Pierwsze wielkie przykazanie · Poselstwo Trzeciego Anioła

TAM1897 D 279.2Kazanie wygłoszone we wtorek wieczorem, 2 marca 1897 r. Opublikowane w „General Conference Daily Bulletin”, 5 marca 1897 r., tom 1, nr 16, str. 279–285.

TAM1897 D 279.3Wiecie, że Pan powiedział o tych czasach i o ludziach żyjących w nich: „tuć są ci, którzy chowają przykazania Boże i wiarę Jezusową.” Wy i ja słusznie wyznajemy, że jesteśmy tymi ludźmi, i stoimy w miejscu, w którym wyznajemy, że Pan może powiedzieć o nas przed całym wszechświatem: „tuć są ci, którzy chowają przykazania Boże i wiarę Jezusową.” I będzie to faktem nie tylko dlatego, że On to powie, ale powie to, ponieważ jest to fakt.

TAM1897 D 279.4Ten fragment w pełni odnosi się do was i do mnie, którzy jesteśmy tutaj, w tym domu; a Pan chce, aby stało się to faktem już teraz i pozostało faktem na zawsze, tak aby mógł nieustannie głosić to całemu światu i całemu wszechświatowi: „tuć są ci, którzy chowają przykazania Boże i wiarę Jezusową.”

TAM1897 D 279.5Właśnie to mamy badać. W tych lekcjach mamy się uczyć, aby dowiedzieć się, czy przestrzegamy przykazań Bożych, czy też nie; tak aby Pan mógł o nas powiedzieć: „tuć są ci, którzy chowają przykazania Boże i wiarę Jezusową.”

TAM1897 D 279.6Jeśli chodzi o przestrzeganie przykazań Bożych, z pewnością na pierwszym miejscu znajduje się to pierwsze, i właśnie jego musimy przestrzegać. A oto Jego słowo: „Najpierwsze ze wszystkich przykazanie jest: Słuchaj, Izraelu! Pan, Bóg nasz, Pan jeden jest. Przetoż będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej, i ze wszystkiej myśli twojej, i ze wszystkiej siły twojej; toć jest pierwsze przykazanie.”

TAM1897 D 279.7Czy zatem Pan może powiedzieć o was i o mnie w odniesieniu do tego przykazania: „Oto ci, którzy go przestrzegają”?

TAM1897 D 279.8Czy Pan ma całe wasze serce, tak że nie macie serca dla niczego innego, jak tylko dla Niego i tego, co do Niego należy?

TAM1897 D 279.9Czy Pan ma całą waszą duszę w oddanej miłości, tak że nie ma w was żadnego uczucia, które nie należałoby do Niego?

TAM1897 D 279.10Czy Pan ma cały wasz umysł, tak że nie ma w nim żadnej myśli, żadnego działania, żadnej części, która nie należałaby do Niego — poświęconej Jego służbie? Bo umysłem służymy Panu, naszemu Bogu. Nie częścią umysłu, nie fragmentem, ale całym umysłem. Tak, abyście nie mieli umysłu, który moglibyście poświęcić lub skierować na cokolwiek, co nie pochodzi od Boga.

TAM1897 D 279.11Czy cała wasza siła należy do Niego, tak że nie macie siły, by poświęcić ją na cokolwiek innego niż to, co należy do Boga, i na Jego służbę?

TAM1897 D 279.12Jeśli wszystko to odnosi się do was, to słusznie można o was powiedzieć: „tuć są ci, którzy chowają przykazania”.

TAM1897 D 279.13„A wtóre podobne jest temuż: Będziesz miłował bliźniego twego, jako samego siebie.” Kiedy miłość Boża jest w naszych sercach, tak jak w pierwszym przykazaniu, miłowanie naszych bliźnich jak siebie samych będzie wystarczająco łatwe.

TAM1897 D 279.14Jak podkreślił niedawno w swoim przemówieniu brat Kellogg, opowiadając o małym chłopcu z Chicago, który podszedł do nieznajomego mężczyzny i zapytał go: „Czy wiesz, że jesteś największym grzesznikiem na świecie?”. A kiedy mężczyzna, zaskoczony, zapytał, jak to możliwe, mówiąc, że nigdy nikogo nie zamordował, nigdy nie popełnił żadnej wielkiej zbrodni, mały chłopiec odpowiedział mu: „Największym przykazaniem jest: będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej, i ze wszystkiej myśli twojej, i ze wszystkiej siły twojej. Czy tak postępujesz?”. Odpowiedział: „Nie, nie postępuję. Nie mogę powiedzieć, że w ogóle to robię”. „Cóż” – rzekł mały chłopiec – „to jest największe z przykazań. Łamiesz największe przykazanie; zatem jesteś największym grzesznikiem”. Mężczyzna przyznał się do tego i został doprowadzony do Boga oraz pełnego zbawienia. To jest całkiem jasne: skoro jest to największe przykazanie, ten, kto je łamie, jest największym grzesznikiem. Czy to ty?

