Egipte espiritual · Lo Messatge del Tresen Àngel – 1897

TAM1897 Q1 26.25Sermon prononciat lo divendres al ser, 5 de març de 1897 Imprimit dins lo Bolleti de la Conferéncia Generala, Primièr Trimèstre de 1897, Vol. 2, N° 1, pp. 26-33.

TAM1897 Q1 26.26M’es escapat de mencionar dins la leçon precedenta que l’istòria que brossèri es tota dins « Empires of the Bible ». De la pagina 77 fins a la pagina 150, avètz l’istòria d’Egipte, e lo terren qu’es estat cobèrt per l’esbòs que donèri ièr de ser.

TAM1897 Q1 26.27Lo tèxt per aquesta serada es Apocalipsi 11:8.

TAM1897 Q1 27.1E los sieus cadavres demoraràn dins la carrièra de la granda vila, qu’es espiritualament apelada Sodòm e Egipte, ont tanben nòstre Senhor foguèt crucificat.

TAM1897 Q1 27.2Ai legit aqueste vèrs per la sola rason que vejatz qu’existís una Egipte espirituala, e que la paraula de Dieu revèla çò qu’es « apelat Egipte espiritualament ».

TAM1897 Q1 27.3L’Egipte espiritual es en efièch l’Egipte literal, perque las causas espiritualas son las mai literalas de totas las causas. I a, coma i a totjorn agut, un Egipte fisic alai dins lo nòrd d’Africa, a travèrs del qual raja lo flume Nil; mas aquò es pas l’Egipte literal; l’Egipte literal es l’Egipte espiritual.

TAM1897 Q1 27.4Ara, en nos virant cap a las leiçons d’ièr de ser sus la liberacion d’Israèl d’Egipte, seguirem tornarmai lor percors a partir del punt ont la cançon de Moïses foguèt cantada. Quand avián traversat la Mar Roja a pè sec, entre los murs de glaç, e se tenián sus la riba triomfants de la destruccion dels Egipcians, que, en ensajant de los seguir, se neguèron, foguèron delivrats corporalament, fisicament, de l’Egipte fisic; mas i aviá un Egipte mai prigond que aquel, del qual èran pas encara delivrats.

TAM1897 Q1 27.5Sabètz que pas a pas dins lor experiéncia, lors còrs èran en Egipte; e quand quicòm se passava que los decebiá, cridavan: « Tornem en Egipte! » Quand aguèron atench las frontièras de Canan, e que lo Senhor voliá qu’intrèsson, cridèron: « Fasèm-nos un capitani e tornem en Egipte! » Ont èran lors còrs alara?—En Egipte. La primièra causa dins lors pensaments èra totjorn Egipte.

TAM1897 Q1 27.6Quand èran a la montanha de Sinai, après aver ausit la votz del Senhor, esperant que Moïses tornèsse del som de la montanha amb la lei de Dieu, se faguèron un idòl e lo adorèron; e quin idòl èra?—Lo vedèl d’Egipte. Puèi, après aver escotat la votz del Senhor dempuèi la cima de Sinai, proclamant la paraula de sa lei, e ausit la votz de la trompeta sonar de mai en mai fòrta, e vist la cima de la montanha tota cobèrta de fum — après tot aquò, se vei clarament que Egipte èra talament present dins lors còrs que se virèron cap a l’idolatria d’Egipte puslèu que d’esperar que Moïses tornèsse de la cima de Sinai amb lo messatge de Dieu. E quand foguèron tornats enrèire de las frontièras del país, e foguèron obligats de vagar dins lo desèrt, podètz veire qu’èra a causa d’aquel meteis esclavatge egipcian que los teniá, e del qual èran pas liures. Notatz que quand lo Senhor los noirissiá cada jorn amb lo pan del cèl, —lo manjar dels àngels, —èran tan luènh d’el e tan completament embrolhats dins Egipte, que diguèron: «Ò, se tornàvem en Egipte ont aviám de pòrres, de cebas e d’alh!»

TAM1897 Q1 27.7Ai pas besonh de vos citar una autra istància ; aquò sufís per atirar vòstra atencion sul fach que los Israèls èran pas completament sortits d’Egipte quand se tenián sus la riba de la Mar Roja e cantavan lo cant de Moïses. Corporalament èran sortits d’Egipte, mas espiritualament, non. Èran delivrats de l’esclavatge corporal egipcian, mas èran ligats per l’esclavatge espiritual egipcian ; e lo problèma es que jamai sortiguèron de l’esclavatge egipcian. Moriguèron dins l’esclavatge egipcian. Quand lo Senhor parlèt sa lei dempuèi Sinai, Moïses lor diguèt qu’èra per que pecassen pas. Ara legissètz tornarmai Hebreus 11:25, « Causissent puslèu de patir afliccion amb lo pòble de Dieu, que de gaudir dels plasers del pecat per un temps. » Mas avèm vist dins nòstra autra leiçon que los plasers del pecat a que se referissiá èran pas que los plasers d’Egipte. Moïses, essent eretièr del tròn d’Egipte, tota la riquesa d’Egipte, tota la glòria d’Egipte, e tota la poténcia d’Egipte èran prèsts a tombar dins sas mans, que li caliá simplament montar sul tròn e ne gaudir. Aqueles èran los plasers d’Egipte; mas lo raconte ditz qu’èran los plasers del pecat. Alara, qu’es l’esclavatge espiritual d’Egipte? e qu’es l’Egipte espiritual?—L’esclavatge del pecat.

