Z Babilonu i Egiptu · Poselstwo Trzeciego Anioła – 1897

TAM1897 Q1 45.8Kazanie wygłoszone w poniedziałek wieczorem, 15 marca 1897 r. Opublikowane w „General Conference Bulletin”, pierwszy kwartał 1897 r., tom 2, nr 1, str. 45–54.

TAM1897 Q1 45.9W naszej wczorajszej lekcji doszliśmy do momentu w historii Judy, kiedy kłopoty ze strony Asyrii zalewały kraj niczym potop. Pragnęli przed nimi uciec, a Pan wzywał ich, by szukali Go całym sercem, aby mógł ich wybawić. Starali się sami się wybawić poprzez sojusze, przymierza i porozumienia z Egiptem.

TAM1897 Q1 45.10Tak trwało to aż do momentu w życiu Ezechiasza, kiedy wszelka pomoc z Egiptu została całkowicie odcięta – nie dlatego, że on tego chciał, ale dlatego, że tak się po prostu stało. Król Asyrii przeszedł między Jeruzalemem a Morzem Śródziemnym i ustawił się pomiędzy armiami Egiptu a Jeruzalemem, aby uniemożliwić połączenie sił Judy i Egiptu. W ten sposób mógł pokonać każdą z nich z osobna.

TAM1897 Q1 45.11Kiedy Sennacheryb po raz pierwszy wyruszył przeciwko Jeruzalemowi, postąpił tak samo, a Ezechiasz popełnił tak wielki błąd, że w Piśmie Świętym zapisano, iż wyszedł do króla asyryjskiego i rzekł: „Zgrzeszyłem; odciągnij odemnie, cokolwiek na mię włożysz, poniosę.” Król Asyrii nałożył na niego trzydzieści talentów złota i trzysta talentów srebra, a Ezechiasz musiał ograbić dom Boży, aby zapłacić daninę.

TAM1897 Q1 45.12Przyczyną tych kłopotów było to, że mieszkańcy Ekronu zbuntowali się przeciwko Asyryjczykom; jednak król Ekronu pozostał wierny królowi Asyrii i nie przyłączył się do buntu ludu. Wtedy lud siłą uprowadził go do Jeruzalemu i przekazał go Ezechiaszowi pod opiekę. A Ezechiasz go przyjął. Ezechiasz tak bardzo sympatyzował z ich buntem przeciwko królowi Asyrii, że był gotów w takim stopniu się do niego przyłączyć.

TAM1897 Q1 45.13Król Asyrii przybył i zajął Ekron. Następnie udał się do Jeruzalemu, aby sprowadzić króla Ekronu i ponownie posadzić go na tronie w Ekronie. Ezechiasz ufortyfikował miasto, wznosząc wały obronne i wszystkie niezbędne umocnienia; jednak to nie pomogło, nie uratowało ich, ponieważ Bóg nie mógł ich w ten sposób wybawić. Przeczytam relację Sennacheryba z tej kampanii, a także relację biblijną. Te dwie relacje są ze sobą powiązane w książce „Empires of the Bible” na stronie 322 i na trzech kolejnych stronach. Zacznę od akapitu 15. Sennacheryb opowiada, jak mieszkańcy Ekronu zbuntowali się, a ich króla pojmali i uwięzili. Mówi on:—

TAM1897 Q1 46.1Arcykapłani, szlachta i mieszkańcy Ekronu, którzy swego króla Padiaha (wyznającego wiarę i kult Asyrii) zakuli w żelazne łańcuchy i wydali Ezechiaszowi, królowi Judy, i którzy okazali wrogość wobec bóstwa, ci ludzie byli teraz przerażeni w głębi serca.

TAM1897 Q1 46.2I przejął miasto, a następnie dodaje: „Ezechiasz, król Judy, nie poddał się mojemu jarzmu”. Następnie Biblia mówi: Dlatego „ruszył się Sennacheryb, król Assyryjski, przeciw wszystkim miastom Judzkim obronnym, i wziął je.” Potem Sennacheryb mówi:—

TAM1897 Q1 46.3Czterdzieści sześć z tych miast, potężnych fortec, oraz niezliczone miasta na ich terytorium, wyposażone w machiny wojenne, oblegałem, zdobywałem, plądrowałem i zaliczałem do łupów... Dwieście tysięcy sto pięćdziesiąt osób, małych i wielkich, mężczyzn i kobiet, koni, klaczy, osłów, wielbłądów, wołów i owiec, których nie dało się zliczyć, zabrałem spośród nich i rozdzieliłem jako łupy.

TAM1897 Q1 46.4Następnie Biblia mówi:—

TAM1897 Q1 46.5A widząc Ezechyjasz, że przyciągnął Sennacheryb, a iż twarz swoję obrócił, aby walczył przeciw Jeruzalemowi: Tedy wszedł w radę z książętami swymi i z rycerstwem swem, aby zatkali źródła wód, które były za miastem; i pomogli mu. Bo zebrawszy się lud wielki zatkali wszystkie źródła, i potok, który płynął przez pośrodek ziemi, mówiąc: Czemużby przyszedłszy królowie Assyryjscy mieli znaleść tak wiele wód? A pokrzepiwszy się, pobudował wszystkie mury obalone, i nabudował wież, przytem zewnątrz drugi mur; i zmocnił Mello w mieście Dawidowem, i poczynił broni bardzo wiele, i tarczy.

TAM1897 Q1 46.6Teraz Sennacheryb mówi:—

TAM1897 Q1 46.7On [Ezechiasz] sam, niczym ptak w klatce, w Jeruzalemie, swoim królewskim mieście, zamknąłem go; przeciwko niemu zbudowałem wieże oblężnicze (gdyż rozkazał odnowić wały przy wielkiej bramie swojego miasta).

TAM1897 Q1 46.8A teraz Biblia mówi:—

TAM1897 Q1 46.9Postanowił też hetmanów wojennych nad ludem, których zgromadził do siebie na ulicę bramy miejskiej, i mówił łaskawie do nich, a rzekł: Zmacniajcie się, i mężnie sobie poczynajcie; nie bójcie się, ani się lękajcie twarzy króla Assyryjskiego, ani twarzy wszystkiego mnóstwa, które jest z nim; bo większy jest z nami niżeli z nim. Z nimi jest ramię cielesne; ale z nami jest Pan, Bóg nasz, aby nas ratował i odprawiał wojny nasze. Tedy spoległ lud na słowach Ezechyjasza, króla Judzkiego.

TAM1897 Q1 46.10Wszystko to byłoby prawdą, gdyby tylko był on niewinny w tej sprawie; ale ponieważ w tym czasie w Jeruzalemie przebywał w więzieniu Padiah, król Ekronu, Pan nie mógł poprzeć Ezechiasza w obranej przez niego drodze obrony miasta. W związku z tym Sennacheryb mówi:—

TAM1897 Q1 46.11Samego Ezechiasza ogarnął strach przed hańbą mojego majestatu; a także Urbi, jego własnych żołnierzy oraz innych żołnierzy, których sprowadził do Jeruzalemu, swojego królewskiego miasta.

TAM1897 Q1 46.12Następnie Biblia mówi:—

TAM1897 Q1 46.13Tedy włożył król Assyryjski na Ezechyjasza, króla Judzkiego, dań trzy sta talentów srebra, i trzydzieści talentów złota. I dał Ezechyjasz wszystko srebro, które się znalazło w domu Pańskim i w skarbach domu królewskiego. Onegoż czasu obłupił Ezechyjasz drzwi domu Pańskiego, i słupy, które samże Ezechyjasz, król Judzki, był obył, a dał je królowi Assyryjskiemu.

TAM1897 Q1 46.14A o tym Sennacheryb mówi:—

TAM1897 Q1 46.15Do poprzedniej daniny, uiszczanej co roku, dodałem daninę sojuszniczą mojego panowania i nałożyłem ją na niego… Robotnicy, żołnierze i budowniczowie, których zgromadził w Jeruzalemie – swoim królewskim mieście – w celu jego ufortyfikowania, płacili teraz daninę. Trzydzieści talentów złota, 800 talentów srebra; tkaniny szkarłatne, haftowane; duże kamienie szlachetne; leżanki z kości słoniowej, ruchome trony z kości słoniowej, skóry bawołów, drewno dan, drewno ku, wielki skarb wszelkiego rodzaju; oraz swoje córki, eunuchów ze swego pałacu, mężczyzn i kobiety wykonujących muzykę wysłał za mną do Niniwy, mojego królewskiego miasta. Wysłał też swojego posłańca, by złożył daninę i oddał hołd. Miasta, które splądrowałem, odciąłem od jego królestwa i przekazałem je Mitinti, królowi Aszdodu, Padiahowi, królowi Ekronu, oraz Zilli-Belowi, królowi Gazy. Zmniejszyłem jego królestwo.