TAM1897 D 279.15Wy i ja wyznajemy, że przestrzegamy przykazań Bożych i wiary Jezusa. Czy łamiemy pierwsze ze wszystkich przykazań Bożych? Jeśli nie przestrzegamy największego, pierwszego ze wszystkich przykazań, to je łamiemy. Jeśli łamiemy to przykazanie, nie przestrzegamy przykazań; to jest pewne. Wy i ja musimy teraz zdecydować – i to na zawsze – czy będziemy służyć Panu całym sercem, całą duszą, całym umysłem i całą siłą.

TAM1897 D 279.16Napisano: „Królestwo Boże jest w was”. Królestwo, które jest w nas, jest królestwem Bożym; tak było, gdy człowiek został stworzony, ale wróg uzurpował sobie miejsce Boga; a Pan ponownie dał człowiekowi wolność wyboru, czy Bóg zajmie swoje miejsce w swoim królestwie, czy też uzurpator zajmie miejsce Boga w królestwie Bożym. Królestwo, które jest w was, należy do Pana. To od was zależy, czy będzie tam panował Pan, czy też wróg. A jeśli nie wybierzecie, by panował tam Pan, to wybieracie, by panował tam wróg. To wyłącznie od wyboru człowieka zależy, kto będzie panował.

TAM1897 D 280.1Ktoś musi panować. Człowiek nie został stworzony, by rządzić sobą samym, niezależnie od Boga. Został stworzony, by być sobą wraz z Bogiem, i nie może być sobą bez Boga. Człowiek został stworzony, by stać po stronie Boga. Królestwo Boże było w nim. Bóg panował w nim. Jednak człowiek zaczął postępować po swojemu, podążając za szatanem. Człowiek może jednak postępować po swojemu tylko podążając za Bogiem. Królestwo Boże jest w was. Musimy zdecydować, że Bóg zajmie swoje miejsce w nas, w swoim królestwie w naszych sercach. Zajmie tam swoje miejsce i będzie tam panował, gdy będzie mógł zająć swoje miejsce w swoim królestwie.

TAM1897 D 280.2Wiecie, że królestwo Boże na ziemi będzie się rozciągać od morza do morza i od rzeki aż po krańce ziemi. Królestwo Boże – to królestwo, które nadejdzie wraz z przyjściem Pana – jak wiecie, ma ogarnąć każdy cal, każdą cząstkę ziemi, jaka istnieje na tym świecie. Teraz królestwo Boże jest w was. Czy to królestwo w was, w którym panuje Bóg – czy Jego panowanie obejmuje każdy skrawek przestrzeni, każdą cząstkę ziemi w waszym sercu? Czy tak jest? Oto jest pytanie, a pytania te dotyczą nas pod wieloma względami.

TAM1897 D 280.3Po prostu czytam przykazanie i zwracam waszą uwagę na to, co ono mówi. Robię to po to, abyśmy zarówno wy, jak i ja mieli nasze umysły i serca zawsze otwarte na pytanie: czy to prawda w naszym przypadku, że „oto ci, którzy przestrzegają przykazań Bożych i zachowują wiarę Jezusa” całym sercem, duszą, umysłem i siłą?

TAM1897 D 280.4Na czym skupia się twój umysł, nad czym się zastanawiasz, nad czym pracujesz – czy w tym wszystkim jest Bóg? Czy służy to chwale Bożej? Badania, które prowadzicie, studia, które kontynuujecie, cała myśl waszego umysłu – czy ma to na celu, by odcisnął się w nich obraz Boga? Czy ma to na celu głębsze odnalezienie Boga w umyśle? Czy ma to na celu większe oddanie Mu chwały? Czy On jest pierwszym i wszystkim we wszystkim w waszych wysiłkach intelektualnych? Czy kochacie Go i służycie Mu całym umysłem?

TAM1897 D 280.5I całą swoją siłą. Czy pole, które orzecie, orzecie dla Boga? Czy struga, którym wygładzacie deskę, używacie dla Boga, tak aby wszystko, co otrzymujecie, należało do Boga, a wcale nie do was? Czy wasza siła jest tak całkowicie oddana Bogu, że pracujecie dla sprawy Bożej, gdziekolwiek położycie rękę?

TAM1897 D 280.6Powszechnie panuje przekonanie, że człowiek musi zaprzestać wykonywania swojego zawodu lub jakiejkolwiek pracy fizycznej, zanim będzie mógł stać się pracownikiem w sprawie Bożej. Wielu mówi: „Chcę się wyrwać z tego, czym się zajmuję. Chciałbym móc się z tego wyrwać. Chciałbym opuścić ten warsztat. Chciałbym być pracownikiem w sprawie Bożej”. Jeśli nie jesteś pracownikiem w sprawie Bożej tam, gdzie jesteś, nie będziesz nim również wtedy, gdy znajdziesz się tam, gdzie chcesz być. Jeśli nie jesteś pracownikiem w sprawie Bożej, gdy orzesz pole, nie będziesz nim również wtedy, gdy będziesz próbował głosić z ambony. Jeśli jesteś kowalem i dzień po dniu pracujesz przy kowadle – jeśli nie jesteś pracownikiem w sprawie Bożej tak całkowicie, tak żarliwie, tak z całego serca, jak ja na ambonie, to nie będziesz działaczem sprawy Bożej, nawet gdybyś gdzieś rozdawał ulotki.

