Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
09 / 12Sermuni dû 1897

Egittu spirituali

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 Q1 26.25Sermuni datu venniri sira, 5 marzu 1897 Stampatu ntô Bullettinu dâ Conferenza Ginnirali, Primu Trimestru, 1897, Vol. 2, N. 1, pp. 26-33.

TAM1897 Q1 26.26Mi scurdai di menzionari ntâ lezzioni passata ca la storia ca disegnai è tutta nta “Empires of the Bible.” Di la pàggina 77 finu a la 150, ci sta la storia di l’Eggittu e lu terrenu ca fu cupertu ntô schizzu ca fici ieri sira.

TAM1897 Q1 26.27U testu pi stasira è Rivelazzioni 11:8.

TAM1897 Q1 27.1E i so cadaviri stannu nta strata dâ granni cità, ca spiritualmenti è chiamata Sodoma e Egittu, unni puru u nostru Signuri fu crucifissu.

TAM1897 Q1 27.2Haiu lettu stu versu pi l’unicu scopu ca putìssivu vidiri ca esisti na cosa chiamata Egittu spirituali, e ca la parola di Diu rivilà chiddu ca è “spiritualmente chiamatu Egittu”.

TAM1897 Q1 27.3L’Egittu spirituali è veru l’Egittu litirali, picchì li cosi spirituali sunnu li cchiù litirali di tutti. C’è, comu sempri ci fu, un Egittu fisicu ddà nnâ Africa dû Nord, attraversu cui scorri lu fiume Nilu; ma chiddu nun è l’Egittu litirali; l’Egittu litirali è l’Egittu spirituali.

TAM1897 Q1 27.4Ora, virennu ê lezioni di ieri sira supra la libbirazzioni di Israele di l’Eggittu, seguiremu ancora lu so caminu di dda unni fu cantata la canzuna di Mosè. Quannu avianu attraversatu lu Mari Russu supra terra sicca, tra li mura di ghiacciu, e si firmaru supra la riva triumfanti pi la distruzzioni di l’Egizii, ca, pruvannu a siguiri lu so caminu, si nnegheru, foru libbirati di corpu, fisicamenti, di l’Eggittu fisicu; ma c’era n’Eggittu cchiù prufondu di chiddu, di cui nun eranu ancora libbirati.

TAM1897 Q1 27.5Sapiti ca passu doppu passu nta la so spirienza, i so cori eranu n’Egittu; e quannu succidia quarchi cosa ca li disappuntava, esclamavanu: “Tornamu n’Egittu!” Quannu arrivaru a li cunfini di Canaan, e lu Signuri vulia ca trasissiru, esclamavanu: “Facemu nu capitanu e tornamu n’Egittu!” Unni eranu i so cori allura?—N’Egittu. La prima cosa nta li so pinseri era sempri l’Egittu.

TAM1897 Q1 27.6Quannu stavanu a lu Muntagna di Sinai, doppu aviri sintutu la vuci di lu Signuri, aspittannu ca Mosè turnassi di la cima di la muntagna cu la liggi di Diu, si feceru un idolu e lu adoraru; e chi idolu era?—Lu vitellu di l’Eggittu. Allura, doppu ca avianu sintutu la vuci dû Signuri dâ cima dû Sinai, ca pruclamava la parola dâ sò liggi, e avianu ntisu la vuci dâ trumbita ca sunava sempri cchiù forti, e avianu vistu la cima dû munti tutta nta na nfurnata di fumu—doppu tuttu chistu, si pò vidiri chiaramenti ca l’Eggittu era accussì granni ntê sò cori ca si volseru a l’idulatria di l’Eggittu inveci di aspittari ca Mosè turnassi dâ cima dû Sinai cu lu missaggiu di Diu. E quannu foru turnati arreri di li cunfini dâ terra, e foru custretti a vagghiari ntô disertu, poi vidiri ca fu pi via di chistu stissu schiavitù egizzianu ca li tinìa, e di cui nun eranu libbiri. Notati ca quannu lu Signuri li nutriva ogni jornu cu pani di celu — cibbu di l’angili — eranu tantu luntani di iddu e accussì cumplitamenti ‘mpastati cu l’Egittu, ca disseru: «Ah, si turnassimu ‘n Egittu unni aviamu porri, cipuddi e agliu!»

TAM1897 Q1 27.7Nun mi servi citari àutri esempi; chistu basta pi fari vi capiri ca Israele nun era cumplitamenti fora di l’Eggittu quannu si truvavanu supra la riva di lu Mari Russu e cantavanu la canzuna di Mosè. Di corpu eranu fora di l’Eggittu, ma spiritualmenti nun eranu. Eranu libbirati di la schiavitù di corpu di l’Eggittu, ma eranu ligati di la schiavitù spirituali di l’Eggittu; e lu prubblema è ca nun n’hannu mai vinutu fora di sta schiavitù. Morreru ‘nta schiavitù di l’Eggittu. Quannu lu Signuri prununziò la sò liggi di Sinài, Mosè ci dissi ca chistu era accussì nun peccassiru. Ora rileggi Ebrei 11:25: «Scigghiennu cchiù a suffriri afflizioni cu lu pòpulu di Diu, ca a gudiri pi un tempu li piaciri dû peccatu.» Ma nta l’àutra lezioni avemu vistu ca li piaciri dû peccatu a cui si rifirisciunu eranu sulu li piaciri di l’Eggittu. Mosè, essennu eredi dû tronu d’Egittu, avissi pututu pigghiari tutta la ricchizza, tutta la gloria e tuttu lu putiri d’Egittu, pirchì bastava ca s’assittassi supra lu tronu e nni godissi. Chisti eranu li piaciri d’Egittu; ma lu scrittu dici ca eranu li piaciri dû peccatu. Allura, chi è la schiavitù spirituali d’Egittu? E chi è l’Egittu spirituali? — La schiavitù dû peccatu.

