Duchowy Egipt · Poselstwo Trzeciego Anioła – 1897

TAM1897 Q1 26.25Kazanie wygłoszone w piątek wieczorem, 5 marca 1897 r. Opublikowane w „General Conference Bulletin”, pierwszy kwartał 1897 r., tom 2, nr 1, str. 26–33.

TAM1897 Q1 26.26W poprzedniej lekcji zapomniałem wspomnieć, że historia, którą nakreśliłem, znajduje się w całości w książce „Empires of the Bible”. Od strony 77 do strony 150 znajduje się historia Egiptu oraz materiał, który omówiłem wczoraj wieczorem.

TAM1897 Q1 26.27Tekstem na dzisiejszy wieczór jest Objawienie 11:8.

TAM1897 Q1 27.1A trupy ich leżeć będą na ulicy miasta wielkiego, które nazywają duchownie Sodomą i Egiptem, gdzie też Pan nasz ukrzyżowany jest.

TAM1897 Q1 27.2Przeczytałem ten werset wyłącznie po to, abyście dostrzegli, że istnieje coś takiego jak duchowy Egipt i że Słowo Boże objawia to, co „duchowo nazywa się Egiptem”.

TAM1897 Q1 27.3Duchowy Egipt jest w rzeczywistości dosłownym Egiptem, ponieważ sprawy duchowe są najbardziej dosłowne ze wszystkich. Istnieje, tak jak zawsze istniał, fizyczny Egipt tam, w północnej Afryce, przez który przepływa rzeka Nil; ale to nie jest dosłowny Egipt; dosłownym Egiptem jest Egipt duchowy.

TAM1897 Q1 27.4Wracając teraz do wczorajszych lekcji na temat wyzwolenia Izraela z Egiptu, ponownie prześledzimy ich drogę od momentu, w którym śpiewano pieśń Mojżesza. Kiedy przeszli przez Morze Czerwone po suchej ziemi, między ścianami lodu, i stanęli na brzegu triumfując po zniszczeniu Egipcjan, którzy próbując podążyć za nimi, utonęli, zostali wyzwoleni cielesnie, fizycznie, z fizycznego Egiptu; ale istniał Egipt głębszy niż ten, z którego jeszcze nie zostali wyzwoleni.

TAM1897 Q1 27.5Wiecie, że krok po kroku w ich doświadczeniu ich serca pozostawały w Egipcie; a gdy działo się coś, co ich rozczarowywało, wołali: „Wróćmy do Egiptu!”. Kiedy dotarli do granic Kanaanu, a Pan chciał, by tam weszli, wołali: „Wybierzmy sobie przywódcę i wróćmy do Egiptu!”. Gdzie więc były wtedy ich serca? — W Egipcie. Pierwszą rzeczą, o której myśleli, był zawsze Egipt.

TAM1897 Q1 27.6Kiedy stali u stóp góry Synaj, po tym jak usłyszeli głos Pana, czekając, aż Mojżesz powróci ze szczytu góry z prawem Bożym, uczynili sobie bożka i oddali mu cześć; a jaki to był bożek? — Cielec egipski. Potem, gdy wysłuchali głosu Pana ze szczytu Synaju, głoszącego słowo Jego prawa, i usłyszeli dźwięk trąby, który stawał się coraz głośniejszy, oraz ujrzeli szczyt góry całkowicie spowity dymem – po tym wszystkim widać wyraźnie, że Egipt tak bardzo zajmował ich serca, że zwrócili się ku bałwochwalstwu egipskiemu, zamiast czekać, aż Mojżesz powróci ze szczytu Synaju z poselstwem Bożym. A kiedy zostali zawróceni z granic tej ziemi i zmuszeni do wędrówki po pustyni, widać, że stało się tak właśnie z powodu tej egipskiej niewoli, która ich trzymała i od której nie byli wolni. Zauważcie, że kiedy Pan codziennie karmił ich chlebem z nieba – pokarmem aniołów – byli tak daleko od Niego i tak całkowicie pochłonięci Egiptem, że mówili: „O, gdybyśmy tylko byli z powrotem w Egipcie, gdzie mieliśmy pory, cebulę i czosnek!”.

TAM1897 Q1 27.7Nie muszę przytaczać wam innego przykładu; to wystarczy, by zwrócić waszą uwagę na fakt, że Izraelici nie byli całkowicie poza Egiptem, kiedy stali na brzegu Morza Czerwonego i śpiewali pieśń Mojżesza. Cielesnie byli poza Egiptem, ale duchowo – nie. Zostali wyzwoleni z egipskiej niewoli cielesnej, ale byli związani egipską niewolą duchową; a problem polega na tym, że nigdy nie wyszli z egipskiej niewoli. Umarli w egipskiej niewoli. Kiedy Pan ogłosił swoje prawo z Synaju, Mojżesz powiedział im, że ma to na celu, by nie grzeszyli. Przeczytajcie teraz ponownie List do Hebrajczyków 11:25: „Raczej sobie obrawszy złe rzeczy cierpieć z ludem Bożym, niżeli doczesną mieć z grzechu rozkosz”. Widzieliśmy jednak w naszej poprzedniej lekcji, że przyjemności grzechu, o których tam mowa, były niczym innym jak przyjemnościami Egiptu. Ponieważ Mojżesz był spadkobiercą tronu Egiptu, całe bogactwo Egiptu, cała chwała Egiptu i cała potęga Egiptu były gotowe wpaść w jego ręce – wystarczyło mu tylko zasiąść na tronie i cieszyć się tym wszystkim. To były rozkosze Egiptu; jednak zapis mówi, że były to rozkosze grzechu. Czym więc jest duchowa niewola Egiptu? A czym jest duchowy Egipt? – Niewolą grzechu.