TAM1897 Q1 46.16Oto pełna historia tego wersetu z Pisma Świętego, w którym jest napisane, że Ezechiasz wysłał posłów do króla Asyrii i rzekł: „Zgrzeszyłem; odciągnij odemnie, cokolwiek na mię włożysz, poniosę.”

TAM1897 Q1 46.17Jakiś czas później Ezechiasz wysłał posłów do Egiptu, a Egipt zawarł sojusz z Ezechiaszem i wysłał wojsko. Sennacheryb dowiedział się o tym na tyle wcześnie, by rozmieścić swoje wojska między Egiptem a Jeruzalemem. Następnie wysłał najpierw wezwanie do Jeruzalemu do Ezechiasza, aby się poddał i czekał, aż powróci z Egiptu, a wtedy przybędzie i zabierze ich wszystkich do niewoli do kraju podobnego do ich własnego, który będzie równie dobry jak ich. Ale Ezechiasz kazał im w ogóle nie odpowiadać, a posłaniec powrócił do Lachisz i stwierdził, że król udał się do Libny, gdzie złożyli mu sprawozdanie.

TAM1897 Q1 46.18Wtedy Sennacheryb usłyszał, że zbliżają się wojska egipskie, i ponownie wysłał list do Jeruzalemu, w którym opisał, co on sam może uczynić, a czego Pan nie może; oraz że Ezechiasz nie powinien polegać na Panu, ponieważ Pan nie może ich wyrwać z jego rąk; a także, że gdy upora się z królem Egiptu, przybędzie do Jeruzalemu, a miasto poniesie tego konsekwencje.

TAM1897 Q1 46.19W tym czasie Ezechiasz nauczył się ufać Panu, gdyż nie miał nikogo innego, komu mógłby zaufać. W końcu został zmuszony do zaufania Panu. Dlatego udał się do świątyni, złożył list Sennacheryba przed Panem i rzekł do Pana: „Oto jest; nie możemy nic zrobić. Panie, ujmij się za nami”. I Pan tak uczynił. Tej nocy wojska Sennacheryba zostały zniszczone, a on sam powrócił do Niniwy. Tak więc w końcu, poprzez wszystkie te ciężkie czasy, te nieszczęścia, które na nich spadły i które tak całkowicie ich odcięły, że nie mogli liczyć na żadną pomoc ani z Egiptu, ani z żadnego innego miejsca, zostali doprowadzeni tam, gdzie Pan chciał ich mieć od samego początku – tam, gdzie mógł ich wybawić.

TAM1897 Q1 47.1Gdyby tylko przez cały czas polegali na Panu tak, jak wtedy, Pan przez cały czas czyniłby dla nich to, co uczynił wtedy. Nigdy nie zostaliby podporządkowani Asyrii, ani nie mieliby nic wspólnego z Egiptem. Nigdy nie zostaliby ograbieni i uprowadzeni do niewoli. Zawsze pozostaliby ludem Pana i Jego królestwem, mieszkając osobno, nie będąc zaliczani do narodów.

TAM1897 Q1 47.2Nie muszę szczegółowo śledzić historii Judy. Jest to po prostu powtórka historii dziesięciu plemion. Byłoby to jedynie powtórzeniem historii, którą omówiliśmy wczoraj wieczorem, aż doszlibyśmy do momentu, w którym Pan posłał swego proroka do Sedekiasza, ostatniego króla, i rzekł: „Zdejm tę czapkę, a zrzuć tę koronę, która już nigdy takowa nie będzie; tego, który w poniżenie przyszedł, wywyższę, a wywyższonego poniżę. W niwecz, w niwecz, w niwecz ją obrócę, czego pierwej nie bywało, aż przyjdzie ten, co do niej ma prawo, którem mu dał.”

TAM1897 Q1 47.3Wkrótce potem cały lud został uprowadzony do niewoli babilońskiej — z wyjątkiem najbiedniejszych z tej ziemi, którzy nie mieli nic. Zostawiono ich w tej ziemi, aby ją posiadali tak, jak zechcą. Tak więc w tamtych czasach bycie biednym i nieposiadanie niczego było korzyścią; a zostało to zapisane dla zrozumienia wszystkich ludzi, którzy obecnie żyją na ziemi. Obecnie bycie bogatym i posiadanie wielkich majątków nie jest błogosławieństwem. Wkrótce nadejdą dni, kiedy to ci, którzy są biedni i nie mają nic, będą mieli się najlepiej na tym świecie. Tak właśnie było, gdy Jeruzalem zostało zniszczone w tamtych czasach, a jej mieszkańcy zostali uprowadzeni do niewoli babilońskiej lub zabici.

TAM1897 Q1 47.4W tamtym czasie ci, którzy nic nie mieli, mogli mieć domy w dowolnym miejscu na tej ziemi, gdyż cała ziemia należała do nich. Wszyscy inni zostali uprowadzeni do niewoli. I tak będzie ponownie. Ci, którzy trzymają się kurczowo dóbr tego świata, ci, którzy będą bogaci, zostaną uprowadzeni do niewoli przez swoje bogactwa i zginą wraz z całym światem. Wtedy ci, którzy są ubodzy w dobra tego świata i nie mają nic, ponieważ wszystko poświęcili sprawie Bożej — oni będą mieszkać w ziemi Pańskiej, gdy wszyscy mieszkańcy ziemi zostaną uprowadzeni do niewoli, a cała ziemia ulegnie zniszczeniu.

TAM1897 Q1 47.5Ta relacja o odstępstwie Izraela i jego zniszczeniu nie została napisana na próżno. Księga Ozeasza i proroctwa, o których była mowa wczoraj wieczorem, nie zostały napisane na próżno. Ósmy rozdział Księgi Izajasza nie został napisany na próżno. Słowa te zostały napisane dla nas i musimy je brać pod uwagę w naszych czasach.

TAM1897 Q1 47.6Teraz dochodzimy do dni ostatecznych Judy. Przeczytajcie Księgi Jeremiasza i Ezechiela. Stanowią one dzisiaj prawdę obecną dla adwentystów dnia siódmego, tak samo jak Księga Objawienia. Księgi Jeremiasza i Ezechiela zostały napisane dla nas, na których nadeszły końce świata, ponieważ powstały one w czasach, gdy nadszedł koniec Judy; a zniszczenie Jeruzalemu oraz czasy, które mu towarzyszyły, zostały po prostu zapisane, aby wskazać wszystkim ludziom na świecie czasy, gdy koniec świata i jego zniszczenie są bliskie, oraz aby ostrzec ich przed wydarzeniami, które będą temu towarzyszyć, i nieszczęściami, które się z tym wiążą.

TAM1897 Q1 47.7Izrael wybrał króla wbrew sprzeciwowi Pana. Kiedy zostali rozdzieleni, dziesięć plemion doszło do punktu, w którym musiały powiedzieć: „Nie mamy króla”; a Pan rzekł: „Ja będę waszym królem”. Ponownie odpowiedzieli: „Nie; musimy mieć króla”. I mieli kolejnego, który był ostatnim. Potem nie mieli już ani króla, ani królestwa; zostali jednak uprowadzeni do niewoli i zaginęli na zawsze, ponieważ nie chcieli, by Pan był ich królem.

TAM1897 Q1 47.8Juda przetrwała jeszcze jakiś czas, a potem nastąpiło to, o czym przed chwilą czytaliśmy: „Zdejm tę czapkę, a zrzuć tę koronę” – Juda nie może już mieć króla. Jest zmuszona powiedzieć: „Nie mamy króla”. Ma udać się do niewoli babilońskiej. Lud i plemiona jako takie nie miały już królów, aż do przyjścia ich prawdziwego Króla, któremu przysługuje prawo do panowania i rządzenia; a nawet wtedy byli tak zdeterminowani, tak przepełnieni tym samym duchem, który odrzucił Boga za dni Saula, że nie chcieli, aby Pan nad nimi panował; odrzucili Go i wybrali króla tego świata – „Nie mamy króla, tylko cesarza.”

TAM1897 Q1 47.9To wszystko jest jedną historią. Kiedy odrzucili Boga, uczynili to wbrew Jego sprzeciwowi i wybrali króla imieniem Saul. Pan dostrzegł w tym ich odrzucenie Jezusa, ich króla, oraz wybór cesarza i Barabasza. Ich odrzucenie Chrystusa i wybór cesarza było jedynie logiczną konsekwencją ich odrzucenia Boga i wyboru Saula. Kiedy Go odrzucili i wybrali Saula, Pan wiedział, że odrzucą Go i wybiorą cesarza. A ostatni krok był zawarty w pierwszym.