TAM1897 Q1 27.8C’è n’autra via pi ghjunghiri a chistu, sulu cu na schizza. Diu chiamau Abram, ti ricordi, fora di la Caldea, nta na terra ca ci avissi a mustrari. Un ci avia ancora datu la terra; c’era na carestia nta la terra unni stava, e iddu scinnìu n’Eggittu, e ddà Sarai pigghiò na sirvana egiziana chiamata Agar. Diu prumittìu a Abram ca la so semenza avissi a essiri comu li stiddi dû celu. Picchì nun cridìanu, la prumissa nun si adempìu subitu comu s’aspittàvanu, e Sarai dissi a Abram: “U Signuri m’ha impedutu di parturiri; la prumissa nun si è ademputa; ccà c’è la me serva egiziana; pigghiala, e forsi u Signuri ni darà un discinnenti ppi mezu di idda.” Accussì feceru; nasciu Ishmael; e u Signuri dissi a Abram ca Sarai avissi veru un picciriddu, avissi a parturiri un figghiu, e chiamarissiru u so nomu Isaac. E Abram rispunnìu: «O, si Ishmael putissi campàri davanti a tia!»

TAM1897 Q1 27.9Chidda sirva egizziana era na schiava; e so figghiu era nu figghiu di schiavu, nu sirventi. Ora, quannu Abram disse: «O, si Ishmael putissi campare davanti a tia!», stava prigannu ca Ishmael fussi cunsidiratu di Diu comu lu semenza prumissa, attraversu cui avissi a veniri la libbirazzioni e la libbirtati pi li figghi di l’omu e pi tutti li picciriddi di Diu. Ma la libbirtati putissi veniri a quarcunu attraversu nu schiavu? Abram stissu era libberu. Avissi a èssiri riscattatu dâ semenza prumissa. Si ora so figghiu, essennu un figghiu schiavu, fussi accittatu comu semenza prumissa, Abram stissu fussi purtatu ‘n schiavitù, ‘nveci di èssiri libbiratu dâ schiavitù. E tutti chiddi ca si sottumettissiru a Ishmail fussi puru iddi purtati ‘n schiavitù. Ma chi schiavitù?—La schiavitù dû peccatu. Ma so matri era na schiava egiziana. E Ishmail, essennu un figghiu schiavu, era schiavitù egiziana. Nun viditi, allura, ca c’era na schiavitù egiziana—un Egittu spirituali—nta la famigghia di Abram?

TAM1897 Q1 28.1Volta a li Galati, e videmu chiaramenti ca lu Signuri metti ‘n risaltu chistu puntu. Ti ricordi dû passaggiu nta Galati 4:22-24:—

TAM1897 Q1 28.2Pirchì è scrittu ca Abramu avìa dui figghi, unu di na schiava, l’autru di na donna libera. Ma chiddu di la schiava nascìu secunnu la carni; chiddu di la donna libera nascìu pi prumissa. Chisti cosi sunnu n’allegoria: pirchì chisti sunnu li dui patti; unu dû munti Sinài, ca genera schiavitù, ca è Agar.

TAM1897 Q1 28.3Chistu, comu viditi, rimanna drittu â famigghia di Abram e a Agar, l’Egiziana. Chiddu pattu, dici iddu, genera schiavitù, ca è Agar. Agar, nta la famigghia di Abram, rapprisenta, ntâ allegoria, lu pattu di Sinai. Chiddu pattu generau schiavitù. Agar era n’Egiziana. Allura, chi schiavitù veni rapprisintata ntô pattu di Sinai?—La schiavitù d’Egittu. Ma era schiavitù spirituali. Allura c’era allura n’Eggittu spirituali. Lèggiti li versetti 25 e 26:—

TAM1897 Q1 28.4Pirchì sta Agar è lu munti Sinai n’Arabia, e currispunni a Gerusalemme ca ora è, e sta ‘n schiavitù cu li so figghi. Ma Gerusalemme ca è supra è libbera, ca è la matri di tutti nuatri.

TAM1897 Q1 28.5Allura quannu Abram disse: «O ca Ishmàil putissi campà davanti a tia», iddu dumannava ca un schiavu fussi accittatu comu lu semenza prumissa. Iddu dumannava ca Diu, e tuttu lu gèniri umanu, e tuttu l’universu trasìssiru ‘nta schiavitù egizziana ‘n Egittu spirituàli. L’Egittu è lu simbulu di l’oscurità, e puru lu simbulu dû peccatu, comu avemu vistu. Lu peccatu è puru l’oscurità stissa. Allura l’Egittu, ca rapprisenta lu peccatu e l’oscurità, è chiaru ca lu peccatu e l’oscurità sunnu l’Egittu spirituàli.

TAM1897 Q1 28.6U Signuri nun putìa mai accittari un schiavu comu semenza prumissa. Accussì u Signuri rispunnìu ad Abràhamu cu sti palori:—

TAM1897 Q1 28.7Sara, to mugghieri, ti parturirà di sicuru un figghiu; e ci metti nomu Isàccu; e stabbiliscirò u me pattu cu iddu comu pattu eternu, e cu la so discinnenti doppu a iddu. E pi Ismaele, t’aju sintutu: Eccu, l’aju benidittu e lu farò fruttiferu, e lu multiplicarò assai; genererà doci prìncipi, e lu farò na nazzioni granni. Ma u me pattu lu stabbiliscirò cu Isàac, ca Sara ti parturà a stu stissu tempu l’annu prossimu.

TAM1897 Q1 28.8Isàacu era la semenza prumissa. E pensa un pocu! Isàacu nun fu mai n’Egittu. T’arricordi. C’era na carestìa n’Egittu, e iddu si misi a jiri ddà, ma lu Signuri ci dissi: Nun jiri n’Egittu. Abràhamu fu n’Egittu; Sara era n’Egittu; Israele fu n’Egittu, ma Isàacu nun fu mai n’Egittu. Iddu era lu picciriddu dâ prumissa, natu dû spiritu, di sempri. N’autra vota leggimu:—

TAM1897 Q1 28.9Abramu avia dui figghi, unu di na schiava, l’autru di na donna libera. Ma chiddu di la schiava nascìu secunnu la carni; chiddu di la donna libera nascìu pi prumissa. Chisti cosi sunnu n’allegoria; picchì chisti sunnu li dui patti: unu di lu munti Sinai, ca genera schiavitù, ca è Agar. Pirchì sta Agar è lu munti Sinai n’Arabia, e currispunni a Gerusalemme ca ora è, e sta ‘n schiavitù cu li so’ figghi. Ma Gerusalemme ca è supra è libbera, ca è la matri di tutti nuatri. Pirchì sta scrittu: «Rallegrati, o infecunda ca nun parturisci; strilla e grida, o ca nun hai duluri di parti; pirchì la diserta havi assai cchiù figghi di chidda ca havi un maritu». Ora nuatri, frati, comu Isàac, semu i figghi dâ prumissa.