TAM1897 Q1 27.8Istnieje jeszcze jeden sposób, by to osiągnąć – wystarczy krótki zarys. Jak pamiętacie, Bóg powołał Abrama z Chaldei do ziemi, którą miał mu wskazać. Nie dał mu jeszcze tej ziemi; w kraju, w którym przebywał, panował głód, więc udał się do Egiptu, a tam Sarai nabyła egipską niewolnicę imieniem Hagar. Bóg obiecał Abramowi, że jego potomstwo będzie liczne jak gwiazdy na niebie. Z powodu niewiary obietnica ta nie spełniła się tak szybko, jak się spodziewali, i Sarai rzekła do Abrama: „Pan powstrzymał mnie od rodzenia; obietnica nie została spełniona; oto moja egipska służebnica; weź ją, a być może Pan da nam potomstwo przez nią”. Tak się stało; urodził się Ismael; a Pan rzekł do Abrama, że Sarai rzeczywiście będzie miała dziecko, urodzi syna, i że nadadzą mu imię Izaak. A Abram odpowiedział na to: „O by tylko Ismael żył przed obliczem twojem!”.

TAM1897 Q1 27.9Ta egipska służebnica była niewolnicą, a jej syn był synem niewolnicy, niewolnikiem. Gdy więc Abram rzekł: „O by tylko Ismael żył przed obliczem twojem!”, modlił się, by Ismael został uznany przez Boga za obiecane nasienie, dzięki któremu wybawienie i wolność miały nadejść dla synów ludzkich i wszystkich dzieci Bożych. Czy jednak wolność mogłaby nadejść dla kogokolwiek poprzez niewolnika? Sam Abram był wolny. Musiał zostać odkupiony przez obiecane nasienie. Gdyby teraz jego syn, będący synem niewolnicy, został uznany za obiecane nasienie, sam Abram znalazłby się w niewoli, zamiast zostać z niej wyzwolony. A wszyscy, którzy poddaliby się Ismaelowi, również znaleźliby się w niewoli. Ale w jakiej niewoli? — W niewoli grzechu. Jednak jego matka była egipską niewolnicą. A skoro Ismael był synem niewolnicy, była to niewola egipska. Czyż więc nie widzicie, że w rodzinie Abrama istniała niewola egipska – duchowy Egipt?

TAM1897 Q1 28.1Przejdźmy do Listu do Galatów, a wyraźnie zobaczymy, że Pan podkreśla tę kwestię. Pamiętacie fragment z Listu do Galatów 4:22-24:—

TAM1897 Q1 28.2Albowiem napisane, iż Abraham miał dwóch synów, jednego z niewolnicy, a drugiego z wolnej. Lecz ten, który był z niewolnicy, według ciała się urodził, a który z wolnej, według obietnicy. Przez co znaczą się insze rzeczy; albowiem te są one dwa testamenty; jeden z góry Synajskiej, który rodzi w niewolę; a ten jest jako Agar.

TAM1897 Q1 28.3Jak widać, odnosi się to bezpośrednio do rodziny Abrama i do Hagar, Egipcjanki. Przymierze to, jak mówi, rodzi do niewoli, a jest nim Hagar. Hagar w rodzinie Abrama reprezentuje w tej alegorii przymierze z Synaju. Przymierze to rodziło niewolę. Hagar była Egipcjanką. Jaką więc niewolę reprezentuje przymierze z Synaju? — Niewolę egipską. Była to jednak niewola duchowa. Istniał zatem duchowy Egipt. Przeczytajcie wersety 25 i 26:—

TAM1897 Q1 28.4Albowiem Agar jest góra Synaj w Arabii, a stosuje się do niej teraźniejsze Jeruzalem; bo jest w niewoli z dziatkami swojemi. Lecz ono górne Jeruzalem wolne jest, które jest matką wszystkich nas.

TAM1897 Q1 28.5Gdy więc Abram powiedział: „O by tylko Ismael żył przed obliczem twojem”, prosił, aby niewolnik został przyjęty jako obiecane nasienie. Prosił, aby Bóg, cała ludzkość i cały wszechświat znaleźli się w egipskiej niewoli w duchowym Egipcie. Egipt jest symbolem ciemności, a także symbolem grzechu, jak widzieliśmy. Grzech jest również samą ciemnością. Skoro więc Egipt reprezentuje grzech i ciemność, jasne jest, że grzech i ciemność to duchowy Egipt.

TAM1897 Q1 28.6Pan nigdy nie mógłby przyjąć niewolnika jako obiecanego potomka. Dlatego Pan odpowiedział Abrahamowi następującymi słowami:—

TAM1897 Q1 28.7Zaiste, Sara, żona twoja, urodzi tobie syna, i nazowiesz imię jego Izaak; i utwierdzę przymierze moje z nim, umową wieczną, i z nasieniem jego po nim. O Ismaela też wysłuchałem cię: oto, błogosławiłem mu, i rozrodzę go, i rozmnożę go bardzo wielce. Dwanaście książąt spłodzi, i rozkrzewię go w naród wielki. Ale przymierze moje utwierdzę z Izaakiem, którego tobie urodzi Sara, o tym czasie w roku drugim.

TAM1897 Q1 28.8Izaak był obiecanym potomkiem. I tylko pomyślcie! Izaak nigdy nie był w Egipcie. Pamiętacie to. W Egipcie panował głód i on wyruszył tam, ale Pan rzekł do niego: „Nie idź do Egiptu”. Abraham był w Egipcie; Sara była w Egipcie; Izrael był w Egipcie, ale Izaak nigdy nie był w Egipcie. Był dzieckiem obietnicy, zrodzonym z Ducha od samego początku. Ponownie czytamy:—

TAM1897 Q1 28.9Abraham miał dwóch synów, jednego z niewolnicy, a drugiego z wolnej. Lecz ten, który był z niewolnicy, według ciała się urodził, a który z wolnej, według obietnicy. Przez co znaczą się insze rzeczy; albowiem te są one dwa testamenty; jeden z góry Synajskiej, który rodzi w niewolę; a ten jest jako Agar. Albowiem Agar jest góra Synaj w Arabii, a stosuje się do niej teraźniejsze Jeruzalem; bo jest w niewoli z dziatkami swojemi. Lecz ono górne Jeruzalem wolne jest, które jest matką wszystkich nas. Albowiem napisano: Rozwesel się niepłodna, która nie rodzisz; porwij się, a zawołaj, która nie pracujesz w porodzeniu; bo ta opuszczona wiele ma dziatek, więcej niż ta, która ma męża. My tedy, bracia! tak jako Izaak, jesteśmy dziatkami obietnicy.

