Odstępstwo Izraela. – nr 2

TAM1897 Q1 40.5Kazanie wygłoszone w niedzielę wieczorem, 14 marca 1897 r. Opublikowane w „General Conference Bulletin”, pierwszy kwartał 1897 r., tom 2, nr 1, str. 40–45.

TAM1897 Q1 40.6Jak widzieliśmy w poprzedniej lekcji, Izrael odstąpił od Boga i zażądał króla, aby stać się podobnym do wszystkich narodów. W niniejszym studium zobaczymy, jak bardzo upodobnili się do tych narodów. Izrael jednak odstąpił od Boga, ponieważ nie wierzył Mu z całego serca. Słowo nie łączyło się z wiarą u tych, którzy je słyszeli. Popadli w formalizm, a wtedy zło, którego uniknęliby, gdyby byli wierni Bogu, spadło na nich, tak jak na każdego innego poganina; a potem, jak mówi nam duch proroctwa, całe zło, które było wynikiem ich własnego odstępstwa, przypisywali rządowi Bożemu. Uznali, że Jego rządy były porażką; nie były dla nich wystarczająco dobre, nie zaspokajały ich potrzeb w tym świecie i musieli mieć własny rząd – taki, którym mogliby kierować i dzięki któremu mogliby sami sobą rządzić i chronić się.

TAM1897 Q1 40.7Wtedy powiedzieli do Samuela: „postanów nam króla … jako je wszystkie narody mają”, „Abyśmy byli i my, jako i wszystkie narody”; i chociaż Pan, przez Samuela, uroczyście sprzeciwił się temu, oni sprzeciwili się temu sprzeciwowi i powiedzieli: „Nic z tego; ale król niech będzie nad nami … jako i wszystkie narody”. Skoro tak chcieli, Pan pozwolił im na to. Nie tylko postanowili i ustalili, że będą mieli króla, ale już zdecydowali, kogo powinni wybrać na króla. Był to Saul, syn Kisz; i Pan pozwolił im także na to, ponieważ musieli postawić na swoim.

TAM1897 Q1 40.8Jednak wszystkie nieszczęścia, o których Pan im powiedział, że nadejdą z powodu wyboru króla i ustanowienia królestwa, rzeczywiście spadły na nich. Zaczęli ponosić ich konsekwencje już za dni Saula. Znacznie pomógł im w ucieczce od tych nieszczęść wpływ i panowanie Dawida. Chociaż odrzucili Boga, On ich nie opuścił, nadal pozostawał z nimi, by prowadzić wszystkich, którzy chcieli być prowadzeni, i by ocalić ich, o ile to możliwe, przed nieszczęściami, które z pewnością miały nadejść, o których wiedział, że nadejdą, i przed którymi jako naród nie mogli uciec. Chciał jednak ocalić wszystkich, którzy jako jednostki chcieli przed nimi uciec. Wkroczyli na ścieżkę, która nieuchronnie i nieodwracalnie prowadziła ich dalej, krok po kroku, aż – jak zobaczymy – nadeszła ruina.

TAM1897 Q1 40.9Wraz z Salomonem w najbardziej wyraźny sposób rozpoczęły się kłopoty, które były nieuniknionym skutkiem drogi, którą obrali wbrew protestom Pana. A Egipt zawsze był z tym związany. Egipt zawsze się w to wplątuje. Salomon pojął za żonę Egipcjankę, wbrew słowu Pana. Wysłał do Egiptu po konie, wbrew słowu Pana. Chwałę, którą dał mu Pan, wykorzystał w służbie Egiptu i egipskiego bałwochwalstwa, a także bałwochwalstwa wszystkich otaczających ich narodów. Ciężary, jakie spadły na lud w związku z utrzymywaniem siedmiuset żon i trzystu konkubin Salomona, pochodzących ze wszystkich pogańskich narodów, oraz z ich bałwochwalczego kultu, były tak wielkie, że nie powinny były być znoszone i nie mogły być znoszone przez lud na dłuższą metę; a dla dobra obu narodów Pan postanowił oddzielić dziesięć plemion od pozostałych dwóch.

TAM1897 Q1 40.10Nie możemy wiedzieć, jakie dobro Pan zamierzył dla dziesięciu plemion ani dla tych dwóch, ponieważ nigdy się ono nie spełniło. Jeroboam został wyznaczony jako ten, który jako pierwszy miał panować nad dziesięcioma plemionami. Jednak Jeroboam, zapominając o wspaniałym przykładzie Dawida, by – jak on – czekać na odpowiedni czas wyznaczony przez Pana i pozwolić Mu doprowadzić się na tron dziesięciu plemion Jego własnym sposobem – jeszcze za życia Salomona podniósł rękę przeciwko królowi, podejmując kroki mające na celu przejęcie tronu dziesięciu plemion i sprawowanie nad nimi władzy, aby ogłosić się królem w opozycji do Salomona. Była to zdrada i bunt. Salomon zamierzał go za to ukarać, a on uciekł do Egiptu i pozostał tam aż do śmierci Salomona.

