Nauka o zbawieniu – Nr 1

TAM1897 D 46.2Kazanie wygłoszone w piątek wieczorem, 12 lutego 1897 r. Opublikowane w „General Conference Daily Bulletins” z 16 lutego 1897 r., tom 1, nr 3, str. 46–47 oraz z 17 lutego 1897 r., tom 1, nr 4, str. 49–53.

TAM1897 D 46.3KAŻDY wie, że żyjemy w epoce bardzo naukowej, przynajmniej z nazwy, w deklaracjach i w dążeniach. Bóg pragnie, aby Jego lud zawsze nadążał za duchem czasu. Co więcej: pragnie, aby Jego lud zawsze wyprzedzał swoją epokę. W szczególności pragnie, aby Jego lud zawsze składał się z reformatorów, a aby ktoś mógł być reformatorem, musi wyprzedzać swoją epokę. Skoro więc żyjemy w epoce szczególnie naukowej – zarówno w teorii, jak i w praktyce – sprawa Boża, czyli Jego lud, musi być naukowa, aby sprostać wymaganiom epoki. Tak brzmi teza, do zgłębienia której zapraszam was dziś wieczorem. Pan chce, abyśmy – wy i ja – przyjęli tę tezę, zgłębili ją i budowali na jej fundamencie, aż przed światem okaże się, że jest ona naukowo poprawna. Jeśli wy i ja, jeśli wszyscy, którzy wyznają imię Chrystusa, uczynimy to, wówczas ta rzecz zostanie dokonana przez Pana. Świat to zobaczy, i świat to zobaczy niezależnie od tego, czy wy i ja mamy w tym udział, czy nie. Ponieważ jeśli wy i ja nie mamy w tym udziału, udział w tym będą mieli ci, którzy pozwolą Panu dokonać tego dowodu poprzez siebie; a jeśli wy i ja nie pozwolimy Mu tego uczynić, stracimy tę okazję.

TAM1897 D 46.4Ale powiecie: „Zbawienie jest dziełem ludu Bożego. Zbawienie jest jedyną sprawą Pana”. Tak właśnie mówili ci inni bracia. O tym była mowa w dzisiejszym popołudniowym wykładzie i o tym mówiliśmy we wszystkich wykładach z Listu do Hebrajczyków. Jest to lekcja, którą poznaliśmy w innych miejscach Pisma Świętego. A Pismo Święte mówi, że nie mamy znać niczego poza Jezusem Chrystusem i Nim ukrzyżowanym. Mówicie tak; tak, i ja też tak mówię. Mówię, że dzieło ludu Bożego – wszystko, co stanowi sprawę Bożą na świecie, jest dziełem zbawienia. I to dokładnie zgadza się z tym, co już stwierdziliśmy. Dlatego zbawienie jest nauką.

TAM1897 D 46.5Co więcej: zbawienie nie jest po prostu nauką, nie jest jedynie nauką; jest ono najważniejsze, kluczowe, stanowi centrum wszystkich nauk. Jest najbardziej naukową ze wszystkich rzeczy, którymi zajmują się umysły ludzi na tym świecie. Tak więc, gdy lud Boży przyjmie zbawienie Boże takim, jakim jest w Bogu; gdy Jego dzieło zbawienia na świecie będzie rzeczywiście odzwierciedlało Jego idee dotyczące zbawienia, wówczas światu zostanie objawiona nauka, która przewyższa wszystkie inne nauki. Wtedy lud Boży będzie mógł stanąć przed samymi królami nauki i nie wstydzić się tego w epoce nauki.

TAM1897 D 47.1Jestem całkowicie oddany tej prawdzie. I chcę, abyście dostrzegli, jak bardzo jest to prawda. Wy i ja jesteśmy oddani Bożemu zbawieniu. Chcę, abyście na podstawie Biblii – księgi wszelkiej prawdy – dostrzegli, że zbawienie jest nauką. Wtedy wraz ze mną będziecie oddani tej prawdzie.

TAM1897 D 47.2Najpierw więc chcę, abyście zastanowili się trzeźwo i sami przekonali się nie tylko, że zbawienie jest nauką, ale że jest najwyższą ze wszystkich nauk.

TAM1897 D 47.3Słowo „nauka” oznacza dosłownie wiedzę. Nauka botaniczna to wiedza o botanice. Nauka astronomiczna to wiedza o astronomii. Jeden z naukowców zdefiniował naukę jako „wynik myślenia”. Cała wiedza – nauka – jaką świat posiada na temat astronomii, jest wynikiem myślenia świata na temat astronomii.

