apelèt lo pòble de sortir d’aquela Babilònia. Al temps de la Reforma, los apelèt a sortir d’aquela Babilònia. Puèi venguèt lo Protestantisme, lo Cristianisme reformat, que apostasiá, e ara fa una imatge a la bèstia, çò que torna menar Babilònia, maire e filhas, unidas als govèrns del mond. E encara Dieu apèla: Sortissètz de Babilònia, « Sortissètz d’ela, mon pòble. »
TAM1897 Q1 48.6La filosofia que faguèt l’apostasia dins la Glèisa crestiana; l’ensenhament fals e pagan que foguèt portat dins las escòlas crestianas e que menèt a l’apostasia, venguèt d’Egipte. Aquela filosofia egípcia pervertiguèt las escòlas crestianas, faguèt l’apostasia, e bastiguèt la Glèisa de Roma, que uèi es a l’encòp Babilònia e Egipte. E es aital qu’uèi, dins la vertat viva del present, lo Senhor apèla son pòble a sortir a l’encòp de Babilònia e d’Egipte.
TAM1897 Q1 48.7Mas lo Senhor vòl tot. Vòl regnar sus tot. Vòl son reialme sus tot. Vòl que siá aital dins la glèisa; vòl que siá aital dins l’escòla; vòl que siá aital dins las institucions d’edicion; vòl que siá aital pertot, ont son nom es nomenat. Li daissaretz far aital?
TAM1897 Q1 48.8Se es aital, vosautres, cadun per se, devètz començar per daissar lo Senhor prene tota la plaça dins vòstre còr. Daissatz aquel Rei regnar aquí dins son reialme, dins son reialme de l’Esperit. Aquela Reialtat e aquel règne devon èsser tan plens e absoluts que reconeisseretz pas cap de rei, cap de sobeiran, mas Dieu, e pas cap de lei, mas la de Dieu.
TAM1897 Q1 48.9Alara, e pas abans, serem desliurats d’Egipte e de Babilònia. E alara, un còp aital desliurats d’Egipte e de Babilònia, se poirà dire vertadièrament, e lo Senhor o dirà alara a l’univèrs entièr: «Vaquí los que gardan los comandaments de Dieu, e la fe de Jèsus»,—pas los que faguèron de son melhor,—mas serà lo certificat de Dieu davant l’univèrs, que senhala un pòble sus la tèrra que garda los comandaments de Dieu, e la fe de Jèsus. Aquel temps es pròche, e Dieu apèla un pòble fòra de Babilònia e fòra d’Egipte per que se faga, e per que pòsca certificar: «Vaquí un pòble que me daissarà los governar, e qu’a pas besonh d’autre governant, d’autra lei, ni d’autre govèrn que lo de Dieu.»
TAM1897 Q1 48.10Ara, tornatz legir aquò. Dieu comencèt l’òme amb lo primièr de totes los comandaments presents en el e vivent en el: «Aimaràs lo Senhor ton Dieu de tot ton còr, e de tota ton arma, e de tot ton esperit, e de tota ta fòrça.» L’òme prenguèt un autre camin, escotèt un autre que parlava, e aital perdèt tot. Dieu lo tornèt metre sus sos pès, e li tornèt donar lo privilègi d’aimar Dieu de tot son còr, son arma, son esperit e sa fòrça. En pauc de temps, sos descendents s’èran alunhats tant de Dieu que lo Senhor podiá pas aver cap de plaça dins lor vida, e lo pòble deguèt èsser esborrat de la tèrra per un deluvi. I aviá pas que uèch armas que volián aver lo Senhor dins lor vida.
TAM1897 Q1 49.1Lo Senhor tornèt començar son òbra sus la tèrra amb uèch personas. Per eles, lo primièr de totes los comandaments èra: «Aimaràs lo Senhor ton Dieu de tot ton còr, e de tota ton arma, e de tot ton esperit, e de tota ta fòrça.» Mas s’alonhèron d’aquò, aguèron d’autres dieus, e de l’idolatria passèron a la monarquia. Un estat foguèt organizat — lo primièr estat del mond. Foguèt lo fruch de l’apostasia.
TAM1897 Q1 49.2D’aquel estat malvag, Dieu tornèt apelar son pòble e comencèt una novèla raça d’èssers. Dieu apelèt Abraham d’aquel país, de sa parentela e de l’ostal de son paire, cap a un país que li mostrariá. E li donèt pas quitament un lòc ont pausar lo pè sus la tèrra; mas prometèt que lo donariá a el e a sa descendéncia après el, alara qu’aviá pas encara d’enfant. Aital Dieu lo cridèt de la tèrra ont demorava, e li donèt pas de patria dins lo mond. Per aquò, Abraham, l’amic de Dieu, la glèisa de Dieu, demorèt sens cap de patria dins aqueste mond, e « se sètz a Crist, alara sètz de la descendéncia d’Abraham, e d’eretièrs segon la promesa. »
TAM1897 Q1 49.3Devèm caminar dins las passas de la fe de nòstre paire Abraham, qu’aviá, encara incirconcís. Sètz sens país dins aqueste mond? Lo Senhor vos crida de vòstre país, cap a la tèrra que vos mòstra. Es lo país celèste. L’acceptaretz?
