Egipt i Izrael

TAM1897 Q1 20.8Kazanie wygłoszone w czwartek wieczorem, 4 marca 1897 r. Opublikowane w „General Conference Bulletin”, pierwszy kwartał 1897 r., tom 2, nr 1, str. 20–26.

TAM1897 Q1 20.9Nasza pierwsza lekcja przedstawiła nam pochodzenie państwa; powstanie pierwszego w historii. Nasza druga lekcja przedstawiła nam pierwszy w historii przykład rozdziału kościoła od państwa. Już w tamtych dawnych czasach Pan jasno wskazał, jak całkowity powinien być rozdział między kościołem a państwem. Dziś wieczorem mamy podążać za obydwoma tymi wątkami, aż ponownie się spotkają na tej samej ziemi.

TAM1897 Q1 20.10Nemrod był synem Chusa; Chus zamieszkiwał Etiopię; Chus był synem Chama; a Egipt był ziemią Chama. W ten sposób śledzimy genealogię Nemroda bezpośrednio aż do Egiptu; i możemy również prześledzić jego przykład aż do Egiptu. Chociaż Nemrod był pierwszym człowiekiem, który założył koronę królewską, pierwszym, który nosił ten tytuł i rościł sobie prawo do panowania jako król, to jednak w Egipcie ten przykład Nemroda we wszystkich jego aspektach był naśladowany najpełniej i ugruntowany najdokładniej.

TAM1897 Q1 20.11W Egipcie nie było króla aż do czasów późniejszych niż czasy Nemroda; dopiero po tym, jak on sam uzurpował sobie miejsce i władzę króla. Pamiętacie bowiem, że kiedy Nemrod to uczynił, było to sprzeczne z wolą Boga, z wyobrażeniem, jakie ludzie mieli o Bogu, oraz z ich wiedzą o Nim. W tamtym czasie ludzie wiedzieli, że w ten sposób Nemrod zajmował miejsce Boga; a jego imię wskazuje na poglądy, jakie panowały wówczas na temat tego czynu. W Egipcie obrano ten sam kierunek. Egipskie zapisy potwierdzają, że pierwszymi władcami Egiptu byli bogowie, następni to półbogowie, czyli istoty o charakterze półboskim; po nich przyszli sami królowie, którzy byli ludźmi.

TAM1897 Q1 20.12Widać zatem, że w tej krainie postępowano identycznie jak w Senaar. W Egipcie król celowo i otwarcie, z własnej inicjatywy, zajmował dla ludu miejsce boga. Lud postrzegał go właśnie w ten sposób. Słońce było bogiem; król Egiptu był synem słońca. Dla ludu był Bogiem. Lud żył dzięki jego tchnieniu. Był dla nich tchnieniem życia. Czerpali od niego swego ducha. Dla nich był on „dawcą życia, podobnym do wiecznego słońca”. (Zob. „Imperia Biblii”, rozdz. 7, akap. 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71–83, 96, 102; rozdz. 14, akap. 15, 16.) Tak więc w Egipcie król nie był jedynie przedstawicielem, namiestnikiem boga; był ucieleśnieniem Boga. Życie Boga mieszkało w królu i poprzez króla docierało do ludu. W ten sposób król był życiem dla ludu, ponieważ w nim uosabiał się wielki, wszechprzenikający bóg – słońce. Nie było żadnej cechy Boga, której król nie uosabiałby przed ludem. Taki był system władzy królewskiej i rządów w starożytnym Egipcie.

TAM1897 Q1 21.1Cofnijmy się teraz do Chaldei, gdzie Bóg oddzielił kościół od państwa, jak czytaliśmy w poprzedniej lekcji, kiedy rzekł do Abrahama: „Wynijdź z ziemi twej, i od rodziny twojej, i z domu ojca twego, do ziemi, którąć pokażę.” Należy pamiętać, że dopiero po tym, jak Abraham oddzielił się od ostatniego ze swoich krewnych, Pan pokazał mu tę ziemię. Abraham najpierw oddzielił się od swojej ojczyzny; po drugie, od domu ojca; a po trzecie, od swoich krewnych. Dopiero po tym, jak Lot udał się do doliny Sodomy, Bóg pokazał Abrahamowi tę ziemię. Księga Rodzaju 13:14, 15. Kiedy Bóg powołał Abrahama, a on oddzielił się od swojej ojczyzny – całym sercem, duszą i wszystkim, co posiadał – oraz od domu ojca i całej swojej rodziny, i stanął tam, gdzie Pan chciał, aby stanął, wtedy Pan rzekł do niego: „Podnieś teraz oczy swe, a spojrzyj z miejsca, na któremeś teraz na północy, i na południe, i na wschód, i na zachód słońca. Wszystkę bowiem ziemię, którą ty widzisz, dam tobie, i nasieniu twemu aż na wieki.” Dam ją jako wieczne dziedzictwo.

TAM1897 Q1 21.2A teraz pytam was: kiedy Bóg powiedział Abrahamowi, by podniósł oczy i spojrzał, czy Abraham widział więcej, niż widziałby, gdyby podniósł oczy bez Bożego polecenia?

TAM1897 Q1 21.3(Zgromadzenie) Tak.

TAM1897 Q1 21.4Zobaczył więc coś, czego nie mógłby zobaczyć, gdyby Bóg nie polecił mu patrzeć. A kiedy Bóg kazał mu podnieść oczy i spojrzeć, to, co ujrzał, było ziemią, którą Bóg mu obiecał. W tym czasie Bóg pokazał mu ziemię obiecaną i była to kraina, do której Pan go powołał. Nie dał mu jej wtedy, „nie dał mu w niej dziedzictwa i na stopę nogi, choć mu ją był obiecał dać w dzierżawę, i nasieniu jego po nim”. I spoglądał nieustannie ku tej niebiańskiej ojczyźnie; tej ojczyźnie, która ma miasto z fundamentami, którego budowniczym i twórcą jest Bóg. Istniała „obietnica … aby był dziedzicem świata”; a Abraham otrzymał ją „przez sprawiedliwość z wiary”. Wtedy, gdy Bóg rzekł do Abrahama, by na nią spojrzał, i że da ją jemu oraz jego potomstwu jako wieczne dziedzictwo, co ujrzał? Świat?