TAM1897 Q1 47.10Dlatego właśnie Pan powiedział: „Samuelu, oni nie odrzucają ciebie, ale odrzucają mnie, abym nie panował nad nimi”; i to samo odnosi się do adwentystów dnia siódmego. Bóg chce być Władcą swojego ludu, chce być Królem swojego ludu. Czy ma nim być? Czy Jego królowanie wystarczy? Czy Jego rządy wystarczą Jego ludowi? To jest teraz pytanie, tak jak było nim wtedy. Wtedy to im nie wystarczyło, ponieważ nie poddali się Mu całym sercem. Popadli w formalizm i stali się tak bardzo podobni do świata, że popadli w bałwochwalstwo tego świata. Musieli mieć króla, tak jak inni poganie. I dzisiaj jest ta sama historia. Jeśli Bóg nie jest wystarczającym władcą dla adwentystów dnia siódmego, to dlatego, że nie wierzą w Niego całym sercem. Dzieje się tak, ponieważ są tak bardzo podobni do pogan, że muszą mieć pogański rząd i pogańską władzę, aby chronić się przed samymi sobą i rządzić sobą. O, niech dzisiejsi adwentyści dnia siódmego wysłuchają dzisiaj słowa Pana: „Ja będę waszym Królem”.

TAM1897 Q1 48.1Juda, jak wspomniałem przed chwilą, została uprowadzona do niewoli babilońskiej, a w kraju pozostało tylko kilku najbiedniejszych. Tam powinni byli pozostać. Ale dobrowolnie udali się do Egiptu. Ponownie wbrew protestom Pana udali się do Egiptu. W ten sposób cały lud Pański został rozproszony wśród pogan, w Babilonie i w Egipcie. I tak od tamtego czasu całe Pismo Święte mówi o wyprowadzeniu Jego ludu z Babilonu i z Egiptu; i tak jest do dziś.

TAM1897 Q1 48.2Dzisiaj słowo brzmi: „Wynijdźcie z niego, ludu mój! abyście nie byli uczestnikami grzechów jego, a iżbyście nie wzięli z plag jego.” To jest Babilon. A w jedenastym rozdziale Księgi Objawienia mowa jest o tym, co „duchowo nazywa się Egiptem”; a ci, którzy odnoszą zwycięstwo nad bestią, nad jej obrazem, nad znamieniem i liczbą jej imienia, „śpiewają pieśń Mojżesza” – nie coś podobnego – ale „pieśń Mojżesza, sługi Bożego”. Czym była pieśń Mojżesza? – Pieśnią wyzwolenia z Egiptu. Zatem kiedy ci, którzy odnoszą zwycięstwo nad bestią, nad jej obrazem, nad jej znamieniem i nad liczbą jej imienia, śpiewają pieśń Mojżesza, dzieje się tak dlatego, że zostali wyzwoleni z Egiptu. Ponieważ dzisiaj i aż do końca świata: „Z Egiptum wezwał syna mego.” Dzisiaj istnieje Babilon i Egipt. Dzisiaj w Babilonie i w Egipcie są ludzie Boży. I dzisiaj Pan woła: „Wynijdźcie z niego, ludu mój”; oraz: „Z Egiptu powołałem mojego syna”.

TAM1897 Q1 48.3Spójrzmy na to jeszcze raz: Gdzie był Nimrod? — Był w Babilonie i rządził królestwem babilońskim. Gdzie był Abraham? — Był w kraju rządzonym przez królestwo założone przez Nimroda. Ale Bóg powołał go z tego kraju. Kraj ten był Babilonem zarówno w sensie duchowym, jak i fizycznym. Co więcej: Nimrod był synem Kusza, a Kusz był synem Chama, a Egipt jest ziemią Chama. Tak więc w Nimrodzie był zarówno Egipt, jak i Babilon. A kiedy Bóg powołał Abrahama, powołał go zarówno z Egiptu, jak i z Babilonu. I „jeźliście wy Chrystusowi, tedyście nasieniem Abrahamowem, a według obietnicy dziedzicami.” I wy jesteście powołani zarówno z Egiptu, jak i z Babilonu.

TAM1897 Q1 48.4O, zabierzmy się wszyscy za studiowanie Biblii i czytanie jej tak, jak jest napisana, w poszukiwaniu zawartych w niej duchowych znaczeń. Wtedy cała Biblia, od pierwszego do ostatniego wersetu, stanie się dla każdego z nas czymś żywym i promiennym.

TAM1897 Q1 48.5Następnie Izraelici znaleźli się w Egipcie, a Pan ponownie ich stamtąd wyprowadził. Potem odrzucili Pana, co doprowadziło do ich wygnania do Babilonu, a następnie ponownego powrotu do Egiptu. A kiedy przyszedł Jezus, odrzucili Go i wybrali cesarza. Potem powstał Kościół chrześcijański, a nastąpiło odstępstwo w Kościele, które stworzyło kolejny Babilon, i Bóg wezwał ludzi, by wyszli z tego Babilonu. W czasach reformacji wezwał ich, by wyszli z tego Babilonu. Potem pojawił się protestantyzm, chrześcijaństwo reformowane, które odeszło od wiary i obecnie tworzy obraz bestii, co ponownie sprowadza Babilon – matkę i córki – połączone z rządami świata. A Bóg wciąż wzywa: „Wyjdźcie z Babilonu”, „Wynijdźcie z niego, ludu mój!”.

TAM1897 Q1 48.6Filozofia, która doprowadziła do odstępstwa w Kościele chrześcijańskim; fałszywa, pogańska nauka, która została wprowadzona do szkół chrześcijańskich i spowodowała to odstępstwo, pochodziła z Egiptu. Ta egipska filozofia wypaczyła szkoły chrześcijańskie, doprowadziła do odstępstwa i zbudowała kościół rzymski, który dziś jest zarówno Babilonem, jak i Egiptem. I właśnie dlatego dzisiaj, w żywej prawdzie obecnej, Pan wzywa swój lud, by wyszedł zarówno z Babilonu, jak i z Egiptu.

TAM1897 Q1 48.7Ale Pan pragnie wszystkiego. Pragnie panować nad wszystkim. Pragnie, by Jego królestwo obejmowało wszystko. Pragnie tego w Kościele; pragnie tego w szkole; pragnie tego w wydawnictwach; pragnie tego wszędzie tam, gdzie wymienia się Jego imię. Czy pozwolicie Mu na to?

TAM1897 Q1 48.8Jeśli tak, to każdy z was, każdy z osobna, musi zacząć od tego, by pozwolić Panu zająć całe miejsce w swoim sercu. Niech ten Król panuje tam w swoim królestwie, w swoim królestwie Ducha. To królestwo i panowanie muszą być tak pełne i absolutne, że nie będziecie uznawać żadnego króla, żadnego władcy poza Bogiem, ani żadnego prawa poza prawem Bożym.

TAM1897 Q1 48.9Wtedy, i dopiero wtedy, zostaniemy wyzwoleni z Egiptu i Babilonu. A wtedy, po takim wyzwoleniu z Egiptu i Babilonu, będzie można prawdziwie powiedzieć – i wtedy Pan powie to przed całym wszechświatem: „tuć są ci, którzy chowają przykazania Boże i wiarę Jezusową” – nie ci, którzy starali się z całych sił – ale będzie to Boże świadectwo przed wszechświatem, wskazujące na lud na ziemi, który przestrzega przykazań Bożych i zachowuje wiarę Jezusa. Ten czas jest bliski, a Bóg wzywa lud z Babilonu i z Egiptu, aby tak się stało i aby mógł poświadczyć: „Oto lud, który pozwoli mi sobą rządzić i który nie potrzebuje żadnego innego władcy, żadnego innego prawa ani żadnego innego rządu poza rządem Bożym”.

TAM1897 Q1 48.10Przejrzyjcie to jeszcze raz. Bóg dał człowiekowi pierwsze ze wszystkich przykazań, obecne w nim i żywe w nim: „będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej, i ze wszystkiej myśli twojej, i ze wszystkiej siły twojej”. Człowiek obrał inną drogę, posłuchał innego głosu i w ten sposób stracił wszystko. Bóg ponownie postawił go na nogi i ponownie dał mu przywilej kochania Boga całym sercem, duszą, umysłem i siłą. W krótkim czasie jego potomkowie oddalili się od Boga tak bardzo, że Pan nie miał już żadnego miejsca w ich życiu, a lud ten musiał zostać zmieciony z powierzchni ziemi przez potop. Zostało tylko osiem dusz, które były gotowe przyjąć Pana do swojego życia.

