Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
12 / 12Sermuni dû 1897

Fora di Babilonia e d’Egittu

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 Q1 45.8Sermuni datu la sira di luni, 15 marzu 1897 Stampatu ntô Bullettinu dâ Conferenza Ginnirali, Primu Trimestru, 1897, Vol. 2, N. 1, pp. 45-54.

TAM1897 Q1 45.9Nta la nostra lezioni di ieri sira, arrivammu a un puntu di la storia di Giuda unni li guai di l’Assiria stavanu jinchennu la terra comu na piena. Iddi vulianu scappari, e lu Signuri li chiamava a circarlu cu tuttu lu cori, accussì ca iddu li putissi libbirari. Iddi stavanu pruvannu, cu unioni, cunfederazzioni e alleanza cu l’Eggittu, di libbirarisi di per iddi stissi.

TAM1897 Q1 45.10Accussì cuntinuau finu a quannu arrivaru a un puntu di tempu nta la vita di Ezechìa unni ogni aiutu di l’Eggittu fu cumplitamenti tagghiatu, nun picchì iddu lu vulìa, ma picchì era accussì. U rè d’Assiria avìa passatu tra Gerusalemme e lu Mari Mediterraniu e si pusau tra l’armati di l’Eggittu e di Gerusalemme, pi impediri ca li forzi di Giuda e li forzi di l’Eggittu si juncissiru; accussì putìa scunfittari ognuna di iddi sula.

TAM1897 Q1 45.11A prima vota ca Sennacherib si nni vinni contra Gerusalemme, fici la stissa cosa, e Ezechia sbagghiò tantu ca è scrittu nti li Scritturi ca iddu niscìu fora ô rè d’Assiria e dissi: “T’haju offisu; torna arreri di mia: chiddu ca mi mitti supra, lu purtaraghju.” E u rè d’Assiria ci misi supra trenta talenti d’oru e trecento talenti d’argentu, e Ezechìa fu custrettu a svaligiari la casa di Diu pi pagari u tribbutu.

TAM1897 Q1 45.12La causa di stu guai fu ca la genti di Ekron si ribillaru contru a l’Assirii; ma u rè di Ekron ristau fideli a lu rè d’Assiria e nun si juncìu a la ribillioni di lu so pòpulu. Allura, u pòpulu lu pigghiò comu prigiuneri a forza e lu purtaru a Gerusalemme, e lu consegnaru a Ezechìa pi la so prutezzioni. E Ezechìa l’accittò. Ezechìa era tantu favurevuli a la so ribillioni contru u rè d’Assiria ca fu dispostu a participari finu a chissu.

TAM1897 Q1 45.13U rè d’Assiria vinni e pigghiò Ekron. Poi si nni jìu a Gerusalemme pi pigghiari u rè di Ekron e ristabbilirlu n’autra vota supra u so tronu a Ekron. Ezechìa fortificò a cità, e custruìu mura e tutti i difisi ca c’era bisognu di fari; ma chistu nun bastò, nun li putìa sarvari; picchì Diu nun putìa sarvarli accussì. Leggerò lu resocuntu di Sennacherib di dda campagna, e puru chiddu di la Bibbia. Sti dui resocunti sunnu intrecciati nti “Empires of the Bible,” a pàggina 322, e pi tri pàggini dopu. Accuminciu a leggiri dû paràgrafu 15. Sennacherib spiega comu la genti di Ekron si ribillaru, e pigghiàrunu lu so rè e lu ficeru prigiuneri. Iddu dici:—

TAM1897 Q1 46.1I capi dî sacerdoti, i nobili e u pòpulu di Ekron, ca avìanu missu ‘n catini di ferru Padiah, u so rè (ca tinìa a fidi e u cultu di l’Assiria); e a Ezechìa, rè di Giuda, l’avìanu cunsegnatu; e avìanu agitu cu ostilità versu a diità; chisti òmini ora eranu spavintati ‘ntra i so cori.

TAM1897 Q1 46.2E pigghiò pussessu dâ cità, e cuntinua a diri: “Ezechia, rè di Giuda, nun si sottomisi ô me jugu.” Poi la Bibbia dici: “Pirciò Sennacherib, rè d’Assiria, vinni contru a tutti li cità murati di Giuda e li pigghiò.” Poi Sennacherib dici:—

TAM1897 Q1 46.3Quaranta-sìi di chissi citati, forti fortezzi, e li citati dû sò territoriu ca nun si putìanu cunta’, cu machinari di guerra, jiu asseddu, pigghiai, spugghiài e cuntai comu preda.... Dui cientu mila centu e cinquanta pirsuni, picciriddi e granni, masculi e fimmini, cavaddi, cavaddi femmini, asini, cammelli, buoi e pecuri senza nùmmaru, di ‘nmezzu a iddi nni purtai via e li spartii comu preda.

TAM1897 Q1 46.4Allura la Bibbia dici:—

TAM1897 Q1 46.5E quannu Ezechìa vidìu ca Sennacherìbb era vinutu e avìa intenzioni di cumbàttiri contru Gerusalemme, cunsultau cu li sò prìncipi e li sò genti forti pi stutari l’àcqua di li funtani ca stavanu fora dâ cità; e iddi ci aiutaru. Accussì si raccugghiò assai genti, e stupparu tutti i fontani e u ruscieddu ca currìa ‘n menzu a la terra, dicennu: «Picchì avissiru a veniri i rè d’Assiria e truvari assai acqua?» Rinfurzò puru iddu stissu, e rizzò tutti i mura ca eranu ruttati, e l’alzò finu ê torrioni, e fici n’autra mura fora, e riparò Millo ‘nta la cità di David, e fici dardi e scudi a vrazzuni.

TAM1897 Q1 46.6Ora Sennacherib dici:—

TAM1897 Q1 46.7Iddu [Ezechia] stissu, comu n’aceddu nta na gabbia, dintra Gerusalemme, la sò cità riggiàli, l’haju chiusu: contra iddu custruìi torri d’assediu (picchì avìa cumannatu di rinnuvari li mura dâ porta granni dâ sò cità).

TAM1897 Q1 46.8E ora la Bibbia dici:—

TAM1897 Q1 46.9E appusau capi di guerra supra u pòpulu, e li raccugghiò tutti nzèmmula a iddu nta la strata dâ porta dâ cità, e parrò pi rinfurzàrili, dicennu: “Siti forti e curaggiusi, nun aviti paura e nun vi scantati pi lu rè d’Assiria, né pi tutta la fola ca è cu iddu: picchì ci sunnu cchiù cu nuàutri ca cu iddu: cu iddu c’è sulu un bracciu di carni; ma cu nuatri c’è lu Signuri nostru Diu pi aiutàrini e pi cumbàttiri li nostri battagghi. E lu pòpulu si rassicurau cu li paroli di Ezechìa, rè di Giuda.

TAM1897 Q1 46.10Chistu era tuttu veru, si sulu iddu avissi statu innocenti ‘nta sta facenna; ma cu Padiah, rè di Ekron, ca a chiddu mumentu era ‘n prigiòni a Gerusalemme, lu Signuri nun putìa appujari Ezechia pi la strata ca avìa pigghiatu difennennu la cità. Di cunseguenza, Sennacherib dici:—

TAM1897 Q1 46.11Ezechìa stissu fu supraffattu dû timuri dû ripròvu dâ me maestà; e l’Urbi, e i soi suldati, e l’àutri suldati ca avìa fattu trasiri nta Gerusalemme, la sò cità riali.

TAM1897 Q1 46.12Allura la Bibbia dici:—

TAM1897 Q1 46.13E u rè d’Assiria appiucau a Ezechìa rè di Giuda trecèntu talenti d’argentu e trenta talenti d’oru. E Ezechìa ci detti tuttu l’argentu ca si truava ntô tempiu dû Signuri e ntê tesori dâ casa dû rè. A chiddu tempu Ezechia tagghiò l’oru dî porti dû Tempiu dû Signuri e dî culonni ca Ezechia, rè di Giuda, avia rivestutu, e lu detti ô rè d’Assiria.

TAM1897 Q1 46.14E di chistu Sennacherib dici:—

TAM1897 Q1 46.15A lu tribbutu ca prima si pagava ogni annu, ci aggiunsi lu tribbutu d’alleanza di la me signoria e lu misi supra iddu.... Li operai, li suldati e li muraturi, ca iddu avia raccugghiutu dintra Gerusalemme pi la fortificazzioni di la so cità riali, ora purtavanu tribbutu. Cu trenta talenti d’oru, ottucentu talenti d’argentu; tissutu filatu, scarlattu, ricamatu; petri preziusi di granni tagghiu; divani d’ivori, troni mobili d’ivori, pelli di bufali, lignu di dan, lignu di ku, un granni tesoru di ogni sorta; e i so figghi, eunuchi dû so palazzu, musicisti masculi e musicisti fimmini; a Ninive, la me cità riali, dopu a mia mannati. E pi pagari tributu e fari omaggiu mannò lu sò nviatu. Li sò citati ca saccheggiai, li staccai dû sò regnu, e li detti a Mitinti, rè di Ashdod, a Padiah, rè di Ekron, e a Zilli-Bel, rè di Gaza. Diminuìi lu sò regnu.