TAM1897 Q1 27.8I a un autre biais d’i arribar, sonque amb un esbòs. Dieu apelèt Abram, vos ne sovenètz, de Caldeia dins un país que li mostrariá. Li aviá pas encara donat lo país; i aviá una famina dins lo país ont èra, e davalèt en Egipte, e aicí Sarai obtenguèt una serviciala egiptiana nomenada Agar. Dieu prometèt a Abram que sa descendéncia seriá coma las estelas del cèl. Per manca de fe, la promesa se compliguèt pas tan lèu coma o esperavan, e Sarai diguèt a Abram: «Lo Senhor m’a empachada d’aver d’enfants; la promesa s’es pas complida; va quí ma serviciala d’Egipte; pren-la, e benlèu que lo Senhor nos donarà de descendéncia per ela.» Aquò se faguèt; Ismaèl nasquèt; e lo Senhor diguèt a Abram que Sarai aviá plan d’aver un enfant, que portariá un filh, e que li donarián lo nom d’Isaac. E Abram diguèt en responsa a aquò: «Ò, que Ismaèl visca davant tu!»

TAM1897 Q1 27.9Aquela serviciala egiptiana èra una esclava; e son filh èra un esclau, un servicial. Ara, quand Abram diguèt: «Ò, que Ismaèl poguèsse viure davant tu!», pregava que Ismaèl foguèsse comptat per Dieu coma la descendéncia prometuda per la quala la liberacion e la libertat deurián venir als filhs dels òmes e a totes los enfants de Dieu. Mas la libertat poiriá venir a quina persona que siá a travèrs d’un esclau? Abram èra el meteis liure. Deviá èsser rescatat per la descendéncia prometuda. Se ara son filh, essent un filh esclau, èra acceptat coma la descendéncia prometuda, Abram el meteis seriá menat en esclavatge, al luòc d’èsser delivrat de l’esclavatge. E totes los que vendrián subjectes a Ismaèl serián tanben menats en esclavatge. Mas quin esclavatge?—L’esclavatge del pecat. Mas sa maire èra una esclava egiptiana. E Ismaèl essent un filh esclau, aquel esclavatge èra egipcian. Vesètz pas, doncas, qu’i aviá un esclavatge egipcian — una Egipte espirituala — dins la familha d’Abram?

TAM1897 Q1 28.1Tornatz als Galatas, e veirem clarament que lo Senhor met en evidéncia aquel punt. Vos remembratz del passatge dins Galatas 4:22-24:—

TAM1897 Q1 28.2Car es escrich qu’Abraam aguèt dos filhs, l’un d’una serviciala, l’autre d’una femna liura. Mas lo de la serviciala nasquèt segon la carn; lo de la femna liura, segon la promesa. Aquestas causas son una alegoria, car son las doas alianças: l’una del mont Sinaï, que mena a l’esclavatge, qu’es Agar.

TAM1897 Q1 28.3Aquò, vesètz, remanda dirèctament a la familha d’Abram, e a Agar, l’Egipciana. Aquel aligança, ditz, engendra l’esclavatge, qu’es Agar. Agar, dins la familha d’Abram, representa, dins l’alegoria, l’aliança del Sinaï. Aquela aligança engendrèt l’esclavatge. Agar èra una Egipciana. Alara, quin esclavatge es representat dins l’aliança del Sinaï?—L’esclavatge egipcian. Mas èra un esclavatge espiritual. Doncas i aviá alara un Egipte espiritual. Legissètz los vèrsets 25, 26:—

TAM1897 Q1 28.4Car aquesta Agar es lo mont Sinaï en Arabia, e correspond a la Jerusalèm d’ara, e es en servitud amb sos enfants. Mas la Jerusalèm d’en naut es liura, qu’es la maire de nosautres totes.

TAM1897 Q1 28.5Alara, quand Abram diguèt: «Que Ismaèl visca davant tu», demandèt qu’un esclau foguèsse acceptat coma la descendéncia prometuda. Demandèt que Dieu, tot lo genre uman, e l’univèrs entièr anèsson a l’esclavatge egipcian en Egipte espirituala. Egipte es lo simbòl de l’escurina, e tanben lo simbòl del pecat, coma o avèm vist. Lo pecat es tanben l’escurina meteissa. Egipte, doncas, que representa lo pecat e l’escur, es evident que lo pecat e l’escur es l’Egipte espiritual.

TAM1897 Q1 28.6Lo Senhor podiá pas jamai acceptar un esclau coma la descendéncia prometuda. Alara lo Senhor respondèt a Abraam amb aquestas paraulas:—

TAM1897 Q1 28.7Sara, ta femna, te donarà de segur un filh; e li donaràs lo nom d’Isaac; e establirai mon aligança amb el per una aligança perpètua, e amb sa descendéncia après el. E quant a Ismaèl, t’ai ausit: Veses, l’ai benesit e lo rendrai fecond, e lo multiplicarai fòrça; engendrarà dotze princes, e ne farai una granda nacion. Mas mon aligança l’establirai amb Isaac, que Sara te donarà a aquesta epòca l’an que ven.