TAM1897 Q1 49.1Pan ponownie rozpoczął swoje dzieło na ziemi wraz z ośmioma ludźmi. Dla nich pierwszym ze wszystkich przykazań było: „będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej, i ze wszystkiej myśli twojej, i ze wszystkiej siły twojej”. Jednak oni odeszli od tego, mieli innych bogów, a od bałwochwalstwa przeszli do monarchii. Utworzono państwo — pierwsze państwo na świecie. Było to owocem odstępstwa.

TAM1897 Q1 49.2Z tego niegodziwego państwa Bóg ponownie powołał swój lud i zapoczątkował nowy rodzaj istot. Bóg powołał Abrahama z tego kraju, spośród jego krewnych i z domu ojca, do ziemi, którą mu wskaże. Nie dał mu jednak nawet skrawka ziemi, na której mógłby postawić stopę; obiecał jednak, że da ją jemu i jego potomstwu po nim, choć Abraham nie miał jeszcze dziecka. W ten sposób Bóg powołał go z tej krainy, w której mieszkał, i nie dał mu żadnej ojczyzny na tym świecie. Dlatego Abraham, przyjaciel Boży, Kościół Boży, pozostał bez żadnej ojczyzny na tym świecie, a „jeźliście wy Chrystusowi, tedyście nasieniem Abrahamowem, a według obietnicy dziedzicami.”

TAM1897 Q1 49.3Mamy podążać śladami wiary naszego ojca Abrahama, którą posiadał, będąc jeszcze nieobrzezanym. Czy jesteście bez ojczyzny na tym świecie? Pan wzywa was z waszej ojczyzny do ziemi, którą wam wskazuje. Jest to ojczyzna niebiańska. Czy ją przyjmiecie?

TAM1897 Q1 49.4Potomkowie Abrahama udali się do Egiptu, a Bóg oddzielił ich od tej krainy. Mojżesz był wielkim wzorem w tamtej epoce. Był spadkobiercą tronu. Odwrócił się jednak od niego i poszedł za Bogiem; musiał się od niego odwrócić, aby pójść za Bogiem.

TAM1897 Q1 49.5Bóg wyzwolił swój lud i rzekł do nich: „lud ten sam mieszkać będzie, a między narody mieszać się nie będzie.” Lecz oni odstąpili od Boga i ustanowili sobie króla oraz państwo na wzór otaczających ich pogan; i co z tego wynikło? Czy przyniosło im to jakieś dobro? Pan ich nie opuścił; ale czy to przyniosło im jakieś dobro? Był to nieustanny spadek, w dół, w dół, w dół, aż doszło do podziału, a potem obie części zniknęły; i od tamtego dnia aż do dziś są „wędrowcami wśród narodów”. Nie zaliczano ich do narodów, mimo że się o to starali.

TAM1897 Q1 49.6Gdy więc przyszedł Chrystus, ponownie wzbudził duchową rodzinę. Lecz znów nastąpiło odstępstwo, a Kościół popadł w bałwochwalstwo i pogaństwo oraz ustanowił rząd – ponownie połączył kościół z państwem. Było to papiestwo; a co się z nim stanie? – Wiecie, że ma „pójść na zatracenie”. Wtedy Bóg ponownie powołał duchową rodzinę w ramach chrześcijańskiego protestantyzmu. Jednak i ona odeszła od wiary, przyłączyła się do matki nierządnic i ustanawia obraz bestii – państwo na ziemi, które podaje się za królestwo Boże; a co się stanie z tym wszystkim? – Wiecie, że zostanie zniszczone wiecznym zniszczeniem.

TAM1897 Q1 49.7Co stało się z królestwem Nimroda? — Zostało zniszczone. Co stało się z królestwem Egiptu? — Zostało zniszczone. Co stało się z królestwem Asyrii? — Zostało zniszczone. Co stało się z królestwem dziesięciu plemion? — Zostało zniszczone. Co stało się z królestwem Judy? — Zostało zniszczone. Co stało się z królestwem Babilonu? — Zostało zniszczone. Co stało się z królestwem Medo-Persji? — Zostało zniszczone. Co stało się z królestwem Grecji? — Zostało zniszczone. Co stało się z królestwem Rzymu? — Zostało zniszczone. Co stało się z dziesięcioma, które nastąpiły po nim? — Zostaną zniszczone. Co stało się z papiestwem, które powstało na ruinach Rzymu? — Ma zostać zniszczone. Co stanie się z królestwem, które zostało stworzone na jego podobieństwo, w Stanach Zjednoczonych? — Zostanie zniszczone.

TAM1897 Q1 49.8Pan chce nam pokazać, że nie chce, aby Jego lud był związany z tymi sprawami. Czyż nie jest to lekcja zawarta w tym tekście? Czy chce On, aby Jego lud przywiązywał swoje uczucia do tego, co przemija? Od czasów Adama aż do dzisiaj Bóg wzywa ludzi, by pozwolili Mu panować, aby mógł być ich królem; aby lud opuścił swój kraj, swoją rodzinę, dom ojca i mieszkał samotnie, nie będąc zaliczanym do narodów. Czy kiedykolwiek znajdzie On lud, który pozwoli Mu postępować po Jego myśli?

TAM1897 Q1 49.9(Głosy) Tak.

TAM1897 Q1 49.10Tak; wiemy, że będzie miał taki lud, bo tak mówi Słowo Boże. Ale czy znajdzie ten lud wśród tych, którzy obecnie twierdzą, że są Jego ludem? Oto jest pytanie. Czy będziecie jednymi z nich? Czy chcecie być jednymi z nich? — Mówicie: „Tak”. Czy zatem opuścicie swój kraj, swoją rodzinę i dom ojca? Czy będziecie mieszkać osobno i nie będziecie zaliczani do narodów? Czy uznacie Boga za swojego króla i nie będziecie mieli żadnego innego króla? Czy uznacie rząd Boży za swój rząd i nie będziecie potrzebowali żadnego innego rządu?

TAM1897 Q1 49.11Nie chodzi o to, że będziecie buntować się przeciwko jakiemukolwiek innemu rządowi; po prostu nie potrzebujecie żadnego innego, ponieważ macie najlepszy rząd – rząd, który jest doskonały. Jeśli ten rząd będzie obecny w waszym życiu, nie będziecie potrzebować żadnego ziemskiego rządu, by wami rządził, a oni nie będą mieli z wami żadnych kłopotów ani trudności. To wszystko, o co prosi Pan. Czy pozwolicie Mu na to w swoim życiu?

TAM1897 Q1 50.1To właśnie w poselstwie trzeciego anioła i za jego pośrednictwem Bóg zamierza „ustanowić chrześcijaństwo na wiecznych podstawach”. W takim razie, skoro w poselstwie trzeciego anioła Bóg z całą pewnością ustanawia chrześcijaństwo na wiecznych podstawach, to będzie to chrześcijaństwo, które nie będzie związane z niczym na tej ziemi. Będzie związane wyłącznie z Bogiem; wyłącznie z Jego wiecznym Słowem; oświecone przez Jego wiecznego Ducha; nauczane przez Tego, którego początki sięgają dni wieczności; i w ten sposób będzie prowadzone do wiecznego Boga, aby On mógł panować, a pod spodem będą wieczne ramiona.

TAM1897 Q1 50.2Wiem, i wy wiecie, że są wśród braci tacy, którzy nie uważają tego za słuszne. Dwa lata temu głoszono to w kazaniu i opublikowano w BULLETINIE. Wielu tego nie przyjęło. Niektórzy nadal tego nie akceptują. Uważa się to za całkowicie błędne. Jednak podczas ostatniej Generalnej Konferencji odczytano nam dwa świadectwa — napisane specjalnie na tę Konferencję, a jedno z nich, jak zauważyłem, zostało opublikowane w BULLETINIE nr 4; drugie nie zostało jeszcze opublikowane, ale przypuszczam, że ukaże się wkrótce — upominające adwentystów dnia siódmego za angażowanie się w sprawy polityczne. Przeczytam tutaj fragment, który pokaże wam, o co w tym chodzi:—

TAM1897 Q1 50.3Pan Jezus jest rozczarowany swoim ludem. On jest Wodzem, a oni mają zgromadzić się pod Jego sztandarem. Nie mają czasu, mądrości ani siły, by angażować się w opowiadanie się po stronie partii politycznych. Ludzie są pobudzani do intensywnej aktywności z dołu, a synowie i córki Boga nie powinni wspierać swoim wpływem tych politycznych sporów. Ale jaki to duch opanowuje nasz lud, skoro ci, którzy wierzą, że żyjemy obecnie w czasach poselstwa trzeciego anioła – ostatniego poselstwa miłosierdzia dla świata – bracia w tej samej wierze, pojawiają się nosząc odznaki przeciwstawnych partii politycznych, głosząc sprzeczne poglądy i deklarując swoje podzielone opinie?