TAM1897 D 280.7Mamy przed sobą przykład tego, czym może być ludzkość i czym powinien być każdy wierzący w Jezusa. Syn Boży przyszedł na ten świat, aby pokazać wam i mnie, na czym polega przestrzeganie przykazań i jak należy to czynić. A On wykonywał swój zawód około sześciu razy dłużej niż głosił kazania. Zaczynając w wieku dwunastu lat, kiedy mógł rozpocząć pracę u Józefa jako stolarz, kiedy był w stanie wykonać sporo zadań – bo dwunastoletni chłopiec może zrobić wiele rzeczy, pomagając stolarzowi. Zaczął więc w wieku dwunastu lat, a ochrzcił się i zaczął głosić w wieku około trzydziestu lat; daje to osiemnaście lat. Przez te lata pracował jako stolarz. Od trzydziestego roku życia do trzydziestu trzech i pół lat poświęcał na publiczną posługę, głosząc naukę. Widzicie więc, że pracował jako stolarz prawie sześć razy dłużej niż głosił naukę.

TAM1897 D 280.8Czy był On jednak w równym stopniu Synem Bożym przez te osiemnaście lat, kiedy pracował jako stolarz, jak i przez te trzy i pół roku, kiedy zajmował się głoszeniem kazań? — Wiecie, że tak było. Czy był moim Zbawicielem i waszym Zbawicielem, gdy piłował deskę, robił ławkę i montował do niej nogi — czy był wtedy moim Zbawicielem i waszym Zbawicielem w takim samym stopniu, jak wtedy, gdy wisiał na krzyżu? — Wiecie, że tak było. „Albowiem jesteśmy zbawieni przez Jego życie”.

TAM1897 D 281.1Nie zapominajcie, że to właśnie pod koniec tych osiemnastu lat, kiedy przyszedł, by przyjąć chrzest, i został ochrzczony, na początku swojej służby i pod koniec pracy jako stolarz — właśnie wtedy Bóg powiedział: „Ten jest on Syn mój miły, w którym mi się upodobało.” Czyż nie był więc przez te osiemnaście lat w równym stopniu pracownikiem w sprawie Bożej, jak przez ostatnie trzy i pół roku? — Wiecie, że tak było. Jeśli więc jesteście stolarzami i wyznajecie wiarę w Jezusa Chrystusa, czyż nie możecie być Jego naśladowcami? Czyż nie macie być Jego naśladowcami i pracownikami w sprawie Bożej właśnie tam, tak samo naprawdę, jak gdybyście stali na ambonie? Nie twierdzę, że musicie zawsze pozostać stolarzami. On też tego nie zrobił. Nie mówię, że będziecie zmuszeni zawsze pozostawać kowalami lub rolnikami; ale mówię i nalegam, że dopóki jesteście stolarzami, dopóki jesteście kowalami, dopóki jesteście rolnikami, macie być pracownikami sprawy Bożej tak samo prawdziwie, jak tylko kiedykolwiek będziecie, gdziekolwiek się znajdziecie.

TAM1897 D 281.2W ten sposób Jezus pokazał każdemu z nas, czym jest bycie chrześcijaninem i jak powinno wyglądać nasze życie, niezależnie od tego, czym zajmują się nasze umysły, serca czy ręce. Kochał Boga całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją siłą, kiedy był stolarzem. Kiedy piłował deski, kiedy robił stoły, kiedy robił drzwi i je montował, czynił to na chwałę Boga. Bóg był dla Niego wszystkim. Kiedy ktoś przychodził do niego jako do stolarza, postrzegając go wyłącznie jako stolarza, a nie jako Zbawiciela świata – kiedy ktoś przychodził do niego tylko jako do stolarza, siadał z nim i mówił: „Chciałbym, żebyś mi zrobił stół. Czy zrobisz go dla mnie?”, a on odpowiadał: „Jakiego stołu chcesz?”, a człowiek opisał mu go, a Jezus mówił: „Tak, zrobię go dla ciebie”; kiedy Jezus zrobił stół i zaniósł go na plecach do domu tego człowieka, wniósł go do środka i ustawił tam, aby człowiek mógł z niego korzystać – w całej tej czynności Jezus był całkowicie oddany Bogu. Bóg był obecny we wszystkich Jego działaniach. W każdym połączeniu, które wykonał w tym stole, nie było żadnych pęknięć, żadne nie było zakryte kurzem, nic nie było ukryte – był to uczciwy stół. Był to stół, który w każdym calu mógłby zyskać uznanie Boga.