TAM1897 Q1 40.11Jeśli wcześniej nie był Egipcjaninem w sercu, to stał się nim po przybyciu tam. Gdy Salomon zmarł, Jeroboam powrócił z Egiptu. Nadszedł czas, by dziesięć plemion oddzieliło się od pozostałych dwóch, a Roboam obrał kurs, który doprowadził do tego rozłamu. Kiedy lud przyszedł i poprosił go o złagodzenie ciężarów, jakie nałożył na nich jego ojciec, była to rozsądna i słuszna prośba. Starsi mężowie, którzy byli doradcami Salomona, radzili mu, by tak postąpił. Jednak Roboam nie chciał posłuchać ich rad, ponieważ nie pragnął być sługą ludu, jak mu doradzali; pragnął być panem ludu, dlatego zasięgnął rady młodych mężczyzn, którzy dorastali wraz z nim. Jego matka była Ammonitką, jedną z najpodlejszych spośród bałwochwalczych żon, jakie miał Salomon; a młodzi mężczyźni, którzy dorastali wraz z nim, byli synami innych bałwochwalczych kobiet, które Salomon miał za żony. Ci młodzi mężczyźni dorastali w otoczeniu wszystkich ohydnych praktyk pogaństwa, które Salomon uprawiał wraz ze swoimi żonami. Roboam podzielał ich poglądy i skłaniał się ku ich sposobowi postępowania, i oczywiście odrzucił radę Pana oraz radę ludzi, którzy mieli przed oczami bojaźń Pańską.

TAM1897 Q1 41.1Roboam udzielił ludowi odpowiedzi, którą wszyscy dobrze znamy: „Prosiliście mnie, abym złagodził wasze brzemiona, ale zamiast tego uczynię je cięższymi; tam, gdzie były jak wasz mały palec, sprawię, że będą jak wasze lędźwie”. Odpowiedzieli: „Idź do namiotów swych, o Izraelu, a ty Dawidzie opatrz teraz dom twój.” Roboam, gdy zobaczył, co się stało, był tym naprawdę zaskoczony; a jednak nie jest to w jego przypadku aż tak dziwne, ponieważ skoro był tak ślepy, że nie potrafił dostrzec, iż to, co im powiedział, było najbardziej nierozsądną rzeczą, jaką mógł powiedzieć, wcale nie jest dziwne, że był zaskoczony tym, co nastąpiło, gdy to powiedział. Wysłał do nich swojego skarbnika, aby ich uspokoił, załagodził sprawę i, jeśli to możliwe, sprowadził ich z powrotem. Jednak oni natychmiast ukamienowali skarbnika na śmierć, a Roboam, widząc, jaki był tego skutek, przestraszył się, rzucił się do swojego rydwanu i pośpiesznie powrócił do Jeruzalemu, zebrał armię, by wyruszyć, podporządkować ich sobie i zmusić do służby. Jednak prorok Pański powiedział mu, że nie tak należy postąpić, i że powinni pozostać w swoich domach, co też uczynili.

TAM1897 Q1 41.2Wtedy Jeroboam przejął królestwo i ustawił złote cielce, które przywiózł z Egiptu, tak że dziesięć plemion zostało natychmiast wprowadzonych do Egiptu – w egipskie bałwochwalstwo i egipski system rządów, gdy odłączyły się od tych dwóch. W ten sposób Jeroboam zapoczątkował ten trend i dał przykład, za którym podążyli wszyscy pozostali królowie dziesięciu plemion. Od tamtej pory zawsze mówi się: „Jeroboam, syn Nebata, który zgrzeszył i doprowadził Izrael do grzechu”. Odstępstwo postępowało stopniowo, nieustannie w dół, aż całe królestwo zginęło i nigdy więcej o nim nie słyszano, ani też nigdy nie będzie. Odstępstwo w linii królów dziesięciu plemion szło od złego do gorszego i jeszcze gorszego. Jeroboam był zły; ci, którzy bezpośrednio po nim panowali, również byli źli. Potem przyszedł Omri, który był gorszy od pozostałych; następnie przyszedł Achab, który był gorszy od wszystkich poprzednich. Tak to trwało w całym królestwie, aż całe ono zginęło i przestało istnieć.

TAM1897 Q1 41.3Jednak Pan przez cały czas dokładał wszelkich starań, by skłonić ich do służby sobie. Wysyłał do nich jednego proroka po drugim; wielokrotnie wzywał królów, by się Go bali i Mu służyli. Kiedy dochodzimy do ostatnich dni Izraela, widzimy, że prorokowali zwłaszcza Amos i Ozeasz. Amos, Ozeasz i Micheasz prorokowali dla Izraela i do Izraela w ostatnich dniach Izraela. Jednak tylko niewielka część Księgi Micheasza dotyczy bezpośrednio dziesięciu plemion. Niemal cała Księga Amosa dotyczy ich, podobnie jak większość Księgi Ozeasza. Księgi Amosa i Ozeasza w znacznej mierze, niemal w całości, zawierają proroctwa dotyczące Izraela oraz ostatnie wezwanie Pana skierowane do Izraela, by ponownie zwrócił się ku Niemu i został ocalony przed całkowitym zniszczeniem.