TAM1897 Q1 28.10E cu semu nuatri? — «Si siti di Cristu, allura siti semenza di Abraamu, e eredi secunnu a prumissa.» Isàacu era lu figghiu di Abraamu — lu figghiu dâ prumissa. E quannu diventamu semenza di Abraamu pi la fidi ‘n Cristu, libbirati dâ schiavitù dû peccatu — di l’Eggittu spirituàli — semu comu era Isàacu; e iddu nun fu mai ‘n Egittu.

TAM1897 Q1 28.11Accussì viditi ca la schiavitù d’Egittu e la libbirtà cristiana eranu nta la famigghia di Abramu. Ismaele nascìu secunnu a la carni, e rapprisintava la schiavitù d’Egittu. Isaccu nascìu secunnu a lu Spiritu, e rapprisintava li figghi di Diu pi la fidi di Gesù.

TAM1897 Q1 28.12Giuseppi nascìu, e nta la sò giuventù niscìu pi taliari i sò frati, e l’Ismaeliti vinìru e accattaru Giuseppi e lu purtaru n’Egittu e lu vinniru ddà. E poi la casa di Giacobu scinnìu n’Egittu, e finalmenti foru libbirati di la schiavitù d’Egittu. Chistu basta pi farivi vidiri tuttu lu sò caminu, di la chiamata di Abramu finu a quannu arrivaru a li cunfini di la terra prumissa. Viditi ca c’era un Egittu spirituali comu puru unu fisicu; e quannu u pòpulu fu libbiratu fisicamenti di l’Egittu, c’era un Egittu cchiù prufondu di cui avìanu a èssiri libbirati si vulìanu èssiri i figghi di Diu.

TAM1897 Q1 28.13Ora leggiu u passaggiu ca t’haju citatu ieri sira. Si trova ntô Great Controversy, Vol. 4, pàggina 457, di sta granni edizioni:—

TAM1897 Q1 28.14La storia di l’antico Israele è na illustrazioni forti di l’esperienza passata dâ cumunità Adventista. Diu guidau u so pòpulu ntô muvimentu Adventista, comu guidau i figghi di Israele fora di l’Eggittu. Ntâ granni disappuntamentu, a so fidi fu pruvata comu chidda dî Ebrei ô Mari Russu.

TAM1897 Q1 28.15Allura, ntâ granni delusioni dû pòpulu Adventista, unni ntâ storia di Israele si truvavanu iddi?

TAM1897 Q1 28.16(Vuci) A lu Mari Russu.

TAM1897 Q1 28.17Diu vulìa ca Israele a chiddu tempu, comu leggemu ieri sira, trasissi drittu drittu nta la terra ca avia prumisu a Abramu—a la so abbitazioni santa, lu locu ca avia fattu pi stari; nta la so eredità; nto santuariu ca li so mani avianu stabbilutu. E era sulu un viaggiu di undici jorna di l’Eggittu a dda terra. Ma ci misiru quaranta anni. E sulu quattru di chiddi ca partaru ci arrivaru.

TAM1897 Q1 28.18(Vuci) Quattru, o dui?

TAM1897 Q1 29.1Quattru. Nun sapivi ca eranu quattru? C’eranu Caleb e Giosuè, e i dui sacerdoti, i figghi di Aruni—Eleazaru e Itamar. Naturalmenti si parla sempri di dui,—Caleb e Giosuè,—ma puru i dui sacerdoti traseru.

TAM1897 Q1 29.2(Vuci) Forse nun avìanu ancora vint’anni.

TAM1897 Q1 29.3Sì; eranu trenta; picchì eranu unti pi l’ufficiu di sacerdotiu. Allura, a la granni disappuntata, la genti di l’Avventu si truvau, comu si fussi, a lu Mari Russu.

TAM1897 Q1 29.4Si avissiru ancora avutu fiducia nta la manu ca li guidava e ca era stata cu iddi nta la so spirienza passata, avissiru vistu la salvezza di Diu. Si tutti chiddi ca avianu travagghiatu uniti ntô travagghiu dû 1844 avissiru ricivutu lu missaggiu dû terzu angilu e l’avissiru pruclamatu cu la putenza dû Spiritu Santu, lu Signuri avissi fattu miraculi cu li so sforzi. Na piena di luci avissi statu versata supra u munnu. Anni fa l’abbitanti dâ terra avissiru statu avvisati, l’opera di chiusura cumplita, e Cristu avissi vinutu pi la redenzioni dû so pòpulu.

TAM1897 Q1 29.5Quannu?

TAM1897 Q1 29.6(Vuci) Anni fa.

TAM1897 Q1 29.7Unni, allura, sunnu stati chiddi genti dâ delusioni ‘n poi?

TAM1897 Q1 29.8(Vuci) Ntô disertu.

TAM1897 Q1 29.9Comu veramenti fu pi Israele di prima. Ma picchì Israele di un tempu fu tinutu ntô disertu?—Picchì nun cridevanu. Nun vidianu chiddu ca lu Signuri avia pi iddi. E la raggiuni pi cui nun vidianu era picchì nun cridevanu a Diu. Si avissiru cridutu a Diu, avissiru vistu chiddu ca nun vidianu. E chistu è lu prubblema di stu pòpulu ccà. Nun avemu cridutu ê cosi ca foru dittu a Israele di un tempu. Foru dittu a nuatri comu a iddi. Precisamenti lu stissu evangeliu è prichìcatu a nuatri comu fu prichìcatu a iddi.