TAM1897 Q1 49.4Los descendents d’Abraham anèron en Egipte, e Dieu los separèt d’aquel país. Moïses foguèt lo grand exemple d’aquela epòca. Èra eretièr del tròn. Mas virèt l’esquina a aquò, e anèt amb Dieu; e deguèt virar l’esquina a aquò per anar amb Dieu.
TAM1897 Q1 49.5Dieu liberèt son pòble, e li diguèt: « Lo pòble demorarà sol, e serà pas comptat demest las nacions. » Mas apostasièron de Dieu, e se nomenèron un rei e un estat coma los pagans a l’entorn d’eles; e que ne venguèt? Aquò lor portèt de bon? Lo Sénher los abandonèt pas; mas aquela causa lor portèt de ben? Foguèt una davalada contunha, cap aval, cap aval, cap aval, fins que foguèron dividits, e puèi los dos anèron a la ruïna; e dempuèi aquel jorn fins ara son estats de «errants entre las nacions». Son pas estats comptats demest las nacions, e mai s’o ensagèron.
TAM1897 Q1 49.6Aital, quand lo Crist venguèt, tornèt establir una familha espirituala. Mas tornèt venir l’apostasia, e la Glèisa se daissèt anar a l’idolatria e al paganisme, e establiguèt un govèrn — Glèisa e Estat tornarmai. Èra lo papat; e qué ne serà? — Sabètz qu’es per «anar a la perdicion». Alara Dieu tornèt establir una familha espirituala dins lo Cristianisme Protestant. Mas aquel a apostasiat, s’es jonch a la maire de las meretrisas, e establís l’imatge de la bèstia,—un estat sus la tèrra que professa d’èsser lo reialme de Dieu; e qué ne serà de tot aquò?—Sabètz qu’es per èsser destruit amb una destruccion eterna.
TAM1897 Q1 49.7Que venguèt del reialme de Nimrod?—Foguèt destruit. Que venguèt del reialme d’Egipte?—Foguèt destruit. Que venguèt del reialme d’Assiria?—Foguèt destruit. Que venguèt del reialme de las dètz tribús?—Foguèt destruit. Que venguèt del reialme de Juda?—Foguèt destruit. Que venguèt del reialme de Babilònia?—Foguèt destruit. Que venguèt del reialme de Medo-Pèrsia?—Foguèt destruit. Que venguèt del reialme de Grècia?—Foguèt destruit. Que venguèt del reialme de Roma?—Foguèt destruit. Que venguèt dels dètz que seguiguèron?—Seràn destruits. Que venguèt del papat que s’establiguèt sus las roïnas de Roma?—Deu èsser destruit. Qué ne serà del reialme que se fa a son imatge, dins los Estats Units?—Serà destruit.
TAM1897 Q1 49.8Lo Sénher nos voldriá mostrar que voldriá pas que son pòble siá ligat a aquelas causas. Es pas la leiçon qu’i a? Vòl que son pòble fixe sas afeccions sus çò que perís? D’Adam fins ara, Dieu a apelat los òmes per que li permetan de reinar, per que siá lor rei; que lo pòble sortisca de son país, de sa parentela, de l’ostal de son paire, e demòre a despart, e siá pas comptat demest las nacions. Trobarà jamai un pòble que li daissarà far a son biais?
TAM1897 Q1 49.9(Voses) Òc.
TAM1897 Q1 49.10Òc; sabèm qu’aurà un tal pòble, perque la paraula de Dieu o ditz. Mas aurà aquel pòble demest aqueles que professan ara èsser son pòble? Aquò es la question. Serètz-ne un d’aqueles? Voldretz èsser un d’aqueles?—Ditzetz, Òc. Alara, sortiretz de vòstre país, e de vòstra parentela, e de l’ostal de vòstre paire? Demoraretz sol, e seretz pas comptat demest las nacions? Aurètz Dieu per rei, e pas cap d’autre rei? Aurètz lo govèrn de Dieu per vòstre govèrn, e auretz pas besonh d’autre govèrn?
TAM1897 Q1 49.11Non pas que vos rebellaretz contra cap autre govèrn; simplament n’avètz pas besonh d’un autre perque avètz lo melhor govèrn—lo govèrn que es perfièch. Se aquel govèrn es dins vòstra vida, auretz pas besonh de cap govèrn sus la tèrra per vos governar, e auràn pas cap de problèma ni de dificultat amb vos. Es tot çò que lo Senhor demanda. Li permetretz d’o aver dins vòstra vida?
TAM1897 Q1 50.1Es exactament dins lo messatge del tresen àngel que, per el e a travèrs el, Dieu prepausa d’« establir lo Cristianisme sus una basa eterna ». Alara, tan segur coma dins lo messatge del tresen àngel, Dieu establís lo Cristianisme sus una basa eterna, serà un Cristianisme que serà pas ligat a res sus aquesta tèrra. Serà ligat solament a Dieu; solament a sa paraula eterna; esclairat per son Esperit eternal; ensenhat per El que sos començaments son dempuèi los jorns de l’eternitat; e aital menat a Dieu l’Eternal, per que regne, e jos el seràn los braces eternals.