TAM1897 D 47.4Otóż zbawienie jest poznaniem Boga: „A toć jest żywot wieczny, aby cię poznali samego prawdziwego Boga, i któregoś posłał, Jezusa Chrystusa.” Jest to zatem nauka. Jednak ta wiedza nie jest wytworem ludzkiego myślenia: jest ona wytworem Bożego myślenia. Albowiem „Czego oko nie widziało i ucho nie słyszało i na serce ludzkie nie wstąpiło, co nagotował Bóg tym, którzy go miłują. Ale nam to Bóg objawił przez Ducha swojego; albowiem duch wszystkiego się bada, i głębokości Bożych.” Dlatego zbawienie, będąc wytworem Bożego myślenia, jest nie tylko nauką, ale najwyższą ze wszystkich nauk.

TAM1897 D 47.5Ponownie: to, co świat uznaje za naukę – nauki przyrodnicze – jest wytworem ludzkiego myślenia. Ludzie myślą umysłem. To właśnie umysłem ludzie zajmują się więc wszystkimi tymi naukami. Ale zbawienie dotyczy samego umysłu. Która z nich jest zatem wyższa? Która jest wyższa – ta, która zajmuje się wszystkimi innymi rzeczami, czy ta, która zajmuje się tym, co zajmuje się wszystkimi innymi rzeczami? — Z pewnością ta druga. Skoro więc ludzie zajmują się wszystkimi innymi naukami za pomocą umysłu, a zbawienie zajmuje się samym umysłem, jest całkowicie jasne nie tylko to, że zbawienie jest nauką tak samo jak każda inna nauka, ale także to, że jest nauką wyższą od wszystkich innych nauk. Jest to najwyższa nauka, jaką może poznać ludzki umysł.

TAM1897 D 47.6I jeszcze raz: zbawienie dotyczy umysłu. Ale kto to jest, kto w zbawieniu i poprzez zbawienie zajmuje się umysłem? — To sam Bóg. Skoro więc to sam Bóg opracowuje i objawia tę naukę, a nauka ta jest wytworem Bożego myślenia, wynika z tego, że nauka o zbawieniu jest najwyższą, najgłębszą i najszerszą nauką, jaką zna nie tylko umysł ludzki, ale cały wszechświat.

TAM1897 D 47.7Przeczytajmy kilka fragmentów Pisma Świętego. „nie przypodobywajcie się temu światu, ale się przemieńcie przez odnowienie umysłu waszego”. Rzymian 12:2. „Przetoż tedy ja sam umysłem służę zakonowi Bożemu”. Rzymian 7:25. „wiemy, iż Syn Boży przyszedł i dał nam zmysł”. „my zmysł Chrystusowy mamy.” Jedynym sposobem, w jaki Pan może do nas dotrzeć, jest umysł. Obcuje z nami wyłącznie poprzez umysł. Rządzi nami wyłącznie poprzez nasze umysły. Spójrzcie: „ja sam umysłem służę zakonowi Bożemu, lecz ciałem zakonowi grzechu.” A pierwsze ze wszystkich przykazań brzmi: „Słuchaj, Izraelu! Pan, Bóg nasz, Pan jeden jest. Przetoż będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej, i ze wszystkiej myśli twojej”. „Przeto iż zmysł ciała jest nieprzyjacielem Bogu; bo się zakonowi Bożemu nie poddaje, gdyż też i nie może.” Umysł cielesny, który nie może podlegać prawu Bożemu – nie może – musi zostać przemieniony, musi zostać zastąpiony innym umysłem, który zawsze służy prawu Bożemu. Ta przemiana umysłu jest zbawieniem. To odnowienie umysłu jest dokonywane przez Boga w dziele Jego zbawienia i nie może być dokonane przez nikogo innego. Dlatego jest to najwyższa ze wszystkich nauk — najwyższa znana umysłowi człowieka, najwyższa znana wszechświatowi.

TAM1897 D 47.8Czy nie zaczynacie dostrzegać, dlaczego w „Świadectwach” mowa jest o „nauce o zbawieniu”?

TAM1897 D 49.1Chcę teraz, abyście dostrzegli, że inni też tak myślą. Chcę, abyście dostrzegli, że nie jestem w tym osamotniony. Chcę, abyście dostrzegli, że w tej kwestii mamy autorytet – autorytet naukowy – to znaczy autorytet osób, które rozumieją naukę.