TAM1897 Q1 21.5(Głosy) Ujrzał świat, który ma nadejść.

TAM1897 Q1 21.6I to jest kraina, która od tamtej pory należała do niego. „A jeźliście wy Chrystusowi, tedyście nasieniem Abrahamowem, a według obietnicy dziedzicami.” I to jest wasza ojczyzna, i moja. I och! Pomyśleć tylko, jak wąskie, jak całkowicie niegodne wyobrażenia musi mieć ten, kto zadowala się jakąkolwiek inną ojczyzną, lub ma skłonność do jakiejkolwiek innej ojczyzny, lub żywi jakiekolwiek przywiązanie do jakiejkolwiek innej ojczyzny. Jak ktokolwiek może tak postępować, skoro ma oczy skierowane na tę ojczyznę, którą Bóg mu pokazał i do której go wzywa!

TAM1897 Q1 21.7Abraham umarł. Izaak żył i umarł. Jakub i jego rodzina zostali wywiezieni do Egiptu, tak jak Pan powiedział do Abrahama: „gościem będzie nasienie twoje w ziemi cudzej”, a tą ziemią był Egipt. Zastanówcie się teraz uważnie. Nie zapominajcie o tym wyrażeniu, które Pan nam podaje w odniesieniu do Egiptu, gdyż przyda się ono w kolejnych lekcjach. Ziemią, w której mieli być obcymi i służyć Panu, był Egipt. Mieszkali tam setki lat – w ziemi, która nie należała do nich. I pamiętajcie, że był to ten Egipt, który naszkicowaliśmy, w którym król zajmował miejsce Boga i był Bogiem dla ludu.

TAM1897 Q1 21.8Przyjrzyjmy się jeszcze przez chwilę temu Kościołowi i zobaczmy, co Pan z nim czynił. Mamy dziś wieczorem przed sobą mapę, która pokazuje nam ten kraj. Oto Chaldea, skąd Abram został powołany; udał się stąd do Mezopotamii, do Haranu, gdzie zmarł jego ojciec. Tam został oddzielony od domu ojca, a następnie przybył do ziemi, gdzie został oddzielony od Lota.

TAM1897 Q1 21.9Gdy Abram przebywał w tej krainie, pisała się historia: narody Wschodu podbijały tereny na zachód, aż do granic Egiptu. Jednak w czasie, gdy Izraelici udali się do Egiptu, lub nieco wcześniej, imperium egipskie rozciągało się na cały ten wschodni region. Obejmowało ono cały Egipt, sięgało aż do Etiopii, obejmowało całą południową i zachodnią granicę Azji Mniejszej aż po Armenię, Asyrię i Senaar; tak więc imperium egipskie obejmowało cały region wschodni, ówczesny znany świat. Imperium egipskie w swoich czasach było tak powszechne, jak imperium rzymskie w swoich czasach, czy jakiekolwiek inne narody, które przyszły po nim.

TAM1897 Q1 21.10Podczas gdy historia tworzyła się na Wschodzie, a królowie tych krajów podbijali zachodnie regiony, sięgając aż do granic Egiptu, Bóg ustanowił swój Kościół w ziemi Kanaan, aby podtrzymywać wiedzę o prawdziwym Bogu wśród narodów, które tamtędy przeciągały tam i z powrotem. A gdy królestwo egipskie rozciągało się na cały ten kraj, a siedzibą imperium świata była sama stolica Egiptu, Bóg zaprowadził swój lud do Egiptu, aby ambasadorzy i namiestnicy wszystkich narodów, przemierzający te kraje w drodze do centrum władzy, jakim był Egipt, mieli kontakt z ludem Bożym.

TAM1897 Q1 21.11W Egipcie Pan osadził swój lud w Gosen, na trasie między tymi pogańskimi narodami a stolicą Egiptu, tak aby ludzie, ich ambasadorzy i namiestnicy przejeżdżali przez Gosen – ziemię zamieszkaną przez lud Boży – i aby ich uwaga została skierowana na prawdziwego Boga.

TAM1897 Q1 22.1Również w Egipcie Józef znajdował się u boku tronu, tak że ambasadorzy przybywający do Egiptu musieli spotykać się z Józefem, który przekazywał im wiedzę o prawdziwym Bogu. Po śmierci Józefa pamięć o nim i jego wpływ pozostawały w stolicy Egiptu aż do czasów Mojżesza. Wtedy to Mojżesz przebywał w pałacu i u boku tronu. Nie tylko u boku, jak Józef, ale Mojżesz stał na pierwszym stopniu prowadzącym do tronu, gdyż był synem córki faraona. Córka faraona była żoną faraona; a Mojżesz, będąc synem córki faraona, był podwójnie prawowitym następcą tronu. Gdyby żona faraona nie była jego córką, jej adoptowany pierwszy syn byłby następcą tronu. Z kolei, gdyby faraon miał inną żonę i nie miał innych dzieci, to jego córka byłaby spadkobierczynią tronu. Ale skoro córka faraona była żoną faraona, to jej adoptowany syn był podwójnym spadkobiercą tronu. Nie było żadnych wątpliwości co do jego prawa do tronu Egiptu, który był wówczas tronem świata.

