Eggittu e Israele
TAM1897 Q1 20.8Sermuni datu la sira di giovedì, 4 marzu 1897 Stampatu ntô Bullettinu dâ Conferenza Ginnirali, Primu Trimestru, 1897, Vol. 2, N. 1, pp. 20-26.
TAM1897 Q1 20.9A nostra prima lezioni nni detti l’urìggini dû statu; la fundazioni dû primu statu nta la storia. A nostra sicunna lezioni nni detti lu primu esempiu di separazioni tra la ggièisa e lu statu nta la storia. A chiddu tempu lì lu Signuri nni fici capiri chiaramenti quantu avissi a essiri cumpleta la separazioni tra la ggièisa e lu statu. Stasira avemu a sèguiri tutti e ddoi, finu a quannu si ncontranu n’autra vota, nta la stessa terra.
TAM1897 Q1 20.10Nimrod era lu figghiu di Cush; Cush abbitava l’Etiopia; Cush era lu figghiu di Ham; e l’Eggittu era la terra di Ham. Accussì tracciamu la ginilogìa di Nimrod direttamenti a l’Eggittu; e putemu puru tracciari lu so esempiu sempri a l’Eggittu. Anchi si Nimrodu fu lu primu omu a purtari la curuna riggiàli, lu primu ca purtau lu tìtulu e affermau lu duminiu di riggi, però n’Eggittu chissu esempiu di Nimrodu nti tutti li soi fasi fu seguitatu cchiù cumplitamenti, fu stabbilutu cchiù a funnu.
TAM1897 Q1 20.11Nn’Eggittu nun ci fu rre finu a doppu lu tempu di Nimrodu; nun finu a doppu ca iddu avia usurpatu lu postu e l’auturità di rre. Pirchì, vi ricurdati, quannu Nimrodu lu fici, fu contru a Diu, contru l’idea ca lu pòpulu avia di Diu, e contru a la so canuscenza di iddu. A chiddu tempu lu pòpulu sapia ca, nta chistu, Nimrodu stava pigghiannu lu postu di Diu; e lu so nomu nni indica li pinseri ca eranu allura diffusi supra a chidda azzioni. Nn’Eggittu si purtò avanti lu stissu caminu. Li registri egizziani certificanu ca li primi guvernanti di l’Eggittu eranu li dii, poi vinieru li semidiu, cioè li dii a mità; e doppu chisti vinieru li rè stissi, ca eranu omini.
TAM1897 Q1 20.12Accussì viditi ca nta dda terra la prucedura era identica a chidda di Shinar. N’Eggittu u rè, intenzionalmenti e prufissatamenti, di so parti, stava nto postu di Diu pi lu pòpulu. U pòpulu lu taliava accussì. U suli era Diu; u rè di l’Eggittu era u figghiu dû suli. Iddu era Diu pi lu pòpulu. U pòpulu campava dû so alitu. Iddu era u so alitu di vita. Pigghiàvanu l’anima di iddu. Pi iddi iddu era lu “daturi di vita, simili ô suli eternu.” (Vidi “Empires of the Bible,” cap. 7, par. 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71-83, 96, 102; cap. 14, par. 15, 16.) Accussì, n’Egittu, u rè nun era sulu u rapprisintanti, u vicirè dû diu; era l’incarnazzioni di Diu. A vita di Diu abbitava ntô rè, e vinìa attraversu ô rè ô pòpulu. Accussì u rè era a vita pi lu pòpulu, picchì n’iddu era rapprisintatu lu granni diu onnipirvadenti, lu suli. Nun c’era attributu di Diu ca u rè nun rapprisintava ô pòpulu. Chistu era lu sistema di règnu e di guvernu ntô vecchiu Egittu.
TAM1897 Q1 21.1Ora turnamu a la Calidìa quannu Diu separau la ggièisa dû statu, comu leggimu ntâ lezzioni passata, quannu dissi a Abramu: “Nesci fora dâ tò terra, dâ tò parentela e dâ casa di tò patri, pi jiri nta na terra ca ti mustrerò.” E tènini a menti ca nun fu finu a doppu ca Abràhamu si separau di l’ùrtimu di li sò parenti ca lu Signuri ci mustrò la terra. Abràhamu si separau prima di la sò patria; sicunnu, di la casa di sò patri; e terzu, di li sò parenti. Nun fu finu a doppu ca Lòt trasìu nta la vadduna di Sodoma ca Diu mustrò ad Abràhamu la terra. Ginisi 13:14, 15. Quannu la chiamata di Diu fu fatta a Abramu, e iddu si separau di la so patria — cori e anima e tuttu — e di la casa di so patri, e di tutti i so parenti, e si firmau unni lu Signuri vulia ca iddu stassi, allura lu Signuri ci dissi, «Ora alza l’occhi toi e taliati di dda unni ti trovi a nord, a sud, a est e a uvest; picchì tutta la terra ca viri, a tia la darò, e a la tò semenza pi sempri.» La darò comu prupietà eterna.
TAM1897 Q1 21.2Ora vi dumannu: quannu Diu dissi a Abramu di alzari l’occhi e taliari, vidìu Abramu cchiù di chiddu ca avissi vidutu si avissi alzatu l’occhi senza ca Diu ci l’avissi dittu?
TAM1897 Q1 21.3(Cungrigazioni) Iè.
TAM1897 Q1 21.4Allura iddu vidìu quarchi cosa ca nun avissi pututu vidiri si Diu nun ci avissi dittu di taliari. E quannu Diu ci dissi di alzari l’occhi e taliari, chiddu ca iddu vidìu fu la terra ca Diu ci avìa prumisu. A chiddu tempu Diu ci mustrò la terra prumissa, e chidda era la patria unni lu Signuri l’avìa chiamatu. Nun ci la detti a chiddu tempu, “No, mancu un locu unni pusari lu pede: eppuru prumittìu ca ci l’avissi data comu prupietà, e a la so semenza doppu iddu.” E iddu taliò pi sempri a chidda patria celestiali; chidda patria ca avi na cità cu fundazioni, di cui custrituri e fatturi è Diu. C’era “la prumissa ca iddu avissi a essiri eredi dû munnu;” e Abramu la ricivìu “pi la ghjustìzzia dâ fidi.” Allura, quannu Diu dissi a Abramu di taliari a idda, e ca l’avissi a dari a iddu e â so semenza comu pussissioni eterna, chi vidìu? U munnu?
