Odstępstwo Izraela. – nr 1

TAM1897 Q1 33.6Kazanie wygłoszone w niedzielę wieczorem, 7 marca 1897 r. Opublikowane w „General Conference Bulletin”, pierwszy kwartał 1897 r., tom 2, nr 1, str. 33–40.

TAM1897 Q1 33.7Podczas lekcji kilka wieczorów temu stwierdziłem, że do niedawna nie widziałem nigdzie poza Biblią egzemplarza dziesięciu przykazań opublikowanego przez adwentystów dnia siódmego, który byłby zgodny z tym, jak Bóg je wypowiedział. Cieszę się, że nadszedł czas, kiedy adwentyści dnia siódmego mogą posiadać egzemplarz prawa Bożego w takiej postaci, w jakiej Bóg je dał. Cieszę się, że brat Howe wydał egzemplarze prawa Bożego w takiej postaci, w jakiej Bóg je przekazał. Nie narażajmy się już dłużej na ten sam zarzut, co inni, że pomijamy część prawa Bożego, gdy przemawiamy do ludzi.

TAM1897 Q1 33.8Widać dość wyraźnie, że człowiek, który jako pierwszy rozpowszechnił tę wersję prawa Bożego, z której korzystają niemal wszyscy, był Egipcjaninem. Jest tam napisane: „Jam jest Pan Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemi Egipskiej, z domu niewoli.” Powiedział jednak sobie: „To nie dotyczy ani mnie, ani nikogo żyjącego w dzisiejszych czasach, gdyż nigdy nie zostaliśmy wyprowadzeni z Egiptu”. To dotyczyło wyłącznie Żydów. Dlatego pominął tę część i wydrukował resztę prawa, przedstawiając w ten sposób światu okrojoną wersję prawa, które sam Pan dał. Sprawił w ten sposób, że wydawało się, iż jedyny dokument, który Pan kiedykolwiek ogłosił z nieba, zaczynał się bez podania, kim był jego autor, bez nawet jego przedstawienia, a zaczynał się po prostu w dosadny, nieokreślony sposób: „Nie będziesz miął bogów innych przede mną.” Od razu może nasunąć się pytanie: Kim, u licha, jesteś? Kto tu przemawia? Cóż, gdy prawo przyjmuje się w takiej postaci, w jakiej zostało dane, Bóg sam mówi, kto przemawia. „Jam jest Pan Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemi Egipskiej, z domu niewoli.” To właśnie On przemawia; nie będziesz miał innych bogów obok Mnie, „który jestem w stanie wybawić z niewoli egipskiej”.

TAM1897 Q1 33.9W tym miejscu ważna jest jeszcze jedna myśl: gdy prawo jest drukowane bez wstępu, który wypowiedział sam Pan – jak to zwykle bywa na tablicach i kartach – konieczne okazuje się umieszczenie na początku słów: „Prawo Boże”. Świadczy to o tym, że ludzie zdają sobie sprawę z konieczności istnienia pewnego rodzaju poświadczenia, czyje to jest prawo i kto wypowiada te przykazania. Widząc tę konieczność, umieszczają na początku prawa Bożego swoje poświadczenie, że jest to prawo Boże.

TAM1897 Q1 33.10Gdyby jednak po prostu wydrukowali prawo tak, jak je dał Pan, mieliby potwierdzenie od samego Pana, że jest to prawo Boże i że to On sam wypowiada te przykazania. On mówi: „Jam jest Pan Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemi Egipskiej, z domu niewoli. Nie będziesz miął bogów innych przede mną.” itd. A skoro ludzie mogą mieć własne poświadczenie Pana, że jest to Jego prawo, z pewnością nie będzie potrzeby żadnego ludzkiego poświadczenia, że jest to prawo Boże.

TAM1897 Q1 33.11Czyż zaświadczenie Pana, że jest to Jego prawo, nie jest lepsze niż zaświadczenie jakiegokolwiek człowieka lub wszystkich ludzi razem wziętych? A kiedy ludzie pomijają własne zaświadczenie Pana, że jest to Jego prawo, i zastępują je swoim własnym zaświadczeniem, czy może być jaśniejszy przykład tego, jak ludzie stawiają się w miejscu Boga? O, odrzućmy to aroganckie, nieudolne dzieło i przyjmijmy święte prawo tak, jak je wypowiedział i zapisał jego święty Autor! „Jam jest Pan Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemi Egipskiej, z domu niewoli.” Amen. Niech tak będzie.

TAM1897 Q1 33.12Mając tam wszystko, co powiedział Pan, prawo Boże przedstawia światu zarówno Odkupiciela, jak i Stwórcę. Mówi wówczas wszystkim ludziom, że Ten, który jest Autorem tego prawa, Ten, który wzywa człowieka do jego przestrzegania, jest zarówno Odkupicielem, jak i Stwórcą. Pokazuje to samo prawo. A kiedy pomijają tę część, która objawia Odkupiciela, nic dziwnego, że są skłonni i gotowi pominąć tę część, która objawia Stwórcę człowieka. Szatan zawsze pragnął pozbyć się prawa i ukryć przed ludźmi jego znaczenie. Zaczął od pominięcia w nim Odkupiciela, a teraz kończy na pominięciu Stwórcy. Pan jednak chce, abyśmy wiedzieli, że to On wywiódł nas z Egiptu, abyśmy mogli dostrzec zarówno Odkupiciela, jak i Stwórcę w prawie, które dał człowiekowi.

TAM1897 Q1 34.1Jeszcze jedna rzecz. Kiedy wy i ja potrafimy dostrzec – i rzeczywiście dostrzegamy – że Izraelici, wkraczając do ziemi, wcale nie wkroczyli do tej, którą Pan dla nich przeznaczył, lecz całkowicie ją minęli, możemy zrozumieć, jak wielkim rozczarowaniem dla Mojżesza było to, że sam tam nie dotarł. Gdy wydaje się – jak to ma miejsce w przypadku niektórych osób – że Izraelici wkroczyli do ziemi, którą Pan dla nich przygotował, i że właśnie tam Pan chciał ich zaprowadzić, a potem widzą, że Mojżesz umarł i poszedł do nieba, mówią, że w końcu to Mojżesz wyszedł na tym najlepiej; i że zabranie go z tej ziemi i zabranie do nieba nie było aż tak wielkim rozczarowaniem.