TAM1897 Q1 41.4Wszystkie te proroctwa, a także historia Izraela, zostały umieszczone w Biblii jako ostrzeżenie dla ludzi żyjących w ostatnich dniach historii tego świata. Znajduje się tam również pouczenie od Boga dla ludzi w dniach ostatecznych – aby zwrócili się ku Bogu, by mogli zostać ocaleni przed rzeczywistą zagładą. Właśnie dlatego te rzeczy zostały tam umieszczone. Tak więc Amos i Ozeasz są dzisiaj tak samo prawdą obecną dla was i dla mnie, jak i dla wszystkich ludzi na świecie, jak byli dla ludu dziesięciu plemion w czasach, gdy pisali swoje proroctwa.

TAM1897 Q1 41.5Amos prorokował, a kapłan przebywający w Betel rzekł do niego: „Nie prorokuj tutaj; to jest dom królewski i dwór królewski; udaj się do Judy”. Poszedł więc i powiedział drugiemu Jeroboamowi, że Amos prorokuje o nieszczęściu, jakie ma spaść na tę ziemię, i naucza buntu przeciwko królowi, mówiąc, że miecz Pański spadnie na to wszystko, a ziemia nie zdoła znieść wszystkich jego słów.

TAM1897 Q1 41.6Przejdźmy teraz do konkretnego fragmentu i przeczytajmy Księgę Amosa 7:10-15:—

TAM1897 Q1 41.7Tedy posłał Amazyjasz, kapłan Betelski, do Jeroboama, króla Izraelskiego, mówiąc: Sprzysiągł się przeciwko tobie w pośrodku domu Izraelskiego, tak, iż ziemia nie może znieść wszystkich słów jego. Bo tak mówi Amos: Jeroboam od miecza umrze, a Izrael zapewne do więzienia z ziemi swojej zaprowadzony będzie. Potem rzekł Amazyjasz do Amosa: O widzący! uchodź, uciekaj do ziemi Judzkiej, a jedz tam chleb, i tam prorokuj; Ale w Betelu więcej nie prorokuj; bo to jest świątnica królewska, i dom królewski. Tedy odpowiedział i rzekł do Amazyjasza: Nie byłem ja prorokiem, nawet ani synem prorockim; alem był skotarzem, a zbierałem figi leśne. Ale mię Pan wziął, gdym chodził za bydłem, i rzekł do mnie Pan: Idź, prorokuj ludowi memu Izraelskiemu.

TAM1897 Q1 41.8I prorokował im; ale nie zapominajcie, że były to ostatnie dni Izraela. Gdy jednak nie pozwolono Amosowi prorokować w tej krainie, wypędzono go i prześladowano, tak jak wcześniej wielu proroków, Pan wzbudził Ozeasza w ziemi Judy; a on, przebywając w ziemi Judy, dokąd ten bałwochwalczy kapłan kazał udać się Amosowi, mógł prorokować o Izraelu, a oni nie mogli go prześladować ani czynić z nim, co tylko chcieli.

TAM1897 Q1 42.1Teraz tylko słowo, spoglądając ponownie na cały ten obraz: Wiecie, że od czasów Samuela królowie Izraela prześladowali lud Boży, prześladowali proroków, zabijali kapłanów, jak im się podobało. Robili to, ponieważ mieli zarówno władzę, jak i ducha, by to czynić. Ale gdyby Izrael nigdy nie miał króla, królestwa ani własnego rządu, czy mogliby to zrobić? — Nie; byłoby to niemożliwe. Wiecie, że królowie Izraela byli gorsi od królów pogańskich wobec mężów Bożych i proroków Pańskich: tak więc tam, gdzie królowie Izraela i królowie Judy całkowicie znęcali się nad prorokami Pańskimi, królowie pogańscy szanowali ich i okazywali im przychylność.

TAM1897 Q1 42.2Ozeasz, jak już wspomniałem, prorokował również na ten temat. Teraz przeczytam kilka wersetów z Księgi Ozeasza, abyście mogli zobaczyć, co on na ten temat mówi. Spójrzcie najpierw na rozdział dziewiąty, tylko jedno lub dwa słowa:—

TAM1897 Q1 42.3Nie będą mieszkać w ziemi Pańskiej; ale się Efraim wróci do Egiptu.