TAM1897 Q1 21.5(Vuci) Iddu vidìu lu munnu ca avìa a veniri.
TAM1897 Q1 21.6E chiddu è lu paisi ca appartinìa a iddu di dda vota ‘n poi. “E si siti di Cristu, allura siti semenza di Abrahàm, e eredi secunnu a prumissa.” E chiddu è u vostru paisi, e u me’. E oh! a pinsari quali idei stritti, quali idei cumplitamenti indegni unu havi quannu si cuntenta di n’autru paisi, o avi inclinazioni pi n’autru paisi, o avi quarchi affettu pi n’autru paisi. Comu pò unu fari accussì, quannu havi l’occhi puntati supra chiddu paisi ca Diu ci ha mustratu, e versu cui iddu lu chiama!
TAM1897 Q1 21.7Abramu murìu. Isàccu campau e murìu. Giacòbu e la sò famigghia foru purtati n’Egittu, comu lu Signuri avìa dittu a Abramu: “La tò semenza sarà straniera nta na terra ca nun è a iddi,” e chidda era l’Egittu. Ora pinsati beni. Nun ti scurdari di sta frasi ca lu Signuri ni duna riguardu a l’Eggittu, picchì chista sarà utili pi li lezioni ca vennu. La terra unni avìanu a essiri forestieri e sirviri lu Signuri, era l’Eggittu. Stetteru ddà pi centinaia d’anni—nta na terra ca nun era la so’. E arricurdati ca era l’Eggittu ca avemu discrivutu, unni lu rè era ‘n postu di Diu, e era Diu pi lu pòpulu.
TAM1897 Q1 21.8Dàmmuni n’occhiata a sta chiesa pi n’attimu, e videmu chi facìa lu Signuri cu idda. Stasira avemu na mappa davanti ca ni mustra lu paisi. Eccu la Caldea unni Abram fu chiamatu; e iddu si nni jiu ccà a Mesopotamia, a Harran, unni murìu so patri. Lì fu separatu di la casa di so patri, e poi trasìu nta la terra unni si separau di Lot.
TAM1897 Q1 21.9Mentri Abram era nta sta terra, si fici storia, cu li nazioni di l’Est ca cunquistaru versu l’ovest, finu a li cunfini di l’Eggittu. Ma quannu Israele jiu in Egittu, o un pocu prima di chiddu tempu, l’Imperu Egizzianu si stinnìa supra tuttu stu paisi di l’Est. Si stinnìa pi tuttu l’Eggittu, scinnìa finu a l’Etiopia, cumprinnìa tutti li cunfini sud e uvest di l’Asia Minuri finu a l’Armenia, l’Assiria e Shinar; accussì ca l’Imperu Egizziu cuprìa tutta la riggiuni est, lu munnu canusciutu a chidda epuca. L’Imperu Egizziu, a so epuca, era universali quantu chiddu Rumanu fu a la so epuca, o quantu chiddi di l’àutri nazioni ca vinieru dopu.
TAM1897 Q1 21.10Ora, mentri la storia si facìa di l’Orienti, e li rè di sti paisi cunquistàvanu tutta la riggiuni uccidintali, finu ê cunfini di l’Eggittu, Diu stabbilìu la so Chiesa ntâ terra di Canaan pi mantèniri vivu lu canuscimentu dû veru Diu tra li nazioni ca passàvanu e ripassàvanu di ddà. E quannu lu rreggnu d’Eggittu si stinnìa pi tuttu stu paisi, e la sede di l’imperu dû munnu era la capitali stissa di l’Eggittu, Diu purtau lu so pòpulu n’Eggittu, accussì ca l’ambasciaturi e li guvernaturi di tutti li pòpuli, passannu di tutti sti paesi pi la capitali di l’Eggittu, trasìssiru ‘n cuntattu cu lu pòpulu di Diu.
TAM1897 Q1 21.11N’Egittu lu Signuri piantau lu so pòpulu nta Gosen, nta la strata trà sti nazioni pagani e la capitali di l’Egittu, accussì lu pòpulu, li so ambasciaturi e li guvernaturi, passassiru pi Gosen, la terra unni campava lu pòpulu di Diu, e fussi attirata la so attenzioni versu lu veru Diu.
TAM1897 Q1 22.1Anchi in Egittu Giuseppi era vicinu ô tronu, accussì l’ambasciaturi ca trasìanu n’Egittu avìanu a ncontrari Giuseppi, ca ci dava la canuscenza dû veru Diu. Doppu ca Giuseppi murìu, la canuscenza di Giuseppi e la sò influenza ristaru nta la capitali d’Egittu finu a Muisè. Allura Muisè era ntô palazzu e vicinu ô tronu. Nun sulu vicinu comu era statu Giuseppi; ma Muisè stava supra ô primu scalinu dû tronu, picchì era figghiu dâ figghia dû Farauni. A figghia di Farauni era a mugghieri di Farauni; e Mosè, essennu figghiu di la figghia di Farauni, era eredi dû tronu doppiamenti legittimu. Si a mugghieri di Farauni nun fussi stata a so figghia, u so primu figghiu aduttatu avissi statu eredi dû tronu. Ancora, si Farauni avissi avutu n’autra mugghieri e nuddu autru figghiu, a so figghia avissi statu eredi dû tronu. Ma quannu a figghia di Farauni era puru a mugghieri di Farauni, allura u so figghiu aduttatu era eredi dû tronu a duppiu titulu. Nun c’era nuddu ca putìa cuntrastari u so dirittu di eredi ô tronu di l’Eggittu, ca allura era u tronu dû munnu.
