L’Apostasia d’Israèl. – N° 2

TAM1897 Q1 40.5Sermon prononciat lo dimenge al ser, 14 de març de 1897 Imprimit dins lo Bolleti de la Conferéncia Generala, Primièr Trimèstre de 1897, Vol. 2, N° 1, pp. 40-45.

TAM1897 Q1 40.6Coma o vegèrem dins la leçon precedenta, Israèl apostasièt, e demandèt un rei per èsser coma totas las nacions. Dins l’estudi present, veirem cossí venguèron completament coma las nacions. Mas Israèl apostasièt de Dieu; perque creseguèron pas en Dieu de tot còr. La paraula se mesclèt pas amb la fe en aqueles que l’ausiguèron. Venguèron formalistas, e alara los mals que n’aurián escapat se foguèsson estats fidèls a Dieu, los aclapèron, coma tota autra gent pagana; e puèi, coma nos o ditz l’Esperit de la profecia, totes los mals que foguèron lo resultat de lor pròpria apostasia los imputèron al govèrn de Dieu. Consideravan que son govèrn èra un fracàs; èra pas pro bon per eles, èra pas sufisent per eles dins aqueste mond, e caliá qu’aguèssen un govèrn que siá lor pròpri — un que poguèssen manobrar e pel qual se poguèssen governar e protegir eles meteisses.

TAM1897 Q1 40.7Alara diguèron a Samuel: « Fai-nos un rei coma totas las nacions, per que siam coma totas las nacions; » e e mai se lo Senhor, per Samuel, protestèt solemnement contra aquò, protestèron contra aquela protèsta, e diguèron: « Non; mas aurem un rei sus nosautres coma totas las nacions. » Coma o volián, lo Senhor los daissèt far. Non solament avián decidit e establit qu’aurián un rei, mas avián ja decidit qual seriá lor rei. Èra Saül, filh de Quish; e lo Senhor los daissèt l’aver tanben, perque volián far a lor cap.

TAM1897 Q1 40.8Mas totes los mals que lo Senhor lor aviá dich que vendrián per aver causit un rei e un reialme, venguèron sus eles. Comencèron d’en ressentir las consequéncias als temps de Saül. Foguèron considerablament ajudats a èsser salvats de lors mals per l’influéncia e lo règne de David. Malgrat que rebutèron Dieu, el los abandonèt pas, demorèt encara amb eles per menar totes los que se daissarián menar, e per los salvar, se possible, de las calamitats que devian de segur arribar, e que sabiá qu’arribarián, e de las qualas podián pas escapar, coma nacion. Mas salvariá totes los que n’escaparian coma individús. Avián començat un camin que los menava inevitablement e irrevocablament endavant, pas a pas, fins que, coma o veirem, la roïna arribèt.

TAM1897 Q1 40.9Amb Salamon comencèron, dins la mesura mai clara, las tracas qu’èran la consequéncia necessària de la via qu’avián presa contra la protèsta del Senhor. E Egipte i èra totjorn. Egipte interven totjorn. Salamon prenguèt una esposa d’Egipte, contra la paraula del Senhor. Mandèt en Egipte per de cavals, contra la paraula del Senhor. La glòria que lo Senhor li aviá donada, la pervertiguèt al servici d’Egipte e de l’idolatria egipsiana, e de l’idolatria de totas las nacions a l’entorn. Las cargas que foguèron mesas sul pòble per manténer las sèt cents esposas e las tres cents concubinas de Salamon, vengudas de totas las nacions paganas, dins lor cult idolatra, èran talas que lo pòble auriá pas degut portar, que lo pòble auriá pas pogut portar per de bon; e pel ben dels dos pòbles, lo Senhor decidiguèt de separar las dètz tribús de las doas.

TAM1897 Q1 40.10Podèm pas saber quin èra aquel ben que lo Senher aviá previst per las dètz tribús, o per las doas, pr’amor que jamai foguèt realizat. Jeroboam foguèt designat coma aquel que primièr regnariá sus las dètz tribús. Mas Jeroboam, oblidant l’exemple esplendit de David, d’esperar lo bon temps del Senhor, e de daissar que lo Senhor lo menèsse al tròn de las dètz tribús a sa faiçon — quitament encara pendent que Salamon visquèt, levèt sa man contra lo rei, en çò que prenguèt la decision de prene lo tròn de las dètz tribús e de las governar, per se proclamar rei contra Salamon. Aquò èra traïson e rebelion. Salamon pensèt de lo punir per aquò, e fugiguèt en Egipte e i demorèt fins a la mòrt de Salamon.