TAM1897 Q1 29.10Avemu a temiri, allura, ca, avennu a nuautri lassatu na prumissa di trasiri ntô so riposu, quarcunu di vui pari ca ci resta arreri. Picchì a nuautri fu prichiu lu Vangelu, comu fu prichiu a iddi; ma la parola prichiata nun ci prufittau, pirchì nun era mischiata cu la fidi nta chiddi ca l’ascoltaru. Picchì nuautri ca avemu cridutu trasemu ntô riposu.

TAM1897 Q1 29.11Allura, chiddu ca li tenìa fora dâ terra è precisamenti chiddu ca ni teni fora a nuatri. E, comu dissi ieri sira, nun avemu nuddu dirittu di stari ccà, picchì nun avemu a essiri ntô munnu. Comu Israele nun avìa nuddu affari ntô disertu pi quaranta anni, accussì mancu nuatri avemu cchiù affari a stari ccà ntô disertu. Scutati:—

TAM1897 Q1 29.12Nun era la vuluntà di Diu ca Israele girassi pi quaranta anni ntô disertu; iddu vulìa purtalli direttamenti â terra di Canaan e stabbilillu ddà comu un pòpulu santu e felici. Ma “nun puteru trasiri pi via di l’incredulità”. A causa di la so ricaduta e apostasia, perìeru ntô disertu, e àutri foru susuti pi trasiri ntâ terra prumissa. Ntô stissu modu, nun era la vuluntà di Diu ca la venuta di Cristu fussi tantu ritardata, e ca lu so pòpulu ristassi tanti anni ntô stu munnu di piccatu e duluri. Ma l’incredulità li separau di Diu. Picchì rifiutaru di fari l’opira ca iddu avia assignatu a iddi, àutri si suseru pi pruclamari lu missaggiu. Pi misiricordia pi lu munnu, Gesù ritarda la so venuta, accussì li piccaturi ponnu aviri l’uccasioni di sentiri l’avvirtimentu e truvari in iddu un rifuggiu prima ca la rabbia di Diu veni versata.

TAM1897 Q1 29.13Nun era vuluntà di Diu ca la venuta di Cristu fussi tantu ritardata, e ca lu so pòpulu ristassi tanti anni ‘n stu munnu di piccatu e duluri. Ah, semu nuatri rispunzàbbili pi chistu. Nun è accussì? Unni sta la rispunzabbilitati? ‘Nta chi cosa semu culpèvuli?—Mancanza di fidi. Ma chi c’era ‘nta li cori di Israele ca purtau a la so mancanza di fidi?—Egittu, Egittu, Egittu. Chi, allura, c’era ntê cori di chisti genti ca ha causatu sta incredulità e stu stari luntanu di Diu?—L’Egittu, comu certamenti comu l’Egittu fici ddà. Spirituàlmenti chiddu ca è l’Egittu—u munnu, l’idolatria, l’oscurità, ca è incredulità. A parola “incredulità” l’esprimi tuttu. Sapiti ca propriu a parola “Egittu” è nu simbulu di scurità.

TAM1897 Q1 29.14Talìa n’àutra vota stu passaggiu:

TAM1897 Q1 29.15Si tutti chiddi ca avianu travagghiatu uniti ntô travagghiu ntô 1844 avissiru ricivutu u missaggiu dû terzu angilu e pruclamatu lu cu la putenza dû Spiritu Santu, u Signuri avissi travagghiatu miravigghiusamenti cu li so sforzi.

TAM1897 Q1 29.16Comu lu Signuri travagghiò cu putenza cu li so sforzi a l’iniziu di l’opira, qual è la raggiuni di la mancanza?—Mancanza di lu Spiritu Santu. L’unica mancanza è la putenza di lu Spiritu Santu. Chistu è chiddu ca ni duna la putenza, e chiddu ca faci li miravigghi. È lu Spiritu Santu; e si chistu fussi statu ricivutu, “na piena di luci s’avissi spanniuta supra lu munnu.”

TAM1897 Q1 29.17Chistu è chiddu ca veni dittu ntâ Rivelazzioni, ô diciottu capitulu: «N’autru angilu calau dû celu, avendu granni putiri; e la terra fu illuminata dâ sò gloria». Chistu è precisamenti chiddu stissu ca veni mustratu ccà. Chi è ca frena chistu flussu di luci? Stu flussu di luci aspetta di sfunnari supra lu munnu di dda vota in poi?—Sì. Chi è ca l’ha frenatu doppu lu 1844?—La mancanza di fidi. Chi l’ha firmatu di dda vota ‘n poi?—La mancanza di fidi. Nun è forsi ora, allura, ca nni libbiramu di la schiavitù d’Egittu? O pinsàtici! Lu missaggiu s’avissi pruclamatu cu la putenza dû Spiritu Santu; lu Signuri avissi travagghiatu miravigghiusamenti cu li so sforzi; na piena di luci s’avissi spanniuta supra lu munnu; anni fa l’abbitanti dû munnu s’avissiru già avvisati, l’opira di chiusura s’avissi cumplita, e Cristu s’avissi vinutu pi la redenzioni dû so pòpulu! O, allura, nun tardamu cchiù! Picchì nun avemu libbirazzioni di l’Eggittu, e di tuttu chiddu ca sta parola implica — l’Eggittu spirituàli? Chi lu Spiritu Santu sia datu e purtassi chiddu putiri granni a travagghiari pi li piccaturi; accussì chiddu flussu di luci pò illuminari lu munnu; accussì lu munnu pò èssiri avvirtutu; accussì Cristu pò veniri; accussì putemu èssiri riscattati di stu munnu di piccatu e duluri.

