Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
11 / 12Sermuni dû 1897

L’Apostasia di Israele. – N. 2

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 Q1 40.5Sermuni datu la sira di dumìnica, 14 di marzu 1897 Stampatu ntô Bullettinu dâ Conferenza Ginnirali, Primu Trimestru, 1897, Vol. 2, N. 1, pp. 40-45.

TAM1897 Q1 40.6Comu avemu vistu nta la lezioni passata, Israele apostatò e chiamò un rè pi essiri comu tutti li nazioni. Ntô studiu prisenti, videmu comu addivintaru propriu comu tutti li nazioni. Ma Israele apostatò di Diu; picchì nun cridìanu a Diu cu tuttu lu cori. La parola nun era mischiata cu la fidi ‘n chiddi ca l’ascoltavanu. Divintaru formali, e allura li mali ca avissiru scansatu si fussiru stati fideli a Diu, ci cadderu supra, comu supra ogni àutru paganu; e poi, comu ni dici lu Spiritu di prufìzia, tutti li mali ca eranu lu risultatu di la so stissa apostasia, li attribbuìru a lu guvernu di Diu. Pinzaru ca u so guvernu era nu fallimentu; nun era abbastanti bonu pi iddi, nun era sufficenti pi iddi nta stu munnu, e avianu a aviri nu guvernu so — unu ca iddi putissiru manighjari e cu cui putissiru guvernari e pruteggiri iddi stissi.

TAM1897 Q1 40.7Allura disseru a Samuele: «Faccini un rè comu tutti li nazioni, accussì putemu essiri comu tutti li nazioni;» e puru si lu Signuri, pi menzu di Samuele, prutistau solennimenti contru, iddi prutistaru contru a sta prutesta e disseru: «No; ma vulemu un rè supra a nuatri comu tutti li nazioni.» Comu iddi vulianu, accussì u Signuri fici. Non sulu avianu dicisu e stabilitu ca avissiru aviri un rè, ma avianu già dicisu cu avissiru pi rè. Era Saul, figghiu di Kish; e u Signuri fici ca l’avissiru puru, picchì iddi vulianu fari a so vuluntà.

TAM1897 Q1 40.8Ma tutti li mali ca lu Signuri ci avia dittu ca avissiru a veniri pi aviri sceltu un rè e un regnu, ci vinieru tutti. Accuminciaru a raccògghiri certi di sti mali nti li jorna di Saul. Fùru assai aiutati a sarvari di sti mali grazzi a l’influenza e ô regnu di David. Anchi si rigettaru Diu, iddu nun li abbandunau, ristau ancora cu iddi pi guidari tutti chiddi ca vulissiru essiri guidati, e pi sarvarli, si pussìbbili, di li calamità ca avissiru di viniri di sicuru, e ca iddu sapìa ca avissiru a viniri, e di cui nun putìanu scappari comu nazzioni. Ma iddu sarvassi tutti chiddi ca n’avissiru scampatu comu individui. Avianu iniziatu un caminu ca, inevitabbilmenti e irrevocabbilmenti, li purtava avanti, passu doppu passu, finu a quannu, comu videmu, vinni la rovina.

TAM1897 Q1 40.9Cu Salomone accuminciaru, in modu chiaru, li tribbulazzioni ca eranu lu risultatu nicissariu dâ strata ca avianu pigghiatu contra la prutesta dû Signuri. E l’Eggittu era sempri cu iddi. L’Eggittu si nni intrometti sempri. Salomone pigghiò na mugghieri di l’Eggittu, contra la parola dû Signuri. Mannau n’Eggittu pi cavaddi, contra la parola dû Signuri. La gloria ca lu Signuri ci avia datu, iddu la pervertìu pi lu sirviziu di l’Eggittu e di l’idulatria egizziana, e di l’idulatria di tutti li nazioni d’attornu. Li carichi ca foru purtati supra u pòpulu pi sustiniri li settecentu mugghieri e tri centu concubini di Salomone, ca vinìanu di tutti li nazioni pagani, nta la so idolatria, eranu tali ca nun avissiru a essiri suppurtati, e ca nun si putìanu suppurtari pi lu beni dû pòpulu; e pi lu beni di tutti e dui li pòpuli, lu Signuri dicidìu di separari li deci tribù di chiddi dui.

TAM1897 Q1 40.10Nun putemu sapiri chi beni u Signuri avia ‘n menti pi li deci tribù, o pi li dui, picchì nun fu mai rializzatu. Geroboamu fu scigghiutu comu chiddu ca avissi a cumannari prima li deci tribù. Ma Geroboamu, scurdannusi dû splendidu esempiu di Davidi, di aspittari lu bonu tempu dû Signuri e di lassarisi purtari a lu tronu dî deci tribù a so manera — puru mentri Salomone era vivu, alzò la manu contra lu rè, pigghiannu chiddu passu ca prupunìa di pigghiari lu tronu dî deci tribù e guvernalli, pi pruclamàrisi rè contra Salomone. Chistu era tradimentu e ribillioni. Salomone pinsau di punirlu pi chissu, e iddu fujìu n’Eggittu e ristau ddà finu a la morti di Salomone.