TAM1897 Q1 40.11Se abans èra pas un Egipcian de còr, o venguèt un còp arribat ailà. Quand Salamon moriguèt, Jeroboam tornèt d’Egipte. Lo moment venguèt que las dètz tribús se separèsson de las doas, e Rehoboam prenguèt la decision que las separèt. Quand lo pòble venguèt e li demandèt d’aleujar los fardèls que son paire lor aviá pausats, èra una demanda rasonabla e apropriada. Los ancians qu’èran estats los conselhièrs de Salamon li conselhèron de far aquò. Mas Rehoboam se contentèt pas de prene lo conselh d’aqueles, perque voliá pas èsser lo servidor del pòble, coma li conselhavan d’èsser; voliá èsser lo mèstre del pòble, e doncas consultèt los joves qu’avián crescut amb el. Sa maire èra una Amonita, una de las pus vilas de las esposas idolàtras que Salamon aviá; e los joves qu’avián crescut amb el èran los filhs d’autras femnas idolàtras que Salamon aviá per esposas. Aquestes joves avián crescut dins totas las abominacions del paganisme que Salamon aviá practicat amb sas esposas. Rehoboam partegèt lors sentiments e s’inclinèt a lor biais, e de segur rebutèt lo conselh del Senhor, e lo conselh dels òmes que tenián la paur del Senhor davant eles.

TAM1897 Q1 41.1Roboam donèt al pòble la responsa que coneissèm totes: “M’avètz demandat d’aleugerir vòstres fardèls, mas al contrari, los rendrai mai pesucs; ont èran coma vòstre detanèl, los rendrai coma vòstres malucs.” Diguèron: “A las vòstras tendas, Israèl! Ara, vesètz a vòstre ostal, David.” Roboam, quand vegèt çò que s’èra passat, ne foguèt vertadièrament suspres; e pr’aquò, aquò es pas tan estranh de sa part, perque quand èra tan cèc que podiá pas veire que çò que lor diguèt èra la causa mai insensada de dire, es pas ges estranh que siá estat suspres de çò que seguiguèt quand o diguèt. Mandèt son tresaurièr cap a eles, per los apacificar e adobar l’afar e los far tornar, se possible. Mas lapidèron sul pic lo tresaurièr fins a la mòrt, e Roboam, en veire lo resultat, s’espantèt e se precipitèt cap a son carriòl e tornèt de pressa a Jerusalèm, amassèt una armada per montar e los sometre e los forçar a li servir. Mas lo profeta del Senhor li diguèt qu’aquò èra pas çò que caliá far, e que deurián demorar a l’ostal, e o faguèron.

TAM1897 Q1 41.2Alara Jeroboam prenguèt lo reialme, e installèt los vedèls d’aur qu’aviá menats d’Egipte, e aital las dètz tribús foguèron menadas d’un còp en Egipte, a l’idolatria egipsiana e al sistèma de govèrn egipcian, quand foguèron separadas de las doas autras. Aital, per Jeroboam, lo movement comencèt, e l’exemple foguèt donat, que totes los autres reis de las dètz tribús seguiguèron. E totjorn après, es « Jeroboam, filh de Nebat, que pecèt e faguèt pecar Israèl. » E l’apostasia davalava de contunh, de contunh, fins que tot lo reialme periguèt, e se ne tornèt pas jamai parlar, e se ne tornarà pas jamai parlar. L’apostasia dins la linhada dels reis de las dètz tribús passèt de mal a pièger e pièger. Jeroboam èra marrit; los que li succediguèron immediatament èran tanben marrits. Puèi venguèt Omri, e èra pièger que los autres; puèi venguèt Acab, e èra pièger que totes los que l’avián precedit. Aital anèt de contunh dins lo reialme, fins que tot periguèt e desapareguèt.

TAM1897 Q1 41.3Mas lo Senhor fasiá tot son possible per los far servir lo Senhor. Lor mandèt profètas aprèp profètas; apelèt los reis còp aprèp còp per que l’ajèsson paur e que lo serviguèsson. Quand arribam als darrièrs jorns d’Israèl, avètz Amos e Oseàs que profetizan especialament. Amos, Oseàs e Michè profetizèron per Israèl e a Israèl, dins los darrièrs jorns d’Israèl. Pasmens, sonque un pauc de Michè concernís dirèctament las dètz tribús. Gaireben tot Amòs los concernís, e la màger part d’Osèas. Amòs e Osèas son en granda partida, gaireben tot, de profecias concernent Israèl, e lo darrièr apèl del Senhor a Israèl per que se tòrne cap a el un còp de mai, e siá salvat de la destruccion totala.