TAM1897 Q1 50.2Sabi, e sabètz, que i a de fraires que pensan pas qu’aquò siá just. Fa dos ans foguèt predicat, e foguèt publicat dins lo BULLETIN. Per fòrça foguèt pas acceptat. Per d’unes es pas encara acceptat. Se pensa qu’es tot a fait fals. Mas a la darrièra Conferéncia Generala, nos foguèron legits dos testimònis,—escriches especialament per aquesta Conferéncia, e un d’eles, tròbi, es imprimit dins lo BULLETIN n° 4; lo segond es pas encara imprimit, mas o serà, supausi, lèu,—reprochant als Adventistas del Setèn Jorn de s’engatjar dins los afars politics. Vau legir aicí un passatge que vos mostrarà l’idèa:—
TAM1897 Q1 50.3Lo Sénher Jèsus es decebut de son pòble. Es lo Capitàn, devon se ranger jos sa bandièra. An pas de temps, de saviesa, ni de fòrça a despensar per prene partit per de partis politics. Los òmes son agitats per una activitat intensa dempuèi jos, e los filhs e las filhas de Dieu devon pas donar lor influéncia a aquesta lucha politica. Mas quina mena d’esperit pren possession de nòstre pòble, quand aqueles que creson que sèm ara jos lo messatge del tresen àngel, lo darrièr messatge de misericòrdia al mond, fraires de la meteissa fe, apareisson portant los insignes de partits politics opausats, proclamant de sentiments opausats e declarant lors opinions divididas?
TAM1897 Q1 50.4Ara pausi aquesta question jos la forma d’una proposicion: Se çò que foguèt predicat fa dos ans sus aqueste subjècte del govèrn e de la Glèisa foguèsse estat acceptat e seguit per totes los Adventistas del Setèn Jorn, i auriá pogut aver una plaça per aquel testimòni?—Clarament, non. Alara, aquelas leçons demandavan çò qu’èra pas corrècte, quand apelavan lo pòble de Dieu a una posicion ont seriá estat impossible per el de trobar de fautas en eles? Vòli dire sus aqueste punt particular. Vòli dire que quand una linha de vertat es presentada a partir de la paraula de Dieu, que, se son pòble l’acceptava davant Dieu e lo mond, los metriá dins una posicion tala que seriá impossible pel Senhor de trobar de fautas en eles dins las causas ligadas a aquela linha de vertat, es pas segur d’acceptar aquò coma la vertat? Cossí poiriá èsser fals?
TAM1897 Q1 50.5Mas aquò es sonque un dels testimoniatges. L’autre testimoniatge a pagina aprèp pagina de repròch del meteis genre, a son pòble, per s’engatjar dins las discussions politicas de la campanha passada; de sòrta qu’en dos testimoniatges successius, lo Senhor es estat forçat de mandar un repròch a son pòble per far exactament la causa de la quala serián estats salvats, s’aguèsson acceptat lo messatge que lor foguèt donat dètz-e-uèch meses abans que la campanha comencèsse. Perqué, doncas, lo Sénher mandèt aquel messatge a son pòble dètz-e-uèch meses abans que i aguèsse cap d’ocasion per eles de prene lo camin contrari? Voliá pas que son pòble siá preparat quand aquel temps de confusion e de discussion arribèt sus eles, per que coneguèssen lo bon camin, e que sián pas confus amb los autres que foguèron confus, e aital participèssen pas a las causas que deu reprendre?
TAM1897 Q1 50.6Non demandi ara que degun l’acèpte solament perque i es. Demandi que l’acèptan, que l’estudien, que prègan dessús, que l’observan e que l’acèptan perque es la vertat, e que aquò desliurarà lo pòble de Dieu de la possibilitat que siá jamai apelat per los reprendre o corregir sus un tal ponch. Pr’aquò sabi qu’i a de fraires que pensan encara que tot aquò es erronèu; e dison que demandava a nòstre pòble de prene una posicion extrèma, e qu’èra prene una posicion extrèma. Pòt aquò èsser una posicion extrèma que plaça lo pòble de Dieu ont vòl que se tenhan, per que sián completament liures de totas aquelas causas confusas que confondon lo mond?
TAM1897 Q1 50.7Aqueste an, la meteissa linha de pensada es venguda d’un autre biais. Los escriches que foguèron citats fa dos ans son pas estats mencionats brica dins las leiçons d’aqueste an. Èra l’evangèli alara; es l’evangèli ara; pr’amor qu’es simplament l’evangèli que penètra tota la Bíblia, e podètz pas tocar la Bíblia enluòc sens que diga aquò.
TAM1897 Q1 50.8I a una autra causa que nos cal considerar. Se prenèm part a d’afars politics e a de discussions politicas, de personas diferentas prendràn de costats diferents, dins de partits politics opausats, proclamant de sentiments opausats, e declarant lors opinions divididas, tot en professant d’èsser fraires. Quin es lo darrièr pas dins l’activitat politica?—La guèrra, de segur. Alara, qué i a dedins, al començament?—Simplament çò qu’i a a la fin—la guèrra. Es aquel esperit, del començament a la fin. Los fraires en Crist, que son un en Crist, pòdon s’engatjar dins quicòm que los menarà a èsser devesits, dins l’esperit d’antagonisme? O pòdon?—Non; pas e demorar un en Crist. Devon cercar l’unitat, cercar l’unitat de l’Esperit, « s’esforçant de gardar l’unitat de l’Esperit dins lo ligam de la patz ».
TAM1897 Q1 50.9D’unes an volgut seguir sa logica, e admetre qu’a la fin es permés, quitament per de crestians, quin que siá crestian, los Adventistas del Setèn Jorn o d’autres, de combatre. Pas de se combatre entre eles, de segur, mas de combatre per lor país, e de participar a la guèrra per manténer lo govèrn civil. Mas ont es lo país del crestian? Ont es lo govèrn del crestian? O podètz dire?