TAM1897 Q1 42.4Efraim był jednym z dziesięciu plemion, ale imię to jest tu użyte w odniesieniu do wszystkich z nich. Dziesięć plemion udało się do Asyrii; zostali uprowadzeni do niewoli przez Asyryjczyków. Jednak skoro zostali uprowadzeni do niewoli przez Asyryjczyków, co Pan ma na myśli, mówiąc, że powrócą do Egiptu? — Egipt oznacza najdalej idące odstępstwo od Boga. Ciemność, która jest całkowicie egipską ciemnością, to sytuacja, w której ludzie rządzą zamiast Boga, a cała władza – rząd, ludzie i wszystko inne – jest skierowana przeciwko Bogu i Jego ludowi, tak jak było to w przypadku Izraela, gdy przebywał w ziemi egipskiej tuż przed spadnięciem plag na Egipt i wyzwoleniem Izraela. A kiedy Pan mówi tutaj, że Efraim ma udać się do Egiptu, mimo że to Asyria – rząd Asyrii – miała ich uprowadzić do niewoli, pokazuje to, że byli oni zdecydowani popaść w całkowite odstępstwo i dlatego nie mogli – po prostu dlatego, że nie chcieli – mieszkać „w ziemi Pańskiej”.

TAM1897 Q1 42.5Pamiętacie, że czytaliśmy, co Pan powiedział do Abrama: „Wynijdź z ziemi twej, i od rodziny twojej, i z domu ojca twego, do ziemi, którąć pokażę.” Zatem ta ziemia jest ziemią Pana. A kiedy mówi przez Ozeasza, że Izrael nie będzie mieszkał w ziemi Pańskiej, nie odnosi się to do tego niewielkiego skrawka ziemi wokół Samarii, lecz do ziemi, którą pokazano Abrahamowi i do której Bóg powołał swój lud, gdy wyprowadził go z Egiptu. Nie będą mieszkać w ziemi Pańskiej; potem następuje Egipt, całkowite odstępstwo. Zobaczycie to dalej, gdy będę czytał.

TAM1897 Q1 42.6Nie będą mieszkać w ziemi Pańskiej; ale się Efraim wróci do Egiptu, a w Assyryi nieczyste rzeczy jeść będą. Nie będą Panu wina ofiarowali, ani mu będą przyjemne. Ofiary ich będą im jako chleb płaczących; którzybykolwiek z niego jedli, zmazaliby się, przeto, że chleb ich za umarłych ich nie wnijdzie do domu Pańskiego. Cóż będziecie czynić w dzień uroczysty i w dzień święta Pańskiego? Bo oto zaginą przez spustoszenie, Egipt zgromadzi ich a Memfis pogrzebie ich; srebro ich pożądane pokrzywa odziedziczy, a ciernie porosną w przybytkach ich.

TAM1897 Q1 42.7Rozdział dziesiąty:—

TAM1897 Q1 42.8Izrael jest macicą próżną, owoc przynosi sobie; czem więcej miewał owocu swego, tem więcej nabudował ołtarzów; a czem obfitsza jest ziemia jego, tem więcej nastawiał obrazów. Rozdziela się serce ich, przetoż winnymi są; on pokruszy ołtarze ich, i obrazy ich popsuje. Ponieważ mówią: Nie mamy króla.

TAM1897 Q1 42.9W tym czasie nie mieli króla. Został zamordowany i nastąpiła przerwa w panowaniu. Inny król jeszcze nie zajął jego miejsca. Ale zwróćcie uwagę na to, co mówi: „Ponieważ mówią: Nie mamy króla”. Pan rzekł do nich, gdy wybrali tego króla wbrew Jego sprzeciwowi, że Go odrzucają. „Nic z tego; ale król niech będzie”. Czy mieli króla? — Tak; i nadszedł czas, kiedy zostali zmuszeni do powiedzenia: „Nie mamy króla”. Ale co rzekł Pan właśnie w tym momencie?

TAM1897 Q1 42.10Ponieważ mówią: Nie mamy króla, nawet nie boimy się Pana, a król nam co uczyni? Mówią słowa, przysięgając kłamliwie, gdy czynią przymierze; i wzrośnie sąd jako jad na zagonach polnych. Dla jałowic Bet Aweńskich zatrwożą się obywatele Samaryjscy, gdy kwilić będą nad nim, lud jego, i popije go, (którzy się więc radowali z niego) przeto, że sława jego odchodzi od niego.

TAM1897 Q1 42.11W rozdziale trzynastym znajduje się to, co mówi Pan. Werset dziewiąty:—

TAM1897 Q1 42.12Zginienie twoje z ciebie, o Izraelu! ale ze mnie wspomożenie twoje. Ja będę twoim królem. (dosłowne tłumaczenie KJV)

TAM1897 Q1 42.13Ale oni nie chcieli tego. Widzicie więc, że przez cały czas Pan chciał być ich jedynym królem; chciał, by uznali Go za swojego króla i nie mieli żadnego innego. Następnie, jak mówi w kolejnym wersecie: „Dałem ci tedy króla w zapalczywości mojej, alem go odjął w zagniewaniu mojem.” Czytam więc cały ten werset:—

TAM1897 Q1 42.14Ja będę twoim królem: gdzie jest jakikolwiek inny, który by cię wybawił we wszystkich miastach twoich? i sędziowie twoi, o których mówiłeś: Daj mi króla i książąt? (dosłowne tłumaczenie KJV)

TAM1897 Q1 42.15Odwołuje się do czasu, kiedy powiedzieli: „Daj nam króla, który będzie nad nami panował”. Mówi teraz: „Wtedy sprzeciwiałem się, byście go nie mieli, i ostrzegałem was, że nadejdzie to zło; teraz sami przyznajecie, że nie macie króla, ale sami się zniszczyliście. Ja będę waszym królem; pozwólcie mi być waszym królem”. Spójrzcie teraz na rozdział jedenasty, werset pierwszy:—

TAM1897 Q1 42.16Gdy Izrael był dziecięciem, miłowałem go, a z Egiptu wezwałem syna mego.