TAM1897 Q1 50.4Zadaję teraz to pytanie w formie tezy: gdyby to, co dwa lata temu głoszono na temat rządu i kościoła, zostało przyjęte i przestrzegane przez wszystkich adwentystów dnia siódmego, czy w ogóle mogłoby powstać miejsce na to świadectwo? — Oczywiście, że nie. Czy zatem te nauki wzywały do czegoś niewłaściwego, gdy wzywały lud Boży do zajęcia stanowiska, w którym nie byłoby możliwe, by Bóg mógł ich w czymś winić? Mam na myśli właśnie tę konkretną kwestię. Chodzi mi o to, że gdy ze Słowa Bożego przedstawia się pewną linię prawdy, która – gdyby Jego lud przyjął ją przed Bogiem i światem – postawiłaby ich w takim położeniu, że Pan nie mógłby znaleźć w nich żadnej winy w sprawach związanych z tą linią prawdy, czyż nie jest bezpiecznie przyjąć to jako prawdę? Jak mogłoby to być w ogóle błędne?

TAM1897 Q1 50.5Ale to tylko jedno ze świadectw. Drugie świadectwo zawiera całe strony tego samego rodzaju upomnień skierowanych do Jego ludu za angażowanie się w dyskusje polityczne związane z ostatnią kampanią; tak więc w dwóch kolejnych świadectwach Pan był zmuszony wysłać upomnienie do swojego ludu za robienie właśnie tego, od czego zostaliby ocaleni, gdyby przyjęli poselstwo przekazane im osiemnaście miesięcy przed rozpoczęciem kampanii. Dlaczego więc Pan wysłał to poselstwo do swojego ludu osiemnaście miesięcy przed pojawieniem się jakiejkolwiek okazji, by obrali oni przeciwny kierunek? Czyż nie chciał, aby Jego lud był przygotowany, gdy nadejdzie ten czas zamieszania i dyskusji, tak aby znali właściwą drogę i nie dali się zmylić wraz z resztą, która była zdezorientowana, i aby nie brali udziału w sprawach, za które jest zmuszony ich upominać?

TAM1897 Q1 50.6Nie proszę teraz, aby ktokolwiek to zaakceptował tylko dlatego, że tam to jest napisane. Proszę, aby to przyjęli, zgłębili, modlili się nad tym, przyjrzeli się temu i zaakceptowali to, ponieważ jest to prawda i uwolni lud Boży od ryzyka, że Bóg kiedykolwiek będzie zmuszony upominać ich lub korygować w jakiejkolwiek takiej kwestii. Wiem jednak, że są bracia, którzy wciąż uważają, że to wszystko jest błędne; i twierdzą, że wymagało to od naszego ludu zajęcia skrajnego stanowiska i że właśnie takie stanowisko zostało zajęte. Czyż może to być skrajne stanowisko, które stawia lud Boży tam, gdzie On chce, aby stali, tak aby byli całkowicie wolni od wszystkich tych zagmatwanych spraw, które wprowadzają zamęt w świecie?

TAM1897 Q1 50.7W tym roku ten sam tok myślenia pojawił się w inny sposób. Fragmenty Pisma Świętego, do których odwoływano się dwa lata temu, w ogóle nie pojawiły się w tegorocznych lekcjach. Wtedy była to ewangelia; teraz jest to ewangelia; jest to po prostu ewangelia przenikająca całą Biblię i nie ma w niej ani jednego miejsca, które by tego nie potwierdzało.

TAM1897 Q1 50.8Jest jeszcze jedna rzecz, którą musimy wziąć pod uwagę. Jeśli angażujemy się w sprawy polityczne i dyskusje polityczne, różne osoby będą opowiadać się po różnych stronach, w przeciwstawnych partiach politycznych, głosząc przeciwne poglądy i deklarując swoje podzielone opinie, jednocześnie twierdząc, że są braćmi. Jaki jest ostatni etap działań politycznych? — Oczywiście wojna. Cóż więc kryje się w tym na początku? — Po prostu to samo, co na końcu — wojna. To właśnie ten duch, od początku do końca. Czy bracia w Chrystusie, którzy są jednym w Chrystusie, mogą angażować się w cokolwiek, co spowoduje ich podział w duchu antagonizmu? Czy mogą? — Nie; nie, jeśli mają pozostać jednym w Chrystusie. Mają dążyć do jedności, dążyć do jedności Ducha, „Starając się, abyście zachowali jedność ducha w związce pokoju.”

TAM1897 Q1 50.9Niektórzy byli skłonni podążać za tą logiką i dopuszczać, że w ostatecznym rozrachunku nawet chrześcijanie – każdy chrześcijanin, adwentyści dnia siódmego czy inni – mogą walczyć. Oczywiście nie po to, by walczyć między sobą, ale by walczyć za swój kraj i brać udział w wojnie w celu utrzymania rządów cywilnych. Ale gdzie jest kraj chrześcijanina? Gdzie są rządy chrześcijanina? Czy potraficie to powiedzieć?

TAM1897 Q1 50.10(Głosy) „Nie z tego świata”.

TAM1897 Q1 50.11Nie jest z tego kraju i nie jest z tego świata. Nasze królestwo i kraj nie są z tego świata. Czy jednak chrześcijanie mogą walczyć za swój kraj przy użyciu broni cielesnej? Król tego kraju pozwolił się ukrzyżować, uśmiercić i pochować z dala od oczu ludzi, zamiast podnieść rękę, by walczyć za swój kraj. Czy zatem cokolwiek, czego logika sięga tak daleko, może być od początku prawdą?

TAM1897 Q1 51.1Ale to nie wszystko. Jeśli my, jako adwentyści dnia siódmego, mamy głosić te zasady i trzymać się ich, należy podjąć ważny krok, w imię sprawiedliwości wobec rządu Stanów Zjednoczonych, wobec stanu Michigan i kilku innych stanów, abyśmy mogli ukazać się w odpowiednim świetle.

TAM1897 Q1 51.2Powtórzę to jeszcze raz, abyście zrozumieli, o czym mówię. Jeśli ma być tak, że przyjmiemy zasadę, iż chrześcijanie mogą walczyć, mogą podnieść prawą rękę, by bronić kraju, rządu i tego wszystkiego, to denominacja, w imię sprawiedliwości wobec samej siebie, a zwłaszcza w imię sprawiedliwości wobec rządu Stanów Zjednoczonych i kilku stanów, musi to publicznie ogłosić oraz odrzucić i zmienić kierunek, który kiedyś obrała jako taka.

TAM1897 Q1 51.3Mam tu dwa krótkie dokumenty wydrukowane w 1865 roku, ale to, co w nich napisano, miało miejsce w 1864 roku. Jeden z nich nosi tytuł „Poglądy adwentystów dnia siódmego na temat noszenia broni, przedstawione gubernatorom kilku stanów oraz generalnemu marszałkowi policji wojskowej [tj. Stanów Zjednoczonych], wraz z fragmentem ustawy o poborze”.

TAM1897 Q1 51.4W tamtym czasie adwentyści dnia siódmego, poprzez Komitet Generalnej Konferencji, przedstawili rządowi Stanów Zjednoczonych oraz rządom stanów Illinois, Michigan, Pensylwanii, Wisconsin i jeszcze jednego lub dwóch innych stanów stanowisko, że adwentyści dnia siódmego, jako chrześcijanie i właśnie dlatego, że są chrześcijanami, nie mogą dopuścić, by chrześcijanie w jakichkolwiek okolicznościach nosili broń lub walczyli. Drugi dokument zawiera fragmenty pism i publikacji adwentystów dnia siódmego, mające na celu uzasadnienie przed rządem, że ten argument przedstawiony przez wyznanie jest autentyczny.

TAM1897 Q1 51.5Jeśli więc ta decyzja ma zostać cofnięta i mamy przyjąć pogląd, że chrześcijanie mogą walczyć w jakichkolwiek okolicznościach, na rzecz rządu czy czegokolwiek innego, to jesteśmy winni rządowi Stanów Zjednoczonych, aby Komitet Generalnej Konferencji, reprezentujący wyznanie, udał się do rządu Stanów Zjednoczonych i poinformował go, że zmieniliśmy nasze poglądy; oraz udał się do gubernatorów poszczególnych stanów i poinformować ich, że zmieniliśmy nasze poglądy; tak aby dokumentacja była zgodna z naszymi nowymi i zrewidowanymi poglądami na ten temat.