TAM1897 Q1 22.2W tym czasie król Egiptu miał około osiemdziesięciu lat, tak więc dzieliła Mojżesza jedynie niewielka odległość od jego podwójnie uzasadnionego miejsca na tronie oraz od przejęcia całej władzy nad imperium egipskim, które obejmowało cały świat. W tym samym czasie zbliżał się również czas spełnienia obietnicy, którą Bóg przysiągł Abrahamowi, a Mojżesz w nią wierzył i dlatego świadomie i całkowicie odrzucił tron oraz całą władzę i chwałę Egiptu – „zbraniał się być zwany synem córki Faraonowej”.

TAM1897 Q1 22.3Mojżesz wierzył, że zbliża się czas spełnienia obietnicy, którą Bóg przysiągł Abrahamowi. A przy okazji, lepiej byłoby, gdybyśmy ustalili, czy w to wierzymy; ponieważ jeśli jesteśmy pewni, że w to wierzymy, dostrzeżemy więcej w wierze Mojżesza w tę obietnicę. Otwórzcie Dzieje Apostolskie 7:17:—

TAM1897 Q1 22.4A gdy się przybliżył czas obietnicy, o którą był przysiągł Bóg Abrahamowi, rozrodził się lud i rozmnożył się w Egipcie.

TAM1897 Q1 22.5W czasie, gdy urodził się Mojżesz, faraon zamierzał zniszczyć ten lud, aby nie rozmnażał się i nie stał się na tyle potężny, by móc opuścić kraj. Chodzi o to, że Egipt nie tylko miał Żydów jako lud obcy, ale miał też mnóstwo innych obcych ludów — jeńców, którzy zostali sprowadzeni z innych krajów do Egiptu. Tak więc w tamtym czasie około jednej trzeciej ludności Egiptu stanowili obcokrajowcy. Hebrajskie słowo opisujące rozmnażanie się ludu oznacza, że „roili się” oni jak pszczoły lub ryby. Gdy faraon zobaczył, że lud rozmnaża się tak obficie, a kraj jest ponadto tak pełen obcokrajowców, obawiał się, że w ramach buntu przejmą oni władzę nad krajem, aby opuścić ten kraj.

TAM1897 Q1 22.6Kolejnym czynnikiem, który do tego doprowadził, było to, że w czasie, gdy Izraelici przebywali w Egipcie – a imperium egipskie obejmowało wówczas cały Wschód – władze państwowe podejmowały systematyczne próby zmuszenia całego imperium do oddawania czci wyłącznie słońcu. W imperium tym panowały różne formy kultu słońca, ale władze imperium dołożyły wszelkich starań, by wyeliminować każdą z nich, z wyjątkiem samego gołego dysku słońca na niebie lub jego wizerunku przed nimi. Izraelici oczywiście nie zastosowali się do tego edyktu. Nie chcieli czcić słońca. Opowiadali się za prawdą Bożą, a fakt ten wciąż pozostawał w pamięci tego króla. To inny król próbował narzucić kult słońca; jednak gdy ten król objął władzę, ta sprawa pozostała w jego pamięci i stanowiła podstawę, na której mógł rozumować, że gdyby ten lud miał okazję, to przejąłby inicjatywę w opuszczaniu kraju.

TAM1897 Q1 22.7O tamtym czasie zapis mówi nie tylko, że „lud się rozrastał i rozmnażał”, ale także, że „zbliżał się czas obietnicy, którą Bóg przysiągł Abrahamowi”. Jaką obietnicę Bóg przysiągł Abrahamowi? Jaka była Boża obietnica dla Abrahama? — Że da mu ziemię, którą widział. Jaka to była ziemia?

TAM1897 Q1 22.8(Głosy) Świat.

TAM1897 Q1 22.9Jaki świat?

TAM1897 Q1 22.10Świat, który ma nadejść.

TAM1897 Q1 22.11Takie są słowa Szczepana: „Zbliżał się czas obietnicy, którą Bóg przysiągł Abrahamowi”. Czy tak było? Czy w to wierzycie? Czy wierzycie, że zbliżał się czas, w którym Bóg miał dać Abrahamowi tę ziemię, którą mu pokazał? Jest napisane: „Abrahamowi”. Będą tam też inni, ale to miało być dla Abrahama. Nie dla kogoś innego bez Abrahama, ale dla Abrahama i jego nasienia. „nie mówi: I nasieniom jego, jako o wielu, ale jako o jednem: I nasieniu twemu, które jest Chrystus”.

TAM1897 Q1 22.12Czy zatem zbliżał się czas spełnienia obietnicy, kiedy Bóg miał dać Abrahamowi i Chrystusowi tę ziemię, którą Bóg pokazał Abrahamowi? Nie pytam, czy kiedykolwiek wcześniej o tym myśleliście, czy nie. Pytam, czy wierzycie w to, co tu jest napisane. Nie będę próbował tego wyjaśniać. Nie trzeba tego wyjaśniać, gdy raz w to uwierzymy, bo tak jest napisane. Z waszej znajomości Biblii, nawet bez odwoływania się do wersetów, dobrze wiecie, że Bóg za każdym razem składał tę obietnicę Abrahamowi i jego nasieniu. Nigdy nasieniu bez Abrahama. Nigdy Abrahamowi bez nasienia – i „nie nasieniom”, ale nasieniu twemu. Gdy więc zbliżał się czas spełnienia obietnicy, by dać to Abrahamowi, do kogo jeszcze miała ona dotrzeć? – Do Chrystusa. W jaki sposób miała dotrzeć do Abrahama? – Przez Chrystusa.

TAM1897 Q1 22.13S. H. Lane.—Kiedy obietnica została powtórzona Izaakowi i Jakubowi, czy sformułowanie nie było takie samo?

TAM1897 Q1 22.14Tak. Zawsze było takie samo.

TAM1897 Q1 22.15S. H. Lane.—W takim razie pytanie brzmi: czy Abraham musiał koniecznie być obecny, aby spełniło się oświadczenie Szczepana?

