Egipte e Israèl

TAM1897 Q1 20.8Sermon prononciat lo dijòus al ser, 4 de març de 1897 Imprimit dins lo Bolletiu de la Conferéncia Generala, Primièr Trimèstre de 1897, Vol. 2, N° 1, pp. 20-26.

TAM1897 Q1 20.9Nòstra primièra leiçon nos donèt l’origina de l’Estat; l’establiment del primièr de l’istòria. Nòstra segonda leiçon nos donèt lo primièr exemple de separacion de la Glèisa e de l’Estat dins l’istòria. A aquel temps primièr, lo Senhor indiquèt clarament a quin punt la separacion deviá èsser completa entre la Glèisa e l’Estat. Anam seguir totes dos aqueste ser, fins que se retroben, dins lo meteis país.

TAM1897 Q1 20.10Nimrod èra lo filh de Cus; Cus abitèt Etiopia; Cus èra lo filh de Cam; e Egipte èra la tèrra de Cam. Aital, traçam la genealogia de Nimrod dirèctament fins a Egipte; e ne podèm tanben traçar l’exemple fins a Egipte. E mai que Nimrod foguèsse lo primièr òme a portar la corona reiala, lo primièr que portèt lo títol e afirmèt lo domèni de rei, pasmens en Egipte aquel exemple de Nimrod dins totas sas fasas foguèt seguit de la manièra mai completa, foguèt establit de la manièra mai perfiècha.

TAM1897 Q1 20.11En Egipte, i aguèt pas de rei fins après l’epòca de Nimrod; pas fins après qu’aguèsse usurpat la plaça e l’autoritat de rei. Perque, vos sovenètz, quand Nimrod o faguèt, foguèt contra Dieu, contra l’idèa que lo pòble aviá de Dieu, e contra sa coneissença d’el. A aquel temps, lo pòble sabiá qu’en aquò, Nimrod preniá la plaça de Dieu; e son nom indica las opinions que predominavan alara sus aquela accion. En Egipte, se seguiguèt lo meteis camin. Los documents egipcians certifican que los primièrs sobeirans d’Egipte foguèron los dieus, los seguents foguèron los semidieus, es a dire los mièg-dieus; aprèp eles venguèron los reis eles meteisses, que foguèron d’òmes.

TAM1897 Q1 20.12Atal vesètz qu’en aquela tèrra la procedura èra identica a la de Sennaar. En Egipte, lo rei, intencionalament e professadament, de son costat, ocupava la plaça de Dieu per lo pòble. Lo pòble lo considerava coma tal. Lo solelh èra lo dieu; lo rei d’Egipte èra lo filh del solelh. Èra Dieu pel pòble. Lo pòble viviá de son alen. Èra lor alen de vida. Tiravan lor esperit d’el. Per eles, èra lo « donaire de vida, semblable al solelh etern ». (Vejatz « Empèris de la Bíblia », cap. 7, par. 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71-83, 96, 102; cap. 14, par. 15, 16.) Aital en Egipte, lo rei èra pas simplament lo representant, lo vicerei del dieu; èra l’incarnacion de Dieu. La vida de Dieu demorava dins lo rei, e veniá a travèrs del rei al pòble. Aital lo rei èra la vida pel pòble, perque en el èra representat lo grand dieu totpervaissent, lo solelh. I aviá pas cap d’atribut de Dieu que lo rei representèsse pas al pòble. Tal èra lo sistèma de la reialtat e del govèrn dins l’Egipte antica.

TAM1897 Q1 21.1Ara tornatz a Caldeia quand Dieu separèt la glèisa de l’Estat, coma o legissèm dins la leiçon precedenta, quand diguèt a Abraham: «Sòrte de ton país, e de ta parentèla, e de l’ostal de ton paire, cap a un país que te mostrarai.» E tenètz en ment qu’es pas qu’après qu’Abraham se foguèt separat del darrièr de sos parents que lo Senhor li mostrèt la tèrra. Abraam se separèt d’en primièr de son país; segondament, de l’ostal de son paire; e tresenament, de sos parents. Es pas qu’après que Lot foguèt anat dins la val de Sodom que Dieu mostrèt la tèrra a Abraam. Genèsi 13:14, 15. Quand l’apèl de Dieu foguèt fach a Abraham, e que se separèt de son país,—de tot son còr e tota son arma e tot,—e de l’ostal de son paire, e de tota sa parentèla, e que se teniá ont lo Senhor voliá que se tenèsse, alara lo Senhor li diguèt, « Alça ara los uèlhs, e agacha dempuèi lo luòc ont siás cap al nòrd, cap al sud, cap a l’èst e cap a l’oèst ; car tota la tèrra que veses, te la donarai, a tu e a ta descendéncia per sempre. » La donarai per una possession eterna.

TAM1897 Q1 21.2Ara vos demandi, quand Dieu diguèt a Abraham d’alçar los uèlhs e de gaitar, Abraham vegèt mai que çò qu’auriá vist s’aviá alçat los uèlhs sens que Dieu li o diguèsse?

TAM1897 Q1 21.3(Congregacion) Òc.