TAM1897 Q1 28.8Isaac èra la descendéncia prometuda. E pensatz-i! Isaac foguèt jamai en Egipte. Vos ne sovenètz. I aguèt una famina en Egipte, e comencèt d’i anar, mas lo Senhor li diguèt: Anatz pas en Egipte. Abraham foguèt en Egipte; Sara foguèt en Egipte; Israèl foguèt en Egipte, mas Isaac foguèt jamai en Egipte. Èra l’enfant de la promesa, nascut de l’esperit, dempuèi la debuta. Tornam legir:—

TAM1897 Q1 28.9Abraam aviá dos filhs, l’un d’una serviciala, l’autre d’una femna liura. Mas lo de la serviciala nasquèt segon la carn; mas lo de la femna liura foguèt per promesa. Aquelas causas son una alegoria; perque son las doas alianças: l’una del mont Sinai, que mena a l’esclavatge, qu’es Agar. Car aquela Agar es lo mont Sinaï en Arabia, e correspond a la Jerusalèm d’ara, qu’es en servitud amb sos enfants. Mas la Jerusalèm d’en naut es liura, qu’es la maire de nosautres totes. Car es escrich: «T’alegra, estèrila que non parís; esclata e crida, tu que non es en trabalh; car la desolada a mai d’enfants que la qu’a un marit.» Ara nosautres, fraires, coma Isaac, sèm los enfants de la promesa.

TAM1897 Q1 28.10E qui sèm nosautres? — « Se sètz a Crist, alara sètz la descendéncia d’Abraam, e eretièrs segon la promesa. » Isaac èra lo filh d’Abraam — lo filh de la promesa. E quand venèm la descendéncia d’Abraam per la fe en Crist, desliurats de l’esclavatge del pecat — de l’Egipte espiritual — sèm coma èra Isaac; e el foguèt jamai en Egipte.

TAM1897 Q1 28.11Vesètz doncas que l’esclavatge egipcian e la libertat crestiana èran dins la familha d’Abraam. Ismaèl nasquèt segon la carn, e representava l’esclavatge egipcian. Isaac nasquèt segon l’Esperit, e representava los enfants de Dieu per la fe de Jèsus.

TAM1897 Q1 28.12Jòsef nasquèt, e dins sa jovença anèt veire sos fraires, e los Ismaelitas arribèron e comprèron Jòsef e lo menèron en Egipte e lo vendèron ailà. E puèi la maison de Jacòb davalèt en Egipte, e fin finala foguèron desliurats de l’esclavatge egipcian. Aquò sufís per vos permetre de veire tot lor percors, dempuèi la vocacion d’Abraam fins al moment que atenhèron las frontièras de la tèrra prometuda. Vesètz qu’i aviá un Egipte espiritual e tanben un Egipte fisic; e que quand lo pòble foguèt liberat fisicament d’Egipte, i aviá un Egipte mai prigond d’ont caliá èsser liberat se volián èsser los enfants de Dieu.

TAM1897 Q1 28.13Ara legissi lo passatge que citèri ièr de ser. Se tròba dins *Lo Grand Conflit*, Vol. 4, pagina 457, d’aquesta granda edicion:—

TAM1897 Q1 28.14L’istòria de l’Israèl ancian es una illustracion frapanta de l’experiéncia passada del còrs adventista. Dieu menèt son pòble dins lo movement adventista, tal coma menèt los enfants d’Israèl d’Egipte. Dins la granda decepcion, lor fe foguèt mesa a l’espròva coma o foguèt la dels Ebrieus a la Mar Roja.

TAM1897 Q1 28.15Alara, dins la granda decepcion del pòble adventista, ont se trobavan dins l’istòria d’Israèl?

TAM1897 Q1 28.16(Votzes) Al Mar Roge.

TAM1897 Q1 28.17Dieu voliá qu’Israèl a aquel temps, coma o legiguèrem ièr de ser, anèsse drechament dins la tèrra qu’aviá prometuda a Abraam—a son abitat sant, lo luòc qu’aviá fach per i demorar; dins son eiretatge; dins lo santuari qu’aviá establit de sas mans. E èra pas qu’un viatge d’onze jorns d’Egipte a aquela tèrra. Mas lor calguèt quaranta ans. E solament quatre dels que partiguèron i arribèron jamai.

TAM1897 Q1 28.18(Votz) Quatre, o dos?

TAM1897 Q1 29.1Quatre. Sabiatz pas qu’èran quatre? I aviá Caleb e Josuè, e los dos prèires, los filhs d’Aaron—Eleazar e Itamar. De segur, se ne parla totjorn coma de dos,—Caleb e Josuè,—mas los dos prèires i intrèron tanben.

TAM1897 Q1 29.2(Votz) Benlèu avián pas vint ans.

TAM1897 Q1 29.3Òc; avián trenta ans; pr’amor que foguèron onches per l’ofici del sacerdòci. Alara, a la granda decepcion, lo pòble de l’Adveniment se trobèt, per aital dire, al Mar Roge.

TAM1897 Q1 29.4S’avián encara fisat a la man guidaira qu’èra estada amb eles dins lor experiéncia passada, aurián vist lo salut de Dieu. Se totes los que avián trabalhat unitament dins l’òbra en 1844 aguèsson recebut lo messatge del tresen àngel, e l’aguèsson proclamat dins la poténcia de l’Esperit Sant, lo Senhor auriá obrat poderosament amb lors esfòrces. Una inondacion de lutz se seriá versada sul mond. Fa d’annadas, los abitants de la tèrra serián estats avertits, l’òbra de clausura acabada, e Crist seriá vengut per la redempcion de son pòble.

TAM1897 Q1 29.5Quand?

TAM1897 Q1 29.6(Votzes) Fa d’annadas.

TAM1897 Q1 29.7Ont, doncas, son estats aquel pòble dempuèi la decepcion?

TAM1897 Q1 29.8(Votzes) Dins lo desèrt.

TAM1897 Q1 29.9Coma veraiament Israèl abans. Mas perqué Israèl d’autan foguèt tengut dins lo desèrt?—A causa de l’incredulitat. Vegèron pas çò que lo Senhor aviá per eles. E la rason per la quala vegèron pas, èra perque cresián pas en Dieu. S’aguèssen cregut en Dieu, aurián vist çò que vegèron pas. E aquò es lo problèma amb aqueste pòble aicí. Avèm pas cregut las causas que foguèron dichas a Israèl d’autan. Nos son dichas a nosautres tanben coma a eles. Es exactament lo meteis evangèli que nos es predicat coma lo foguèt a eles.

