Misjonarze dla Boga

TAM1897 Q1 14.2Kazanie wygłoszone w środę wieczorem, 3 marca 1897 r. Opublikowane w „General Conference Bulletin”, pierwszy kwartał 1897 r., tom 2, nr 1, str. 14–20.

TAM1897 Q1 14.3Nasza wczorajsza lekcja zakończyła się opisem powstania pierwszego znanego w historii państwa; a właściwie – samego pochodzenia państwa. Pismo Święte mówi o królestwie Nemroda:

TAM1897 Q1 14.4A początek królestwa jego był Babel, i Erech, i Achad, i Chalne w ziemi Senaar. Z tej ziemi wyszedł Assur, i zbudował Niniwe.

TAM1897 Q1 14.5W naszym tłumaczeniu czytamy: „Wyszedł Aszur i zbudował Niniwę”. Jednak prawdziwy sens jest taki, jak podaje przypis na marginesie: „On [Aszur] wyruszył do Asyrii i zbudował Niniwę” oraz inne wymienione tam miasta. Tak więc początek jego królestwa miał miejsce w Senaar, a jego rozszerzenie objęło Asyrię.

TAM1897 Q1 14.6Nemrod nie był jedynie potężnym łowcą zwierząt, ale także prześladowcą ludzi. A władzę, którą zdobył – którą przejął dzięki ustanowieniu i rozszerzeniu swojego królestwa – wykorzystywał do zmuszania ludzi do uznania jego władzy i boga, któremu służył. Tak więc od pierwszego państwa, jakie kiedykolwiek istniało na świecie, aż po ostatnie, jakie kiedykolwiek na świecie powstanie, każde z nich wykorzystywało swoją władzę przeciwko Bogu.

TAM1897 Q1 14.7Powtórzę to jeszcze raz: każde państwo, od pierwszego, jakie kiedykolwiek istniało, to znaczy państwo Nemroda, aż po ostatnie, jakie kiedykolwiek będzie, to znaczy to obecne, wykorzystywało swoją władzę przeciwko Bogu, przeciwko Jego prawdzie, przeciwko Jego ludowi, aby odciągać ludzi od Boga. Od początku do końca – taka jest historia każdego z nich. Kiedy świat dobiegnie końca, taka będzie historia królestw i państw tego świata.

TAM1897 Q1 14.8Oto fragment artykułu z pierwszej strony czasopisma „Review” z 14 kwietnia 1896 roku: Arcyoszust „Zwodzi ludzi, by kłaniali się bożkom i w ten sposób zyskuje panowanie nad ziemskimi królestwami. Uznał, że pozycja boga tego świata ustępuje jedynie pozycji Boga w niebie”. W historii przytoczonej w poprzedniej lekcji można dostrzec realizację tego planu, objawionego w ten sposób w duchu proroctwa. Najpierw ludzie popadli w bałwochwalstwo, a następnie przeszli do monarchii. Pierwszy, kto to uczynił, założył państwo i sam stał się prześladowcą ludzi, korzystając z władzy, którą w ten sposób zdobył. Taka jest historia. W miarę postępów w nauce zobaczycie, jak ten schemat realizował się w innych narodach.

TAM1897 Q1 14.9Niedługo po Nemrodzie w całym tym kraju Bóg został zapomniany przez wszystkich oprócz samego Abrahama. Tylko Abraham szukał i znalazł Boga; i wraz z Abrahamem Bóg ponownie zapoczątkował rodzaj ludzki na drodze Pana. Zwróćcie teraz uwagę na to, co powiedział do Abrahama. W świetle tego, co studiowaliśmy, w świetle tego, co mieliśmy przed sobą w poprzedniej lekcji, oraz tego, na co właśnie zwróciłem waszą uwagę, zastanówcie się, co Bóg powiedział do Abrahama, gdy rozpoczynał z nim nowy naród; to znaczy naród Boży. Księga Rodzaju 12:1 mówi nam, co Pan powiedział mu na początku. „A Pan rzekł do Abrama: Wyjdź z” – z czego? – „z twojej ojczyzny”. Co najpierw?

TAM1897 Q1 14.10(Zgromadzenie) Z twojej ojczyzny.

TAM1897 Q1 14.11„i od rodziny twojej, i z domu ojca twego, do ziemi, którąć pokażę.” Bóg powiedział, że Abram musi opuścić trzy rzeczy. Po pierwsze, musi opuścić co? – Swoją ojczyznę. Następnie? — Swoją rodzinę. A potem? — Dom swojego ojca. W domu jego ojca panowało bałwochwalstwo. Jego ojczyzna zmuszała ludzi do bałwochwalstwa; była przeciwna Bogu. Jego ojczyzna, jego rodzina i dom jego ojca byli bałwochwalcami, a on musiał to wszystko opuścić. Pan pokazał mu tę ziemię, ale czy dał mu ją w posiadanie? — „nie dał mu w niej dziedzictwa i na stopę nogi”. Kiedy Bóg powołał go z tej ojczyzny, czy zaprowadził go do innej? — Nie; ale „mu ją był obiecał dać … i nasieniu jego po nim”. Skoro więc Bóg powołał go z jego ojczyzny i nie zaprowadził go do innej, to gdzie się znalazł?

TAM1897 Q1 14.12(Zgromadzenie) Jako pielgrzym i przybysz.

TAM1897 Q1 14.13Czy to sprawiło, że przedstawiciel Boga na tym świecie pozostał całkowicie bez ojczyzny na tym świecie?

TAM1897 Q1 14.14Czy jednak był on całkowicie bez ojczyzny? — O, on oczekiwał „lepszej ojczyzny, to znaczy niebiańskiej”.

TAM1897 Q1 14.15Przejdźmy do jedenastego rozdziału Listu do Hebrajczyków i przyjrzyjmy się temu. Ósmy werset, początek:—

TAM1897 Q1 14.16Wiarą powołany będąc Abraham, usłuchał Boga, aby poszedł na ono miejsce, które miał wziąć za dziedzictwo i wyszedł, nie wiedząc, dokąd idzie.