TAM1897 Q1 34.2Gdy jednak zrozumiemy, że Pan chciał zaprowadzić go do swojej świętej siedziby, do miejsca, które sam sobie przygotował na mieszkanie, do świątyni, którą własnymi rękami ustanowił, wtedy widzimy, jak wielkim rozczarowaniem była nawet dla Mojżesza śmierć i pójście do nieba bez wkroczenia do tej ziemi. Kiedy zdał sobie sprawę, że to jego grzech miał coś wspólnego z tym, że nie weszli do błogosławionej ziemi obiecanej; kiedy zrozumiał, że Izraelici stracili to, co Pan dla nich przygotował: gdy ujrzał tę chwalebną ziemię, tak jak to uczynił ze szczytu Nebo, i musiał rozważać długie wieki wędrówki, odstępstwa i ucisku, przez które miała przejść sprawa Boża i lud Boży, oraz uświadomił sobie, że miał choćby niewielki udział w spowodowaniu tej długiej wędrówki; łatwo dostrzec, jak wielkim rozczarowaniem było dla niego to, że nie wszedł do tej ziemi, nie umierając w ogóle – nawet jeśli z grobu został zabrany do nieba.

TAM1897 Q1 34.3Jeszcze jeden fragment, gdyby ktoś potrzebował dowodu na to, że Izraelici nie wyszli z Egiptu tak długo, jak długo przebywali na pustyni, znajduje się w Księdze Jozuego. Pamiętacie ten fragment – po tym, jak przekroczyli Jordan, zostali obrzezani – napisano: „Dzisiajm zdjął pohańbienie Egipskie z was”. Widzicie, ci ludzie, którzy opuścili Egipt, tak naprawdę nie wyszli z Egiptu, dopóki nie przekroczyli Jordanu; dopiero wtedy bowiem hańba Egiptu została z nich zdjęta. Wtedy wszyscy stali się nawróconymi ludźmi. Cały ten naród przekroczył Jordan dzięki wierze. Był to naród, który wierzył Bogu, i nie było w nim ani jednego sprzeciwiającego się głosu, ani jednej wątpliwości – wtedy dopiero wyszli z Egiptu. Widzicie więc, że jest całkowicie oczywiste, iż duchowy Egipt to dosłowny Egipt z Biblii.

TAM1897 Q1 34.4Przejdźmy teraz do dzisiejszego tekstu. Jest to Księga Liczb 23:9. Zacznę czytać od wersetu siódmego. Jest to Balaam, który prorokuje dla Balaka, króla Moabu.

TAM1897 Q1 34.5A tak zaczął przypowieść swoję, i rzekł: Z Aram przywiódł mię Balak, król Moabski, z gór wschodnich, mówiąc: Przyjdź, przeklinaj mi Jakóba, a przyjdź, złorzecz Izraelowi. Jakoż ja przeklinać mam, kogo Bóg nie przeklina? albo jako złorzeczyć mam, komu Pan nie złorzeczy? Bo z wierzchu skał oglądam go, a z pagórków będę nań patrzał; oto, lud ten sam mieszkać będzie, a między narody mieszać się nie będzie.

TAM1897 Q1 34.6Ten tekst jest skierowany do nas tutaj, dziś wieczorem. Jest to prawda obecna. Taka była wyraźna wola Boża względem Jego ludu, gdy znajdowali się na granicy ziemi, do której chciał ich zaprowadzić, gdy wywiódł ich z ziemi egipskiej. Wędrowali po pustyni przez czterdzieści lat, a teraz dotarli do granicy tej ziemi. I taka jest Jego wola względem nich, aby mieszkali osobno i nie byli zaliczani do narodów.

TAM1897 Q1 34.7Podstawowy powód tego – a raczej, lepiej powiedzieć, jeden z powodów – zrozumiecie, sięgając do siódmego rozdziału Dziejów Apostolskich. Tego dnia przemawiał Szczepan i opowiadał, że Pan wyprowadził lud z Egiptu, z ziemi niewoli, za pomocą cudów i znaków, a w wersetach trzydziestym siódmym i trzydziestym ósmym znajdują się następujące słowa; w wersecie trzydziestym ósmym znajduje się konkretny fragment:—

TAM1897 Q1 34.8Tenci jest Mojżesz, który rzekł synom Izraelskim: Proroka wam wzbudzi Pan, Bóg wasz, z braci waszych, jako mię, onego słuchać będziecie. To jest ten, który był w kościele na pustyni (dosłowne tłumaczenie KJV)

TAM1897 Q1 34.9Czym więc był Izrael na pustyni? — Kościołem. Czym miał być, gdy przekroczyli rzekę i weszli do ziemi? — Kościołem. Czymże było to stwierdzenie, jeśli nie tym, że powinno istnieć oddzielenie kościoła od państwa? — Tak samo jak wtedy, gdy wyprowadził Abrahama z tej krainy, Pan nauczył świat oddzielenia kościoła od państwa, i tak samo jak pokazał na przykładzie Abrahama, że oddzielenie kościoła od państwa musi zaczynać się w sercu jednostki.

TAM1897 Q1 34.10Jeśli w swoim sercu nie oddzielę się od państwa, wszędzie, gdzie się znajdę, nastąpi zjednoczenie kościoła z państwem. I tak, nawet jeśli nie piastuję urzędu w państwie ani nie kandyduję tam na urząd, będę politykiem w kościele; będę tam kandydował na urząd i pociągał za sznurki. Tak więc jeśli ktoś nie jest w sercu oddzielony od państwa, a mimo to należy do kościoła, lepiej niech bierze udział w polityce świata i tam jest politykiem, niż wprowadza swoją politykę do kościoła.

TAM1897 Q1 34.11Gdy więc Pan powołał Abrahama, powiedział przede wszystkim: „Wyjdź z twojej ojczyzny”. A teraz, gdy Abraham się rozmnożył i stał się Kościołem, a Kościół ten ma wkrótce przystąpić do szczególnej służby dla Pana przed narodami, oświadcza On, że Kościół ten nie powinien być zaliczany do narodów; powinien mieszkać samotnie. Widać, jak bardzo Pan pragnął, by lud trzymał się tego, ponieważ wiedział, czym są narody; i wiedział, w jaki sposób narody doszły do takiego stanu. Chciał, by Jego Kościół żył osobno, nie miał innego władcy poza Nim samym, żadnego prawa poza Jego prawem, żadnego ustawodawstwa poza Słowem Pana, żadnego rządu poza rządem Pana.