TAM1897 Q1 21.4Veguèt quicòm, doncas, que non auriá pas pogut veire se Dieu li aviá pas dich de regardar. E quand Dieu li diguèt d’alçar los uèlhs e de gaitar, çò que vegèt foguèt la tèrra que Dieu li aviá prometuda. En aquel temps, Dieu li mostrèt la tèrra prometuda, e èra lo país ont lo Senhor l’apelèt. Li la donèt pas a aquel moment, «Non, pas quitament per i pausar lo pè: pasmens prometèt que la li donariá en proprietat, e a sa descendéncia après el.» E agachèt per totjorn cap a aquel país celestial; aquel país qu’a una vila amb de fondaments, que son constructor e fabricant es Dieu. I aviá «la promesa que seriá l’eretièr del mond;» e Abraham la recebèt «per la justícia de la fe.» Alara, quand Dieu diguèt a Abraham de l’agachar, e que la li donariá e a sa descendéncia per una possession eternala, qué vegèt? lo mond?

TAM1897 Q1 21.5(Voses) Vegèt lo mond a venir.

TAM1897 Q1 21.6E es aquel país que li aparteniá a partir d’aqueste moment. « E se sètz a Crist, alara sètz la descendéncia d’Abraam, e eretièrs segon la promesa. » E aquò es vòstre país, e lo meu. E ò! pensar a quinas idèas estrechas, quinas idèas totalament indignes cal aver a qualqu’un que se contenta de quin que siá autre país, o qu’a d’inclinacion per quin que siá autre país, o qu’a quin que siá afeccion per quin que siá autre país. Cossí qualqu’un pòt far aquò, quand a los uèlhs virats cap a aquel país que Dieu li a mostrat, e cap al qual l’apèla!

TAM1897 Q1 21.7Abraham moriguèt. Isaac visquèt e moriguèt. Jacòb e sa familha foguèron menats en Egipte, coma lo Sénher o diguèt a Abraham : « Ta descendéncia serà estrangièra dins un país qu’es pas lo sieu », e aquel país èra Egipte. Ara, pensatz-i ben. Oblidetz pas aquesta expression que lo Sénher nos dona a prepaus d’Egipte, perque serà utila dins las leçons venentas. Lo país ont devián èsser forasters e servir lo Sénher, èra Egipte. I demorèron de centenats d’ans — dins un país qu’èra pas lo lor. E remembratz-vos qu’èra l’Egipte qu’avèm esboçat, ont lo rei èra a la plaça de Dieu, e èra Dieu pel pòble.

TAM1897 Q1 21.8Agachem un moment mai aquesta glèisa, e vesem çò que lo Sénher fasiá amb ela. Avèm davant nosautres aqueste ser una mapa que nos mòstra lo país. Aicí i a la Caldèa, d’ont Abram foguèt apelat; e montèt aicí en Mesopotamia, a Haran, ont son paire moriguèt. Ailà foguèt separat de l’ostal de son paire, e puèi dintrèt dins lo país ont se separèt de Lot.

TAM1897 Q1 21.9Mentre qu’Abram èra dins aquela tèrra, l’istòria se faguèt, amb las nacions de l’Èst que conquistèron cap a l’oèst, fins a las frontièras d’Egipte. Mas al moment que Israèl anèt en Egipte, o un pauc abans aquel temps, l’Empèri Egipcian s’èra espandit sus tot aquel país de l’Èst. S’estendèt per tot Egipte, fins en Etiopia, compreniá tota la frontièra sud e oèst d’Asia Menor fins a Armenia, Assiria e Sinar; de sòrta que l’Empèri Egipcian cobrissiá tota la region orientala, lo mond conegut de l’epòca. L’Empèri Egipcian, a son temps, èra tan universal coma lo Roman o foguèt al seu, o coma totes los autres que seguiguèron.

TAM1897 Q1 21.10Ara, mentre que l’istòria se fasiá a partir de l’Èst, e que los reis d’aquestes païses conquistavan la region occidentala, fins a las frontièras d’Egipte, Dieu establiguèt sa Glèisa dins la tèrra de Canaan per manténer viva la coneissença del verai Dieu entre las nacions que passavan e tornavan passar per aquí. E quand lo reialme egipcian s’espandiguèt per tot aquel país, e que la capitala de l’Egipte èra la capitala del mond, Dieu menèt son pòble en Egipte, per que los ambaissadors e governadors de totes los pòbles, que passavan de totes aqueles païses cap a la tèsta de lor govèrn, qu’èra l’Egipte, dintrèsson en contacte amb lo pòble de Dieu.

TAM1897 Q1 21.11En Egipte, lo Senhor plantèt son pòble en Gosèn, dins lo passatge entre aquelas nacions paganas e la capitala d’Egipte, de sòrta que lo pòble, sos ambaissadors e sos governadors, passèsson per Gosèn, la tèrra abitada pel pòble de Dieu, e que lor atencion foguèsse atirada cap al verai Dieu.

TAM1897 Q1 22.1En Egipte tanben, Josèp èra a costat del tròn, de sòrta que los ambaissadors que venián en Egipte devián encontrar Josèp, que lor donariá la coneissença del Dieu vertadièr. Après la mòrt de Josèp, la coneissença de Josèp e son influéncia demorèron dins la capitala d’Egipte fins a Moïses. Alara Moïses èra dins lo palais e a costat del tròn. Pas simplament a costat, coma Josèp èra estat; mas Moïses se teniá sul primièr graon del tròn, perque èra lo filh de la filha del Faraon. La filha de Faraon èra l’espòsa de Faraon; e Moïses, essent lo filh de la filha de Faraon, èra doblement l’eretièr legitim del tròn. Se l’espòsa de Faraon foguèsse pas estada sa filha, son primièr filh adoptat seriá estat l’eretièr del tròn. De mai, se Faraon aviá una autra esposa e pas d’autres enfants, sa filha seriá estada eretièra del tròn. Mas quand la filha de Faraon èra l’esposa de Faraon, alara son filh adoptat èra doblement eretièr del tròn. I aviá pas de contèsta sus son drech d’eretatge al tròn d’Egipte, qu’èra alara lo tròn del mond.