TAM1897 Q1 28.10A kim my jesteśmy? — „jeźliście wy Chrystusowi, tedyście nasieniem Abrahamowem, a według obietnicy dziedzicami.” Izaak był synem Abrahama — synem obietnicy. A kiedy stajemy się potomstwem Abrahama przez wiarę w Chrystusa, uwolnieni z niewoli grzechu — z duchowego Egiptu — jesteśmy tacy, jak Izaak; a on nigdy nie był w Egipcie.

TAM1897 Q1 28.11Widzicie więc, że egipska niewola i chrześcijańska wolność były obecne w rodzinie Abrahama. Ismael urodził się z ciała i symbolizował egipską niewolę. Izaak urodził się z Ducha i symbolizował dzieci Boże przez wiarę Jezusa.

TAM1897 Q1 28.12Urodził się Józef, który w młodości wyruszył, by spotkać się ze swoimi braćmi, a wtedy pojawili się Izmaelici, kupili Józefa, zabrali go do Egiptu i tam go sprzedali. Później ród Jakuba udał się do Egiptu i ostatecznie został wyzwolony z niewoli egipskiej. To wystarczy, byście mogli dostrzec całą ich drogę, od powołania Abrahama aż do momentu, gdy dotarli do granic ziemi obiecanej. Widzicie, że istniał zarówno duchowy Egipt, jak i fizyczny; i że kiedy lud został fizycznie wyzwolony z Egiptu, istniał głębszy Egipt, z którego musieli zostać wyzwoleni, jeśli mieli stać się dziećmi Bożymi.

TAM1897 Q1 28.13Teraz przeczytam fragment, o którym wspomniałem wczoraj wieczorem. Znajduje się on w książce „Wielki Bój”, tom 4, strona 457, w tym dużym wydaniu:—

TAM1897 Q1 28.14Historia starożytnego Izraela jest świetną ilustracją doświadczeń adwentystów. Bóg prowadził swój lud w ruchu adwentowym tak samo, jak kierował dziećmi Izraela podczas wyjścia z Egiptu. Wielkie rozczarowanie tych pierwszych było próbą wiary podobną do tej, jakiej doświadczyli Izraelici nad Morzem Czerwonym.

TAM1897 Q1 28.15W takim razie, w obliczu Wielkiego Zawodu ludu adwentystycznego, na jakim etapie historii Izraela się oni znaleźli?

TAM1897 Q1 28.16(Głosy) Nad Morzem Czerwonym.

TAM1897 Q1 28.17Bóg chciał wówczas, jak czytaliśmy wczoraj wieczorem, aby Izraelici udali się prosto do ziemi, którą obiecał Abrahamowi — do Jego świętego mieszkania, miejsca, które sam sobie przygotował na zamieszkanie; do Jego dziedzictwa; do świątyni, którą ustanowiły Jego ręce. A droga z Egiptu do tej ziemi wynosiła zaledwie jedenaście dni podróży. Jednak zajęło im to czterdzieści lat. I tylko czterech spośród tych, którzy wyruszyli, dotarło tam.

TAM1897 Q1 28.18(Głos) Czterech czy dwóch?

TAM1897 Q1 29.1Czterech. Nie wiedzieliście, że było ich czterech? Byli to Kaleb i Jozue oraz dwaj kapłani, synowie Aarona – Eleazar i Itamar. Oczywiście zawsze mówi się o dwóch – Kalebie i Jozue – ale ci dwaj kapłani również tam weszli.

TAM1897 Q1 29.2(Głos) Być może nie mieli jeszcze dwudziestu lat.

TAM1897 Q1 29.3Tak; mieli po trzydzieści lat, gdyż zostali namaszczeni na urząd kapłański. Tak więc w obliczu Wielkiego Zawodu lud adwentystyczny stanął, niejako, nad Morzem Czerwonym.

TAM1897 Q1 29.4Gdyby nadal ufali Prowadzącej Ręce, która była z nimi w ich dotychczasowym doświadczeniu, ujrzeliby zbawienie Boże. Gdyby wszyscy, którzy w 1844 roku wspólnie pracowali w tym dziele, przyjęli poselstwo trzeciego anioła i głosili je w mocy Ducha Świętego, Pan działałby potężnie poprzez ich wysiłki. Potok światła zostałby wylany na świat. Już wiele lat temu mieszkańcy ziemi zostaliby ostrzeżeni, dzieło końcowe zostałoby dokończone, a Chrystus przyszedłby, aby odkupić swój lud. (dosłowne tłumaczenie)

TAM1897 Q1 29.5Kiedy?

TAM1897 Q1 29.6(Głosy) Wiele lat temu.

TAM1897 Q1 29.7Gdzie więc był ten lud od czasu Wielkiego Zawodu?

TAM1897 Q1 29.8(Głosy) Na pustyni.

TAM1897 Q1 29.9Tak samo jak niegdyś Izrael. Ale dlaczego dawny Izrael był przetrzymywany na pustyni? — Z powodu niewiary. Nie dostrzegali tego, co Pan dla nich przygotował. A powodem, dla którego tego nie dostrzegali, była ich niewiara w Boga. Gdyby wierzyli Bogu, dostrzegliby to, czego nie dostrzegali. I na tym polega problem tego ludu tutaj. Nie uwierzyliśmy w to, co zostało powiedziane dawnemu Izraelowi. Słowa te są skierowane zarówno do nas, jak i do nich. Głoszona jest nam dokładnie ta sama ewangelia, co im.