TAM1897 Q1 46.16Chista è la storia cumpleta di chiddu versu nta li Scritturi unni si dici ca Ezechìa mannò a lu rè d’Assiria e dissi: “Haiu offisu; torna arreri di mia: chiddu ca mi mitti supra, lu purtaraghju.”

TAM1897 Q1 46.17Qualchi tempu dopu, Ezechìa mannò ambasciaturi n’Eggittu, e l’Eggittu fici n’alleanza cu Ezechìa e mannò n’armata. Sennacheribb nni sintìu a tempu e pusau la sò armata tra l’Eggittu e Gerusalemme. Allura mannò prima un avvisu a Gerusalemme a Ezechìa di arrènniri, e di aspittari finu a quannu iddu turnassi di l’Eggittu, e ca iddu vinissi e li purtassi tutti schiavi nta na terra comu a so, ca fussi bona quantu a so. Ma Ezechìa ci dissi di nun rispùnniri nenti, e l’omu turnò a Lachis, e truvò ca u rè era nni Libna, e ci nni dettero ricuntu ddà.

TAM1897 Q1 46.18Allura Sennacheribb sintìu ca l’armati di l’Eggittu stavanu arrivannu, e mannò n’autra littira a Gerusalemme, unni spiegava chiddu ca iddu putìa fari e chiddu ca lu Signuri nun putìa fari; e ca Ezechìa nun avìa a fidàrisi dû Signuri, picchì lu Signuri nun putìa libbiràrili di li sò mani; e comu, quannu avissi finutu cu lu rè di l’Eggittu, turnassi, e Gerusalemme avissi a pàgari li cunziguenzi.

TAM1897 Q1 46.19A chissu puntu, Ezechìa avìa amparatu a fidàrisi dû Signuri; picchì nun avìa nuddu àutru a cui fidàrisi. Fu custrettu, a la fini, a fidàrisi dû Signuri. Pi chissu, iddu si nni jiu ô tempiu, pusau chidda littra di Sennacheribb davanti ô Signuri, e dissi ô Signuri: “Eccu ora; nun putemu fari nenti.” Signuri, pigghiati a tò cura di nuatri. E lu Signuri accussì fici. Dda notti l’armati di Sennacherib foru ammazzati, e iddu turnau a Ninive. Accussì, a la fini, doppu tutti sti tempi difficili, sti mali ca eranu supra a iddi, e ca l’avianu chiusi accussì cumplitamenti ca nun putianu aviri aiutu né di l’Eggittu né di nudda àutra parti, foru purtati unni lu Signuri vulia di prima—unni iddu putia libbirarili.

TAM1897 Q1 47.1Si avissiru sulu cuntatu supra lu Signuri sempri comu ficeru allura, lu Signuri avissi fattu sempri chiddu ca fici pi iddi allura. Nun sarìanu mai stati sottumessi a l’Assiria, né avissiru avutu nenti a chi fari cu l’Eggittu. Nun sarìanu mai stati spugghiati e purtati ‘n cattività. Avissiru ristatu comu lu pòpulu di lu Signuri e lu so regnu pi sempri, stannu sulu, senza essiri cunti ntra li nazioni.

TAM1897 Q1 47.2Nun mi servi di sèguiri la storia di Giuda a dettagghiu. È la storia di li deci tribù n’àutra vota. Saria sulu pi ripitiri la storia ca avemu nutatu ieri sira, finu a quannu arrivamu a lu puntu unni lu Signuri mannò lu so prufeta a Sedecìa, l’ùrtimu rè, e dissi: “Togghi la diàdema e leva la curuna: chistu nun sarà cchiù comu prima: esalta cu è vasciu e abbassa cu è àutu. Rovinerò, rovinerò, rovinerò: e nun ci sarà cchiù finu a quannu veni chiddu a cui spetta; e a iddu lu darò.”

TAM1897 Q1 47.3Pocu dopu, tuttu u pòpulu fu purtatu schiavu a Babilonia,—eccettu i cchiù puvireddi dâ terra ca nun avìanu nenti. Restaru ntâ terra pi pussidiri comu vulìanu. Accussì fu nu vantaggiu a chiddu tempu essiri puvireddu e nun aviri nenti; e chistu fu scrittu pi l’intilliggenza di tutti i genti ca vivunu ora supra a terra. Ora nun è na benedizzioni essiri riccu e pussidiri granni prupietà. E prestu vennu i jorna quannu chiddi ca sunnu puvuri e nun hannu nenti stannu cchiù boni n stu munnu. Accussì fu quannu Gerusalemme fu distrutta n chiddu jornu, e foru purtati schiavi a Babilonia o ammazzati.

TAM1897 Q1 47.4A chiddu tempu chiddi ca nun avianu nenti putianu aviri casi ‘n ogni parti dâ terra; picchì avianu tutta a terra pi iddi stissi. Tutti l’àutri foru purtati ‘n cattività. E accussì sarà n’autra vota. Chiddi ca s’attaccanu ê ricchizzi di stu munnu, chiddi ca vonnu essiri ricchi, sarannu purtati ‘n cattività dê so ricchizzi, e pèrirannu cu tuttu u munnu. Allura chiddi ca sunnu puvireddi di beni di stu munnu, e nun hannu nenti, picchì hannu misi tuttu pi la causa di Diu,—iddi abitarannu ntâ terra dû Signuri, quannu tutti chiddi ca abitanu ntê terri dâ terra sarannu purtati schiavi, e tutta la terra sarà distrutta.

TAM1897 Q1 47.5Stu resocuntu di l’apustasia di Israele e di la so distruzzioni nun fu scrittu pi nenti. Osea e li prufetii di cui si parlò ieri sira nun foru scritti pi nenti. L’ottavu capitulu di Isaia nun fu scrittu pi nenti. Sti palori foru scritti pi nuatri, e avemu a stari attenti a iddi nto nostru tempu.

TAM1897 Q1 47.6Ora arrivamu ê ùrtimi jorna di Giuda. Lèggiti li libri di Geremìa e Ezechiele. Sunnu verità prisenti oggi pi l’Avventisti dû Settimu Jurnu, tantu quantu lu libbru di l’Apucalìpsi. Geremìa e Ezechiele foru scritti pi nuàutri, supra a cui su’ arrivati i fini dû munnu, picchì sti libri foru scritti nti li jorna quannu arrivau la fini di Giuda; e la distruzzioni di Gerusalemme, e li tempi ca ci foru appressu, su’ sempliciamenti arrigistrati pi mustrari a tuttu lu pòpulu dû munnu li tempi quannu la fini dû munnu e la so’ distruzzioni su’ vicini, e pi avvisarili di l’avvenimenti ca ci sarannu appressu, e di li tribbulazzioni ca l’acumpagnerannu.

TAM1897 Q1 47.7Israele scigghiò un rè contru a la prutesta dû Signuri. Quannu si separaru, li deci tribù arrivaru a lu puntu unni foru custretti a diri: “Nun avemu rè”; e lu Signuri dissi: “Iu sarò lu vostru rè”. N’autra vota iddi disseru: “No; avemu bisognu di un rè”. E n’avìanu n’autru, e chissu fu l’ùrtimu. Doppu nun avìanu cchiù né rè né regnu; foru purtati ‘n cattività e persu pi sempri, picchì nun vulìanu lu Signuri comu rè.

TAM1897 Q1 47.8Giuda ristau ancora pi un pocu, e poi vinni chiddu ca avemu lettu pocu fa,—“Togghi la diàdema, e leva la curuna,” Giuda nun pò cchiù aviri un rè. È custretta a diri, Nun avemu rè. Ha di jiri ‘n cattività a Babilonia. U pòpulu e i tribù comu tali nun avìanu cchiù rè finu a quannu vinni u so veru Rè, a cui spetta u dirittu di rignari e cumannari; e puru allura eranu accussì testardi, accussì chini dû stissu spiritu cu cui ricusaru Diu nti i jorna di Saul, ca nun vulìanu ca u Signuri cumannassi supra iddi; lu ricusaru, e scigghièru un rè di stu munnu—“Nun avemu autru rè ca Cèsari.”