TAM1897 Q1 22.2A aquel temps, lo rei d’Egipte aviá aperaquí quatre-vent ans, de sòrta que i aviá pas qu’un pauc d’espaci entre Moïses e son luòc doblement legitim sul tròn, e la possession de tota la poténcia de l’Empèri Egipcian que cobrissiá lo mond. E a aquel temps tanben, lo temps de la promesa que Dieu aviá jurada a Abraham s’apròchava, e Moïses o cresiá, e per aquò rebutèt deliberadament e totalament lo tròn e tot lo poder e la glòria d’Egipte — « refusèt d’èsser apelat filh de la filha de Faraon ».

TAM1897 Q1 22.3Moïses cresiá que s’apròchava lo temps de la promesa que Dieu aviá jurada a Abraham. E, d’alhors, fariám melhor de nos decidir se i cresèm; perque se sèm segurs que i cresèm, veirem mai dins la fe de Moïses en ela. Vejatz Actes 7:17:—

TAM1897 Q1 22.4Quand lo temps de la promesa, que Dieu aviá jurada a Abraham, s’aprochèt, lo pòble creissèt e se multiplicèt en Egipte.

TAM1897 Q1 22.5Al temps que Moïses nasquèt, Faraon pensèt de destruire lo pòble, per que se multiplicassèsse pas e venguèsse pas pro poderós per poder sortir del país. La question es que l’Egipte aviá pas solament los Josieus coma pòble estrangièr, mas aviá una multitud de pòbles estrangièrs,—de captius que foguèron menats d’autres païses en Egipte. Alara a aquel temps i aviá aperaquí un tèrç de la populacion d’Egipte que èran d’estrangièrs. Lo mot ebraïc que designa lo fach que lo pòble se multipliquèt significa que eissamèron coma d’abelhas o de peisses. Quand Faraon vegèt lo pòble se multiplicar tan abondosament, e lo país tanben plen de estrangièrs, aguèt paur que prenguèsson la tèrra en revòlta per quitar lo país.

TAM1897 Q1 22.6Una autra causa que menèt a aquò foguèt que, pendent qu’Israèl èra en Egipte e que l’Empèri Egipcian cobrissiá tot l’Orient, i aguèt un esfòrç determinat del poder de l’Estat per forçar tot l’empèri a adorar solament lo solelh. Diferentas formas d’adoracion del solelh pervadiguèron aquel empèri, mas tot lo poder de l’empèri faguèt un esfòrç per suprimir tota forma d’adoracion del solelh, a l’excepcion del disc nu del solelh dins lo cèl o d’una imatge d’un disc del solelh davant eles. Ara, Israel, plan segur, obeiguèt pas aquel edicte. Refusèron d’adorar lo solelh. Defendèron la vertat de Dieu, e lor actitud èra un element que lo rei teniá encara present. Foguèt un autre rei qu’aviá ensajat d’imposar lo culte del solelh; mas quand aqueste rei arribèt, aquel fach li èra a l’esperit, e foguèt la basa sus la quala poguèt rasonar que se aquel pòble aviá l’escasença, prendriá l’iniciativa de quitar lo país.

TAM1897 Q1 22.7Ara, d’aquela epòca, lo raconte es pas solament que « lo pòble creissèt e se multiplicèt », mas tanben que « lo temps de la promesa s’apròchava, que Dieu aviá jurat a Abraham ». Quina promesa Dieu aviá jurada a Abraham ? Quina èra la promesa de Dieu a Abraham ?—De li donar la tèrra que vegèt. Quina tèrra èra aquela ?

TAM1897 Q1 22.8(Voses) Lo mond.

TAM1897 Q1 22.9Quin mond?

TAM1897 Q1 22.10Lo mond a venir.

TAM1897 Q1 22.11Aquò es la paraula d’Estèu: « Lo temps de la promesa s’apròchava, que Dieu aviá jurat a Abraham. » O faguèt? O cresètz? Cresètz que lo temps èra pròche que Dieu donèsse aquela tèrra a Abraham que li aviá mostrada? Ditz: «A Abraham». D’autres i serián, mas èra per Abraham. Pas qualqu’un d’autre sens Abraham; mas Abraham e sa descendéncia. «Ditz pas: E a las descendéncias, coma de mantuns; mas coma d’un sol, E a ta descendéncia, qu’es lo Crist».

TAM1897 Q1 22.12Èra donc pròche lo temps de la promesa, quand Dieu donariá a Abraham e a Crist aquela tèrra que Dieu aviá mostrada a Abraham? Vos demandi pas se n’avètz jamai pensat abans o non. Vos demandi se cresètz çò que ditz. Vau pas ensajar de l’explicar. Cal pas l’explicar un còp que i cresèm, perque o ditz. Sabètz plan pro sens vos referir als vèrsets, per vòstra coneissença de la Bíblia, que Dieu faguèt aquela promesa cada còp a Abraham e a sa descendéncia. Jamai a la descendéncia sens Abraham. Jamai a Abraham sens la descendéncia,—e « pas a de descendéncias », mas a ta descendéncia. Alara, quand lo temps de la promesa s’apròchèt per donar aquò a Abraham, a qual autre venguèt?—Al Crist. Cossí deviá arribar a Abraham?—Pel Crist.

TAM1897 Q1 22.13S. H. Lane.—Quand la promesa foguèt repetida a Isaac e Jacob, èra pas lo meteis lengatge?