TAM1897 Q1 35.1Bóg zamierzał, gdy wprowadził ich do tej ziemi, być głową Kościoła. Jezus Chrystus był oczywiście głową Kościoła, tak samo naprawdę, jak jest nią teraz. Z lekcji, które studiowaliśmy, wiecie, w jaki sposób lud doszedł do królestwa, monarchii i tak dalej; stało się to poprzez odejście od Niego, poprzez nieuznanie Boga za jedynego Władcę, a Jego prawa za jedyne prawo. Stali się bałwochwalcami i w ten sposób utracili nad sobą rządy Boga oraz moc Jego prawa; a ponieważ oddzielili się od Boga, musiała powstać wśród nich władza, by zaspokoić ambicje tych, którzy pragnęli rządzić swoimi bliźnimi, oraz by chronić ich przed nimi samymi w ich dzikości, wynikającej z odejścia od Boga.

TAM1897 Q1 35.2Ale Pan oddzielił Izrael od wszystkich narodów i rządów, aby należał tylko do Niego. Pan zapoczątkował Izrael dokładnie tam, gdzie zapoczątkował Abrahama – aby był oddzielony od otaczających go królów i władców, od wszelkiego rodzaju ziemskich rządów wokół niego. Chciał, aby Jego lud mieszkał samotnie i nie należał do żadnego z narodów, tak aby narody, patrząc na nich, widziały, że Izraela nie można zaliczyć do ich rodzaju.

TAM1897 Q1 35.3Chciał, aby Izrael wyróżniał się przed światem tak wyraźnie – a to odróżniałoby go od wszystkich innych narodów – że wszystkie narody, patrząc na niego, mówiłyby: „To jest wyjątkowe; to nie jest taki rząd, jaki mamy my. Oni nie mają króla; wydaje się, że każdy z nich radzi sobie bez żadnego władcy”. I zaczęliby się o to pytać; powiedzieliby: „Jaka jest tego przyczyna? Jak to się dzieje, że radzicie sobie bez całej tej otoczki związanej z królem, armiami, podatkami i tymi wszystkimi rzeczami, które my musimy znosić?”. Odpowiedź brzmiałaby: „Cóż, Bóg jest naszym królem. A prowadzenie Jego rządu nie wymaga nawet w przybliżeniu takich nakładów, jak wasze; nie mamy bowiem takich kłopotów, jakie macie wy. Tak; nie płacimy podatków, a On jest tak dobry, że z radością oddajemy Mu wszystko, co mamy, aby wspierać i szerzyć błogosławieństwa Jego rządów”.

TAM1897 Q1 35.4A gdy Jego lud powie to poganom, poganie powiedzą: „Z pewnością ten naród jest mądry i rozumny; a jaki naród na ziemi jest tak wielki, który ma tak mądre i dobre wyroki, jak całe to prawo? I jaki naród ma Boga tak blisko siebie, jak Pan, twój Bóg, we wszystkim, o co Go wzywamy?”. Taki był zamiar Pana. I rzekł, że Izrael „sam mieszkać będzie, a między narody mieszać się nie będzie.” Zamierzał nauczyć cały świat rozdziału kościoła od państwa, nie tylko w obrębie Kościoła, ale także wśród narodów, zarówno w odniesieniu do państw, jak i do samego Kościoła.

TAM1897 Q1 35.5Wystarczy spojrzeć na ten fragment Pisma Świętego, a zobaczycie to. Księga Powtórzonego Prawa 4. Kilka wersetów oddaje całość tego, co nakreśliłem. Począwszy od pierwszego wersetu, aż do ósmego:—

TAM1897 Q1 35.6Teraz tedy, o Izraelu, słuchaj ustaw, i sądów, których ja was uczę, abyście je czyniąc żyli, a wszedłszy posiedli ziemię, którą Pan, Bóg ojców waszych, dawa wam. Nie przydacie do słowa, które ja wam rozkazuję, ani ujmiecie z niego, abyście strzegli przykazań Pana, Boga waszego, które ja wam rozkazuję. Oczy wasze widziały, co uczynił Pan dla Baal fegora, jako każdego męża, który się udawał za Baal fegorem, wytracił Pan, Bóg twój, z pośrodku was. A wy, którzyście trwali przy Panu, Bogu waszym, żyjecie wszyscy aż do dnia dzisiejszego. Patrzcież, żem was nauczał ustaw i sądów, jako mi rozkazał Pan, Bóg mój, abyście tak czynili w ziemi tej, do której wchodzicie, abyście ją dziedzicznie posiedli. Przestrzegajcież ich tedy, a czyńcie je; to bowiem jest mądrość wasza, i rozum wasz przed oczyma narodów; którzy usłyszawszy o tych wszystkich ustawach, rzeką: Tylko ten lud mądry, i rozumny, i naród wielki jest. Albowiem któryż naród tak wielki jest, coby mu byli bogowie tak bliscy, jako Pan, Bóg nasz, we wszystkiem, ilekroć go wzywamy? Albo któryż naród tak wielki, któryby miał ustawy i sądy tak sprawiedliwe, jako wszystek ten zakon, który ja przedkładam wam dziś?

TAM1897 Q1 35.7Czy zatem pozostało w Izraelu jakiekolwiek miejsce na tworzenie jakichkolwiek praw lub ustaw? — „Nie przydacie do słowa, które ja wam rozkazuję, ani ujmiecie z niego”. Mieli właśnie tak postępować. Wszystkie ich prawa zostały dla nich ustanowione. Ich ustawodawstwo było kompletne i doskonałe; i dopóki je mieli, nie potrzebowali żadnego innego, a gdy tylko okazało się, że potrzebują innego, było to samo w sobie dowodem, że porzucili Boga.

TAM1897 Q1 35.8Dopóki potrzebowali jakiegokolwiek ustawodawstwa, ustanowionego przez siebie, między sobą, było to dowodem, że porzucili Boga, że Jego prawo już im nie wystarczało i że Jego rządy już nie były dla nich wystarczające. Dokładnie tak samo jest z resztą pogan. Tak jest ze wszystkimi narodami. W ten sposób stali się poganami. Wiecie też, że Izrael przeszedł dokładnie tę samą drogę. Zapomnieli o Bogu i popadli w bałwochwalstwo, a potem powiedzieli: „Musimy mieć króla, abyśmy byli jak wszystkie narody”. Nie zapominajcie jednak, że musieli odrzucić Boga, zanim mogli mieć króla; a odrzucając Boga, aby stać się podobnymi do narodów, do pogan – oto dosłowne znaczenie tego fragmentu – odrzucając Boga, aby stać się podobnymi do narodów, stali się podobni do narodów, które odrzuciły Boga. Wiecie o tym z całej późniejszej historii.