TAM1897 Q1 22.2A chiddu tempu u rè di l’Eggittu avìa circa ottanta anni, accussì ca c’era sulu un picca di tempu tra Mosè e u so postu giustu duppiu supra u tronu, e a pussissioni di tutta a putenza di l’Imperu Egizzianu ca cuprìa u munnu. E a chiddu stissu tempu, si avvicinava puru lu tempu dâ prumissa ca Diu avia giuratu a Abràhamu, e Mosè ci cridia, e pi chissu rifiutau di propositu e cumplitamenti lu tronu e tuttu lu putiri e la glòria di l’Eggittu—iddu «rifiutau di èssiri chiamatu figghiu dâ figghia di Farauni».
TAM1897 Q1 22.3Mosè cridìu ca s’avvicinava lu tempu dâ prumissa ca Diu avìa giuratu a Abrahàm. E, a propositu, avissimu a decidiri megghiu si ci cridemu; picchì, si semu sicuri ca ci cridemu, vidremu cchiù ntâ cridenza di Mosè. Varda Atti 7:17:—
TAM1897 Q1 22.4Quannu u tempu dâ prumissa, ca Diu avia giuratu a Abrahàm, s’avvicinava, u pòpulu criscìu e si multiplicò n’Egittu.
TAM1897 Q1 22.5Quannu Mosè nascìu, Farauni pinsau di distrùggiri u pòpulu, accussì nun si multiplicassiru e nun addivintassiru accussì putenti da putiri nesciri dâ terra. U puntu è ca l’Egittu nun avìa sulu li Giudei comu pòpulu stranieru, ma avìa na multitudini di genti straniere,—prigiuneri ca eranu stati purtati di àutri paisi n’Egittu. Accussì a chiddu tempu c’era circa un terzu dâ pupulazzioni di l’Egittu ca eranu stranieri. La parola ebraica ca significa “si multiplicaru” indica ca iddi “s’affullaru” comu api o pisci. Quannu Farauni vidìu ca u pòpulu si multiplicava tantu abbundanti, e ca u paisi era già chinu di straneri, si spaventò ca iddi pigghiassiru a terra e si ribillassiru pi nesciri dâ terra.
TAM1897 Q1 22.6N’autra cosa ca purtau a chistu fu ca, mentri Israele era n’Egittu; mentri l’Imperu Egizzianu cuprìa tuttu l’Orienti, ci fu nu tentativu determinatu dû putiri dû statu pi custringiri tuttu l’imperu a adorari sulu lu suli. Diversi furmi di cultu dû suli si spartiunu pi tuttu l’imperu, ma cu tutta la putenza di l’imperu si pruvau a scanzari ogni forma di cultu dû suli eccettu lu discu nudu dû suli ntô celu, o n’immàggini davanti a iddi di un discu dû suli. Ora, Israele, comu era naturali, nun obbidìu a chiddu edittu. Nun vulìanu adorari lu suli. Stetteru pi la virità di Diu, e chistu era un fattu ca ancora stava nta la menti di stu rè. Fu n’autru rè ca pruvau a mpuniri l’adorazzioni dû suli; ma quannu stu rè arrivau, chistu fattu ristava nta la so menti, e fu la basi supra cui putìa pinsari ca, si stu pòpulu avissi avutu l’uccasioni, avissi pigghiatu la guida pi nesciri dû paisi.
TAM1897 Q1 22.7Ora, di chiddu tempu, u registru nun è sulu ca “u pòpulu criscìu e si multiplicò”, ma puru ca “u tempu dâ prumissa s’avvicinava, chidda ca Diu avìa giuratu a Abraamu”. Chi prumissa avìa giuratu Diu a Abraamu? Chi era a prumissa di Diu a Abraamu?—Dàrici a terra ca iddu vidìa. Chi terra era chidda?
TAM1897 Q1 22.8(Vuci) U munnu.
TAM1897 Q1 22.9Chi munnu?
TAM1897 Q1 22.10U munnu ca veni.
TAM1897 Q1 22.11Chistu è la parola di Stìfanu: “Lu tempu dâ prumissa s’avvicinava, ca Diu avia giuratu a Abràhamu.” È accussì? Ci cridi? Cridi ca u tempu era vicinu pi Diu pi dari a terra a Abramu ca ci avia mustratu? Dici: «A Abramu». Autri ci sarianu, ma era pi Abramu. Nun quarcunu autru senza Abramu; ma Abramu e a so semenza. «Nun dici: E a semenzi, comu di tanti; ma comu di unu, E a la to semenza, ca è Cristu».
TAM1897 Q1 22.12Allura, era vicinu u tempu dâ prumissa, quannu Diu avissi a dari a Abramu e a Cristu chidda terra ca Diu avia mustratu a Abramu? Un ti dumannu si ci hai mai pinsatu prima o no. Ti dumannu si cridi a chiddu ca dici. Un vogghiu pruvari a spiegarlu. Nun c’è bisognu di spiegarlu quannu ci cridemu na vota, picchì dici accussì. Sapiti bonu, senza mancu rifiriri ê versi, di la vostra canuscenza dâ Bibbia, ca Diu fici sta prumissa ogni vota a Abramu e â so semenza. Mai â semenza senza Abramu. Mai ad Abramu senza la semenza,—e «nun a semenzi», ma â to semenza. Allura, quannu u tempu dâ prumissa s’avvicinò pi dari chiddu ad Abramu, a cu autru vinni?—A Cristu. Comu avia a ghjunghiri ad Abramu?—Attraversu Cristu.
TAM1897 Q1 22.13S. H. Lane.—Quannu la prumissa fu ripetuta a Isàacu e Giacòbu, nun era lu stissu linguaggiu?
TAM1897 Q1 22.14Sì. Era sempri la stissa.