TAM1897 Q1 40.11Si prima nun era un Egizziu di cori, dopu ca ci arrivau ci addivintau. Quannu Salomone murìu, Geroboamu turnau di l’Eggittu. Arrivau lu mumentu pi li deci tribù di separàrisi di li dui, e Rèoboamu pigghiò la strata ca li separau. Quannu lu pòpulu vinni e ci dumannau di alleviari li pisanti ca so patri avia missu supra a iddi, fu na richiesta ragiunevuli e giusta. L’anziani ca avianu cunsigghiatu Salomone, cunsigghiàrunu a iddu di fari chissu. Ma Rèhoboam nun si cuntintò di pigghiari lu cunsigghiu di chisti, picchì nun vulìa essiri lu sirvanti dû pòpulu, comu iddi cunsigghiavanu; vulìa essiri lu capu dû pòpulu, e pi chissu cunsultò li giuvini ca criscièru cu iddu. A sò matri era na Ammonita, una di li cchiù vili tra li mugghieri idolatri ca Salomone avia; e li giuvini ca crisciaru cu iddu eranu li figghi di àutri fimmini idolatri ca Salomone avia pi mugghieri. Chisti giuvini avianu crisciutu ntra tutti l’abominazioni dû paganesimu ca Salomone avia praticatu cu li sò mugghieri. Rèhoboam accittò li so pinsèri e si nclinau a la so via, e di cursu ricusau lu cunsigghiu dû Signuri e chiddu di l’omini ca avìanu lu timuri dû Signuri avanti a iddi.

TAM1897 Q1 41.1Rèubàum detti ô pòpulu la risposta ca canuscemu tutti: M’aviti chiestu di fari cchiù liggieri i vostri carichi, ma inveci di chissu, i fazzu cchiù pisanti; unni c’eranu comu u vostru dittu nicu, i fazzu comu i vostri fianchi. Dissiru: «A i vostri tindi, o Israele: ora taliati a la vostra casa, David.» Rèubòam, quannu vidìu chiddu ca era succidutu, ristò veramenti surpresu; eppuri nun è tantu stranu pi iddu, picchì quannu era accussì cecu ca nun putìa vidiri ca chiddu ca avìa dittu era la cosa cchiù scimunuta, nun è stranu ca ristassi surpresu di chiddu ca vinni doppu ca l’avìa dittu. Mandò u so tesorieru a iddi pi pacari, appianari la cosa e purtalli arreri, si pussìbbili. Ma iddi lapidaru subitu a morti u tesorieri, e Rèoboam, vidennu comu era jiri, si scantau e currìu ô so carru e si nni tornau di pressa a Gerusalemme, e arracugghiò n’armata pi jiri a sottumettirili e custringirili a sirvillu. Ma u prufeta dû Signuri ci dissi ca nun era chiddu ca avìa a fari, e ca avìanu a ristari a casa, e iddi accussì ficeru.

TAM1897 Q1 41.2Allura Geroboamu pigghiò u regnu e stabbilìu i vitelli d’oru ca avìa purtatu di l’Eggittu, accussì i deci tribù foru subitu cundutti n’Eggittu, all’idolatria e ô sistema di guvernu egizziu quannu si separaru di l’àutri ddoi. Accussì, cu Geroboamu, si cuminciò sta tendenza, e si stabbilìu l’esempiu ca tutti l’àutri rè di li deci tribù seguiru. E sempri doppu, si dici: «Gerobòamu, figghiu di Nebàt, ca peccau e fici peccari Israele». E l’apustasia calau sempri cchiù, finu a quannu tuttu u regnu periìu, e nun si n’ha cchiù sintutu parrari, e nun si n’intenderà mai cchiù. L’apustasia nta la linia di rè di li deci tribù passau di mali a peggiu e peggiu ancora. Gerobòamu era cattivu; chiddi ca subitu ci succidetteru eranu puru iddi cattivi. Poi vinni Omri, e iddu era cchiù cattivu di l’àutri; poi vinni Acab, e iddu era cchiù cattivu di tutti chiddi ca c’eranu prima di iddu. Accussì cuntinuau pi tuttu lu regnu, finu a quannu tuttu peri e sparìu.

TAM1897 Q1 41.3Ma lu Signuri, pi tuttu stu tempu, pruvava cu tutti li so’ forzi a fari accussì ca iddi sirvissiru a iddu. Ci mannava prufeti unu darreri a l’autru; chiamava ancora e ancora li rè a aviri paura di iddu, a sirvillu. Quannu arrivamu a l’ùrtimi jorna di Israele, ci sunnu Amos e Osea ca prufetanu spiciarmenti. Amos, Osea e Micà prufetaru pi Israele e a Israele, nti l’ùrtimi jorna di Israele. Sulu na picca di Micà, però, riguarda direttamenti li deci tribù. Quasi tuttu Amos parla di iddi, e la maiuranza di Osea. Amos e Osea sunnu, in gran parti, quasi tutti, prufìzii ca riguardanu Israele, e l’ùrtimu chiamu dû Signuri a Israele pi turnari ancora a iddu e sarvari di na distruzzioni cumpleta.