TAM1897 Q1 35.9Jest zatem całkowicie jasne, że nie jest wolą Boga ani nie leży to w interesie Jego ludu, aby byli podobni do narodów. Nie jest wolą Boga ani nie służy to dobru ludu, aby mieli jakikolwiek rodzaj rządu podobny do rządów otaczających ich narodów. Wiecie, że nie wynikało to z naśladowania Boga, lecz z odstępstwa. Z tego wszystkiego jasno wynika, że Bóg nie zamierzał, aby Jego lud sam ustanowił wśród siebie rząd.

TAM1897 Q1 36.1Pan nie zamierzał, by ustanowili rząd podobny do rządów otaczających ich narodów. Kiedy mówi: „Nie przydacie do słowa, które ja wam rozkazuję, ani ujmiecie z niego”, widać, że w ten sposób odciął ich od jakiegokolwiek stanowienia prawa, od jakiegokolwiek cienia jakiegokolwiek ustawodawstwa, a tym samym zabronił im kiedykolwiek ustanawiania jakiejkolwiek formy rządu wśród siebie.

TAM1897 Q1 36.2Z tego wynika całkowicie jasno, że gdy odczuli potrzebę jakiejkolwiek formy rządów wśród siebie, w której musieliby mieć prawa i władców innych niż Bóg, samo to było niezbitym dowodem, że zapomnieli o Bogu; że odeszli od Niego; że Jego rząd nie wystarczał; że Jego moc nie spoczywała na nich, by ich utrzymać, i dlatego musieli stworzyć i ustanowić jakąś własną formę rządów, aby chronić się przed samymi sobą.

TAM1897 Q1 36.3Widzicie zatem, że nie było zgodne z wolą Pana, aby Jego lud, żyjący w odosobnieniu, miał wśród siebie własny rząd. Nie było Jego wolą, aby mieszkali wśród narodów i mieli rząd podobny do rządów narodów; ponieważ gdyby podjęli się stworzenia własnego rządu, by sami sobą rządzić, byłby on dokładnie taki sam jak rządy narodów, ponieważ wszyscy byli ludźmi, a ludzkość jest wszędzie taka sama. Gdy więc Izrael podjął się ustanowienia rządu, by samemu sobą rządzić, był on podobny do rządów otaczających go narodów i nie mógł być inny. Był pogański. I zawsze będzie pogański, gdziekolwiek się go podejmie.

TAM1897 Q1 36.4„Nie przydacie do słowa, które ja wam rozkazuję, ani ujmiecie z niego, abyście strzegli przykazań Pana, Boga waszego, które ja wam rozkazuję.” Bóg zamierza, aby Jego przykazania, Jego prawo, Jego rząd wystarczały Jego ludowi. I to wystarcza Jego ludowi. To jest ustalone. Zawsze będzie wystarczać Jego ludowi. Ale nie wystarcza tym, którzy tego nie mają; nie wystarcza tym, którzy oddzielają się od Boga oraz od Jego prawa i rządu. Jego rząd nie wystarcza im zatem, ponieważ go nie mają; a jeśli stworzą własny, będzie on taki sam jak rząd pogan.

TAM1897 Q1 36.5Oczy wasze widziały, co uczynił Pan dla Baal fegora, jako każdego męża, który się udawał za Baal fegorem, wytracił Pan, Bóg twój, z pośrodku was. A wy, którzyście trwali przy Panu, Bogu waszym, żyjecie wszyscy aż do dnia dzisiejszego. Patrzcież, żem was nauczał ustaw i sądów, jako mi rozkazał Pan, Bóg mój, abyście tak czynili w ziemi tej, do której wchodzicie, abyście ją dziedzicznie posiedli. Przestrzegajcież ich tedy, a czyńcie je; to bowiem jest mądrość wasza, i rozum wasz przed oczyma narodów.

TAM1897 Q1 36.6„to bowiem jest mądrość wasza, i rozum wasz przed oczyma narodów”. Nie tylko w moich oczach; ale czyńcie to, a wszystkie narody, poganie, powiedzą, że jesteście mądrzy. Narody, poganie, powiedzą, że macie zdrowy rozsądek.

TAM1897 Q1 36.7Patrzcież, żem was nauczał ustaw i sądów, jako mi rozkazał Pan, Bóg mój, abyście tak czynili w ziemi tej, do której wchodzicie, abyście ją dziedzicznie posiedli. Przestrzegajcież ich tedy, a czyńcie je; to bowiem jest mądrość wasza, i rozum wasz przed oczyma narodów; którzy usłyszawszy o tych wszystkich ustawach, rzeką: Tylko ten lud mądry, i rozumny, i naród wielki jest. Albowiem któryż naród tak wielki jest, coby mu byli bogowie tak bliscy, jako Pan, Bóg nasz, we wszystkiem, ilekroć go wzywamy? Albo któryż naród tak wielki, któryby miał ustawy i sądy tak sprawiedliwe, jako wszystek ten zakon, który ja przedkładam wam dziś? A wszakże miej się na pieczy, a strzeż duszy twej pilnie, byś snać nie zapomniał na te rzeczy, które widziały oczy twoje i aby snać nie odstąpiły od serca twego po wszystkie dni żywota twego; i oznajmisz je synom twym, i synom synów twoich. Nie zapominaj, żeś onego dnia stał przed oblicznością Pana, Boga twego, na Horeb.

TAM1897 Q1 36.8Nie zapominajcie o tym, co widzieliście i słyszeliście, a zwłaszcza nie zapominajcie o tym, co usłyszeliście, gdy staliście tego dnia przed Horebem. Co usłyszeli? — O, prawo Boże; przykazania Boże i wiarę Jezusa usłyszeli tego dnia; głos z nieba ogłosił odkupienie i stworzenie, aby ludzie nie grzeszyli. Lecz Izrael zapomniał o Bogu, popadł w bałwochwalstwo i rzekł: „Ustanów nam króla; ustanów nam króla, jak wszystkie narody”. Lecz o tamtych czasach, kiedy byli jeszcze nieskalani, Pan rzekł później (Psalm 81:13-16):—

TAM1897 Q1 36.9Oby mię był lud mój posłuchał, a Izrael drogami mojemi chodził! W krótkim czasie bym był nieprzyjaciół ich poniżył, a przeciw nieprzyjaciołom ich obróciłbym rękę swą. Ci, którzy w nienawiści mają Pana, choć obłudnie, poddaćby się im musieli, i byłby czas ich aż na wieki. I karmiłbym ich tłustością pszenicy, a miodem z opoki nasyciłbym ich.