TAM1897 Q1 23.1Tak, ponieważ przez cały czas jest napisane: „Tobie i twojemu nasieniu”. Ale pojawią się inne wersety, które to potwierdzą.

TAM1897 Q1 23.2Tylko jedno słowo. Jakub zmarł w Egipcie, został przewieziony do tej ziemi i tam pochowany. Józef zmarł w Egipcie, ale powiedział: „Nie chowajcie mnie; nawet nie w tej ziemi”. Józef nie chciał, by zabrano go do Palestyny, gdzie zabrano Jakuba i gdzie został pochowany. Józef powiedział: „Bóg was nawiedzi. Zatrzymajcie moje zwłoki, a kiedy Bóg was nawiedzi, zabierzcie mnie ze sobą. Zabierzcie ze sobą moje kości”. I tak uczynili. A kiedy dotrą do tej ziemi, o jaką ziemię chodziło Bogu w obietnicy danej Abrahamowi?

TAM1897 Q1 23.3(Zgromadzenie) Świat przyszły.

TAM1897 Q1 23.4Czy nie widzicie, że Józef nigdy nie spodziewał się, że zostanie pochowany w tym świecie?

TAM1897 Q1 23.5Spójrzmy na to z innej strony. Słowo mówi, że „zbliżał się czas obietnicy, którą Bóg przysiągł Abrahamowi”. Bóg przysiągł dać Abrahamowi ziemię, którą mu pokazał, na wieczne posiadanie. Ale Abraham już nie żył i nie żył od setek lat. Jak więc Bóg mógł dać tę ziemię Abrahamowi, skoro ten nie żył? Oczywiście nie mógł. Skoro więc Bóg przysiągł dać tę ziemię Abrahamowi; skoro zbliżał się czas, o którym Bóg przysiągł Abrahamowi; a skoro Abraham już nie żył, to jest pewne, że ziemia ta nie mogła zostać dana Abrahamowi, gdy był martwy; i równie pewne jest, że zbliżał się czas, w którym Abraham miał zostać wskrzeszony z martwych, aby Bóg mógł mu dać tę ziemię, którą przysiągł mu dać na wieczne posiadanie. Czyż więc nie widzicie na tej podstawie, dlaczego Józef nie pozwolił, by jego ciało zostało pochowane – nawet w ziemi Kanaan, tak jak ciało Jakuba? Prawda jest taka, że Józef wierzył, iż zbliżał się czas, w którym Bóg, zgodnie z przysięgą złożoną Abrahamowi, miał mu dać tę ziemię, i Józef spodziewał się, że wraz z Abrahamem wejdzie w posiadanie tego dziedzictwa.

TAM1897 Q1 23.6(Głos) Czy ta obietnica nie odnosiła się do obietnicy, którą Bóg złożył Abrahamowi, o której mowa w piętnastym rozdziale Księgi Rodzaju?

TAM1897 Q1 23.7Tak, właśnie o to chodzi, dzięki Bogu. Tak więc Józef zmarł, został zabalsamowany w Egipcie i złożony w trumnie, a kiedy Izraelici opuścili Egipt, kości Józefa były z nimi przez czterdzieści lat na pustyni; przez cały ten czas zwłoki Józefa były z nimi, na ich oczach, dzień w dzień, i stanowiły upomnienie dla ich niewiary.

TAM1897 Q1 23.8Zauważyłem, że wielu ludzi, czytając ten werset z przemowy Szczepana, wyjaśnia go na różne sposoby, zamiast wierzyć w to, co jest w nim napisane, zamiast zwrócić uwagę na obietnicę, którą Bóg złożył Abrahamowi i którą mu przysiągł, że da mu ziemię, którą mu pokazał. Ale zgodziliście się, że ziemia, którą Bóg pokazał Abrahamowi, to świat – i to nie ten świat, lecz świat przyszły? To właśnie ta kraina, którą Bóg przysiągł mu dać; i to właśnie tej krainy on oczekiwał. To właśnie ta kraina, w której znajdowało się miasto, na które on czekał, a którego budowniczym i twórcą jest Bóg. I nie myślał nawet o możliwości powrotu do tej drugiej krainy, z której wyszedł.

TAM1897 Q1 23.9Przez cały czas przysięga Boża dotyczyła dania tej ziemi Abrahamowi i jego nasieniu. Nie dodawajcie do tego liczby mnogiej „nasienia”, skoro Bóg ją usunął; nie dodawajcie końcówki liczby mnogiej, skoro Bóg ją usunął. „nie mówi: I nasieniom jego, jako o wielu, ale jako o jednem: I nasieniu twemu, które jest Chrystus”. Było ich wielu, to prawda. Z Egiptu wyszły trzy miliony, ale to nie o nich mówił Bóg, gdy powiedział: „Tobie i twojemu nasieniu”, które było „jakby jednego” i „którym jest Chrystus”. Czy to rozumiecie? Nie pozwólcie, by tłum Izraela zaprzątał wam umysł, gdy czytacie słowa: „Tobie i twojemu nasieniu”. Gdy Bóg usuwa liczbę mnogą, nie wolno nam jej tam w ogóle dodawać. Nie wolno nam tego dodawać nawet w naszych myślach. Kim było to nasienie? — Chrystus. Kiedy mówi: „Tobie i twojemu nasieniu”, wy i ja nie możemy tego interpretować inaczej niż: „Tobie i Chrystusowi dam to na wieczne dziedzictwo”. Nie wolno nam umieszczać tam nikogo innego poza Chrystusem, chyba że poprzez Chrystusa. Tobie i Chrystusowi dam to.