TAM1897 Q1 41.4Tutti chisti prufìzii, e la storia di Israele, sunnu missi nta la Bibbia pi l’avvirtimentu dû pòpulu ca campa nti l’ùrtimi jorna di sta storia dû munnu. E l’istruzzioni di Diu è ddà pi la genti di l’ùrtimi jorna—pi turnari a Diu accussì ponnu essiri sarvati di na rovina vera. È pi chissu ca chisti cosi sunnu missi ddà. Accussì Amos e Osea sunnu verità prisenti oggi, pi tia e pi mia e pi tutti li genti dû munnu, quantu eranu pi la genti dî deci tribù ô tempu unni scrisseru.

TAM1897 Q1 41.5Amos prufetizzau, e u sacerdoti ca stava a Bet-El ci dissi: «Nun prufetizzari ccà; chista è a casa dû rè, e a curti dû rè; va’ a Giuda». E iddu nni jiu e dissi a Geroboamu secunnu ca Amos prufetizzava mali supra la terra, e nsignava ribillioni contru u rè, e dicìa ca la spata dû Signuri cascassi supra tuttu chistu, e ca la terra nun putìa suppurtari tutti i soi paroli.

TAM1897 Q1 41.6Ora virgamunni a lu passaggiu particulari, e leggiamu Amos 7:10-15:—

TAM1897 Q1 41.7Allura Amazia, u sacerdoti di Bet-El, mannò a Geroboamu, rè di Israele, dicennu: «Amos sta cospirannu contru a tia ‘ntra la casa di Israele; la terra nun pò suppurtari tutti i so paroli». Pirchì accussì dici Amos: Geroboamu murirà di spata, e Israele di sicuru sarà purtatu ‘n cattività fora di la so terra. E Amazia dissi a Amos: O tu, videnti, vai, scappa e fuggi ‘n terra di Giuda, e ddà mangia pani e prufetizza; ma nun prufetizzari cchiù a Bet-El: pirchì è la cappedda dû rè e è la curti dû rè. Allura Amos rispunnìu a Amazìa: «Un eru prufeta, e mancu figghiu di prufeta; eru pasturi di greggi e raccugghituri di frutti di sicomoru; e lu Signuri mi pigghiò mentri curìa li pecuri e mi dissi: Va e prufetizza ô me pòpulu Israele».

TAM1897 Q1 41.8E iddu prufetizzau pi iddi; ma nun ti scurdari, chiddi eranu l’ùrtimi jorna di Israele. Ma quannu nun lassaru Amos prufetari nta dda terra, e lu scacciaru e lu perseguitaru comu avianu fattu a tanti prufeti prima, lu Signuri susì Osea nta la terra di Giuda; e iddu, essennu nta la terra di Giuda unni stu sacerdoti idolatra dissi a Amos di nni jiri, putìa prufetari riguardu a Israele, e iddi nun putianu perseguitallu e fari a so vuluntà supra iddu.

TAM1897 Q1 42.1Ora, sulu na parola, taliannu ancora tuttu stu campu: Sapiti ca di lu tempu di Samuele ‘n poi, li rè di Israele perseguitavanu lu pòpulu di Diu, perseguitavanu li prufeti, ammazzavanu li sacerdoti comu vulianu. Lu facianu picchì avianu lu putiri, e puru lu spiritu, pi farlu. Ma ora, si Israele nun avissi mai avutu un rè, un regnu o un guvernu soiu, avissiru pututu fari chistu?—No; avissi statu impossìbbili. Sapiti ca i rè di Israele eranu peggiu di chiddi pagani versu l’omini di Diu e i prufeti dû Signuri: accussì, mentri i rè di Israele e di Giuda maltrattavanu cumplitamenti i prufeti dû Signuri, i rè pagani li rispittavanu e li favurìanu.

TAM1897 Q1 42.2Osea, comu stava dicennu, prufetizzau puru supra chistu. Ora vi leggiu quarchi versu di Osea, accussì viditi chiddu ca dici supra chistu. Talìati prima u capitulu nòvi, sulu na parola o dù:—

TAM1897 Q1 42.3Nun abitarannu nta la terra dû Signuri; ma Efraim turnarà n’Eggittu.

TAM1897 Q1 42.4Efraim era una dî deci tribù; ma stu nomu ccà veni usatu pi tutti quanti. Li deci tribù jìru n’Assiria; foru purtati ‘n cattività dî Assiri. Ma quannu foru purtati ‘n cattività dî Assiri, chi voli diri lu Signuri quannu dici ca turnarannu n’Eggittu?—L’Eggittu significa l’apustasia cchiù luntana pussìbbili di Diu. A scurità ca è tutta n’scurità egiziana, è unni l’omini cumannanu ‘n locu di Diu, e tuttu u guvernu — u guvernu, l’omini, e tuttu — è cuntrariu a Diu e a so genti, comu fu cuntrariu a Israele quannu eranu ‘n terra d’Egittu giustu prima ca i piaghi cadderu supra l’Egittu, e Israele fu libbiratu. E quannu lu Signuri ccà dici ca Efraim avissi a jiri n’Egittu, puru si l’Assiria — lu guvernu di l’Assiria — avia a purtalli ‘n cattività, chistu mustra ca iddi eranu determinati a trasiri n’apustasia assoluta, e pi chissu nun puteru, semplicimenti pirchì nun vulianu, stari “nta la terra dû Signuri”.