TAM1897 Q1 15.1Ale skąd wyruszył? — Ze swojej ojczyzny, nie wiedząc, dokąd idzie. „Wiarą mieszkał w ziemi obiecanej jako w cudzej, mieszkając w namiotach z Izaakiem i z Jakóbem, spólnymi dziedzicami tejże obietnicy.” Wiecie, że nie dał mu żadnego dziedzictwa, nie, nawet tyle, by mógł na nim postawić stopę; a jednak obiecał dać je jemu i jego potomstwu po nim. Wyprowadził go z jego własnej ojczyzny; i z żadnej innej ojczyzny na ziemi nie dał mu nawet tyle, by mógł na niej postawić stopę. W ten sposób pozostał całkowicie bez ojczyzny na ziemi. Tego jesteśmy pewni; ale pamiętajcie, co mówił Bóg. Kim był Abraham w tym czasie? — Był „przyjacielem Boga”, „ojcem wszystkich wierzących w Boga”. Czy jest on waszym ojcem? Czy macie ojczyznę na tym świecie?

TAM1897 Q1 15.2Albowiem oczekiwał miasta mającego grunty, którego sprawcą i budownikiem jest Bóg. Wiarą także Sara wzięła moc ku przyjęciu nasienia i mimo czasu wieku porodziła, gdyż miała za wiernego tego, który obiecał. A przetoż z jednego, i to obumarłego, rozpłodziło się potomstwo jako mnóstwo gwiazd niebieskich i jako piasek niezliczony, który jest na brzegu morskim. Według wiary umarli ci wszyscy, nie wziąwszy obietnic.

TAM1897 Q1 15.3Co obiecał Bóg, gdy wyprowadził go z jego ojczyzny? Czy obiecał mu ojczyznę? — Tak. Ale nie otrzymał on ojczyzny na tym świecie; „ale z daleka je upatrując i cieszyli się niemi, i witali je i wyznawali, iż są gośćmi i przychodniami na ziemi. Bo ci, którzy tak mówią, jawnie okazują, iż ojczyzny szukają.” Czy człowiek może szukać ojczyzny, skoro już ją ma? — Nie; bo człowiek nie może mieć dwóch ojczyzn, tak samo jak nie może służyć dwóm panom.

TAM1897 Q1 15.4Cóż, powie ktoś, Abraham opuścił swoją ojczyznę. Tak, ale miał możliwość powrotu, gdyby tylko chciał. Gdyby nadal uważał ją za swoją ojczyznę, tak że leżała mu na sercu, i gdyby ogarnęła go tęsknota za domem, gdy znalazł się osiemset lub tysiąc mil od domu, a w kraju panował głód i nie było tam tak wielu atrakcji, jak się spodziewał, mógłby powiedzieć: „Chciałbym jeszcze raz zobaczyć tamtych ludzi, te drogie stare równiny i znajome drzewa. Gdybym tylko mógł to zrobić, byłbym gotów wrócić i pozostać na tym polu przez jakiś czas”. Gdyby tak pomyślał, miałby okazję powrócić; jest bowiem napisane: „A wprawdzie, gdyby byli na onę pamiętali, z której byli wyszli, mieli dosyć czasu wrócić się zaś.”

TAM1897 Q1 15.5Pamiętali; co to znaczy „pamiętali”? — Gdyby mieli umysły przepełnione myślą o tej krainie, z której wyszli, mogliby mieć okazję do powrotu. I mieliby ją też; bo wtedy sami by ją stworzyli.

TAM1897 Q1 15.6Ale oni lepszej żądają, to jest niebieskiej; przetoż [dlatego, z tego powodu] i sam Bóg nie wstydzi się nazywać Bogiem ich, bo im miasto zgotował.

TAM1897 Q1 15.7Czy opuściliście swoją ojczyznę? Przejdźcie do Listu do Rzymian 4:1-12:—

TAM1897 Q1 15.8Cóż tedy, rzeczemy, znalazł Abraham, ojciec nasz według ciała? Bo jeźli Abraham z uczynków jest usprawiedliwiony, ma się czem chlubić, ale nie u Boga. Albowiem cóż Pismo mówi? Uwierzył Abraham Bogu i przyczytano mu to za sprawiedliwość. A robiącemu zapłata nie bywa przyczytana podług łaski, ale podług długu; Nie robiącemu zaś, lecz wierzącemu w tego, który usprawiedliwia niepobożnego, przyczytana bywa wiara jego za sprawiedliwość. Jako i Dawid powiada, że błogosławieństwo człowieka jest, któremu Bóg przyczyta sprawiedliwość bez uczynków, mówiąc: Błogosławieni, których odpuszczone są nieprawości, a których zakryte są grzechy; Błogosławiony mąż, któremu Pan grzechu nie przyczyta. To tedy błogosławieństwo tylko na obrzezkę przychodzi, czy też na nieobrzezkę? Gdyż mówimy, iż wiara Abrahamowi jest przyczytana za sprawiedliwość. Jakoż mu tedy jest przyczytano? Gdy był w obrzezce, czyli w nieobrzezce? Nie w obrzezce, ale w nieobrzezce. I przyjął znak obrzezki za pieczęć sprawiedliwości onej wiary, która była w nieobrzezce, na to, aby był ojcem wszystkich wierzących w nieobrzezce, aby i onym przyczytana była sprawiedliwość; I aby był ojcem obrzezki, nie tylko tych, którzy są z obrzezki, ale też i tych, którzy chodzą stopami wiary ojca naszego Abrahama, która była w nieobrzezce.