TAM1897 Q1 50.10(Voses) «Non es d’aqueste mond.»
TAM1897 Q1 50.11Es pas d’aqueste país, e pas d’aqueste mond. Nòstre reialme e nòstre país son pas d’aqueste mond. Mas los crestians pòdon combatre per lor país amb d’armas de guèrra carnala? Lo Rei d’aquel país se daissèt crucificar, metre a mòrt, e enterrar luènh de la vista, puslèu que de levar la man per combatre per son país. Alara, quicòm que sa logica va fins a aquel punt, pòt èsser verai al començament?
TAM1897 Q1 51.1Mas aquò es pas tot. Se nosautres, coma Adventistas del Setèn Jorn, devèm predicar aqueles principis e nos i tenèm, i a un pas important que cal far, per justícia al govèrn dels Estats Units, per justícia a l’Estat de Michigan e a mantun autre Estat, per que siam presentats jos la bona lutz.
TAM1897 Q1 51.2O disi tornarmai, per que comprengatz de qué parli. Se deu èsser que devèm acceptar lo principi que los crestians pòdon combatre, pòdon levar lor braç drech per defendre lo país e lo govèrn e tot aquò, alara la denominacion, per justícia a ela meteissa, e subretot per justícia al govèrn dels Estats Units e a mantun dels Estats, o deu proclamar publicament, e repudiar e inversar lo camin que la denominacion aviá un còp pres coma tala.
TAM1897 Q1 51.3Ai aicí dos pichons documents imprimits en 1865, mas çò qu’i es escrich se passèt en 1864. Un d’eles es intitulat «Punts de vista dels Adventistas del Setèn Jorn Concernent lo Port d’Armas, presentats als Governadors de Plusors Estats e al Prevòst-Marescal General [valent a dire, dels Estats Units], amb una Partida de la Lei d’Enrolament».
TAM1897 Q1 51.4A aquel temps, los Adventistas del Setèn Jorn, per mejan del Comitat de la Conferéncia Generala, representèron al govèrn dels Estats Units, al govèrn de l’Estat d’Illinois, de Michigan, de Pennsilvània, de Wisconsin, e d’un o dos autres Estats, que los Adventistas del Setèn Jorn, coma crestians, e perque èran crestians, podián pas admetre que los crestians poguèsson, en cap de circonstància, portar d’armas o combatre. L’autre document es d’extraches dels escriches e de las publicacions dels Adventistas del Setèn Jorn, per justificar lo govèrn en acceptant de la denominacion aquela argumentacion coma autentica.
TAM1897 Q1 51.5Ara, se aquela ordenança deu èsser revirada, e se devèm acceptar l’opinion que los crestians pòdon combatre dins quinas que sián las circonstàncias, per lo govèrn o per quina que siá autra rason, alara nos devèm al govèrn dels Estats Units de far que lo Comitat de la Conferéncia Generala, que representa la denominacion, aja d’anar al govèrn dels Estats Units e de lor dire qu’avèm cambiat nòstras opinions; e anar trobar los governadors d’aquestes Estats per lor dire qu’avèm cambiat nòstras opinions; de sòrta que los archius demòren conformes a nòstras nòvas e revisadas opinions sus aquel subjècte.
TAM1897 Q1 51.6Ara, cresi pas un sol moment que deuriám nos aténer a quicòm que foguèt fach, simplament perque foguèt fach. Mas se la causa que foguèt facha èra justa, alara mantenètz-la. E disi ara que, se nòstras opinions devon cambiar sus aquò, nos devèm a aqueles govèrns de los ne prevenir, per que pensen pas de nosautres quicòm de diferent de çò que sèm. Aquò es çò que se deu als govèrns; perque coma denominacion nos sèm oficialament enregistrats coma sostenent la posicion opausada.
TAM1897 Q1 51.7Fa dos ans, quand aquelas leçons foguèron donadas, sabiái pas qu’aqueles documents existiguèsson. Sabiái pas qu’existiguèsson fins a l’entorn del començament de l’annada 1897. Qualqu’un me los mandèt dins una envelopa, e es tot çò que ne sabi. Foguèron imprimits en 1865 per la « Steam Press of the Seventh-day Adventist Publishing Association, Battle Creek, Mich. » Los noms del Comitat de la Conferéncia Generala i son signats suls documents presentats al govèrn dels Estats Units, e los noms dels Comitats de las Conferéncias d’Estat i son signats suls documents presentats als governadors dels Estats.
TAM1897 Q1 51.8Ara vos legirai qualques extraches que foguèron alara imprimits a partir de documents, publicacions e papièrs dels Adventistas del Setèn Jorn, coma pròva pel govèrn dels Estats Units e pels governadors dels Estats, que aquela posicion presa pel Comitat de la Conferéncia Generala de la denominacion èra lor posicion de principi, e non pas una inventada per l’ocasion, per escapar a la conscripcion militara o als resultats que venián sul país a causa de la guèrra. Aqueste document foguèt presentat coma pròva a aqueles govèrns que s’agissiá d’un principi pels Adventistas del Setèn Jorn, e que i demoravan fidèls perque èra lo cristianisme.