TAM1897 Q1 29.10Ajam doncas paur, de paur que, una promesa d’intrar dins son repaus nos essent demorada, qualqu’un de vosautres parega ne mancar. Car la bona novèla nos foguèt predicada, a nosautres coma a eles; mas la paraula predicada lor profitèt pas, perque èra pas mesclada amb la fe en aqueles que l’ausiguèron. Car nosautres que cresèm, intram dins lo repaus.

TAM1897 Q1 29.11Doncas, çò que los empachèt d’intrar dins la tèrra es precisament çò que nos empacha d’intrar dins la tèrra. E, coma o diguèri ièr de ser, avèm pas cap de rason d’èsser aicí, per drech, perque devèm pas èsser dins lo mond. Coma Israèl aviá pas cap de rason d’èsser dins lo desèrt pendent quaranta ans, aital nosautres avèm pas mai de rason d’èsser aicí dins aqueste desèrt. Escotatz:—

TAM1897 Q1 29.12Èra pas la volontat de Dieu qu’Israèl errèsse quaranta ans dins lo desèrt; desirava los menar dirèctament a la tèrra de Canan, e los establir ailà, un pòble sant e urós. Mas « poguèron pas intrar a causa de l’incredulitat ». A causa de lor recul e de lor apostasia, periguèron dins lo desèrt, e d’autres foguèron suslevats per intrar dins la tèrra prometuda. Del meteis biais, èra pas la volontat de Dieu que la venguda del Crist siá tan retardada, e que son pòble demòre tant d’annadas dins aqueste mond de pecat e de dolor. Mas l’incredulitat los separèt de Dieu. Coma refusèron de far l’òbra que lor aviá atribuïda, d’autres se levèron per proclamar lo messatge. Per misericòrdia pel mond, Jèsus retarda son arribada, per que los pecadors ajan l’escasença d’ausir l’avertiment, e de trobar en el un refugi abans que la colèra de Dieu siá versada.

TAM1897 Q1 29.13Èra pas la volontat de Dieu que la venida del Crist siá tan longa de retardar, e que son pòble demòre tant d’annadas dins aqueste mond de pecat e de dolor. A, ne sèm responsables. Es pas aital? Ont se tròba la responsabilitat? De qué sèm colpables?—L’incredulitat. Mas qué i aviá dins los còrs d’Israèl que causèt lor incredulitat?—Egipte, Egipte, Egipte. Qué i a agut doncas dins lo còr d’aqueste pòble qu’a causat aquel incredulitat e aquel alunhament de Dieu?—Egipte, tot coma Egipte o faguèt de l’autre costat. Espiritualament, çò qu’es Egipte—lo mond, l’idolatria, las tenèbras, qu’es l’incredulitat. Lo mot “incredulitat” o exprimís tot. Sabètz que lo mot meteis “Egipte” es un simbòl de tenèbras.

TAM1897 Q1 29.14Agachatz tornarmai aqueste passatge:

TAM1897 Q1 29.15Se totes los que avián trabalhat unitament dins l’òbra en 1844 aguèsson recebut lo messatge del tresen àngel e l’aguèsson proclamat dins la poténcia del Sant Esperit, lo Senhor auriá fach granda causa amb lors esfòrces.

TAM1897 Q1 29.16Coma lo Senhor trabalhèt poderosament amb lors esfòrces al començament de l’òbra, quina es la rason de la manca?—La manca de l’Esperit Sant. La sola manca es la poténcia de l’Esperit Sant. Es aquò que nos dona la poténcia, e que fa las òbras poderosas. Es l’Esperit Sant; e se aquò foguèsse estat recebut, «una inondacion de lutz se seriá escampada sul mond».

TAM1897 Q1 29.17Aquò es çò qu’es dich dins l’Apocalipsi, al capítol dètz-e-uèch : « Un autre ange davalèt del cèl, qu’aviá una granda poténcia ; e la tèrra foguèt esclairada de sa glòria. » Aquò es precisament la meteissa causa que se senhala aicí. Qué retèn aquel deluvi de lutz ? Aquel deluvi de lutz a esperat de s’espandir sul mond dempuèi aquel temps ? — Òc. Qué l’a retingut dempuèi 1844 ? — L’incredulitat. Qu’es çò que l’a retengut dempuèi?—Lo descreire. Es pas temps, alara, que trobèssem la liberacion de l’esclavatge egipcian? Ò, pensatz-i! Lo messatge seriá estat proclamat dins la poténcia de l’Esperit Sant; lo Senhor auriá obrat poderosament amb lors esfòrces; un deluvi de lutz seriá estat versat sul mond; fa d’annadas, los abitants del mond serián estats avertits, l’òbra de clausura complida, e lo Crist seriá vengut per la redempcion de son pòble! Ò, alara, demorèm pas mai! Perqué aurèm pas la liberacion d’Egipte, e de tot çò qu’implica lo mot,—l’Egipte espiritual? Que lo Sant Esperit siá donat e pòrte aquel poder formidable per trabalhar pels pecadors; que aquel deluvi de lutz esclaire lo mond; que lo mond siá avertit; que lo Crist venga; que siam redimits d’aqueste mond de pecat e de dolor.