TAM1897 Q1 23.10Szczepan mówi, że „zbliżał się czas obietnicy, którą Bóg przysiągł Abrahamowi”. Szczepan zaczerpnął to z Biblii. Chcę, abyście dostrzegli, że nie była to szczególna inspiracja Ducha Świętego udzielona Szczepanowi właśnie w tym momencie, ale wszystko to było już wcześniej w Biblii, a Duch Święty przekazał to innym poprzez Szczepana, przypominając mu rzeczy, które wcześniej przeczytał w Biblii. Proszę otworzyć Księgę Wyjścia, rozdział szósty. Jest to tak jasne w Piśmie Świętym, że nie ma możliwości, by się od tego wykręcić. Jest to czas wyzwolenia Izraela, a Pan miał to uczynić. Księga Wyjścia 6:1-5:—

TAM1897 Q1 23.11I rzekł Pan do Mojżesza: Teraz ujrzysz, co uczynię Faraonowi; bo w ręce możnej wypuści je, i w ręce silnej wypędzi je z ziemi swojej. Nadto mówił Bóg do Mojżesza i rzekł do niego: Jam Pan, Którym się ukazał Abrahamowi, Izaakowi i Jakóbowi w tem imieniu, żem Bóg Wszechmogący; ale w imieniu mojem, Jehowa, nie jestem poznany od nich. Postanowiłem też i przymierze moje z nimi, abym im dał ziemię Chananejską, ziemię pielgrzymowania ich, w której przychodniami byli. Jam też usłyszał krzyk synów Izraelskich, które Egipczanie w niewolą podbijają, i wspomniałem na przymierze moje.

TAM1897 Q1 23.12Czym było to przymierze? — Obietnicą dania im tej ziemi. Co ta ziemia symbolizowała? Czym była? — Ziemią, światem, który Pan pokazał Abrahamowi i przysiągł mu dać go w wieczne posiadanie.

TAM1897 Q1 24.1(Głosy) Świat, który ma nadejść.

TAM1897 Q1 24.2Teraz mówi: „wspomniałem na przymierze moje.” Co to oznaczało? „Przypomniałem sobie moje przymierze”. Czyżby o nim zapomniał? — Nie; ale nadszedł już czas, by spełnić to, co obiecał. Pamiętacie, że w osiemnastym rozdziale Apokalipsy jest napisane: —

TAM1897 Q1 24.3I słyszałem inszy głos z nieba mówiący: Wynijdźcie z niego, ludu mój! abyście nie byli uczestnikami grzechów jego, a iżbyście nie wzięli z plag jego. Albowiem dosięgły grzechy jego aż do nieba i wspomniał Bóg na nieprawości jego. Oddajcież mu, jako i on oddawał wam, a w dwójnasób oddajcie mu według uczynków jego; w kubku, który wam nalewał, nalejcie mu w dwójnasób. Jako się wiele chlubił i rozkoszował, tak mu wiele dajcie mąk i smutku; bo mówi w sercu swojem: Siedzę jako królowa, a nie jestem wdową, i smutku nie ujrzę. Przetoż w jeden dzień przyjdą plagi jego, śmierć i smutek, i głód, i ogniem będzie spalony; bo mocny jest Pan Bóg, który go osądzi.

TAM1897 Q1 24.4Gdy Bóg przypomniał sobie jej nieprawości, nadeszła godzina jej sądu. Gdy przypomniał sobie swoje przymierze, jaka godzina nadeszła? — Nadeszła godzina wypełnienia przysięgi. Ale czym było przymierze z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem? — Polegało na tym, by dać im tę ziemię na wieczne posiadanie i przekazać ją im oraz ich nasieniu. Kim było to nasienie? — Chrystus.

TAM1897 Q1 24.5A tak rzecz do synów Izraelskich: Jam Pan, a wywiodę was z ciężarów Egipskich, i wyrwę was z niewoli ich, i wybawię was w ramieniu wyciągnionem, i w sądziech wielkich. A wezmę was sobie za lud, i będę wam za Boga, i poznacie, żem Pan, Bóg wasz, który was wywodzę z ciężarów Egipskich.

TAM1897 Q1 24.6Gdyby Izraelici w to uwierzyli, czy kiedykolwiek musieliby zawierać tę umowę na Synaju? Zanim w ogóle wyruszył z nimi z Egiptu, powiedział: „Będę waszym Bogiem, a wy będziecie moim ludem. Poznacie, że Ja jestem Pan”.

TAM1897 Q1 24.7A wprowadzę was do ziemi, o którą podniosłem rękę moję, abym ją dał Abrahamowi, Izaakowi, i Jakóbowi; a dam ją wam w dziedzictwo, Ja Pan.

TAM1897 Q1 24.8„Zbliżał się czas spełnienia obietnicy, którą Bóg przysiągł Abrahamowi”. „Wprowadzę cię do ziemi, którą przysiągłem ci dać”. Czym więc jest ta obietnica? Do jakiej ziemi Bóg chciał wprowadzić Izrael? Jaka ziemia była dla nich przeznaczona? — Świat przyszły. Nie próbujcie tego wszystkiego wyjaśniać. Nie mam na to żadnego wyjaśnienia. Jest to, co mówi Słowo, i wierzę w to. Nie trzeba tego wyjaśniać. Trzeba tylko w to wierzyć. Nie, nie próbujcie tego wyjaśniać nawet sobie samym. Jeśli jest to dla was nowe, jeśli mieliście inne wyobrażenia na ten temat, nie próbujcie ich dopasowywać do tego. Porzućcie je wszystkie i zobaczcie, co tu jest napisane.

TAM1897 Q1 24.9Ponownie pytam. Jaką ziemię Bóg przysiągł dać Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi?

TAM1897 Q1 24.10(Zgromadzenie) Świat, który ma nadejść.

TAM1897 Q1 24.11Czy będziecie się tego trzymać? Chwilę temu zgodziliście się, że to prawda. Nie wycofujmy się z tego teraz dla dobra naszych dusz.

TAM1897 Q1 24.12(Głos) Czy przyszłoby do nich odkupienie?