TAM1897 Q1 30.1Ora viditi la situazioni finu a chistu puntu. U scuru e la schiavitù d’Egittu su stati supra a nuatri tutti sti anni, comu certamenti fu pi Israele doppu ca avianu attraversatu u Mari Russu e mentri eranu ntô disertu. E Diu ha uffrutu puru di sfamari stu pòpulu cu pani di celu—pani ca iddu pò appruvari, pani ca iddu pò dari a iddi ca purtarà a na tali cundizioni ca iddu pò benidicilli cu ogni benidizzioni spirituali. Ma ccà tanti ancora dicinu: O, l’anima nostra disprezza stu pani leggìeru. Turnamu n’Eggittu unni putemu aviri cipuddi, porri e agli. Si chistu è riforma sanitaria, nun mi n’importa nenti. Unni semu stati? Lassamu ca lu Signuri ni nutrisci? Accittamu la lista di vivandi di Diu? O disideramu li porri, li cipuddi e l’agli, e li pignati di carni di l’Eggittu? Chista è la quistioni.

TAM1897 Q1 30.2Ora siti d’accordu ca chista è la situazioni, ca la schiavitù d’Egittu è la causa di tuttu chistu, e ca la mancanza di fidi è la causa di la schiavitù d’Egittu. Aviti accunsintutu ca ora nun avemu bisognu, comu l’àutri nun n’avìanu bisognu, di aspittari cchiù a longu pi èssiri libbirati dâ schiavitù d’Egittu. Ora studiaremu un mumentu comu chista libbirazzioni sarà; e la chjavi di tuttu chistu è ‘nta sti palori: “Eccu chiddi ca mantenunu li cummannamenti di Diu e la fidi di Gesù.”

TAM1897 Q1 30.3Vultìmmuci ê cummannamenti di Diu e taliàmmuli pi un mumentu ntô vintèsimu di Esòdu. Si ci vulìa àutra pruva ca semu ancora sutta l’influenza dâ schiavitù d’Egittu, di sicuru chista cosa è lu colmo ca cunfirma l’evidenza. Fino a pocu tempu fa, tu e iu nun avìamu mai vistu na copia dê deci cummannamenti, pubblicata dê Adventisti dû Sètimu Jurnu, ca cuntenìa tutti e deci cummannamenti. Un l’haju mai fattu finu a pocu tempu fa. Eppuru avemu parratu di osservari i cummannamenti; avemu prichiu a l’àutri di i cummannamenti; avemu mustratu comu Roma ha canciatu i cummannamenti, lassannu fora u quartu e spartennu u decimu, mentri tuttu stu tempu nuatri stissi, di li nostri còppii pubblicati di i cummannamenti, o di chiddi ca avemu accattatu e ca àutri avianu pubblicatu, avemu lassatu fora na parti di i cummannamenti nuatri stissi.

TAM1897 Q1 30.4Diu parlò la so liggi dû celu. Parlò cchiù di chiddu ca apparteni ê cummannamenti? Parlò troppu? Parlò cchiù di chiddu ca era nicissariu?—No; picchì era perfetta, e nun c’era nenti di aghiunciri quannu finì di parrari. Allura, comu nun c’era nenti a junciri quannu finiu di parrari, accuminciau prima di bisognu? Comu nun c’era nenti a junciri quannu finiu di parrari, c’è quarchi cosa prima ca accuminciau a parrari direttamenti a nuatri pi lu nostru beni? In autri palori, parrò na parola di troppu o na parola di menu?—No! no! no!

TAM1897 Q1 30.5Vidiamu, allura, chiddu ca dissi. Eccu: “E Diu parrò tutti sti palori, dicennu: ... Nun aviri àutri dii avanti a mia.” È ddà ca accumencia? Accumencia a parrari cu, “Nun aviri àutri dii avanti a mia”?—No. Aviti accuminciatu ddà? Sapiti ca sì. Ebbè, si Diu nun accuminciau di ddà, e tu e iu accumincamu di ddà, nun lassamu fori quarchi cosa ca iddu dissi, ca è essenziali puru pi lu nostru beni? Unni accuminciau iddu? Leggiti. “E Diu parrò tutti sti palori, dicennu: Iu sugnu lu Signuri, tò Diu, ca ti fici nisciri di la terra d’Eggittu, di la casa di sirvitu. Nun aviri àutri dii avanti a mia.”

TAM1897 Q1 30.6Nun viditi ca avemu lassatu fora propriu chiddu ca mustra la libbirazzioni di la schiavitù d’Egittu? E picchì l’avemu lassatu fora? O, picchì avemu pinsatu ca nun semu stati libbirati di l’Egittu,—e chistu è veru. Avemu pinsatu ca nun fummu mai purtati fora di la terra d’Egittu,—e pi la nostra incredulità chistu è veru. Avemu pinsatu: “Nun semu mai stati sutta schiavitù di nuddu omu.” Ma cci semu stati. Eravamu ‘n schiavitù a nuàutri stissi, ô putiri dû peccatu—â Egittu spirituali. Ma stasira c’è libbirazzioni dâ schiavitù egiziana, e Diu ni chiama a sta libbirazzioni dâ schiavitù egiziana. E iddu dici a vui e a mia stasira, cu na vuci chi tuona comu chidda di Sinai, cu la salvezza di Gesù Cristu intra idda: «Iu sugnu lu Signuri, to Diu, ca t’haju fattu nisciri di la terra d’Eggittu, di la casa di schiavitù». Vuliti nisciri? Ricunnosciti ca iddu v’ha libbiratu di la terra d’Eggittu? di la casa di schiavitù? Si no, picchì no?

TAM1897 Q1 30.7I nostri nimici nni jittanu ‘n facci: “Oh, chiddi cummannamenti nun sunnu pi mia. Un sugnu mai statu purtatu fora di l’Eggittu.” I nimici dâ liggi di Diu, i nimici dâ salvezza di Diu, ti jittanu chistu ‘n facci. L’hannu dittu a mia — a tutti nuatri — ca chidda liggi nun è vincolanti pi nuddu fora di li Giudei, picchì nuddu fu mai libbiratu di la schiavitù d’Eggittu eccettu li Giudei. Dicinu: «O, nun mi lu prichèri, nun sugnu mai statu purtatu fora di l’Eggittu». Chistu è veru, di sicuru; ma nun è un vantu pi iddi. Tu e iu avemu a stari comu chiddi riscattati di la schiavitù d’Eggittu, e rispunni a chissu cu: «Grazzî ô Signuri, sugnu statu purtatu fora di l’Eggittu»; e, frati miu poviru e sfortunatu, a menu ca nun si libbiratu di l’Eggittu, perirai nta la curruzzioni di l’Eggittu.