TAM1897 Q1 30.1Ara vesètz la situacion fins ara. L’escurina e l’esclavatge egipcian son estats sus nosautres totas aquestas annadas, tan segurament coma o foguèron sus Israèl après qu’aguèron traversat la Mar Roja, e mentre qu’èran dins lo desèrt. E Dieu a ofèrt d’alimentar aqueste pòble tanben amb de pan del cèl—un pan que pòt aprovar, un pan que pòt donar a la gent que menarà a una tala condicion que los pòsca benesir amb tota benediccion espirituala. Mas aicí, encara uèi, fòrça dison: Ò, nòstra arma detèsta aqueste pan leugièr. Tornem en Egipte ont podèm aver de cebas, de pòrres e d’alh. S’aquò es una reforma de la santat, ne vòli pas. Ont sèm estats? Daissarem lo Senhor nos noirir? Acceptarem lo menut de Dieu? O desirarem los pòrres, las cebas e l’alh, e las ollas de carn d’Egipte? Aquò es la question.

TAM1897 Q1 30.2Adonc, avètz ara reconegut qu’es la situacion, que l’esclavatge egipcian n’es la causa, e que la manca de fe n’es la causa. Avètz acceptat qu’avèm pas besonh, ara, coma los autres avián pas besonh, d’esperar mai long per èsser liberats de l’esclavatge egipcian. Ara, estudiarem un moment cossí aquela liberacion se farà; e la clau d’aquò es dins aquestas paraulas: «Vaquí los que gardan los comandaments de Dieu e la fe de Jèsus.»

TAM1897 Q1 30.3Tornem als comandaments de Dieu, e los agachem un moment, dins lo capítol vint de l’Èxode. Se caliá mai de pròva que sèm encara jos l’influéncia de l’esclavatge egipcian, de segur, aquò es la pròva decisiva que confirma tot. Fins a fa pauc, vos e ieu avèm jamai vist una còpia dels dètz comandaments, publicada pels Adventistas del Setèn Jorn, que contenguèsse los dètz comandaments entièrs. Jamai o faguèri fins a fa pauc. E pr’aquò, avèm parlat de gardar los mandaments; avèm predicat a d’autres suls mandaments; avèm soslinhat cossí Roma a cambiat los mandaments e a levat lo quatren e a devesit lo desen, mentre que tot aquel temps nosautres meteisses, a partir de nòstras edicions publicadas dels mandaments, o de las que comprèrem e que qualqu’un d’autre aviá publicadas, avèm nosautres meteisses levat una partida dels mandaments.

TAM1897 Q1 30.4Dieu parlèt sa lei dempuèi lo cèl. Parlèt mai que çò que concernís los mandaments? Parlèt tròp? Parlèt mai que çò qu’èra necessari?—Non; perque èra perfiècha, e i aviá pas res d’apondre quand arrestèt de parlar. Alara, coma i aviá pas res d’apondre quand arrestèt de parlar, comencèt abans que siá necessari? Coma i aviá pas res d’apondre quand arrestèt de parlar, i a quicòm abans que comencèsse de nos parlar dirèctament per nòstre ben? Autrament dich, parlèt un mot de tròp o un mot de tròp pauc?—Non! non! non!

TAM1897 Q1 30.5Vegem doncas çò que diguèt. Vaquí: «E Dieu prononcièt totas aquelas paraulas, disent: ... Auràs pas d’autres dieus davant ieu.» Es aquí que comença? Comença de parlar amb: «Auràs pas d’autres dieus davant ieu»?—Non. Avètz començat aquí? Sabètz que òc. Bon, se Dieu comencèt pas aicí, e que vos e ieu comencem aicí, ne daissam pas fòra quicòm que diguèt, qu’es tanben essencial per nòstre ben? Ont comencèt? Legissètz. «E Dieu prononcièt totas aquelas paraulas, en disent: Ieu soi lo Sénher, ton Dieu, que t’ai fach sortir del país d’Egipte, de la casa de servitud. Auràs pas d’autres dieus davant ieu.»

TAM1897 Q1 30.6Vesètz pas qu’avèm daissat de costat la causa meteissa que mòstra la liberacion de l’esclavatge egipcian? E perqué l’avèm daissada de costat? Ò, perque avèm considerat qu’avèm pas estat liberats d’Egipte,—e aquò es verai. Avèm considerat que jamai foguèrem sortits del país d’Egipte,—e per nòstra incredulitat, aquò es verai. Avèm pensat: «Jamai foguèrem pas sota la dominacion de cap d’òme.» Mas o èrem. Èrem en esclavatge cap a nosautres meteisses, al poder del pecat — a l’Egipte espiritual. Mas i a una liberacion de l’esclavatge egipcian aqueste ser, e Dieu vos apèla e m’apèla a aquesta liberacion de l’esclavatge egipcian. E nos ditz a vos e a ieu aqueste ser, amb una votz que tronèla coma la de Sinaï, amb lo salut de Jèsus Crist dedins, « Ieu soi l’Eterne ton Dieu, que t’ai fach sortir del país d’Egipte, de la casa de servitud. » Voldretz sortir? Admetretz qu’el vos a liberats del país d’Egipte? de la casa de servitud? Se non, perqué non?

TAM1897 Q1 30.7Nòstres enemics nos o lançan a la cara,—Ò, aqueles comandaments son pas per ieu. Jamai soi pas estat menat fòra d’Egipte. Los enemics de la lei de Dieu, los enemics del salut de Dieu, vos o lançan a la cara. L’an dich a ieu—a totes nosautres—qu’aquela lei es pas obligatòria per degun levat los Josieus, perque degun foguèt jamai liberat de l’esclavatge egipcian levat los Josieus. Dison: Ò, avètz pas besonh de me predicar aquò, soi pas jamai estat menat d’Egipte. Aquò es plan verai, segur; mas aquò es pas a lor meriti. Vos e ieu devèm nos téner dreches coma los que son redimits de l’esclavatge egipcian, e respondre a aquò amb: Mercés al Senhor, soi estat menat fòra d’Egipte; e, mon paure fraire desolat, se siás pas delivrat d’Egipte, periràs dins la corrupcion d’Egipte.