TAM1897 Q1 22.14Òc. Èra totjorn lo meteis.

TAM1897 Q1 22.15S. H. Lane.—Alara la question seriá, Èra necessari qu’Abraham i siá per complir la declaracion d’Estèu?

TAM1897 Q1 23.1Òc, perque ditz, « A tu, e a ta descendéncia », tot lo temps. Mas d’autres versets vendràn que o rendràn positiu.

TAM1897 Q1 23.2Un mot ara. Jacòb moriguèt en Egipte, e foguèt menat dins la tèrra, e i foguèt enterrat. Josèp moriguèt en Egipte, mas diguèt: “Enterratz-me pas; pas quitament dins la tèrra”. Josèp voliá pas que lo menèsson en Palestina ont Jacòb èra estat menat, e i enterrat. Josèp diguèt: “Dieu vos visitarà”. Gardatz mon cadavre, e quand Dieu vos visitarà, me menaretz amb vosautres. Menatz mos òsses amb vosautres. E o faguèron. E quand arribarián dins lo país, quin país èra aquel que Dieu voliá dire dins la promesa a Abraham?

TAM1897 Q1 23.3(Congregacion) Lo mond a venir.

TAM1897 Q1 23.4Vesètz pas que Josèp jamai esperèt d’èsser enterrat dins aqueste mond?

TAM1897 Q1 23.5Agachatz aquò d’un autre biais. La paraula es que « lo temps de la promesa s’aprochèt, que Dieu aviá jurat a Abraham ». Dieu aviá jurat de donar a Abraham la tèrra que li aviá mostrada, per una possession eternala. Mas Abraham èra ara mòrt, e o èra dempuèi de centenats d’annadas. Cossí, doncas, Dieu podiá donar la tèrra a Abraham quand èra mòrt ? Clarament, o podiá pas. Alara, coma Dieu aviá jurat de donar la tèrra a Abraham; coma lo temps èra ara pròche que Dieu aviá jurat a Abraham; e coma Abraham èra ara mòrt, es segur que la tèrra podiá pas èsser donada a Abraham mentre qu’èra mòrt; e es tot tan segur que lo temps èra pròche que Abraham seriá ressuscitat d’entre los mòrts, per que Dieu li donèsse la tèrra que li aviá jurat de li donar per una possession eternala. Per aquò, doncas, vesètz pas perqué Josèp permetèt pas que son còs foguèsse enterrat — quitament dins la tèrra de Canan, coma o foguèt lo de Jacòb ? La vertat es que Josèp cresiá que s’apròchava lo temps que Dieu aviá jurat a Abraham de li donar la tèrra, e Josèp esperava d’intrar en eiretatge amb Abraham.

TAM1897 Q1 23.6(Votz) Aquela promesa fasiá pas referéncia a la promesa que Dieu faguèt a Abraham, mencionada al capítol quinze de la Genèsi?

TAM1897 Q1 23.7Òc, es exactament aquò, mercés al Senhor. Alara, Josèp moriguèt, foguèt embalsamat en Egipte, e mes dins un sarcòfag, e quand Israèl sortiguèt d’Egipte, los òsses de Josèp foguèron portats amb eles pendent quaranta ans dins lo desèrt; e tot aquel temps, lo cadavre de Josèp èra amb eles, davant lors uèlhs, jorn après jorn, e èra un repròchi a lor incredulitat.

TAM1897 Q1 23.8Ai trobat que fòrça gents, en legissent aquel vèrs del discors d’Estèu, l’explican d’un biais, d’un autre e d’un autre encara, puslèu que de creire çò que ditz, puslèu que de regardar la promesa que Dieu faguèt a Abraham, e que li jurèt, de li donar la tèrra que li aviá mostrada. Mas avètz reconegut que la tèrra que Dieu mostrèt a Abraham èra lo mond, e non pas aqueste mond, mas lo mond a venir? Aquò es lo país que Dieu jurèt de li donar; e aquò es lo país qu’esperava. Aquò es lo país qu’aviá una vila qu’esperava, que son arquitècte e constructor es Dieu. E pensava pas a una escasença de tornar al país d’ont èra sortit.

TAM1897 Q1 23.9Totjorn, lo jurament de Dieu èra de donar aquela tèrra a Abraham e a sa descendéncia. Metetz pas un “s” a “descendéncia”, quand Dieu l’a escartat; metetz pas un “s” a aquò quand Dieu l’a enlevat. « Ditz pas: “E a las descendéncias”, coma de mantunas; mas coma d’una sola: “E a ta descendéncia, qu’es lo Crist”. » Èran nombroses, aquò’s verai. Tres milions sortiguèron d’Egipte, mas son pas aqueles dels quals Dieu parlava quand diguèt: « A tu, e a ta descendéncia », qu’èra « coma d’un sol », e « que es lo Crist ». O vesètz? Daissetz pas la multitud d’Israèl intrar dins vòstre esperit quand legissètz las paraulas: «A tu, e a ta descendéncia». Quand Dieu leva l’« s », nos es pas permés de la tornar metre. Nos cal pas lo metre aicí quitament dins nòstres pensaments. Qui èra la descendéncia?—Crist. Quand ditz: «A tu, e a ta descendéncia», tu e ieu o devèm pas legir d’un autre biais que: «A tu e a Crist o donarai, per una possession eternala». Nos cal pas i metre degun d’autre que Crist, levat per mejan de Crist. A tu e a Crist o donarai.