TAM1897 Q1 29.10Bójmyż się tedy, aby snać zaniedbawszy obietnicy o wejściu do odpocznienia jego, nie zdał się kto z was być upośledzony. Albowiem i nam zwiastowana jest Ewangielija jako i onym; ale im nie pomogło słowo, które słyszeli, przeto iż nie było złączone z wiarą tych, którzy słyszeli. Albowiem wnijdziemy do odpocznienia, którzyśmy uwierzyli.

TAM1897 Q1 29.11A zatem to, co powstrzymało ich przed wejściem do tej ziemi, jest dokładnie tym, co powstrzymuje nas przed wejściem do tej ziemi. I, jak powiedziałem wczoraj wieczorem, nie mamy tu w ogóle żadnego prawa przebywać, ponieważ nie powinniśmy być na tym świecie. Tak jak Izrael nie miał żadnego prawa przebywać na pustyni przez czterdzieści lat, tak i my nie mamy większego prawa przebywać tutaj, na tej pustyni. Posłuchajcie:—

TAM1897 Q1 29.12Bóg nie chciał, by Izrael przez czterdzieści lat wędrował po pustyni. Pragnął doprowadzić go bezpośrednio do ziemi kananejskiej i tam osadzić jako święty i szczęśliwy naród, ale „widzimy, że nie mogli wejść z powodu niewiary”. Na skutek swego bezustannego odstępstwa Izraelici zginęli na pustyni i powołano innych, aby weszli do ziemi obiecanej. Podobnie Bóg nie chciał, aby przyjście Chrystusa było tak długo odwlekane, a Jego lud tak długo musiał żyć na świecie pełnym grzechu i smutku. Niewiara odłączyła jednak ludzi od Boga. Kiedy nie chcieli spełnić dzieła, jakie im powierzył, na ich miejsce zostali powołani inni, by głosić poselstwo. Jezus zwleka ze swym przyjściem z powodu miłosierdzia dla świata, aby grzesznicy mogli jeszcze usłyszeć ostrzeżenie i znaleźć w Chrystusie schronienie przed gniewem Boga.

TAM1897 Q1 29.13Bóg nie chciał, aby przyjście Chrystusa było tak długo odwlekane, a Jego lud tak długo musiał żyć na świecie pełnym grzechu i smutku. Ach, to my jesteśmy za to odpowiedzialni. Czyż nie tak? Na kim spoczywa ta odpowiedzialność? W czym jesteśmy winni? — W niewierze. Ale co kryło się w sercach Izraelitów, co spowodowało ich niewiarę? — Egipt, Egipt, Egipt. Co zatem tkwiło w sercach tych ludzi, co spowodowało tę niewiarę i to odsuwanie się od Boga? — Egipt, tak samo jak niegdyś tamten Egipt. W sensie duchowym to, czym jest Egipt — świat, bałwochwalstwo, ciemność, czyli niewiara. Słowo „niewiara” wyraża to wszystko. Wiecie, że samo słowo „Egipt” jest symbolem ciemności.

TAM1897 Q1 29.14Spójrzcie jeszcze raz na ten fragment:

TAM1897 Q1 29.15Gdyby wszyscy, którzy w 1844 roku wspólnie pracowali w tym dziele, przyjęli poselstwo trzeciego anioła i głosili je w mocy Ducha Świętego, Pan działałby potężnie poprzez ich wysiłki. (dosłowne tłumaczenie)

TAM1897 Q1 29.16Skoro Pan działał potężnie poprzez ich wysiłki na początku dzieła, to jaka jest przyczyna tego braku? — Brak Ducha Świętego. Jedynym brakiem jest moc Ducha Świętego. To właśnie ona daje nam siłę i dokonuje potężnych dzieł. To jest Duch Święty; a gdyby został przyjęty, „potok światła zostałby wylany na świat” (dosłowne tłumaczenie).

TAM1897 Q1 29.17Tak właśnie jest napisane w Księdze Objawienia, w rozdziale osiemnastym: „drugiego Anioła zstępującego z nieba, mającego moc wielką i oświeciła się ziemia od chwały jego.” To jest dokładnie to samo, na co zwraca się tutaj uwagę. Co powstrzymuje ten potok światła? Czy ten potok światła czekał, by wylać się na świat, od tamtego czasu? — Tak. Co go powstrzymywało po 1844 roku? — Niewiara. Co go powstrzymywało od tamtej pory? — Niewiara. Czyż nie nadszedł więc czas, abyśmy znaleźli wyzwolenie z niewoli egipskiej? O, pomyślcie o tym! Poselstwo zostałoby ogłoszone w mocy Ducha Świętego; Pan działałby potężnie poprzez ich wysiłki; potok światła rozlałby się na świat; już wiele lat temu mieszkańcy świata zostaliby ostrzeżeni, dzieło końcowe zostałoby dopełnione, a Chrystus przyszedłby, by odkupić swój lud! O, nie zwlekajmy więc dłużej! Dlaczego nie mielibyśmy uzyskać wyzwolenia z Egiptu i ze wszystkiego, co kryje się pod tym słowem — z duchowego Egiptu? Niech Duch Święty zostanie nam dany i niech przyniesie tę potężną moc, by działała na rzecz grzeszników; aby ten potok światła oświecił świat; aby świat został ostrzeżony; aby Chrystus przyszedł; abyśmy zostali odkupieni z tego świata grzechu i smutku.