TAM1897 D 49.2Gdybym mógł dziś wieczorem przedstawić wam dowody na to, że ci, którzy rozumieją wszystkie inne nauki lepiej niż ktokolwiek inny na tym świecie, świadczą, iż bardziej interesuje ich ta nauka niż wszystkie inne nauki razem wzięte, że dostrzegają w niej więcej tego, co warte ich uwagi, niż we wszystkich innych naukach razem wziętych, czy nie powiedzielibyście wtedy, że mogę śmiało mówić tak, jak mówię – z naukowego punktu widzenia? Cóż, mam właśnie takie grono — grono, które rozumie wszystkie inne nauki, i mam prawdziwie przedstawiony dowód, że są oni bardziej zainteresowani tą nauką niż wszystkimi pozostałymi razem wziętymi.

TAM1897 D 49.3W 1 Liście Piotra 1:10-12 apostoł mówi o zbawieniu, a ja czytam tam, co następuje:—

TAM1897 D 49.4O którem zbawieniu wywiadywali się i badali się prorocy, którzy o tej łasce, która na was przyjść miała, prorokowali. Badając się, na który albo na jaki czas objawiał Duch Chrystusowy, który w nich był, świadcząc pierwej o utrapieniach, które miały przyjść na Chrystusa i o wielkiej za tem chwale. Którym objawione jest, iż nie samym sobie, ale nam tem usługiwali, co wam teraz zwiastowano przez tych, którzy wam kazali Ewangieliję przez Ducha Świętego z nieba zesłanego, na które rzeczy pragną patrzyć Aniołowie.

TAM1897 D 49.5W jakie sprawy pragną wniknąć aniołowie? — W zbawienie Boże, gdy jest ono głoszone wraz z Duchem Świętym zesłanym z nieba. Greckie słowo oznaczające „pragnąć” oznacza tutaj „skupiać na czymś swoje serce”. A greckie słowo oznaczające „patrzyć” oznacza: „pochylić się nad czymś, aby to obejrzeć; patrzeć z głową pochyloną do przodu; przyglądać się z pochylonym ciałem; przyglądać się uważnie, badać z ciekawością — tak jak ktoś, kto chce się z czymś zapoznać”. Taka jest postawa aniołów wobec tematu zbawienia.

TAM1897 D 49.6Czy aniołowie rozumieją inne nauki – biologię, geologię, ichtiologię, astronomię – wszystkie inne nauki? Wiecie, że tak. Wszyscy wiedzą, że aniołowie dogłębnie rozumieją wszystkie inne nauki. Wszyscy wiedzą, że można z całą pewnością stwierdzić, iż wszyscy aniołowie rozumieją wszystkie inne nauki nieskończenie dogłębniej niż jakikolwiek człowiek rozumie lub kiedykolwiek rozumiał jakąkolwiek pojedynczą naukę. Jednak aniołowie są bardziej zainteresowani tematem zbawienia niż wszystkimi innymi naukami. Ci, którzy najlepiej znają wszystkie inne nauki, są najbardziej zainteresowani właśnie tą jedną. No cóż, zgodziliście się ze mną przed chwilą, że gdybym mógł powołać się na taki autorytet, powiedzielibyście, że możemy śmiało przyjąć to stanowisko. No to dalej, jesteśmy bezpieczni. Znajdujemy się w najlepszym towarzystwie – tak, w najlepszym towarzystwie naukowym. Istnieje autorytet, który rozstrzyga tę kwestię, autorytet naukowy.

TAM1897 D 49.7Nie zamierzam dziś wieczorem bawić się słowem „nauka”. Używam słów „nauka” i „naukowy” w odniesieniu do zbawienia jako słów absolutnie prawdziwych. Boże zbawienie jest rzeczywiście sprawą naukową, nie fałszywie tak zwaną, ale prawdziwie, w najwyższym stopniu naukową. Nie myślcie więc w żadnym wypadku, że bawię się słowami „nauka” czy „naukowy”. Używam ich zgodnie z prawdą, ponieważ w tym kontekście są one poprawne.

TAM1897 D 49.8Ale to nie wszystko: aniołowie nie tylko pragną to zgłębiać, jak ci, którzy chcą się czegoś dowiedzieć, ale faktycznie się czegoś dowiadują. Uczą się, zgłębiając to i badając. Otwórzcie List do Efezjan 3:8-11, a zobaczycie tę myśl wyrażoną w następujący sposób:—

TAM1897 D 50.1Mnie mówię, najmniejszemu ze wszystkich świętych dana jest ta łaska, abym między poganami opowiadał te niedościgłe bogactwa Chrystusowe. A iżbym objaśnił wszystkim, [pomijam słowo „ludzie”, ponieważ jest ono domyślne] jaka by była społeczność onej tajemnicy zakrytej od wieków w Bogu, który wszystko stworzył przez Jezusa Chrystusa; [Zauważcie, mam więc głosić niezgłębione bogactwa Chrystusa, aby wszyscy mogli zrozumieć, na czym polega wspólnota tej tajemnicy, która była ukryta w Bogu, a to ma na celu, służy celowi] Aby teraz przez zbór wiadoma była księstwom i mocom na niebiesiech nader rozliczna mądrość Boża. Według postanowienia wiecznego, które uczynił w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.