TAM1897 Q1 51.9Vau legir qualques extraches d’aquò, e veiretz çò que vegèri tre que o legiguèri,—que s’aviái agut aquel document davant ieu fa dos ans dins aqueste Tabernacle, auriái pas pogut ensenhar los principis qu’i son, mai clarament que non o faguèri dins las leçons que donèri, e que foguèron publicadas dins lo Bolletín de la Conferéncia Generala. Vaquí un extrach de çò qu’es estat escrich dins lo Signs of the Times, pel pastor James White, en 1853:—
TAM1897 Q1 51.10La glèisa professanta de Crist a daissat lo braç de son vertadièr espós, e ara se repausa sul braç fòrt de la lei. Cèrca proteccion e d’èsser noirida pels govèrns corromputs del mond, e es representada a bon drech per las filhas bordèlas de la vièlha maire, ela essent un simbòl de la Glèisa Catolica. Coma la femna deu èsser unida a son marit, aital la glèisa deu èsser unida a Crist, e en luòc de cercar proteccion dins lo braç de la lei, se refortir solament al braç potent de son Benamat. La glèisa es illegalament maridada al mond. Aquò se vei dins los divèrses departaments del govèrn civil. Quitament dins lo departament de la guèrra, se vei lo ministre professat de Jèsus Crist se trufar del Dieu de patz amb sas pregàrias per la victòria en batalha.
TAM1897 Q1 51.11Encara, un extrach citat del Review and Herald del 9 de mai de 1854:—
TAM1897 Q1 52.1Que sián pròchas o non aquelas causas [se tracta de la venguda del Senhor], lo fach demòra; un esperit de guèrra es a l’òbra, un esperit d’òdi e d’engan. Es son influéncia contaminanta que nos fa paur,—es l’influéncia demoralizanta de la familiaritat amb las idèas de guèrra e de chaple, es l’excitacion malsana, l’esperit de partit amar, qu’es mal, e que fa que lo mal se propague.
TAM1897 Q1 52.2Que se diga pas qu’i a pas de perilh per los disciples del Crist a causa d’aquestas causas. I a de perilh; perque quand « l’iniquitat abundarà, l’amor de mantuns se refregirà ». Talas son las simpatias misteriosas e inexplicablas que ligan l’òme a l’òme, que defendon un interès separat e isolat, que prenèm inconscientament lo ton preponderant, e o sabèm pas fins que l’esperit es desvirat e inquiet; e aital, essent dins un estat malsan, es prèst a recebre e a concebre lo mal. Lo flagèl moral es quitament mai destructor que la pestiléncia.
TAM1897 Q1 52.3Un autre extrach reimprimit de la *Review and Herald* del 31 de julhet de 1856:—
TAM1897 Q1 52.4Jèsus a dich : « Seguissètz-me. » Quina es, car fraire, cara sòrre, vòstra nòrma de fe ? Es pas la Bíblia ? Respondètz Òc. Alara, anam veire se seguissèm Jèsus o non. Vos precedissi dins vòstre camin, e rasonarai amb vos ; e aquel camin es cadun de nòstres actes de vida. Farem d’en primièr una vista d’ensemble, e demandarem : Agissètz coma lo mond ? Mas demandatz, Qué volètz dire? Ensajarai de vos o dire. Prenètz partida amb lo mond dins sas maximas e sas leis? Se es lo cas, vòstre camin es pas aquel que Jèsus percorreguèt. Jèsus diguèt: «Eles (los discípols) son pas del mond, coma ieu soi pas del mond.» Quand vegèretz Jèsus dins la sala de justícia de Cesar?—Jamai, sonque quand foguèt menat coma un agnèl a la matança.
TAM1897 Q1 52.5Mas volèm de bonas leis, e es nòstre dever de far que d’òmes bons las fagan e las executen.
TAM1897 Q1 52.6Veraiament, volèm de bonas leis; e Jèsus nos a pas daissats per lo seguir sens elas. Ditz: «La paraula que ausissètz es pas de ieu, mas del Paire que m’a mandat.» Joan 14:24.
TAM1897 Q1 52.7Lo salmista ditz: «La lei del Senhor es perfècta, convertís l’arma.» Salm 19:7. Pau ditz: «Tota l’Escritura es donada per inspiracion de Dieu, e es utila per la doctrina, per la reprimenda, per la correccion, per l’instruccion dins la justícia: per que l’òme de Dieu siá perfècte, completament equipat per totas las bonas òbras.» 2 Timòtèu 3:16, 17. Qu’en volètz mai, o qu’en volètz mens, car fraire?
TAM1897 Q1 52.8La seguida logica es que demandatz a vòstre agent de promulgar de leis que, se son pas respectadas, son aplicadas per la glaiva, una arma non crestiana. Aquestas leis son l’essencial, la vida, l’èsser d’aqueste govèrn del qual fa partida, que pòt manténer sa nacionalitat solament amb d’arsenals o d’otisses de mòrt, de grandas marinas e d’armadas equipadas de lors armas mortalas. Puèi plaçatz vòstre bon fraire crestian, seguidor del Príncep de la Patz, a costat de l’escafaut, per infligir la mòrt; o al cap d’un còs d’armada, amb un mandament d’habeas corpus per tornar metre en esclavatge un paure fraire, pel crime d’aver desirat respirar l’aire liure del cèl. O, se es vòstre magistrat principal de la nacion, montatz vòstre bon evesque sus un caval de guèrra, armat de cap a pès, general en cap de totas las fòrças de la mòrt dins la nacion.
