Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
06 / 12Sermuni dû 1897

U Primu Granni Cumandamentu

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 D 279.2Sermuni datu marti sira, 2 marzu 1897 Stampatu ntô Bullettinu Ginirali di la Cunferenza, 5 marzu 1897, Vol. 1, N. 16, pp. 279-285.

TAM1897 D 279.3VUI sapiti ca lu Signuri ha dittu di stu tempu e di li pirsuni ca campanu a stu tempu, ca “eccilli chiddi ca rispittanu li cummannamenti di Diu e la fidi di Gesù.” Tu e iu prufissamu giustamenti d’essiri chissu pòpulu, e stamu unni prufissamu ca si pò diri di nuatri dû Signuri, a tuttu l’universu: “Eccu chiddi ca mantenunu li cummannamenti di Diu e la fidi di Gesù.” E sarà nu fattu, nun sulu pirchì iddu lu dici, ma iddu lu dirà pirchì è nu fattu.

TAM1897 D 279.4Chissu testu si applica cumplitamenti a vui e a mia ca semu ccà nta sta casa; e lu Signuri voli ca addiventa un fattu ora e ca ristassi un fattu sempri, accussì ca iddu poi pruclamallu a tuttu lu munnu e a tuttu l’universu senza fini: “Eccu chiddi ca rispittanu li cummannamenti di Diu e la fidi di Gesù.”

TAM1897 D 279.5Chistu è chiddu ca avemu a studiari. Avemu a studiari ‘nta sti lezioni, pi sapiri si osservamu i cummannamenti di Diu o no; accussì ca u Signuri poi diri di nuatri: “Eccu chiddi ca osservanu i cummannamenti di Diu e a fidi di Gesù.”

TAM1897 D 279.6Ppi osservari li cummannamenti di Diu, di sicuru veni prima chiddu ca avemu di sicuru a osservari. E ccà è la so parola: “U primu di tutti li cummannamenti è: Ascutati, o Israele; U Signuri, u nostru Diu, è un Signuri sulu: e amarai u Signuri, tò Diu, cu tuttu u cori tò, e cu tutta l’anima tò, e cu tutta la menti tò, e cu tutta la forza tò: chistu è u primu cummannamentu.”

TAM1897 D 279.7Ora, pò lu Signuri diri di vui e di mia rispettu a chiddu cumannu: “Eccu chiddi ca lu mantenunu”?

TAM1897 D 279.8U Signuri avi tuttu u vostru cori, accussì ca nun aviti cori pi nenti autru ca pi iddu e pi chiddu ca è so?

TAM1897 D 279.9Ha lu Signuri tutta la tò anima, n’amuri devotu, accussì ca nun c’è nuddu sintimentu di ttia ca nun è so’?

TAM1897 D 279.10Apparteni a lu Signuri tutta la tò menti, accussì nun c’è pinzamentu, né funziunamentu, né parti di la tò menti ca nun sia soa — devota ô so sirviziu? Pirchì cu la menti sirvemu ô Signuri nostru Diu. Nun cu na parti, né cu un pezzu, ma cu tutta. Accussì nun hai menti da dedicari o mettiri supra nenti ca nun veni di Diu.

TAM1897 D 279.11È tutta la tò forza soa, accussì nun hai forza unni la poi mettiri si non supra chiddu ca è di Diu e pi lu so sirviziu?

TAM1897 D 279.12Si tuttu chistu è veru pi tia, allura si dici veramenti di tia: «Eccu chiddi ca mantenunu i cummannamenti».

TAM1897 D 279.13“U sicunnu è simili: Amarai u tò prossimu comu a tia stissu.” Quannu l’amuri di Diu è nti li nostri cori, comu ntô primu cumannu, sarà abbastanti facili amari li nostri vicini comu a nuatri stissi.