TAM1897 D 50.2Jaki jest „cel” tego, by ludzie to dostrzegli? — Aby księstwom i władzom „w niebiańskich miejscach” (inne tłumaczenia podają „w niebie”; to jest poprawne) stała się znana różnorodna mądrość Boża. Aniołowie, księstwa i władze gorliwie pragną zgłębiać tę ewangelię zbawienia, gdy jest ona głoszona wraz z Duchem Świętym zesłanym z nieba. Oni rzeczywiście przyglądają się jej i studiują. A gdy ją studiują, poznają nowe objawienia mądrości Bożej — różnorodnej mądrości Bożej — zgodnie z Jego odwiecznym zamysłem, który ustanowił w Chrystusie Jezusie, naszym Panu. Z innych fragmentów Pisma Świętego wiecie, że ta tajemnica Boża, ten odwieczny zamysł, objawia się w Ewangelii. Wiecie, że księstwa i władze w niebie nie są wieczne w pewnym sensie – nie istnieją od wieczności do wieczności. Istnieją od pewnego momentu do wieczności, tak jak wy i ja. Gabriel istnieje do wieczności tylko od momentu, w którym został stworzony. Nie istnieje od wieczności do wieczności.

TAM1897 D 50.3Ale Bóg istnieje od wieczności do wieczności. Od wieczności do wieczności istniał i istnieje zamysł – Jego wieczny zamysł, który został ustanowiony w Chrystusie Jezusie, naszym Panu. Ile czasu zajmie aniołom zgłębienie tego wiecznego zamysłu, wyczerpanie jego badania? – Aż do wieczności. To jest wystarczająco jasne. Skoro więc ten zamysł jest objawiony w Ewangelii, ujawniony poprzez tajemnicę Bożą, którą jest „Chrystus między wami, nadzieja ona chwały”, to jest wystarczająco jasne, że aniołowie go zgłębiają. A gdy się w niego wpatrują, widzą w nim objawioną różnorodną mądrość Bożą, zgodnie z Jego wiecznym zamysłem. Pragną go zgłębiać. Czynią to i w ten sposób się uczą.

TAM1897 D 50.4Cóż więc, skoro rozumieją wszystkie inne nauki lepiej niż jakikolwiek człowiek rozumie którąkolwiek z nich, skoro bardziej interesują się tym niż wszystkimi innymi i czerpią z tego wiedzę, czyż nie jest to fakt, na którym wy i ja możemy bezpiecznie polegać? Czyż nie jest to zatem temat bardziej godny naszej uwagi, naszego najwyższego myślenia, niż wszystkie inne razem wzięte? I czyż nie możemy skupić na tym naszych serc i poświęcić temu całą naszą duszę, nie będąc przy tym nienaukowymi? O, możemy, możemy! Zróbmy to.

TAM1897 D 50.5Nie zrozumcie mnie jednak źle. Nie atakuję innych nauk. Nie twierdzę, że wszystkie inne nauki należy ignorować, uznawać za błędne ogniki i za niegodne jakiejkolwiek uwagi. Nie; twierdzę jedynie, że ta jest większa od nich wszystkich; i że cokolwiek w nich badamy, musi być badane w podporządkowaniu tej, która jest większa od nich. Twierdzę tylko, że wszystkie inne muszą zająć co najmniej drugorzędne miejsce względem tej jednej, jeśli chcemy być naukowi.

TAM1897 D 50.6Pomyślcie o tym! Weźmy nasze własne, naturalne umysły, którymi posługujemy się w innych naukach. Czy ja, czy jakikolwiek człowiek, byłbym ściśle naukowy, poświęcając swoje najlepsze i najwyższe myślenie jednej nauce, mając poświadczenie najwyższego możliwego autorytetu, że istnieje nauka wyższa? Czy to byłoby naukowe? — Nie. Cóż, widzimy więc, że jest to nauka; że jest to nauka najwyższa. Zatem każdy człowiek, który nie poświęca przede wszystkim swoich najwyższych i najlepszych przemyśleń oraz wszystkich swoich sił tej nauce i nie pozwala jej przewodzić wszystkim innym naukom, z natury rzeczy nie postępuje naukowo.