TAM1897 Q1 42.5Ti ricordi ca leggemu chiddu ca lu Signuri dissi a Abram: “Vàti fora di la tò terra, di la tò genti e di la casa di tò patri, pi na terra ca ti mustrarò.” Allura chidda terra è la terra dû Signuri. E quannu iddu parla ppi Osea ca Israele nun abitarà nta la terra dû Signuri, nun si rifirisci a chidda piccula striscia di terra attornu a Samaria; ma si rifirisci a la terra ca fu mustrata a Abramu e a cui Diu avia chiamatu lu so pòpulu quannu lu purtau fora di l’Eggittu. Nun abitarannu nta la terra dû Signuri; poi veni l’Eggittu, l’apustasia assuluta. Lu viriti cchiù avanti, comu leggerò.

TAM1897 Q1 42.6Nun abitarannu nta la terra dû Signuri; ma Efraim turnarà n’Egittu, e manciarannu cosi immundizzi n’Assiria. Nun offrirannu libbaturi di vinu ô Signuri, né sarannu graditi a iddu: i so sacrifici sarannu pi iddi comu u pani di chi chianci; tutti chiddi ca nni manciarannu sarannu impuri; picchì u so pani pi l’anima nun trasirà nta la casa dû Signuri. Chi fariti ô jornu solenni, e ô jornu dâ festa dû Signuri? Pirchì, eccu, sunnu nni juti pi via dâ distruzzioni: l’Eggittu li raccogghie, Memphis li sippillirà: li posti piaciuti pi lu sò argientu li pigghiarannu li ardichi: spini ci sarannu nti li sò tabernàculi.

TAM1897 Q1 42.7Decimu capitulu:—

TAM1897 Q1 42.8Israele è na vigna vacanti, porta fruttu pi iddu stissu: secunnu a la quantità dû so fruttu ha crisciutu l’altari; secunnu a la bontà dâ so terra hannu fattu statui beddi. U so cori è spartutu: ora si trovanu cu difetti: iddu abbatterà i so altari, spugghiarà i so statui. Pirchì ora dirannu: Nun avemu rè.

TAM1897 Q1 42.9A chissu tempu nun avìanu rè. Era statu ammazzatu, e c’era un interregnu. Un àutru rè ancora nun avìa pigghiatu lu sò postu. Ma taliati chiddu ca dici: «Pirchì ora dirannu: Nun avemu rè». U Signuri ci dissi, quannu scelseru chiddu rè contra a so prutesta, ca stavanu rifiutannu iddu. “No; ma vulemu aviri un rè.” Avianu un rè?—Sì; e vinni u mumentu ca foru custretti a diri: “Nun avemu rè.” Ma chi dissi u Signuri giustu in chissu mumentu?

TAM1897 Q1 42.10Pirchì ora dirannu: «Nun avemu rre, picchì nun avemu avutu paura dû Signuri. Chi ni facissi allura un rre?» Parlaru e giuraru falsamenti quannu ficeru un pattu; accussì lu ghjudiziu spunta comu cicuta nta li surchi dû campu. L’abbitanti di Samaria avirannu paura pi li vitelli di Bet-Avèn: picchì lu pòpulu so’ nni farà lutto, e li sò sacerdoti ca si nni rallegraru pi la sò gloria, pirchì chista nni è partita.

TAM1897 Q1 42.11Ntô trèdesimu capitulu c’è chiddu ca dici lu Signuri. Versu nòvi:—

TAM1897 Q1 42.12O Israele, t’hai distruttu tu stissu; ma in mia c’è lu tò aiutu. Iu sarò lu tò rè.

TAM1897 Q1 42.13Ma iddi nun vulianu accussì. Accussì, comu poi vidiri, lu Signuri vulia essiri sulu lu so rè; vulia ca iddi lu truàssiru comu so rè, e nun aviri nuddu àutru. Poi, comu dici ntô versu dopu, “Ti detti un rè nta la me rabbia, e lu pigghiai via nta lu me furori.” Allura leggiu tuttu chissu versu:—

TAM1897 Q1 42.14Iu sarò u tò rè: unni è n’autru ca ti pò sarvari ‘n tutti i tò citati? e i tò giudici di cui dicisti: “Dammillu un rè e prìncipi”?

TAM1897 Q1 42.15Iddu li rimanna propriu a chiddu tempu quannu iddi disseru: “Dacci un rè ca regni supra a nuatri.” Ora iddu dici: “Allura protestai ca nun aviti a pigghiari un rè, e vi dissi ca stu mali avissi a viniri; ora vùatri stissi cunfessati ca nun aviti rè, ma v’aviti distrutti.” Iu sarò u vostru rè; lassatimi essiri u vostru rè. Ora taliati l’undicesimu capitulu, versu primu:—

TAM1897 Q1 42.16Quannu Israele era picciriddu, allura ci amava e chiamai me figghiu fora di l’Eggittu.