TAM1897 D 281.3A kiedy zawarł umowę na wykonanie stołu, zawarł umowę uczciwą, taką, na którą Bóg mógłby spojrzeć i powiedzieć: „To jest uczciwa umowa”. Nie poprosił tego człowieka, by zapłacił więcej, niż było sprawiedliwie należne za taką pracę. Człowiek zapytał go: „Czy zrobisz taki a taki stół?”. „Zrobię”. „Ile za to zażądasz? — ile to będzie kosztować?”. Obliczał to i mówił do mężczyzny: „Drewno będzie kosztowało tyle, a wykonanie zajmie tyle czasu, a moja praca jest warta tyle. Nie sądzisz tak? Czy nie uważasz, że moja praca, biorąc pod uwagę czas, jaki to zajmie, będzie warta tyle?”. A mężczyzna odpowiadał: „Tak, zgadzam się. Myślę, że jest to warte aż tyle. To uczciwe. To jasna umowa”. A kiedy stolarz wziął stół na plecy, zaniósł go tam i postawił, mężczyzna zapłacił mu tyle, ile przewidywała umowa, a Bóg mógł spojrzeć z góry na całą tę transakcję i powiedzieć: „To jest uczciwe. To wszystko, co każdy może zrobić”.

TAM1897 D 281.4Czy jesteś właśnie takim stolarzem? Wyznajesz, że jesteś chrześcijaninem. Czy jesteś właśnie takim robotnikiem, cokolwiek byś robił?

TAM1897 D 281.5Czy kochacie Boga całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją siłą? Cokolwiek robicie lub do czego jesteście powołani; cokolwiek załatwiacie ze swoim bliźnim, czy to poganinem, czy chrześcijaninem; czy czynicie to w taki sposób, że Bóg może na to spojrzeć i powiedzieć: „To jest wystarczająco dobre dla królestwa Bożego”; ponieważ całe wasze serce, cała wasza dusza, cały wasz umysł i cała wasza siła są w tym na chwałę Boga.

TAM1897 D 281.6Czy przestrzegamy przykazań, czy nie? Oto jest pytanie. I nadszedł czas, abyśmy to sprawdzili tak dokładnie, by Pan mógł potwierdzić w swoim poselstwie: „tuć są ci, którzy chowają przykazania Boże”.

TAM1897 D 281.7Teraz widzicie, że to przykazanie obejmuje całą sferę wszystkiego i że nie możemy dotknąć ani jednej myśli w całej sferze myśli, która nie mieściłaby się w tym tekście, od którego zaczęliśmy. Musimy więc przyglądać się wszystkiemu w naszym myśleniu, musimy przyglądać się wszystkiemu, do czego wzywany jest nasz umysł, w świetle tego fragmentu Pisma Świętego, pierwszego ze wszystkich przykazań.

TAM1897 D 281.8Wszystko, do czego jesteśmy powołani, aby się tym zająć, powinniśmy rozpatrywać w świetle tego największego ze wszystkich przykazań. Czy jest to sprawa, w którą w bojaźni Bożej mogę się zaangażować całym sercem, duszą, umysłem i siłą? Jeśli nie, to czy chcę się tym zajmować? — Nie. Jeśli jest to coś, w co nie mogę się zaangażować całym sercem, umysłem, duszą i siłą, i z Bogiem, to co mam z tym wspólnego? Jeśli Bóg nie może mi towarzyszyć, to łamię przykazania. Nie poświęcam Mu wszystkiego. Cała moja siła jest niczym, jeśli angażuję ją w coś, w co On nie może się zaangażować, czego nie może dotknąć, czego nie może pochwalić ani zaakceptować.

TAM1897 D 282.1Wiem, że to jest surowe, ale na tym polega chrześcijaństwo. To jest chrześcijaństwo, a wy i ja nie możemy zadowalać się nawet jedną szesnastą częścią czegokolwiek, co nie jest dokładnie tym. Nie wolno nam zadowalać się nawet przez ułamek chwili czymkolwiek na tym świecie, co nie spełnia warunku, że wszystko, w co się angażujemy, będziemy czynić z Bogiem u naszego boku, a następnie angażować się w to całym sercem, całą duszą, całym umysłem i całą siłą. I mówię wam, że kiedy do tego dojdziemy, wszyscy razem, jeśli wszyscy w tym domu poddadzą się Mu właśnie teraz i będą się tego mocno trzymać, nie potrafimy sobie wyobrazić, jaka moc Boża objawi się w świecie.