TAM1897 Q1 41.4Totas aquelas profecias, e l’istòria d’Israèl, son mesas dins la Bíblia per l’avertiment del pòble que viu dins los darrièrs jorns de l’istòria d’aqueste mond. E l’instruccion de Dieu i es per lo pòble dels darrièrs jorns—de se virar cap a Dieu per que sián salvats de la roïna vertadièra. Es per aquò que aquelas causas i son mesas. Aital, Amòs e Oseas son uèi una vertat tan presenta per vos e per ieu, e per tot lo mond, coma o èran per lo pòble de las dètz tribús al temps que escriguèron.

TAM1897 Q1 41.5Amos profetizèt, e lo prèire qu’èra a Betel li diguèt: «Profetizes pas aicí; aquò es l’ostal del rei, e la cort del rei; va-te’n en Juda.» E anèt dire al segond Jeroboam qu’Amos profetizava lo mal sus lo país, e qu’ensenhava la rebelion contra lo rei, e disiá que l’espasa d’Iaveu tombariá sus tot, e que lo país podiá pas suportar totas sas paraulas.

TAM1897 Q1 41.6Tornem ara al passatge particular, e legissèm Amos 7:10-15:—

TAM1897 Q1 41.7Alara Amazias lo sacerdòt de Betel mandèt a Jeroboam rei d’Israèl, en disent: «Amos a conspirat contra tu al mièg de la casa d’Israèl: lo país pòt pas suportar totas sas paraulas.» Car aital ditz Amòs: Jeroboam morirà per l’espasa, e Israèl serà de segur menat captiu fòra de son país. E Amazias diguèt a Amòs: «O tu, visionari, vai, fugi-te dins lo país de Juda, e manja-i de pan, e profetiza-i; mas profetiza pas pus a Betel: car es la capèla del rei, e es la cort del rei.» Alara respondèt Amòs, e diguèt a Amazias: Èri pas un profèta, ni lo filh d’un profèta; mas èri un pastre, e un reculhidor de figas de sicomòra: e lo Senhor me prenguèt mentre que seguissiái lo tropèl, e lo Senhor me diguèt: Vai, profetiza a mon pòble d’Israèl.

TAM1897 Q1 41.8E profetizèt per eles; mas oblidetz pas, aquò èra los darrièrs jorns d’Israèl. Mas quand volguèron pas daissar Amòs profetizar dins aquel país, e lo faguèron fugir, e lo perseguiguèron coma avián fach a fòrça profètas abans, lo Senhor suslevèt Oseas dins lo país de Juda; e el, essent dins lo país de Juda ont aquel prèire idolatra diguèt a Amòs d’anar, poguèt profetizar concernent Israèl, e podián pas lo perseguir e li far çò que volián.

TAM1897 Q1 42.1Ara, un mot sonque, en jetant un autre agach sus tot aqueste domeni: Sabètz que dempuèi lo temps de Samuel e puèi, los reis d’Israèl perseguiguèron lo pòble de Dieu, perseguiguèron los profètas, tuèron los prèires, coma volián. O faguèron perque avián lo poder, e tanben l’esperit, per o far. Mas ara, se Israèl aviá jamai agut un rei, un reialme, o un govèrn pròpri, o aurián pogut far? — Non; seriá estat impossible. Sabètz que los reis d’Israèl èran piègers que los reis pagans envèrs los òmes de Dieu e los profètas del Senhor: de sòrta que mentre que los reis d’Israèl e los reis de Juda maltractavan completament los profètas del Senhor, los reis pagans los respectavan e los favorizavan.

TAM1897 Q1 42.2Oseàs, coma o disiái, profetizèt tanben sus aquò. Ara legirai qualques vèrsets dins Oseàs, per que vejatz çò que ditz sus aquò. Agachatz d’en primièr lo capítol noven, just un mot o dos:—

TAM1897 Q1 42.3Non demoraràn dins la tèrra del Senhor; mas Efraim tornarà en Egipte.

TAM1897 Q1 42.4Efraim èra una de las dètz tribús; mas lo nom es emplegat aicí per totas. Las dètz tribús anèron en Assiria; foguèron menadas captivas pels Assirians. Pasmens, quand foguèron menadas captivas pels Assirians, qué vòl dire lo Sénher quand ditz que tornaràn en Egipte?—Egipte significa l’apostasia la mai luènh possibla de Dieu. La tenèbra qu’es tota una tenèbra egiptiana, es ont los òmes regnan a la plaça de Dieu, e tot lo regim — lo govèrn, los òmes, e tot — es contra Dieu, e contra son pòble, coma o foguèt contra Israèl quand èran dins lo país d’Egipte just abans que las plagas tombèsson sus Egipte, e qu’Israèl foguèt delivrat. E quand lo Senhor ditz aicí qu’Efraim anariá en Egipte, e mai que l’Assiria — lo govèrn d’Assiria — los deviá menar captius, aquò mòstra qu’èran determinats a anar a l’apostatisme absolut, e doncas podián pas, simplament perque volián pas, demorar « dins la tèrra del Senhor ».