TAM1897 Q1 36.10Teraz Pan mówi o nas, że wybawił nas z mocy ciemności i przeniósł do królestwa swego umiłowanego Syna. Królestwo Boże zostało ponownie ustanowione wśród Jego ludu, a „królestwo Boże jest w was” i jest wśród was, ponieważ znajduje się w każdym z was i we wszystkich. A zatem królestwo Boże jest królestwem doskonałym, ponieważ król jest królem doskonałym, a prawo tego królestwa jest prawem doskonałym. Czy zatem doskonały król, doskonałe prawo i doskonałe królestwo wystarczają wam? Czy tak jest? Czy to wystarcza człowiekowi? — O tak, z całą pewnością! Czy powinno to wystarczać człowiekowi?

TAM1897 Q1 36.11A jeśli to wszystko nie wystarcza człowiekowi, to czy problem leży po stronie królestwa, czy po stronie człowieka? — Wiecie, że problem może leżeć tylko po stronie człowieka. Ale załóżmy, że człowiek ten twierdzi, iż jest chrześcijaninem. Czy problem nadal leży po stronie człowieka, czy po stronie królestwa?

TAM1897 Q1 36.12(Głosy) Po stronie człowieka.

TAM1897 Q1 36.13Załóżmy, że wyznaje on, iż jest Adwentystą Dnia Siódmego, a królestwo Boże nie wystarcza mu; załóżmy, że zbierzecie ich całą rzeszę, a królestwo Boże nie wystarcza im, lecz muszą mieć własne królestwo, inne królestwo; muszą ustanowić rząd, nakładać na siebie podatki, wybierać spośród siebie władców, by nimi rządzili; czy są oni dziećmi Bożymi? Czy doskonałe królestwo Boże wystarcza im? Czy należą do rządu Bożego? Czy rząd Boży wystarcza im? Czy królestwo Boże jest w nich? Czy jest? Jak to możliwe, skoro doskonałe królestwo, doskonały król i doskonałe prawo nie wystarczają im?

TAM1897 Q1 37.1Widzicie więc, że rozdział kościoła od państwa, nawet wśród Adwentystów Dnia Siódmego, zaczyna się w sercu; i musi się tam zacząć u każdego człowieka, wszędzie, bo inaczej nie może być mowy o rozdziale kościoła od państwa tam, gdzie on się znajduje. Gdyby żaden człowiek w IV wieku, w Cesarstwie Rzymskim, nie miał w swoim sercu zjednoczenia kościoła z państwem, nie powstałoby w IV wieku papiestwo. Gdyby w sercu miał tylko kościół, sam kościół, a nie państwo, żadne zasady państwowe, tylko Kościół – Boga, Jego królestwo, Jego prawo, Jego sprawiedliwość, z Nim samym panującym tam – czy kiedykolwiek mogłoby powstać papiestwo?

TAM1897 Q1 37.2(Głosy) Nie.

TAM1897 Q1 37.3Czego zatem należy zawsze bezwzględnie unikać? — Jakiegokolwiek zjednoczenia kościoła i państwa w sercu. Czym więc jest jedyne pewne zabezpieczenie przed powstaniem papiestwa? — Jest nim miłość do Boga całym sercem, całą duszą, całym umysłem i całą siłą. Jest to „Wynijdź z ziemi twej, i od rodziny twojej, i z domu ojca twego”. To odwrócenie się plecami do Egiptu. To „sam mieszkać będzie, a między narody mieszać się nie będzie.”

TAM1897 Q1 37.4Przeczytam teraz z książki „Empires of the Bible”, od strony 152 i dalej, kilka cytatów, które tam umieściłem z książki „Patriarchowie i prorocy”, wraz z fragmentami Pisma Świętego, dotyczących właśnie tego zagadnienia. Najpierw przeczytam kilka moich własnych słów, ale powiem wam, kiedy zacznę czytać słowa z „Patriarchów i proroków”:—

TAM1897 Q1 37.5„oto, lud ten sam mieszkać będzie, a między narody mieszać się nie będzie.” Pan nigdy nie zamierzał, aby Jego lud utworzył królestwo, państwo czy rząd, podobnie jak ludy tego świata. Nie mieli być podobni do otaczających ich narodów. Mieli być oddzieleni dla Boga „od każdego ludu, który jest na ziemi.” „lud ten … między narody mieszać się nie będzie.”

TAM1897 Q1 37.6Jeśli więc uważam się za obywatela Niemiec, to czy zaliczam się do grona narodów? Jeśli uważam się za obywatela Anglii, za jej część, za lojalnego i patriotycznego obywatela, który walczyłby za flagę, to czy zaliczam się do grona narodów? A jeśli walczę za tę flagę, moją flagę, moją brytyjską flagę, a mój brat adwentysta dnia siódmego tutaj należy do Stanów Zjednoczonych i jest lojalny oraz patriotyczny, a te dwa narody wdają się w wojnę, a on musi odeprzeć inwazję i dochodzi do konfliktu, to ja jestem po jednej stronie, a mój brat po drugiej, i brat walczy przeciwko bratu. Czy Bóg tak postanowił? — Wiecie, że nie. Czy zatem miał On w ogóle na myśli cokolwiek, gdy powiedział, że lud ten będzie mieszkał samotnie i nie będzie zaliczany do narodów?

TAM1897 Q1 37.7Czytam dalej fragment mojego własnego tekstu z książki „Empires of the Bible”: — Ich rząd miał być teokracją w czystej postaci — Bóg był ich jedynym Królem, jedynym Władcą, jedynym Prawodawcą. Była to rzeczywiście organizacja kościelna, począwszy od zorganizowania „Kościoła na pustyni”; miała być oddzielona od wszelkich idei dotyczących państwa. System ukształtowany na pustyni za pośrednictwem Mojżesza i kontynuowany w Kanaanie za Jozuego miał być wieczny.

TAM1897 Q1 37.8Teraz cytuję z książki „Patriarchowie i prorocy”:—

TAM1897 Q1 37.9Rządy w Izraelu były sprawowane w imieniu Boga i w oparciu o Jego i autorytet. Praca Mojżesza, siedemdziesięciu starszych, przywódców i sędziów polegała jedynie na wprowadzaniu w życie praw, które dał Bóg. Nie mieli żadnego upoważnienia do ustanawiania nowych ustaw dla ludu.

TAM1897 Q1 37.10Kto nie miał uprawnień do stanowienia prawa dla narodu?

TAM1897 Q1 37.11(Głosy) Kościół.