TAM1897 D 50.7I nie jest też mądry. Czym bowiem jest ta nauka? — Zbawieniem. Bardzo dobrze. I jest to życie wieczne. Załóżmy, że poświęcę całe swoje życie, wszystkie swoje siły innym naukom, zaniedbując tę lub uznając ją za gorszą – czy ją osiągnę? — Nie. Ile czasu będę miał zatem na studiowanie innych nauk? — Co najwyżej tylko kilka lat. Wtedy moja praca nad tymi naukami dobiegnie końca na zawsze i nigdy więcej nie będę miał okazji ich studiować.

TAM1897 D 50.8Ale jeśli najpierw zajmę się tym jednym, a pozostałe odłożę na dalszy plan, dopóki nie zapewnię sobie tej jednej, to czy będę miał szansę zgłębić pozostałe? — Tak. Jak długo? — Aż po wieczność. Ach, czyż nie jest to zatem mądre postępowanie? Czyż nie jest to jedyne mądre rozwiązanie? I czyż nie jest to jedyne naukowe i rozsądne rozwiązanie? — Z pewnością tak. No to bądźmy naukowi, ściśle naukowi, w najwyższym stopniu naukowi.

TAM1897 D 50.9Spójrzmy teraz nieco dalej. Ten pierwszy fragment, który rozważaliśmy, dotyczący aniołów, zaczyna się od proroków w następujący sposób: „O którem zbawieniu wywiadywali się i badali się prorocy, którzy o tej łasce, która na was przyjść miała, prorokowali”, gdy z góry świadczyli o cierpieniach Chrystusa i o chwale, która miała po nich nastąpić.

TAM1897 D 51.1Oto przez proroków została spisana, tak jak ją tu mamy, ta nauka o zbawieniu, ten owoc Bożego myślenia na temat zbawienia. Ta księga nauki, ta nauka o zbawieniu, przyszła przez proroków. Czy wiedzieli oni coś o innych naukach? — Tak.

TAM1897 D 51.2Możemy to znaleźć w wielu miejscach — więcej, niż zdążylibyśmy dziś wieczorem omówić. Przyjrzyjmy się jednak dwóm lub trzem punktom, aby uświadomić sobie, że rzeczywiście posiadali oni wiedzę o tych naukach.

TAM1897 D 51.3W piętnastym rozdziale Pierwszego Listu do Koryntian znajduje się stwierdzenie naukowe, które zostało sformułowane około tysiąca siedmiuset lat przed tym, jak odkryła je nauka. Było tam przez wszystkie te wieki, ale naukowcy zajmujący się tą dziedziną nie doszli do niego w drodze własnego rozumowania. Jest to stwierdzenie prawdy z zakresu astronomii. Każdy, kto wierzył w to stwierdzenie zawarte w Biblii, oczywiście wiedział o tym przez cały czas, nawet jeśli nigdy nie słyszał słowa „astronomia”; jednak nauka ludzka nie znała tego i odkryła to dopiero po tak długim czasie.

TAM1897 D 51.4Kolejna refleksja: kiedy autor biblijny sformułował to stwierdzenie naukowe, które tysiąc siedemset lat później naukowcy uznali za poparte naukowo, czyż nie było ono przez cały ten czas tak samo prawdziwym stwierdzeniem naukowym, jak po jego odkryciu? — Z całą pewnością. Czyż nie było nim już wtedy, gdy autor je zapisał? — Oczywiście. Fragment ten znajduje się w 1 Liście do Koryntian 15:41:—

TAM1897 D 51.5Insza chwała słońca, a insza chwała księżyca, i insza chwała gwiazd; albowiem gwiazda od gwiazdy różna jest w jasności.

TAM1897 D 51.6Sto lat temu nie było to wiadome, ponieważ mniej więcej tyle czasu temu pewien człowiek, który uważał się za znaczącego astronoma i był tak postrzegany wśród swoich kolegów, skrytykował to stwierdzenie jako nieprawidłowe i jako dowód niewiedzy autorów Biblii; ponieważ sądził (to znaczy autor Biblii sądził), że jedna gwiazda różni się od drugiej pod względem chwały, jasności, a nie odległości. Tak brzmi stwierdzenie tego krytyka na ten temat. Jego pogląd – a wypowiadał się on w imieniu nauki astronomicznej – polegał na tym, że jedynym powodem, dla którego jedna gwiazda wydaje nam się jaśniejsza i piękniejsza od innej, jest to, że jedna znajduje się bliżej nas niż druga, dzięki czemu dociera do nas więcej jej światła. Jednak dzisiaj we wszystkich dziedzinach nauki uznaje się za prawdę, że między gwiazdami istnieje tak samo duża różnorodność pod względem ich wspaniałości, piękna i barw, jak między kwiatami na ziemi. Gdybyśmy więc mogli ujrzeć wszystkie kwiaty na ziemi rozłożone przed nami na rozległym polu, w całej ich okazałości i różnorodności barw, a następnie moglibyśmy zobaczyć gwiazdy na niebie tak wyraźnie, jak widzimy te kwiaty, dostrzeglibyśmy, że jedne są równie różnorodne i piękne jak drugie. Teraz jest to powszechnie wiadome, ale nie było to znane w czasie, gdy fragment ten został napisany do Koryntian.