TAM1897 D 282.2Od samego początku wielką trudnością było to, że ludzie nie chcieli przyznać Bogu miejsca w swoich sercach, które Mu się należy. Bóg właśnie tak ustanowił człowieka na początku, a ten odwrócił się ku wszystkim innym rzeczom i całkowicie wykluczył Boga. Bóg uwolnił go od tej ciemności, dał mu wolność wyboru i wezwał go, by zdecydował, czy będzie kochał Boga całym sercem, całą duszą, całym umysłem i całą siłą. Został uwolniony, by zdecydować się na to, by ponownie oddać Bogu należne Mu miejsce; jednak tak wielu zdecydowało, że Pan nie powinien mieć swojego miejsca, że potop zmiótł ich z powierzchni ziemi.

TAM1897 D 282.3Wtedy Pan na nowo zapoczątkował ludzki ród. A jedyną rzeczą, o którą prosił każdego z nich, było to, by kochał Pana Boga całym sercem, całą duszą, całym umysłem i całą siłą, a bliźniego jak siebie samego. To wszystko, o co prosił ośmiu, którzy weszli do arki i którzy z niej wyszli. Gdyby pierwszy człowiek kochał Boga całym swoim sercem, całą swoją duszą, całym swoim umysłem i całą swoją siłą, żaden grzech nigdy by nie zagościł.

TAM1897 D 282.4Gdy już zgrzeszył, a Pan uwolnił go z tej niewoli, gdyby Adam i wszystkie jego dzieci kochali Boga całym sercem, duszą, mocą, umysłem i siłą, jaki byłby stan świata? — Przestrzegaliby przykazań Bożych i wiary Jezusa, a sprawiedliwość pokryłaby ziemię tak, jak wody pokrywają morze. Czy jest niemożliwe, aby to się spełniło w człowieku uwięzionym w niewoli przekleństwa, w niewoli grzesznego ciała? Czy Bóg może tak wyzwolić grzesznika z mocy grzechu w ciele, aby mógł kochać Boga całym sercem, duszą, mocą, umysłem i siłą? — Tak. Grzech nie mógłby przekląć ziemi w obecnym stanie, nawet gdyby ludzie znajdowali się w niewoli grzesznego ciała, gdyby wierzyli w Boga, przestrzegali przykazań Bożych i zachowywali wiarę Jezusa. Taka jest prawda, bo na tym polega chrześcijaństwo. Widzicie więc, że wszystko, czego Pan kiedykolwiek od nas oczekuje, wszystko, czego zawsze oczekiwał od człowieka od czasu grzechu Adama, było i jest to, by przestrzegał przykazań Bożych i zachowywał wiarę Jezusa. będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej, i ze wszystkiej myśli twojej, i ze wszystkiej siły twojej.

TAM1897 D 282.5W Liście do Rzymian 1:21 czytamy, że na początku „znali Boga”. Spójrzcie na to: człowiek na początku swojej drogi znał Boga. Adam znał Boga od samego początku, ale nie zachował tej wiedzy. Kiedy Adam zgrzeszył i zaczął od nowa, znał Boga. Kiedy ludzkość zaczęła od nowa po potopie, znała Boga od samego początku; tak więc ludzkość przez cały czas oddalała się od Boga. Świat był tak grzeszny, jest tak grzeszny i będzie tak grzeszny, ponieważ znał Boga i Go odrzucił, a nie dlatego, że Go nie znał. Świat więc nie pogrąża się w niegodziwości z powodu ciemności; świat pogrąża się w ciemności z powodu niegodziwości.

TAM1897 D 282.6Świat zaczął się w świetle; a to, że wkradła się ciemność, wynika z wyboru ludzi: „poznawszy Boga, nie chwalili jako Boga, ani mu dziękowali, owszem znikczemnieli w myślach swoich i zaćmiło się bezrozumne serce ich. Mieniąc się być mądrymi, zgłupieli; I odmienili chwałę nieskazitelnego Boga w podobieństwo obrazu skazitelnego człowieka i ptaków, i czworonogich zwierząt, i płazów”.

TAM1897 D 282.7Zwróćcie teraz uwagę: co było na początku? — Znali Boga, ale nie oddali Mu chwały jako Bogu; nie przyznali Mu w sobie miejsca, które Mu się należy. Nie oddali Bogu chwały — nie objawili Go ludziom, nie ujawnili Go na ziemi; albowiem Jezus powiedział: „Uwielbiłem Cię na ziemi”, a On był Bogiem objawionym w ciele. Ci ludzie, którzy znali Boga, nie pozwolili, by Bóg objawił się w ciele. Nie byli wdzięczni. Wtedy stali się próżni w swoich wyobrażeniach; wtedy ich głupie serca pogrążyły się w ciemności; wtedy w swojej ciemności twierdzili, że są mądrzy. Ta mądrość była głupotą, a potem stworzyli posągi.