TAM1897 Q1 24.13Tak; odkupienie dosięgnęłoby ich. Odkupienie dosięgnęłoby świata. Wszystko to by się wydarzyło. Ale nastąpiłoby to w inny sposób niż miało to miejsce. Świat miałby inne doświadczenie niż to, które miał. Nie dostrzegamy tego, gdy patrzymy na doświadczenie, jakie oni mieli, i myślimy, że właśnie do tego Bóg ich powołał. Mieli to straszne doświadczenie, ponieważ nie chcieli uwierzyć w to, do czego Bóg ich powołał. I, bracia, jeśli wy i ja dzisiaj spojrzymy na te rzeczy, które zostały wówczas przedstawione Izraelowi, tak jak oni na nie patrzyli, postąpimy teraz tak, jak postąpił wówczas Izrael. Izrael nie dostrzegł wówczas tego, co Bóg dla niego przygotował, i dlatego nie otrzymał tego, co Bóg dla niego przygotował. Jeśli więc my nie dostrzegamy w tych sprawach nic więcej niż Izrael, nie otrzymamy nic więcej niż Izrael. Jeśli tylko będziemy patrzeć na te sprawy tak, jak patrzył na nie Izrael, z pewnością postąpimy dzisiaj, jak postąpił wówczas Izrael.

TAM1897 Q1 24.14Albowiem i nam zwiastowana jest Ewangielija jako i onym; ale im nie pomogło słowo, które słyszeli, przeto iż nie było złączone z wiarą tych, którzy słyszeli. Bójmyż się tedy, aby snać zaniedbawszy obietnicy o wejściu do odpocznienia jego, nie zdał się kto z was być upośledzony.

TAM1897 Q1 24.15Czy to nam teraz przyniesie korzyść, jeśli połączymy je z wiarą w nas, którzy je słyszymy? Niech Bóg broni, aby doświadczenie Izraela powtórzyło się w nas. Zostało to nam przedstawione, abyśmy mogli tego uniknąć.

TAM1897 Q1 24.16Zobaczmy, czego oni nie dostrzegli, nie wierząc w Boga. Zobaczmy, co Bóg dla nich przygotował, i sięgnijmy po to, zamiast patrzeć na sprawy tak jak oni i nie osiągnąć tego, tak jak oni.

TAM1897 Q1 24.17Przejdźcie do piętnastego rozdziału Księgi Wyjścia, a znajdziecie to tam bardzo jasno przedstawione. Kiedy Izrael wyszedł z Egiptu i przekroczył Morze Czerwone, w wersecie trzynastym czytamy:—

TAM1897 Q1 24.18Prowadzisz w miłosierdziu twojem ten lud, któryś odkupił; poprowadzisz w możności twej do mieszkania świątobliwości twojej.

TAM1897 Q1 24.19Ten rozdział jest pieśnią Mojżesza. Ci, którzy stoją na Górze Syjon i odnoszą zwycięstwo nad bestią, nad jej obrazem i nad liczbą jej imienia, śpiewają pieśń Mojżesza. Nie pieśń wzorowaną na tej. Nie pieśń do niej podobną. Ale śpiewają pieśń Mojżesza. Ten piętnasty rozdział Księgi Wyjścia jest naszą pieśnią.

TAM1897 Q1 24.20Dokąd Bóg zamierzał ich zaprowadzić? — Do swojego „świętego mieszkania”. Gdzie znajdowało się to święte mieszkanie?

TAM1897 Q1 24.21(Zgromadzenie) „miasta mającego grunty, którego sprawcą i budownikiem jest Bóg.”

TAM1897 Q1 24.22Co więcej: „Usłyszą narodowie, zadrżą; boleść zdejmie obywatele Filistyńskie”.

TAM1897 Q1 24.23E. J. Waggoner. — Tak właśnie się stało.

TAM1897 Q1 24.24Oczywiście, że tak. Kiedy dotarli do tej granicy, książęta Edomu byli zdumieni. „mocarze Moabskie strach zdejmie; struchleją wszyscy obywatele Chananejscy.” Co miało stać się z mieszkańcami?

TAM1897 Q1 25.1(Głosy) Mieli się rozpłynąć.

TAM1897 Q1 25.2E. J. Waggoner.—Już się rozpłynęli.

TAM1897 Q1 25.3Gdy tylko tam dotarli, Izrael zapytał: „Czy pozwolicie nam przejść przez waszą ziemię?”. Co odpowiedzieli? — Nie, proszę pana. Nie pozwolono im postawić stopy na ich ziemi. Ale gdyby udali się prosto od Morza Czerwonego do granic Edomu, cały Edom stałby w osłupieniu, aż by przeszli. Och, Izrael nawet teraz nie odkrył jeszcze, co tam przegapił. Bracia, kiedy odkryjemy, czego Izrael tam nie dostrzegł, da nam to natchnienie, które przyniesie moc Bożą, i uwierzymy w to.

TAM1897 Q1 25.4Padnie na nie strach i lękanie; od wielkości ramienia twego umilkną jako kamień, aż przejdzie lud twój Panie, aż przejdzie lud ten, któregoś sobie nabył.

TAM1897 Q1 25.5Co On z nimi uczyni? „Wprowadzisz je, i wszczepisz je na górze dziedzictwa twego”. Czyjego dziedzictwa? — Pana. Ale „Częstokroć i wieloma sposobami mawiał niekiedy Bóg ojcom przez proroków; W te dni ostateczne mówił nam przez Syna swego, którego postanowił dziedzicem wszystkich rzeczy”. Kto prowadził Izrael? — Bóg. Dokąd? — „Do Twojego dziedzictwa”; nie naszego — Twojego. „A jeźliście wy Chrystusowi, tedyście nasieniem Abrahamowem, a według obietnicy dziedzicami.” „Twoje dziedzictwo, o Panie”. To nie wszystko. „Wprowadzisz je, i wszczepisz je na górze dziedzictwa twego, na miejscu, któreś ku mieszkaniu twemu sprawił, Panie”. To nie wszystko. „w świątnicy, Panie, którą umocnią ręce twoje.” Jaka to świątynia, którą ustanowiły ręce Pana?