TAM1897 Q1 30.1Teraz widzicie, jak wygląda sytuacja do tej pory. Egipska ciemność i niewola spoczywały na nas przez te wszystkie lata, tak samo jak spoczywały na Izraelitach po tym, jak przekroczyli Morze Czerwone i gdy przebywali na pustyni. A Bóg zaproponował, że nakarmi ten lud również chlebem z nieba – chlebem, który On może zatwierdzić, chlebem, który może im dać, a który doprowadzi do takiego stanu, że będzie mógł obdarzyć ich wszelkimi duchowymi błogosławieństwami. Ale tutaj tak wielu nawet teraz mówi: „O, nasza dusza brzydzi się tym lekkim chlebem. Wróćmy do Egiptu, gdzie możemy jeść cebulę, pory i czosnek. Jeśli to ma być reforma zdrowia, to nie chcę jej”. Gdzie my właściwie byliśmy? Czy pozwolimy Panu nas nakarmić? Czy przyjmiemy menu od Boga? Czy też będziemy tęsknić za porami, cebulą i czosnkiem oraz za egipskimi garncami mięsa? Oto jest pytanie.

TAM1897 Q1 30.2Zgodziliście się już, że taka jest sytuacja, że niewola egipska jest przyczyną tego wszystkiego, a niewiara jest przyczyną niewoli egipskiej. Zgodziliście się, że nie musimy teraz, tak jak inni nie musieli, dłużej czekać na wyzwolenie z niewoli egipskiej. Teraz zastanówmy się przez chwilę, jak to wyzwolenie ma nastąpić; a klucz do tego tkwi w tych słowach: „tuć są ci, którzy chowają przykazania Boże i wiarę Jezusową.”

TAM1897 Q1 30.3Zwróćmy się do przykazań Bożych i przyjrzyjmy się im przez chwilę w dwudziestym rozdziale Księgi Wyjścia. Gdyby potrzebny był jeszcze jakiś dowód na to, że wciąż pozostajemy pod wpływem niewoli egipskiej, z pewnością ta rzecz jest zwieńczeniem, które potwierdza ten dowód. Jeszcze do niedawna ani wy, ani ja nie widzieliśmy egzemplarza dziesięciu przykazań, wydanego przez adwentystów dnia siódmego, który zawierałby wszystkie dziesięć przykazań. Ja sam nie widziałem go aż do niedawna. A przecież mówiliśmy o przestrzeganiu przykazań; głosiliśmy innym o przykazaniach; wskazywaliśmy, jak Rzym zmienił przykazania, pomijając czwarte i dzieląc dziesiąte, podczas gdy przez cały czas sami, w naszych opublikowanych egzemplarzach przykazań lub tych, które kupiliśmy, a które opublikował ktoś inny, pomijaliśmy część przykazań.

TAM1897 Q1 30.4Bóg ogłosił swoje prawo z nieba. Czy powiedział więcej, niż należy do przykazań? Czy powiedział za dużo? Czy powiedział więcej, niż było to konieczne? — Nie; bo było ono doskonałe i nie było nic do dodania, gdy przestał mówić. Skoro więc nie było nic do dodania, gdy przestał mówić, czy zaczął, zanim było to konieczne? Skoro nie było nic do dodania, gdy przestał mówić, czy jest coś, co poprzedzało moment, w którym zaczął przemawiać bezpośrednio do nas dla naszego dobra? Innymi słowy, czy wypowiedział o jedno słowo za dużo, czy o jedno za mało? — Nie! Nie! Nie!

TAM1897 Q1 30.5Zobaczmy więc, co powiedział. Oto jest: „I mówił Bóg wszystkie te słowa a rzekł: […] Nie będziesz miął bogów innych przede mną”. Czy to jest miejsce, od którego zaczyna? Czy zaczyna mówić od słów: „Nie będziesz miął bogów innych przede mną”? — Nie. Czy wy zaczęliście od tego miejsca? Wiecie, że tak. Cóż, jeśli Bóg nie zaczął od tego, a wy i ja zaczynamy właśnie od tego, czyż nie pomijamy czegoś, co On powiedział, a co jest również niezbędne dla naszego dobra? Od czego On zaczął? Przeczytajcie. „I mówił Bóg wszystkie te słowa a rzekł: Jam jest Pan Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemi Egipskiej, z domu niewoli. Nie będziesz miął bogów innych przede mną.”

TAM1897 Q1 30.6Czy nie widzicie, że pominęliśmy właśnie to, co wskazuje na wyzwolenie z egipskiej niewoli? A dlaczego to pominęliśmy? O, ponieważ uznaliśmy, że nie zostaliśmy wyzwoleni z Egiptu – i tak właśnie jest. Uznaliśmy, że nigdy nie zostaliśmy wyprowadzeni z ziemi egipskiej – i przez naszą niewiarę tak właśnie jest. Myśleliśmy: „nigdyśmy nie służyli nikomu”. Ale byliśmy. Byliśmy w niewoli samych siebie, w mocy grzechu – w duchowym Egipcie. Ale dziś wieczorem jest wyzwolenie z niewoli egipskiej, a Bóg wzywa was i mnie do tego wyzwolenia z niewoli egipskiej. I mówi do was i do mnie dziś wieczorem głosem grzmiącym tak, jak grzmiał z Synaju, niosącym zbawienie Jezusa Chrystusa: „Jam jest Pan Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemi Egipskiej, z domu niewoli.” Czy wyjdziecie? Czy przyznacie, że On wyzwolił was z ziemi egipskiej? Z domu niewoli? Jeśli nie, to dlaczego?

TAM1897 Q1 30.7Nasi wrogowie rzucają nam to w twarz: „Och, te przykazania nie są dla mnie. Nigdy nie zostałem wyprowadzony z Egiptu”. Wrogowie prawa Bożego, wrogowie Bożego zbawienia, rzucają wam to w twarz. Powiedzieli to mnie – nam wszystkim – że to prawo nie obowiązuje nikogo poza Żydami, ponieważ nikt nigdy nie został wyzwolony z niewoli egipskiej poza Żydami. Mówią: „O, nie musisz mi tego głosić, nigdy nie zostałem wyprowadzony z Egiptu”. To oczywiście prawda, ale nie przynosi im to żadnej chwały. Wy i ja mamy stanąć jak ci, którzy zostali wybawieni z niewoli egipskiej, i odpowiedzieć na to: „Dzięki Bogu, zostałem wyprowadzony z Egiptu”; a ty, mój biedny, opuszczony bracie, jeśli nie zostaniesz wybawiony z Egiptu, zginiesz w zepsuciu Egiptu.