TAM1897 Q1 47.9È tutta na stissa storia. Quannu rifiutaru Diu, lu ficeru contru a la so prutesta, e scigghieru un rè di nomu Saul. U Signuri vidìu in chissu u so rifiutu di Gesù, u so rè, e la scigghiuta di Cesare e Barabbas. U so rifiutu di Cristu e la scigghiuta di Cesare era sulu la logica certa dû so rifiutu di Diu e dâ scigghiuta di Saul. Quannu rifiutaru iddu e scigghieru Saul, u Signuri sapìa ca l’avissiru rifiutatu e scigghiutu Cesare. E l’ùrtimu passu era già ntô primu.

TAM1897 Q1 47.10Ppi chissu lu Signuri dissi: «Samuel, nun ti ricusanu a tia, ma mi ricusanu a mia di nun regnari supra iddi»; e chissu significa ppi l’Avventisti dû Settimu Jornu. Diu voli essiri lu Guvernanti dû so pòpulu, voli essiri lu Rè dû so pòpulu. Sarà iddu chissu? Sarà abbastanti lu so regnu? Sarà abbastanti u so guvernu pi lu so pòpulu? Chista è la quistioni ora, comu era la quistioni allura. Nun era abbastanti pi iddi allura; picchì nun si sottuposero a iddu cu tuttu lu cori. Passaru a lu formalismu, e addivintaru tantu comu lu munnu ca traseru nta l’idulatria dû munnu. Avìanu bisognu di un rè, comu l’àutri pagani. E è la stissa storia oggi. Si Diu nun è un guvernanti abbastanti pi l’Avventisti dû Settimu Jornu, è picchì nun crìdunu in iddu cu tuttu lu cori. È picchì sunnu tantu simili ê pagani, ca hannu bisognu di un guvernu paganu e di putiri paganu pi pruteggìrisi di iddi stissi, e pi guvernàrisi. O, lassati ca l’Avventisti dû Settimu Jornu di oggi ascùtinu la parola dû Signuri: Iu sarò lu tò Re.

TAM1897 Q1 48.1Giuda, comu dissi nanticchia fa, fu purtatu schiavu a Babilonia, e sulu quarchi dî cchiù puvireddi ristaru ntâ terra. Ddà avissiru ristari. Ma iddi traseru di so vuluntà n’Egittu. Ancora contra la prutesta dû Signuri, traseru n’Egittu. Accussì tuttu lu pòpulu dû Signuri fu spàrghutu trà li pagani, a Babilonia e n’Egittu. E accussì di ddà ‘n poi, li Scritturi parranu sempri dû so pòpulu ca veni purtatu fora di Babilonia e di l’Egittu; e accussì è ancora oggi.

TAM1897 Q1 48.2Oggi, la parola è: «Niscìti di dda, pupulu miu, accussì nun participati ê soi piccati e nun pigghiati dê soi piaghi». Chissa è Babilonia. E ntô capitulu undici dû libbru di l’Apucalissi, si parla di chiddu ca è “spiritualmenti chiamatu Egittu”; e chiddi ca ottèninu la vitoria supra la bestia, e supra la sò mmàggini, e supra lu sò marchiu, e lu nùmmaru dû sò nomu “càntanu la canzuna di Mosè”—nun na cosa comu idda—ma “la canzuna di Mosè, sirvientî di Diu”. Chi era la canzuna di Mosè?—La canzuna di libbirazzioni di l’Eggittu. Allura, quannu chiddi ca vincinu supra la bestia, e supra la so statua, e supra lu so marchiu, e supra lu numaru di lu so nomu, cantanu la canzuna di Mosè, è picchì su libbirati di l’Eggittu. Picchì, oggi, e finu a la fini dû munnu, «Di l’Eggittu chiamai lu me figghiu.» Oggi c’è na Babilonia e n’Egittu. Oggi ci sunnu genti di Diu a Babilonia e n’Egittu. E oggi u Signuri chiama: “Nisciti di idda, o pupulu miu”; e, “Di l’Egittu chiamai u me figghiu.”

TAM1897 Q1 48.3Talìalu n’àutra vota: Unni era Nimroddu?—Era a Babilonia, e guvernava u regnu di Babilonia. Unni era Abramu?—Era ntâ terra guvernata dû regnu stabbilutu di Nimroddu. Ma Diu lu chiamau fora di dda terra. Dda terra era Babilonia sia spiritualmenti, sia fisicamenti. E cchiù di chistu: Nimrod era lu figghiu di Cush, e Cush era lu figghiu di Ham, e l’Eggittu è la terra di Ham. Accussì, in Nimrod c’eranu sia l’Eggittu ca Babilonia. E quannu Diu chiamau Abramu, lu chiamau fora sia di l’Eggittu ca di Babilonia. E «si siti di Cristu, allura siti semenza di Abramu, e eredi secunnu la prumissa». E vui siti chiamati fora sia di l’Eggittu ca di Babilonia.

TAM1897 Q1 48.4O facemu tutti a studiari la Bibbia, e a leggiri chiddu ca dici, pi li significati spirituali ca ci sunnu. Allura tutta la Bibbia, di lu primu versu finu a l’urtimu, sarà na cosa viventi e lucenti pi ognunu di nuatri.

TAM1897 Q1 48.5Doppu truvamu Israele n’Egittu, e lu Signuri li chiamau n’autra vota fora di l’Egittu. Allura ricusaru lu Signuri, e la fini fu ca jieru ‘n cattivitati a Babilonia, e n’autra vota tornaru n’Egittu. E quannu Gesù vinni, lu ricusaru e sciegliaru Cesare. Doppu vinni la Chiesa Cristiana, e ci fu l’apustasia dâ chiesa ca fici n’autra Babilonia, e Diu chiamau la genti fora di dda Babilonia. A tempu dâ Riforma, iddu li chiamau a nisciri di dda Babilonia. Poi vinni lu Prutistantesimu, lu Cristianesimu riformatu, e chistu apostatizza, e ora fa n’immàggini â bestia, ca porta n’autra vota Babilonia, matri e figghie, juncuti ê guverni dû munnu. E ancora Diu chiama: Nisciti di Babilonia, “Nisciti di dda, pupulu miu.”

TAM1897 Q1 48.6La filusufìa ca purtau l’apustasia ntâ Cresia Cristiana; l’insignamentu falsu e paganu ca fu purtatu nti li scoli cristiani e ca purtau l’apustasia, vinni di l’Eggittu. Chista filusufìa eggizziana pervertìu li scoli cristiani, purtau l’apustasia e custruìu la Cresia di Roma, ca oggi è sia Babilonia sia Eggittu. E accussì, oggi, ntâ virità prisenti e viventi, lu Signuri sta chiamannu lu so pòpulu fora di Babilonia e di Eggittu.

TAM1897 Q1 48.7Ma lu Signuri voli tuttu. Voli cumannari tuttu. Voli lu so regnu supra a tuttu. Voli ca sia accussì nta la chiesa; voli ca sia accussì nta la scola; voli ca sia accussì nti l’istituzzioni di stampa; voli ca sia accussì ‘n ogni locu unni si nomma lu so nomu. Ci lassati aviri tuttu?

TAM1897 Q1 48.8Si è accussì, vui, unu pi unu, aviti a cuminciari a lassari ca lu Signuri pigghiassi tuttu lu postu ntô vostru cori. Lassati ca chissu Re cumanna ddà ntô so regnu, ntô so regnu di Spiritu. Stu regnu e sta signuria hannu a essiri accussì chini e assuluti ca nun ricunnuscireti nuddu re, nuddu cumannanti, si nun Diu, e nudda liggi, si nun chidda di Diu.

TAM1897 Q1 48.9Allura, e nun prima di allura, saremu libbirati di l’Eggittu e di Babilonia. E allura, essennu accussì libbirati di l’Eggittu e di Babilonia, si pò diri veramenti, e allura lu Signuri lu dirà a tuttu l’universu: «Eccu chiddi ca osservanu li cummannamenti di Diu e la fidi di Gesù»,—nun chiddi ca pruvàru cu tuttu lu cori,—ma sarà lu certificatu di Diu davanti a tuttu l’universu, ca punta a un pòpulu supra la terra ca osserva li cummannamenti di Diu e la fidi di Gesù. Chissu tempu è vicinu, e Diu sta chiamannu un pòpulu fora di Babilonia e fora di l’Eggittu accussì chistu si pò fari, e accussì iddu pò certificari: “Eccu un pòpulu ca mi lassarà regnari supra iddi, e ca nun avi bisognu di àutru capu, di àutra liggi, e di àutru guvernu ca chiddu di Diu.”