TAM1897 Q1 15.9Ta wiara naszego ojca Abrahama, którą posiadał jeszcze będąc nieobrzezanym, była właśnie tą wiarą, jaką miał, gdy Bóg powołał go z jego kraju, od jego rodziny, z domu ojca, a on pozostał zawieszony w rękach Boga, bez ojczyzny na całym świecie. On jest ojcem wszystkich wierzących, nawet jeśli nie są obrzezani; a także wszystkich pozostałych, pod warunkiem, że wszyscy podążamy śladami tej wiary, którą miał, gdy był jeszcze nieobrzezany. „jeźliście wy Chrystusowi, tedyście nasieniem Abrahamowem, a według obietnicy dziedzicami.”

TAM1897 Q1 15.10„gościem będzie nasienie twoje w ziemi cudzej”. Czy jesteście jego potomstwem? Czy jesteście potomstwem Abrahama, ponieważ wierzycie w Jezusa Chrystusa? Czy jesteście obcymi w ziemi, w której się znajdujecie? — Jeśli jesteście jego potomstwem, to tak. Dlaczego? — Ponieważ to nie jest wasza ojczyzna. To już nie jest wasza ojczyzna.

TAM1897 Q1 15.11Nie jest to jednak teoria. Sprowadza się to teraz do praktycznej, codziennej religii. Brat Dan Jones wczoraj, jak pamiętacie, mówił o misjonarzach udających się do Meksyku i pragnął, by byli to misjonarze, którzy pojadą tam, zabierając ze sobą swoje serca. Nie chce tych, którzy pozostawiają swoje serca w Stanach Zjednoczonych, czy w jakimkolwiek innym stanie, kiedy udają się tam, by wykonywać pracę misyjną; nie mogą bowiem wtedy wykonywać pracy misyjnej.

TAM1897 Q1 15.12Pan chciał, aby Abraham był misjonarzem dla wszystkich ludzi, których spotka na ziemi; i takim właśnie był. Ale Bóg wiedział – i każdy, kto postrzega to tak, jak widzi to Pan, również wie – że nikt nie może być misjonarzem na tym świecie, kto ma swój kraj na tym świecie. Wy i ja nie możemy być misjonarzami w żadnym innym kraju, jeśli Ameryka jest naszym krajem. Nie możemy być misjonarzami w Ameryce, dopóki Ameryka jest naszym krajem. Nie możecie być misjonarzami nawet we własnym domu, jeśli najpierw nie opuścicie swojego kraju. Tak właśnie jest. Taka jest natura rzeczy.

TAM1897 Q1 16.1Pytanie: — Jak to wyjaśnisz?

TAM1897 Q1 16.2Nie potrafimy tego wyjaśnić. Nie zamierzam tego wyjaśniać. Pan to wyjaśnił, a my mamy to pojąć i w to uwierzyć.

TAM1897 Q1 16.3Po co bowiem jesteśmy misjonarzami na świecie? Przyjrzyjmy się temu. Dlaczego zostaliśmy posłani, by być misjonarzami? Misjonarzami czego? Na czym polega nasza praca misyjna? Jaki jest jej cel? Czy jesteśmy misjonarzami dla Ameryki, czy też dla Boga? Czy Ameryka jest krajem Bożym, niezależnym od wszystkich innych na ziemi? Nie wystarczy, by była krajem Bożym; i nie wystarczy dla ludu Bożego, bez względu na to, jak dobra by była.

TAM1897 Q1 16.4Wy i ja mamy być misjonarzami dla Boga, aby wzywać ludzi do Boga; aby wzywać ich z miejsca, w którym się znajdują, do Boga, z grzechu do sprawiedliwości, z ciemności do światła, z kraju, w którym się znajdują, do lepszego kraju, który Bóg przygotował.

TAM1897 Q1 16.5Jeśli więc Niemcy są moją ojczyzną – a jeśli tam jest moje serce, to są moją ojczyzną – to jak mogę wzywać ludzi do kraju, do którego nie należę, który nie jest mój? Jeśli Ameryka jest moją ojczyzną, to jak mogę prowadzić działalność misyjną w imieniu innego kraju? – To niemożliwe. Kiedy Bóg chciał, aby Abraham był Jego misjonarzem, misjonarzem w imieniu kraju, do którego Bóg wzywa wszystkich ludzi, umieścił go tam, gdzie mógł być prawdziwym misjonarzem dla wszystkich ludzi. Bóg powołał go do bycia misjonarzem i w ten sposób dał przykład wszystkim, którzy mieli przyjść po nim, co oznacza rozpoczęcie pracy misyjnej. Pierwszą rzeczą jest opuszczenie swojego kraju. Jeśli więc zamierzacie być misjonarzami w Nebrasce, wyjdźcie ze swojego kraju. Jeśli zamierzacie być misjonarzami w Meksyku, najpierw wyjdźcie ze swojego kraju. Bo jeśli w ogóle zamierzacie być misjonarzami na tej ziemi, Pan mówi do was: „Wyjdź z twojego kraju”; a potem dodaje: „z twojego kraju i z domu twego ojca”. Wszystkie te rzeczy utrudniają pracę misyjną, dopóki się od nich nie uwolnicie i nie wyjdziecie poza nie. Ale kiedy już opuścicie swój kraj, swoją rodzinę i dom ojca, wówczas gdziekolwiek jesteście na ziemi, jesteście misjonarzami. Nie musicie nimi być; po prostu nimi jesteście. „każdy z was, kto by się nie wyrzekł wszystkich majętności swoich, nie może być uczniem moim.” A „Kto miłuje ojca albo matkę nad mię, nie jest mię godzien”. „Wynijdź z ziemi twej, i od rodziny twojej, i z domu ojca twego, do ziemi, którąć pokażę.”

TAM1897 Q1 16.6Powiedziałem przed chwilą i powtarzam, że jest to praktyczne chrześcijaństwo na co dzień, tak jak zawsze praktykowali je ci, którzy wierzą w Boga.

TAM1897 Q1 16.7(Głos) Jak człowiek może pozostać w Nebrasce, a jednocześnie opuścić swoją ojczyznę?