TAM1897 D 51.7Zastanówmy się więc: czyż nie było to stwierdzenie naukowe, czyż nie było to wyrażenie prawdy naukowej w dniu, w którym Paweł to napisał i wysłał do Koryntu, tak samo z całą pewnością, jak jest to prawdą dzisiaj? To, że nauka odkryła, iż jest to prawda, nie uczyniło tego prawdą, ani nie dodało ani odrobiny do jej wagi jako prawdy. Ich odkrycie po prostu pokazało, że odkryli coś, co było prawdą, ale czego wcześniej nie znali, ponieważ nie wierzyli w Biblię. Gdyby tylko przeczytali to w Biblii, uwierzyli w to i przyjęli to, znaliby ten fakt naukowy na długo przed tym, zanim odkryli go naukowcy.

TAM1897 D 51.8Istnieje jeszcze inna nauka: pewnego dnia sir Isaac Newton siedział pod jabłonią. Z gałęzi obok niego spadło jabłko. Jabłka spadały z drzew już wielokrotnie. Widział już wcześniej, jak jabłka spadają z drzew. Jednak tego dnia był w nastroju sprzyjającym rozmyślaniom i zaczął się zastanawiać. Dlaczego to jabłko spadło? Musiało to wynikać z tego, że Ziemia wywarła na nie pewien wpływ, przyciągając je do siebie. Ziemia, będąc większa od jabłka, przyciągała je do siebie, gdy tylko oderwało się od drzewa. Powiedział: „Jeśli wezmę to jabłko i rzucę je tak wysoko, jak tylko potrafię, spadnie ono z powrotem na ziemię. Jeśli więc to wpływ Ziemi sprawił, że spadło na tę niewielką odległość, to kiedy rzucę je tak wysoko, jak tylko potrafię, a ono wróci z powrotem, będzie to dowodem, że wpływ Ziemi sięga tak daleko od niej, przyciąga ten przedmiot i sprowadza go z powrotem. Gdybym mógł rzucić je na wysokość mili, a ono wróciłoby, wówczas byłoby oczywiste, że siła ta sięga na odległość mili, by sprowadzić ten przedmiot z powrotem”. Następnie powiedział: „Jeśli to prawda, to siła ta powinna sięgać aż do Księżyca. Zastanawiam się, czy rzeczywiście sięga aż do Księżyca? Pójdę i sprawdzę”. Poszedł do swojego domu, usiadł tam, wyjął astronomiczne obliczenia dotyczące orbity Księżyca i wykonał długą serię obliczeń. Jednak wyniki nie pasowały. Próbował raz po raz, ale wyniki nie pasowały; nie mógł sprawić, by ten wpływ sięgał aż do Księżyca.

TAM1897 D 52.1Odłożył tę sprawę na około dziesięć lat, o ile dobrze pamiętam, zanim ponownie się nią zajął. Pewnego dnia opublikowano nowe obliczenia orbity Księżyca, korygujące pewne nieścisłości w poprzednich danych. Kiedy to opublikowano, Newton powiedział: „Ciekawe, czy to da mi to, czego potrzebuję”. Zdobył dane, zabrał się do pracy i wykonał długą serię obliczeń, która oczywiście zadziwiłaby zarówno was, jak i mnie. W końcu jednak gdy do końca obliczeń zostały mu już tylko dwie lub trzy cyfry i zobaczył, że wszystko się zgadza. Był tak przytłoczony tym cudownym odkryciem, że nie był w stanie dokończyć obliczeń. Pióro wypadło mu z ręki i musiał poprosić przyjaciela, by dokończył to za niego. Przyjaciel to uczynił, a sir Isaac Newton udowodnił fakt naukowy, a raczej stworzył nową naukę. Nazywa się ona grawitacją. Od tamtej pory jego imię przeszło do historii.

TAM1897 D 52.2To było rzeczywiście wielkie osiągnięcie. A jednak było to zapisane w Biblii dwa i pół tysiąca lat przed tym, jak sir Isaac Newton odkrył to w naturze. Grawitacja to po prostu równowaga wszechświata. Jest to ta zasada, to prawo – jak powiedzieliby naukowcy – dzięki któremu utrzymywana jest równowaga wszechświata. Oznacza to, że każde ciało we wszechświecie oddziałuje na każde inne ciało i pozostaje z nim w równowadze. Nie tylko każde ciało, ale każda cząstka materii we wszechświecie przyciąga i oddziałuje na każdą inną cząstkę materii we wszechświecie.

