L’Esperit de la Profecia. – N° 2

TAM1897 D 21.2Sermon predicat lo dimècres de matin, 10 de febrièr de 1897 Imprimit dins lo Bolletièr Quotidian de la Conferéncia Generala, 15 de febrièr de 1897, Vol. 1, N° 2, pp. 21-22.

TAM1897 D 21.3ÇÒ que seguís es pas qu’un resumit dels comentaris del pastor Jones. Coma fòrça personas èran arribadas dempuèi la reünion precedenta, calguèt consacrar un temps considerable a repassar los punts abordats la velha. En mai d’aquò, l’orator diguèt que lo problèma que nos concernís coma pòble es pas que cresèm pas nominalament que los Testimònis venon de Dieu; mas çò que nos cal saber es cossí i creire. Se la sola manièra qu’avèm d’exprimir nòstra cresença dins los Testimònis es de dire a la gent que i cresèm, nòstra cresença val pas res. D’aquesta manièra, dobrissèm la pòrta a la gent per de dobitar de la sinceritat de nòstra fe. Se cresèm vertadièrament als Testimònis, aurèm pas besonh de o dire a la gent. Nòstras vidas seràn un testimòni de la fe qu’es en nosautres.

TAM1897 D 21.4I a un alunhament de Dieu, e lo temple a besonh d’èsser netejat coma o foguèt dins los temps ancians a Jerusalèm. Sèm estats menats a aquesta condicion per aver desatendut los Testimònis de l’Esperit de Dieu. Mas fòrça d’aqueles que los desatendèron i cresián, e a l’epòca tenián aqueles Testimònis dins lors mans, e supausavan pas que los desatendèsson. En consequéncia, çò que volèm saber es cossí considerar los Testimònis de l’Esperit.

TAM1897 D 21.5E cal pas pensar un sol moment, quand un testimòni es donat e qu’un òme es nomenat, que Dieu l’ataca per lo destruire. La tòca del Senhor es de lo separar dels defauts que li fan de mal e empachan l’òbra de Dieu. Es de salvar l’òme e de destruire lo defaut. Dieu destruirà pas ni condemnarà pas un òme a mens que siá inseparablament ligat al pecat. Quand aqueste òme se vira d’esquina a sa marrida via, reconeis lo testimòni, e se met en règla davant Dieu, es pas pus dins la posicion ont lo testimòni l’a trobat. Aquel testimòni se pòt alara utilizar coma un avertiment per los autres, mas se deu jamai utilizar per condemnar l’òme qu’a reconegut son tòrt.

TAM1897 D 21.6La via de Dieu es de far de l’òme quicòm que non es ; de donar a l’òme quicòm que non a pas. Podèm pas aplicar los Testimònis als autres. Non, ni quitament a nosautres dempuèi defòra. Cal dobrir lo còr a Dieu, per recebre lo testimòni, que lo Senhor i implante lo principi divin, nos donant çò que possedissèm pas, nos fasent çò que sèm pas, e atal el meteis, per son Esperit Sant, fasent vertadièrament l’aplicacion del testimòni. Alara apareisserà dins nòstras vidas, se realizarà dins nòstras accions, çò que Dieu a implantat al dedins. Aquò es acceptar los Testimònis. Tot çò qu’es mens qu’aquò, es pas los acceptar.

TAM1897 D 21.7La fòrça que Dieu implanta, un còp presa dins lo còr, permetrà a l’òme de resistir a la temptacion, e al mièg de sa feblesa. Li donarà çò que possedís pas, e lo farà çò qu’es pas per natura.

TAM1897 D 21.8Quand un òme fracassa dins una posicion ont es plaçat, sèm portats a pensar que Dieu a fach una error en lo daissant i èsser plaçat; mas aquò se’n dedusís pas. Dieu faguèt pas d’error en fasent de Saül lo rei d’Israèl; mas Saül faguèt una error en venent pas çò que Dieu voliá qu’el foguèsse. Faguèt una error en seguir sas pròprias vias e idèas, puslèu que d’escotar la votz de Dieu. Aital tanben, Dieu faguèt pas d’error en fasent Jèrobòam rei d’Israèl. E mai que lo projècte de Dieu de separar las dètz tribús de Juda foguèsse pas menat a tèrme a causa de la perversitat del pòble, pasmens Dieu aviá un plan, mas Jèrobòam o permetèt pas d’èsser realizat. Dieu pòt apelar ieu o vos a una posicion, e s’avèm un punt de feblesa que nos empacharà d’èsser utils, e que Dieu nos manda un messatge, aquel messatge es per nos far çò que vòl que siam, per que per sa gràcia poscam demorar ont vòl que demorèm.

TAM1897 D 22.1Jorn aprèp jorn, los òmes revèlan se lo reialme de Dieu es en eles. Se lo Crist renha dins lors còrs, ganhan en fòrça de principis, en poder, en capacitat de se téner coma de sentinèlas fidèlas, de vertadièrs reformators; pr’amor que i pòt pas aver de reforma sens una cooperacion complèta amb Jèsus Crist. Per la gràcia del Crist, los òmes devon utilizar lors facultats donadas per Dieu per se reformar eles meteisses [pas per reformar los autres, mas per se reformar eles meteisses]; per aquesta accion de renonciament a se meteis, que lo Senhor del cèl agacha amb aprobacion, ganhan de victòrias sus lors pròprias tendéncias ereditàrias e cultivadas. Alara, coma Daniel, laissan d’impressions sus d’autres còrs que seràn jamai esfaçadas. L’influéncia serà portada dins totas las partidas del mond.”