TAM1897 Q1 16.8Poprzez ponowne narodzenie. Jeśli urodził się w Nebrasce, musi narodzić się na nowo. Jeśli urodził się w Ameryce, niech narodzi się na nowo, a opuści swój kraj. Jeśli urodził się w Niemczech, niech narodzi się na nowo, a opuści swój kraj.

TAM1897 Q1 16.9Bracia, kryje się w tym ogromna prawda. Nie ma na tym świecie nic, co tak bardzo utrudniałoby naszą pracę misyjną, jak to ciągłe wyjeżdżanie na zagraniczne pola misyjne i przygotowywanie się do niemal natychmiastowego powrotu. Każdy misjonarz adwentystów dnia siódmego, który przebywał w obcym kraju, wie, że to fakt. I nie musi on wyjeżdżać ze Stanów Zjednoczonych, aby się o tym przekonać. Sugerowano nawet, że wskazane byłoby zapewnienie drugiego statku, który sprowadzałby do domu misjonarzy wywożonych przez „Pitcairn”; gdy „Pitcairn” ich wywozi, niech wkrótce potem płynie za nim inny statek, który zabierze ich do domu, gdy ogarnie ich tęsknota za domem! Teraz to wszystko musi się skończyć, bo inaczej nigdy nie będziemy misjonarzami na tej ziemi; Pan nie chce niczego takiego.

TAM1897 Q1 16.10Jeśli wasze serce jest w tym kraju; albo jeśli wasze serce jest tutaj, wśród waszych bliskich; jeśli wasze serce jest tutaj, w domu waszego ojca — to dla dobra waszej duszy i dla sprawy Bożej nie odchodźcie stąd, dopóki nie oderwiecie swojego serca od tego wszystkiego. Bo gdzie jest wasze serce, tam będzie i wasz skarb, i będziecie chcieli wrócić tak szybko, jak to tylko możliwe.

TAM1897 Q1 16.11Jeśli udacie się do innego kraju, a wasze serce tam nie jest, nie będziecie w stanie uczynić nic dobrego, będąc tam; będziecie utrapieniem dla siebie samych i dla wszystkich wokół was. Nie musicie sądzić, że tak nie będzie, bo tak właśnie będzie.

TAM1897 Q1 16.12Musimy wiedzieć, gdzie jest nasz dom – nasz prawdziwy dom – i że nie ma go nigdzie na tej ziemi; że jest w niebie i że wkrótce tam pójdziemy. A wtedy, gdziekolwiek zostaniecie powołani na tej ziemi, pamiętajcie, że wracacie do domu. Wtedy, czy to na wyspach Morza Południowego, czy w Meksyku, będziecie czuli się jak w domu; wiecie o tym i jesteście tam, by pozostać w domu i pracować dla Boga tam, gdzie jesteście, dopóki nie wezwie was na inne pole; a kiedy tam dotrzecie, nadal będziecie czuli się jak w domu. W ten sposób nigdy nie będziecie w obcym miejscu, a ludzie nie będą dla was obcymi.

TAM1897 Q1 16.13Ta idea posiadania jakiegokolwiek kraju na tym świecie działa właśnie w ten sposób. Jeśli chodzi o kraje, ten kraj, który jest waszym, zajmuje pierwsze miejsce w waszych myślach; a jeśli udacie się do innego kraju, będziecie nieustannie dokonywać porównań między tym krajem a waszym własnym. Lekcje, które prowadzicie, kazania, które wygłaszacie, a nawet sam wpływ, jaki wywieracie, będą tak nasycone tym przekonaniem – nawet jeśli sami nie będziecie tego świadomi – że ludzie będą to dostrzegać przez cały czas. W ten sposób między wami a nimi istnieje bariera, której nigdy nie zdołacie pokonać, dopóki nie opuścicie swojego kraju.

TAM1897 Q1 17.1Dopóki ta rzecz w was trwa, istnieje bariera między wami a nimi. Wasza praca nie może być skuteczna, dopóki ta bariera między wami a ludźmi nie zostanie zburzona, a oni nie zobaczą, że jesteście oddzieleni od swojego kraju, od swoich bliskich i od domu ojca. Ale kiedy opuścicie swój kraj, kiedy narodzicie się na nowo, wasze miejsce narodzin będzie w tym niebiańskim kraju; tam jest wasz dom; i to jest jedyna kraina, do której skłania się wasze serce. Wtedy nie będzie już żadnej bariery między wami a nikim na tej ziemi i będziecie mogli nieść ewangelię każdemu człowiekowi na tym świecie. W każdym, kogo spotkacie na ziemi, odnajdziecie przyjaciela; nie będą dla was obcymi.

TAM1897 Q1 17.2W rzeczywistości możecie udać się do ludzi w innych krajach i przekonacie się, że są oni tak samo dobrzy jak ludzie w tym kraju. Przedostatniego lata byłem w kilku z tych innych krajów. Byłem w Danii, Norwegii, Szwecji, Niemczech, Szwajcarii, Czechach, Austrii, na Węgrzech, w Bułgarii, Turcji, Grecji, we Włoszech, w Holandii, Anglii, Irlandii, Szkocji — w sumie w szesnastu różnych krajach. Każdy z tych krajów, każdy na swoim miejscu, był dla mnie tak samo dobry, jak ten kraj.

TAM1897 Q1 17.3Pod wieloma względami są one dokładnie takie same. Woda tam jest taka sama jak w tym kraju. Trawa rośnie tam dokładnie tak samo jak w tym kraju – pędy wyrastają w górę. Drzewa rosną tam dokładnie tak samo jak w tym kraju i są dokładnie takie same jak drzewa w tym kraju. Nawet ludzie mają budowę ciała i ogólny wygląd dokładnie taki sam jak w tym kraju. Cóż, skoro wzgórza, skały, woda, drzewa, trawa i ludzie tam są dokładnie tacy sami jak w tym kraju, czyż nie są oni tak samo dobrzy jak ci tutaj? Nie dostrzegam żadnej różnicy.