TAM1897 Q1 30.8Naturalmenti nuddu pò osservari chidda liggi mentri è n’Egittu. Nun putìanu farlu. Diu li libbirau di l’Egittu accussì putìanu osservari la liggi. Stari n’Egittu è stari nta lu peccatu, e nuddu omu pò osservari la liggi di Diu quannu è nta lu peccatu; picchì lu peccatu stissu è la trasgressioni di la liggi. Naturalmenti nun poi osservari li cummannamenti mentri si n’Egittu. Nun poi; mancu iu. Ma lassati ca lu Signuri ni libbira, e allura putemu osservari li cummannamenti, e nun prima di allura. Lu Signuri lu sapìa bonu; pi chissu, quannu vulìa ca Farauni lassassi iri li figghi di Israele, dissi: “Lassa iri lu me pòpulu, accussì mi ponnu sirviri.” Naturalmenti nun putìanu sirviri a Diu in Egittu. Vulìa ca fussiru libbirati, non sulu fisicamenti, ma puru spiritualmenti. E poi, quannu ci detti la so liggi pi osservalla, la prima cosa ca ci dissi fu: «Iu sugnu lu Signuri, tò Diu, ca t’haju purtatu fora dâ terra d’Egittu, fora dâ casa dâ schiavitù», accussì putìanu osservalla.

TAM1897 Q1 31.1Chi sorta di liggi è chista, poi?—Na liggi spirituali. “Sapemu ca la liggi è spirituali.” Chi Egittu è, allura, ntô primu versu dâ liggi?—È l’Egittu spirituali. “La liggi è spirituali.” L’Egittu, allura, ca veni nominatu ntâ liggi è l’Egittu spirituali, e significa pi tia e pi mia libbirazzioni di l’Egittu spirituali, ca è libbirazzioni di la schiavitù dû peccatu.

TAM1897 Q1 31.2S. H. Lane.—Pinzati ca iddi eranu spiritualmenti fora di l’Eggittu pi un pocu tempu?

TAM1897 Q1 31.3È difficili a diri. Mosè fu sempri, di sicuru; Caleb fu sempri; Giosuè fu sempri.

TAM1897 Q1 31.4E. J. Waggoner.—I settanta anziani vireru Diu.

TAM1897 Q1 31.5Sì; iddi vireru Diu. È difficili a diri, però, si u pòpulu era fora di l’Eggittu. Mosè era sempri fora. Anchi mentri era n’Eggittu fìsicu, iddu spiritualmenti era fora. Caleb e Giosuè eranu sempri spiritualmenti fora di l’Eggittu. Nta la canzuna di triumfu ô Mari Russu, tutta la denominazioni, pensu, era spiritualmenti fora di l’Eggittu, si avissiru ristatu attaccati a chiddu. Comu dissi lu Signuri: «Oh, si lu me pòpulu avissi ascultatu a me vuci e camminatu nti li me liggi, allura avissi subitu suttumissu li so nimici sutta iddi». Ma quannu la so fidi fu pruvata, già ô primu passu ca ficeru, quannu eranu a Mara, unni c’era acqua amara, abbandunaru la so fidi e disideraru di turnari n’Egittu. Quannu arrivamu a n’esperienza amara, avemu a pigghiari chistu comu prova ca lu Signuri n’ha abbandunatu?—No; ringraziati lu Signuri ca chidda spirienza amara è pi lu nostru beni, e Diu pò trasfurmari l’amaru ‘n duci.

TAM1897 Q1 31.6(Vuci) Scusami, frati Jones, ma ccà c’è nu versu — u vintisettesimu versu dû undecimu capitulu di l’Ebrej — ca mustra ca Mosè si girau di l’Eggittu propriu ddà n’Eggittu.

TAM1897 Q1 31.7Certu. Accussì, mentri ca era cu lu corpu n’Egittu, spiritualmenti era fora di l’Egittu.

TAM1897 Q1 31.8E. J. Waggoner.—Li riscattati dû Signuri vinirannu cantannu a Sion.

TAM1897 Q1 31.9Sì: e si avissiru cuntinuatu a cantari la canzuna di Mosè, e cu la fidi cu cui la cantaru allura, avissiru cuntinuatu a cantari finu a trasiri nta la terra. E chistu è chiddu ca Diu voli ca tenemu a menti. Voli ca mettemu li nostri cori nta dda terra bona; e allura, cu li nostri cori ddà, lu disìu di la nostra vita sarà ddà. E allura Diu pò prestu inchiri i nostri vita di la gioia di dda terra benedetta. E chistu è: Diu cu nuatri.

TAM1897 Q1 31.10Sapiti bonu ca puru ora, inveci di aviri lu cori nta dda terra, è ccà nta sta terra. Pi certi di li nostri, dumannari a na pirsuna di separàrisi di stu paisi pari tradimentu. Dumannari a na pirsuna di separàrisi di stu paisi, e jiri nta dda terra, e lassarisi arreri l’uffici e la pulitica di sta nazzioni pari quasi na prepotenza. Chissu pòpulu è n’Egittu, ma Diu l’ha chiamatu fora di l’Egittu, pi mettiri li so cori supra lu megghiu paisi, pi pusari tutti li so affetti ddà, e travagghiari pi chissu paisi cu tutta la so forza; accussì li rivi di gioia e di gloria di chidda terra ponnu scorri nti li so cori; accussì tuttu lu munnu e tuttu l’universu ponnu sapiri ca Diu è veramenti lu so Diu. Quannu chistu sarà fattu, ci vurrà sulu picca tempu pi compiri l’opira e pi lu Signuri ca veni.