TAM1897 Q1 51.6Nie wierzę ani przez chwilę, że powinniśmy trzymać się czegoś, co zostało zrobione, tylko dlatego, że zostało zrobione. Ale jeśli to, co zostało zrobione, było słuszne, to trzymajmy się tego. I mówię teraz, że jeśli nasze poglądy na tę sprawę mają ulec zmianie, jesteśmy winni tym władzom poinformowanie ich o tym fakcie, aby nie postrzegały nas inaczej niż takimi, jakimi jesteśmy. Jest to sprawiedliwe wobec władz; ponieważ jako wyznanie oficjalnie zadeklarowaliśmy, że zajmujemy przeciwne stanowisko.

TAM1897 Q1 51.7Dwa lata temu, kiedy wygłoszono te wykłady, nie wiedziałem o istnieniu tych dokumentów. Dowiedziałem się o nich dopiero około początku roku 1897. Ktoś przesłał mi je w kopercie i to wszystko, co o nich wiem. Zostały wydrukowane w 1865 roku przez „Steam Press of the Seventh-day Adventist Publishing Association, Battle Creek, Mich.” Na dokumentach przedłożonych rządowi Stanów Zjednoczonych widnieją podpisy członków Komitetu Generalnej Konferencji, a na dokumentach przedłożonych gubernatorom poszczególnych stanów – podpisy członków Komitetów Konferencji Stanowych.

TAM1897 Q1 51.8Teraz przeczytam wam kilka fragmentów, które zostały wówczas wydrukowane z dokumentów, publikacji i gazet adwentystów dnia siódmego, jako dowód dla rządu Stanów Zjednoczonych oraz dla gubernatorów stanów, że stanowisko zajęte przez Komitet Generalnej Konferencji tej denominacji było ich prawdziwym stanowiskiem, a nie stanowiskiem wymyślonym na tę okazję, aby uniknąć poboru do wojska lub uniknąć skutków, jakie spadły na kraj z powodu wojny. Sprawa ta została przedstawiona tym władzom jako dowód, że była to zasada wyznawana przez adwentystów dnia siódmego i trzymali się jej, ponieważ wynikała ona z chrześcijaństwa.

TAM1897 Q1 51.9Przeczytam kilka fragmentów z tego dokumentu, a zrozumiecie to, co ja zrozumiałem, gdy tylko go przeczytałem – że gdybym miał ten dokument przed sobą dwa lata temu w tym Tabernakulum, nie mógłbym nauczać zawartych w nim zasad jaśniej niż to uczyniłem w lekcjach, które wygłosiłem i które zostały opublikowane w BULLETINIE. Oto fragment tekstu opublikowanego w „Signs of the Times” przez pastora Jamesa White’a w 1853 roku:—

TAM1897 Q1 51.10Kościół, który twierdzi, że należy do Chrystusa, opuścił ramię swojego prawdziwego męża i teraz opiera się na silnym ramieniu prawa. Szuka ochrony i pożywienia u skorumpowanych rządów świata, a trafnie reprezentują go nierządnice, córki starej matki, która jest symbolem Kościoła katolickiego. Tak jak kobieta powinna trwać przy swoim mężu, tak kościół powinien trwać przy Chrystusie i zamiast szukać ochrony w ramionach prawa, opierać się wyłącznie na potężnym ramieniu swojego Ukochanego. Kościół jest bezprawnie połączony węzłem małżeńskim ze światem. Widać to w różnych resortach władzy cywilnej. Nawet w ministerstwie wojny widzi się rzekomego sługę Jezusa Chrystusa, który szydzi z Boga pokoju, modląc się o sukces w bitwie.

TAM1897 Q1 51.11Ponownie cytat z „Review and Herald” z 9 maja 1854 r.:—

TAM1897 Q1 52.1Niezależnie od tego, czy te rzeczy są bliskie, czy nie [chodzi o przyjście Pana], fakt pozostaje faktem: panuje duch wojny, duch nienawiści i złudzeń. To właśnie jego zanieczyszczającego wpływu się obawiamy — to demoralizujący wpływ oswojenia się z ideami wojny i rozlewu krwi, to niezdrowe podniecenie, gorzki duch partyjny, który jest złem i powoduje rozprzestrzenianie się zła.

TAM1897 Q1 52.2Niech nikt nie twierdzi, że te przyczyny nie stanowią zagrożenia dla uczniów Chrystusa. Zagrożenie istnieje, ponieważ „A iż się rozmnoży nieprawość, oziębnie miłość wielu.” Takie są tajemnicze i niewytłumaczalne więzi, które łączą człowieka z człowiekiem, które nie pozwalają na oddzielne i odizolowane interesy, że nieświadomie przyjmujemy panujący nastrój i nie zdajemy sobie z tego sprawy, dopóki umysł nie zostanie wypaczony i wytrącony z równowagi; a zatem, będąc w niezdrowym stanie, jest on gotowy do przyjęcia i poczęcia zła. Ta moralna plaga jest bardziej niszczycielska nawet niż zaraza.

TAM1897 Q1 52.3Kolejny fragment przedrukowany z „Review and Herald” z 31 lipca 1856 r.:—

TAM1897 Q1 52.4Jezus powiedział: „Pójdź za mną”. Czym, drogi bracie, droga siostro, jest wasza miara wiary? Czyż nie jest nią Biblia? Mówicie: „Tak”. W takim razie zwróćmy się do niej, abyśmy mogli dowiedzieć się, czy podążamy za Jezusem, czy też nie. Stanę przed wami na waszej ścieżce i będę z wami dyskutować; a tą ścieżką jest każde nasze działanie w życiu. Najpierw spojrzymy szeroko i zapytamy: Czy postępujecie tak jak świat? Ale zapytacie: „Co masz na myśli?”. Postaram się wam to wyjaśnić. Czy podzielacie zasady i prawa tego świata? Jeśli tak, to wasza droga nie jest tą, którą kroczył Jezus. Jezus powiedział: „Oni (uczniowie) nie są ze świata, tak jak Ja nie jestem ze świata”. Kiedy widzieliście Jezusa w sali sądowej cesarza? — Nigdy, tylko gdy prowadzono Go jak baranka na rzeź.

TAM1897 Q1 52.5Ale my pragniemy dobrych praw i naszym obowiązkiem jest sprawić, by dobrzy ludzie je tworzyli i egzekwowali.

TAM1897 Q1 52.6Rzeczywiście pragniemy dobrych praw; a Jezus nie pozostawił nas, byśmy podążali za Nim bez nich. Mówi On: „słowo, które słyszycie, nie jest moje, ale onego, który mię posłał, Ojca.” J 14,24.

TAM1897 Q1 52.7Psalmista mówi: „Zakon Pański jest doskonały, nawracający duszę”. Psalm 19:7. Paweł mówi: „Wszystko Pismo od Boga jest natchnione i pożyteczne ku nauce, ku strofowaniu, ku naprawie, ku ćwiczeniu, które jest w sprawiedliwości; Aby człowiek Boży był doskonały, ku wszelkiej sprawie dobrej dostatecznie wyćwiczony.” 2 List do Tymoteusza 3:16, 17. Czego więcej chcesz? A może czego mniej chcesz, drogi bracie?

TAM1897 Q1 52.8Kolejnym krokiem, którego wymagasz od swojego przedstawiciela, jest uchwalenie praw, które w razie ich zlekceważenia są egzekwowane mieczem – bronią niechrześcijańską. Wspomniane prawa stanowią istotę, sedno i podstawę wspomnianego rządu, którego jest on częścią składową, a który może utrzymać swoją państwowość jedynie dzięki arsenałom lub narzędziom śmierci, potężnej flocie wojennej i armii wyposażonej w śmiercionośną broń. Następnie stawiasz swojego dobrego brata chrześcijanina, naśladowcę Księcia Pokoju, obok szubienicy, by zadawał śmierć; albo na czele oddziału wojskowego, z nakazem habeas corpus, by ponownie zepchnąć w niewolę biednego brata za zbrodnię pragnienia wdychania wolnego powietrza nieba. Albo, jeśli jest on waszym najwyższym urzędnikiem w państwie, sadzacie waszego dobrego biskupa na konia bojowego, uzbrojonego od stóp do głów, jako głównodowodzącego nad wszystkimi siłami śmierci w narodzie.

TAM1897 Q1 52.9Chciałbym zapytać, drodzy naśladowcy Jezusa, czy człowiek może uzasadnić zabijanie, skoro Bóg powiedział: „Nie będziesz zabijał”? Czyż cała struktura ludzkiego rządu nie opiera się na mieczu? Czyż ludzkie rządy nie mają zostać roztrzaskane w drzazgi, gdy przyjdzie Ten, któremu przysługuje prawo rządzić w sprawiedliwości?