TAM1897 Q1 23.10Estèu ditz que « lo temps de la promesa s’aprochèt, que Dieu aviá jurat a Abraham ». Estèu o tirèt de la Bíblia. Vòli que vejatz qu’aquò foguèt pas una inspiracion especiala de l’Esperit Sant donada a Estèu just alara, mas qu’èra tot dins la Bíblia abans, e que l’Esperit Sant o donèt a aquestes autres per Estèu, en li fasent venir a l’esperit las causas qu’aviá legit abans dins la Bíblia. Mercés de virar al capítol sièis de l’Exòde. Aquò es tan clar dins l’Escritura que i a pas cap de possibilitat de l’escartar en l’explicant. Aquò es lo temps de la liberacion d’Israèl, e lo Senhor o fariá. Exòde 6:1-5:—

TAM1897 Q1 23.11Alara lo Senhor diguèt a Moïses: Ara veiràs çò que farai a Faraon: amb una man fòrta los daissarà anar, e amb una man fòrta los caçarà de son país. E Dieu parlèt a Moïses, e li diguèt: Ieu soi lo Senhor: e me soi manifestat a Abraham, a Isaac, e a Jacòb, jos lo nom de Dieu Totpoderós, mas per mon nom de Jehovah èri pas conegut d’eles. E ai tanben establit mon aligança amb eles, per lor donar la tèrra de Canan, la tèrra de lor peregrinacion, ont èran estrangièrs. E ai tanben ausit lo gemec dels enfants d’Israèl, que los Egipcians tenon en esclavatge; e me soi remembrat de mon aligança.

TAM1897 Q1 23.12Quin èra son aligança?—De lor donar la tèrra. Qué representava la tèrra? Qu’èra ela?—La tèrra, lo mond, que lo Senhor mostrèt a Abraham, e jurèt de li donar per una possession eternala.

TAM1897 Q1 24.1(Voses) Lo mond a venir.

TAM1897 Q1 24.2Ara ditz: « Me remembri de mon aligança. » Qué significava aquò? « Me remembri de mon aligança. » L’aviá desmembrat?—Non; mas que lo temps èra vengut ara de far çò qu’aviá promés. Vos remembratz que dins lo dètz-e-uèch de l’Apocalipsi se ditz:—

TAM1897 Q1 24.3E ausiguèri una autra votz que veniá del cèl, que disiá: Sortissètz d’ela, mon pòble, per non pas participar a sos pecats, e per non pas recebre de sas plagas. Car sos pecats an atench lo cèl, e Dieu s’es remembrat de sas iniquitats. Retribuïtz-la coma ela vos a retribuit, e rendètz-li lo doble segon sas òbras: dins la copa qu’a emplida, emplissètz-li lo doble. Quant s’es glorificada e a viscut dins lo luxe, tant de torment e de dolor li donatz: perque ditz dins son còr: ‘Siái una reina, e soi pas una vidua, e veirai pas de dolor.’ Per aquò, sas plagas vendràn en un sol jorn, la mòrt, lo dòl e la fam; e serà completament brusida pel fuòc: perque es fòrt lo Senhor Dieu que la jutja.

TAM1897 Q1 24.4Quand Dieu se serà remembrat de sas iniquitats, lo temps serà vengut que siá jutjada. Quand se remembrèt de son aliança, quin temps èra vengut?—Lo temps èra vengut de complir lo jurament. Mas qu’èra l’aliança amb Abraham, Isaac e Jacob?—Èra de lor donar aquela tèrra en proprietat eterna, e de la donar a eles e a lor descendéncia. Qui èra la descendéncia?—Lo Crist.

TAM1897 Q1 24.5Per aquò, disètz als filhs d’Israèl: Ieu soi lo Sénher, e vos farai sortir de jos las cargas dels Egipcians, e vos desliurarai de lor servitud, e vos redimirai amb un braç estendut e amb de grands jutjaments: e vos prendrai per mon pòble, e serai per vos un Dieu: e sabretz que soi lo Sénher vòstre Dieu, que vos fa sortir de jos las cargas dels Egipcians.

TAM1897 Q1 24.6Se Israèl aviá cregut aquò, auriá jamai agut besonh d’intrar dins aquel pacte al Sinaï? Abans quitament de partir amb eles d’Egipte, diguèt: “Serai vòstre Dieu, seretz mon pòble. Sabretz que soi lo Senhor.”

TAM1897 Q1 24.7E vos menarai dins lo país que jurèri de donar a Abraham, a Isaac e a Jacob, e vos lo donarai per eretatge. Ieu soi lo Senhor.

TAM1897 Q1 24.8« Lo temps de la promesa s’aprochèt, que Dieu aviá jurat a Abraham. » Te menarai dins la tèrra que t’ai jurada de te donar. Quina es donc aquela promesa ? Dins quina tèrra Dieu voliá menar Israèl ? Quina tèrra i aviá per eles ? — Lo mond a venir. Ara, assajetz pas d’explicar tot aquò. Ai pas cap d’explicacion per aquò. I a çò que ditz la paraula, e i cresi. Cal pas l’explicar. Sufís de i creire. Non, assajetz pas de l’explicar quitament a vosautres meteisses. S’es novèl per vos, se n’avètz agut d’autras idèas, assajetz pas de las far correspondre amb aquò. Daissatz-las tombar totas, e vesètz çò que ditz aquò.

TAM1897 Q1 24.9Tornamai o demandi. Quina tèrra jurèt Dieu de donar a Abraham, Isaac e Jacob?

TAM1897 Q1 24.10(Congregacion) Lo mond a venir.