TAM1897 Q1 31.11Quannu i figghi di Israele eranu ô Mari Russu, la putenza di Diu ca si manifestau ddà stupìu li nazioni, tantu ca quannu li spii traseru ntâ terra, Rahab dissi: «La paura e lu timuri di vui è supra tutta la terra, picchì avemu sintutu chiddu ca Diu ha fattu pi vui, e li cori di la genti si squagghianu». Chistu è veru. N’autru pinzamentu supra l’Eggittu spirituali: Sta scrittu di Gesù: “Di l’Eggittu chiamai me figghiu.” Picchì è scrittu chistu di Gesù? Picchì Gesù jiu n’Eggittu? Picchì fu purtatu n’Eggittu? Putìa scappari dû massacru di li picciriddi ca foru ammazzati a Betlemme, nni jennu sulu na picca luntanu di dda, e nun avissi avutu bisognu di jiri finu a l’Eggittu. Non foru tutti i picciriddi di la Palestina ca foru ammazzati quannu fu emanatu lu dicrettu di Erodi. Fu sulu pi Betlemme, li so’ cunfini e li so’ sobborghi. Betlemme era sulu sei migghi di Gerusalemme, e i picciriddi di Gerusalemme nun foru ammazzati; accussì lu Signuri putissi scappari si l’avissiru purtatu a deci o dodici migghi di distanza.

TAM1897 Q1 31.12Allura pirchì fu purtatu n’Eggittu?—Accussì si putìa adempiri chiddu ca era scrittu: «D’Eggittu chiamai me figghiu». Iddu era nuatri stissi; tu e iu. Iddu era nuatri stissi; e comu Diu ncontrau u so pòpulu n’Eggittu e lu nni purtau fora, accussì u nostru Salvaturi vinni unni semu nuatri, e fu comu nuatri, e fu chiamatu fora d’Eggittu, mustrannu accussì ca cu vulissi essiri comu iddu, avissi puru iddu a nisciri d’Eggittu. Iddu era lu Figghiu di Diu, e fu chiamatu fora di l’Eggittu, mustrannu accussì ca tutti chiddi ca vonnu addivintari figghi di Diu hannu puru iddi a nisciri di l’Eggittu; picchì è scrittu pi tutti comu pi iddu: “Di l’Eggittu chiamai lu me figghiu.” Tu sì figghiu di Diu? “Di l’Eggittu chiamai lu me figghiu.”

TAM1897 Q1 31.13Un pocu fa avemu vistu ca avemu bisognu d’èsseri purtati fora di l’Eggittu pi putiri osservari li cummannamenti di Diu. Ora videmu ca pi sèguiri Gesù, avemu a èssiri chiamati fora di l’Eggittu. Pi osservari li cummannamenti di Diu, è nicissariu ca ni portunu fora di l’Eggittu; la fidi ‘n Gesù richiedi puru ca ni portunu fora di l’Eggittu. E tutti e ddoi sunnu espressi ‘n Rivelazioni 14:12: “Ccà sunnu chiddi ca osservanu li cummannamenti di Diu e la fidi di Gesù.”

TAM1897 Q1 32.1Accussì viditi ca di principiu a fini c’è un Egittu spirituàli; e tuttu lu pianu di salvezza è sulu na libbirazzioni di la schiavitù egizziana pi la putenza di Diu; è essiri chiamati fora di l’Egittu nta la gluriosa libbertà di li figghi di Diu. Allura, nisciremu di l’Egittu, accussì ca putemu sirviri lu Signuri di veru? Faremu in modu ca putemu di veru tiniri li cummannamenti di Diu e la fidi di Gesù? Chi avemu a fari? Nni nni jamu di sta Cunfirenza ristannu n’Egittu? Restamu a sta Cunfirenza e ristamu n’Egittu? O nun nni saremu libbirati cumplitamenti di l’Egittu e di tuttu chiddu ca sta parola implica?

TAM1897 Q1 32.2La libbirazzioni è gratuita pi nuatri, ni veni data. O allura, ogni cori si apri, ogni anima si volga a Diu, e lu circassi cu la cunfissioni di li piccati, accussì putemu èssiri libbirati di li tenèbri; e accussì, prima ca la Cunfirenza si chiudi, putemu èssiri trasuti nta la gloriosa luci e libbirtà di li figghi di Diu; picchì, “Di l’Eggittu chiamai me figghiu.” Chistu è chiddu ca iddu aspetta. Lu faremu aspittari? E quannu chistu arriva, sta parola si adempirà; u missaggiu dû terzu angilu sarà pruclamatu cu la putenza dû Spiritu Santu; u Signuri travagghiarà cu forza granni nzemi ê nostri sforzi; na piena di luci si spargirà supra u munnu; prestu l’abbitanti dû munnu sarannu avvisati; l’opera di chiusura sarà cumplita; e Cristu vinirà pi la redenzioni dû so pòpulu. O, semu cchiù vicini ô tempu unni Diu ni libbirarà di quantu avemu mai sunnatu, pensu. La libbirazzioni di Diu è accussì vicina a nuatri! Intraremu nta la terra? Israele fallìu picchì nun cridìu. Nun vireru cosi miravigghiusi nta li so prumissi. Chissi prumissi ora sunnu pi nuatri. Hanu a essiri reali pi vui e pi mia comu eranu pi iddu quannu li detti a Israele, a cui nun eranu reali.

TAM1897 Q1 32.3Sai ca è scrittu:—

TAM1897 Q1 32.4E vitti comu un mari di vetru mischiatu cu focu: e chiddi ca avianu vinciutu la bestia, e la so statua, e la so marca, e lu numaru di lu so nomu, stari supra lu mari di vetru, cu l’arpi di Diu. E cantanu la canzuna di Mosè, lu sirvientu di Diu.

TAM1897 Q1 32.5Ah, ma la canzuna di Mosè, sirvienti di Diu, era la canzuna di libbirazzioni di la schiavitù d’Egittu; e chiddi ca ottèninu la vitoria supra la bestia e lu so nomu e la so immàggini e lu nùmmaru di lu so nomu,—di chi sunnu libbirati?—Sunnu libbirati di la schiavitù d’Egittu, comu certu fu Mosè. E cantanu la canzuna di Mosè, picchì puru iddi sunnu libbirati di la schiavitù d’Egittu. La Bibbia nni è china. Spiritualmente semu stati n’Egittu, e O, chi Diu ni libbira di ddà. Allura canteremu sta canzuna a lu Signuri:—

TAM1897 Q1 32.6Cantirò ô Signuri, picchì ha triunfatu gloriosamenti: ha jittatu ‘n mari lu cavaddu e cu ci cavalcava. U Signuri è la me forza e la me canzuna, e iddu è addivintatu la me salvezza: iddu è u me Diu, e ju ci preparu na dimora.