TAM1897 Q1 48.10Ora taliati ancora chistu. Diu accuminciau l’omu cu lu primu di tutti li cummannamenti prisenti nta iddu e ca campava nta iddu: “Amarai lu Signuri, tò Diu, cu tuttu lu cori, e cu tutta l’anima, e cu tutta la menti, e cu tutta la forza.” L’omu pigghiò n’autra strata, ascultò n’autru ca parrava, e accussì persu tuttu. Diu lu ristabbilìu supra i so peri e ci ristabbilìu u privileggiu di amari Diu cu tuttu u so cori, anima, menti e forza. Ntra picca tempu i so discinnenti si nni jìeru tantu luntanu di Diu ca u Signuri nun avìa cchiù postu nta a so vita, e u pòpulu avìa a èssiri spazzatu via di la terra cu nu diluviu. Eranu sulu ottu ànimi disposti ad aviri u Signuri nta a so vita.

TAM1897 Q1 49.1U Signuri ricuminciò u so travagghiu nta la terra cu ottu pirsuni. Pi iddi, u primu di tutti i cummannamenti fu: “Amarai u Signuri, tò Diu, cu tuttu u cori, cu tutta l’anima, cu tutta la menti e cu tutta la forza.” Ma iddi si nni alluntanarunu, avianu àutri dii, e di l’idulatria passaru a la monarchia. Si urganizzau nu statu—u primu statu dû munnu. Fu u fruttu di l’apustasia.

TAM1897 Q1 49.2Di chiddu statu malvagiu Diu chiamau di novu u so pòpulu e accuminciau na nova razza di esseri. Diu chiamau Abràhamu di chidda terra, di la so genti e di la casa di so patri, versu na terra ca ci avissi a mustrari. E nun ci detti mancu un locu unni pusari u pedi supra la terra; ma prumittìu ca l’avissi a dari a iddu e a so semenza doppu di iddu, quannu ancora nun avia figghi. Accussì Diu lu chiamau fora di dda terra unni stava abbitannu, e nun ci detti na patria ntra stu munnu. Pi chissu Abramu, l’amicu di Diu, la chiesa di Diu, ristau senza patria ntra stu munnu, e «si siti di Cristu, allura siti semenza di Abramu, e eredi secunnu la prumissa».

TAM1897 Q1 49.3Avemu a caminari nta li passi dâ fidi dû nostru patri Abràhamu, ca iddu avìa quannu era ancora incirconcisu. Siti senza patria n stu munnu? U Signuri vi chiama fora dâ vostra patria, versu la terra ca iddu vi mustra. È la patria celestiali. Vuleti pigghiàrila?

TAM1897 Q1 49.4Li discinnenti di Abràhamu traseru n’Egittu, e Diu li separau di dda terra. Mosè fu lu granni esempiu di dda epuca. Iddu era eredi dû tronu. Ma iddu ci voltò i spaddi, e si nni jiu cu Diu; e avìa a virari i spaddi pi jiri cu Diu.

TAM1897 Q1 49.5Diu libbirau u so pòpulu, e ci dissi: «U pòpulu abitarà sulu, e nun sarà cunsidiratu tra i nazioni». Ma iddi apostataru di Diu, e si misiru un rè e un statu comu i pagani attornu a iddi; e chi n’è vinutu? Ci purtau quarchi beni? U Signuri nun li abbandunau; ma chidda cosa ci purtau quarchi beni? Fu na strata cuntinua in calata, sempri cchiù vascia, finu a quannu si spartiru, e poi tutti e dui fineru pi nenti; e di dda jurnata finu a ora su stati “vagabondi tra li nazioni”. Nun su stati cunti tra li nazioni, puru si pruvaru.

TAM1897 Q1 49.6Accussì quannu Cristu vinni, ristabbilìu n’àutra famigghia spirituali. Ma tornau l’apustasia, e la Cresia si nni jìu versu l’idulatria e lu paganesimu, e stabbilìu un guvernu—cresia e statu n’àutra vota. Fu lu papatu; e chi n’avrà a essiri?—Sapiti ca avi a «jiri ‘n perdizioni». Allura Diu susìu n’àutra famigghia spirituali ntô Cristianesimu Prutistanti. Ma puru chistu si n’è apostatizzatu, si junciu â matri dî prustituti, e stabbilisci l’immàggini dâ bestia,—nu statu supra la terra ca prufissa d’essiri lu regnu di Diu; e chi succederà di tuttu chistu?—Sapiti ca sarà distruttu cu na distruzzioni eterna.

TAM1897 Q1 49.7Chi succidìu dû règnu di Nimroddu?—Fu distruttu. Chi succidìu dû règnu di l’Eggittu?—Fu distruttu. Chi succidìu dû règnu d’Assiria?—Fu distruttu. Chi succidìu dû règnu dî deci tribù?—Fu distruttu. Chi succidìu dû règnu di Giuda?—Fu distruttu. Chi succidìu dû règnu di Babilonia?—Fu distruttu. Chi succidìu ô regnu di Medo-Persia?—Fu distruttu. Chi succidìu ô regnu di Grecia?—Fu distruttu. Chi succidìu ô regnu di Roma?—Fu distruttu. Chi succidìu ê deci ca vinìru dopu?—Sarannu distrutti. Chi succidìu ô papatu ca si stabbilìu supra li rovini di Roma?—Ha a èssiri distruttu. Chi succederà dû règnu ca è fattu a so mmàggini, nti li Stati Uniti?—Havi a èssiri distruttu.

TAM1897 Q1 49.8U Signuri voli mustrarici ca nun voli ca u so pòpulu si cunnetta cu sti cosi. Nun è chista la lìzzioni ca c’è? Vòli ca lu so pòpulu fissi li so affetti supra chiddu ca passa? Di Adamu finu a ora, Diu hà chiamatu l’omini a lassarisi riggiri, accussì ca iddu pò essiri lu so rè; ca lu pòpulu nescissi di la so terra, di la so parentela, di la casa di so patri, e stari sulu, e nun essiri cunsidiratu tra li nazioni. Truvarà mai un pòpulu ca lu lassarà fari a so manera?

TAM1897 Q1 49.9(Vuci) Sì.

TAM1897 Q1 49.10Sì; sapemu ca iddu avrà na genti accussì, picchì la parola di Diu lu dici. Ma avrà sta genti tra chiddi ca ora prufessanu di essiri la so genti? Chista è la quistioni. Sarai unu di chisti? Voi essiri unu di chisti?—Vui diciti, Iè. Allura niscirai di la tò terra, di li tò parenti e di la casa di tò patri? Voi stari sulu e nun essiri cunsidiratu tra li nazioni? Voi aviri Diu pi tò rè e nuddu àutru rè? Voi aviri lu guvernu di Diu pi tò guvernu e nun aviri bisognu di àutru guvernu?

TAM1897 Q1 49.11Nun ca vi ribellariti contra àutru guvernu; semplicimenti nun n’aviti bisognu di àutru picchì aviti lu megghiu guvernu—lu guvernu ca è perfettu. Si chissu guvernu è nta la vostra vita, nun aviti bisognu di nuddu guvernu supra la terra pi guvirnàrivi, e iddi nun avirannu nudda tribbulazzioni o difficurtati cu vui. Chissu è tuttu chiddu ca lu Signuri sta dumannannu. Ci lu lassariti aviri nta la vostra vita?

TAM1897 Q1 50.1È propriu ntô missaggiu dû terzu angilu ca, pi iddu e attraversu iddu, Diu prupuni di “stabiliri lu Cristianisimu supra na basa eterna.” Allura, comu di sicuru ntô missaggiu dû terzu angilu, Diu stabbilisci lu Cristianisimu supra na basa eterna, sarà nu Cristianisimu ca nun sarà cunnessu cu nenti supra sta terra. Sarà cunnessu sulu cu Diu; sulu cu la so parola eterna; illuminatu dû so Spiritu eternu; insignatu di Chiddu ca li so passi sunnu di l’eternità; e accussì sarà guidatu ô Diu eternu, accussì ca iddu pò riggiri, e sutta ci sarannu li vrazza senza fini.

TAM1897 Q1 50.2Io sacciu, e vui sapiti, ca ci sunnu certi frati ca nun pinsanu ca chistu è giustu. Dui anni fa fu prichitatu, e fu pubblicatu ntô BULLETTINU. Di tanti nun fu accittatu. Di certi nun è ancora accittatu. Si pensa ca è cumplitamenti sbagghiatu. Ma â cunferenza ginirali passata, nni foru letti dui testimunianzi — scritti apposta pi sta cunferenza, e unu di iddi, trovu ca è stampatu ntô BULLETIN N. 4; l’autru ancora nun è stampatu, ma sarà prestu, criju — ca ripròvanu l’Avventisti dû settimu jornu pi ntrallazzàrisi nta l’affari pulìtichi. Leggu ccà un passaggiu ca vi mustrarà l’idea:—

TAM1897 Q1 50.3U Signuri Gesù è delusu di so pupulu. Iddu è u Capitanu, iddi hannu a schieràrisi sutta a so bandiera. Nun hannu tempu, sapienza o forza pi spènniri a pigghiari parti cu partiti pulìtichi. L’omini stannu spinti cu na attività intensa di sutta, e i figghi e i figghi di Diu nun hannu a dari u so nfluenza a sta lotta pulitica. Ma chi spiritu pigghia pussessu di la nostra genti, quannu chiddi ca cridunu ca semu ora sutta u missaggiu dû terzu angilu, l’urtimu missaggiu di misericordìa pi lu munnu, frati nta la stissa fidi, apparinu purtannu i distintivi di partiti pulitici opposti, pruclamannu sentimenti cuntrari e dichjarannu i so opinioni divisi?