TAM1897 Q1 43.1Picchì dici chistu ccà nti l’ùrtimi jorna di Israele, mill’anni doppu ca l’avìa purtatu fora di l’Eggittu? A chi servi?

TAM1897 Q1 43.2Quannu Israele era picciriddu, allura l’amava, e chiamai u me figghiu fora di l’Eggittu. Comu iddi li chiamaru, accussì si nni jiru di iddi: sacrificaru a Baali e brusciaru incensu a idoli scultati. Amparai puru a Efraim a caminari, pigghiannuli pi li vrazza: ma iddi nun sapianu ca ju li guariva. Li attirai cu ligami umani, cu ligami d’amuri: e eru pi iddi comu cu leva u jugu di supra i so masciddi, e ci misi manciari. Nun turnarannu nta terra d’Eggittu, ma l’Assirìu sarà u so rè, picchì rifiutaru di turnari. E la spata ristarà supra li sò citati, e cunsumarà li sò rami, e li divurarà, pi via di li cunsigghi di iddi stissi. E lu me pòpulu è prontu a turnari arreri di mia: puru si li chiamavanu a chiddu ca è cchiù àutu, nuddu lu vulìa esaltari.

TAM1897 Q1 43.3U Signuri ora chianci pi Israele, giustu quannu iddu è a lu rìbbitu di la rovina. Fa l’ùrtimu appellu: l’ùrtima prufìzia veni ora; e cu chista, e propriu a stu mumentu, Ezechìa règgna ‘n Giuda. Quannu arrivau ‘n tronu, si misi a rifurmari u regnu e a ricuperarlu di l’apustasia di Achaz. Quannu avìa pulitu u tempiu e misi tuttu ‘n urdini, ficeru na Pasqua di dui simani. Ma prima di chidda Pasqua, Ezechìa mannò missaggeri a tutti li deci tribù, a chiddu ca nni ristava, pi chiamarli a la Pasqua a Gerusalemme, pi adorari lu Signuri Diu di l’Esèrciti; ma si dici ca iddi si burlaru di li missaggeri e si nni riseru cu schernu; tuttavìa “na folla” di Issachar, e Zebulun, e Naftali, e di li diversi parti di li pruvinci vinni a Gerusalemme, e fici la Pasqua, e si junceru ô Signuri. E quannu chisti genti saleru a Gerusalemme e si pusaru ‘ntra lu pòpulu di Giuda, propriu ‘n chiddu stissu tempu lu rè d’Assiria vinni e pigghiò pussessu di tutta la terra di li deci tribù. E accussì chiddi ca obbedieru a chidda chiamata di Ezechìa di saliri a Gerusalemme pi adorari lu Signuri, foru sarvati di la cattività d’Assiria.

TAM1897 Q1 43.4Ora, giustu prima ca Ezechìa facissi la sò supplica, Osea stava scrivennu chistu, e lu Signuri si nni chianci pi chiddu ca lu pòpulu è determinatu a fari. Vidi chiddu ca dici:—

TAM1897 Q1 43.5Amparai puru a Efraim a caminari, pigghiannuli pi li vrazza.

TAM1897 Q1 43.6U Signuri era tantu ansiusu ca iddi jissiru pi la strata giusta, ca pigghiò iddi pi li vrazza e li purtau avanti; ma iddi tiraru arreri lu vrazzu, nun vulianu essiri purtati mancu accussì. Ma ancora nun pò rinunziari a iddi. Vidi:—

TAM1897 Q1 43.7Comu ti pozzu abbandunari, Efraim? Comu ti pozzu cunsignari, Israele? Comu ti fazzu comu Admà? Comu ti pozzu mettiri comu Zeboìm? U me cori si cuntrau intra mia, e tuttu u me pentimentu si scattau nzemi. Nun eseguirò la furia dâ me rabbia, nun turnirò a distrùggiri Efraim: picchì sugnu Diu e nun sugnu omu; lu Santu ‘n menzu a tia: e nun intrarò ‘nta la cità.

TAM1897 Q1 43.8Accussì si frena di fari cadiri supra iddi li ghjudizzi ca hannu a cadiri. Picchì iddu è Diu, nun voli ancora fari cadiri; mancu quannu havi a cadiri. Ma iddi si ribellarunu sempri; cuntinuaru pi la so strata. E lu risultatu è scrittu in 2 Rè 17:5-8:—

TAM1897 Q1 43.9Allura u rè d’Assiria vinni ntra tutta a terra, e salì a Samaria, e la cinchiò pi tri anni. Ntô nnuvèsimu annu di Osèa, u rè d’Assiria pigghiò Samaria, e purtau Israele n’Assiria e li misi a Halah, e a Habor vicinu ô fiume Gozan, e nta li citati dê Medi. Pirchì i figghi d’Israele avìanu peccatu contru a lu Signuri, so Diu, ca l’avìa fatti nisciri di la terra d’Eggittu, di sutta la manu di Farauni, rè di l’Eggittu, e avìanu timutu àutri dii, e avìanu caminatu nti li statuti di li pagani, ca lu Signuri avìa scacciatu di davanti a li figghi d’Israele, e di li rè d’Israele, ca iddi avìanu fattu.