TAM1897 Q1 42.5Vos sovenètz que legiguèrem çò que lo Senhor diguèt a Abram : « Partís de ton país, de ta parentela e de l’ostal de ton paire, per anar dins un país que te mostrarai. » Alara, aquel país es lo país del Senhor. E quand parla per Oseas que Israèl demorarà pas dins la tèrra del Senhor, aquò fa pas referéncia a aquel pichon canton de tèrra a l’entorn de Samaria; mas fa referéncia a la tèrra que foguèt mostrada a Abraham e a la quala Dieu aviá apelat son pòble quand los faguèt sortir d’Egipte. Demoraràn pas dins la tèrra del Senhor; puèi seguís Egipte, l’apostasia absoluda. O veiretz mai luènh, quand legirai.

TAM1897 Q1 42.6Demoraràn pas dins la tèrra del Senhor; mas Efraim tornarà en Egipte, e manjaràn de causas impuras en Assiria. Ofreiràn pas de libacions de vin al Senhor, ni li seràn agradivas: lors sacrificis seràn per eles coma lo pan dels dolents; totes los que ne manjaràn seràn impurs: car lor pan per lor arma intrarà pas dins la maison del Senhor. Que faretz lo jorn solennel, e lo jorn de la fèsta del Senhor? Car, vaquí, son anats per causa de la destruccion: Egipte los amassarà, Mèmfis los enterrarà: los endreches agradables per lor argent, las ortigas los possediràn: d’espinas seràn dins lors ostals.

TAM1897 Q1 42.7Capítol dètz:—

TAM1897 Q1 42.8Israèl es una vinha vòida, produtz de fruchs per el meteis: segon la multitud de son fruch a aumentat los autars; segon la bontat de son sòl an fach d’imatges polidas. Lor còr es dividit: ara seràn trobats colpables: el renversarà lors autars, espolharà lors imatges. Perque ara diràn: Avèm pas de rei.

TAM1897 Q1 42.9En aquel temps avián pas de rei. Èra estat assassinat, e i aviá un interregne. Un autre rei èra pas encara vengut a sa plaça. Mas remarcatz çò que ditz: «Car ara diràn: Avèm pas de rei.» Lo Senhor lor diguèt, quand causiguèron aquel rei contra son avís, que lo rebutavan. «Non; mas aurem un rei.» Aguèron un rei?—Òc; e venguèt lo temps que foguèron constrenches de dire: «Avèm pas de rei.» Mas que diguèt lo Senhor just en aquel moment?

TAM1897 Q1 42.10Car ara diràn: «Avèm pas de rei, perque avèm pas agut de paur del Senhor. Alara, qué nos fariá un rei?» An parlat de paraulas, jurant falsament en fasent un pacte; atal lo jutjament espelís coma de cicuta dins las rengas del camp. Los abitants de Samaria auràn de paur a causa dels vedèls de Bet-Aven: pr’amor que lo pòble d’aquela vila ne farà lo dòl, e los prèires d’aquela vila que s’en regaudissián, per sa glòria, pr’amor qu’es partida d’ela.

TAM1897 Q1 42.11Al tretzen capítol avètz çò que lo Sénher ditz. Nòuen vèrs:—

TAM1897 Q1 42.12Ò Israèl, t’es destruit tu meteis; mas en ieu es ton ajuda. Serai ton rei.

TAM1897 Q1 42.13Mas o volguèron pas. Alara vesètz tot al long, lo Sénher voliá èsser lor rei sol; voliá que lo trobèsson coma lor rei, e qu’aguèsson pas cap d’autre. Puèi, coma o ditz dins lo verset seguent, «Te donèri un rei dins ma colèra, e lo levèri dins ma furor.» Alara legissi tot aquel verset:—

TAM1897 Q1 42.14Serai ton rei: ont es l’autre que te pòsca salvar dins totas tas vilas? e tos jutges de qui diguèras: Donatz-me un rei e de prínceps?

TAM1897 Q1 42.15Los remanda dirèctament al temps ont diguèron: «Donatz-nos un rei per regnar sus nosautres». Ara ditz: «Aquel còp protestèri que non l’auriatz, e vos diguèri que aquel mal vendriá; ara confessatz vosautres meteisses que non avètz pas de rei, mas vosautres vos avètz destruïts. Serai vòstre rei; laissatz-me èsser vòstre rei». Ara regardatz lo capítol onze, verset primièr:—

TAM1897 Q1 42.16Quand Israèl èra un mainatge, l’aimavi, e cridavi mon filh de l’Egipte.