TAM1897 D 279.14Comu fu mustratu ntô discursu dû Fratellu Kellogg l’àutru jornu, di chiddu picciriddu a Chicago ca si nni jìu a un omu, un perfettu straneru, e ci dissi: “Sai ca tu sì lu peccaturi cchiù granni dû munnu?” E quannu l’omu, surprisatu, dumannò comu putìa essiri chissu, dicennu ca nun avìa mai ammazzatu nuddu, nun avìa mai cumminatu nuddu granni crìminu, u picciriddu ci dissi: “U cchiù granni cumannamentu è: ‘Amarai u Signuri, tò Diu, cu tuttu u tò cori, cu tutta l’anima tò, cu tutta a menti tò e cu tutta a forza tò.’ Tu u fai chissu?” Iddu rispunnìu: “No, nun lu fazzu. Nun pozzu diri di fari chistu pi nenti.” “Bè,” dissi u picciriddu, “chistu è u cchiù granni di li cummannamenti. Stai rumpennu u cchiù granni cummannamentu; allura si tu u cchiù granni peccaturi.” L’omu l’ammittìu e fu purtatu a Diu e a salvezza cumpleta. Chistu è chiaru: comu chistu è u cchiù granni cummannamentu, cu lu rumpi è u cchiù granni peccaturi. Si tu?

TAM1897 D 279.15Tu e iu prufissamu di osservari li cummannamenti di Diu e la fidi di Gesù. Stamu trasgredennu lu primu di tutti li cummannamenti di Diu? Si nun osservamu lu cchiù granni, lu primu di tutti li cummannamenti, allura lu stamu trasgredennu. Si trasgredemu chistu, nun stamu osservannu li cummannamenti; chistu è statu stabilitu. Tu e iu avemu a dicidiri ora, e avemu a dicidiri pi sempri, si sirviremu u Signuri cu tuttu u cori, e cu tutta l’anima, e cu tutta a menti, e cu tutta a forza.

TAM1897 D 279.16È scrittu: «U regnu di Diu è intra vui». U regnu ca è intra nuatri è u regnu di Diu; accussì era quannu l’omu fu criatu, ma u nimicu usurpau u postu di Diu; e u Signuri ristabbilìu l’omu libbiru pi scegghiri si Diu avissi a aviri u so postu ntô so regnu, o si l’usurpaturi avissi a aviri u postu di Diu ntô regnu di Diu. U regnu ca sta ‘ntra vui è dû Signuri. A vostra scelta è di diri si lu Signuri avissi a regnari ddà, o si l’nemicu avissi a regnari ddà. E si nun scegghiiti ca lu Signuri regni ddà, allura scegghiiti ca l’nemicu regni ddà. Tuttu dipenni dâ scelta di l’omu supra cu avissi a regnari.

TAM1897 D 280.1Qualchedunu havi a cumannari. L’omu nun fu criatu pi cumannari a iddu stissu, indipinnenti di Diu. Fu criatu pi essiri iddu stissu cu Diu, e nun po’ essiri iddu stissu senza Diu. L’omu fu criatu pi stari cu Diu. U regnu di Diu era intra iddu. Diu cumannava intra iddu. Ma iddu accuminciau a vuliri fari a so vuluntà siguennu Satana. Ma un omu po’ aviri a so vuluntà sulu siguennu Diu. U regnu di Diu è intra vui. Avemu a scegliri ca Diu pigghiassi u so postu ‘ntra nuatri, ‘ntra u so regnu ‘ntra i nostri cori. Iddu pigghiarà u so postu ddà, e regnarrà ddà quannu avrà u so postu ‘ntra u so regnu.

TAM1897 D 280.2Sapiti ca, riguardu ô regnu di Diu ‘n terra, sarà di mari a mari e dû fiume finu ê fini dâ terra. U regnu di Diu, stu regnu ca avissi a veniri quannu u Signuri veni, sapiti ca avissi a cupriri ogni palmu, ogni particedda di terra ca c’è ‘n stu munnu. Ora u regnu di Diu è intra vui. Chistu regnu ca sta intra vui, unni Diu cumanna — u so cumannu cupri ogni spazziu, ogni particedda di terra ntô vostru cori? È accussì? Chista è a quistioni, e sti quistioni sunnu pi nuatri pi cchiù di un mutivu.

TAM1897 D 280.3Staju sulu leggennu lu cumannu, e attirannu la vostra attenzioni a chiddu ca lu cumannu dici. E chistu accussì ca tu e iu putemu aviri sempri la menti e lu cori aperti a la quistioni: È veru pi nuatri, «Eccu chiddi ca mantenunu li cumanni di Diu e la fidi di Gesù» cu tuttu lu cori, l’anima, la menti e la forza?