TAM1897 Q1 30.8Oczywiście nikt nie może przestrzegać tego prawa, gdy przebywa w Egipcie. Oni nie byli w stanie tego zrobić. Bóg wyzwolił ich z Egiptu, aby mogli przestrzegać prawa. Przebywanie w Egipcie oznacza przebywanie w grzechu, a nikt nie może przestrzegać prawa Bożego w grzechu; bo sam grzech jest przekroczeniem prawa. Oczywiście nie można przestrzegać przykazań, gdy przebywa się w Egipcie. Nie można; ja nie mogę. Ale niech Pan nas wyzwoli, a wtedy będziemy mogli przestrzegać przykazań, i dopiero wtedy. Pan doskonale o tym wiedział; dlatego też, gdy chciał, by faraon wypuścił synów Izraela, rzekł: „Wypuść lud mój, aby mi służył.” Oczywiście nie mogli służyć Bogu w Egipcie. On chciał ich wyzwolić nie tylko fizycznie, ale i duchowo. A potem, kiedy dał im swoje prawo do przestrzegania, pierwszą rzeczą, jaką do nich powiedział, było: „Jam jest Pan Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemi Egipskiej, z domu niewoli.”, aby mogli go przestrzegać.

TAM1897 Q1 31.1Cóż to w ogóle za prawo? — Prawo duchowe. „wiemy, iż zakon jest duchowny”. Czym więc jest ten Egipt, o którym mowa w pierwszym wersecie prawa? — Jest to duchowy Egipt. „zakon jest duchowny”. Egipt, o którym mowa w prawie, jest zatem duchowym Egiptem, a dla was i dla mnie oznacza to wyzwolenie z duchowego Egiptu, czyli wyzwolenie z niewoli grzechu.

TAM1897 Q1 31.2S. H. Lane.—Czy uważasz, że przez pewien czas byli duchowo poza Egiptem?

TAM1897 Q1 31.3Trudno powiedzieć. Mojżesz oczywiście zawsze był poza nim; Kaleb zawsze był; Jozue zawsze był.

TAM1897 Q1 31.4E. J. Waggoner.—Siedemdziesięciu starszych ujrzało Boga.

TAM1897 Q1 31.5Tak, widzieli Boga. Trudno jednak stwierdzić, czy lud wyszedł z Egiptu. Mojżesz zawsze był poza nim. Nawet gdy przebywał w fizycznym Egipcie, duchowo był poza nim. Kaleb i Jozue zawsze byli duchowo poza Egiptem. Myślę, że w pieśni triumfalnej nad Morzem Czerwonym cała społeczność była duchowo poza Egiptem, gdyby tylko trwali w tym. Jak powiedział Pan: „O, gdyby mój lud słuchał mojego głosu i postępował zgodnie z moimi prawami, wówczas szybko podbiłbym ich wrogów pod ich panowanie”. Ale kiedy ich wiara została poddana próbie, już przy pierwszym kroku, jaki zrobili, kiedy byli w Marze, gdzie była gorzka woda, porzucili swoją wiarę i pragnęli wrócić z powrotem do Egiptu. Kiedy spotyka nas gorzkie doświadczenie, czy powinniśmy traktować je jako dowód, że Pan nas opuścił? — Nie; dzięki Bogu, że to gorzkie doświadczenie służy naszemu dobru, a Bóg jest w stanie zamienić to, co gorzkie, w słodkie.

TAM1897 Q1 31.6(Głos) Wybacz mi, bracie Jones, ale jest tu werset — dwudziesty siódmy werset jedenastego rozdziału Listu do Hebrajczyków — który pokazuje, że Mojżesz odwrócił się od Egiptu właśnie tam, w Egipcie.

TAM1897 Q1 31.7Z pewnością. Tak więc, choć fizycznie przebywał w Egipcie, duchowo był już poza Egiptem.

TAM1897 Q1 31.8E. J. Waggoner.—Odkupieni, mówię, Pańscy … przyjdą na Syon z śpiewaniem.

TAM1897 Q1 31.9Tak: i gdyby nadal śpiewali pieśń Mojżesza z tą samą wiarą, z jaką śpiewali ją wtedy, szliby dalej ze śpiewem aż do tej ziemi. I właśnie to Bóg chce, abyśmy mieli na uwadze. Chce, abyśmy skierowali nasze serca ku tej dobrej ziemi; a wtedy, gdy nasze serca tam będą, tam też będzie tęsknota naszego życia. Wtedy Bóg wkrótce będzie mógł napełnić nasze życie radością tej błogosławionej ziemi. A to oznacza: Bóg z nami.

TAM1897 Q1 31.10Wiecie przecież dobrze, że nawet teraz, zamiast być w tamtej ziemi, nasze serca są tutaj, w tej ziemi. Dla niektórych z nas prośba, by ktoś odłączył się od tego kraju, wydaje się zdradą. Prośba, by ktoś odłączył się od tego kraju, udał się do tamtej ziemi i zostawił w spokoju urzędy oraz politykę tego narodu, wydaje im się niemal narzucaniem. Lud ten przebywa w Egipcie, ale Bóg powołał go z Egiptu, aby skierował swoje serca ku lepszej ojczyźnie, złożył tam całą swoją miłość i pracował dla tej ojczyzny z całą energią swojego istnienia; tak, aby strumienie radości i chwały z tej ziemi mogły płynąć do ich serc; tak, aby cały świat i cały wszechświat mogły poznać, że Bóg jest naprawdę ich Bogiem. Gdy to się stanie, wystarczy tylko krótki czas, by dzieło zostało dokonane, a Pan przyszedł.