TAM1897 Q1 43.1Perqué parla aicí d’aquò dins los darrièrs jorns d’Israèl, un mila ans après l’aver fach sortir d’Egipte? A qué servís aquò?

TAM1897 Q1 43.2Quand Israèl èra un enfant, alara l’aimèri, e cridèri mon filh fòra d’Egipte. Coma los cridèron, atal se’n anèron d’eles: sacrificèron als Baalims, e cremèron d’encens a d’imatges talhadas. Ensenhèri tanben a Efraim a caminar, los prenent per lors braces: mas sabián pas que los garissiái. Los tirèri amb de ligams d’òme, amb de ligams d’amor: e foguèri per eles coma aquel que lèva lo jo de lors maissèlas, e lor pausèri de manjar. Tornarà pas dins lo país d’Egipte, mas l’Assirian serà son rei, perque refusèron de tornar. E l’espasa demorarà sus sas vilas, e consumirà sas brancas, e las devorarà, a causa de lors pròpris conselhs. E mon pòble es predispausat a se’n tornar enrè de ieu: e mai que los ajan apelats al Mai Naut, degun lo glorificava pas.

TAM1897 Q1 43.3Lo Senhor plora sus Israèl ara, justament quand es al bòrd de la ruïna. Fa lo darrièr apèl: la darrièra profecia ven ara; e amb aquò, e en aqueste meteis moment, Ezequias regna en Juda. Quand arribèt al tròn, se metèt a reformar lo reialme, e a lo recuperar de l’apostasia d’Azaz. Quand aguèt netejat lo temple, e metut tot en òrdre, aguèron una Pascas de doas setmanas. Mas abans aquela Pascas, Ezequias mandèt de messatgièrs per tot lo territòri de las dètz tribús, çò que ne demorava, per los convidar a la Pascas a Jerusalèm, per adorar lo Senhor Dieu de las Ostas; mas l’escrit ditz que se trufèron dels messatgièrs, e los escarniguèron; Pasmens, « una multitud » d’Issacar, de Zabulon e de Neftali, e de las diferentas parts de las províncias, montèt a Jerusalèm, e gardèt la Pasca, e se jonhèt al Senhor. E quand aqueste pòble montèt a Jerusalèm e prenguèt sa plaça demest lo pòble de Juda, en aquel meteis temps lo rei d’Assiria montèt e prenguèt possession de tot lo país de las dètz tribús. E aital, los que obeiguèron a aquel apèl d’Ezequias de montar a Jerusalèm per adorar lo Senhor, foguèron salvats de la captivitat en Assiria.

TAM1897 Q1 43.4Ara, just abans qu’Ezequia faga sa suplicacion, Oseas escriu aquò, e lo Senhor plora sus çò que lo pòble es determinat a far. Vejatz çò que ditz:—

TAM1897 Q1 43.5Ai tanben ensenhat a Èfraim a caminar, los prenent per los braces.

TAM1897 Q1 43.6Lo Senhor èra tan ansiós que prenguèsson lo bon camin, que los prenguèt per los braces e los menèt; mas eles retirèron lo braç, volián pas èsser menats quitament d’aquel biais. Mas pasmens, pòt pas los abandonar. Vejatz:—

TAM1897 Q1 43.7Cossí te renonciarai, Èfraim? Cossí te livrarai, Israèl? Cossí te farai coma Adma? Cossí te poirai tractar coma Seboïm? Mon còr s’es revolt en ieu, e mon repentir s’es embrasat. Executarai pas la furiá de ma colèra, tornarai pas per destruire Èfraim: car soi Dieu, e non pas un òme; lo Sant al mitan de tu: e intrarai pas dins la vila.

TAM1897 Q1 43.8Aital se reten dels jutjaments que devon tombar sus eles. Perque es Dieu, o daissarà pas encara tombar; quitament quand deu tombar. Mas totun se revoltèron; seguiguèron encara lor pròpria via. E lo resultat es registrat dins 2 Rèis 17:5-8:—

TAM1897 Q1 43.9Alara lo rei d’Assiria montèt per tot lo país, montèt fins a Samaria e la sètjèt pendent tres ans. Dins la novena annada d’Osea, lo rei d’Assiria prenguèt Samaria, menèt los Israèls en Assiria e los installèt a Halah, a Habor, prèp del flume de Gozan, e dins las vilas dels Medes. Car los filhs d’Israèl avián pecat contra lo Senhor lor Dieu, que los aviá fach montar del país d’Egipte, de jos la man de Faraon, rei d’Egipte, e qu’avián crentat d’autres dieus, e caminat segon las practicas dels pagans, que lo Senhor aviá caçats davant los filhs d’Israèl, e dels reis d’Israèl, que s’èran fach.