TAM1897 D 282.8Widzicie więc, że obraz, który stawia się przed oczami ludzi w ramach bałwochwalstwa, jest jedynie zewnętrznym przejawem bałwochwalstwa, jego zewnętrzną reprezentacją. Bałwochwalstwo tkwi już głęboko w sercu i przeszło już kilka etapów na drodze ku ujawnieniu się. Zastanówcie się nad tym. Gdzie zaczyna się bałwochwalstwo? — W sercu. Gdzie na tej drodze zaczyna się bałwochwalstwo? — Kiedy poznali Boga, nie oddali Mu chwały jako Bogu; właśnie tam wszystko się zaczyna. Gdzie więc jest jakiś kompromis między poznaniem Boga a bałwochwalstwem?

TAM1897 D 283.1Zastanówcie się teraz uważnie. Znali Boga, a „toć jest żywot wieczny, aby cię poznali”. Poznanie Boga to życie wieczne; to jest pewne. Znali Boga; mieli życie wieczne w poznaniu Boga. Tak jest napisane. Ale popadli w bałwochwalstwo. Ile kroków od poznania Boga musieli zrobić, by popaść w bałwochwalstwo? — Tylko jeden. A ile kroków od kochania Boga całym sercem, mocą, umysłem i siłą trzeba zrobić, by popaść w bałwochwalstwo? — Tylko jeden. Jeśli więc nie kocham Boga całym sercem, całą duszą, całym umysłem i całą siłą, to kim jestem? — Bałwochwalcą.

TAM1897 D 283.2Być może nie mam przed sobą żadnego rzeźbionego obrazu. Ci ludzie na początku też go nie mieli. Mieli jednak obraz, wyobrażenie ukształtowane w umyśle, a kiedy stworzyli swój rzeźbiony obraz, było to po prostu przedstawienie tego, co już mieli w umyśle, aby stało przed ich oczami. Pierwszy człowiek, który stworzył obraz, miał jego wyobrażenie w umyśle, zanim go wykonał. Pierwszy człowiek, który wykonał posąg, miał wyobrażenie, że ma to być jego bóg, i to wyobrażenie istniało, zanim wykonał posąg z drewna lub kamienia. Wtedy ten kamienny posąg, który postawił przed oczami, był jedynie zewnętrzną formą, którą stworzył, aby w tej postaci przedstawić sobie boga, którego już miał w umyśle. Czyż więc nie miał boga, zanim wykonał ten rzeźbiony wizerunek? — Tak. Gdzie on był? — W jego sercu.

TAM1897 D 283.3Stali się próżni w swoich wyobrażeniach. W czyich wyobrażeniach? — W swoich własnych. Oto człowiek, który coś sobie wyobraża; tworzy obraz swojego wyobrażenia i umieszcza go przed oczami, poza sobą. Wyobrażanie sobie to po prostu tworzenie obrazów w umyśle. A obraz w kamieniu jest jedynie namacalną formą tego, co powstało w sercu. Gdzie ten obraz powstał najpierw? — W jego umyśle; w jego własnej wyobraźni, w jego własnych myślach. Ale kto tam był, gdy oddzielił się od Boga? — Nikt inny jak tylko szatan i on sam. Skąd więc mogą pochodzić jego myśli? — Wyłącznie od niego samego i od szatana.

TAM1897 D 283.4Widzicie więc dość wyraźnie, że bałwochwalstwo tkwi w sercu; koncepcja, obraz, istnieje już tam, zanim obraz ten pojawi się na zewnątrz. Choć jego bogiem jest słońce, księżyc czy gwiazdy, ta koncepcja, jego idea, jego wyobrażenie, istnieje już tam, zanim nada jej zewnętrzną formę w słońcu, księżycu i gwiazdach.

TAM1897 D 283.5Wszystko, co pojawia się w bałwochwalstwie, jest po prostu odbiciem tego, co znajduje się w sercu. A Bóg musi być w sercu – całym sercem, całą duszą, całym umysłem i całą siłą – bo inaczej pojawia się bałwochwalstwo. Nie ma tu żadnego kompromisu.

TAM1897 D 283.6W rzeczywistości po potopie, kiedy ludzie po raz pierwszy odeszli od prawdziwego Boga i stworzyli sobie własnych bogów – pozwolili tym bogom zająć miejsce Boga w ich życiu, pokazując w ten sposób, że kiedy znali Boga, uznawali Go za swojego jedynego władcę. Kiedy kocham Boga całym sercem, całą duszą, całym umysłem i całą siłą, kto sam będzie moim Bogiem? – Bóg. Kto będzie moim jedynym autorytetem? — Bóg. Kto jako jedyny będzie miał nade mną władzę? — Bóg. Czy jest On zdolny do sprawowania właściwej władzy? — Tak. Czy jest On zdolny do utrzymywania człowieka na właściwej drodze? — Tak. Kiedy człowiek kocha Boga całym swoim sercem, duszą, umysłem i siłą, nie potrzebuje żadnego innego prawa ani autorytetu, by utrzymać się na właściwej drodze w tym świecie. Kto jest jego władcą? — Bóg. Czy Bóg jest w stanie rządzić, gdy kochamy Go ponad wszystko? — Tak. Ale gdy człowiek odchodzi od Boga i popada w bałwochwalstwo, czy jest w stanie sam sobą rządzić? — Nie.