TAM1897 D 22.2L’òbra de reforma comença amb se meteis. Pòdi marcar los còrs dels autres sonque quand me soi reformat ieu meteis. Dieu atenh los autres en atenhent nosautres, e los atenh a travèrs de nosautres. Vejatz 2 Corintians 1:3, 4:—

TAM1897 D 22.3Benaurat siá Dieu, lo Paire de nòstre Senhor Jèsus Crist, lo Paire de las misericòrdias e lo Dieu de tota consolacion; que nos consola dins tota nòstra tribulacion, per que siam capables de consolar los que son dins tota afliccion, amb la consolacion que nosautres recebèm de Dieu.

TAM1897 D 22.4Dieu nos consola per que poscam consolar los autres; Dieu nos ajuda per que poscam ajudar los autres. Sèm menats dins un endrech ont avèm besonh del consol de Dieu, per que poscam consolar los autres. Pensa als autres quand nos consola. « E se sèm afligits, es per vòstra consolacion e vòstra salvacion. » Se soi afligit, es per la consolacion e lo salut d’un autre òme. Pòdi pas encontrar pendent d’annadas l’òme que devi consolar; mas un jorn l’encontrarai, e l’experiéncia qu’ai aguda me prepara a m’assetar a son costat, o a li prene la man, e a èsser un ajut e un reconfort per el. Recèp de ieu çò que ieu ai recebut de Dieu, e o recèp per o poder a son torn comunicar als autres, e aqueles a d’autres; e aital l’influéncia de la gràcia de Dieu que nos es estada impartida s’estend a tota la tèrra, e mai se nos movèm pas de l’Estat ont vivèm. Fraires, es aquò que Dieu vòl far amb nosautres, e alara nòstra influéncia serà portada a totas las parts del mond.

TAM1897 D 22.5Ara, a la question : Cossí devèm prene los Testimònis ? Legissèm cossí foguèron vertadièrament rebutats quand se pensava qu’èran acceptats. Alara sabrem cossí evitar aquela error, e sabrem cossí los acceptar. Aicí legissi de qualqu’un que son « exemple a fòrça desestabilizat la fisança dins los Testimònis ». Cossí o faguèt? — «El meteis a caminat dirèctament en contrari de la lutz que Dieu a donada.» Mas supausava pas que caminava dirèctament en contrari d’elas. Pensava que fasiá çò que caliá a respècte d’elas. Cossí, doncas, se trompèt tant? Vaquí la responsa: «Las reprimendas e los avertiments del Senhor son estats esquivats, interpretats e anullats per las astúcias dels òmes.»

TAM1897 D 22.6Cossí foguèron « esquivadas » ? Vaquí la responsa : « Perqué inventèretz d’excusas flacas ? » « Ò, quina vergonha deurián aver aqueles que se son alunhats del conselh de Dieu, e qu’an ensajat de cobrir l’impression que Dieu auriá causada. »

TAM1897 D 22.7Cossí foguèron « interpretadas » ? Vaquí la responsa : « I an mes lor pròpria interpretacion, en disent qu’èra pas çò que volián dire. »

TAM1897 D 22.8E es aital que los Testimònis foguèron esquivats, interpretats e anullats per aqueles que pensavan que i cresián e que pensavan que los acceptavan. Ara, los avètz esquivats amb d’excusas flacas? Los avètz interpretats e anullats en i metent vòstra pròpria interpretacion, en disent que volián pas dire aquò o aquilautre? — De segur que òc; sabètz que òc. Alara, arrestem aquò sul pic.

TAM1897 D 22.9Cossí, doncas, devon èsser recebudas? Cossí sabrem çò que vòlon dire? Vaquí la responsa: «Volián dire exactament çò qu’es dich.» Vòlon dire qué? — «Exactament çò qu’es dich.» Podètz dire çò que dison? — Òc, plan aisit. Alara, prenètz-los tal coma o dison. Dobrissètz largament lo còr a Dieu, per que per son bon Esperit i implante lo principi que consistís en çò que ditz exactament, alara aquel principi apareisserà, brilharà dins vòstra vida; alara auretz acceptat los Testimònis. Alara sabretz que cresètz als Testimònis. Alara i aurà pas cap de perilh d’error a prepaus d’aquò. Los autres o sabràn, pr’amor que daissaretz d’empremptas suls còrs que jamai se borraràn, e glorificaràn Dieu lo jorn de la visita.

TAM1897 D 22.10LA Paraula de Dieu es nòstre estandard. Cada acte d’amor, cada paraula de bontat, cada pregària en favor dels que patisson e dels oprimits, es raportat davant lo tròn eternèl, e plaçat sul registre imperissable del Cèl. La Paraula divina versa de lutz dins la compreneson mai escuregida, e aquela lutz fa que los mai cultivats sentiscan lor ineficacitat e lor pecaminositat. — Test. N° 31.