TAM1897 Q1 37.12Z ilu osób składał się Kościół? Czy obejmował on jedną, dwie, dziesięć, dwanaście, czy może pięćdziesiąt osób? — Tak. Czy zatem oni, lub ktokolwiek z nich, mieli jakiekolwiek uprawnienia do stanowienia prawa dla pozostałych, a nawet dla samych siebie? — Nie mieli.

TAM1897 Q1 37.13o Izraelu, słuchaj ustaw, i sądów, których ja was uczę, abyście je czyniąc żyli, a wszedłszy posiedli ziemię, którą Pan, Bóg ojców waszych, dawa wam. Nie przydacie do słowa, które ja wam rozkazuję, ani ujmiecie z niego.

TAM1897 Q1 37.14Cytując ponownie z „Patriarchów i proroków”:—

TAM1897 Q1 37.15Taki był i nadal pozostawał warunek istnienia Izraela jako narodu.

TAM1897 Q1 37.16Kiedy więc Izrael odszedł od tego i podjął krok w kierunku utworzenia królestwa oraz upodobnienia się do innych narodów, co to oznaczało? — Utratę istnienia. Nie zapominajcie o tym.

TAM1897 Q1 37.17A teraz kolejny akapit, który napisałem i który chcę teraz powtórzyć:—

TAM1897 Q1 37.18Zasady rządów Izraela opierały się wyłącznie na czystej teokracji. W każdym systemie rządów tylko lojalność obywateli wobec zasad danego rządu może zapewnić mu sukces.

TAM1897 Q1 37.19Powszechnie uznaje się, że tak właśnie jest. O jakim rządzie tutaj mowa? — O rządzie Boga. Obywatelami jakiego rządu byli? — Rządu Boga. Zatem lojalność wobec zasad tego rządu była jedyną rzeczą, która mogła sprawić, że ten rząd i ta władza odniosły sukces, nawet pod rządami Boga.

TAM1897 Q1 37.20Tylko dzięki nieustannej obecności Boga wśród Izraela ustanowiony tam rząd mógł w ogóle odnieść sukces. Lojalność wobec zasad tego rządu ze strony ludu wymagała zatem, aby każdy z ludzi nieustannie zabiegał o trwałą obecność Boga przy sobie, jako jedynego Króla, Władcy i Prawodawcy, we wszystkich aspektach swojego codziennego życia. Ale „bez wiary nie można podobać się Bogu”. To „przez wiarę” Bóg mieszka w sercu i panuje w życiu. Dlatego podstawową zasadą, a właściwie samym istnieniem rządu Izraela, była żywa, trwała wiara ze strony ludu Izraela.

TAM1897 Q1 38.1I właśnie w tym miejscu Izrael poniósł porażkę. W rzeczywistości jest to jedyne miejsce, w którym mogli ponieść porażkę. Nie trwali w wierze; nie pozostali lojalni wobec swojego Króla i rządu. Lud, który wkroczył do tej ziemi, który dzięki wierze przeszedł przez rzekę Jordan po suchej ziemi, gdy rzeka była w pełni wezbrana, dzięki którego wierze mury Jerycha runęły, gdy otoczyli je przez siedem dni i wykrzyczeli zwycięski okrzyk wiary – ten lud wierzył Panu, a On był z nimi w mocy. Ale nastąpiła zmiana. Lud utracił czystość wiary i popadł w formalizm. Historia ta została nam przekazana w kilku zwięzłych wersetach Pisma Świętego. „Tedy służył lud Panu po wszystkie dni Jozuego, i po wszystkie dni starszych, którzy długo żyli po śmierci Jozuego, a którzy widzieli wszystkie sprawy Pańskie wielkie, które uczynił Izraelowi. Ale gdy umarł Jozue syn Nunów, sługa Pański, będąc we stu i w dziesięć lat; … Także gdy wszystek on rodzaj przyłączony jest do ojców swoich, i powstał po nich inszy naród, który nie znał Pana, ani też spraw, który uczynił Izraelowi; Tedy uczynili synowie Izraelscy złe przed oczyma Pańskiemi, a służyli Baalom; I opuścili Pana, Boga ojców swoich, który je wywiódł z ziemi Egipskiej, i szli za bogami cudzymi, którzy byli z bogów onych narodów okolicznych, i kłaniali się im, a tak rozdraźnili Pana. Bo opuścili Pana, a służyli Baalowi i Astarotowi.” — „Imperia Biblii”, str. 153, 154.

TAM1897 Q1 38.2Dokładnie tak samo postąpili w czasach Nimroda. Jakie były tego konsekwencje w czasach Nimroda? — Wybrali jednego ze swoich na króla, odrzucając Boga jako króla. Czy jest zatem czymś dziwnym, że konsekwencje powinny być takie same w przypadku Izraela teraz, w tamtym czasie?

TAM1897 Q1 38.3Nie mając w sercu obecności Boga, która oddzielałaby ich nawet od samych siebie i tym samym odróżniała od innych ludów, byli tak podobni do otaczających ich narodów, że było całkiem naturalne, iż przyłączyli się do nich w oddawaniu czci ich bogom. Kiedy w wyniku swojego odstępstwa ciężar własnych czynów i ucisku ze strony pogan stał się tak wielki, że nie mogli już dłużej tego znosić, zwracali się do Pana z całego serca, pokładali ufność wyłącznie w Nim i w ten sposób znajdowali w Nim chwalebne wybawienie od swoich grzechów i od wszystkich swoich ciemiężców. Jednak gdy już zostali wybawieni, nadal nie pielęgnowali obecności swojego Pana i Wybawiciela ani nie zabiegali o nią; dlatego ich religia znów stała się formalna i wkrótce ponownie przyjęli zwyczaje pogan oraz oddawali cześć ich bogom.

TAM1897 Q1 38.4Gdyby tylko przez cały czas kierowali swoje serca ku Panu i ufali Mu, tak jak czynili to w tych chwilach odnowy, przekonaliby się, że On jest dla nich zawsze tym samym, kim był w tych sytuacjach. Wówczas cała ich droga byłaby taka, jakiej On zawsze pragnął – jednym nieustannym postępem naprzód i w górę, wzrastaniem w łasce i w poznaniu Pana, naszego Zbawiciela. Wtedy byliby jasnym i promiennym światłem dla wszystkich narodów.

TAM1897 Q1 38.5Zamiast żeby te powtarzające się doświadczenia doprowadziły ich do punktu, w którym w końcu i na zawsze przestaliby ufać sobie samym, a ufali wyłącznie Panu, doprowadziły ich one w rzeczywistości do stanu, w którym w końcu przestali ufać Panu i postanowili całkowicie polegać na sobie. W swojej niewierze i odstępstwie widzieli w nieustannych najazdach pogan, w wyniku których kraj był plądrowany, a lud uciskany, jedynie dowód na to, że z praktycznego punktu widzenia rządy Boże zawiodły. — „Imperia Biblii”, str. 154, 155.