TAM1897 Q1 52.10Nie prowadzę jednak wojny z ludzkimi rządami. Nie, nie. Dawid mówi w hymnie pochwalnym ku czci Boga: „Zaiste i gniew człowieczy chwalić cię musi, a ty ostatek zagniewania skrócisz.” Psalm 76:10. „Albowiem przełożoni nie są na postrach dobrym uczynkom, ale złym. A chcesz się nie bać zwierzchności, czyń, co jest dobrego, a będziesz miał pochwałę od niej; Bożym bowiem jest sługą tobie [chrześcijaninie] ku dobremu.” List do Rzymian 13:3, 4.

TAM1897 Q1 52.11Jeśli, bracia moi, będziecie pamiętać, że chrześcijanie stanowią odrębną społeczność, małą trzódkę, oddzieloną i wybraną ze świata, aby być światłem w świecie lub dla świata, aby świat, widząc ich dobre uczynki (światło), mógł zostać skłoniony do przyłączenia się do tej małej trzódki, skazanej przez cały dzień na rzeź, i w ten sposób chwalić waszego Ojca Niebieskiego, wówczas będziecie w stanie pojąć takie fragmenty Pisma Świętego, jak List do Rzymian 13, i 1 List do Tymoteusza 1; 2, na które zwrócę uwagę w dalszej części. „Niech się skorupa spiera ze skorupami ziemi” (dosłowne tłumaczenie KJV) [Izajasz 45:9]; ale niech chrześcijanie mają umysł Jezusa, a wtedy pójdą za Jezusem.

TAM1897 Q1 52.12Czy widzieliśmy już niektóre skutki tego, że rzekomi chrześcijanie podążają za światem? Niech to więc przygotuje nas do wstąpienia na wzniesienie, tak jak uczynił to Balaam, gdy Balak wezwał go, by przeklął Izrael, a on wypowiedział swoją przypowieść i rzekł: „Jakoż ja przeklinać mam, kogo Bóg nie przeklina? albo jako złorzeczyć mam, komu Pan nie złorzeczy? Bo z wierzchu skał oglądam go, a z pagórków będę nań patrzał; oto, lud ten sam mieszkać będzie, a między narody mieszać się nie będzie.” (Księga Liczb 23:8, 9).

TAM1897 Q1 52.13Przeczytam teraz kolejny fragment, przedrukowany z czasopisma „Review” z dnia 14 sierpnia 1856 r.:—

TAM1897 Q1 52.14Czy ewangelia Jezusa dała wam prawo do używania miecza, do uzbrajania się w cielesny oręż, do sięgania po miecz, aby „zapewnić utrzymanie własnej rodzinie”, aby wyzwolić uciśnionych spod władzy ciemiężcy, łamiąc przy tym szóste przykazanie Boże: „Nie będziesz zabijał”? Jezus mówi: „Miłujcie nieprzyjacioły wasze”.

TAM1897 Q1 52.15Czy uważacie, że jako chrześcijanie żyjący pod władzą ewangelii macie biblijne pozwolenie na angażowanie się w jakikolwiek sposób w spory polityczne? Czy to w tworzeniu prawa, czy w egzekwowaniu praw ludzkiego rządu? Jeśli tak, to sądzę, że bardzo się mylicie.

TAM1897 Q1 52.16Tak właśnie stwierdziła ta denominacja w 1864 roku. Przedstawiła to rządowi Stanów Zjednoczonych jako dowód, że nie wierzy w wojnę, że nie może angażować się w noszenie broni, a jeśli jej członkowie zostaną powołani do służby, nie można oczekiwać, że będą walczyć. Rząd Stanów Zjednoczonych wysłuchał ich oświadczeń i zapewnił im możliwość pracy w szpitalach, gdzie mogli pełnić posługę duchownych, opiekować się chorymi i nieść zbawienie umierającym. Jeśli teraz ma to ulec zmianie, powinniśmy uczciwie stanąć przed rządem i oświadczyć, że tak się stało.

TAM1897 Q1 52.17Kontynuuję czytanie:—

TAM1897 Q1 52.18Każdy cytat, jaki przytoczycie, lub każdy przekonujący argument, jaki przedstawicie, musi zostać zweryfikowany w świetle prostego, dosłownego Pisma Świętego. Być może w odpowiednim czasie odniesiemy się do wszystkich takich fragmentów Pisma Świętego lub argumentów, które podnosicie, ale najpierw wysłuchamy Ewangelii. Dla chrześcijan, którzy pragną naśladować Jezusa, to powinno wystarczyć.

TAM1897 Q1 52.19Jezus mówi: „Jeźli mnie kto służy, niechże mię naśladuje”. Ewangelia według św. Jana 12:26. Ale czy mówisz: „To mogę zrobić i służyć jako wierny obywatel mojego kraju, popierając jego politykę i rząd”? Zatrzymaj się. Jezus mówi: „Nikt nie może dwom panom służyć”. Mt 6,24. „Byście byli z świata, świat, co jest jego, miłowałby; lecz iż nie jesteście z świata, alem ja was wybrał z świata, przetoż was świat nienawidzi.” Ewangelia według św. Jana 15:19.

TAM1897 Q1 52.20Jaką rolę możecie odgrywać w polityce świata, skoro „nie jesteście ze świata”, ale jesteście przez świat nienawidzeni i zostaliście wybrani „ze świata”? „Czyż musimy oddać władzę w ręce niegodziwych?” – zapytacie. Nic na to nie poradzicie. Niegodziwi ludzie i zwodziciele będą stawać się coraz gorsi; a w czasach końca świata niegodziwi będą postępować niegodziwie, i nikt z nich nie zrozumie. Daniel 12:10. Powodem tego jest to, że świat nie chce być posłuszny Bogu ani podążać za Jezusem, nie uznając, że istnieje jeden Prawodawca. Jakuba 4:12.

TAM1897 Q1 53.1„Bo mówi Pan: Przeto, że ten lud przybliża się do mnie usty swemi, a serce jego dalekie jest odemnie, a bojaźni, którą się mnie boją, z przykazań ludzkich nauczyli się: Dlatego Ja też sobie dziwnie pocznę z tym ludem, dziwnie i cudownie, i zginie mądrość mądrych jego, a rozum roztropnych jego skryje się.” Księga Izajasza 29:13, 14. Jakże cudownie ilustruje to postawa wielu wybitnych teologów, którzy jeszcze niedawno stali na czele odrodzeń religijnych, reform moralnych i stowarzyszeń pokojowych: prowadzili Kościół Chrystusowy, uzbrojeni w ewangelię, która przynosi światło życia i nieśmiertelności; posługiwali się błaganiami, modlitwami i łzami; a teraz, w obliczu samej ewangelii, gdy Jezus powiedział: „Słyszeliście, iż rzeczono: Będziesz miłował bliźniego twego, a będziesz miał w nienawiści nieprzyjaciela twego; Aleć Ja wam powiadam: Miłujcie nieprzyjacioły wasze; błogosławcie tym, którzy was przeklinają; dobrze czyńcie tym, którzy was mają w nienawiści, i módlcie się za tymi, którzy wam złość wyrządzają i prześladują was; Abyście byli synami Ojca waszego, który jest w niebiesiech; bo on to czyni, że słońce jego wschodzi na złe i na dobre, i deszcz spuszcza na sprawiedliwe i na niesprawiedliwe,.” „Przetoż bądźcie miłosierni, jako i Ojciec wasz miłosierny jest.” Mateusz 5:43-45; Łukasz 6:36. Pomimo tych fragmentów Pisma Świętego obserwujemy opłakany stan kościołów chrześcijańskich, które pogrążają się w moralnym upadku i dostosowują się do świata. Przytaczamy kilka z wielu przykładów.

TAM1897 Q1 53.2Poniżej znajduje się kilka wypowiedzi wybitnych kaznodziejów, w których pojawiają się słowa takie jak „broń”, „walka”, „bitwa”, „wojna” itp. Dalej tekst brzmi następująco:—

TAM1897 Q1 53.3W obliczu takich faktów, świadczących o przemianie najczystszego złota w coś gorszego niż żużel, o całkowitym lekceważeniu świadectw Chrystusa i ich dawnych wyznań, musimy wykrzyknąć: „bo się drogą Kainową udali, a za błędem Baalamowej zapłaty puścili się”.

TAM1897 Q1 53.4Czy ci ludzie podążają za Jezusem? Czy uzbrajają siebie i swoich naśladowców w broń ewangeliczną? Czy okazują bezgraniczne zaufanie do doskonałego prawa Bożego? Czy uznają, że dla chrześcijanina istnieje tylko jeden Prawodawca? Czy słyszą słowa Pawła: „broń żołnierstwa naszego nie jest cielesna, ale z Boga jest, mocna ku zburzeniu miejsc obronnych”? 2 List do Koryntian 10:4. Czy w końcu zwracają uwagę na Pismo Święte, którego rzekomo nauczają?