TAM1897 Q1 24.11Vos i tenètz ? Avètz admés fa un moment qu’aquò èra just. Tornem pas enrè ara per l’amor de nòstra arma.

TAM1897 Q1 24.12(Votz) La redempcion seriá venguda a eles?

TAM1897 Q1 24.13Òc; la redempcion seriá venguda a eles. La redempcion seriá venguda al mond. Tot aquò seriá vengut. Mas seriá vengut d’un autre biais que çò que se passèt. Lo mond auriá agut una experiéncia diferenta de la qu’a agut. O manquèm quand agacham l’experiéncia qu’aguèron, e pensam qu’es a aquò que Dieu los cridava. Aguèron aquela experiéncia terribla perque volguèron pas creire a çò que Dieu los cridava. E, fraires, se vos e ieu uèi agacham aquelas causas que foguèron mesas davant Israèl alara, coma eles las agachèron, farem ara çò que faguèt Israèl alara. Israèl vegèt pas alara çò que Dieu aviá per eles, e per aquò obtenguèron pas çò qu’aviá per eles. Ara, se vos e ieu vesèm pas mai dins aquelas causas que çò que Israèl vegèt, obtendrem pas mai que çò qu’Israèl obtenguèt. Tan segur coma regardam aquelas causas coma o faguèt Israèl, farem uèi çò que faguèt Israèl alara.

TAM1897 Q1 24.14A nosautres, l’evangèli foguèt predicat tanplan coma a eles; mas la paraula predicada lor profitèt pas, perque èra pas mesclada amb la fe en aqueles que l’ausiguèron. Tengam doncas de paur, de paur que, una promesa d’intrar dins son repaus nos essent demorada, qualqu’un de vosautres semble ne mancar.

TAM1897 Q1 24.15Nos profecharà ara, aquò, se se mescla amb la fe en nosautres que l’ausissèm? Dieu nos ne gardèsse que l’experiéncia d’Israèl se repetisca en nosautres. Aquò nos es presentat per que nos ne poscam escapar.

TAM1897 Q1 24.16Vegam çò que vegèron pas per lor incredulitat en Dieu. Vegam çò que Dieu aviá per eles, e n’aprofecham, al luòc de veire las causas coma o faguèron, e de mancar d’o obténer coma o faguèron eles.

TAM1897 Q1 24.17Viratz-vos al capítol quinzen de l’Exòde, e o trobaretz dich plan clarament. Quand Israèl sortiguèt d’Egipte, e passèt la Mar Roja, trobaretz aquestas paraulas, al verset tretze:—

TAM1897 Q1 24.18Tu, dins ta misericòrdia, as menat fòra lo pòble que redimiguèras: los as guidats dins ta fòrça fins a ton abitat sant.

TAM1897 Q1 24.19Aqueste capítol es la cançon de Moïses. Aqueles que se tenon sul Mont Sion, e obtenon la victòria sus la bèstia e sus son imatge e lo nombre de son nom, cantan la cançon de Moïses. Pas una cançon inspirada d’aquela. Pas una cançon quicòm coma ela. Mas cantan la cançon de Moïses. Aquel capítol quinzen de l’Exòde es nòstra cançon.

TAM1897 Q1 24.20Ont Dieu voliá los menar?—A son «abitat sant». Ont èra aquel abitat sant?

TAM1897 Q1 24.21(Congregacion) « Una vila qu’a de fondaments, que son bastisseire e fabricant es Dieu. »

TAM1897 Q1 24.22Mai. « Lo pòble ausirà, e aurà paur : lo desgorn se apoderarà dels abitants de Palestina. »

TAM1897 Q1 24.23E. J. Waggoner.—Òc, o faguèt.

TAM1897 Q1 24.24Ben segur que o faguèt. Quand passèron aquela frontièra, los ducs d’Edom foguèron esbaudits. « Los òmes fòrts de Moab, lo tremolament los prendrà; totes los abitants de Canan se fondràn. » Qué ne deviá venir dels abitants?

TAM1897 Q1 25.1(Voses) Devián fondre.

TAM1897 Q1 25.2E. J. Waggoner.—O avián ja fach.

TAM1897 Q1 25.3Just quand arribèron ailà, Israèl demandèt: “Nos daissaretz passar per vòstre país?” Qué diguèron?—Non, sénher. Li foguèt pas permés de pausar lo pè sus lor tèrra. Mas s’èran anats drechament del Mar Roge fins a las frontièras d’Edom, tot Edom se seriá arrestat, esbalausit, fins a çò que passèsson. Ò Israèl, quitament ara, a pas encara comprés çò que Israèl manquèt alara. Fraires, quand descobrirem çò que Israèl i manquèt, aquò nos donarà una inspiracion que portarà la poténcia de Dieu, e i creirem.

TAM1897 Q1 25.4La paur e l’espant tombaràn sus eles; per la grandor de ton braç seràn immòbils coma una pèira; fins que ton pòble passe, ò Sénher, fins que passe lo pòble que as crompat.

TAM1897 Q1 25.5Que va far amb eles? «Los menaràs dedins, e los plantaràs sus la montanha de ton eiretatge.» L’eiretatge de qual?—Del Senhor. Mas «Dieu, que a d’autres temps e de mantuna manièra parlèt als paires per mejan dels profètas, nos a parlat en aquestes jorns darrièrs per son Filh, que nomenèt eiretièr de totas causas.» Qual menava Israèl?—Dieu. Cap a qué?—“Ta succession;” pas la nòstra—la teuna. «E se sètz a Crist, alara sètz de la descendéncia d’Abraam, e eretièrs segon la promesa.» «Ta succession, ò Sénher.» Aquò’s pas tot. “Los menaràs, e los plantaràs sus la montanha de ton eiretatge, al luòc, ò Sénher, que t’as fach per i demorar.” Aquò es pas tot. “Dins lo Santuari, ò Sénher, que tas mans an establit.” Quin santuari es aquel que las mans del Sénher an establit?