TAM1897 Q1 17.4Pastor Ballenger.—Czy w tych wszystkich krajach mógłbyś mówić o tych sprawach równie swobodnie, jak tutaj?

TAM1897 Q1 17.5Oczywiście. Głosiłem właśnie te rzeczy w tych krajach. Ewangelię można głosić wszędzie. Bracia, na każdym kroku spotykałem dobrych ludzi i samych dobrych ludzi. Nie spotkałem nikogo innego. Szczerze mówiąc, nie spotkałem. Ludzie, którzy byli dla mnie zupełnie obcy — których nigdy wcześniej nie widziałem, których języka nie rozumiałem, a którzy nie rozumieli mojego — robili wszystko, co tylko mogli, by mi pomóc, wskazać drogę i wspierać mnie na wszelkie możliwe sposoby. W miejscach, w których przebywałem, pieniądze, które miałem w kieszeni, były ich walutą. Nie potrafiłem ich odczytać. Kiedy płaciłem za przejazd tramwajem, kupowałem bilet na pociąg lub cokolwiek w tym rodzaju – jedyne, co mogłem zrobić, to wręczyć wystarczającą kwotę, by mieć pewność, że wystarczy, i pozwolić im wziąć tyle, ile powinienem zapłacić, a oni brali tyle, ile trzeba, i nie brali więcej, a także wydawali mi właściwą resztę.

TAM1897 Q1 17.6Mówię wam, bracia, ludzie są wszędzie tacy sami. Jedyna różnica polega na tym, że w niektórych miejscach są nieco lepsi niż w innych. To jedyna różnica, jaką dostrzegam. A ewangelia – ewangelia jest taka sama, jak wiemy, na całym świecie. Nie ma co do tego żadnych wątpliwości. A skoro ta ewangelia jest wszędzie taka sama, jest przeznaczona dla całej ludzkości. A skoro cała ludzkość jest tak samo podobna i tak samo jednolita jak ewangelia, to kiedy zanosicie ewangelię na sposób Pana i idziecie do ludzi na sposób Pana, przekonacie się, że działa to właśnie w ten sposób – zawsze i wszędzie.

TAM1897 Q1 17.7Kiedy byłem w Danii, wydawało mi się, że to naprawdę najlepszy kraj na ziemi; i cieszyłem się nim wraz z ludźmi wokół mnie! Kiedy byłem w Norwegii, wydawało mi się, że to najlepszy kraj na świecie. Kiedy byłem w Turcji, wydawało mi się, że to najlepszy kraj na ziemi; i gdybym miał szukać pola misyjnego, udałbym się prosto do Turcji. Turcy są tacy sami jak inni ludzie – życzliwi i uprzejmi, gdy spotykają was na ulicy, a także na wsi, gdy mijacie ich na drodze.

TAM1897 Q1 17.8Brat Holser i ja musieliśmy czekać, podczas gdy statek stał na kotwicy w Smyrnie w Azji, i wybraliśmy się na zwiedzanie ruin Efezu. On poszedł dalej niż ja, ale razem udaliśmy się około sześciu mil w głąb kraju, zupełnie sami. Szliśmy tak samo, jak wy wychodzicie tutaj na pola. Spotykaliśmy ludzi na drodze, tak samo jak to się dzieje tutaj. Nie czułem żadnego zagrożenia i nie sądzę, by on je odczuwał. Nie znaleźliśmy niczego, czego należałoby się bać. Spacerowaliśmy po okolicy tak samo, jak robilibyśmy to tutaj. Byliśmy w Nikomedii, kiedy Ormianie mówili, że wychodzenie z domu jest mało bezpieczne, a przede wszystkim, że nikt nie powinien dać się złapać na spacerowaniu po wzgórzach; jednak wyszliśmy z miasta i wspięliśmy się na wzgórza, czekając na pociąg. Po drodze spotkaliśmy Turków z ich wozami i wołami; znaleźliśmy ich odpoczywających przy drodze. Nie czuliśmy strachu. Nie groziło nam żadne niebezpieczeństwo. Wszędzie panowało bezpieczeństwo.

TAM1897 Q1 17.9Mówię wam, że w każdym z tych krajów ludzie są dobrzy, uprzejmi, życzliwi i gościnni. Porzucą swoją pracę, by wyświadczyć wam przysługę, wskazać drogę, przeprowadzić przez ulicę, przejść z wami jedną lub dwie przecznice, by pokazać wam drogę, mimo że nigdy wcześniej was nie widzieli i nie spodziewają się, że jeszcze kiedykolwiek was zobaczą. Moje serce przepełniało się życzliwością wobec tych dobrych ludzi wokół mnie i pragnę, by mogli oni udać się z nami do tego lepszego kraju, gdzie moglibyśmy być razem i okazywać sobie wzajemną życzliwość przez cały czas. Jak powiedziałem przed chwilą i jak powiedział wam wczoraj D. T. Jones, to właśnie leży u podstaw pracy misyjnej. O to właśnie chodzi. Byli tacy, których wysłano, chętni i z radością wyruszający na misję zagraniczną. Z tym właśnie zaczynali, takie były ich zamiary; dotarli tam, ponosząc znaczne koszty. Minęło zaledwie trochę czasu, a już otrzymano list z błaganiem o powrót. „O, tylko pozwólcie mi wrócić do domu! Nie proszę o opłacenie mi drogi powrotnej; tylko pozwólcie mi wrócić”.

TAM1897 Q1 18.1(Głos) Czy Rada Misji Zagranicznych daje takim osobom możliwość powrotu?

TAM1897 Q1 18.2Oczywiście. Jak mogłaby postąpić inaczej? To nie jest zmyślona opowieść. To fakt, bracia. Ale to nie jest praca misyjna. Oczywiście Rada Misji Zagranicznych nie chciałaby, aby takie osoby tam pozostały. Najlepszym rozwiązaniem było pozwolenie im na powrót do domu; bo jedynym miejscem, gdzie mogły coś zrobić, był ich dom. Ich serce było w ich domu w Ameryce.