TAM1897 Q1 53.5Przyobleczcie się w pełną zbroję Bożą, abyście mogli przeciwstawić się podstępom diabła. Dlaczego? — „Albowiem nie mamy boju przeciwko krwi i ciału”. Nie; nie jest to powołanie naśladowców Jezusa. Walczymy natomiast „przeciwko księstwom, przeciwko zwierzchnościom, przeciwko dzierżawcom świata ciemności wieku tego, przeciwko duchownym złościom [złym duchom, na marginesie], które są wysoko.” „przetoż weźmijcie zupełną zbroję Bożą, abyście mogli dać odpór w dzień zły, a wszystko wykonawszy, ostać się.” List do Efezjan 6:11-13.

TAM1897 Q1 53.6Paweł wymienia chrześcijańską broń w Liście do Efezjan 6:14-18 i mówi: Weźcie „miecz Ducha, [nie ze stali] który jest słowo Boże! W każdej modlitwie i w prośbie modląc się na każdy czas w duchu”; mając na sobie tę niebiańską zbroję, a stopy obute w gotowość do głoszenia Ewangelii pokoju, dążąc do cieszenia się błogosławieństwem Chrystusa: — „Błogosławieni miłosierni: albowiem oni miłosierdzia dostąpią. … Błogosławieni pokój czyniący [a nie pokój burzący]; albowiem oni synami Bożymi nazwani będą.” Ewangelia według św. Mateusza 5:7, 9. Posłuchajcie Jana, gdy zwraca się do żołnierzy, gdy ci pytają, co powinni czynić. Odpowiada: „Nie czyńcie przemocy nikomu”. Ewangelia według św. Łukasza 3:14.

TAM1897 Q1 53.7Pamiętajcie, że Jezus powiedział do Piotra, gdy nauczano tej wielkiej praktycznej doktryny dla wszystkich chrześcijan, co należy czynić z mieczem: „Obróć miecz swój na miejsce jego; albowiem wszyscy, którzy miecz biorą, od miecza poginą.” Ewangelia według św. Mateusza 26:52.

TAM1897 Q1 53.8Gdyby chrześcijanie postępowali w świetle tych prawd, byłoby zaledwie kilku chrześcijańskich generałów lub żołnierzy, którzy mogliby posługiwać się „dwudziestoma pięcioma karabinami Sharpa wielebnego Beechera”, nawet gdyby do zamka każdego z nich przymocowano z pobożną miną Biblię.

TAM1897 Q1 53.9Słyszą, jak Jezus mówi: „Królestwo moje nie jest z tego świata; gdyby królestwo moje z tego świata było, wżdyć by mię słudzy moi bronili”. J 18:36. Chrześcijanie, uzbrojeni w ten sposób w broń ewangeliczną i całkowicie rozbrojeni z broni cielesnej, będąc całkowicie oddzieleni od rządów tego świata, mogą pozwolić, by świat, uzbrojony w broń śmierci, pędził szeroką drogą, egzekwując swoje niechrześcijańskie prawa pod groźbą kary śmierci.

TAM1897 Q1 53.10To niewypowiedziany przywilej ostatka Kościoła, gdy spoglądają na historię przeszłości i widzą, że chociaż uczniowie Chrystusa, podobnie jak Paweł, wołali: „Dla ciebie cały dzień zabijani bywamy, poczytaniśmy jako owce na rzeź naznaczone [Rzymian 8:36]”; podczas gdy ich ścieżka była skropiona łzami, nasączona ich krwią i pokryta ich rozszarpanymi zwłokami oraz wybielonymi kośćmi; — to ich przywilej, by wraz z Balaamem wołać, widząc, że „lud ten sam mieszkać będzie, a między narody mieszać się nie będzie”, „Niech umrze dusza moja śmiercią sprawiedliwych, i niech będzie dokonanie moje, jako ich.” Lb 23:9, 10.

TAM1897 Q1 53.11W tej ulotce jest znacznie więcej treści, ale nie muszę czytać jej dalej. Przeczytam jeszcze jeden lub dwa fragmenty od Pana, które są przeznaczone dla nas w naszych czasach. Zostały one nam przekazane cztery lata temu przez ducha proroctwa i odczytane w tym Tabernakulum:—

TAM1897 Q1 53.12„Pan wybrał Sobie Jakuba, Izraela na własność Swoją. Zaiste, wiem, że wielki jest Pan, a Pan nasz jest nad wszystkich bogów”. Zwróćcie uwagę moi bracia i siostry, że Pan ma lud, lud wybrany, Swój kościół, który ma być Jego własnością, Jego własną twierdzą, który On Sam podtrzymuje w skalanym grzechem, zbuntowanym świecie i pragnie, by nie były w nim uznawane żadne inne autorytety i ustanawiane jakiekolwiek inne prawa, poza Jego własnymi.

TAM1897 Q1 53.13Kolejne świadectwo dotarło do nas podczas tegorocznej Generalnej Konferencji. To przenosi nas z powrotem do miejsca, gdzie rozpoczęło się odstępstwo, i stawia nas twarzą w twarz z Bogiem, z Jego prawdą oraz z całym tym tematem takim, jakim pochodzi od Pana; tak jak On pragnie być dzisiaj ze swoim ludem.

TAM1897 Q1 53.14Linia demarkacyjna między ludźmi Bożymi, którzy wyznają przestrzeganie przykazań, a światem nie jest już tak wyraźna jak kiedyś. Ci, którzy postępują w zgodzie z Bogiem, nie będą brać udziału w zgromadzeniach politycznych. Ci, którzy to robią, dają dowód, że nie są wiernymi sługami Jezusa. Tak długo obcowali ze zwykłym ogniem, że stracili zdolność rozeznania. Istnieje lud, który zaciągnął się, by stanąć pod sztandarem Jezusa. To armia Chrystusa. Zobowiązali się oni wyjść ze świata i być oddzieleni. Zobowiązali się używać miecza Ducha, Słowa Bożego, by prowadzić agresywną walkę przeciwko grzechowi i wszelkiej nieprawości. Mamy okazywać naszą lojalność.

TAM1897 Q1 53.15Istnieje termin z dziedziny rządzenia; istnieje termin odnoszący się do obywatelstwa. Komu mamy okazywać lojalność? Oto jest pytanie.

TAM1897 Q1 53.16Mamy okazywać lojalność naszemu Królowi, Panu Jezusowi Chrystusowi. Apostoł Jakub oświadcza: „Każdy więc, kto chce być przyjacielem świata, staje się wrogiem Boga”. A umiłowany Jan, uczeń najbardziej podobny w duchu do Jezusa, ostrzegł: „Nie miłujcie świata ani tego, co jest na świecie. Jeśli ktoś miłuje świat, nie ma w nim miłości Ojca”. Nikt nie znajdzie szczęścia, naśladując przykład Adama i oddalając się od swojego Stwórcy.

TAM1897 Q1 54.1Tak więc te lekcje kończą się dokładnie tam, gdzie zaczęliśmy – przy Adamie i jego Stwórcy oraz przy pierwszym ze wszystkich przykazań we wszechświecie: „będziesz miłował Pana, Boga twego, ze wszystkiego serca twego, i ze wszystkiej duszy twojej, i ze wszystkiej myśli twojej, i ze wszystkiej siły twojej”. Wtedy nie oddalicie się od swojego Stwórcy. Wtedy nie będzie odstępstwa. Wtedy nie będzie bałwochwalstwa. Wtedy nie powstanie żaden rząd wzorowany na przykładzie pogan, którzy odeszli od Boga; ale Bóg będzie wszystkim we wszystkim i poprowadzi swój lud do tej chwalebnej ziemi, którą ukazał naszemu ojcu Abrahamowi, gdy oddzielił go od wszystkich rządów na świecie i utrzymywał go w oddzieleniu, dopóki żył na świecie.

TAM1897 Q1 54.2Ten, który wzywa nas, byśmy szli i postępowali śladami tej wiary, jaką miał nasz ojciec Abraham, będąc jeszcze nieobrzezanym, zaprowadzi nas wówczas do tej ziemi, która jest chwałą wszystkich ziem; i tam będziemy przebywać w obecności Pana i pod chwalebnymi skrzydłami Wszechmogącego na wieki – kochając Boga całym sercem, całą duszą, całym umysłem i całą siłą; a On może wskazać na nas teraz, wtedy i na wieki w obecności wszechświata i powiedzieć: „tuć są ci, którzy chowają przykazania Boże i wiarę Jezusową.”

TAM1897 Q1 54.3A niech rzecze wszystek lud: „Amen i amen”.