TAM1897 D 283.7Po potopie, kiedy jeszcze znali Boga, uznawali Go za swojego jedynego Króla i Władcę. Nie mieli żadnego innego władcy. Kiedy po raz pierwszy odeszli od Boga i postawili innych bogów na Jego miejsce — mam na myśli początek, kiedy odeszli od Boga i postawili innych bogów na miejsce Boga — pozwolili tym innym bogom zająć miejsce władców. Wyznawali, że ci bogowie są ich władcami. Nie mieli królów; ludzie nie ogłaszali się jeszcze władcami. Ludzie twierdzili, że to bogowie są królami, a ludzie sprawujący władzę byli jedynie przedstawicielami bogów, podczas gdy prawdziwymi królami byli bogowie.

TAM1897 D 283.8Dowody na to znajdziecie w książce „Empires of the Bible” („Imperia Biblii”), na stronie 50. Oto pierwsze zapisy, które znaleziono w Babilonii, gdzie ludzkość ma swój początek i gdzie miało miejsce pomieszanie języków — gdzie naród ten zapomniał o Bogu. Czytam:—

TAM1897 D 284.1Do Ninridu, jego Króla, w intencji ochrony Idadu, namiestnika Ridu, sługi, radości Ninridu.

TAM1897 D 284.2Tutaj władca, Idadu, pisząc inskrypcję do swojego boga, oświadczył, że jest po prostu namiestnikiem swojego boga. Nie twierdził, że jest królem. Widzicie zatem, że to bóg był królem tego człowieka. Bóg był uważany za króla ludu, a ten człowiek sprawujący władzę był jedynie namiestnikiem boga, czyli jego zastępcą.

TAM1897 D 284.3To pokazuje, że świadomość tego, iż Bóg jest prawowitym Władcą, była tak świeża, że nikt nie miał jeszcze odwagi ogłosić się królem. Czy to rozumiecie? Zastanówcie się dokładnie. Kiedy Bóg był jedynym władcą, był oczywiście ich jedynym królem; ale kiedy odwrócili się od Niego i przyjęli innych bogów, ich wiedza o prawdziwym Bogu była tak świeża, a relacja z Nim tak niedawna w ich świadomości, że kiedy zastąpili Boga innymi bogami i ustanowili tych fałszywych bogów swoimi królami – człowiek sprawujący władzę wśród ludzi nie miał odwagi przyjąć tytułu króla, lecz wolał być znany jako namiestnik boga, który miał być prawdziwym królem. Powtarzam to. Wiedza o prawdziwym Bogu jako jedynym Królu była w umysłach tych ludzi tak świeża, że nikt nie miał jeszcze odwagi przyjąć tytułu króla. Ich wspomnienie o Bogu jako jedynym Królu i Władcy było wciąż tak żywe, że przyjęcie przez jakiegokolwiek człowieka tytułu króla zbytnio przypominało próbę detronizacji Boga.

TAM1897 D 284.4Przeczytam kolejny napis z tej samej krainy, z tego samego okresu:—

TAM1897 D 284.5„Dla króla Ninipa, jego króla, Gudea, namiestnik Zirgulli, zbudował jego dom”.

TAM1897 D 284.6„Dla Nany, Pani, wspaniałej Pani, Jego Pani, Gudea, namiestnik Zirgulli... wzniósł”.

TAM1897 D 284.7— „Imperia Biblii”, str. 50.

TAM1897 D 284.8Oto człowiek, który zbudował dom na cześć swojego boga. Ten człowiek twierdzi, że jest namiestnikiem tego boga, który jest królem. Ten człowiek, Gudea, nie twierdzi, że jest królem. Sprawuje władzę, ale nie twierdzi, że jest królem. Kto jest królem? — Jego bóg. To ponownie pokazuje, że wiedza o prawdziwym Bogu jako jedynym Królu była w ich umysłach tak świeża, że nie oddalili się jeszcze na tyle od Boga i od idei Boga jako jedynego Króla i Władcy, by chcieć odrzucić ideę królewskiej władzy Boga i pozwolić człowiekowi przyjąć tytuł króla.

TAM1897 D 284.9A. F. Ballenger. — Czyli człowiek sprawujący władzę twierdził, że jest namiestnikiem swojego boga, a nie królem?

TAM1897 D 284.10Tak. Nie było jeszcze królów. Nie mówimy tu o człowieku jako królu. Wśród ludzi nie było jeszcze królów. Byli ludzie sprawujący władzę. Człowiek sprawował władzę nad innymi. Miał władzę, ale nie nazywał siebie królem. Nie był znany jako król i nie pozwalał sobie jeszcze na przyjęcie tytułu króla. Dlaczego? — Ponieważ nie oddalił się jeszcze na tyle od idei prawdziwego Boga, jako jedynego prawowitego Króla, by być na tyle odważnym, by mieć wystarczająco nikczemną śmiałość, by odrzucić wszelką ideę boskości jako króla i ogłosić się królem.