TAM1897 D 280.4Chiddu supra cui riposa la tò menti, chiddu ca studia, chiddu a cui travaglia — Diu c’è nta chidda cosa? È pi la gloria di Diu? La ricerca ca stai facennu, li studî ca stai seguennu, tuttu lu pinsamentu dâ tò menti — è pi fari ca l’immàggini di Diu si stampi ddà? È pi truvari Diu cchiù a fonnu ntâ menti? È pi glurificàrulu cchiù? È iddu lu primu e tuttu nta tuttu, nti li tò sforzi ntellettuali? L’ami, lu sirvi cu tutta la menti?

TAM1897 D 280.5E cu tutta la tò forza. U campu ca stai arannu, l’arrai pi Diu? A chianozza ca stai usannu pi lisciari na tavula, la stai usannu pi Diu, accussì ca tuttu chiddu ca ricevi apparteni a Diu e nun è tò? A tò forza è accussì tutta dedicata a Diu ca travagghi pi la causa di Diu unni metti la manu?

TAM1897 D 280.6C’è stata ‘na idea diffusa ca ‘na pirsuna avi a firmari di travagghiari ‘nta la so arti, o ‘nta chiddu ca fa di travagghiu manuali, prima di putiri addivintari un travagghiaturi pi la causa. Assai dicinu: «Vogghiu nisciri di chiddu ca fazzu. Mi piacissi putiri vidiri comu nisciri. Mi piacissi putiri nisciri di stu laboratoriu. Mi piacissi addivintari un travagghiaturi pi la causa.» Si nun sì travagghiaturi dâ causa unni ti trovi, nun sarai travagghiaturi dâ causa quannu arrivi unni voi iri. Si nun sì travagghiaturi dâ causa mentri aratri u campu, nun sarai travagghiaturi dâ causa si pruvassi a prichari ntô pulpitu. Si sì ferraru e ogni jornu a l’incudine — si nun sì travagghiaturi dâ causa accussì a funnu, accussì di cori, cu tuttu lu cori, comu sugnu iu ô pulpitu, allura nun saresti travagghiaturi dâ causa mancu si stessivu distribbuennu volantini ‘n qualchi locu.

TAM1897 D 280.7C’è n’esempiu misi davanti a nuatri di chiddu ca l’umanità pò addivintari; e di chiddu ca ogni cridenti in Gesù avissi a essiri. U Figghiu di Diu vinni ‘n stu munnu pi mustrarici a mia e a tia propriu chiddu ca voli diri osservari i cummannamenti, e comu si fa. E travagghiò a un mestiere pi circa sei voti cchiù tempu di quantu prichiau. Accuminzannu a dodici anni, quannu putìa accuminciari a travagghiari cu Giuseppe ô mestiere di falegname, quannu putìa fari assai cosi — comu un picciriddu di dodici anni pò aiutari assai un falegname. Accussì, accuminciannu a dodici anni, fu battizatu e accuminciau a prichari a circa trenta anni; chistu fa diciott’anni. Chisti anni li travagghiò comu falegname. Di trenta a trenta e tri anni e menzu, li passau ntô ministeru pubblicu, a prichari. Allura capisci ca travagghiò comu falegname quasi sei voti cchiù tempu di quantu prichau.

TAM1897 D 280.8Ora, era iddu giustu Figghiu di Diu chiddi diciott’anni ca travagghiava comu falegname, quantu era nta li tri anni e menzu quannu prichìa? — Sapiti ca iddu lu era. Era iddu lu me’ Salvaturi e lu vostru Salvaturi quannu era ddà a tagghiari na tavula, e a fari na panca e a ci mittiri i peri, — era iddu giustu tantu me’ Salvaturi e vostru Salvaturi allura, quantu quannu era supra a cruci? — Sapiti ca lu era. “Picchì semu sarvati pi la so’ vita.”