TAM1897 Q1 50.4Ora fazzu sta dumanna comu na pruposta: Si chiddu ca fu prichitatu dui anni fa supra stu sugettu dû guvernu e dâ chiesa avissi statu accittatu e seguitatu di tutti l’Avventisti dû Settimu jornu, avissi pututu nasci quarchi spazziu pi chiddu testimunianzu?—Chiaru ca no. Allura, chiddi lezioni dumannavanu la cosa sbagghiata, quannu chiamavanu u pòpulu di Diu a na pusizioni unni iddu nun avissi pututu truvari difetti n’iddi? Mi rifiru a stu puntu particulari. Vogghiu diri ca quannu si prisenta na linia di virità dâ Parola di Diu, ca, si lu so pòpulu l’accittassi davanti a Diu e ô munnu, li mettissi n’attitudini tali ca fussi impossìbbili pi lu Signuri truvari difetti nta iddi pi cosi ligati a dda linia di virità, nun è sicuru accittari chistu comu virità? Comu putissi mai essiri sbagghiatu?

TAM1897 Q1 50.5Ma chistu è sulu unu di li testimunianzi. L’autra testimunianza havi pàggina doppu pàggina di ripròviri di lu stissu tipu, pi lu so pòpulu, pi aviri participatu ê discussioni pulìtichi di la campagna passata; accussì ca in dui testimunianzi succissivi lu Signuri fu custrittu a mannari ripròviri ô so pòpulu pi fari propriu chiddu di cui si sarìanu sarvati, si avissiru accittatu lu missaggiu datu a iddi diciottu misi prima ca la campagna accuminciau. Pirchì, allura, lu Signuri mannò chiddu missaggiu ô so pòpulu diciottu misi prima ca ci fussi quarchi occasione pi iddi di pigghiari la strata cuntraria? Nun vulìa forsi ca lu so pòpulu fussi priparatu quannu chiddu tempu di cunfusioni e discussioni ci vinìa supra, accussì ca canuscìssiru la strata giusta, e nun si cunfùnnissiru cu l’àutri ca eranu cunfusi, e accussì nun pigghiàssiru parti ê cosi ca iddu è custrettu a riprùviri?

TAM1897 Q1 50.6Ora nun chiedu ca nuddu l’accetti sulu picchì c’è. Chiedu ca l’accettinu, ci studinu, ci prianu supra, ci guardanu e l’accettinu picchì è la virità, e chista libbirarà u pòpulu di Diu dâ pussibilità ca Diu si trovi mai a duviri riprùviri o curreggiri lu so pòpulu supra quarsiasi puntu di stu tipu. Ma sacciu ca ci sunnu frati ca ancora pinsanu ca è tuttu sbagghiatu; e dicinu ca chistu custringeva u nostru pòpulu a pigghiari na pusizioni estrema, e ca era propriu na pusizioni estrema. Pò chistu èssiri na pusizioni estrema quannu metti u pòpulu di Diu unni iddu voli ca stannu, accussì sunnu cumplitamenti libbiri di tutti chisti cosi cunfusi ca cunfùnnunu u munnu?

TAM1897 Q1 50.7Stu annu lu stissu filu di pinsamentu è vinutu n’autra manera. Li Scritturi ca foru rifiruti dui anni fa nun foru nclusi nenti nti li lezioni di stu annu. Era lu Vangelu allura; è lu Vangelu ora; picchì è semplicimenti lu Vangelu ca penetra tutta la Bibbia, e nun poi tuccari la Bibbia unni voi senza ca idda lu dici.

TAM1897 Q1 50.8C’è n’autra cosa ca avemu a cunsidirari. Si pigghiamu parti a l’affari pulìtichi e a li discussioni pulìtichi, diversi pirsuni pigghiàranu parti di diversi banni, nta partiti pulìtichi opposti, pruclamannu sentimenti opposti, e dichjarannu li so opinioni divisi, mentri prufessanu d’essiri frati. Qual è l’ùrtimu passu nto travagghiu pulìticu?—La guerra, di sicuru. Allura, chi c’è a l’iniziu?—Semplicimenti chiddu ca c’è a la fini—la guerra. È chiddu spiritu, di principiu a fini. Pònnu i frati ‘n Cristu, ca sunnu unu ‘n Cristu, ‘mpignàrisi ‘n cosa ca li farà divìdiri, cu spiritu d’antagonismu? Pònnu?—No; nun ponnu fàrilu e ristari unu ‘n Cristu. Hanu a circari l’unità, circari l’unità dû Spiritu, “sforzànnusi di tiniri l’unità dû Spiritu ‘n lu ligami dâ paci.”

TAM1897 Q1 50.9Certi sunnu stati disposti a sèguiri sta logica, e a cuncediri ca a la fini è licitu pi li Cristiani, pi ogni Cristianu, li Adventisti dû Settimu Jornu, o àutri, di cumbàttiri. Nun pi cumbàttiri unu contru l’àutru, di sicuru, ma pi cumbàttiri pi la so patria, e participari a na guerra pi mantèniri lu guvernu civili. Ma unni è la patria dû Cristianu? Unni è lu guvernu dû Cristianu? Pò diri?

TAM1897 Q1 50.10(Vuci) “Nun è di stu munnu.”

TAM1897 Q1 50.11Nun è di stu munnu, e mancu di stu paisi. U nostru regnu e u nostru paisi nun sunnu di stu munnu. Ma ponnu i Cristiani cumbatteri pi lu so paisi cu l’armi di guerra carnali? U Re di chiddu paisi si lassau crucifissari, ammazzari e sepelliri fora di vista, inveci di alzari na manu pi cumbatteri pi lu so paisi. Allura, pò quarchi cosa, ca la so logica porta a chissu puntu, essiri vera di principi?

TAM1897 Q1 51.1Ma nun è tuttu. Si nuatri, comu Adventisti dû Sèttimu Jurnu, avemu a prichari chisti principî e a ristari attaccati a iddi, c’è un passu mpurtanti ca avemu a fari, pi ghjustìzzia ô guvernu dî Stati Uniti, ô Statu dû Michigan e a diversi àutri Stati, accussì ca putemu appariri nta la luci giusta.

TAM1897 Q1 51.2Lu dicu n’autra vota, accussì ca capiti di chi parru. Si avi a essiri ca accittamu lu principiu ca li Cristiani ponnu cummattiri, ponnu alzari lu so bracciu drittu pi difenniri la patria e lu guvernu e tuttu lu restu, allura la denominazioni, pi ghjustizia a idda stissa, e soprattuttu pi ghjustizia a lu guvernu di li Stati Uniti e a diversi Stati, avi a pruclamallu pubblicamenti, e a ripudiari e ribaltari la strata ca na vota fu pigghiata di la denominazioni comu tali.

TAM1897 Q1 51.3Haiu ccà dui picculi ducumenti stampati ntô 1865, ma chiddu ca è scrittu ntra iddi succidìu ntô 1864. Unu di iddi si intitula “Punti di vista di l’Avventisti dû Settu jornu riguardu a purtari armi, comu purtatu davanti ê guvernaturi di diversi stati e ô Provost-Marshal Ginnirali [cioè di li Stati Uniti], cu na parti dâ liggi di arruolamentu.”

TAM1897 Q1 51.4A chiddu tempu li Adventisti dû Settimu Jornu, pi mmenzu dû Cumitatu dâ Cunferenza Ginnirali, rapprisintaru ô guvernu dî Stati Uniti, ô guvernu dû Statu d’Illinois, di Michigan, di Pennsylvania, di Wisconsin, e di unu o dù autri stati, ca li Adventisti dû Settimu Jornu, comu Cristiani, e pirchì eranu Cristiani, nun putìanu accittari ca li Cristiani putìanu, sutta nudda circustanza, purtari armi o cumbàttiri. L’autru ducumentu è cumpostu di estratti di scritti e pubblicazzioni di l’Avventisti dû Settimu Jornu, pi giustificari lu guvernu quannu accetta di sta denominazzioni chistu argumentu comu genuinu.