TAM1897 Q1 25.6(Voses) Lo verai santuari.

TAM1897 Q1 25.7Ben segur que o es. «De çò que avèm dich, la soma es aquesta: Avèm un tal grand sacerdòt, que s’es assetat a la drecha del tròn de la Majestat dins los cèls; un ministre del santuari, e del vertadièr tabernacle, que lo Senhor a plantat, e non pas l’òme.» Aquò es la soma de nòstra discussion d’aquesta nuèch, non? Es cap ont Dieu voliá menar Israèl. Mas vegèron pas. Vesètz? Es cap ont vòl nos menar.

TAM1897 Q1 25.8Vesètz qu’es cap ailà ont Dieu voliá menar Israèl alara? Se o vesètz, alara seretz prèsts per anar al luòc que Israèl manquèt. Mas se pensatz qu’èra un santuari terrèstre qu’un òme plantèt, es tot çò que Israèl vegèt, e es tot çò que veiretz. E Israèl dintrèt pas dins lo país, e vosautres tanpauc. Devèm veire mai que çò que vegèt Israèl, o jamai anarem mai luènh que non pas anèt Israèl. Mas perqué Israel vegèt pas mai que çò que vegèt?—Creguèron pas. Mas vos e ieu devèm creire ara çò que Israel creguèt pas alara, o jamai recebrèm pas çò qu’Israel manquèt. Mas se crèiem çò que Israel creguèt pas, alara serem menats dins l’eiretatge ont Israel foguèt pas menat, dins lo tabernacle ont Israel intrèt pas, l’abitacion santa de Dieu, dins la vila qu’a de fondaments, que son bastisseire e fabricant es Dieu.

TAM1897 Q1 25.9Vèrset dètz-e-uèch: «Lo Senhor regnarà per totjorn». Vòl regnar sus eles el meteis; pas mai Faraon; pas mai Nimrod; pas mai d’aqueles idòlatres; pas mai d’aquela gent rebèlla. Dieu voliá menar Israèl dins la tèrra benesida, e regnar sus eles ailà per totjorn, mas o sabian pas. Ò, çò que manquèron en creire pas lo Senhor! Ò, çò que nosautres avèm mancat totas aquestas annadas! Car, coma vos legirai deman de nuèch, seriám ja estats ailà dempuèi longtemps, se n’aviam sonque cregut lo Senhor. Dieu o ditz, e es aital. Avèm pas cap de rason d’èsser dins aqueste tabernacle aqueste ser. Cap d’afar aicí, de drech, perque avèm pas cap d’afar dins lo mond. Pasmens, coma sèm dins lo mond, aqueste es lo luòc per nosautres. Mas deuriám pas èsser dins lo mond ges. Deuriám èsser dins lo reialme de Dieu dempuèi longtemps. Aquò es un fach, fraires. I a mai dins la Bíblia que çò que poiriam desvolopar en una autra ora aicí, sonque sus aquela pensada.

TAM1897 Q1 25.10Ara, Moïses cresiá tot aquò. Cresiá que lo temps de l’acompliment de la promesa èra pròche. Mas aviá lèu d’ocupar lo tròn d’Egipte. Deviá èsser rei. Deviá regnar; aver una carga, mai nauta que la d’adreitièr o de secretari de quina vila que siá. Deviá regnar non solament sus un reialme, mas sus un empèri; l’empèri del mond, e èra son drech. Per un doble drech, li aparteniá. Aviá pas besonh de se presentar a las eleccions. Li caliá tombar en sort, e i aviá pas degun per contestar son drech. Èra sonque un pas fins al tròn; sonque d’esperar que moriguèsse aquel Faraon, e aviá gaireben cent ans. Alara, aquel Moïses vendriá rei del mond, perque l’Empèri Egipcian èra mondial.

TAM1897 Q1 25.11Israèl aviá tanben de mal en aquel moment. Èra oprimit, perseguit e forçat a trabalhar dins de fornals de bricas. Moïses auriá pogut dire: Ara nòstre pòble es oprimit; es perseguit; patís per la causa de son Dieu; mas aquò durarà pas gaire, pr’amor que Faraon a gaireben cent ans e pòt pas viure gaire mai. Alara farai una reforma. Metrai en òrdre aqueste govèrn. Regnarai justament. Pas coma aqueles Faraons malvats. Cresi en Dieu. Soi crestian, e soi d’aquel biais encara mai qualificat per governar perque soi crestian. E non solament auriá pogut levar lors cargas, mas auriá pogut tanben lor donar de pòstes, e governar lo mond per lo pòble de Dieu. La via èra pas dobèrta? Èra sonque un pas fins al tròn, e aquel pas caliá lèu èsser fach. Mas vesèm çò que faguèt aquel crestian dins de circonstàncias talas. Obrissètz lo onzen capítol dels Ebreus. Agachatz de prèp, legissètz-lo atentivament, e vesètz çò que ditz. Lo vèrset vint-e-quatre:—

TAM1897 Q1 26.1Per la fe, Moïses, quand foguèt en edat adulta, refusèt d’èsser apelat filh de la filha de Faraon.