TAM1897 Q1 30.8De segur, degun pòt pas gardar aquela lei mentre qu’es en Egipte. O podián pas far. Dieu los liberèt d’Egipte per que poguèssen gardar la lei. Èsser en Egipte, es èsser dins lo pecat, e degun pòt pas gardar la lei de Dieu dins lo pecat; pr’amor que lo pecat meteis es la transgression de la lei. De segur, podètz pas gardar los comandaments mentre que sètz en Egipte. O podètz pas; ieu non. Mas que lo Senhor nos delivre, e alara poirem gardar los comandaments, e pas abans. Lo Senhor o sabiá plan; per aquò, quand voliá que Faraon daissèsse anar los enfants d’Israèl, diguèt: «Daissatz partir mon pòble, que me serviscan.» De segur, podián pas servir Dieu en Egipte. Voliá que foguèssen liberats, non solament corporalament, mas tanben espiritualament. E puèi, quand lor donariá sa lei per la gardar, la primièra causa que lor ditz es: «Ieu soi lo Senhor ton Dieu que t’ai fach sortir del país d’Egipte, de la casa de servitud», per que la poguèssen gardar.

TAM1897 Q1 31.1De quin tipe de lei s’agís, de tota faiçon ?—Una lei espirituala. « Sabèm que la lei es espirituala. » Quina Egipte es doncas, dins lo primièr verset de la lei ?—Es l’Egipte espirituala. « La lei es espirituala. » L’Egipte, doncas, nomenada dins la lei es l’Egipte espirituala, e significa per vos e per ieu la liberacion de l’Egipte espirituala, qu’es la liberacion de l’esclavatge del pecat.

TAM1897 Q1 31.2S. H. Lane.—Pensatz qu’èran espiritualament sortits d’Egipte per un temps?

TAM1897 Q1 31.3Es dificil de dire. Moïses o èra totjorn, de segur ; Caleb o èra totjorn ; Josuè o èra totjorn.

TAM1897 Q1 31.4E. J. Waggoner.—Los setanta ancians vegèron Dieu.

TAM1897 Q1 31.5Òc; vegèron Dieu. Es dificil de dire, pr’aquò, se lo pòble èra sortit d’Egipte. Moïses o èra totjorn. Quitament quand èra en Egipte fisica, èra espiritualament fòra. Caleb e Josuè foguèron sempre espiritualament fòra d’Egipte. Dins lo cant de victòria al Mar Roge, tota la denominacion, ai pensat, èra espiritualament fòra d’Egipte, s’avián tengut ferm a aquò. Coma diguèt lo Senhor: «Se mon pòble aviá escotat ma votz e caminat dins mas leis, alara auriái rapidament sosmes los enemics jos eles.» Mas quand lor fe foguèt mesa a l’espròva, al tot primièr pas que faguèron, quand èran a Marà, ont i aviá d’aiga amara, abandonèron lor fe, e desirèron d’èsser tornats en Egipte. Quand arribam a una experiéncia amara, la prendrem coma una pròva que lo Senhor nos a abandonats?—Non; mercé al Senhor qu’aquela experiéncia amara es per nòstre ben, e Dieu es capable de cambiar l’amare en doçor.

TAM1897 Q1 31.6(Votz) Pardonatz-me, fraire Jones, mas aquí avètz un vèrs — lo vèrs vint-e-set del capítol onze dels Ebrieus — que mòstra que Moïses se virèt d’esquina a Egipte justament en Egipte.

TAM1897 Q1 31.7Segurament. De sòrta que, mentre qu’èra corporalament en Egipte, èra espiritualament fòra d’Egipte.

TAM1897 Q1 31.8E. J. Waggoner.—Los rescatats del Senhor vendràn amb de cants fins a Sion.

TAM1897 Q1 31.9Òc: e se avián contunhat de cantar la cançon de Moïses, e amb la fe amb la quala la cantèron alara, aurián contunhat de cantar en dintrant dins la tèrra. E es aquò que Dieu vòl que gardem dins nòstras ments. Vòl que metam nòstres còrs dins aquela bona tèrra; e alara, nòstres còrs essent ailà, lo desir de nòstras vidas i serà. E alara Dieu pòt lèu emplenar nòstras vidas de la jòia d’aquela tèrra benesida. E aquò es, Dieu amb nosautres.

TAM1897 Q1 31.10Sabètz plan que quitament ara, al luòc que lo còr siá dins aquela tèrra, es aicí dins aquesta. Per d’unes dels nòstres, demandar a qualqu’un de se separar d’aqueste país sembla de la traïson. Demandar a qualqu’un de se separar d’aqueste país, e d’anar dins aquela tèrra, e de daissar de caire las foncions publicas e la politica d’aquesta nacion, lor sembla gaireben una imposicion. Lo pòble es en Egipte, mas Dieu los a cridats fòra d’Egipte, per que metan lor còr dins lo país melhor, i metan totas lors afeccions, e trabalhen per aquel país amb tota lor energia; de sòrta que los rases de jòia e de glòria d’aquel país pòscan rajar dins lors còrs; de sòrta que tot lo mond e tot l’univèrs sàpian que Dieu es lor Dieu de verai. Un còp aquò fach, caldrà pas gaire de temps per que l’òbra siá complida e que lo Senhor venga.