TAM1897 Q1 22.15S. H. Lane.—Allura la quistioni saria: Abrahamu avia nicissariamenti a essiri ddà pi adempiri la dichjarazzioni di Stìfanu?
TAM1897 Q1 23.1Sì, picchì dici sempri: «A tia e â tò semenza». Ma poi vennu àutri versi ca lu cunfermanu.
TAM1897 Q1 23.2Ora sulu na parola. Giacobbe murìu n’Eggittu, fu purtatu nta la terra e fu tumulatu ddà. Giuseppi murìu n’Eggittu, ma dissìu: “Nun mi tumulatìti; mancu nta la terra”. Giuseppi nun vulìa ca lu purtassiru nta la Palestina unni fu purtatu Giacobbe e tumulatu. Giuseppi dissìu: “Diu vi visitarrà”. Teni u me cadaviri, e quannu Diu vi visita, purtatimi fora cu vui. Purtati fora puru i me ossa. E accussì ficeru. E quannu avìanu a arrivari nta la terra, chi terra era chidda ca Diu avia prumisu a Abrahàm?
TAM1897 Q1 23.3(Congregazzioni) U munnu ca veni.
TAM1897 Q1 23.4Nun viditi ca Giuseppe nun s’aspittava mai d’essiri sepultatu ‘n stu munnu?
TAM1897 Q1 23.5Talìa chistu n’autra manera. La parola è ca “u tempu dâ prumissa si avvicinava, chiddu ca Diu avia giuratu a Abramu.” Diu avia giuratu di dari a Abramu la terra ca ci mustrò, comu pussissioni eterna. Ma Abramu ora era mortu, e avia statu mortu pi centinaia di anni. Comu, allura, putia Diu dari la terra a Abramu quannu iddu era mortu? Chiaramenti nun putia. Allura, comu Diu avia giuratu di dari la terra a Abrahamu; comu u tempu era oramai vicinu a chiddu ca Diu avia giuratu a Abrahamu; e comu Abrahamu era oramai mortu, è certu ca la terra nun putìa èssiri data a Abrahamu mentri era mortu; e è ugualmenti certu ca u tempu era vicinu quannu Abrahamu avissi a risuscitari di morti, accussì Diu putissi dari a iddu la terra ca avia giuratu di dari comu prupietà eterna. Allura, di chistu, nun viditi pirchì Giuseppe nun vulìa ca u so corpu fussi tumulatu—mancu nta la terra di Canaan, comu fu pi Giacobbe? A virità è ca Giuseppe cridia ca era vicinu u tempu ca Diu avia giuratu a Abramu di dari la terra, e Giuseppe s’aspittava di trasiri n’eredità cu Abramu.
TAM1897 Q1 23.6(Vuci) Nun si rifirisci chidda prumissa a chidda ca Diu fici a Abràhamu, comu si dici ntô quindicesimu capitulu di Ginnisi?
TAM1897 Q1 23.7Sì, è propriu chissu, ringraziu a Diu. Allura, Giuseppe murìu, fu imbalsamatu n’Egittu, e fu misu nta na cassa, e quannu Israele niscìu di l’Egittu, l’ossa di Giuseppe foru purtati cu iddi pi quaranta anni ntô disertu; e pi tuttu chissu tempu, u corpu di Giuseppe stava cu iddi, davanti a l’occhi soi, jornu e notti, e fu na ripròva a la so incredulità.
TAM1897 Q1 23.8Assai genti, haiu scupertu, quannu legginu chiddu versu dû discursu di Stìfanu, lu spieganu in un modu, n’autru, e ancora n’autru, inveci di crìdiri a chiddu ca dici, inveci di taliari a prumissa ca Diu fici a Abràhamu, e ca giurau a Abràhamu di dari la terra ca ci mustrau. Ma nun siti d’accordu ca la terra ca Diu mustrau a Abramu era lu munnu, e nun stu munnu, ma chiddu ca avissi a veniri? Chidda è la patria ca Diu giurau di dari a iddu; e chidda è la patria ca iddu aspittava. Chidda è la patria ca avia na cità ca iddu aspittava, di cui custrituri e fatturi è Diu. E nun pinsava mancu a n’uccasioni pi turnari a l’autra patria, di unni era vinutu fora.
TAM1897 Q1 23.9Sempri la giuramentu di Diu era di dari chidda terra a Abramu e a so semenza. Nun ci mittiti “semi” quannu Diu l’ha strappatu; nun ci mittiti un “s” quannu Diu l’ha livatu. “Iddu nun dici, E a semi, comu di tanti; ma comu di unu, E a to semenza, ca è Cristu.” C’eranu assai di iddi, chistu è veru. Tri miliuna niscieru di l’Eggittu, ma chisti nun su chiddi di cui Diu parrava quannu dissi: “A tia, e a to semenza,” ca era “comu di unu,” e “ca è Cristu.” Lu viditi? Nun lassati ca la moltitudini di Israele trasissi nta la vostra menti quannu liggiti li palori: “A tia, e a to semenza.” Quannu Diu leva l’“s”, nun ni è permissu di mittilla ddà mancu pi pinsamentu. Cu era la semenza?—Cristu. Quannu iddu dici: “A tia, e a to semenza,” tu e iu nun avemu a leggiri chistu in nudda àutra manera si non comu a tia e Cristu. Nun ci lu putemu mancu mettiri ntô nostru pinsamentu. Cu era lu semenza?—Cristu. Quannu iddu dici: «A tia, e â tò semenza», tu e iu nun avemu a leggiri chistu n’autra manera, si nun «A tia e a Cristu lu darò, pi na pussissioni eterna». Nun ci putemu mettiri nuddu àutru ca Cristu, eccettu attraversu Cristu. A tia e a Cristu lu darò.