TAM1897 Q1 43.10Puèi, aquò contunha fins al tretzen verset:—

TAM1897 Q1 43.11Pasmens, lo Senhor testimonièt contra Israèl e contra Juda per totes los profètas e totes los vidents, en disent: «Tornatz de vòstres maus camins e gardatz mos comandaments e mos estatuts, segon tota la lei que comandèri a vòstres paires, e que vos mandèri per mos servidors los profètas.» Malgrat aquò, volguèron pas escotar, mas enduriguèron lor còl, coma lo còl de lors paires, que cresián pas en Iaveu lor Dieu. E rejectèron sos estatuts, e son aligança que faguèt amb lors paires, e sos testimònis que testimonièt contra eles; e seguiguèron la vanitat, e venguèron vanes, e anèron darrièr las nacions que los enrodavan, a prepaus de las qualas Iaveu los aviá cargats de pas far coma elas.

TAM1897 Q1 43.12Aital, las dètz tribús se perdèron. Oseàs, quand profetizèt sus elas, diguèt: « Juda regna encara amb Dieu, e es fidèl amb los sants. » Juda podiá encara demorar un pauc. Ezequias èra rei; Manassès seguiguèt Ezequias, e tornèt plonjar lo reialme dins l’apostasia; son filh seguiguèt sos passes; Josias li succediguèt, e reformèt lo reialme un còp de mai; e quand Josias foguèt tuat, alara lo reialme anèt drech a la roïna. I aguèt pas degun après Josias que crentèsse lo Senhor. Quitament al temps d’Ezequias, apelavan de contunh Egipte, e s’i tenián, ensajant de far qu’Egipte los salvèsse, ensajant d’obténer d’ajuda d’Egipte, mentre que las dificultats que los èran tombadas dessús èran totas a causa de lor incredulitat e de lor alonhament del Senhor.

TAM1897 Q1 43.13Ara, agachatz los darrièrs jorns de Juda. Azàz mandèt a Tiglath-Pilesèr, rei d’Assiria, e li demandèt de montar e de lo salvar de la man del rei de Damasc e del rei de Samaria. Tiglath-Pilesèr o faguèt; prenguèt possession de Damasc, çò que desliurèt Azàz. Azàz li paguèt tribut, e montèt a Damasc per l’encontrar e li far obsequi coma un subjècte. Mentre qu’èra ailà, trobèt un autar idolatra, ne faguèt far un de semblable, e lo installèt a la pòrta del temple del Senhor. Aital menèt la nacion a l’apostasia, coma los autres en Israèl.

TAM1897 Q1 43.14En Juda, Ezequia succediguèt a Azàz. Quand Ezequia venguèt rei, voliá èsser liberat del domini e del tribut assirian. I aviá un partit en Juda que sosteniá Ezequia, determinat a èsser liberat d’Assiria. Aqueste partit supausava que lo sol mejan per o far èra d’obténer l’ajuda d’Egipte. Isaïas profetizava a aquel moment, e lor diguèt de comptar sus lo Senhor per lor liberacion tant d’Egipte coma d’Assiria. Lor diguèt qu’èra a causa de lors pecats contra lo Senhor que èran oprimits. Lor diguèt que lor temptativa de cercar d’ajuda en Egipte serviriá de res; perque lor ensag de cercar d’ajuda en Egipte lor portariá mai d’opression, perque Egipte los oprimiriá sonque en luòc de los ajudar; qu’Egipte podiá pas liberar.

TAM1897 Q1 44.1Ara, agachatz lo capítol ochen d’Isaïas. Quina passa de l’Escritura es la qu’utilizam tant dins lo libre d’Isaïas, a prepaus de la venguda del Senhor, e de l’espèra de sa venguda? Ont la trobam? Vos sovenètz que lo capítol ochen d’Isaïas es lo que parla d’aqueles que consultan d’espirits familiars, que piulan e marmusan,—en referéncia a l’Espiritisme? Es aicí que se ditz : « Embolica lo testimòni, sagèla la lei entre mos disciples. E ieu esperarai lo Senhor, que amaga sa fàcia a la casa de Jacòb, e l’esperarai. » Alara, es aquò un capítol de l’avent ? — Òc. Es aquò un capítol que pertòca a la venguda del Senhor ? — Òc.

TAM1897 Q1 44.2Ara, vesètz çò qu’i a dins aquel capítol. Vesètz çò qu’i a al començament d’aqueste capítol, en començant pel cinquen verset.

