Duch proroctwa – nr 2

TAM1897 D 21.2Kazanie wygłoszone w środę przed południem, 10 lutego 1897 r. Opublikowane w „General Conference Daily Bulletin”, 15 lutego 1897 r., tom 1, nr 2, str. 21–22.

TAM1897 D 21.3Poniższy tekst stanowi jedynie streszczenie wypowiedzi pastora Jonesa. Ponieważ od poprzedniego spotkania przybyło wielu nowych uczestników, konieczne było poświęcenie znacznej ilości czasu na powtórzenie kwestii poruszonych poprzedniego dnia. Ponadto mówca stwierdził, że problemem nas jako wspólnoty nie jest to, że nominalnie nie wierzymy, iż „Świadectwa” pochodzą od Boga, ale to, że musimy dowiedzieć się, jak w nie wierzyć. Jeśli jedynym sposobem, w jaki możemy wyrazić naszą wiarę w „Świadectwa”, jest mówienie ludziom, że w nie wierzymy, to nasza wiara nie ma żadnego znaczenia. W ten sposób dajemy ludziom powód do wątpienia w szczerość naszej wiary. Jeśli naprawdę wierzymy w „Świadectwa”, nie będziemy musieli o tym mówić ludziom. Nasze życie będzie świadectwem wiary, która w nas jest.

TAM1897 D 21.4Nastąpiło odejście od Boga, a świątynia wymaga oczyszczenia, tak jak miało to miejsce w dawnych czasach w Jeruzalemie. Do tego stanu doprowadziło nas lekceważenie „Świadectw” Ducha Bożego. Jednak wielu z tych, którzy je lekceważyli, wierzyło w nie i w tamtym czasie trzymało te „Świadectwa” w rękach, nie sądząc, że je lekceważą. W związku z tym chcemy wiedzieć, jak należy traktować „Świadectwa” Ducha.

TAM1897 D 21.5Nie wolno nam też nawet przez chwilę myśleć, że gdy pojawia się świadectwo i wymienia się imię danego człowieka, Bóg atakuje go, by go zniszczyć. Celem Pana jest oddzielenie go od wad, które go ranią i utrudniają dzieło Boże. Chodzi o zbawienie człowieka i zniszczenie wady. Bóg nie zniszczy ani nie potępi człowieka, chyba że jest on nierozerwalnie związany z grzechem. Kiedy ten człowiek odwraca się od swojej złej drogi, uznaje świadectwo i naprawia swoje życie w oczach Boga, nie znajduje się już w sytuacji, w jakiej zastało go świadectwo. Świadectwo to może wówczas służyć jako ostrzeżenie dla innych, ale nigdy nie może być wykorzystywane do potępiania człowieka, który uznał swój błąd.

TAM1897 D 21.6Boża droga polega na tym, by uczynić człowieka kimś, kim nie jest; by dać mu to, czego nie ma. Nie możemy stosować Świadectw wobec innych. Nie, ani nawet wobec samych siebie z zewnątrz. Musimy otworzyć serce przed Bogiem, aby przyjąć świadectwo, aby Pan mógł zaszczepić w nas boską zasadę, dając nam to, czego nie mamy, czyniąc nas kimś, kim nie jesteśmy, i w ten sposób sam, poprzez swojego Ducha Świętego, naprawdę zastosować to świadectwo. Wtedy w naszym życiu pojawi się, a w naszych czynach urzeczywistni się to, co Bóg zaszczepił w nas. To właśnie jest przyjęcie „Świadectw”. Wszystko, co nie spełnia tych warunków, nie jest ich przyjęciem.

TAM1897 D 21.7Moc, którą Bóg zaszczepia, przyjęta do serca, pozwoli człowiekowi wytrwać w obliczu pokusy i pośród własnej słabości. Da mu to, czego nie posiada, i uczyni go tym, kim z natury nie jest.

TAM1897 D 21.8Kiedy człowiek ponosi porażkę na stanowisku, na którym został umieszczony, mamy skłonność do myślenia, że Bóg popełnił błąd, pozwalając mu tam zasiąść; ale to wcale z tego nie wynika. Bóg nie popełnił błędu, ustanawiając Saula królem Izraela; ale Saul popełnił błąd, nie stając się tym, kim Bóg chciał, aby był. Popełnił błąd, podążając własnymi drogami i planami, zamiast słuchać głosu Boga. Podobnie Bóg nie popełnił błędu, ustanawiając Jeroboama królem Izraela. Chociaż Boży zamysł, jaki stał za oddzieleniem dziesięciu plemion od Judy, nie został zrealizowany z powodu krnąbrności ludu, to jednak Bóg miał plan, ale Jeroboam nie pozwolił na jego realizację. Bóg może powołać mnie lub was na jakieś stanowisko, a jeśli mamy jakąś słabość, która uniemożliwi nam bycie użytecznymi, i Bóg wysyła nam poselstwo, to poselstwo ma na celu uczynienie nas takimi, jakimi On chce, abyśmy byli, abyśmy dzięki Jego łasce mogli stać tam, gdzie On chce, abyśmy stali.

TAM1897 D 22.1„Z dnia na dzień ludzie ujawniają, czy królestwo Boże jest w nich. Jeśli Chrystus panuje w ich sercach, zyskują siłę zasad, moc i zdolność do stania jako wierni strażnicy, prawdziwi reformatorzy; nie może bowiem być mowy o reformie, jeśli nie ma pełnej współpracy z Jezusem Chrystusem. Dzięki łasce Chrystusa ludzie mają wykorzystywać swoje dane przez Boga zdolności, by reformować samych siebie [nie po to, by reformować innych, ale by reformować samych siebie]; poprzez to wyrzeczenie się siebie, na które Pan niebios patrzy z aprobatą, odnoszą zwycięstwa nad własnymi dziedzicznymi i nabytymi skłonnościami. Wtedy, podobnie jak Daniel, wywierają na sercach innych wrażenie, które nigdy nie zostanie wymazane. Wpływ ten dotrze do wszystkich zakątków świata”.