TAM1897 D 284.11Są to najwcześniejsze zapisy, jakie znaleziono na tej ziemi. Można zauważyć, że należą one do absolutnie najwcześniejszych. Są to zapisy z czasów, zanim ludzie w ogóle przyjęli tytuł króla, a panowało przekonanie, że prawdziwy Bóg jest Królem.

TAM1897 D 284.12Oto jednak zapis nieco wcześniejszy, który mówi o pomieszaniu języków przy budowie wieży Babel. Na czwartej stronie książki „Empires of the Bible” znajduje się biblijna relacja o pomieszaniu języków. Jest to relacja spisana przez samych ludzi, wśród których doszło do tego pomieszania. W Biblii znajduje się zapis Pana na ten temat. W tym napisie na cegłach, które zostały zakopane w ruinach Babilonu i zostały odkryte, znajduje się ich relacja na ten temat. Można ją porównać z opisem zawartym w Biblii, w jedenastym rozdziale Księgi Rodzaju, i zobaczycie, że obie relacje są dokładnie takie same. Oto, co o tym powiedzieli:—

TAM1897 D 284.13„... Babilon popadł w grzech, a mali i wielcy zmieszali się na kopcu. .... .... .... .... .... .... . Przez cały dzień budowali, a nocą ich twierdzę całkowicie zniszczył. W gniewie swoim wyjawił też tajemną radę, by ich rozproszyć, swe oblicze zwrócił, i wydał rozkaz, by ich mowa stała się niezrozumiała. .... .... .... .... .... .... . Gwałtownie wystąpili przeciwko niemu. Zobaczył ich i zstąpił na ziemię, Nie zatrzymał się. .... .... .... .... .... .... . Gwałtownie płakali nad Babilonem — bardzo mocno płakali”.

TAM1897 D 284.14Jest to jedna z najwcześniejszych znanych relacji. Zaraz po niej plasują się inne. Jednak te inne świadczą o tym, że był czas, kiedy wśród ludzi nie było jeszcze króla; że człowiek sprawujący władzę nie przyjmował tytułu króla; że jego królem był jego bóg; a idea prawdziwego Boga jako króla była tak nowa, że nie miał on wystarczającej odwagi, by powiedzieć, że jest królem. Jak dotąd było to zbyt wielkim uzurpowaniem sobie władzy w obliczu jego wyobrażenia o prawdziwym Bogu.

TAM1897 D 285.1Było to przed czasami Nemroda. Nemrod był pierwszym człowiekiem, który miał odwagę przyjąć tytuł króla w obliczu przekonania, że to Bóg jest królem. Tak więc na stronie pięćdziesiątej książki „Empires of the Bible” czytam:

TAM1897 D 285.2Nemrod był tym śmiałym człowiekiem. Imię, które nosi, oznacza bunt, wyniosłą pogardę, a według Geseniusa jest równoznaczne z „niezwykle bezbożnym buntownikiem”. I „zaczął być potężnym na ziemi”. Lub, jak podaje inne tłumaczenie, „był pierwszym potężnym na ziemi”.

TAM1897 D 285.3Nemrod był pierwszym człowiekiem, który kiedykolwiek przyjął dla siebie tytuł króla; pierwszym, który sprawował władzę królewską i otwarcie nosił tytuł króla. A jego imię oznacza dokładnie to, co ta rzecz oznaczała wśród ludu, nad którym się postawił.

TAM1897 D 285.4Nie jest to moje stwierdzenie, lecz stwierdzenie autorytetu w tej dziedzinie, który mówi:—

TAM1897 D 285.5Wraz z ustanowieniem królestwa Nemroda cały starożytny świat wkroczył w nową fazę historyczną. Tradycja orientalna, która uznaje tego wojownika za pierwszego człowieka noszącego królewską koronę, wskazuje na fakt o wiele bardziej znaczący niż przyjęcie nowej ozdoby stroju, a nawet podbój prowincji. Jego panowanie wprowadziło na świat nowy system relacji między władcą a poddanymi. Władza dawnych władców opierała się na poczuciu pokrewieństwa, a dominacja wodza była odzwierciedleniem rodzicielskiej kontroli. Nemrod natomiast był władcą terytorium i ludzi tylko w takim zakresie, w jakim byli oni jego mieszkańcami, bez względu na więzi osobiste. Dotychczas istniały plemiona – rozszerzone rodziny – społeczeństwo; teraz powstał naród, wspólnota polityczna – państwo. Od tej pory historia polityczna i społeczna świata są odrębne, jeśli nie rozbieżne. — Empires of the Bible, str. 51.

TAM1897 D 285.6Jakie było zatem pochodzenie państwa?