TAM1897 Q1 18.3W rzeczywistości niektórzy tak bardzo obawiali się, że umrą, jeśli tam zostaną, że wrócili do domu i tam zmarli. To jest fakt. Nie używam tego wyrażenia ani nie przedstawiam tego w ten sposób, by grać na waszych uczuciach czy coś w tym rodzaju. Niektórzy tak bardzo tęsknili za domem, że obawiali się, iż nie będą w stanie tam żyć; wrócili więc do domu z własnej woli i niedługo potem zmarli. Gdyby pozostali za granicą, nie mogłoby ich spotkać nic gorszego.

TAM1897 Q1 18.4Wiem, i wy też wiecie, że wielu wyruszyło na misje zagraniczne z przekonaniem, że wybierają się raczej na wycieczkę niż na ciężką pracę misjonarską. A kiedy pod koniec podróży odkryli, że to nie była wycieczka, lecz trudy życia; że oznaczało to samozaparcie, choroby i palącą gorączkę, które w krótkim czasie odebrały temu wszystkiemu charakter wycieczki. Nie o to im chodziło, kiedy wyruszali.

TAM1897 Q1 18.5Wiem, i wy też wiecie, że na początku idea pracy misyjnej otoczona jest pewną aurą. Chcemy jednak skupić się na twardych faktach, oderwać wzrok od tej aury i pamiętać, że tuż za nią kryje się twarda rzeczywistość. Jest w tym coś z aury, gdy wsiadamy do pociągu lub na statek w otoczeniu wielkiego tłumu ludzi i przy wielkiej uroczystości, rozpoczynając misję, tak honorowani; oczywiście to wszystko jest w porządku, ale ci, którzy wyruszają, muszą mieć pewność, że ich umysły i serca skupiają się na czymś bardziej konkretnym niż to. Muszą pamiętać, że choć bracia chętnie odprowadzają ich do pociągu lub na statek i, jeśli trzeba, ronią łzy przy rozstaniu, to poza tym wszystkim każdy z tych misjonarzy nie może zapominać, że wyrusza na spotkanie z trudnościami, kłopotami, niebezpieczeństwami i chorobami.

TAM1897 Q1 18.6Niech też pamięta, że może nie tylko spotkać się z tym wszystkim, ale także przez to przejść, i niech nie boi się, że umrze. Niech każdy będzie całkowicie pewien, że umarł, zanim wyruszy, a nie będzie się bał, że umrze, gdy tam dotrze. Jeśli jednak nie umarliście przed wyruszeniem, nie wyruszajcie, dopóki nie umrzecie; bo w przeciwnym razie nie przyniesiecie pożytku ani sobie, ani sprawie Bożej. Będziecie tylko ciężarem dla tych, którzy tam są – jeśli przed waszym przybyciem są tam jacyś wierni.

TAM1897 Q1 18.7To jest prawda i dobrze o tym wiecie. Dlaczego więc mielibyśmy pozwolić, by ta rzecz została zapomniana? Tego właśnie potrzebowaliśmy w naszej pracy przez te wszystkie lata. Zaoszczędzono by ogromne sumy pieniędzy, gdyby nalegano na to przed waszym wyruszeniem. Uniknięto by wielkich błędów i ogromnego cierpienia, gdyby nalegano na to i nalegano na to, zanim robotnicy wyruszyli.

TAM1897 Q1 18.8Jak powiedziałem przed chwilą, jeśli naprawdę jesteście martwi przed wyjazdem i podczas pobytu tam, perspektywa śmierci nie będzie was zbytnio niepokoić. To, że zachorujecie, bardzo poważnie – płonąc z gorączki – nie oznacza, że umrzecie. To, że zachorujecie, nie oznacza, że umrzecie, i nie powinniście myśleć, że musicie się spakować i wracać do domu, jak tylko wyjdziecie z tego lub wyzdrowiejecie na tyle, by wyruszyć w drogę.

TAM1897 Q1 18.9Znam misjonarzy – być może wy też ich znacie – a w szczególności jednego z nich i jego żonę, o których właśnie myślę, którzy wyruszyli na misję zagraniczną. Oboje byli młodymi ludźmi. Myślę, że żadne z nich nie miało więcej niż dwadzieścia dwa lata; mąż miał prawdopodobnie najwyżej dwadzieścia trzy. Udali się na swoje pole misyjne i rozpoczęli pracę. Z czasem dopadła ich choroba. Najpierw żona zachorowała na miejscową gorączkę i była strasznie chora – tak ciężko, jak tylko można chorować i przeżyć, jak sądzę; ale żadne z nich nie tęskniło za domem pomimo gorączki. Trzymali się tego dzielnie; mąż opiekował się żoną podczas jej choroby, a gdy ledwie była już w stanie usiąść i chodzić, sam zachorował na tę samą gorączkę, równie ciężko jak ona; a ona, w tym osłabionym stanie, opiekowała się nim. Ale przeszli przez to wszystko jak dzielni chrześcijanie, dzięki Bogu. Nadal są na tej misji; odnoszą sukcesy tam, gdzie się znajdują, i odnoszą je od dnia, w którym tam przybyli. To ma być naszym ideałem.

TAM1897 Q1 18.10Nie twierdzę, że nikt z tych, którzy wyjechali, nie powinien był nigdy wracać. Nie twierdzę, że nikt z nich nie powinien był wracać zaraz po dotarciu na pole misyjne. Chcę jednak powiedzieć, bracia, że powinni byli wiedzieć przed wyjazdem, czy mają wrócić od razu, czy nie.