TAM1897 D 22.2Dzieło reformy zaczyna się od nas samych. Mogę wywrzeć wpływ na serca innych tylko wtedy, gdy sam się zmienię. Bóg dociera do innych, docierając do nas, i dociera do innych poprzez nas. Otwórzcie 2 List do Koryntian 1:3, 4:—

TAM1897 D 22.3Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego, Jezusa Chrystusa, Ojciec miłosierdzia a Bóg wszelkiej pociechy, Który nas cieszy w każdym ucisku naszym, abyśmy i my cieszyć mogli i tych, którzy są w jakimkolwiek ucisku, tąż pociechą, którą my sami pocieszeni bywamy od Boga.

TAM1897 D 22.4Bóg pociesza nas, abyśmy mogli pocieszać innych; Bóg pomaga nam, abyśmy mogli pomagać innym. Znajdujemy się w sytuacji, w której potrzebujemy Bożego pocieszenia, abyśmy mogli pocieszać innych. Kiedy nas pociesza, ma na myśli innych. „Bo choć bywamy uciśnieni, dla waszej to pociechy i zbawienia”. Jeśli jestem w ucisku, to dla pocieszenia i zbawienia jakiegoś innego człowieka. Być może przez lata nie spotkam tego człowieka, którego mam pocieszyć; ale kiedyś go spotkam, a doświadczenie, które przeżyłem, przygotowuje mnie do tego, by usiąść obok niego lub wziąć go za rękę i być dla niego pomocą i pocieszeniem. Otrzymuje ode mnie to, co ja otrzymałem od Boga, i otrzymuje to, aby z kolei przekazać to innym, a ci kolejnym; i w ten sposób wpływ Bożej łaski, który nam został udzielony, rozciąga się na całą ziemię, choćbyśmy nie wyjeżdżali poza stan, w którym mieszkamy. Bracia, właśnie to Bóg chce z nami uczynić, a wtedy nasz wpływ dotrze do wszystkich zakątków świata.

TAM1897 D 22.5A teraz przejdźmy do pytania: Jak powinniśmy przyjmować „Świadectwa”? Przeczytajmy, jak zostały one w rzeczywistości odrzucone, gdy wydawało się, że są przyjmowane. Wtedy dowiemy się, jak uniknąć tego błędu i jak je przyjmować. Czytam tu o kimś, czyj „przykład w znacznym stopniu podważył zaufanie do Świadectw”. Jak to uczynił? — „On sam postępował w sposób całkowicie sprzeczny ze światłem, które dał Bóg”. Nie sądził jednak, że postępuje w sposób całkowicie sprzeczny z nimi. Myślał, że postępuje wobec nich właściwie. Jak więc tak bardzo chybił celu? Oto odpowiedź: „Upomnienia i ostrzeżenia od Pana były omijane, interpretowane i unieważniane przez ludzkie wybiegi” (dosłowne tłumaczenie).

TAM1897 D 22.6W jaki sposób zostały one „ominięte”? Oto odpowiedź: „Dlaczego wymyślaliście marne wymówki?” „O, jakże powinni się wstydzić ci, którzy odwrócili się od rady Bożej i próbowali zatuszować wrażenie, jakie Bóg chciał wywrzeć”.

TAM1897 D 22.7W jaki sposób zostały one „zinterpretowane”? Oto odpowiedź: „Nadali im własną interpretację, twierdząc, że nie miały one tego na myśli”.

TAM1897 D 22.8I w ten sposób „Świadectwa” zostały ominięte, zinterpretowane i unieważnione przez tych, którzy sądzili, że w nie wierzą i że je przyjmują. A teraz, czy wy też je omijaliście, posługując się marnymi wymówkami? Czy interpretowaliście je i unieważnialiście, nadając im własną interpretację, twierdząc, że nie miały na myśli tego czy tamtego? — Oczywiście, że tak; wiecie, że tak było. Zatem przestańmy to robić w tej chwili.

TAM1897 D 22.9Jak więc należy je przyjmować? Skąd mamy wiedzieć, co oznaczają? Oto odpowiedź: „Oznaczają dokładnie to, co zostało powiedziane”. Co oznaczają? — „Dokładnie to, co zostało powiedziane”. Czy potraficie powiedzieć, co mówią? — Tak, to całkiem proste. W takim razie przyjmijcie je tak, jak są sformułowane. Otwórzcie szeroko serca przed Bogiem, aby przez swojego dobrego Ducha zaszczepił w nich zasadę zawartą dokładnie w tym, co jest napisane; wtedy ta zasada ujawni się, będzie jaśnieć w waszym życiu; wtedy przyjęliście „Świadectwa”. Wtedy będziecie wiedzieć, że wierzycie w „Świadectwa”. Wtedy nie będzie żadnego niebezpieczeństwa pomyłki w tej sprawie. Inni będą o tym wiedzieć, ponieważ wywrzecie na sercach wrażenie, które nigdy nie zostanie wymazane, a oni będą wielbić Boga w dniu nawiedzenia.

TAM1897 D 22.10Słowo Boże jest dla nas wyznacznikiem. Każdy uczynek miłości, każde miłe słowo, każda modlitwa za cierpiących i prześladowanych jest zanoszona przed tron wieczny i umieszczona w niezniszczalnym zapisie niebieskim. Boskie słowo wlewa światło w najbardziej zacieniony umysł a światło to powoduje że najbardziej kulturalni czują swoją niewystarczalność i grzeszność. — Świadectwo nr 31.