TAM1897 Q1 52.9Demandariái, cars seguidors de Jèsus, se l’òme pòt far just de tuar, quand Dieu a dich : « Tuaràs pas » ? Tota la trama del govèrn uman repausa pas sus l’espasa ? Seràn pas reduits en tròces quand vendrà aquel que ten lo drech de regnar dins la justícia ?
TAM1897 Q1 52.10Mas soi pas en guèrra amb los govèrns umans. Non, non. David ditz dins un imne de lausenja a Dieu: «De segur, la colèra de l’òme te lausarà: lo rèsta de la colèra, tu l’arrestaràs.» Salm 76:10. «Car los magistrats son pas un espant per las bonas òbras, mas per las malas. Vòls pas doncas aver paur de la poténcia? Fai çò que es bon, e auràs de laud d’ela. Car es un ministre de Dieu per ton ben [ crestian ]». Romans 13:3, 4.
TAM1897 Q1 52.11Se, mos fraires, gardatz a l’esperit que los crestians son una companhiá diferenta, un pichon tropèl, separat, causit del mond, per èsser de luses dins lo mond, o per lo mond, que lo mond en vesent lors bonas òbras (la lutz), siá menat a se jónher al pichon tropèl, comptat cada jorn per la matança, e aital glorificar vòstre Paire Celestial, alara poiretz comprendre de passatges tals coma Romans 13, e 1 Timòtèu 1; 2, que notarai mai tard. «Que lo tròç de terralha se batèsca amb los tròces de terralha de la tèrra» [Isaïas 45:9]; mas, que los crestians possediscan l’esperit de Jèsus, alara lo seguiràn.
TAM1897 Q1 52.12Avèm vist qualques resultats dels crestians professants que seguisson lo mond? Que nos prepare doncas a ganhar una eminéncia coma o faguèt Balaam, quand Balac lo cridèt per maudir Israèl, quand prononcièt sa parabòla e diguèt: «Cossí maudirai aquel que Dieu a pas maudit? O cossí desfisarai aquel que lo Senhor a pas desfiat? Car dempuèi lo som de las ròcas lo vesi, e dempuèi los puèges l’admiri: vaquí, lo pòble demorarà sol, e serà pas comptat demest las nacions.” Numèros 23:8, 9.
TAM1897 Q1 52.13Legissi ara un autre extrach, reimprimit de la *Review*, datat del 14 d’agost de 1856:—
TAM1897 Q1 52.14Lo evangèli de Jèsus vos a donat lo drech d’utilizar l’espasa, de vos armar amb d’armas carnals, de prene l’espasa per « proveire per vòstre ostal », de liberar los oprimits del poder de l’opressor, en trencant lo seisen comandament de Dieu, « Tu tuaràs pas » ? Jèsus ditz : « Aimatz vòstres enemics. »
TAM1897 Q1 52.15Pensatz que vosautres, coma crestians que vivètz jos l’evangèli, avètz una autorizacion biblica de vos mesclar a las luchas politicas de quina que siá manièra? Siá en legiferant, siá en executant las leis del govèrn uman? Se es lo cas, pensi que vos enganatz fòrça.
TAM1897 Q1 52.16Aquò es çò que la denominacion diguèt en 1864. Presentèron aquò al govèrn dels Estats Units, coma pròva que cresián pas en la guèrra, e que podián pas prene part a la lucha armada, e que se foguèsson recrutats, se podiá pas esperar que combatèsson. E lo govèrn dels Estats Units escotèt lors representacions, e prenguèt de mesuras per que poguèsson anar dins los espitals ont podián far lo trabalh de ministres de l’evangèli, e sonhar los malauts, e portar lo salut als moribonds. Ara, se aquò es per èsser revocat, nos caldrà nos presentar onèstament davant lo govèrn, e declarar qu’es estat revocat.
TAM1897 Q1 52.17Contunhi de legir:—
TAM1897 Q1 52.18Tot tèxte que podètz citar, o tota rason plausibla que podètz donar, deu èsser testat per l’Escritura clara e literala. Se pòt que notem totas aquelas Escrituras o rasons que preconizatz, al moment apropriat; mas d’en primièr, escotarem l’evangèli. Pels crestians que son dispausats a seguir Jèsus, aquò deuriá sufir.
TAM1897 Q1 52.19Jèsus ditz: «Se qualqu’un me servís, que me seguisca.» Joan 12:26. Mas disètz: «Aquò o pòdi far, e servir coma un ciutadan fidèl de mon país, dins sas politicas e son govèrn nacional?» Arrestatz. Jèsus ditz: «Ningun pòt servir dos mestres.» Mateu 6:24. « Se èretz del mond, lo mond aimariá çò qu’es a el; mas perque sètz pas del mond, mas que vos ai causits fòra del mond, per aquò lo mond vos òdia. » Joan 15:19.
TAM1897 Q1 52.20Quina part podètz prene dins las politicas del mond, se « sètz pas del mond », mas sètz odiats pel mond, e sètz causits « fòra del mond » ? Mas nos cal daissar lo govèrn dins las mans dels malvats ? disètz. O podètz pas empachar. Los òmes malvats e los sedusents se faràn de mai en mai malvats; e al temps de la fin del mond, los malvats faràn lo mal, e cap dels malvats comprendrà pas. Daniel 12:10. La rason es perque lo mond vòl pas obedir a Dieu, ni seguir Jèsus, en reconeissent pas qu’i a un sol Legislator. Jacme 4:12.