TAM1897 Q1 23.10Stefanu dici ca “u tempu dâ prumissa si avvicinava, chiddu ca Diu avia giuratu a Abraamu.” Stefanu l’ha pigghiatu dâ Bibbia. Vogghiu ca viditi ca chiddu nun era n’ispirazzioni particulari dû Spiritu Santu data a Stefanu propriu allura, ma era già tuttu nta la Bibbia prima, e u Spiritu Santu lu detti a chisti àutri attraversu Stefanu, facennu veniri a menti so’ li cosi ca avia già lettu nta la Bibbia. Pì favuri, virati ô sestu capitulu di l’Esodo. Chistu è accussì chiaru ntâ scrittura ca nun c’è pussibilità di spiegarlu via. Chistu è lu tempu di la libbirazzioni di Israele, e lu Signuri lu facissi. Esodo 6:1-5:—
TAM1897 Q1 23.11Allura lu Signuri dissi a Mosè: «Ora virrai chiddu ca fazzu a Farauni: pirchì cu manu forti li lassarà iri, e cu manu forti li scacciarà dâ so terra». E Diu parrò cu Mosè e ci dissi: «Iu sugnu lu Signuri: e mi manifestai a Abraamu, a Isàacu e a Giacobu cu lu nomu di Diu Onnipotenti, ma cu lu me nomu di Iehova nun eru canusciutu a iddi». E haju puru stabilutu u me pattu cu iddi, pi dari a iddi a terra di Canaan, a terra di lu so pilligrinaggiu, unni eranu forestieri. E haju puru sintutu lu gemitu di li figghi di Israele, ca l’Egizziani tinunu ‘n schiavitù; e mi sugnu arricurdatu di lu me pattu.
TAM1897 Q1 23.12Chi era lu so pattu?—Dàrici la terra. Chi rapprisintava la terra? Chi era?—La terra, lu munnu, ca lu Signuri mustrò a Abramu, e giurò di dàrila a iddu comu prupietà eterna.
TAM1897 Q1 24.1(Vuci) U munnu ca veni.
TAM1897 Q1 24.2Ora iddu dici: «M’haju arricurdatu dû me pattu». Chi significava chistu? «M’haju arricurdatu dû me pattu». L’avìa scurdatu?—No; ma ca ora era ghjunutu lu mumentu di fari chiddu ca avìa prumissu. Vi ricurdati ca ntô diciottèsimu capitulu di l’Apucalìpsi si dici:—
TAM1897 Q1 24.3E sentii n’autra vuci dû celu ca dicìa: “Niscìti di dda cità, pupulu miu, accussì nun participati ê soi piccati e nun riceviti ê soi piaghi. Pirchì i soi piccati hannu raggiuntu u celu, e Diu si nni ha arricurdatu dê soi iniquitati. Ripagàtila comu idda v’ha ripagatu, e datici doppia doppia secunnu ê soi òpiri: nta la tazza ca idda ha chinu, chinuicci doppia. Quantu si gluriau e campau ‘n lussu, tantu datici tortura e duluri: picchì dici ‘nto so cori: “Sugnu na riggina, nun sugnu vidova e nun vidu duluri.” Pirciò i so piaghi vennunu ‘n jornu sulu: morti, lutto e fami; e sarà tutta brusgiata di focu: picchì forti è lu Signuri Diu ca la giudica.
TAM1897 Q1 24.4Quannu Diu si ricurdau di li sò iniquitati, era ghjunutu lu tempu di ghjudicalla. Quannu si ricurdau dû sò pattu, chi tempu era chiddu ca era ghjunutu?—Era ghjunutu lu tempu di adempiri lu giuramentu. Ma chi era lu pattu cu Abramu, Isaccu e Giacobu?—Era di dari a iddi chidda terra comu pussissioni eterna, e di dari a iddi e â sò semenza. Cu era la semenza?—Cristu.
TAM1897 Q1 24.5Dici allura a li figghi d’Israele: Iu sugnu lu Signuri, e vi purtaraghju fora di sutta li carichi di l’Egizziani, e vi libbiraraghju di la so schiavitù, e vi riscattaraghju cu un bracciu stisu e cu granni ghjudizzi: e vi pigghiu pi me’ pupulu, e sarò Diu pi vui: e sapiti ca sugnu lu Signuri, lu vostru Diu, ca vi nni libbera di sutta li carichi di l’Egizzii.
TAM1897 Q1 24.6Si Israele avissi cridutu chissu, avissiru mai avutu bisognu di trasiri nta chiddu pattu a Sinai? Prima ca partissi cu iddi di l’Eggittu, iddu dissi: “Iu sarò u vostru Diu, e vui sariti u me’ pòpulu. Sapiti ca sugnu u Signuri.”
TAM1897 Q1 24.7E vi purtarò nta la terra, di cui giurai di dari a Abraamu, a Isaccu e a Giacobu: e vi la darò in eredità: Iu sugnu lu Signuri.
TAM1897 Q1 24.8“U tempu dâ prumissa s’avvicinava, chidda ca Diu avia giuratu a Abràhamu.” Ti purtarò nta la terra ca ti giuru di dari. Chi è dda prumissa, allura? In quali terra Diu vulìa purtari Israele? Chi terra c’era pi iddi?—U munnu ca veni. Ora nun pruvati a spiegari tuttu chistu. Nun haiu spiegazioni pi chistu. C’è chiddu ca dici la parola, e ci cridu. Nun ci voli spiegazioni. Ci voli sulu cridiri. No, nun pruvari mancu a spiegarillu a tia stissu. Si è novu pi tia, si hai avutu autri idei supra chistu, nun pruvari a cunzari chisti cu chistu. Lassali tutti iri, e taliari chiddu ca dici chistu.
TAM1897 Q1 24.9Ancora ti dumannu. Chi terra giurau Diu di dari a Abramu, Isaccu e Giacobu?
TAM1897 Q1 24.10(Cungrigazioni) U munnu ca veni.
TAM1897 Q1 24.11Ristati fermu a chistu? Aviti cunzentiatu pocu fa ca chistu era giustu. Nun tornamu arreri ora pi l’anima nostra.