TAM1897 Q1 43.10Poi li segui finu ô versu tredici:—

TAM1897 Q1 43.11Eppuru lu Signuri testimoniò contru Israele e Giuda, pi menzu di tutti li prufeti e di tutti li videnti, dicennu: «Turnati di li vostri strati mali e osservati li mè cumanni e li mè statuti, siconnu tutta la liggi ca cummannai a li vostri patri, e ca vi mannài pi menzu di li mè servi, li prufeti». Ma nun vuleru sentiri, ma induraru u còllu, comu u còllu di so patri, ca nun cridetteru ntô Signuri so Diu. E ricusaru i so statuti, e l’alleanza ca fici cu so patri, e i so testimunianzi ca testimoniò contru a iddi; e si nni jeru darreri a vanità, e divintaru vani, e jiru darreri ê pagani ca stavanu attornu a iddi, di cui u Signuri avia cummannatu a iddi di nun fari comu iddi.

TAM1897 Q1 43.12Accussì li deci tribù si persu. Osea, quannu prufetizzau di chisti, dissi: «Giuda ancora cumanna cu Diu, e è fideli cu li santi». Giuda putìa ancora ristari pi un pocu. Ezechìa era rè; Manassè succidìu a Ezechìa, e fici calari u regnu n’apustasia n’autra vota; so figghiu seguiu i so passi; Giosia ci succidìu e rifurmau u regnu n’autra vota; e quannu Giosia fu accisu, allura u regnu si nni jiu drittu a la rovina. Un ci fu cchiù nuddu doppu Giosia ca timìa u Signuri. Macari nti li jorna di Ezechìa, iddi chiamàvanu sempri l’Eggittu e s’attaccàvanu a iddu, pruvannu a fàrisi salvari di l’Eggittu, circannu aiutu di l’Eggittu, quannu li difficultati ca ci eranu vinuti supra eranu tutti pi via dâ so incredulità e dû so alluntanamentu dû Signuri.

TAM1897 Q1 43.13Ora taliati l’ùrtimi jorna di Giuda. Achaz mannò a Tiglat-Pileser, rè d’Assiria, e ci dumannò di veniri e sarvarlu di manu dû rè di Damascu e dû rè di Samaria. Tiglat-Pileser accussì fici; pigghiò pussissioni di Damascu, accussì libbirannu Achaz. Achaz ci pagò tribbutu, e salìu a Damascu pi ncontrallu e pi riverillu comu un sudditu. Mentri era ddà, truvò un altari idolàtricu, fici fari unu simili e lu sistimò a la porta dû tempiu dû Signuri. Accussì purtò la nazzioni all’apustasia, comu l’àutri n’Israele.

TAM1897 Q1 43.14Nta Giuda, Ezechìa succidìu a Acaz. Quannu Ezechìa addivintò rè, vulìa libbiràrisi dû dominìu e dû tribbutu assìri. C’era na fazioni nta Giuda ca stava cu Ezechìa, determinata a libbiràrisi di l’Assiria. Sta fazioni pinsava ca l’unica manera pi fari chistu era di ottèniri l’aiutu di l’Eggittu. Isaia prufetizzava allura, e ci dissi di cuntari supra lu Signuri pi la libbirazzioni sia di l’Eggittu sia di l’Assiria. Ci dissi ca era pi via di li so’ piccati contru lu Signuri ca eranu oppressi. Ci dissi ca lu so’ tentativu di circari aiutu di l’Eggittu nun avissi fruttu; picchì circannu aiutu di l’Eggittu ci purtarìa cchiù oppressioni, pirchì l’Eggittu li avissi sulu oppressi inveci di aiutalli; ca l’Eggittu nun putìa libbirari.

TAM1897 Q1 44.1Ora taliati u ottavu capitulu di Isaia. Chi passu di la Scrittura è chiddu ca nni usamu tantu ntô libbru di Isaia, supra la venuta dû Signuri e l’aspittari la so venuta? Unni lu truvamu? Ti ricordi ca l’ottavu capitulu di Isaia è chiddu ca parra di chiddi ca circanu spiriti famigliari, ca bisbigghianu e mormuranu,—rifirennu a lu spiritualismu? È ddà ca dici: «Legati lu testimunianzu, sigilla la liggi tra li mè discepuli. E ju aspettu lu Signuri, ca ammuccia la so facci di la casa di Giacobu, e lu circarrò». Allura, chistu è nu capitulu di avvintu?—Sì. È nu capitulu ca arriva finu a la venuta dû Signuri?—Sì.

TAM1897 Q1 44.2Ora taliati chiddu ca c’è nto capitulu. Taliati chiddu ca c’è a l’iniziu di stu capitulu, a partiri dû quintu versu.