TAM1897 Q1 32.7Vuliti? Vuliti? Abiterò ‘ntra iddi, e camminerò ‘ntra iddi; iddi sarannu u me pòpulu, e iu sarò u so Diu.

TAM1897 Q1 32.8Pirciò niscìti di ‘nmezzu a iddi e stativi separati, dici lu Signuri, e nun tuccati la cosa immunda; e iu vi ricivirò. E sarò un Patri pi vui, e vui sariti i mei figghi e figghii, dici lu Signuri Onnipotenti.

TAM1897 Q1 32.9Ma, «Di l’Eggittu chiamai u me figghiu.»

TAM1897 Q1 32.10[Iddu è] u Diu di me patri, e iu lu esalterò. U Signuri è un omu di guerra: u Signuri è u so nomu. Li carri di Farauni e la so armata li ha jittati ntô mari: puru li so capi scigghiuti su’ annegati ntô Mari Russu. Li prufunnitati l’hannu cupruti: s’affunnaru ‘n funnu comu na petra. A tò manu dritta, o Signuri, è addivintata gluriosa ‘n putenza: a tò manu dritta, o Signuri, ha fracassatu l’avversariu. E ‘nta la grannizza dâ tò eccellenza hai ribbutatu chiddi ca si nzignaru contra a tia: mannasti fora la tò ira, ca li cunsumau comu pagghia. E cu lu fiatu dî tò nari l’acqui si raccugghieru, li flussi si firmaru comu na pila, e li prufunnitati si cugghiularu ‘n menzu ô mari. Lu nimicu dissi: “Jirò darreri, acchiapperò, spartirò lu spogghiu; la me brama sarà soddisfatta supra iddi; tirarò la me spata, la me manu li distruggerà.” Tu spirasti cu lu tò ventu, lu mari li cuprìu: affunnaru comu piombu ‘nta l’acqui putenti. Cu è comu a tia, o Signuri, tra li dii? Cu è comu a tia, gluriosu ‘nta santità, temutu ‘nta li lodi, ca fai miràculi? Stinnisti la tò manu dritta, la terra li ‘nghiottiu. Tu, ‘nta la tò misiricòrdia, hai menatu fora lu pòpulu ca hai riscattatu.

TAM1897 Q1 32.11Accussì sta scrittu: «Hai menatu fora u pòpulu ca hai riscattatu». T’ha riscattatu? Riscattatu di chi?—Riscattatu dû peccatu. E u peccatu è l’Eggittu spirituàli.

TAM1897 Q1 32.12L’hai guidati cu la tò forza finu a la tò dimora santa. [Facissi.] U pòpulu sentirà e avrà paura.

TAM1897 Q1 32.13È vinutu u tempu di cantari la canzuna di Mosè. A cantamu? Ma nun a cantamu n’Egittu. Nun la poi cantari si stai n’Egittu, picchì iddi nun puteru cantari finu a quannu foru libbirati di l’Egittu.

TAM1897 Q1 32.14U pòpulu sentirà e avrà paura: lu duluri pigghiarà li abbitanti di Palestina. Allura li prìncipi di Edom si maravigghiarannu: li genti putenti di Moab sarannu pigghiati di timuri; tutti l’abbitanti di Canaan si squagghiarannu. Timuri e spaventu caderannu supra iddi; pi la grannizza dû tò bracciu ristarannu muti comu petra; finu a quannu lu tò pòpulu passa, o Signuri, finu a quannu passa lu pòpulu ca hai accattatu. Li farai trasiri.

TAM1897 Q1 32.15Cu iddu purtarà intra? Chi dici? Cu purtarà lu Signuri nta la so dimora? Tu? Si fora di l’Eggittu? «Di l’Eggittu chiamai lu me figghiu.» Tu «li piantarai supra lu munti di la to eredità, ntô locu, o Signuri, ca tu hai fattu pi stari ddà.» Allura stariemu ddà cu lu Signuri, e accussì saremu sempri cu lu Signuri.

TAM1897 Q1 33.1Ntô santuariu, o Signuri, ca li toi mani hannu stabbilutu. U Signuri regnarrà pi sempri e pi sempri. Pirchì u cavaddu di Farauni trasìu cu li soi carri e cu li soi cavaleri ntô mari, e u Signuri purtau n’autra vota l’acque dû mari supra iddi: ma li figghi d’Israele passaru supra terra sicca nmezzu ô mari. E Miriam, a prufetissa, soru di Aruni, pigghiò un timpanu ‘n manu; e tutte i fimmini niscieru darreri a idda cu timpani e cu balli. E Miriam rispunnìu a iddi: Cantati a lu Signuri, picchì iddu ha triunfatu gloriosamenti: iddu ha jittatu ‘n mari lu cavallu e lu so cavalcaturi.

TAM1897 Q1 33.2“Di l’Eggittu t’haju chiamatu,” dici lu Signuri, e di l’Eggittu nni vinemu. Ora iddu dici: Sugnu lu vostru Diu, e vui siti lu me’ populu. “Iu sugnu lu Signuri, tò Diu, ca t’haju purtatu fora dâ terra d’Eggittu, dâ casa dâ schiavitù”; e, “D’Eggittu chiamai lu me figghiu.” E chistu è chiddu ca voli diri oggi quannu dici: Eccu iddi, eccu iddi “ECCU IDDI ca osservanu li cummannamenti di Diu e la fidi di Gesù.”

TAM1897 Q1 33.3La cungrigazioni canta:—

TAM1897 Q1 33.4Riscattatu! quantu mi piaci prununziarlu! Riscattatu cu lu sangu di l’Agneddu; Riscattatu pi la so misiricòrdia infinita, Sò picciriddu sugnu, e pi sempri.

Note

Back