TAM1897 Q1 24.12(Vuci) A redenzioni avissi vinutu pi iddi?
TAM1897 Q1 24.13Sì; la redenzioni avissi vinutu a iddi. La redenzioni avissi vinutu pi lu munnu. Tuttu chiddu avissi vinutu. Ma avissi vinutu in modu diversu di comu vinni. U munnu avissi avutu n’esperienza diversa di chidda ca ha avutu. Ci sbagghiamu quannu taliamu a l’esperienza ca iddi avianu e pinsamu ca chiddu era chiddu pi cui Diu li chiamava. Iddi avianu chidda spirienza spavintusa picchì nun cridderu a chiddu pi cui Diu li chiamava. E, frati, si tu e iu oji taliamu chisti cosi ca foru misi davanti a Israele allura, comu iddi li taliaru, faremu ora comu Israele fici allura. Israele nun vidìu allura chiddu ca Diu avìa pi iddi, e pi chissu nun ottinìu chiddu ca avìa pi iddi. Ora, si tu e iu nun videmu cchiù nti chissi cosi di quantu n’Israele vidìu, nun ottiniremu cchiù di quantu n’Israele ottinìu. Comu di sicuru guardamu chissi cosi comu n’Israele facìa, facemu oggi comu n’Israele facìa allura.
TAM1897 Q1 24.14A nuatri fu pridicatu lu Vangelu, comu puru a iddi; ma la parola pridicata nun ci prufittau, pirchì nun era mischiata cu la fidi nta cu l’ascoltava. Avemu allura a timiri, ca, essennu lassata a nuatri na prumissa di trasiri ntô so riposu, unu di vui pari ca ci resta arreri.
TAM1897 Q1 24.15Ci prufitterà ora chistu, essennu mischiatu cu la fidi ‘ntra nuatri ca l’ascutamu? Diu nun vò ca l’esperienza di Israele si ripeti ‘ntra nuatri. Chistu è misu davanti a nuatri accussì putemu scappari.
TAM1897 Q1 24.16Videmu chiddu ca iddi nun vireru pirchì nun cridetteru a Diu. Videmu chiddu ca Diu avia pi iddi, e pigghiamulu, inveci di taliari i cosi comu ficeru iddi, e mancari di pigghiarlu comu ficeru iddi.
TAM1897 Q1 24.17Volta ô quindicesimu capitulu di l’Esodo, e lu trovi scrittu chiaramenti. Quannu Israele niscìu di l’Eggittu e trasìu attraversu lu Mari Russu, ci sunnu sti palori ô versu tredici:—
TAM1897 Q1 24.18Tu, nta la tò misiricòrdia, hai menatu fora lu pòpulu ca hai riscattatu: l’hai guidatu cu la tò forza finu a la tò abbitazioni santa.
TAM1897 Q1 24.19Stu capitulu è la canzuna di Mosè. Chiddi ca stannu supra lu Munti Sion, e ottèninu la vitoria supra la bestia e supra la sò immàggini e lu nùmmaru dû sò nomu, cantanu la canzuna di Mosè. Nun è na canzuna ispirata a chidda. Nun è na canzuna simili. Ma iddi cantanu la canzuna di Mosè. Chiddu quindicesimu capitulu di l’Esòdu è la nostra canzuna.
TAM1897 Q1 24.20Unni Diu pinsava di purtalli?—A so “abitazioni santa”. Unni era chista abitazioni santa?
TAM1897 Q1 24.21(Congregazzioni) “Na cità ca havi fundazzioni, di cui custrituri e fatturi è Diu.”
TAM1897 Q1 24.22Ancora. “U pòpulu sentirà, e avrà paura: lu duluri pigghiarà li abbitanti di Palestina.”
TAM1897 Q1 24.23E. J. Waggoner.—Accussì fu.
TAM1897 Q1 24.24Naturalmenti ca succidìu. Quannu arrivaru a dda fruntiera, i duci di Edom si maravigghiaru. “Li genti putenti di Moab sarannu pigghiati dû trimuri; tutti l’abbitanti di Canaan si squagghiarannu.” Chi avia a succediri a l’abbitanti?
TAM1897 Q1 25.1(Vuci) Avìanu a sciogghiri.
TAM1897 Q1 25.2E. J. Waggoner.—L’avìanu già fattu.
TAM1897 Q1 25.3Appena arrivaru ddà, Israele dumannò: «Ni lassati passari pi la vostra terra?» Chi rispunniru?—«No, signuri». Nun ci fu permissu di mettiri pede nta la so terra. Ma si avissiru fattu drittu di lu Mari Russu finu a li cunfini di Edom, tutta Edom si sarìa firmata sbalurduta finu a quannu nun avissiru passatu. O Israele, mancu ora ha caputu chi cosa Israele ddà persu. Fratelli, quannu scopriremu chiddu ca Israele ddà persu, chistu ni darà n’ispirazzioni ca purterà la putenza di Diu, e ci crideremu.
TAM1897 Q1 25.4Timuri e spaventu caderannu supra iddi; pi la grannizza dû tò bracciu ristanu immobili comu na petra; finu a quannu u tò pòpulu passa, o Signuri, finu a quannu passa u pòpulu ca hai accattatu.
TAM1897 Q1 25.5Chi havi a fari cu iddi? “Li purtarai dintra, e li piantarai supra lu munti di la tò eredità.” Di cu eredità?—Di lu Signuri. Ma “Diu, ca nta diversi tempi e in diversi modi parrò nta li tempi passati cu li patri pi menzu di li prufeti, nti sti urtimi jorna nni parrò pi menzu di lu so Figghiu, ca iddu appunò eredi di tutti li cosi.” Cu guidava Israele?—Diu. Unni?—“La tò eredità;” nun la nostra—la tò. “E si siti di Cristu, allura siti semenza di Abramu, e eredi secunnu la prumissa.” “La tò eredità, o Signuri.” Ma nun è tuttu. “Ci li purtarai e ci li piantarai supra lu munti di la tò eredità, ntô locu, o Signuri, ca tu hai fattu pi stari.” Chistu nun è tuttu. “Ntô Santuariu, o Signuri, ca li tò mani hannu stabbilutu.” Chi santuariu è chiddu ca li mani dû Signuri hannu stabbilutu?