TAM1897 Q1 38.6Cytując ponownie z „Patriarchów i proroków”:—

TAM1897 Q1 38.7Za wszelkie zło będące wynikiem ich własnego grzechu i głupoty obarczyli winą rządy Boże.

TAM1897 Q1 38.8Widzicie więc, na czym polega problem, gdy jakikolwiek lud, który twierdzi, że należy do Pana, potrzebuje innego rządu niż Jego. Odstąpili od Boga; popadli w zło; cierpią z powodu różnego rodzaju nieszczęść; a za to wszystko obwiniają rząd Boży. Rząd Boży nie był dla nich wystarczająco dobry; nie zrobił dla nich wystarczająco dużo. Dlaczego? — Ponieważ go nie mieli.

TAM1897 Q1 38.9Czytam dalej z książki „Patriarchowie i prorocy”:—

TAM1897 Q1 38.10Stopniowo stracili szacunek dla Boga i przestali doceniać to, iż są Jego wybranym ludem. Zauroczeni wystawnością pogańskich monarchów, wzgardzili prostotą. Zazdrość i zawiść zaczęły się szerzyć między pokoleniami. Wewnętrzne spory osłabiły ich, ciągle byli narażeni na najazdy pogańskich nieprzyjaciół, aż w końcu doszli do przekonania, że w celu utrzymania swej pozycji wśród narodów, ich plemiona muszą się zjednoczyć pod silną centralną władzą. Gdy przestali być posłuszni prawu Bożemu, zapragnęli uwolnić się od rządów swego boskiego Władcy, dlatego też żądanie ustanowienia monarchii stało się powszechne w całym Izraelu.

TAM1897 Q1 38.11Cytuję teraz fragment tego, co napisałem w książce „Imperia Biblii”:—

TAM1897 Q1 38.12Była to ta sama historia, co w przypadku Babilonu i Egiptu. Arcyoszust zwabił ich do bałwochwalstwa, a od bałwochwalstwa do monarchii, aby zyskać nad nimi władzę i poprzez ziemskie wpływy odciągnąć ich – lub siłą powstrzymać – od służby Bogu.

TAM1897 Q1 38.13Wiecie też, że Izrael rzeczywiście prześladował proroków i zakazywał głoszenia słowa Bożego, tak jak czyniły to wszystkie inne pogańskie narody na ziemi od czasów Nimroda aż do dzisiejszego wieczoru i tak jak będą czynić wszystkie inne pogańskie narody, nawet jeśli zostaną ustanowione przez adwentystów dnia siódmego.

TAM1897 Q1 38.14Teraz ponownie zacytuję z książki „Patriarchowie i prorocy”:—

TAM1897 Q1 38.15Bóg pragnął, by Jego lud widział w Nim jedynego prawodawcę i źródło siły. Czując swą zależność od Boga nieustannie przybliżaliby się do Niego. Wznieśliby się na wyższy poziom i uszlachetnili, byliby godni wzniosłego posłannictwa, do którego, jako swój lud, wybrał ich Bóg. Jednak gdy na tronie zasiądzie człowiek, umysły ludzi zaczną się odwracać od Boga.

TAM1897 Q1 38.16I nie ma dla mnie znaczenia, czy jest on Adwentystą Dnia Siódmego; to i tak odwraca umysły ludzi od Boga.

TAM1897 Q1 38.17Czytam dalej z książki „Patriarchowie i prorocy”:—

TAM1897 Q1 38.18Bardziej zaczną ufać ludzkiej sile niż mocy Bożej —

TAM1897 Q1 39.1Czy potrzebowali ochrony przed poganami? — Tak. Czyż poganie nie atakowali ich i nie przeprowadzali na nich najazdów? — Tak. Czy potrzebowali ochrony? — Tak. Dlaczego ustanowili rząd? — Dla ochrony — dla ochrony przed najazdami pogan.

TAM1897 Q1 39.2Co powiedział Pan, jeśli będą Mu posłuszni i będą przestrzegać Jego praw? W czasie świąt wszyscy mężczyźni mogli opuścić swoje domy i udać się do Jeruzalemu, a nikt nie wyrządziłby im krzywdy ani nie pożądałby ich ziemi. Gdy jednak odwracali się od Boga i nie mieli Jego ochrony, nie mogli opuścić swoich domów, bo wkraczali do nich poganie. Nawet gdy wszyscy przebywali w domach, poganie wkraczali do nich. Kiedy ich pszenica dojrzewała i była gotowa do żniw, poganie wkraczali i zabierali ją całą, nawet gdy wszyscy mężczyźni byli w domach. A kiedy winogrona dojrzewały i były gotowe do zbiorów, poganie wkraczali i zbierali je wszystkie. Dlaczego? — Ponieważ lud odszedł od Boga, a On nie mógł ich błogosławić w ich odejściu tak, jak błogosławiłby ich, gdyby byli z Nim, ponieważ uczynienie tego tylko zachęciłoby ich do odejścia.

TAM1897 Q1 39.3A zatem:—

TAM1897 Q1 39.4gdy na tronie zasiądzie człowiek, umysły ludzi zaczną się odwracać od Boga. Bardziej zaczną ufać ludzkiej sile niż mocy Bożej, a błędy ich króla zwiodą ich do grzechu i odłączą naród od Boga.

TAM1897 Q1 39.5W związku z tym powiedzieli do Samuela: „postanów nam króla, aby nas sądził, jako je wszystkie narody mają.”

TAM1897 Q1 39.6Teraz ponownie zacytuję z książki „Patriarchowie i prorocy” inny fragment, który odnosi się bezpośrednio do teraźniejszości:—

TAM1897 Q1 39.7To pragnienie dostosowania się do praktyk i zwyczajów świata wciąż [Do czego to prowadzi? — Do teraźniejszości.] ogarnia wyznawców Boga. Gdy oddalają się od Pana, zaczynają kierować swe ambicje ku zyskom i zaszczytom świata. Chrześcijanie usiłują naśladować postępowanie tych, którzy czczą boga tego świata. Wielu twierdzi, że łącząc się ze światem i dostosowując się do jego obyczajów, mogą wywierać silniejszy wpływ na bezbożnych.

TAM1897 Q1 39.8Tak właśnie twierdził Izrael.