TAM1897 Q1 44.3U Signuri mi parrò n’autra vota, dicennu: «Pirchì stu pòpulu rifiuta l’àcqui di Siloe ca scorru lenti, e si rallegranu di Rezìn e di lu figghiu di Remalìa [chista era l’Assiria e Dàmiscu]; ora, dunca, eccu, lu Signuri fa surghiri supra iddi l’acqui dû fiume, forti e abbunnanti, macari lu rè d’Assiria e tutta la so gloria: e iddu s’innalza supra tutti i so canali, e passa supra tutti i so rive: e iddu attraversa Giuda; straripa e passa, arriva finu ô còllu; e l’apertura dî so ali china la larghezza dâ tò terra, o Emmanuele.

TAM1897 Q1 44.4Chissu era veru letteralmenti pi iddi. U rè d’Assiria vinni e inondau tutta a terra. Ma picchì chissu è scrittu in un cuntestu e in un locu unni si spetta la venuta dû Signuri, e riguardu a un pòpulu ca avìa a spettari la venuta dû Signuri? Chissu è scrittu in chiddu locu, e nni fu tramannatu, pi mustrari a tutti li pirsuni di oggi, ca difficultati, tribbulazzioni e perplessità vennu a cadiri supra tutta la terra e supra tutti li nazioni, chi strariparannu e passannu oltre arrivarannu finu a lu coddu e chiniunu tutta la larghezza dâ terra, e ca la genti nun saprà comu scappari. È pi chissu ca stu passaggiu nni fu tramannatu a nuatri ca stamu aspittannu lu Signuri. Leggemu avanti e videmu.

TAM1897 Q1 44.5Assuciativi, o populi, e sareti sfracicati a pezzi; e statiti a sintiri, tutti vui di li paesi luntani: cinzìtivi, e sareti sfracicati a pezzi; cinzìtivi, e sareti sfracicati a pezzi. Cunsigghiativi nzemi, e tuttu sarà nenti; parrati la parola, e nun starià in pè: picchì Diu è cu nuàutri. Picchì lu Signuri m’ha dittu accussì cu na manu forti, e m’ha istruitu di nun caminari nta la strata di stu pòpulu, dicennu: nun diciti ‘Accordu’ a tutti chiddi a cui stu pòpulu dirà ‘Accordu’; e nun aviti paura di la so paura, e nun vi scantati.

TAM1897 Q1 44.6Ci sunnu tempi accussì ora, giustu quannu si spetta la venuta dû Signuri? Si associanu picchì la paura e la perplexità sunnu supra iddi? picchì i tribbulazzioni stannu venennu supra la terra? Videmu quarchi cosa di chissu in giru? Qualchedunu di vui l’ha vista?—Oh sì, l’aviti vista! C’è quarcunu a parti di l’Avventisti dû Settimu Jornu ca l’ha vistu?—Veramenti, si putissi essiri quarchi diffirenza, quasi tutti lu vèdunu cchiù chiaramenti di l’Avventisti. Ma si vidi; chistu è abbastanti chiaru. E si stannu assuciànnu nzemi, ligànnusi ‘n cumpagni e ‘n fasci, e si stannu cinturànnu. Pi chi si stannu cinturànnu? Chi è ca sta pi viniri?—Stannu pi essiri frantumati a pezzi. Allura pi chi si stannu cinturannu?—Pi essiri sfracicati a pezzi. Eppuru nun pinsanu accussì; ma cridunu di cinturàrisi contru a li mali ca stannu vinennu. E li tentativi ca fannu pi libbiràrisi di sti mali, nun fannu autru ca aggravari la situazioni, e li purtanu ancora cchiù vicinu a la distruzzioni e a essiri sfracicati a pezzi.

TAM1897 Q1 44.7Santificàti lu Signuri dî Osti stissu; e sia iddu la vostra paura, e sia iddu lu vostru spaventu. E iddu sarà pi un santuariu; ma pi na petra d’inciampu e pi na petra di scandalu pi tutti e ddoi li casi d’Israele, pi na trappula e pi un lacciu pi l’abbitanti di Gerusalemme. E assai tra iddi inciampanu, e caddunu e si rumpunu, e vennu acchiappati nta li lacci e pigghiati. Ligati lu testimunianzu, sigillati la liggi tra li mè discepuli. E iu aspetterò lu Signuri, ca ammuccia la so facci di la casa di Giacobu, e lu circarrò. Viri, iu e li figghi ca lu Signuri m’ha datu semu pi segni e pi miravigghi ‘n Israele di lu Signuri di l’Esèrciti, ca abita supra lu munti Sion.

TAM1897 Q1 44.8È chiaru ca chistu arriva finu a l’avvenuta dû Signuri. È n’esortazzioni pi lu pòpulu ca havi a ncuntrari lu Signuri. Ma pirchì ci metti li tribbulazzioni ntô tempu quannu l’Assiria opprìmia Giuda? Pirchì chistu mostra chiaramenti quali tribbulazzioni sarannu supra tutta la terra e tribbulerannu tuttu lu pòpulu ô tempu di l’avvenuta dû Signuri. E li tentativi ca Giuda fici pi scappari di chiddi mali e pi libbiràrisi di iddi sunnu precisamenti chiddi stissi tentativi ca farannu chiddi ca prufessanu d’essiri u pòpulu di Diu pi libbiràrisi di li mali ca stannu vinennu.