TAM1897 Q1 31.11Kiedy Izraelici znaleźli się nad Morzem Czerwonym, objawiła się tam moc Boża, która tak bardzo zadziwiła narody, że gdy zwiadowcy udali się do tej krainy, Rachab powiedziała: „Strach i przerażenie przed wami ogarnęły całą ziemię, gdyż słyszeliśmy, co Bóg dla was uczynił, a serca ludu topnieją”. To prawda. Kolejna refleksja na temat duchowego Egiptu: o Jezusie napisano: „Z Egiptum wezwał syna mego.” Dlaczego napisano to o Jezusie? Dlaczego Jezus udał się do Egiptu? Dlaczego został zabrany do Egiptu? Mógł uniknąć rzezi dzieci zabitych w Betlejem, oddalając się nieco od tego miejsca, i nie musiałby udawać się aż do Egiptu. Nie wszystkie małe dzieci w Palestynie zostały zabite, gdy wydano dekret Heroda. Dotyczyło to tylko Betlejem, jego okolic i przedmieść. Betlejem znajdowało się zaledwie sześć mil od Jeruzalemu, a dzieci w Jeruzalemie nie zostały zabite; więc Pan mógłby uniknąć zagłady, gdyby zabrano Go dziesięć lub dwanaście mil dalej.

TAM1897 Q1 31.12Dlaczego więc został zabrany do Egiptu? — Aby się wypełniło to, co zostało napisane: „Z Egiptu wezwałem mojego syna”. On był nami; wami i mną. On był nami; i tak jak Bóg spotkał swój lud w Egipcie i wyprowadził go stamtąd, tak nasz Zbawiciel przyszedł tam, gdzie jesteśmy, stał się taki jak my i został wywołany z Egiptu, pokazując w ten sposób, że każdy, kto chce być taki jak On, musi również wyjść z Egiptu. On był Synem Bożym i został wywołany z Egiptu, pokazując w ten sposób, że wszyscy, którzy chcą być synami Bożymi, muszą również wyjść z Egiptu; albowiem o wszystkich, tak jak o Nim, napisano: „Z Egiptum wezwał syna mego.” Czy jesteście synami Bożymi? „Z Egiptu wywołałem mojego syna”.

TAM1897 Q1 31.13Niedawno widzieliśmy, że musimy zostać wyprowadzeni z Egiptu, aby przestrzegać przykazań Bożych. Teraz widzimy, że aby podążać za Jezusem, musimy zostać powołani z Egiptu. Przestrzeganie przykazań Bożych wymaga, abyśmy zostali wyprowadzeni z Egiptu; wiara w Jezusa wymaga również, abyśmy zostali wyprowadzeni z Egiptu. I obie te rzeczy są wyrażone w Objawieniu 14:12: „tuć są ci, którzy chowają przykazania Boże i wiarę Jezusową.”

TAM1897 Q1 32.1Widzicie zatem, że od początku do końca istnieje duchowy Egipt; a cały plan zbawienia polega po prostu na wyzwoleniu z egipskiej niewoli mocą Bożą; jest to wezwanie z Egiptu do chwalebnej wolności synów Bożych. Czy więc wyjdziemy z Egiptu, abyśmy mogli naprawdę służyć Panu? Czy postaramy się o to, abyśmy mogli w prawdzie przestrzegać przykazań Bożych i zachować wiarę Jezusa? Co powinniśmy uczynić? Czy odejdziemy z tej konferencji, pozostając w Egipcie? Czy pozostaniemy na tej konferencji i pozostaniemy w Egipcie? O, czyż nie zostaniemy całkowicie wyzwoleni z Egiptu i ze wszystkiego, co kryje się w tym słowie?

TAM1897 Q1 32.2Wyzwolenie jest nam darmo dane. O, niech więc każde serce się otworzy, każda dusza zwróci się ku Bogu i szuka Go poprzez wyznanie grzechów, abyśmy zostali wyzwoleni z ciemności; i abyśmy w ten sposób, zanim konferencja się zakończy, zostali wprowadzeni w chwalebne światło i wolność synów Bożych; bo: „Z Egiptum wezwał syna mego.” Na to właśnie On czeka. Czy każemy Mu czekać? A kiedy to nadejdzie, to słowo się wypełni; Poselstwo Trzeciego Anioła zostanie ogłoszone w mocy Ducha Świętego; Pan będzie potężnie działał wraz z naszymi wysiłkami; potok światła zaleje świat; wkrótce mieszkańcy świata zostaną ostrzeżeni; dzieło końcowe zostanie dopełnione; a Chrystus przyjdzie, by odkupić swój lud. O, myślę, że jesteśmy bliżej czasu, w którym Bóg nas wybawi, niż kiedykolwiek marzyliśmy. Boże wybawienie jest tak blisko nas! Czy wejdziemy do tej ziemi? Izrael poniósł porażkę, ponieważ nie uwierzył. Nie dostrzegł cudownych rzeczy w Jego obietnicach. Te obietnice są teraz dla nas. Mają być dla was i dla mnie tak samo realne, jak były dla Niego, gdy dał je Izraelowi, dla którego nie były one realne.

TAM1897 Q1 32.3Wiecie, że jest napisane:—

TAM1897 Q1 32.4I widziałem, jakoby morze szklane zmieszane z ogniem; a tych, co zwycięstwo otrzymali nad oną bestyją i nad obrazem jej, i nad piętnem jej, i nad liczbą imienia jej, stojących nad morzem szklanem, mających cytry Boże. A śpiewali pieśń Mojżesza, sługi Bożego.