TAM1897 Q1 18.11To, że Rada Misyjna uważa, iż moglibyście być dobrymi misjonarzami, nie jest wystarczającym dowodem, by podjąć decyzję o wyjeździe na misję zagraniczną. Musicie sami przekonać się, że Bóg wzywa was, byście tam pojechali, i że jedziecie tam, ponieważ Bóg chce, byście byli właśnie w tym miejscu. Wtedy, gdy wyruszycie, będziecie jechać, ponieważ Bóg was wzywa, i będziecie wiedzieć, że On jest z wami podczas podróży. Będziecie wiedzieć, że On jest z wami, gdy tam dotrzecie; i nie przestraszą was żadne trudności, nie zniechęcą was żadne trudy, nie powstrzymają was żadne choroby, ani nawet perspektywa śmierci.

TAM1897 Q1 19.1Gdyby doszło do dosłownej śmierci fizycznej, nie wiecie, jak bardzo szkodzicie sprawie Bożej, uciekając przed śmiercią. Wy i ja, każdy chrześcijanin, a zwłaszcza każdy chrześcijanin adwentysta dnia siódmego – ponieważ jest to doświadczenie chrześcijańskie – musimy uchwycić się tej jednej żywej zasady, że dzieło chrześcijanina nie kończy się wraz z jego śmiercią fizyczną. Jeśli jest wierny swojemu dziełu za życia i umiera na swoim stanowisku, jego dzieło trwa dalej po jego śmierci.

TAM1897 Q1 19.2To jest fakt. Jeśli idziecie w odpowiedzi na Boże wezwanie, jeśli idziecie z Bogiem u boku, i jeśli umrzecie, zanim wyruszycie, jeśli jesteście takimi misjonarzami, jakich powołuje Bóg – takimi, jakim był Abraham – sami musicie wiedzieć przed Bogiem, pod Jego opieką i z Nim, że taka jest Jego wola względem was.

TAM1897 Q1 19.3To, że macie dziś przekonanie, iż macie wyruszyć jako misjonarze, nie jest dowodem na to, że macie wyruszyć z tej Konferencji na to pole misyjne. Jeśli wasze przekonanie jest właściwe i dobre, to się utrzyma. Jeśli nie jest to właściwy rodzaj przekonania, nie powinno się utrzymać. Powinno zniknąć jak najszybciej. A jeśli musicie je zachować przez chwilę, a ono zniknie, to lepiej, żeby zniknęło tutaj, niż dopiero po tym, jak znajdziecie się na polu misyjnym.

TAM1897 Q1 19.4Jeśli wasze przekonanie pochodzi od Pana, jest ono dobre i przetrwa. Dawid przez dwadzieścia lat był przekonany, że ma zostać królem Izraela. Wcale jednak nie niecierpliwił się, oczekując czasu, kiedy zostanie królem Izraela. Nie przyspieszał tej sprawy. Kiedy wszystko znalazło się w jego rękach, nie kiwnął nawet palcem, by samemu zasiąść na tronie. Miał przekonanie, które było na tyle dobre, że mógł je zachować przez dwadzieścia lat; a kiedy Pan go wypróbował i uznał, że może mu zaufać, sam wprowadził go na tron.

TAM1897 Q1 19.5Być może więc macie przekonanie dotyczące jakiegoś pola misyjnego. Być może pochodzi ono od Boga. Nie próbujcie jednak realizować swojego pomysłu, niezależnie od tego, czy Rada Misyjna w to wierzy, czy nie, ani czy Konferencja w to wierzy, czy nie. Po prostu czekajcie na Boga i pozwólcie Mu samemu przekonać innych, że tak właśnie jest. Kiedy w ten sposób czekamy na Boga, a potem ruszamy, Pan idzie z nami i wiemy o tym; jest z nami, gdy tam jesteśmy, i wiemy o tym. To jest nasze stanowisko i będziemy na nim trwać, dopóki Bóg nas stąd nie wezwie. A jeśli wykorzystał nas tam tak długo, jak tylko mógł, skutecznie, za życia; a po waszej śmierci może lepiej wykorzystać wasz wpływ; wtedy jedyne, co musicie zrobić, to położyć się, by umrzeć jako szczęśliwi chrześcijanie; wiedząc, że Bóg będzie kontynuował wasze dzieło po waszej śmierci. Przekonanie, które Bóg zaszczepił w sercach ludzi dzięki tobie, gdy żyłeś i przemawiałeś do nich, zostanie pogłębione, wzmocnione i ożywione twoim dobrym przykładem po twojej śmierci; i dzięki temu zostaną oni przyprowadzeni do Jezusa Chrystusa.

TAM1897 Q1 19.6Czy jesteście zatem gotowi, aby Bóg głosił ewangelię zarówno poprzez waszą śmierć, jak i poprzez wasze życie? Czy jesteście gotowi, aby głosił ewangelię poprzez was, martwych, fizycznie martwych i leżących w grobie, tak samo pewnie, jak jesteście gotowi, aby głosił ewangelię wraz z wami, gdy żyjecie i chodzicie po ziemi? Jeśli nie jesteście, to nie jesteście gotowi, by wyruszyć na misję.

TAM1897 Q1 19.7Teraz przeczytam to z Pisma Świętego. Otwórzcie List do Filipian, rozdział pierwszy. Znajdziecie tam przykład tego misjonarza, którego Bóg powołał, jako wzór dla was, jako przykład dla wszystkich, którzy później uwierzą w Jezusa Chrystusa, ku życiu wiecznemu. Pamiętacie trudy Pawła. Pamiętacie jego koleje losu, próby, prześladowania, chłosty, niebezpieczeństwa, które spotykały go wszędzie; i wiecie, że nigdzie, gdzie się znalazł, nigdy nie zachwiał się w wierze.

TAM1897 Q1 19.8A chcę, bracia! abyście wiedzieli, iż to, co się ze mną dzieje, na większe pomnożenie Ewangielii wyszło. Tak iż związki moje dla Chrystusa rozgłoszone są po wszystkim pałacu cesarskim i u wszystkich inszych. Wersety 12, 13.