TAM1897 Q1 44.9Diu chiama sempri: Nun vi fidati di l’Assiria; nun vi fidati di l’Eggittu; ma poniti la vostra fiducia sulu ntô Signuri. Girati la schina a l’Assiria: chistu è giustu. Ma nun jiti n’Eggittu pi scappari di l’Assiria. Circati lu Signuri. Nun jiri in Egittu; jiri ô Signuri. E quannu truverai u Signuri cu tuttu u cori, sarai libbiratu di tutti sti guai e dâ oppressioni dâ Assiria. Picca paroli supra chistu. U trentesimu capitulu di Isaia ni spiega u sicretu di chistu.

TAM1897 Q1 45.1Guai a li figghi ribeddi, dici lu Signuri, ca pigghianu cunsigghi, ma nun di mia; e ca si cuprinu cu na cupertura, ma nun di lu me Spiritu, pi aghiunciri peccatu supra peccatu: ca vannu a calari n’Egittu, e nun m’hannu chiestu a mia; pi rinfurzàrisi cu la forza di Farauni, e pi aviri fiducia nta l’umbra di l’Egittu. Pirciò la forza di Farauni sarà la vostra vergogna, e la fiducia ntâ ombra di l’Eggittu la vostra cunfusioni. Versi 1-3.

TAM1897 Q1 45.2I soi ambasciaturi scinniru ddà pi fari li soi pruposti a l’Eggittu. E quannu Giuda mannò ambasciaturi a l’Eggittu, l’Eggittu si vergugnò di l’ambasciaturi.

TAM1897 Q1 45.3Pirchì i soi prìncipi eranu a Zoan, e i soi ambasciaturi vinìru a Hanes. Si vergugnàru tutti di un pòpulu ca nun putìa prufittari a iddi, né essiri aiutu né vantaggiu, ma sulu na vergogna e puru un disprezzu. U pisu di l’animali dû Sud: nta la terra di tribbulazzioni e d’angoscia, unni venunu lu giuvini e lu vecchiu lioni, la vipera e lu serpenti vulanti di focu, purtarannu li so ricchizzi supra li spaddi di giuvini asini, e li so tesori supra li groppi di cammilli, a un pòpulu ca nun ci prufitta. Pirchì l’Egizziani aiuterannu invanu e senza fruttu: pi chissu haiu gridatu supra chistu: “La so forza è stari a sittari.” Versi 4-7.

TAM1897 Q1 45.4Ora, accussì ca viditi ca chistu nun è straneru, mi voltu ccà e leggiu di na testimunianza, datata 5 di lugliu 1896, comu segue:—

TAM1897 Q1 45.5Li avvirtimenti dati ntâ parola di Diu ê figghi di Israele eranu destinati, nun sulu pi iddi, ma pi tutti chiddi ca avissiru a campare supra la terra. Iddu ci dici: “Guai a li figghi ribeddi, ... ca pigghianu cunsigghi, ma nun di mia; e ca si cuprinu cu na cupertura, ma nun di lu me Spiritu, pi aghiunciri peccatu supra peccatu; ca vannu a scinniri n’Eggittu, e nun m’hannu chiestu di la me vucca; pi rinfurzàrisi cu la forza di Farauni, e pi aviri fiducia nta l’umbra di l’Eggittu.” Si lu Signuri riprovau lu so pòpulu n’antìcu pirchì trascuravanu di circari cunsigghiu di iddu quannu eranu ‘n difficurtà, nun si dispiacirà oggi si lu so pòpulu, inveci di dipènniri di li raggi lucenti dû Suli di Ghjustìzzia pi illuminari la so via, si stacca di iddu ntê so pruovi e tribbulazzioni, pi circari aiutu, di esseri umani ca sunnu sbagghiati e inefficaci comu iddi stissi? Unni è la nostra forza? È nta l’omini ca sunnu senza aiutu e dipinnenti comu nuatri; ca hannu bisognu di guida di Diu comu n’avemu nuatri? Cristu dici: “Senza mia nun putiti fari nenti;” e iddu ha pruvvidutu lu Spiritu Santu comu aiutu prisenti in ogni mumentu di bisognu.

TAM1897 Q1 45.6Ma sapiti ca nta li perplexità di l’annu passatu, ca si sperava ca fussiru sistimati cu la campagna pulitica, puru li Adventisti dû Settimu Jornu foru accussì purtati luntanu dâ so lealtà a Diu ca pigghiaru parti â campagna pi pruvari a manipulari l’affari dâ pulitica e a cuntrullari l’elezzioni e a circari di sistimari li cosi. Pi chi?—O pi aiutari la terra a nesciri di li difficultati ca eranu accussì sicuri ca avissiru a veniri supra la terra. Naturalmenti, difficultati stannu venennu supra la terra. Ma li Adventisti dû Sètimu Jurnu si formerannu in cumpagni pi fari un travagghiu accussì? Ca sianu libbirati di l’Assiria; ca sianu libbirati sia di l’Assiria sia di l’Eggittu pi Diu. Chista è l’unica salvezza. Chista è l’unica libbirazzioni, sia allura, ora, o pi sempri.

Note

Back