TAM1897 D 281.1Nun ti scurdari ca fu a la fini di sti diciott’anni, quannu iddu vinni pi essiri battizatu, e fu battizatu, a l’iniziu di la so ministrazzioni, e a la fini di la so vita di falegname, — fu allura ca Diu dissi: «Chistu è lu me Figghiu caru, in cui mi piaci». Nun era iddu, allura, travagghiaturi pi la causa, chiddi diciott’anni, quantu l’era l’urtimi tri anni e menzu? — Sapiti ca iddu lu fu. Allura, si siti un falegname e un cridenti prufissatu in Gesù Cristu, nun putiti essiri un so seguituri? Nun aviti a essiri un so seguituri e un travagghiaturi pi la causa propriu ddà, tantu veramenti quantu si fussiati ntô pulpitu? Un dicu ca siti obligati a ristari sempri un falegname. Iddu nun ristau. Un dicu ca sarai sempri custrettu a ristari ferraru o agriculturi; ma dicu e nzistu ca mentri si falegname, mentri si ferraru, mentri si agriculturi, hai a essiri travagghiaturi nta la causa tantu veramenti quantu mai sarai, unniunque ti trovi.

TAM1897 D 281.2Accussì Gesù ha mustratu a ognunu di nuatri chi voli diri essiri cristianu, e chi avissi a essiri a nostra vita, a prescindiri di chiddu ca fannu a nostra menti, u nostru cori o i nostri mani. Amava Diu cu tuttu u so cori, tutta a so anima, tutta a so menti e tutta a so forza, quannu era falegname. Quannu tagghiava i tavuli, quannu facìa i tavuli, quannu facìa i porti e li misi a postu, era pi la gloria di Diu. Diu era tuttu pi iddu. Quannu un omu vinni a iddu comu falegname, vidennu lu sulu comu falegname; senza vidillu comu u Salvaturi dû munnu, — quannu un omu vinni a iddu sulu comu falegname, e si assittò cu iddu e dissi: “Vogghiu na tavula fatta. Mi la fai pi mia?” e iddu rispunnìu: “Chi tipu di tavula voi?” e l’omu la discrivìu, e Gesù dissi: “Sì, ti la fazzu;” quannu Gesù avìa fattu la tavula e la purtava supra a so spadda a casa di l’omu, e la trasìu intra la so casa, e la pusau ddà pi l’omu pi usalla — in tutta chidda transazzioni Gesù era cumplitamenti di Diu. Diu era ntra tutti i soi azzioni. Ntra ogni giuntu ca fici nta dda tavula nun c’era crepa, nuddu era cupertu di polvera, nenti era ammucciatu, era na tavula onesta. Era na tavula ca Diu putia appruvari.

TAM1897 D 281.3E quannu fici l’accordu pi fari la tavula, fici un accordu onestu, unu ca Diu putia taliari e diri: “Chistu è un accordu giustu”. Un ci dumannau a l’omu di pagari cchiù di chiddu ca era giustu pi un travagghiu accussì. L’omu ci dissi: “Mi fai na tavula accussì e accussì?”. “Sì”. “Chi ci voi pi chistu? — quantu costa?” Iddu ci facìa i cunti e ci dicìa: “Lu lignami costa tantu, ci vurrà tantu tempu pi farlu, e u me travagghiu vali tantu. Nun cridi? Nun cridi ca u me travagghiu pi tuttu u tempu ca ci vurrà, vali chissu?” E l’omu dicìa: «Iè, sugnu d’accordu. Penzu ca vali tuttu chissu. Chissu è onestu. È n’affari chiaru.» E quannu si pigghiava la tavula ‘n spadda e la purtava ddà e la pusava, l’omu ci pagava chiddu ca s’eranu misi d’accordu, e Diu putìa taliari d’àutu a tutta chidda transazzioni e diri: «Chissu è onestu. È tuttu chiddu ca unu pò fari.»

TAM1897 D 281.4È chissu lu tipu di falegname ca si? Prufissi di essiri cristianu. È chissu lu tipu di travagghiaturi ca si, qualunqui cosa fai?

TAM1897 D 281.5Ami Diu cu tuttu u cori, cu tutta l’anima, cu tutta a menti e cu tutta a forza? Qualunqui cosa ca fai, o ca si chiamatu a fari; qualunqui affari ca fai cu lu tò prossimu, sia paganu o cristianu; è fattu in modu tali ca Diu pò taliari e diri: “Chistu è abbastanti bonu pi lu regnu di Diu”; picchì tuttu lu tò cori, tutta la tò anima, tuttu lu tò pinsamentu, tutta la tò forza ci sunnu, pi la gloria di Diu.