TAM1897 D 52.3W świecie fizycznym jest to po prostu fakt odpowiadający temu, o czym mówiliśmy dziś po południu na lekcji biblijnej, w odniesieniu do życia. Odkryliśmy, że nie można dotknąć nikogo ani niczego, aby nie stało się to znane w całym wszechświecie. Żaden wróbel nie spadnie bez wiedzy waszego Ojca, a upadek tego wróbla odczuwalny jest w całym wszechświecie. Jest to po prostu fakt odpowiadający temu.

TAM1897 D 52.4Istnieje również fakt duchowy, który odpowiada tym dwóm.

TAM1897 D 52.5Dokąd ujdę przed duchem twoim? a dokąd przed obliczem twojem uciekę? Jeźlibym wstąpił do nieba, jesteś tam; i jeźlibym sobie posłał w grobie, i tameś przytomny. Wziąłlibym skrzydła rannej zorzy, abym mieszkał na końcu morza, I tamby mię ręka twoja prowadziła, a dosięgłaby mię prawica twoja. Psalm 139:7-10.

TAM1897 D 52.6Kiedy wy i ja myślimy właściwą myśl, czy jest ona dostrzegana gdziekolwiek indziej? Mamy złą myśl. Czym jest zła myśl? — Grzech. Gdzie więc zaczyna się grzech? — W myśli. Czy mój grzech jest dostrzegany gdziekolwiek indziej we wszechświecie poza mną samym? Kto go dostrzega? — Bóg, przez swojego Ducha. O, czyż więc istnieje w naszym wszechświecie jakiś fakt duchowy, która nie jest dostrzegana? Nie jest odczuwana? Albo jakaś myśl, dobra czy zła, która nie jest odczuwana? Czy nie postrzegacie zatem grawitacji jako nauki? Sir Isaac Newton odkrył we wszechświecie prawdę, która odpowiada innym prawdom wszechświata.

TAM1897 D 52.7Prawo, które odkrył Newton, jest, jak już powiedziałem, tym, dzięki któremu utrzymywana jest równowaga wszechświata. Teraz przeczytam fragment Pisma Świętego, który pokazuje, że było to znane dwa tysiące pięćset lat przed odkryciem Newtona. Izajasz 40:12:—

TAM1897 D 52.8Kto zmierzył wody garścią swoją, a niebiosa piędzią rozmierzył? a kto proch ziemi miarą zmierzył? kto zważył na wadze góry, a pagórki na szalach?

TAM1897 D 52.9Kiedy góry i pagórki zostały ustanowione, były one zrównoważone względem siebie. Czy Bóg tak to ustalił, aby zachować tę równowagę? Jaka jest naukowa nazwa prawa, dzięki któremu utrzymywana jest równowaga rzeczy? — Grawitacja. O czym zatem mówił Izajasz? — O grawitacji. Z pewnością tak.

TAM1897 D 52.10Naukowiec ilustruje ten fakt na przykładzie małego kwiatka zwanego przebiśniegiem. Pomyślcie o dwóch rodzajach kwiatów, które rozmnażają się z nasion. Jeden to kwiat stojący, a drugi to kwiat opadający. Zauważyliście zapewne w kwiatach małe wrzeciona otaczające wrzeciono centralne. W kwiecie stojącym, który rozmnaża się z nasion, środkowe wrzeciono jest zawsze krótsze od otaczających go. Jeśli natomiast jest to kwiat opadający, środkowe wrzeciono jest dłuższe od otaczających go. Powodem tego jest fakt, że pyłek kwiatowy znajdujący się na otaczających wrzecionach musi opadać na to środkowe, w przeciwnym razie nie może dojść do rozmnażania się kwiatu.

TAM1897 D 52.11W kwiecie stojącym, który rozmnaża się z nasion, to centralne wrzeciono musi być krótsze od pozostałych, aby pyłek z pozostałych wrzecion mógł na nie spaść. Gdyby było dłuższe, pyłek spadłby poniżej i nie trafiłby na nie, przez co nie mogłoby powstać nasiono. Jeśli jest to kwiat opadający, a wrzeciono to jest krótsze od pozostałych, pyłek spadnie obok i ponownie nie powstanie nasiono. Zatem w każdym kwiecie stojącym, który rozmnaża się z nasion, wrzeciono środkowe jest krótsze od otaczających je. W każdym kwiecie opadającym, który rozmnaża się z nasion, wrzeciono środkowe jest dłuższe.