TAM1897 Q1 44.3Lo Senhor me parlèt tornarmai, disent: Pr’amor qu’aqueste pòble refusa las aigas de Silò que van doçament, e se regaudís de Rezèn e del filh de Remalìa [aquò èra Assiria e Damasc]; ara, doncas, agachatz, lo Senhor fa montar sus eles las aigas del flume, fòrtas e nombrosas, quitament lo rei d’Assiria e tota sa glòria: e montarà per totes sos canals, e passarà per dessús totas sas ribas: e passarà a travèrs de Juda; desbordarà e passarà, arribarà fins al còl; e l’espandiment de sas alas emplenarà la largor de ton país, ò Emmanuèl.

TAM1897 Q1 44.4Aquò èra literalament verai a prepaus d’eles. Lo rei d’Assiria montèt e inundèt tot lo país. Mas perqué es aquò escrich dins un contèxt e un endrech ont s’espèra la venguda del Senhor, e a prepaus d’un pòble que deu esperar la venguda del Senhor? Aquò es escrich en aquel endrech, e nos es estat transmes, per mostrar a tot lo pòble de nòstre temps que de dificultats, de penurias e de perplexitats vendràn sus tota la tèrra e sus totas las nacions, que desbordaràn, passaràn, anaràn fins al còl e empliràn la largor de la tèrra, e que lo pòble sabrà pas cossí s’en escapar. Es per aquò qu’aqueste passatge nos es estat transmes, a nosautres que sèm a l’espèra del Senhor. Legissèm la seguida e veirem.

TAM1897 Q1 44.5Associatz-vos, o pòbles, e seretz brisats en bocins; e escotatz, vosautres totes dels païses alunhats: cinturatz-vos, e seretz brisats en bocins; cinturatz-vos, e seretz brisats en bocins. Consultatz-vos amassa, e aquò vendrà a pas res; parlatz la paraula, e se mantendrà pas: perque Dieu es amb nosautres. Car lo Senhor me parlèt aital amb una man fòrta, e m’instruiguèt de pas caminar dins la via d’aqueste pòble, disent: diretz pas, ‘Una confederacion’, a totes a qui aqueste pòble dirà, ‘Una confederacion’; ni auretz pas paur de lor paur, ni vos espantetz pas.

TAM1897 Q1 44.6I a de temps coma aquò ara, just quand s’espèra la venguda del Senhor? Se meton amassa perque la paur e l’inquietud son sus eles? perque de malurs venon sus la tèrra? Vesèm quicòm d’aquel genre endacòm? Qualqu’un d’entre vosautres l’a vist?—Òc, segur, l’avètz vist! Qualqu’un d’autre que los Adventistas del Setèn Jorn l’a vist?—De fach, se podiá i aver de diferéncia, gaireben tot lo mond o vei mai clarament que los Adventistas. Mas se vei; aquò es pro clar. E s’assòcian, se ligan en companhiás e en faches, e se cingen. Per qué se cingen? Qué es que va arribar?—An a èsser brisats en bocins. Alara, per qué se preparan?—Per èsser brisats en bocins. Pasmens, o pensan pas; mas creson que se preparan contra los mals que venon. E las temptativas que fan per se desliurar dels mals, fan pas qu’aprofondir la causa, e los rapròchan d’aquesta manièra de la destruccion, e de la rompedura en bocins.

TAM1897 Q1 44.7Santificatz lo Sénher de las Ostas el meteis; e que siá el vòstra paur, e que siá el vòstre espant. E serà per un santuari; mas per una pèira d’achopament e per un ròc d’ofensada a las doas casas d’Israèl, per un piège e una trapa als abitants de Jerusalèm. E fòrça d’entre eles s’achoparàn, e tombaràn e se trencaràn, e seràn preses al piège, e capturats. Ligatz lo testimòni, sagelatz la lei entre mos disciples. E ieu esperarai lo Senhor, que amaga sa fàcia a la casa de Jacob, e lo cercarai. Vejatz, ieu e los enfants que lo Senhor m’a donats sèm per signes e per meravilhas en Israèl, de la part del Senhor de las Ostas, que demòra sus la montanha de Sion.

TAM1897 Q1 44.8Es clar que aquò arriba fins a la venida del Senhor. Es una exhortacion per lo pòble que deu rencontrar lo Senhor. Mas perqué mena dins los troubles al temps que l’Assiria oprimissiá Juda? Perque aquò mòstra plan clarament quina mena de troubles i aurà sus tota la tèrra e qu’afectarà tot lo pòble al temps de la venida del Senhor. E las temptativas que Juda faguèt per escapar a aqueles mals e per se’n desliurar son exactament las meteissas que faràn aqueles que professan èsser lo pòble de Dieu per se desliurar dels mals que venon.