TAM1897 Q1 39.9Jednak wszyscy, którzy tak postępują, odłączają się od Źródła swej siły. Stając się przyjaciółmi świata, są nieprzyjaciółmi Boga. Dla ziemskich wyróżnień poświęcają niewysłowiony zaszczyt, do jakiego Bóg ich powołał, zaszczyt niesienia chwały Temu, który powołał nas z ciemności do swojej cudownej światłości. — „Patriarchowie i prorocy”, rozdz. 59, akapit 13.

TAM1897 Q1 39.10Teraz czytam dalej o dawnym Izraelu:—

TAM1897 Q1 39.11„Jak wszystkie narody”. Izraelici nie zdawali sobie sprawy z tego, że odróżnianie się pod tym względem od innych narodów było szczególnym przywilejem i błogosławieństwem. Bóg odłączył Izraelitów od innych ludów, aby uczynić ich swoim szczególnym skarbem. Jednak oni, nie bacząc na to wysokie wyróżnienie, gorliwie pragnęli brać przykład z pogan!

TAM1897 Q1 39.12Czytam dalej z „Patriarchów i proroków”:—

TAM1897 Q1 39.13Czasy największej pomyślności Izraelitów miały miejsce wtedy, gdy uznawali Jahwe jako swego Króla, a prawa i rządy, które On ustanowił, przedkładali ponad prawa i rządy wszystkich narodów.

TAM1897 Q1 39.14Skoro uważam rząd i prawo Boże za nadrzędne wobec rządów i praw wszystkich innych narodów, jak mogę mieć cokolwiek wspólnego z innymi narodami? Jeśli więc muszę stworzyć coś na wzór innych narodów, aby rządzić sobą i utrzymać na właściwej drodze siebie oraz tych wokół mnie, którzy są tacy jak ja, to czy uważam rząd i prawa Boże za nadrzędne wobec tych, które zamierzam ustanowić? A skoro uważam Jego prawa za nie nadrzędne wobec tych, które zamierzam ustanowić, to gdzie to mnie stawia?

TAM1897 Q1 39.15(Głosy) Ponad Bogiem.

TAM1897 Q1 39.16Tak jak ten drugi papież; tak jak Nimrod — stawiając się na miejscu Boga. Żaden człowiek nie może postawić się na miejscu Boga, nie stawiając się ponad Bogiem.

TAM1897 Q1 39.17Oprócz tego napisałem to, co uznacie za prawdę:—

TAM1897 Q1 39.18Ale o tym wszystkim zapomniano teraz, w ich zdecydowanym postanowieniu, by mieć króla, rząd, państwo, tak jak wszystkie narody. Wbrew wyraźnej woli Pana Izrael miałby zostać zaliczony do grona narodów... O, gdyby Izrael w tamtych czasach poznał to, co służyło jego pokojowi! O, gdyby uwierzył Panu i przyznał, że On zna lepiej od niego drogę, którą powinien obrać dla własnego dobra! Lecz wbrew Jego najsilniejszej prośbie i najuroczystszemu ostrzeżeniu zamknęli uszy i zatwardzili serca, i właśnie wtedy wkroczyli na ścieżkę, która z nieubłaganą logiką doprowadziła do ich zagłady zarówno jako narodu, jak i jako ludu wybranego.

TAM1897 Q1 39.19Doszło też do podziału plemion – na dziesięć i dwa. Co stało się z tymi dziesięcioma? – Podążali nieustanną drogą odstępstwa, aż w końcu zawołali: „Nie mamy króla”. Wtedy Pan zwrócił się do nich przez proroka Ozeasza i rzekł: Ja będę waszym Królem; powróćcie do Mnie, Izraelu, uciekłeś ode Mnie; Ja będę waszym Królem. Lecz oni nie chcieli powrócić; zostali więc uprowadzeni do niewoli i zaginęli na zawsze.

TAM1897 Q1 39.20Gdy to się stało, Ozeasz napisał o Judzie: „jeszcze Juda panował z Bogiem, a z świętymi wierny był.” Wiadomo jednak, że Juda krok po kroku schodziła w dół ścieżką odstępstwa, aż nadeszło słowo: „Zdejm tę czapkę, a zrzuć tę koronę, która już nigdy takowa nie będzie; tego, który w poniżenie przyszedł, wywyższę, a wywyższonego poniżę. W niwecz, w niwecz, w niwecz ją obrócę, czego pierwej nie bywało, aż przyjdzie ten, co do niej ma prawo, którem mu dał.”

TAM1897 Q1 39.21Pan musiał sprawić, by poganie rządzili Jego własnym ludem. A kiedy Pan, poprzez pogan, poprzez rząd pogan, zachował ich, aż sam do nich przyszedł, oni wciąż wołali te słowa, które wypowiadali za dni Saula: „Nic z tego; ale król niech będzie”. A kiedy Chrystus nie chciał być ich królem, ukrzyżowali Go i wołali: „Nie mamy króla, tylko cesarza.”

TAM1897 Q1 40.1Kiedy wbrew protestowi Pana, przekazanemu przez Samuela, wołali: „Nic z tego; ale król niech będzie nad nami”, w tym wołaniu Pan usłyszał – i teraz każdy może to łatwo usłyszeć – ich ostateczne wołanie przeciwko Niemu: „Nie mamy króla, tylko cesarza.” Odrzucając Boga, aby stać się „jak wszystkie narody”, stali się tacy jak wszystkie narody, które odrzuciły Boga.

TAM1897 Q1 40.2Okrzyk, jaki wygłosili przeciwko Chrystusowi przed sądem Piłata, zawarty był w tym okrzyku: „król niech będzie”, który padł za dni Saula; a Bóg go usłyszał. Taka jest logika tej sprawy i nie ma od niej ucieczki. A jeśli wy i ja chcielibyśmy się od niej uwolnić, musimy zwrócić się do Boga całym sercem, całą duszą, całym umysłem i całą siłą. Musimy opuścić nasz kraj, naszych krewnych i dom naszego ojca. Musimy odwrócić się od Egiptu, nawet jeśli stoimy u progu tronu ziemskiej władzy; musimy z niego zejść, odwrócić się od niego, porzucić to wszystko i zwrócić się ku Bogu w żywej wierze; a potem musimy mieszkać samotnie i nie być zaliczani do narodów.

TAM1897 Q1 40.3Widzicie zatem, że Bóg zawsze nauczał swój lud i narody, iż wieczne zbawienie Jego ludu, jak i każdego człowieka, zależy od całkowitego oddzielenia kościoła od państwa w sercu.