TAM1897 Q1 25.6(Vuci) U veru santuariu.
TAM1897 Q1 25.7Certu ca è accussì. “Di chiddu ca avemu dittu, chistu è lu riassuntu: Avemu un gran sacerdoti accussì, ca si assittau a la dritta dû tronu dâ Maestà nnô celu; ministru dû santuarìu e dû veru tabernàculu, ca lu Signuri stissu stinnìu, e nun l’omu.” Chistu è lu riassuntu dâ nostra chiacchierata di stasira, nun è accussì? È ddà unni Diu vulìa purtari Israele. Ma iddi nun vidìanu. Capisci? È ddà unni iddu voli purtari a nuatri.
TAM1897 Q1 25.8Viri ca chiddu è unni Diu vulìa purtari Israele allura? Si lu viri, allura sarai prontu pi jiri a lu locu ca Israele mancau. Ma si pensi ca chiddu era quarchi santuariu terrenu ca l’omu fici, chiddu è tuttu chiddu ca Israele vidìu, e chiddu è tuttu chiddu ca vidirai puru tu. E Israele nun trasìu nta la terra, e mancu tu nun ci trasirai. Avemu a viriri cchiù di chiddu ca Israele vidìu, sinnò nun nni jiremu mai cchiù luntanu di quantu Israele arrivau. Ma picchì Israele nun vidìu cchiù di chiddu ca vidìu?—Nun cridìu. Ma tu e iu avemu a crìdiri ora chiddu ca Israele nun cridìu allura, sinnò nun riciviremu mai chiddu ca Israele persu. Ma si cridemu chiddu ca Israele nun cridìu, allura saremu purtati nta l’eredità unni Israele nun fu purtatu, nto tabernàculu unni Israele nun trasìu, nta l’abbitazioni santa di Diu, nta la cità ca havi fundazioni, di cui custrutturi e fatturi è Diu.
TAM1897 Q1 25.9Versu diciottu: “U Signuri rignarà pi sempri e pi sempri.” Iddu voli rignari supra iddi stissu; nun cchiù Farauni; nun cchiù Nimrod; nun cchiù di sti idolatri; nun cchiù di sti genti ribeddi. Diu vulìa purtari Israele nta la terra biniditta, e rignari supra iddi ddà pi sempri, ma iddi nun lu sapìanu. O chi si perseru pirchì nun cridìanu ô Signuri! O chi avemu persu tutti sti anni! Pirchì, comu vi leggirò dumani sira, ci sarìamu stati già di tempu, si avissimu sulu cridutu ô Signuri. Diu lu dici, e accussì è. Nun avemu nenti a fari nta stu tabernàculu stasira. Nenti affari ccà, pi dirittu, picchì nun avemu affari ntô munnu. Essennu però ntô munnu, chistu è lu postu pi nuatri. Ma nun avissimu a stari ntô munnu pi nenti. Avissimu avutu a trasiri ntô regnu di Diu già di tempu. Chistu è un fattu, frati. C’è cchiù ntâ Bibbia di quantu putissimu tirari fora n’autra ura ccà, sulu supra stu pinzamentu.
TAM1897 Q1 25.10Ora Mosè cridia tuttu chistu. Cridia ca u tempu pi l’adempimentu dâ prumissa era vicinu. Ma avia prestu a pigghiari u tronu d’Eggittu. Avia a essiri rè. Avia a guvernari; avia a aviri un ufficiu cchiù àutu di chiddu di sindacu o scrivu di qualunqui cità. Avia a guvernari non sulu un regnu, ma un imperu; l’imperu dû munnu, e chistu era u so dirittu. Pi un dirittu duppiu appartiniva a iddu. Nun avia bisognu di candidàrisi. Ci avia a cadiri ‘n manu, e nuddu putìa cuntrastari u so dirittu. Era sulu un passu pi lu tronu; bastava ca stu Farauni murissi, e avia quasi cent’anni. Allura stu Mosè addivintassi rè du munnu, picchì l’Imperu Egizzianu era mundiali.
TAM1897 Q1 25.11Anchi Israele stava passannu un mumentu difficili allura. Israele era opprissu, perseguitatu e custrittu a travagghiari nti li fornaci di mattoni. Mosè putìa diri: Ora u nostru pòpulu è opprissu; è perseguitatu; soffri pi la causa di Diu; ma nun sarà pi assai tempu, picchì Farauni avi quasi cent’anni e nun pò campà assai cchiù. Allura purtarò na riforma. Metterò a postu stu guvernu. Guvernarò giustamenti. Nun comu sti Farauni malvagi. Cridu ‘n Diu. Sugnu cristianu, e propriu pi chissu sugnu cchiù qualificatu pi guvernari. E iddu nun sulu avissi pututu livari li so carichi, ma puru avissi pututu dari a iddi uffici e guvernari lu munnu cu lu pòpulu di Diu. Nun era aperta la strata? Era sulu un passu finu ô tronu, e chissu passu avissi a essiri prestu fattu. Ma videmu chiddu ca fici chissu cristianu nta tali circustanzi. Girati a l’undicesimu capitulu di l’Ebrei. Taliallu cu cura, leggilu attentamenti, e viri chiddu ca dici. U vintiquattru versu:—
TAM1897 Q1 26.1Pi la fidi, Mosè, quannu addivintau granni, rifiutau di èssiri chiamatu figghiu dâ figghia di Farauni.