TAM1897 Q1 43.1Dlaczego mówi o tym właśnie teraz, w ostatnich dniach Izraela, tysiąc lat po tym, jak wyprowadził go z Egiptu? Po co to?

TAM1897 Q1 43.2Gdy Izrael był dziecięciem, miłowałem go, a z Egiptu wezwałem syna mego. Wzywali ich prorocy, ale oni tem więcej uchodzili od oblicza ich, Baalom ofiary czynili, a bałwanom rytym kadzili. Chociażem Ja Efraima na nogi stawiał, przecie on ich brał na ramiona swoje; a nie chcieli znać, żem Ja ich leczył. Powrozami ludzkiemi pociągałem ich, powrozami miłości, a byłem im jako którzy odejmują jarzmo z czeluści ich, i dawałem im pokarm. Nie wrócić się do ziemi Egipskiej: ale Assur będzie królem jego, przeto że się nie chcieli nawrócić do mnie. Nadto miecz będzie trwać w miastach jego, i skazi zawory jego, a pożre ich dla rady ich. Bo lud mój udał się na to, aby się odwracał odemnie; a chociaż go wołają do Najwyższego, przecież go nikt nie wywyższa.

TAM1897 Q1 43.3Pan opłakuje teraz Izrael, właśnie wtedy, gdy znajduje się on na skraju ruiny. Wygłasza ostatnie wezwanie: nadchodzi ostatnia przepowiednia; a wraz z nią, właśnie w tym samym czasie, w Judzie panuje Ezechiasz. Gdy wstąpił na tron, zabrał się za reformę królestwa i wyprowadzenie go z odstępstwa Achaza. Gdy oczyścił świątynię i uporządkował wszystko, obchodzono dwutygodniową Paschę. Jednak przed tą Paschą Ezechiasz wysłał posłańców do wszystkich dziesięciu plemion, do tego, co z nich pozostało, aby wezwać ich na Paschę do Jeruzalemu, by oddali cześć Panu, Bogu Zastępów; ale z zapisu wynika, że wyśmiewali się z posłańców i szydzili z nich; jednak „wielka rzesza” z pokoleń Issachara, Zabulona, Naftalego oraz z różnych części prowincji przybyła do Jeruzalemu, obchodziła Paschę i przyłączyła się do Pana. A gdy ci ludzie udali się do Jeruzalemu i zajęli swoje miejsca wśród ludu Judy, właśnie w tym samym czasie przybył król asyryjski i zajął całą ziemię dziesięciu plemion. I tak ci, którzy posłuchali wezwania Ezechiasza, by udali się do Jeruzalemu i oddali cześć Panu, zostali ocaleni przed niewolą w Asyrii.

TAM1897 Q1 43.4Tuż przed tym, jak Ezechiasz wygłasza swoją prośbę, Ozeasz pisze te słowa, a Pan opłakuje to, co lud jest zdecydowany uczynić. Zobaczcie, co mówi:—

TAM1897 Q1 43.5Nauczyłem też Efraima chodzić, biorąc ich za ramiona. (dosłowne tłumaczenie KJV)

TAM1897 Q1 43.6Pan tak bardzo pragnął, by podążali właściwą drogą, że wziął ich za ramiona i prowadził ich; ale oni cofnęli ramiona, nie chcieli dać się poprowadzić nawet w ten sposób. A jednak nie może ich porzucić. Zobaczcie:—

TAM1897 Q1 43.7Jakożbym cię podał, o Efraimie? jakożbym cię podał, o Izraelu? jakożbym cię podał jako Adamę i położył jako Seboim? Ale się obróciło we mnie serce moje, nawet i wnętrzności litości poruszyły się. Nie wykonam gniewu zapalczywości mojej, nie udam się na skażenie Efraima; bom Ja Bóg, a nie człowiek, w pośrodku ciebie święty, i nie przyjdę przeciwko miastu.

TAM1897 Q1 43.8W ten sposób powstrzymuje się od wyroków, które muszą na nich spaść. Ponieważ jest Bogiem, nie pozwoli jeszcze, by to nastąpiło; nawet gdy musi to nastąpić. Lecz oni wciąż się buntowali; wciąż podążali własną drogą. A skutek tego został zapisany w 2 Księdze Królewskiej 17:5-8:—

TAM1897 Q1 43.9I ciągnął król Assyryjski przez wszystkę ziemię, aż przyciągnął do Samaryi, pod którą leżał przez trzy lata. A roku dziewiątego Ozeasza wziął król Assyryjski Samaryję, i przeniósł Izraela do Assyryi, a osadził je w Hala i w Habor nad rzeką Gozan i w miastach Medskich. A to się stało przeto, że grzeszyli synowie Izraelscy przeciw Panu, Bogu swemu, który je wywiódł z ziemi Egipskiej, aby nie byli pod mocą Faraona, króla Egipskiego; a bali się bogów cudzych, Chodząc w ustawach poganów, które był Pan wyrzucił przed obliczem synów Izraelskich, i w ustawach królów Izraelskich, które czynili.