TAM1897 D 53.1Przebiśnieg rozmnaża się z nasion. I choć jest to kwiat stojący, to jednak środkowe wrzeciono jest dłuższe od otaczających je. Jak to możliwe? Powtórzę to jeszcze raz, abyście lepiej zrozumieli: Przebiśnieg jest właściwie kwiatem wyprostowanym i rozmnaża się z nasion. Środkowe wrzeciono powinno więc być krótsze od pozostałych. A jednak jest dłuższe. Jak więc może rozmnażać się z nasion? Pan o to zadbał. Ustanowił to tak, że choć jest to kwiat stojący, to jednak pochyla się i opada. Dlatego środkowe wrzeciono jest dłuższe od pozostałych w tym właśnie kwiecie stojącym. Rośnie i stoi prosto, aż zakwitnie, dojrzeje i będzie gotowy do rozmnażania. Właśnie wtedy opuszcza główkę, a gdy pyłek opadnie na swoje miejsce, mały kwiatek ponownie się podnosi i stoi.

TAM1897 D 53.2To już samo w sobie jest piękne; ale właśnie tu pojawia się ilustracja prawa grawitacji. Ten naukowiec wyjaśnia mi, że to, co sprawia, iż kwiat opada i pochyla głowę, to przyciąganie Ziemi. To prawda. Co sprawia, że jabłko spada? — Ciężar. Ale ciężar to po prostu grawitacja — od łacińskiego słowa „gravus”, oznaczającego ciężar. Co sprawia, że ten stojący kwiat pochyla głowę? — Ciężar Ziemi. Ale dlaczego ciężar Ziemi nie sprawia, że ten kwiat pochyla głowę wcześniej? — Ach, kiedy Bóg stworzył ten mały kwiatek, zrównoważył Ziemię, a nawet cały wszechświat, dostosowując je do jego potrzeb. Kiedy Bóg stworzył ten skromny przebiśnieg, utrzymał wszechświat w równowadze i dostosował go do potrzeb tego malutkiego kwiatka! A jeśli Bóg troszczy się o ten malutki kwiatek, czyż nie będzie się o wiele bardziej troszczył o was, o ludzie małej wiary?

TAM1897 D 53.3Otóż ten naukowiec mówi mi, że gdyby Ziemia — a oczywiście i wszechświat — była o jeden funt lub jedną uncję cięższa niż jest, sprawiłoby to, że przebiśnieg opadłby przed właściwym czasem; ponieważ, będąc cięższa, wywierałaby na niego większy wpływ. A w takim przypadku pierwszy przebiśnieg byłby ostatnim. Aby jednak ten mały przebiśnieg mógł żyć i radować ludzkość aż do końca świata, Bóg dostosował wszechświat dokładnie do potrzeb tego kwiatu, tak że gdy nadchodzi właściwy moment, ciężar jest dokładnie wystarczający, by go pochylić. Wtedy, gdy zwisa, aby mogło nastąpić rozmnażanie, z korzeni napływa nowa siła, łodyga staje się nieco sztywniejsza, a kwiat pokonuje grawitację i stoi jak poprzednio.

TAM1897 D 53.4Kto zmierzył wody garścią swoją, a niebiosa piędzią rozmierzył? a kto proch ziemi miarą zmierzył? kto zważył na wadze góry, a pagórki na szalach?

TAM1897 D 53.5Kto ustalił równowagę wszechświata? — Bóg. Izajasz stwierdził to prawie dwa tysiące pięćset lat przed tym, jak odkrył to sir Isaac Newton. Czy nie było to faktem naukowym, gdy Izajasz to zapisał? — Tak. Czy nie było to odnotowane przez wszystkie te wieki? — Tak. Czy przez cały ten czas nie była to prawda naukowa? — Była. Czy stała się ona jeszcze bardziej naukową prawdą, gdy odkrył ją Newton? — Nie; naukowcy dowiedzieli się czegoś, czego wcześniej nie wiedzieli, ale w Biblii było to zapisane przez cały czas.

TAM1897 D 53.6Zastanówcie się nad tymi sprawami. Bóg tego od nas oczekuje. Chce, abyśmy dostrzegli, że zbawienie, Słowo, które nam dał i do którego kieruje nasze najwyższe myśli, nie jest jakąś drobną, drugorzędną kwestią, ale największą rzeczą, jaką świat może kiedykolwiek poznać. Jest to największa rzecz, jaką nauka świata może kiedykolwiek poznać. Jest to najważniejsza nauka, jaką świat może kiedykolwiek poznać.

TAM1897 D 53.7Nie powinniśmy jednak studiować jej po to, by być naukowymi. Powinniśmy ją studiować, aby zostać zbawionymi; a bycie zbawionym jest naukowe.