TAM1897 Q1 26.2Qué significava refusar d’èsser nomenat filh de la filha de Faraon?—Refusar d’èsser rei. I aviá lo tròn. I mancava pas qu’un pas per i arribar. Mas al luòc de montar sus lo tròn e s’i assetar, ne davalèt. Tornèt l’esquina al tròn d’Egipte, e a totes los tresaures e plasers d’Egipte, e virèt son visatge cap a un autre país; perque èra arribada l’ora que Dieu apelariá son pòble d’aquel país per l’intrar dins aquel autre. Moïses cresiá en Jèsus Crist, e per aquò cresiá en la separacion de la Glèisa e de l’Estat. Per aquò se separèt de l’Estat e se tenguèt de tot son còr amb la Glèisa. Dieu lo cridèt d’aqueste país, coma aviá cridat son paire Abraham del sieu país al començament. Mas aquò es pas tot. Escotatz: « Causissent puslèu de patir afliccion amb lo pòble de Dieu, que de gaudir dels plasers d’Egipte per un temps? »

TAM1897 Q1 26.3(Congregacion) Pecat.

TAM1897 Q1 26.4Pechat? Èra l’eiretièr del tròn. Qué èra donc, per el, de metre sa ment sul tròn d’Egipte, sul poder e los plasers del mond, e dels govèrns del mond? Qué èra?—Pechat. O ditz?

TAM1897 Q1 26.5(Voses) Òc.

TAM1897 Q1 26.6O cresètz?

TAM1897 Q1 26.7(Voses) Òc.

TAM1897 Q1 26.8Èra aquò lo pecat per Israèl alara?

TAM1897 Q1 26.9(Voses) Òc.

TAM1897 Q1 26.10Qu’es ara?

TAM1897 Q1 26.11(Voses) Pecat.

TAM1897 Q1 26.12Fraires, i a de causas dins la Bíblia que devèm considerar. «Causiguèt puslèu de patir afliccion amb lo pòble de Dieu, que de gaudir dels plasers del pecat per un temps.» Mas oblidetz pas que los plasers aicí, a que se fa referéncia — los plasers del pecat — son en realitat los plasers d’Egipte; los plasers d’èsser rei d’Egipte, d’ocupar un pòste dins lo govèrn terrèstre, de governar d’autres pòbles. Tot aquò li deviá apartenir per descendéncia legitima, per drech d’eiretatge. Aviá pas besonh de se presentar candidat, o de sollicitar de vòtes. Li reveniá naturalament. Lo raconte ditz que, per el, acceptar e gaudir de totes aqueles plasers seriá estat gaudir dels plasers del pecat. Mas abandonèt aquò. Perqué? «Tenent lo desdenh de Crist per de riquesas mai grandas que los tresors d’Egipte.»

TAM1897 Q1 26.13Ont èra Crist per rapòrt al govèrn e al tròn egipcians? Èra Crist unit a Egipte?—Non. Podiá Moïses aver a l’encòp Crist e lo tròn d’Egipte?

TAM1897 Q1 26.14(Voses) Non.

TAM1897 Q1 26.15Mas lo tròn d’Egipte li tombava naturalament, tot coma las fuèlhas tomban dels arbres. Aviá pas besonh de se batre per la carga. Pas quitament per se far nominar.

TAM1897 Q1 26.16A. F. Ballenger.—O per far una peticion.

TAM1897 Q1 26.17Non. Aviá pas quitament besonh de trobar un representant per presentar sa peticion al president.

TAM1897 Q1 26.18Agachatz tornarmai la situacion. I aviá Egipte amb son tròn, sos plasers e sos tresaures, que li tombavan naturalament coma las fuèlhas tomban dels arbres, sens cap d’esfòrç personal de sa part. Tot çò que li caliá far èra de demorar de braces crosats, fins que lo rei moriguèsse de vièlh, e alara tot seriá per el. Pasmens, preferissiá èsser amb lo Crist, e sofrir son repròchi, puslèu que d’èsser sus lo tròn d’Egipte. E cal téner particularament a l’esperit que per èsser amb lo Crist, deguèt virar l’esquina al tròn e a totes los tresors e plasers d’Egipte.

TAM1897 Q1 26.19Ara, disètz pas que siá ieu qu’o ai mes, que l’ai inventat. Agachatz çò que ditz la paraula, e veiretz que tot i es. Es pas vertadièrament aquí?

TAM1897 Q1 26.20(Voses) Òc.

TAM1897 Q1 26.21Legissèm aquò un còp de mai, e serà l’ora de clavar per aqueste ser; puèi, deman ser, estudiarem Israèl tornarmai:—

TAM1897 Q1 26.22Per la fe, Moïses, quand foguèt vengut a l’edat adulta, refusèt d’èsser apelat lo filh de la filha de Faraon; causiguèt puslèu de patir afliccion amb lo pòble de Dieu, que de gaudir dels plasers del pecat per un temps; tenent lo reproche de Crist per de riquesas mai grandas que los tresors d’Egipte: pr’amor qu’aviá en vista la recompensa de la paga.

TAM1897 Q1 26.23« Lo temps de la promesa s’aprochava, que Dieu aviá jurat a Abraham » de li donar la recompensa benesida. Moïses o cresèt, e se separèt de l’estat, tornèt l’esquina al tròn, causissent l’injúria de Crist puslèu que tot lo poder, lo plaser e la glòria d’Egipte. E oblidetz pas que deguèt tornar l’esquina a tot aquò, per èsser participant a l’injúria de Crist.