TAM1897 Q1 43.10Następnie tekst prowadzi nas do wersetu trzynastego:—

TAM1897 Q1 43.11I oświadczał się Pan przeciwko Izraelowi, i przeciwko Judzie, przez wszystkie proroki, i przez wszystkie widzące, mówiąc: Nawróćcie się od dróg waszych złych, a strzeżcie rozkazania mego, i wyroków moich według wszystkiego zakonu, którym rozkazał ojcom waszym, a z którymem posłał do was proroki, sługi moje. Lecz nie byli posłuszni; ale zatwardzili kark swój według karku ojców swych, którzy nie wierzyli w Pana, Boga swego. I wzgardzili wyroki jego, i przymierze jego, które uczynił z ojcami ich, i oświadczenia jego, któremi się oświadczał przeciwko nim, a chodzili za próżnością, i stali się próżnymi, i naśladowali poganów, którzy byli około nich, o których im rozkazał Pan, aby nie czynili jako oni.

TAM1897 Q1 43.12W ten sposób zaginęło dziesięć plemion. Ozeasz, prorokując o nich, rzekł: „jeszcze Juda panował z Bogiem, a z świętymi wierny był.” Juda mogła jeszcze przez jakiś czas się utrzymać. Królem był Ezechiasz; po Ezechiaszu nastąpił Manasses, który ponownie pogrążył królestwo w odstępstwie; jego syn poszedł w jego ślady; Jozjasz zasiadł po nim i ponownie zreformował królestwo; a gdy Jozjasz zginął, królestwo popadło w ruinę. Po Jozjaszu nie było już nikogo, kto by bał się Pana. Nawet za dni Ezechiasza nieustannie wzywali na pomoc Egipt i trzymali się Egiptu, próbując skłonić Egipt do ocalenia ich, próbując uzyskać pomoc od Egiptu, podczas gdy trudności, które na nich spadły, wynikały wyłącznie z ich niewiary i odejścia od Pana.

TAM1897 Q1 43.13Spójrzmy teraz na ostatnie dni Judy. Achaz wysłał posłańców do Tiglat-Pilesera, króla Asyrii, i poprosił go, by przybył i wybawił go z rąk króla Damaszku i króla Samarii. Tiglat-Pileser uczynił tak; zajął Damaszek, przynosząc w ten sposób ulgę Achazowi. Achaz zapłacił mu daninę, udał się do Damaszku, by go powitać i złożyć mu hołd jako poddany. Będąc tam, znalazł ołtarz bałwochwalczy, kazał wykonać taki sam i ustawił go przy wejściu do świątyni Pana. W ten sposób doprowadził naród do odstępstwa, podobnie jak inni w Izraelu.

TAM1897 Q1 43.14W Judzie następcą Achaza został Ezechiasz. Gdy Ezechiasz został królem, pragnął uwolnić się spod panowania asyryjskiego i od daniny. W Judzie istniała frakcja popierająca Ezechiasza, zdecydowana uwolnić się od Asyrii. Frakcja ta uważała, że jedynym sposobem na to jest uzyskanie pomocy Egiptu. W tym czasie prorokował Izajasz i powiedział im, by polegali na Panu w kwestii wyzwolenia zarówno od Egiptu, jak i od Asyrii. Powiedział im, że to z powodu ich grzechów przeciwko Panu są uciskani. Powiedział im, że ich próba uzyskania pomocy od Egiptu nie przyniesie skutku; ponieważ ich próba uzyskania pomocy od Egiptu przyniesie im jeszcze większy ucisk, ponieważ Egipt zamiast im pomóc, będzie ich tylko uciskał; że Egipt nie może ich wyzwolić.

TAM1897 Q1 44.1Spójrzmy teraz na rozdział ósmy Księgi Izajasza. Jaki fragment Pisma Świętego z Księgi Izajasza tak często cytujemy, dotyczący przyjścia Pana i oczekiwania na Jego przyjście? Gdzie go znajdziemy? Czy pamiętacie, że rozdział ósmy Księgi Izajasza mówi o tych, którzy zwracają się do duchów zmarłych, którzy szepczą i mamroczą – odnosząc się do spirytyzmu? To właśnie tam jest napisane: „Zawiąż to świadectwo, zapieczętuj zakon między uczniami moimi. Tedy będę oczekiwał Pana, który skrył oblicze swoje od domu Jakóbowego, i poczekam go.” Czy jest to zatem rozdział adwentowy? – Tak. Czy jest to rozdział, który odnosi się do przyjścia Pana? – Tak.