TAM1897 Q1 19.9Kiedy to pisał, nie wiedział, w którym dniu zostanie wykonany dekret cesarza i on sam zostanie stracony. Spodziewał się tego. Pomyślcie teraz o wszystkich tych rzeczach, przez które przeszedł. Biczowanie, próby, prześladowania, niebezpieczeństwa, napady rabunkowe, raz ukamienowany, wywleczony poza miasto i pozostawiony jako martwy. Teraz mówi: „Chciałbym, abyście zrozumieli, że te rzeczy przydarzyły mi się dla dobra Ewangelii”. Co Bóg czynił poprzez każdą z tych prób, cierpień i niebezpieczeństw?—Wykorzystywał tego człowieka, by głosił przez niego Ewangelię, tak że kiedy ci ludzie ukamienowali go, wywlekli poza miasto i pozostawili, uznając za martwego, Boży Duch Święty wyciskał na ich sercach pieczęć swojej prawdy, że ten człowiek pochodził od Boga, że poselstwo, które im przyniósł, pochodziło od Boga; a jeśli się temu sprzeciwiali, ich zguba była przypieczętowana; a jeśli się temu poddali, zostali zbawieni.

TAM1897 Q1 19.10Właśnie to Bóg ma czynić poprzez nas. Jedynym celem naszego istnienia na tym świecie jest to, by Bóg mógł głosić ewangelię poprzez nas. Nie tyle my to czynimy, co Bóg czyni to poprzez nas, czy to słowem, czy wpływem; a Bóg potrafi działać równie skutecznie poprzez wpływ, jak i poprzez słowo. Bóg włoży ewangelię zarówno w nasz wpływ, jak i w nasze słowa. Zawsze głosimy ewangelię zarówno poprzez nasz wpływ, jak i poprzez nasze słowa.

TAM1897 Q1 19.11A wiele ich z braci w Panu serca nabywszy z moich związek, śmielszymi są, bez bojaźni mówić słowo. Wszakże niektórzy z zazdrości i z sporu, a niektórzy też z dobrej woli Chrystusa każą. A ci, którzy z sporu Chrystusa opowiadają nieszczerze, mniemają, iż przydawają ucisku związkom moim; A którzy z miłości, wiedzą, żem jest wystawiony ku obronie Ewangielii, Ale cóż na tem? Owszem jakimkolwiek sposobem, lub postawnie, lub w prawdzie Chrystus bywa opowiadany, i z tego się raduję, i jeszcze się radować będę; Gdyż wiem, iż mi to wynijdzie na zbawienie przez modlitwę waszę i pomoc Ducha Jezusa Chrystusa, Według troskliwego oczekiwania i nadziei mojej, iż się w niczem nie zawstydzę; ale z wszelakiem bezpieczeństwem, jako zawsze, tak i teraz, uwielbionym będzie Chrystus w ciele mojem, lub przez żywot, lub przez śmierć.

TAM1897 Q1 20.1Czyż nie jest więc napisane, że Bóg posłuży się zmarłym człowiekiem, by wywyższyć ewangelię i chwałę Jezusa Chrystusa? Czy chcecie, by uczynił to poprzez was, skoro może to uczynić lepiej, gdy jesteście martwi, niż gdy żyjecie? Martwi wprawdzie, ale żywi dla Niego. Czyż więc nie widzicie, że w tym dobrym sensie chrześcijanin nigdy nie umiera? „bo jemu wszyscy żyją.” „przetoż choć i żyjemy, choć i umieramy, Pańscy jesteśmy.” Czy tak jest w waszym przypadku? Jeśli należycie do Pana za życia, należycie do Niego również po śmierci. I tak samo pewnie, jak Bóg posługuje się wami za życia, by głosić ewangelię, tak samo posłuży się wami po śmierci, by głosić ewangelię. A wasza praca nie ustanie, gdy umrzecie. Równie pewne jak to, że za życia wykonujecie dzieło Chrystusa, jest to, że będzie ono trwać po waszej śmierci. Wasz wpływ będzie odczuwalny, a Bóg będzie działał przez was po waszej śmierci w sposób, w jaki nie może tego robić tak dobrze, gdy żyjecie.

TAM1897 Q1 20.2Załóżmy, że Paweł umrze. Spodziewał się tego. Spójrzcie na wers 17 następnego rozdziału. Ale, nawiasem mówiąc, mając to na uwadze, czym zajmował się przez cały czas? „z tego się raduję, i jeszcze się radować będę”.

TAM1897 Q1 20.3„Ale choćbym ofiarowany był dla ofiary i usługi wiary waszej, weselę się i spółweselę się ze wszystkimi wami”. Do czego nawiązywał, mówiąc: „choćbym ofiarowany był dla ofiary i usługi wiary waszej”? Codziennie spodziewał się, że zostanie złożony w ofierze za wiarę Jezusa Chrystusa. Co z tym robił? — „Weselę się i spółweselę się ze wszystkimi wami”. Co mieli robić oni? — „Z tegoż tedy i wy weselcie się i spółweselcie się ze mną.”

TAM1897 Q1 20.4Czy spodziewał się, że Filipianie będą się wraz z nim radować, gdy zostanie ścięty? — Tak; sam tak mówi. Bracia, kiedy uświadomimy sobie, że dzieło chrześcijanina nie kończy się wraz z jego śmiercią, nie będziemy już tak często uchwalać rezolucji i wysyłać kondolencyjnych uchwał do ludzi z powodu czyjejś śmierci. Dzięki Bogu, że choć on nie żyje, jego dzieło trwa nadal. Cieszcie się z tego — nie z tego, że on nie żyje, ale z tego, że jego dzieło trwa; że Bóg wykorzystuje go w ten sposób lepiej, niż gdyby żył.

TAM1897 Q1 20.5Dlatego pozwólmy Bogu wejść i zająć całe miejsce, abyśmy kochali Boga całym sercem, całą duszą, całym umysłem i całą siłą. Na tym polega bycie misjonarzem.

TAM1897 Q1 20.6A pierwszą rzeczą, jaką należy uczynić, aby stać się takim misjonarzem, jest: „wyjdź ze swojego kraju”.