TAM1897 Q1 26.2Chi significava rifiutàrisi di èssiri chiamatu figghiu dâ figghia di Farauni?—Rifiutàrisi di èssiri rè. C’era lu tronu. Ci vulìa sulu un passu pi arrivarici. Ma inveci di fari chissu passu e assittàrisi supra lu tronu, iddu si nni calau. Girau la spadda a lu tronu di l’Eggittu, e a tutti li tesori e li piaciri di l’Eggittu, e virau la facci versu n’autra terra; picchì era ghjunutu lu mumentu unni Diu avissi a chiamari lu so pòpulu fora di dda terra pi purtallu nta sta terra nova. Mosè cridìa in Gesù Cristu, e pi chissu cridìa ntâ separazioni tra Chiesa e Statu. Pi chissu si separau dû Statu e stau cu tuttu lu cori cu la Chiesa. Diu lu chiamau fora di stu paisi, comu avia chiamatu so patri Abramu fora di so paisi a l’iniziu. Ma nun è tuttu. Ascutati: “Scigghiannu cchiù prestu di suffriri afflizioni cu lu pòpulu di Diu, ca di gudiri di li piaciri di l’Eggittu pi un pocu tempu?”
TAM1897 Q1 26.3(Congregazzioni) Peccatu.
TAM1897 Q1 26.4Peccatu? Era eredi dû tronu. Chi era, allura, pi iddu pinsari ô tronu d’Eggittu, ô putiri e ê piaciri dû munnu, e dê guverni dû munnu? Chi era?—Peccatu. Dicia accussì?
TAM1897 Q1 26.5(Vuci) Sì.
TAM1897 Q1 26.6Ci cridi?
TAM1897 Q1 26.7(Vuci) Sì.
TAM1897 Q1 26.8Era peccatu pi Israele allura?
TAM1897 Q1 26.9(Vuci) Sì.
TAM1897 Q1 26.10Chi è ora?
TAM1897 Q1 26.11(Vuci) Peccatu.
TAM1897 Q1 26.12Fratelli, ci sunnu certi cosi nta la Bibbia ca avemu a pinsari. “Scigghiennu cchiù a suffriri afflizioni cu lu pòpulu di Diu, ca a gudiri pi un pocu li piaciri dû peccatu.” Ma nun ti scurdari ca li piaciri a cui si rifirisci ccà — li piaciri dû peccatu — sunnu veramenti li piaciri di l’Eggittu; li piaciri di essiri rè di l’Eggittu, di tiniri carica ntô guvernu terrenu, di cumannari àutri genti. Tuttu chistu avissi a viniri a iddu pi dirittu di discinnuta ginuina, pi dirittu di eredità. Nun avia bisognu di pruponirisi comu candidatu, o di circari voti. Ci appartiniva di natura. Lu registru dici ca, pi iddu, accittari e gudiri di tutti sti piaciri avissi statu comu gudiri di li piaciri dû peccatu. Ma iddu rinunziò a chissu. Picchì? — «Tinennu lu disprezzu di Cristu pi ricchizzi cchiù granni di li tesori di l’Eggittu».
TAM1897 Q1 26.13Unni era Cristu rispettu ô guvernu e ô tronu d’Egittu? Era Cristu unu cu l’Egittu?—No. Putìa Mosè aviri Cristu e ô tronu d’Egittu tutti e dui?
TAM1897 Q1 26.14(Vuci) No.
TAM1897 Q1 26.15Ma lu tronu di l’Eggittu ci cascava ‘n manu cu la stissa naturalità cu cui li frunni cadinu di l’arburi. Nun avia bisognu di faticari pi la carica. Mancu pi farsi nominari.
TAM1897 Q1 26.16A. F. Ballenger.—O puru a fari na petizzioni.
TAM1897 Q1 26.17No. Un avìa mancu bisognu di truvari un rapprisintanti pi prisintari la sò petizzioni ô prisidenti.
TAM1897 Q1 26.18Talìa n’àutra vota a la situazioni. C’era l’Eggittu cu lu so tronu, li so piaciri e li so tesori, ca trasìanu a iddu comu fogghi ca cadunu di l’arburu, senza nuddu sforzu di so parti. Tuttu chiddu ca avia a fari era stari cu li mani ‘ncrucati, finu a quannu lu rè, pi vecchiaia, murissi, e allura tuttu era so’. Eppuru iddu preferiva stari cu Cristu, e suffriri lu so disprezzu, ca stari ddà supra lu tronu di l’Eggittu. E teni particularmenti a menti ca pi stari cu Cristu avia a voltà la schina a lu tronu e a tutti li tesori e li piaciri di l’Eggittu.
TAM1897 Q1 26.19Ora nun diri ca l’haiu misu ieu, ca l’haiu ‘nventatu. Talìa chiddu ca dici la parola, e virrai ca è tuttu ddà. Nun è veru ca c’è?
TAM1897 Q1 26.20(Vuci) Sì.
TAM1897 Q1 26.21Leggemulu n’autra vota, e sarà ora di finiri pi stasira; poi dumani sira studiaremu n’autra vota Israele:—
TAM1897 Q1 26.22Pi la fidi Mosè, quannu addivintau granni, rifiutau d’essiri chiamatu figghiu dâ figghia di Farauni; scegghiannu cchiù di suffriri afflizioni cu lu pòpulu di Diu, ca di gudiri pi un pocu di tempu li piaciri dû peccatu; tinennu lu disprezzu di Cristu comu na ricchizza cchiù granni di li tesori di l’Eggittu: picchì tinìa a menti la ricumpensa dû premiu.
TAM1897 Q1 26.23U tempu dâ prumissa s’avvicinava, chidda ca Diu avia giuratu a Abrahàm pi dari a iddu lu premiu benedittu. Mosè cridìu chistu, e si separau dû statu, voltò la schina ô tronu, scigghiennu lu disprezzu di Cristu inveci di tuttu lu putiri, lu piaciri e la gloria di l’Egittu. E nun ti scurdari ca avìa a voltari la schina a tuttu chistu, pi putiri participari ô disprezzu di Cristu.