TAM1897 Q1 25.6(Głosy) Prawdziwa świątynia.

TAM1897 Q1 25.7Oczywiście, że tak. „Ale suma tego, co się mówi, ta jest: Iż takiego mamy najwyższego kapłana, który usiadł na prawicy stolicy wielmożności na niebiesiech; Sługą będąc świątnicy, a prawdziwego onego przybytku, który Pan zbudował, a nie człowiek.” To jest suma naszej dzisiejszej rozmowy, prawda? To właśnie tam Bóg chciał zaprowadzić Izrael. Ale oni tego nie dostrzegli. Rozumiecie? To właśnie tam On chce nas zaprowadzić.

TAM1897 Q1 25.8Czy widzicie, że właśnie tam Bóg chciał wówczas zaprowadzić Izrael? Jeśli tak, to będziecie gotowi udać się do miejsca, które Izrael przegapił. Ale jeśli myślicie, że była to jakaś ziemska świątynia, którą wzniósł człowiek – to właśnie wszystko, co widział Izrael, i to wszystko, co wy zobaczycie. Izrael nie wszedł do tej ziemi, i wy też nie wejdziecie. Musimy widzieć więcej niż widział Izrael, bo inaczej nigdy nie dotrzemy dalej niż Izrael. Ale dlaczego Izrael nie widział więcej niż to, co widział? — Nie wierzyli. Ale wy i ja musimy teraz wierzyć w to, w co Izrael wtedy nie wierzył, bo inaczej nigdy nie otrzymamy tego, co Izrael przegapił. Jeśli jednak uwierzymy w to, w co Izrael nie wierzył, zostaniemy wprowadzeni do dziedzictwa, do którego Izrael nie został wprowadzony, do przybytku, do którego Izrael nie wszedł, do świętego mieszkania Boga, do miasta, które ma fundamenty, którego budowniczym i twórcą jest Bóg.

TAM1897 Q1 25.9Werset osiemnasty: „Pan będzie królował na wieki wieków”. On sam chce nad nimi panować; nie będzie już faraona; nie będzie już Nimroda; nie będzie już tych bałwochwalców; nie będzie już tego buntowniczego ludu. Bóg chciał wprowadzić Izrael do błogosławionej ziemi i panować tam nad nimi na wieki wieków, ale oni tego nie wiedzieli. O, jak wiele stracili, nie wierząc Panu! O, jak wiele straciliśmy przez te wszystkie lata! Bo, jak przeczytam wam jutro wieczorem, bylibyśmy tam już dawno, gdybyśmy tylko uwierzyli Panu. Bóg tak mówi i tak jest. Nie mamy dziś wieczorem żadnego powodu, by przebywać w tym przybytku. Właściwie nie ma tu dla nas żadnego miejsca, ponieważ nie ma dla nas miejsca na tym świecie. Skoro jednak jesteśmy na tym świecie, to jest miejsce dla nas. Ale w ogóle nie powinniśmy być na tym świecie. Już dawno powinniśmy być w królestwie Bożym. To jest fakt, bracia. W Biblii jest więcej treści, niż moglibyśmy tutaj przedstawić w ciągu kolejnej godziny, skupiając się wyłącznie na tej jednej myśli.

TAM1897 Q1 25.10Mojżesz wierzył w to wszystko. Wierzył, że czas spełnienia obietnicy jest bliski. Wkrótce jednak miał zasiąść na tronie Egiptu. Miał zostać królem. Miał rządzić; piastować urząd wyższy niż urząd burmistrza czy urzędnika jakiegokolwiek miasta. Miał rządzić nie tylko królestwem, ale imperium – imperium świata – i to było jego prawo. Należało mu się to z podwójnego tytułu. Nie musiał ubiegać się o urząd. Miał go otrzymać, a nikt nie mógł podważyć jego prawa. Od tronu dzielił go tylko jeden krok; tylko do śmierci tego faraona, a ten miał prawie sto lat. Wtedy ten Mojżesz stałby się królem świata, ponieważ imperium egipskie obejmowało cały świat.

TAM1897 Q1 25.11Izrael również przechodził wówczas ciężkie chwile. Izraelici byli uciskani, prześladowani i zmuszani do pracy w cegielniach. Mojżesz mógłby powiedzieć: „Teraz nasz lud jest uciskany, prześladowany; cierpi w imię swojego Boga; ale nie potrwa to już długo, ponieważ faraon ma prawie sto lat i nie pożyje już zbyt długo. Wtedy wprowadzę reformę. Uporządkuję ten rząd. Będę rządził sprawiedliwie. Nie tak jak ci niegodziwi faraonowie. Wierzę w Boga. Jestem chrześcijaninem i właśnie dlatego, że jestem chrześcijaninem, mam o wiele większe kwalifikacje do rządzenia”. Mógłby nie tylko zdjąć z nich ciężary, ale także powierzyć im urzędy i rządzić światem za pomocą ludu Bożego. Czyż droga nie była otwarta? Od tronu dzielił go tylko jeden krok, a ten krok wkrótce musiał zostać zrobiony. Zobaczmy jednak, co uczynił ten chrześcijanin w takich okolicznościach. Otwórzcie List do Hebrajczyków, rozdział jedenasty. Przyjrzyjcie się uważnie, przeczytajcie go dokładnie i zobaczcie, co tam jest napisane. Werset dwudziesty czwarty:—

TAM1897 Q1 26.1Wiarą Mojżesz, będąc już dorosłym, zbraniał się być zwany synem córki Faraonowej.