TAM1897 Q1 31.11Quand los enfants d’Israèl èran al Mar Roge, la poténcia de Dieu que s’i manifestèt estonèt las nacions, a tal punt que quand los espions dintrèron dins lo país, Rahab diguèt: La paur e l’espant de vosautres es sus tot lo país, perque avèm ausit çò que Dieu vos a fach, e los còrs del pòble se son fonduts. Aquò es verai. Una autra reflexion sus l’Egipte espirituala: Es escrich a prepaus de Jèsus: « D’Egipte ai cridat mon filh. » Perqué es aquò escrich a prepaus de Jèsus? Perqué Jèsus anèt en Egipte? Perqué foguèt menat en Egipte? Podiá aver escapat a la matança dels enfants que foguèron tuats a Betleèm, en s’alunhar un pauc d’aquel luòc, e auriá pas agut de necessitat d’anar gaireben tan luènh coma en Egipte. Totes los pichons enfants de Palestina foguèron pas tuats quand lo decret d’Erode foguèt promulgat. Foguèt sonque Betleèm, e sos contorns, e sos faubòrgs. Betleèm èra sonque a sièis milas de Jerusalèm, e los enfants de Jerusalèm foguèron pas tuats; doncas lo Sénher auriá pogut escapar s’èra estat menat a dètz o dotze milas de distància.

TAM1897 Q1 31.12Alara, perqué foguèt menat en Egipte ? — O, per que se compliguèsse çò qu’èra escrich : « D’Egipte ai cridat mon filh. » Èra nosautres ; vos e ieu. Èra nosautres ; e coma Dieu encontrèt son pòble en Egipte e lo ne menèt fòra, aital nòstre Salvador venguèt ont sèm, e foguèt coma nosautres, e foguèt cridat d’Egipte, mostrant aital que qual que siá que vòlga èsser coma el, deu tanben sortir d’Egipte. Èra lo Filh de Dieu, e foguèt cridat de l’Egipte, mostrant aital que totes los que seràn filhs de Dieu devon tanben sortir d’Egipte; car es escrich de totes coma d’el: «De l’Egipte ai cridat mon filh.» Sètz un filh de Dieu? «De l’Egipte ai cridat mon filh.»

TAM1897 Q1 31.13Fa pauc de temps, avèm vist que devèm èsser tirats fòra d’Egipte per gardar los comandaments de Dieu. Ara vesèm que per seguir Jèsus, nos cal èsser cridats fòra d’Egipte. Gardar los comandaments de Dieu exigís que siam sortits d’Egipte; la fe en Jèsus exigís parièr que siam sortits d’Egipte. E ambedós son exprimits dins l’Apocalipsi 14:12: «Aquí son los que gardan los comandaments de Dieu e la fe de Jèsus.»

TAM1897 Q1 32.1Aital vesètz qu’i a un Egipte espiritual del començament a la fin; e tot lo plan del salut es simplament la liberacion de l’esclavatge egipcian per la poténcia de Dieu; es d’èsser cridat fòra d’Egipte dins la gloriosa libertat dels filhs de Dieu. Sortirem doncas d’Egipte, per servir lo Senhor de verai? Farem en sòrta que pogam gardar en vertat los comandaments de Dieu e la fe de Jèsus? Qué farem? Nos’n anarem d’aquesta Conferéncia en Egipte? Demorarem a aquesta Conferéncia e demorarem en Egipte? Ò, serem pas del tot desliurats d’Egipte e de tot çò qu’implica lo mot?

TAM1897 Q1 32.2La liberacion es gratuita per nosautres, nos es donada. Ò alara, que cada còr s’obrís, cada arma se tòrne cap a Dieu, e lo cerque per la confession del pecat, per que siam desliurats de las tenèbras; e atal que, abans que la Conferéncia se cluse, siam desliurats dins la lutz e la libertat gloriosa dels filhs de Dieu; perque, « D’Egipte ai cridat mon filh. » Es aquò qu’espèra. Lo farem esperar? E quand aquò vendrà, aquesta paraula serà complida; lo messatge del tresen ange serà proclamat dins la poténcia de l’Esperit Sant; lo Senhor trabalharà poderosament amb nòstres esfòrces; una inondacion de lutz serà versada sul mond; lèu los abitants del mond seràn avertits; l’òbra de clausura serà acabada; e lo Crist vendrà per la redempcion de son pòble. Ò, pensi que sèm mai prèp del temps que Dieu nos delivrarà que non pas jamai o avèm somiat. La delivrança de Dieu es tan prèp de nosautres! Anirem-nos-en dins lo país? Israèl fracassèt perque cresiá pas. Vegèron pas de causas meravilhosas dins sas promessas. Aquelas promessas son ara per nosautres. Devon èsser tan realas per vos e per ieu coma o èran per el quand las donèt a Israèl, a qui èran pas realas.

TAM1897 Q1 32.3Sabètz qu’es escrich:—

TAM1897 Q1 32.4E vegèri coma una mar de veire mesclada amb de fuòc: e los que avián obtengut la victòria sus la bèstia, e sus son imatge, e sus sa marca, e sus lo nombre de son nom, èran en pè sus la mar de veire, tenent los arpas de Dieu. E cantan la cançon de Moïses, lo servitor de Dieu.