TAM1897 Q1 53.1«Per aquò, diguèt lo Senhor: Pr’amor que aquel pòble s’apròcha de ieu amb sa boca, e amb sas labras m’onòra; mas a alunhat son còr de ieu, e sa paur de ieu es ensenhada per lo precept dels òmes: doncas, vejatz, farai una òbra meravilhosa entre aquel pòble, quitament una òbra meravilhosa e un prodigi; car la saviesa de sos sages perirà, e la compreneson de sos prudents serà amagada.» Isaïas 29:13, 14. Cossí aquò es meravilhosament exemplificat dins lo percors de nombroses grands professors de divinitat, que, fa pas gaire de temps, foguèron a la tèsta de reviscolaments religioses, de refòrmas moralas e de societats de patz: menant la glèisa de Crist, armada de l’evangèli que met en lutz la vida e l’immortalitat; menada per suplicacions, pregàrias e lagremas; ara en fàcia meteissa de l’evangèli, quand Jèsus a dich, «Avètz ausit que foguèt dich: Aimaràs ton vesin, e odiaràs ton enemic. Mas ieu vos disi: Aimatz vòstres enemics, benesissètz los que vos maledicisson, fasètz de ben als que vos òdian, e pregatz per los que vos injurian e vos perseguisson; per que siatz los filhs de vòstre Paire que es als cèls: car fa levar son solelh sus los malvats e sus los bons, e manda la pluèja suls justes e suls injustes. «Siatz doncas misericordiosos, coma vòstre Paire es tanben misericordiós.» Matèu 5:43-45; Luc 6:36. Malgrat aquelas Escrituras, vesèm l’estat deplorable de las glèisas crestianas a mesura que desvolopan lor casuda morala e lor conformitat al mond. Per ne citar qualques exemples entre fòrça autres, citam.
TAM1897 Q1 53.2Aicí seguisson mantunas declaracions de predicators importants, que respiran d’“armas”, “combat”, “batalha”, “guèrra”, etc. Puèi contunha coma seguís:—
TAM1897 Q1 53.3Vist de fach coma aqueles, que demòstran lo cambiament de l’aur mai fin en quicòm de pièger que l’escòria, lo desdèn total dels testimoniatges del Crist e de lor profession anciana, nos cal cridar: «An pres lo camin de Cain, e an corregut avidament aprèp l’error de Balaam.»
TAM1897 Q1 53.4Aqueles òmes seguisson Jèsus? Se harnason eles e lors seguidors amb las armas de l’evangèli? Mòstran una fisança implicita dins la lei perfiècha de Dieu? Reconeisson qu’i a pas qu’un sol Legislator per lo crestian? Ausisson Pau dire: «Las armas de nòstra guèrra son pas carnaus, mas poderosas en Dieu per renversar de bastions»? 2 Corintians 10:4. Finalament, fan atencion a las Escrituras que professan d’ensenhar?
TAM1897 Q1 53.5Metètz sus tota l’armadura de Dieu, per que siatz capables de resistir a las astúcias del diable. Perqué? — «Car lucham pas contra la carn e lo sang.» Non; aquò es pas la vocacion dels seguidors de Jèsus. Mas lucham «contra las principautats, contra las poténcias, contra los príncipes de las tènèbras d’aqueste mond, contra la malícia espirituala [esperits malvats, en marge] dins los luòcs nauts.» « Per aquò, prenètz tota l’armadura de Dieu, per que poscatz resistir al jorn malastre, e, après aver fach tot, demorar fermes. » Efesians 6:11-13.
TAM1897 Q1 53.6Pau enumèra las armas crestianas dins Efesians 6:14-18, e ditz, Prenètz « l’espasa de l’Esperit [e non pas d’acièr], qu’es la paraula de Dieu; pregant totjorn amb tota mena de pregària e de suplicacion dins l’Esperit;» en portant aquela armadura celestiala, e los pès calçats amb la preparacion de l’evangèli de la patz, s’esforçant de gaudir de la benediccion del Crist,—«Benaurats los misericordioses: perque obtendràn misericòrdia.... Benaurats los faires de patz [pas los rompedors de patz]: perque seràn nomenats filhs de Dieu.” Mateu 5:7, 9. Escotatz Joan quand s’adreça als soldats, quand li demandan çò que devon far. Respond: «Fasètz pas de violéncia a degun.» Luc 3:14.
TAM1897 Q1 53.7Remembratz-vos que Jèsus diguèt a Pèire, quand la granda doctrina practica foguèt ensenhada a totes los crestians sus çò de far amb l’espasa, « Remet ton espasa dins son sèti ; car totes los que prenon l’espasa periràn per l’espasa. » Matèu 26:52.
TAM1897 Q1 53.8Que los crestians caminen dins la lutz d’aquestas vertats, e i auriá pas que qualques generals o soldats crestians per emplegar los vint-e-cinc fusils Sharp del reverend senher Beecher, malgrat qu’una Bíblia siá santimoniosament fixada a la culata de cadun.
TAM1897 Q1 53.9Ausisson Jèsus dire: «Mon reialme es pas d’aqueste mond: se mon reialme èra d’aqueste mond, alara mos servents combatrian.» Joan 18:36. Los crestians, aital armats d’aquestas armas de l’evangèli, e completament desarmats de las carnalas, essent entièrament separats dels govèrns del mond, pòdon daissar lo mond, armat fins als dents d’armas de mòrt coma es, se precipitar per la rota larga, en imposant lors leis non crestianas amb la pena de mòrt.