TAM1897 D 281.6Simu custodi dî cummannamenti, o no? Chista è la quistioni. E è tempu ca nni accertamu chistu accussì a funnu ca lu Signuri pò certificari ntô missaggiu ca parra: “Eccu chiddi ca rispèttanu li cummannamenti di Diu.”

TAM1897 D 281.7Ora, putiti vidiri ca stu cumannu cupri tuttu u campu di ogni cosa, e ca nun putemu tuccari mancu un pinzamentu ntô tuttu u regnu dû pinsamentu ca nun trasissi ntô testu cu cui avemu accuminciatu. Allura, avemu a taliari ogni cosa ntô nostru pinsamentu, avemu a taliari ogni cosa a cui a nostra menti è chiamata, â luci di dda scrittura, u primu di tutti i cumanni.

TAM1897 D 281.8Ogni cosa a cui semu chiamati a mittiri la manu, avemu a taliarla a luci di chiddu cchiù granni di tutti li cummannamenti. È na cosa ca, cu timuri di Diu, pozzu intraprènniri cu tuttu lu me cori, l’anima, la menti e la forza? Si nun è accussì, allura vogghiu tuccari? — No. Si è na cosa unni nun pozzu trasiri cu tuttu lu me cori, pinsamentu, anima e forza, e cu Diu, allura chi ci fazzu? Si Diu nun po’ veniri cu mia, allura staju rumpennu li cummannamenti. Nun staju dedicannu tuttu a iddu. Tutta la me forza nun vali nenti si è mpignata in na cosa unni iddu nun po’ trasiri, o nun po’ tuccari o appruvà, o ca nun po’ accittari.

TAM1897 D 282.1Sacciu ca chistu è dirittu, ma chistu è Cristianesimu. È Cristianesimu, e tu e iu nun avemu a cuntennirinni cu na sidicesima parti di nenti ca sia menu di chistu precisamenti. Nun ni putemu cunzari mancu pi l’umbra di n’attimu, di nenti di stu munnu ca nun sia chiddu: ca ogni cosa ca facemu, la facemu cu Diu cu nuàutri, e poi ci ntramu cu tuttu lu cori, tutta l’anima, tuttu lu pinsamentu e tutta la forza. E vi dicu ca quannu arrivamu a chissu, tutti nuatri, si tutti ‘nta sta casa si cunzignanu a iddu ora stissu, e ci ristanu saldi, nun putemu mancu ‘mmaginari chi putenza di Diu si manifesterà ‘nta stu munnu.

TAM1897 D 282.2La granni difficurtà di sempri fu ca l’omini nun vulianu cunsintiri a Diu lu postu dû so cori ca è sò. Diu criò l’omu accussì, e iddu si nni girò versu ogni àutra cosa, scacciannu Diu di tuttu. Diu lu libbirau di dda scura, lu libbirau pi scegghiri, e ci chiamau a scegghiri si vulissi amari Diu cu tuttu lu cori, tutta l’anima, tutta la menti e tutta la forza. Fu libbiratu pi scegghiri di lassari a Diu lu so postu n’autra vota; ma tanti scegghieru ca lu Signuri nun avissi lu so postu, ca lu diluviu li purtau via di la facci di la terra.

TAM1897 D 282.3Allura lu Signuri ricuminciò la razza. E l’unica cosa ca dumannò a ognunu fu di amari lu Signuri Diu cu tuttu lu cori, cu tutta l’anima, cu tutta la menti e cu tutta la forza, e lu prossimu comu a iddu stissu. Chistu è tuttu chiddu ca dumannò a l’ottu ca traseru nta l’arca e ca niscieru. Si lu primu omu avissi amatu Diu cu tuttu lu so cori, cu tutta la so anima, cu tutta la so menti e cu tutta la so forza, nuddu peccatu avissi mai pututu trasiri.