TAM1897 Q1 51.5Ora, si chidda urdinanza havi a èssiri ribaltata, e avemu a accittari la vista ca li Cristiani ponnu cumbatteri in quarchi circustanza, pi lu guvernu o pi chiddu ca sia, allura avemu lu duviri versu lu guvernu di li Stati Uniti di fari sì ca lu Cumitatu di la Conferenza Ginnirali, ca rapprisenta la denominazioni, va a truvari lu guvernu di li Stati Uniti e ci dici ca avemu canciatu li nostri pareri; e jiri a li guvernaturi di sti Stati e diri a iddi ca avemu canciatu li nostri pareri; accussì li registri ristanu secunnu li nostri novi e rivisati pareri supra stu sugettu.

TAM1897 Q1 51.6Ora nun criju pi n’attimu ca avemu a ristari attaccati a quarchi cosa ca fu fatta, sulu picchì fu fatta. Ma si chiddu ca fu fattu era giustu, allura ristamu attaccati a iddu. E ora dicu ca, si avemu a canciari li nostri pareri supra chistu, avemu lu duviri di nfurmari sti guverni di stu fattu, accussì nun pinsanu di nuatri autru ca chiddu ca semu. Chistu è giustu versu li guverni; picchì comu denominazioni nni avemu ufficialmenti misi a registru ca tinìamu la pusizioni opposta.

TAM1897 Q1 51.7Dui anni fa, quannu foru dati chiddi lezioni, nun sapìa ca sti ducumenti esistìanu. Nun lu sapìa finu a l’iniziu dû 1897. Qualchedunu mi li mannò ‘nta na busta, e chistu è tuttu chiddu ca sacciu. Fôru stampati ‘n 1865 di la “Steam Press of the Seventh-day Adventist Publishing Association, Battle Creek, Mich.” Li nomi dû Cumitatu dâ Conferenza Ginnirali sunnu firmati supra li ducumenti prisintati ô guvernu dî Stati Uniti, e li nomi dî Cumitati dâ Conferenza Statali sunnu firmati supra li ducumenti prisintati ê guvernaturi dî Stati.

TAM1897 Q1 51.8Ora vi leggiu certi estratti ca foru stampati allura di ducumenti, pubblicazzioni e fogghi di l’Avventisti dû Settimu jornu, comu prova pi lu guvernu di li Stati Uniti e pi li guvernaturi di li Stati, ca chidda pusizzioni pigghiata dû Cumitatu di la Conferenza Ginnirali di la denominazzioni era la so pusizzioni caputa, e nun una fatta pi l’uccasioni, pi scappari dâ leva, o pi scappari di li cunseguenzi ca stavanu venennu supra lu paisi pi via dâ guerra. Sta facenna fu prisintata comu prova a sti guverni ca era un principiu pi l’Avventisti dû Settu Emu, e iddi ci ristavanu attaccati picchì era Cristianesimu.

TAM1897 Q1 51.9Leggerò quarchi estrattu di chistu, e viditi chiddu ca vitti appena lu lessi,—ca si avissi avutu chistu ducumentu davanti dui anni fa nta stu Tabernàculu, nun avissi pututu insignari li principî ca ci sunnu cchiù chiaramenti di quantu fici nta li lezioni ca detti e ca foru pubblicati ntô BULLETIN. Eccu un estrattu di quarchi cosa scritta ntô Signs of the Times, di lu pasturi James White, ntô 1853:—

TAM1897 Q1 51.10La chiesa prufissata di Cristu ha lassatu lu bracciu di so veru spusu, e ora si appoggia ô bracciu forti dâ liggi. Circanna prutezzioni e di èssiri nutruta dê guverni currutti dû munnu, e veni rapprisintata a modu giustu dê figghi puttani dâ vecchia matri, ca idda è un simbulu dâ Chiesa Cattolica. Comu la fimmina avissi a stari attaccata ô so maritu, accussì la chiesa avissi a stari attaccata a Cristu, e inveci di circari prutezzioni dû bracciu dâ liggi, appuggiàrisi sulu ô putenti bracciu dû so Amatu. La chiesa è maritata illegalmenti ô munnu. Chistu si pò vidiri nti li diversi dipartimenti dû guvernu civile. Macari ntô dipartimentu di guerra si vidi lu ministru prufissatu di Gesù Cristu ca si burla dû Diu dâ paci cu li so priari pi aviri successu nta battaglia.

TAM1897 Q1 51.11Ancora, un estrattu citatu dû Review and Herald dû 9 di maju 1854:—

TAM1897 Q1 52.1Chisti cosi su’ vicini o no [si tratta di la venuta dû Signuri], u fattu resta; c’è un spiritu di guerra ca scorri, un spiritu di odiu e di illusione. È la so’ influenza ca ncontamina ca nni fa paura,—è l’influenza dismoralizzanti dâ familiarità cu l’idei di guerra e di spargimentu di sangu, è l’eccitazzioni malsana, lu spiritu amaru di faziuni, ca è mali, e fa spanniari lu mali.
TAM1897 Q1 52.2Nun si dica ca nun c’è perìculu pi li discepuli di Cristu di sti ragiuni. C’è perìculu; picchì quannu “l’iniquità abbunnarà, l’amuri di tanti si raffriddarà.” Tali sunnu li simpatii misteriusi e inesplicàbbili ca liganu l’omu a l’autru, ca pruibìscinu un nteressi separatu e isolatu, ca pigghiamu senza vuluntà lu tonu ca prevali, e nun n’accorgemu finu a quannu la menti nun è già storta e sbilanciata; e accussì, stannu in statu malatìcu, è pronta a riciviri e a cuncipiri lu mali. La piaga murali è cchiù distruttiva macari dâ pestilenza.

TAM1897 Q1 52.3N’autru stralciu ristampatu di Review and Herald dû 31 di lugliu 1856:—

TAM1897 Q1 52.4Gesù ha dittu: «Veni darreri a mia». Chi, caru frati, cara soru, è u vostru criteriu di fidi? Nun è forsi a Bibbia? Vui rispunni: Iè. Allura, nni rivolgemu a chidda pi sapiri si stamu o no a sècutari Gesù. Iu mi mittu avanti a vui nto vostru caminu e ragiunari cu vui; e stu caminu è ogni nostru attu di vita. Prima, facemu na vista ginirali e dumandamu: Vi cumportati comu u munnu? Ma tu m’inquirisci: “Chi vò diri?” Pruverò a spiegariti. Ti mitti di parti cu lu munnu nti li so massimi e liggi? Si è accussì, la tò via nun è chidda ca Gesù calpestau. Gesù dissi: “Iddi (li discepuli) nun sunnu di stu munnu, comu puru iu nun sugnu di stu munnu.” Quannu l’aviti vistu Gesù ntô salu di ghjudizziu di Cesare?—Mai, sulu quannu fu purtatu comu un agneddu a la macellazzioni.
TAM1897 Q1 52.5Ma vulimu boni liggi, e è nostru duviri di truvari boni òmini pi farli e mettiri n’opira.
TAM1897 Q1 52.6Veramenti vulimu boni liggi; e Gesù nun n’ha lassatu a seguirlu senza iddi. Iddu dici: «La parola ca sintiti nun è mia, ma di lu Patri ca m’ha mannatu». Giovanni 14:24.
TAM1897 Q1 52.7U salmista dici: «La liggi dû Signuri è perfetta, cunvirti l’anima». Salmu 19:7. Paulu dici: «Tutta la Scrittura veni di l’ispirazzioni di Diu, e è prufittuosa pi duttrina, pi ripròvu, pi currezzioni, pi nstruzzioni ntâ ghjustìzzia: accussì l’omu di Diu pò essiri perfettu, cumplitamenti furnutu pi ogni bonu travagghiu». 2 Timòtio 3:16, 17. Chi cchiù voi? O chi menu voi, caru frati?
TAM1897 Q1 52.8U passu successivu ca richiedi dû tò agenti è di emanari liggi ca, si nun sunnu rispittati, vennu mpunuti cu la spata, n’arma micca cristiana. Sti liggi sunnu l’essenza, la vita, l’essiri di stu guvernu di cui iddu è na parti cumpunenti, ca pò sustiniri la so nazionalità sulu cu arsenali o strumenti di morti, granni marine e militari armati cu li so armi miccidii. Poi metti lu tò bon frati cristianu, seguaci dû Principi di Paci, a latu dû patibulu pi infliggiri la morti; o a capu di un corpu militari, cu un mandatu di habeas corpus pi rimannari ‘n schiavitù un poviru frati, pi lu crimini di vuliri respirari l’aria libera dû celu. Oppuru, si iddu è lu vostru magistratu supremu dâ nazzioni, faciti saliri lu vostru bon vescuvu supra un cavallu di guerra armatu di testa a pedi, generali in capu di tutti li musculi dâ morti nta la nazzioni.
TAM1897 Q1 52.9Vogghiu dumannari, cari seguituri di Gesù, si l’omu pò ghjustificari l’omicidiu, quannu Diu dissi: «Nun ammazzari»? Nun si basa tuttu lu sistema di guvernu umanu supra la spata? Nun avissiru a essiri frantumati in frantumi quannu veni chiddu ca havi lu dirittu di guvernari cu ghjustìzzia?
TAM1897 Q1 52.10Ma iu nun sugnu ‘n guerra cu li guverni umani. No, no. Davidi dici ‘n un inno di lodi a Diu: “Di sicuru la rabbia di l’omu ti loderà: lu ristu di la rabbia tu lu frinarai.” Salmu 76:10. “Pirchì li guvernanti nun sunnu un teruri pi li boni òpiri, ma pi li mali. Vuo’ forsi nun aviri paura di lu putiri? Fai lu beni, e avrai lodi di iddu. Pirchì iddu è ministru di Diu pi tia [Cristianu] pi lu beni.” Rumani 13:3, 4.
TAM1897 Q1 52.11Si, frati mei, tiniti a menti ca li Cristiani sunnu na cumpagnia a parti, na piccula gregghia, separata, scigghiuta di lu munnu, pi essiri luci ‘ntra, o pi, lu munnu, accussì ca lu munnu, taliannu li so boni opiri (lu luci), si pò fari cundùciri a junciri a la piccula gregghia, cuntata tuttu lu jornu pi l’immolazzioni, e accussì glurificari a vostru Patri Celesti, allura putiti capiri scritturi comu Rumani 13, e 1 Timòteu 1; 2, ca poi nni parraraghju. “Lu cocciu lutti cu l’àutri cocci di la terra” [Isaia 45:9]; ma, si li Cristiani pigghianu la menti di Gesù, allura lu seguirannu.
TAM1897 Q1 52.12Avemu vistu certi risultati di Cristiani prufissanti ca hannu seguitatu u munnu? Chi ni prepari allura pi arrivari a n’eminenza comu fici Balaam, quannu Balak lu chiamau pi malidiciri Israele, quannu iddu prununziò la sò paràbbola e dissi: “Comu fazzu a malidiciri chiddu ca Diu nun ha malidittu? O comu fazzu a sfidiari chiddu ca u Signuri nun ha sfidiatu?” Pirchì di supra li petri lu vecu, e di supra li cullini lu taliu: eccu, lu pòpulu abitarà sulu, e nun sarà cunsidiratu tra li nazioni.” Nùmmira 23:8, 9.