TAM1897 Q1 53.10Es lo privilègi inenarrable del rèsta de la glèisa, quand agacha l’istòria passada, e vei, e mai se los discípols del Crist an, coma Pau, cridat, « Per amor de tu, sèm tuats tot lo jorn long ; sèm comptats coma d’ovèls per la matança [Romans 8:36] ; » mentre que lor camin a estat banhat de lagremas, saturat de lor sang, e cobèrt de lors carcassas esquinçadas e d’òsses blanquits ;—es lor privilègi d’exclamar amb Balaam, quand veson que lo pòble de Dieu « demorarà a despart, e serà pas comptat d’entre las nacions, » « Que morisca la mòrt dels justes, e que ma darrièra sòrt siá coma la sieuna ! » Nombres 23:9, 10.
TAM1897 Q1 53.11I a fòrça mai dins aquesta brochura, mas ai pas besonh de ne legir mai. Legirai un o dos passatges de mai del Senhor, que son aicí per nosautres en nòstre temps. Aquò nos foguèt donat fa quatre ans per l’Esperit de profecia, e nos foguèt legit dins aqueste Tabernacle:—
TAM1897 Q1 53.12“Lo Senhor a causit Jacòb per el meteis, e Israèl per son tresaur particular. Car sabi que lo Senhor es grand, e que nòstre Senhor es al dessús de totes los dieus.” Consideratz, mos fraires e sòrres, que lo Senhor a un pòble, un pòble causit, sa glèisa, per èsser son pròpri, sa pròpria fortalesa, que ten dins un mond tocat pel pecat, revoltat; e aviá l’intencion que cap d’autoritat i siá pas coneguda, cap de lei i siá pas reconeguda, mas la sieuna.
TAM1897 Q1 53.13Un autre nos es vengut a la Conferéncia Generala d’aqueste an. Aquò nos mena dirèctament a l’endrech ont l’apostasia comencèt, e nos mena cara a cara amb Dieu, e amb sa vertat, e amb tot aqueste subjècte tal coma es del Senhor; coma el desira d’èsser amb son pòble uèi.
TAM1897 Q1 53.14La linha de demarcacion entre lo pòble professat de Dieu que garda los comandaments e lo mond, es pas tan distincte coma o èra un còp. Los que caminan en armonia amb Dieu se trobaràn pas a participar a de reünions politicas. Los que fan aquò donan la pròva que son pas de servents fidèls de Jèsus. An manipulat lo fuòc comun tant de temps que lor discerniment es perdut. I a un pòble qu’a fach son engatjament per se plaçar jos la bandièra de Jèsus. Son l’armada del Crist. An fach vòt de sortir del mond e de se separar. An fach vòt d’utilizar l’espasa de l’Esperit, la paraula de Dieu, per menar una guèrra agressiva contra lo pecat e tota iniquitat. Devèm mostrar nòstra leialtat.
TAM1897 Q1 53.15I a un tèrme de govèrn; i a un tèrme que s’aplica a la ciutadanetat. Devèm mostrar nòstra leialtat a qué? Aquò es la question.
TAM1897 Q1 53.16Devèm mostrar nòstra leialtat a nòstre Rei, lo Senhor Jèsus Crist. L’apòstol Jaume declara: « Qui que siá doncas que vòl èsser l’amic del mond es l’enemic de Dieu. » E lo benaimat Joan, lo discípol en esperit mai semblable a Jèsus, a donat l’avertiment: « Aimetz pas lo mond, ni las causas que son dins lo mond. Se qualqu’un aima lo mond, l’amor del Paire es pas en el. » Degun òme trobarà pas lo bonaür en seguissent l’exemple d’Adam, e en s’alunhant de son Creator.
TAM1897 Q1 54.1Aital, aquestas leiçons s’acaban justament ont comencèrem—amb Adam e son Creator, e lo primièr de totes los comandaments de l’univèrs—“AIMARÀS lo Senhor ton Dieu de tot ton còr, e de tota ton arma, e de tot ton esperit, e de tota ta fòrça.” Alara, vos desviaretz pas de vòstre Fabricator. Alara, i aurà pas d’apostasia. Alara, i aurà pas d’idolatria. Alara, i aurà pas de govèrn establit segon l’exemple dels pagans que se son alonhats de Dieu; mas Dieu serà tot en tot, e menarà son pòble a aquela tèrra gloriosa que mostrèt a nòstre paire Abraham quand lo separèt de totes los govèrns del mond, e lo gardèt separat mentre visquèt dins lo mond.
TAM1897 Q1 54.2Aqueste que nos crida a seguir e a caminar dins las passas d’aquela fe que nòstre paire Abraham aviá, encara incirconcís, nos menarà alara a aquela tèrra qu’es la glòria de totas las tèrras; e ailà demorarem en preséncia del Senhor, e jos las alas gloriosas del Totpoderós, per totjorn—aimant Dieu de tot còr, de tota l’arma, de tot l’esperit, e de tota la fòrça; e nos pòt indicar ara, alara, e per totjorn en preséncia de l’univèrs, e dire: «Vaquí los que gardan los comandaments de Dieu, e la fe de Jèsus.»
TAM1897 Q1 54.3E que tot lo pòble diga: «Amen e Amen.»