TAM1897 Q1 32.5A, mas lo cant de Moïses, lo servitor de Dieu, èra lo cant de la liberacion de l’esclavatge egipcian; e aqueles que vencon la bèstia e son nom e son imatge e lo nombre de son nom,—de qué son eles liberats?—Son liberats de l’esclavatge egipcian, tan segurament coma o foguèt Moïses. E cantan lo cant de Moïses, perque eles tanben son liberats de l’esclavatge egipcian. La Bíblia n’es plena. Espiritualament, sèm estats en Egipte, e Ò, que Dieu nos ne delivre. Alara, cantarèm aquesta cançon al Senhor:—

TAM1897 Q1 32.6Cantarai al Sénher, car a trionfat gloriosament: a getat lo caval e son cavalier dins la mar. Lo Sénher es ma fòrça e mon cant, e es vengut mon salvament: es mon Dieu, e li prepararai un ostal.

TAM1897 Q1 32.7Volètz? Volètz? Demorarai en eles, e caminarai en eles; seràn mon pòble, e ieu serai lor Dieu.

TAM1897 Q1 32.8Per aquò, sortissètz de lor mitan e separatz-vos, ditz lo Senhor, e tocatz pas la causa impura; e vos recebrai. E serai un Paire per vosautres, e seretz mos filhs e filhas, ditz lo Senhor Totpoderós.

TAM1897 Q1 32.9Mas, «D’Egipte ai cridat mon filh.»

TAM1897 Q1 32.10[Es] lo Dieu de mon paire, e l’exaltarai. Lo Senhor es un òme de guèrra: lo Senhor es son nom. Los carriòts de Faraon e son armada los a getats dins la mar: sos capitans causits son tanben negats dins la Mar Roja. Las prigondors los an cobèrts: an negat al fons coma una pèira. Ta man drecha, ò Senhor, es venguda gloriosa en sa poténcia: ta man drecha, ò Senhor, a esclafat l’enemic. E dins la grandor de ta excelléncia as capvirat los que se levèron contra tu: mandères ta colèra, que los consumiguèt coma de palha. E al buf de tas narinas, las aigas se son amassadas, los flumes se son redrechats coma un molon, e las prigondors se son geladas al còr de la mar. L’enemic diguèt: “Correrai darrièr, aténherai, repartirai lo butin; ma cupiditat se satisfarà sus eles; tirarai mon espasa, ma man los destruirà.” Bufères amb ton vent, la mar los cobriguèt: s’enfonsèron coma de plomb dins las aigas poderosas. Qual es parièr a tu, Sénher, entre los dieus? Qual es parièr a tu, glorios en santetat, redobtable dins las lausenjas, fasent de meravilhas? Estendères ta man drecha, la tèrra los engoliguèt. En ta misericòrdia, as menat lo pòble qu’as redimit.

TAM1897 Q1 32.11Es çò que ditz: « As menat fòra lo pòble que redimiguèras. » Vos a redimits? Redimits de qué?—Redimits del pecat. E lo pecat es l’Egipte espiritual.

TAM1897 Q1 32.12Los as guidats dins ta fòrça fins a ton abitat sant. [Que lo faga.] Lo pòble ausirà, e aurà paur.

TAM1897 Q1 32.13Es arribat lo temps de cantar la cançon de Moïses. La cantarèm? Mas la cantarèm pas en Egipte. La podètz pas cantar se sètz en Egipte, perque la poguèron pas cantar fins que foguèron sortits d’Egipte.

TAM1897 Q1 32.14Lo pòble ausirà, e aurà paur: la tristesa s’apoderarà dels abitants de Palestina. Alara los prínceps d’Edom seràn esbaubits: los valents de Moab, lo tremolament los s’apoderarà; totes los abitants de Canan se fondràn. La paur e l’espant tombaràn sus eles; per la grandor de ton braç seràn immòbils coma una pèira; fins que ton pòble passe, ò Sénher, fins que lo pòble que as crompat passe. Los menaràs dedins.

TAM1897 Q1 32.15Qual menarà dedins? Qué disètz? Qual menarà lo Senhor dins son ostalament? Vosautres? Sètz sortits d’Egipte? « D’Egipte ai cridat mon filh. » « Los plantaràs sus la montanha de ton eiretatge, al luòc, ò Senhor, que t’as fach per i demorar. » Alara demorarem aquí amb lo Senhor, e atal serèm per sempre amb lo Senhor.

TAM1897 Q1 33.1Dins lo santuari, ò Sénher, que tas mans an establit. Lo Sénher regnarà per totjorn e totjorn. Car lo caval de Faraon intrèt amb sos carriòts e sos cavalièrs dins la mar, e lo Sénher tornèt far virar las aigas de la mar sus eles: mas los enfants d’Israèl passèron a pè sec pel mièg de la mar. E Miriam la profetessa, la sòrre d’Aaron, prenguèt un tamborin en sa man; e totas las femnas sortiguèron darrièr ela amb de tamborins e de danças. E Miriam lor respondèt: Cantatz al Senhor, car a trionfat gloriosament: lo caval e son cavalier los a getats dins la mar.

TAM1897 Q1 33.2« Vos ai cridats de Egipte », ditz lo Sénher, e d’Egipte sèm venguts. Ara ditz : « Soi lo vòstre Dieu, e sètz mon pòble ». « Soi lo Senhor ton Dieu, que t’ai fach sortir del país d’Egipte, de la casa de servitud; » e, « D’Egipte ai cridat mon filh. » E aquò es çò que significa uèi quand se ditz: Aquí son, aquí son « AQUÍ SON los que gardan los comandaments de Dieu, e la fe de Jèsus. »

TAM1897 Q1 33.3La congregacion canta:—

TAM1897 Q1 33.4Redimit! coma m’agrada de o proclamar! Redimit pel sang de l’Anhèl; Redimit per sa misericòrdia infinida, Son enfant, e per totjorn, soi.