TAM1897 Q1 44.2Zobaczcie teraz, co znajduje się w tym rozdziale. Zobaczcie, co jest na początku tego rozdziału, począwszy od wersetu piątego.

TAM1897 Q1 44.3Nadto rzekł jeszcze Pan do mnie, mówiąc: Ponieważ wzgardził lud ten wody Syloe, które cicho płyną, a waseli się z Rasyna, i syna Romelijaszowego [to była Asyria i Damaszek]: Przetoż oto Pan przywiedzie na nich wody rzeki gwałtownej i wielkiej, to jest króla Assyryjskiego, i wszystkę sławę jego, tak, że wystąpi ze wszystkich strumieni swoich, a wyleje ze wszystkich brzegów swoich. Pociecze i przez ziemię Judzką, wyleje a rozejdzie się, aż do szyi wzbierze; a rozszerzone skrzydła jego napełnią szerokość ziemi twojej, o Immanuelu!

TAM1897 Q1 44.4To dosłownie się spełniło w odniesieniu do nich. Król Asyrii nadszedł i zalała całą ziemię. Ale dlaczego jest to zapisane w kontekście i w miejscu, gdzie oczekuje się przyjścia Pana, i w odniesieniu do ludu, który ma oczekiwać przyjścia Pana? Zostało to zapisane w tym miejscu i przekazane nam, aby pokazać wszystkim ludziom w naszych czasach, że trudności, cierpienia i zakłopotania spadną na całą ziemię i na wszystkie narody, że zaleją ją, przeleją się i sięgną aż po szyję, wypełniając całą szerokość ziemi, a ludzie nie będą wiedzieć, jak przed tym uciec. Dlatego właśnie ten fragment został przekazany nam, którzy oczekujemy Pana. Czytajmy dalej i zobaczmy.

TAM1897 Q1 44.5Zbierajcie się narody, wszakże potłumione będziecie. Przyjmujcie w uszy wszyscy w dalekiej ziemi; przepaszcie się, wszakże potłumieni będziecie; przepaszcie się, wszakże potłumieni będziecie. Wnijdźcie w radę, a będzie rozerwana; namówcie się, a nie ostoi się; bo Bóg z nami. Tak bowiem Pan rzekł do mnie, ująwszy mię za rękę, i dał mi przestrogę, żebym nie chodził drogą ludu tego, mówiąc: Nie mówcie: Sprzysiężenie. Kiedykolwiek ten lud mówi: Sprzysiężenie, nie strachajcie się jako oni, ani się lękajcie.

TAM1897 Q1 44.6Czy są teraz takie czasy, właśnie wtedy, gdy oczekuje się przyjścia Pana? Czy oni się zrzeszają, ponieważ ogarnia ich strach i zakłopotanie? Ponieważ na ziemię nadchodzą nieszczęścia? Czy widzimy gdziekolwiek coś takiego? Czy ktoś z was to widział? — O tak, widzieliście! Czy ktoś poza Adwentystami Dnia Siódmego to widział? — W rzeczywistości, gdyby istniała jakakolwiek różnica, niemal każdy widzi to wyraźniej niż adwentyści. Ale to jest widoczne; to jest wystarczająco jasne. A oni zrzeszają się, łączą się w grupy i zespoły oraz przepasują się. Po co się przepasują? Co ma nadejść? — Zostaną rozbici na kawałki. W takim razie po co się przygotowują? — Aby zostać rozbici na kawałki. Jednak oni tak nie uważają; sądzą, że przygotowują się na nadchodzące zło. A ich próby uwolnienia się od tego zła tylko pogłębiają sprawę i przybliżają ich o tyle bardziej do zniszczenia i do rozbicia na kawałki.

TAM1897 Q1 44.7Pana zastępów samego poświęcajcie; a on niech będzie bojaźnią waszą, i on strachem waszym. A będzie wam poświęceniem; ale kamieniem obrażenia i opoką otrącenia obydwom domom Izraelskim, sidłem i siecią obywatelom Jeruzalemskim. I otrąci się wielu ich o nie, upadną i skruszeni będą, usidlą się a pojmani będą. Zawiąż to świadectwo, zapieczętuj zakon między uczniami moimi. Tedy będę oczekiwał Pana, który skrył oblicze swoje od domu Jakóbowego, i poczekam go. Oto ja i dzieci, które mi dał Pan, są na znaki i na cuda w Izraelu, od Pana zastępów, który mieszka na górze Syon.

TAM1897 Q1 44.8Jest oczywiste, że odnosi się to do przyjścia Pana. Jest to wezwanie skierowane do ludu, który ma spotkać Pana. Ale dlaczego przywołuje się tu nieszczęścia z czasów, gdy Asyria uciskała Judę? Ponieważ pokazuje to po prostu najjaśniej, jakie nieszczęścia spadną na całą ziemię i dotkną cały lud w czasie przyjścia Pana. A próby, jakie podejmowała Juda, by uniknąć tych nieszczęść i uwolnić się od nich, są dokładnie takimi samymi próbami, jakie podejmą ci, którzy twierdzą, że są ludem Bożym, aby uwolnić się od nadchodzących nieszczęść.