TAM1897 Q1 32.5Ach, ale pieśń Mojżesza, sługi Bożego, była pieśnią wyzwolenia z niewoli egipskiej; a ci, którzy odnoszą zwycięstwo nad bestią, jej imieniem, jej obrazem i liczbą jej imienia – z czego zostali wyzwoleni? – Zostali wyzwoleni z niewoli egipskiej, tak samo jak Mojżesz. I śpiewają pieśń Mojżesza, ponieważ oni również zostali wyzwoleni z niewoli egipskiej. Biblia jest tego pełna. Duchowo byliśmy w Egipcie i, o, niech Bóg nas z niego wybawi. Wtedy zaśpiewamy tę pieśń Panu:—

TAM1897 Q1 32.6Śpiewać będę Panu, iż wielmożnie wywyższon jest; konia i jezdnego jego wrzucił w morze. Moc moja i chwała moja Pan, bo mi się stał zbawieniem; ten jest Bogiem moim, przetoż przybytek wystawię mu.

TAM1897 Q1 32.7Czy tak uczynicie? Czy tak uczynicie? Będę mieszkał w nich i będę się przechadzał w nich, i będę Bogiem ich, a oni będą ludem moim.

TAM1897 Q1 32.8Przetoż wynijdźcie z pośrodku ich i odłączcie się, mówi Pan, a nieczystego się nie dotykajcie, a Ja was przyjmę. I będę wam za Ojca, a wy mi będziecie za synów i za córki, mówi Pan wszechmogący.

TAM1897 Q1 32.9Ale: „Z Egiptum wezwał syna mego.”

TAM1897 Q1 32.10[On jest] Bóg ojca mego, przetoż wywyższać go będę. Pan, mąż waleczny, Pan imię jego. Wozy Faraonowe i wojsko jego wrzucił w morze, a wybrani wodzowie jego potopieni są w morzu czerwonem. Przepaści okryły je; poszli w głębią jako kamień. Prawica twoja, Panie, uwielbiona jest w mocy, prawica twoja, Panie, potarła nieprzyjaciela. A w wielkości Majestatu twego podwróciłeś przeciwniki twoje; puściłeś gniew twój, który je pożarł jako słomę. A tchnieniem nozdrzy twoich zebrały się wody; stanęły jako kupa ciekące wody, zsiadły się otchłani w pośród morza. Mówił nieprzyjaciel: Będę gonił, dogonię; będę dzielił łupy; nasyci się ich dusza moja, dobędę miecza mojego, wygładzi je ręka moja. Wionąłeś wiatrem twym, okryło je morze; połknieni są jako ołów w wodach gwałtownych. Któż podobny tobie między bogami, Panie? któż jako ty wielmożny w świątobliwości, straszliwy w chwale, czyniący cuda? Wyciągnąłeś prawicę twoję, pożarła je ziemia. Prowadzisz w miłosierdziu twojem ten lud, któryś odkupił.

TAM1897 Q1 32.11Tak jest napisane: „Prowadzisz … ten lud, któryś odkupił”. Czy On was odkupił? Odkupił od czego? — Odkupił od grzechu. A grzech jest duchowym Egiptem.

TAM1897 Q1 32.12poprowadzisz w możności twej do mieszkania świątobliwości twojej. [Niech tak będzie.] Usłyszą narodowie, zadrżą.

TAM1897 Q1 32.13Nadszedł czas, by zaśpiewać pieśń Mojżesza. Czy zaśpiewamy ją? Ale nie zaśpiewamy jej w Egipcie. Nie możecie jej śpiewać, będąc w Egipcie, ponieważ oni nie mogli jej śpiewać, dopóki nie zostali wyzwoleni z Egiptu.

TAM1897 Q1 32.14Usłyszą narodowie, zadrżą; boleść zdejmie obywatele Filistyńskie. Tedy się polękają książęta Edomskie, mocarze Moabskie strach zdejmie; struchleją wszyscy obywatele Chananejscy. Padnie na nie strach i lękanie; od wielkości ramienia twego umilkną jako kamień, aż przejdzie lud twój Panie, aż przejdzie lud ten, któregoś sobie nabył. Wprowadzisz je.

TAM1897 Q1 32.15Kogo On wprowadzi? Co o tym sądzicie? Kogo Pan wprowadzi do swego mieszkania? Was? Czy wyszliście z Egiptu? „Z Egiptum wezwał syna mego.” Ty „wszczepisz je na górze dziedzictwa twego, na miejscu, któreś ku mieszkaniu twemu sprawił, Panie”. Wtedy będziemy tam mieszkać z Panem i tak zawsze będziemy z Panem.

TAM1897 Q1 33.1w świątnicy, Panie, którą umocnią ręce twoje. Pan królować będzie na wieki wieczne. Bo weszły konie Faraonowe z wozami jego, i z jezdnymi jego w morze, a obrócił Pan na nie wody morskie; ale synowie Izraelscy szli po suszy środkiem morza. Tedy Maryja, prorokini, siostra Aaronowa, wzięła bęben w rękę swoję, a wyszły wszystkie niewiasty za nią z bębnami i muzyką. I mówiła do nich Maryja: Śpiewajcie Panu, albowiem możnie wywyższon jest; konia i jezdnego jego wrzucił do morza.

TAM1897 Q1 33.2„Z Egiptu was powołałem” – mówi Pan – i z Egiptu wyszliśmy. Teraz mówi: „Ja jestem waszym Bogiem, a wy jesteście moim ludem”. „Jam jest Pan Bóg twój, którym cię wywiódł z ziemi Egipskiej, z domu niewoli”; oraz: „Z Egiptum wezwał syna mego.” I właśnie to oznacza dzisiaj stwierdzenie: Oto oni, oto oni: „OTO SĄ CI, którzy przestrzegają przykazań Bożych i zachowują wiarę Jezusa”.

TAM1897 Q1 33.3Zgromadzenie śpiewa:—

TAM1897 Q1 33.4Odkupiony! Jakże lubię to głosić! Odkupieni krwią Baranka; Odkupieni dzięki Jego nieskończonemu miłosierdziu, Jestem Jego dzieckiem na zawsze.