TAM1897 Q1 52.13Ora leggiu n’autru stralciu, ristampatu dâ rivista, datatu 14 Austu 1856:—

TAM1897 Q1 52.14Ti ha datu lu Vangelu di Gesù lu dirittu di usari la spata, di armarti cu armi carnali, di pigghiari la spata pi “pruvvidiri pi la tò famigghia”, pi libbirari l’oppressu di la putenza di l’oppressuri, rumpennu lu sestu cumannu di Diu, “Nun ammazzari”? Gesù dici: “Ama li tò nimici.”
TAM1897 Q1 52.15Pinzati ca vui, comu cristianu ca campa sutta lu Vangelu, aviti un permissu bibblichi pi ntrallazzari nta li cuntrasti pulitichi in ogni modu? Sia pi fari liggi, sia pi eseguiri li liggi dû guvernu umanu? Si è accussì, pensu ca vi sbagliati assai.

TAM1897 Q1 52.16Chistu è chiddu ca dissi la denominazioni ntô 1864. Prisintaru chistu ô guvernu dê Stati Uniti, comu prova ca nun cridevanu â guerra, e ca nun putianu pigghiari parti ntâ lotta armata, e ca, si fussiru arruolati, nun si putia aspittari ca cummattissiru. E lu guvernu di li Stati Uniti ascultau li so rapprisintazzioni e prevideu ca iddi assistissiru a l’uspitali unni putissiru fari lu travagghiu di ministri dû Vangelu, curari li malati e purtari salvezza a cu stava morennu. Ora, si chistu avi a essiri ribbaltatu, avemu a stari francamenti davanti ô guvernu e diri ca è statu ribbaltatu.

TAM1897 Q1 52.17Continuu a leggiri:—

TAM1897 Q1 52.18Ogni testu ca poi citari, o ogni ragiuni plausìbbili ca poi addùciri, avi a èssiri pruvatu cu la Scrittura chiaru e litirali. Pò èssiri ca, a lu mumentu giustu, nni occupamu di tutti chiddi passi o ragiuni ca pruponi; ma prima di tuttu, ascutamu lu Vangeliu. Pi li Cristiani ca vonnu sèguiri Gesù, chistu avissi a bastari.
TAM1897 Q1 52.19Gesù dici: «Si quarcunu mi servi, mi segua». Giovanni 12:26. Ma tu dici: «Chistu pozzu fari, e sirviri comu citatinu fideli dû me paisi, nta li so pulìtichi e guvernu nazziunali»? Fèrma. Gesù dici: «Nuddu pò sirviri a dui patruni». Matteu 6:24. “Si fussiati di stu munnu, stu munnu amassi li soi: ma pirchì nun siti di stu munnu, ma vi haju scigghiutu di stu munnu, pi chissu stu munnu vi odia.” Giovanni 15:19.
TAM1897 Q1 52.20Chi parti poi pigghiari nta li pulìtichi dû munnu, si “nun siti di stu munnu”, ma siti odiati dû munnu, e siti scigghiuti “di fora dû munnu”? Ma avemu a dari lu cumannu nta li mani dê malvagi? Diti vui. Nun ci putiti fari nenti. L’omini malvagi e i sedutturi divintarannu sempri cchiù mali; e a la fini dû munnu, i malvagi farannu mali, e nuddu di iddi capirà. Danìeli 12:10. A raggiuni è pirchì u munnu nun voli obbediri a Diu, o sècutari Gesù, senza ricunnòsciri ca c’è sulu un Legislaturi. Giacobu 4:12.
TAM1897 Q1 53.1“Pircì lu Signuri dissi: ‘Picchì stu pòpulu mi si avvicina cu la vucca e cu li labbra mi onura, ma alluntanau lu cori di mia, e lu so timuri di mia è insignatu di precetti di l’omini; pircì, eccu, fazzu n’opira miravigghiusa ‘ntra stu pòpulu, n’opira miravigghiusa e na maravigghia; picchì la sapienza di li soi savii perirà e la capiscenza di li soi prudenti sarà ammucciata.’” Isaia 29:13, 14. Quant’è miravigghiusu comu chistu veni esempificatu ntô cursu di tanti grandi prufissuri di divinità, ca, sulu un pocu tempu fa, stetteru â testa di risvegghi religgiusi, riformi murali e sucità pi la paci: purtannu avanti la chiesa di Cristu, armata dû vangeliu ca porta â luci la vita e l’immurtalità; manuvrata cu suppliche, priari e lacrimi; ora, propriu nfacci dû vangeliu, quannu Gesù dissi, Aviti sintutu ca fu dittu: ‘Ama u tò prossimu e odia u tò nimicu.’ Ma iu vi dicu: amati li vostri nimici, benidiciti cu vi malidici, faciti beni a cu vi odia, e priati pi chiddi ca vi disprezzanu e vi perseguitanu; accussì sariti figghi di vostru Patri ca è ncelu: picchì iddu fa spuntari lu so suli supra li boni e supra li mali, e manda la chiova supra li giusti e supra li ingiusti. “Siti allura misericordiosi, comu è misericordiusu puru vostru Patri.” Mattiu 5:43-45; Luca 6:36. Malgradu sti scritturi, videmu lu statu deplorèvuli di li ggiésii cristiani mentri sviluppanu la so caduta murali e la cunfurmità ô munnu. Di li tanti casi, nni citamu quarchi pochi.