TAM1897 Q1 26.2Co oznaczało odmówienie bycia nazywanym synem córki faraona? — Odmowę bycia królem. Tron był na wyciągnięcie ręki. Dzielił go od niego zaledwie jeden krok. Ale zamiast wejść na niego i zasiąść na tronie, zszedł z niego. Odwrócił się od tronu Egiptu oraz od wszystkich skarbów i rozkoszy Egiptu i zwrócił się ku innemu krajowi; nadszedł bowiem czas, kiedy Bóg miał wyprowadzić swój lud z tego kraju do tego drugiego. Mojżesz wierzył w Jezusa Chrystusa, a zatem wierzył w rozdział kościoła od państwa. Dlatego oddzielił się od państwa i całym sercem stanął po stronie Kościoła. Bóg powołał go z tej ziemi, tak jak wcześniej powołał jego ojca Abrahama z jego ziemi. Ale to nie wszystko. Posłuchajcie: „Raczej sobie obrawszy złe rzeczy cierpieć z ludem Bożym, niżeli doczesną mieć Egipską rozkosz?” (cytat Jonesa, dosłowne tłumaczenie)

TAM1897 Q1 26.3(Zgromadzenie) Grzech.

TAM1897 Q1 26.4Grzech? Był dziedzicem tronu. Czym więc było dla niego skupianie myśli na tronie Egiptu, na władzy i przyjemnościach świata oraz na rządach tego świata? Czym to było? — Grzechem. Czy tak jest napisane?

TAM1897 Q1 26.5(Głosy) Tak.

TAM1897 Q1 26.6Wierzycie w to?

TAM1897 Q1 26.7(Głosy) Tak.

TAM1897 Q1 26.8Czy wtedy dla Izraela było to grzechem?

TAM1897 Q1 26.9(Głosy) Tak.

TAM1897 Q1 26.10A czym jest to teraz?

TAM1897 Q1 26.11(Głosy) Grzech.

TAM1897 Q1 26.12Bracia, są pewne rzeczy w Biblii, o których powinniśmy pomyśleć. „Raczej sobie obrawszy złe rzeczy cierpieć z ludem Bożym, niżeli doczesną mieć z grzechu rozkosz”. Nie zapominajcie jednak, że przyjemności, o których tu mowa – przyjemności grzechu – to tak naprawdę przyjemności Egiptu; przyjemności bycia królem Egiptu, sprawowania urzędu w ziemskim rządzie, panowania nad innymi ludźmi. Wszystko to miało mu przysługiwać z racji prawowitego pochodzenia, z tytułu prawa dziedziczenia. Nie musiał zgłaszać się jako kandydat ani zabiegać o głosy. To naturalnie mu się należało. Zapis mówi, że gdyby je przyjął i cieszył się nimi, oznaczałoby to czerpanie przyjemności z grzechu. Ale on z tego zrezygnował. Dlaczego? — „Za większe pokładając bogactwo nad skarby Egipskie urąganie Chrystusowe”.

TAM1897 Q1 26.13Gdzie znajdował się Chrystus w odniesieniu do egipskiego rządu i tronu? Czy Chrystus był jedno z Egiptem? — Nie. Czy Mojżesz mógłby mieć zarówno Chrystusa, jak i tron Egiptu?

TAM1897 Q1 26.14(Głosy) Nie.

TAM1897 Q1 26.15Ale tron Egiptu przypadał mu tak naturalnie, jak liście opadają z drzew. Nie musiał walczyć o urząd. Nawet nie musiał starać się o nominację.

TAM1897 Q1 26.16A. F. Ballenger.—Ani nawet przygotowywać petycji.

TAM1897 Q1 26.17Nie. Nie musiał nawet prosić przedstawiciela, by złożył petycję do prezydenta.

TAM1897 Q1 26.18Spójrzcie jeszcze raz na tę sytuację. Był Egipt ze swoim tronem, rozkoszami i skarbami, które przypadały mu tak naturalnie, jak liście spadają z drzewa, bez żadnego osobistego wysiłku z jego strony. Wszystko, co musiał zrobić, to siedzieć ze złożonymi rękami, aż król umrze ze starości, a wtedy wszystko to byłoby jego. A jednak wolał być z Chrystusem i znosić Jego hańbę, niż zasiadać na tronie Egiptu. I pamiętajcie zwłaszcza, że aby być z Chrystusem, musiał odwrócić się od tronu oraz wszystkich skarbów i rozkoszy Egiptu.

TAM1897 Q1 26.19Nie mówcie teraz, że to ja to tam włożyłem, że to zmyśliłem. Zwróćcie uwagę na to, co mówi Słowo, a zobaczycie, że wszystko tam jest. Czyż nie ma tego tam naprawdę?

TAM1897 Q1 26.20(Głosy) Tak.

TAM1897 Q1 26.21Przeczytajmy to jeszcze raz, a potem zakończymy na dzisiejszy wieczór; jutro wieczorem ponownie zajmiemy się Izraelem:—

TAM1897 Q1 26.22Wiarą Mojżesz, będąc już dorosłym, zbraniał się być zwany synem córki Faraonowej, Raczej sobie obrawszy złe rzeczy cierpieć z ludem Bożym, niżeli doczesną mieć z grzechu rozkosz, Za większe pokładając bogactwo nad skarby Egipskie urąganie Chrystusowe; bo się oglądał na odpłatę.

TAM1897 Q1 26.23„Zbliżał się czas spełnienia obietnicy, którą Bóg przysiągł Abrahamowi”, że da mu błogosławioną nagrodę. Mojżesz w to wierzył i odseparował się od państwa, odwrócił się od tronu, wybierając hańbę Chrystusa zamiast całej władzy, przyjemności i chwały Egiptu. I nie zapominajcie, że musiał odwrócić się od tego wszystkiego, aby stać się uczestnikiem hańby Chrystusa.