TAM1897 Q1 44.9Dieu crida de contunh: Metetz pas vòstra fisança en Assiria; metetz pas vòstra fisança en Egipte; mas metetz vòstra fisança solament en lo Senhor. Viratz l’esquina a Assiria: aquò es just. Mas anatz pas en Egipte per escapar a Assiria. Cercatz lo Senhor. Anatz pas en Egipte; anatz al Senhor. E quand trobaretz lo Senhor de tot vòstre còr, seretz delivrats de tot aquel tracas e d’aquela opression d’Assiria. Sonque qualques mots sus aquò. Lo capítol trenta d’Isaïas nos ditz lo secret d’aquò.

TAM1897 Q1 45.1Malur als enfants rebèls, ditz lo Senhor, que prenon conselh, mas pas de ieu; e que se cobrisson d’un cobrilh, mas pas de mon Esperit, per apondre pecat sus pecat: que van davalar en Egipte, e an pas demandat a ma boca; per se far fòrts de la fòrça de Faraon, e per aver fisança en l’ombra d’Egipte. Per aquò, la fòrça de Faraon serà vòstra vergonha, e la fisança en l’ombra d’Egipte, vòstra confusion. Vèrsets 1-3.

TAM1897 Q1 45.2Sos ambaissadors davalèron ailà per far lors prepausicions a Egipte. E quand Juda mandèt d’ambaissadors en Egipte, Egipte aguèt vergonha dels ambaissadors.

TAM1897 Q1 45.3Car sos princes èran a Zoan, e sos ambaissadors anèron a Hanès. Foguèron totes avergonyits d’un pòble que los podiá pas profechar, ni èsser una ajuda ni un profièch, mas una vergonha, e tanben un reproche. La carga de las bèstias del Miegjorn: dins la tèrra de tribulacion e d’angoissa, d’ont venon lo leon jove e lo leon vièlh, la vipèra e lo serpent volant de fuòc, portaràn lors riquesas sus las espatlas de joves ases, e lors tresors sus las bòssas de camèls, cap a un pòble que lor profecharà pas. Car los Egipcians ajudaràn en van, e sens cap de resultat: per aquò ai cridat a prepaus d’aquò, Lor fòrça es de se calar. Versets 4-7.

TAM1897 Q1 45.4Ara, per que vejatz qu’aquò es pas estrangièr, me viri aicí e legissi un testimòni, datat del 5 de julhet de 1896, coma seguís:—

TAM1897 Q1 45.5Los avertiments donats dins la paraula de Dieu als enfants d’Israèl èran destinats, non pas solament per eles, mas per totes los que vivrián sus la tèrra. Lor ditz: «Malautz als enfants rebèls, ... que prenon conselh, mas pas de ieu; e que se cobrisson d’un cobert, mas pas de mon Esperit, per apondre pecat a pecat; que van davalar en Egipte, e an pas demandat a ma boca; per se fortificar dins la fòrça de Faraon, e per aver fisança dins l’ombra d’Egipte.» Se lo Senhor reprenguèt son pòble d’autres còps perque negligiguèron de cercar son conselh quand èran en dificultat, se desplairà pas uèi se son pòble, al luòc de comptar sus los rais esclairants del Solelh de la Justícia per esclairar son camin, se vira de el dins son espròva e son assag, per cercar d’ajuda, cap a d’èssers umans tan erronèus e ineficaçes coma eles meteisses? Ont es nòstra fòrça? Es ela dins d’òmes que son tan desemparats e dependents coma nosautres; qu’an besonh de la guida de Dieu tot coma nosautres? Crist ditz: «Sens ieu, podètz far res;» e a provesit l’Esperit Sant coma una ajuda presenta en tot temps de besonh.

TAM1897 Q1 45.6Mas sabètz qu’en las perplexitats de l’an passat, que s’esperava que foguèsson regladas per la campanha politica, quitament los Adventistas del Setèn Jorn foguèron talament emportats de lor fidelitat a Dieu que prenguèron partida a la campanha en ensajant de manipular los afars politics e de contrarotlar las eleccions e en ensajant de far avançar las causas. Perqué?—Ò, per ajudar lo país a sortir de las dificultats que èran tan segurs que venián sul país. De segur, de dificultats venon sus la tèrra. Mas los Adventistas del Setèn Jorn se formaràn en companhiás per un tal trabalh? Que sián delivrats d’Assiria; que sián delivrats a Dieu, a l’encòp d’Assiria e d’Egipte. Aquò es la sola salvacion. Aquò es la sola delivrança, que siá alara, ara, o per sempre.