TAM1897 Q1 53.2Ccà seguinu diversi dichjarazzioni di predicatori mpurtanti, ca spiranu di “armi”, “cumbattimentu”, “battagghia”, “guerra”, ecc. Poi cuntinua accussì:—

TAM1897 Q1 53.3Vistu fatti comu chisti, ca dimòstranu lu canciamentu di l’oru cchiù finu in quarchi cosa peggiu di la scòria, la disprezzu tutali pi li testimunianzi di Cristu e la so antica prufissioni, avemu a esclamari: “Sunnu juti pi la strata di Cainu, e curreru cu brama darreri l’erruri di Balaam.”
TAM1897 Q1 53.4Sti òmini stannu sèguennu Gesù? Stannu armannu iddi stissi e li so sèguaci cu l’armi dû Vangeliu? Mustranu na fiducia cieca nta la liggi perfetta di Diu? Ricunosciunu ca c’è sulu un Daturi di liggi pi lu cristianu? Sentunu Paulu diri: “L’armi dâ nostra guerra nun sunnu carnali, ma putenti nnâ forza di Diu pi tirari a terra li fortezzi”? (2 Corintî 10:4). Finalmenti, stannu facennu casu ê Scritturi ca dicinu d’insignari?
TAM1897 Q1 53.5Mettiti supra tutta l’armatura di Diu, accussì putiti stari contra li insidii dû diàvulu. Picchì? — «Pirchì nun luttamu contra carni e sangu». No; chistu nun è lu chiamu di li sècuturi di Gesù. Ma luttamu «contra li principati, contra li putenzi, contra li signuri di l’oscurità di stu munnu, contra la malvagità spirituali [spiriti mali, ntô margini] nti li lochi àuti». “Pirciò pigghiativi tuttu l’armamentu di Diu, accussì putiti resistiri ntô jornu mali, e avendu fattu tuttu, stari saldi.” Efesini 6:11-13.
TAM1897 Q1 53.6Paulu nummira l’armi cristiani nta Efesini 6:14-18, e dici: Pigghiati “la spata dû Spiritu [nun di acciaiu], ca è la parola di Diu; prigannu sempri cu ogni prigghiera e supplica ntô Spiritu;” avendu supra stu armamentu celestiali, e li pedi calzati cu la priparazzioni dû vangelu di paci, circannu di gudiri dâ benidizzioni di Cristu,—“Benedetti sunnu li misericordiosi: picchì iddi ottinirannu misericordia.... Benedetti sunnu li pacifici [nun chiddi ca rumpunu la paci]: picchì iddi sarannu chiamati figghi di Diu.” Mattiu 5:7, 9. Ascutati Giovanni quannu si rivolgi ê suldati, quannu iddi ci dumannaru chi avissiru a fari. Iddu rispunni: “nun fari viulenza a nuddu.” Luca 3:14.
TAM1897 Q1 53.7Arricurdati ca Gesù dissi a Pètru, quannu fu insignata la granni duttina pràtica pi tutti li Cristiani supra chiddu ca avìanu a fari cu la spata, “Rimètti la tò spata ‘nta lu sò locu: picchì tutti chiddi ca pigghianu la spata, cu la spata pèrirannu.” Mattìu 26:52.
TAM1897 Q1 53.8Fà ca i Cristiani camininu ntâ luci di sti virità, e ci sarìanu sulu pochi generali o suldati cristiani pi usari i vinticinchi fucili Sharp di lu Reverendu Signor Beecher, puru si na Bibbia fussi attaccata santimoniosamente ô culattru di ognunu.
TAM1897 Q1 53.9Sentunu Gesù ca dici: “U me regnu nun è di stu munnu: si u me regnu fussi di stu munnu, allura i me sirvienti cummattirìanu.” Giuvanni 18:36. I Cristiani, accussì armati cu sti armi dû Vangeliu e cumplitamenti disarmati di chiddi carnali, essennu cumplitamenti separati di li guverni dû munnu, ponnu lassari ca lu munnu, armatu finu a li denti cu armi di morti comu è, si lanci nta la strata larga, imponennu li so liggi micca cristiane cu la pena di morti.
TAM1897 Q1 53.10È lu privilegiu inenarrabbili di lu ristu di la ggiésia, mentri taliunu la storia di lu passatu, e vidunu, puru si li discepuli di Cristu hannu, comu Paulu, gridatu, “Pi tia semu ammazzati tuttu u jornu; semu cunti comu agneddi pi l’ammazzamentu [Rumani 8:36];” mentri a so strata è stata bagnata di lacrimi, saturata di sangu, e cupruta di carni strazzati e ossa sbiancati;—è u so privileggiu di esclamari cu Balaam, quannu vidinu ca u pòpulu di Diu “abitarà sulu, e nun sarà cuntu tra i nazioni,” “Lassami muriri la morti di li giusti, e l’urtimu me fini sia comu chiddu so!” Nùmmira 23:9, 10.

TAM1897 Q1 53.11C’è assai àutru nta sta fogghia, ma nun m’occorri lèggiri cchiù. Lèggerò ancora un passu o dù dû Signuri, ca è ccà pi nuàutri ô nostru jornu. Chistu nni fu datu quattru anni fa dû Spiritu di prufìzia, e nni fu lèttu nta stu Tabernàculu:—

TAM1897 Q1 53.12“U Signuri scigghiò Giacobu pi iddu stissu, e Israele comu so tesoru particulari. Pirchì sacciu ca lu Signuri è granni, e ca lu nostru Signuri è supra tutti li dii.” Penzati, frati e soru mei, ca lu Signuri havi un pòpulu, un pòpulu sceltu, la so chiesa, pi essiri la so propria, la so propria fortezza, ca iddu tènni ‘ntra un munnu strazzatu dû peccatu e ribeddu; e iddu vulìa ca nenti autra autorità fussi canusciuta ‘ntra idda, nenti liggi fussi ricunnisciuta di idda, si non la so propria.

TAM1897 Q1 53.13N’autra vinni a nuatri nta la Conferenza Ginnirali di stu annu. Chistu ni porta subitu unni accuminciò l’apustasia, e ni metti facci a facci cu Diu, cu la so virità, e cu tuttu stu sugettu comu veni dû Signuri; comu iddu disira stari cu lu so pòpulu oggi.

TAM1897 Q1 53.14La linia di demarcazioni tra lu pòpulu di Diu ca professa di tiniri li cummannamenti e lu munnu, nun è cchiù distinta comu era na vota. Chiddi ca caminanu n’armunia cu Diu nun si trovanu a participari a raduni pulitichi. Chiddi ca fannu chistu dannu pruva ca nun su sirvitori fideli di Gesù. Hannu maniggiatu focu cumuni tantu tempu ca hannu persu lu so discernimentu. Cci sta un pòpulu ca si n’è arruolatu pi stari sutta a la bandiera di Gesù. Iddi sunnu l’armata di Cristu. Si sunnu ‘mpegnati a nisciri di lu munnu e a stari separati. Si sunnu ‘mpegnati a usari la spata di lu Spiritu, la parola di Diu, pi fari na guerra aggressiva contru a lu peccatu e a tutta l’iniquità. Avemu a mustrari la nostra lealtà.

TAM1897 Q1 53.15C’è un terminu di guvernu; c’è un terminu ca si applica â cittadinanza. Avemu a mustrari la nostra lealtà a chi? Chista è la quistioni.

TAM1897 Q1 53.16Avemu a mustrari la nostra lealtà a nostru Re, lu Signuri Gesù Cristu. L’apostulu Giacumu dichiara: «Cu voli essiri amicu dû munnu, addiventa nemicu di Diu». E lu caru Giovanni, lu discepulu in spiritu cchiù simili a Gesù, ha datu stu avvisu: «Nun amati lu munnu, né li cosi ca sunnu ntô munnu. Si quarcunu ama lu munnu, l’amuri dû Patri nun è n’iddu». Nuddu omu truvarà felicità a sèguiri l’esempiu di Adamu e a nni luntanàrisi dû so Criaturi.

TAM1897 Q1 54.1Accussì sti lezioni si chiudunu giustu unni avemu accuminciatu—cu Adamu e lu so Fatturi, e lu primu di tutti li cummannamenti di l’universu—“AMARAI lu Signuri, to Diu, cu tuttu lu cori to, e cu tutta l’anima to, e cu tutta la menti to, e cu tutta la forza to.” Allura nun ti nni andarai di lu tò Fatturi. Allura nun ci sarà apostasia. Allura nun ci sarà idolatria. Allura nun ci sarà guvernu stabbilutu a esempiu di li pagani ca si nni foru di Diu; ma Diu sarà tuttu in tutti, e cunducirà lu so pòpulu a dda terra gluriosa ca mustrò a nostru patri Abramu quannu lu separò di tutti li guverni di stu munnu, e lu tinni separatu mentri campava nta stu munnu.

TAM1897 Q1 54.2Chiddu ca ni chiama a sèguiri e caminari nta li passi di dda fidi ca nostru patri Abramu avia, ancora incirconcisu, ni purtarà allura a dda terra ca è la glòria di tutti li terri; e ddà staremu nta la prisènza dû Signuri, e sutta li glurìusi àli dû Tuttiputenti, pi sempri—amannu Diu cu tuttu lu cori, cu tutta l’ànima, cu tutta la menti, e cu tutta la forza; e iddu pò nsignarici ora, allura, e pi sempri nta la prisènza di l’universu, e diri: “Eccu chiddi ca rispèttanu li cummannamenti di Diu, e la fidi di Gesù.”

TAM1897 Q1 54.3E facemu diri a tutti lu pòpulu: “Amen e Amen.”

Note

Back