TAM1897 Q1 44.9Bóg nieustannie wzywa: Nie pokładajcie ufności w Asyrii; nie pokładajcie ufności w Egipcie; ale pokładajcie ufność wyłącznie w Panu. Odwróćcie się od Asyrii: to słuszne. Ale nie udawajcie się do Egiptu, by uciec przed Asyrią. Szukajcie Pana. Nie idźcie do Egiptu; idźcie do Pana. A gdy odnajdziecie Pana całym swoim sercem, zostaniecie wybawieni od wszystkich tych kłopotów i ucisku ze strony Asyrii. Kilka słów na ten temat. Trzydziesty rozdział Księgi Izajasza zdradza nam tę tajemnicę.

TAM1897 Q1 45.1Biada synom odpornym, mówi Pan, którzy czynią radę, ale nie ze mnie, i nakrywają ją nakryciem, ale nie z ducha mojego, aby przyczyniali grzechu do grzechu. Którzy chodzą a zstępują do Egiptu, nie radząc się ust moich, aby się zmocnili mocą Faraonową, i ukryli się w cieniu Egipskim. Bo moc Faraonowa będzie wam ku zawstydzeniu, a ucieczka do cieniu Egipskiego ku pohańbieniu. Wersety 1–3.

TAM1897 Q1 45.2Jego posłańcy udali się tam, by nawiązać stosunki z Egiptem. A gdy Juda wysłała posłańców do Egiptu, Egipt zawstydził się tych posłańców.

TAM1897 Q1 45.3Przeto, że byli w Soan książęta jego, a posłowie jego do Chanes chodzili. Wszystkich do hańby przywiedzie przez lud, który im nie będzie ku dogodzie, ani ku pomocy, ani ku pożytkowi, ale tylko ku zelżywości i ku hańbie. Brzemię odniosą na bydlętach południowych do ziemi ucisku i utrapienia, (skąd pochodzi lew i szcznię lwie, żmija i smok ognisty latający;) odniosą mówię na grzbietach bydlątek bogactwa swoje, i na garbie wielbłądów skarby swoje, do ludu, który im nic nie pomoże; Bo Egipczanie daremno i próżno pomagać będą. Dlatego to ogłaszam, że ich moc jest, siedzieć w pokoju. Wersety 4–7.

TAM1897 Q1 45.4Abyście mogli przekonać się, że nie jest to nic obcego, sięgam teraz do świadectwa z dnia 5 lipca 1896 roku, które brzmi następująco:—

TAM1897 Q1 45.5Ostrzeżenia kierowane w Słowie Bożym do dzieci Izraela były adresowane nie tylko do nich, ale do wszystkich, którzy będą żyć na ziemi. Bóg mówi do nich: „Biada przekornym synom, … którzy wykonują plan, lecz nie mój, i zawierają przymierze, lecz nie w moim duchu, aby dodawać grzech do grzechu. Wyruszają hen do Egiptu, nie radząc się Moich ust, aby oddać się pod opiekę faraona [„by wzmocnić się siłą faraona”, KJV] i szukać schronienia w cieniu Egiptu”. Jeżeli Pan w starożytności ganił Swój lud w za to, że w trudnych sytuacjach nie szukał Jego rady, to czy dzisiaj nie będzie niezadowolony, jeśli Jego lud zamiast polegać na jasnych promieniach Słońca Sprawiedliwości, które oświecą jego drogę, odwraca się od Niego w godzinie próby, prosząc o pomoc ludzkie istoty, które są równie omylne i nieskuteczne jak oni sami? Gdzie jest nasza siła? Czy jest ona w ludziach, którzy są tak samo bezradni i zależni jak my, i którzy tak samo jak my potrzebują Bożego prowadzenia? Chrystus powiedział: „Beze Mnie nic uczynić nie możecie” i zapewnił nam Ducha Świętego jako pomoc w każdej potrzebie.

TAM1897 Q1 45.6Wiecie jednak, że w zeszłorocznych zawirowaniach, które, jak się miało nadzieję, miały zostać rozwiązane przez kampanię polityczną, nawet Adwentyści Dnia Siódmego tak bardzo odeszli od swojej wierności Bogu, że brali udział w kampanii, próbując manipulować sprawami politycznymi, kontrolować wybory i kształtować bieg wydarzeń. Po co? — O, aby pomóc krajowi wyjść z trudności, co do których byli tak pewni, że nadejdą. Oczywiście trudności nadchodzą na ten kraj. Ale czy Adwentyści Dnia Siódmego będą się organizować w grupy, by podjąć się takiej pracy? Niech zostaną wybawieni z Asyrii; niech zostaną wybawieni zarówno z Asyrii, jak i z Egiptu ku Bogu. To jest jedyne zbawienie. To jest jedyne wybawienie, czy to wtedy, czy teraz, czy na wieki.