TAM1897 D 282.4Doppu ca avia peccatu, e ca lu Signuri l’avìa libbiratu di chidda schiavitù, si Adamu e tutti i so figghi avissiru amatu Diu cu tuttu lu cori, l’anima, la forza, la menti e la putenza, quali fussi stata la cundizioni dû munnu? — Avissiru statu a osservari li cummannamenti di Diu e la fidi di Gesù, e la ghjustìzzia avissi cuprutu la terra comu l’acqua cupri lu mari. È impossìbbili ca chissa cosa si pò adempiri ntô omu sutta la schiavitù dâ malidizzioni, sutta la schiavitù dâ carni piccaminusa? Po’ Diu libbirari accussì lu piccaturi dû putiri dû peccatu ntâ carni, ca iddu poi amari Diu cu tuttu lu cori, l’anima, la forza, la menti e lu putiri? — Iè. Lu peccatu nun avissi pututu malidiciri la terra, comu è ora, mancu cu l’omini sutta la schiavitù dâ carni ca è peccaminusa, si avissiru cridutu in Diu, e avissiru osservatu li cummannamenti di Diu e la fidi di Gesù. Chista è la virità, picchì chistu è lu Cristianisimu. Allura, viditi ca tuttu chiddu ca lu Signuri ha sempri vulutu di nuàutri, tuttu chiddu ca ha sempri vulutu di l’omu di quannu Adamu peccau, era e resta ca iddu osservassi li cummannamenti di Diu e la fidi di Gesù. E lu primu di tutti li cummannamenti è: «Amarai lu Signuri, tò Diu, cu tuttu lu cori, e cu tutta l’anima, e cu tutta la menti, e cu tutta la forza».

TAM1897 D 282.5Ntô Rumi 1:21 si dici ca ô principiu «cunnusceru Diu». Talìa chistu: l’omu ô principiu dâ so carriera canuscìa Diu. Adamu canuscìa Diu di partenza, ma nun ristau cu sta canuscenza. Quannu Adamu peccau e ricuminciò, canuscìa Diu. Quannu la razza ricuminciò doppu lu diluviu, canuscìa Diu di partenza; accussì l’umanità si nni alluntanau di Diu sempri. U munnu era accussì peccaminusu, è accussì peccaminusu, e sarà accussì peccaminusu, picchì canuscìu Diu e lu rifiuta, e nun picchì nun canuscìu Diu. Accussì u munnu nun è nta malizia pi via di l’oscurità; u munnu è nta l’oscurità pi via di malizia.

TAM1897 D 282.6U munnu accuminciau cu la luci; e chidda scurità vinni pirchì l’omu scigghiìu; “quannu canusceru Diu, nun ci dettero gloria comu a Diu, mancu foru ricunuscenti; ma divintaru vani nti li so pinseri, e lu so cori scemu si n’oscurau. Prufissànnusi savî, divintaru scemi, e cangiaru la glòria dû Diu incorruttìbbili ‘nna statua fatta comu l’omu corruttìbbili, e comu aceddi, e besti a quattru peri, e animali strisanti.”

TAM1897 D 282.7Ora taliati; chi prima? — Canusceru Diu; ma nun ci dettero gloria comu a Diu; nun ci dettero lu postu ca ci apparteni nta iddi. Nun dettero gloria a Diu, — nun lu rivilaru a l’omu, nun lu ficeru manifestu supra la terra; picchì Gesù dissi: «Ti haju glorificatu supra la terra», e iddu era Diu manifestu nta la carni. Chisti omi ca canuscianu Diu nun vulianu ca Diu si manifestassi ‘n carni. Nun eranu ricunuscienti. Poi divintaru vani ‘nte so’ pinseri; poi lu so’ cori scemu s’oscurau; poi ‘nte so’ scurità prufissaru d’essiri savii. Chidda saviezza era scemenza, e poi feceru immàggini.

TAM1897 D 282.8Accussì viditi ca l’immàggini ca veni messa davanti a l’occhi di l’omini, nta la so idolatria, è sulu la manifestazzioni esterna di l’idolatria, la rapprisintazzioni esterna di idda. L’idolatria è già assai nfunnu ntô cori, e ha già travagghiatu diversi passi di la strata pi manifestàrisi. Pinzaci. Unni accumincia l’idolatria? — Ntô cori. Unni, nta stu caminu, accumincia l’idolatria? — Quannu canusceru Diu, nun ci dettero gloria comu a Diu; è propriu ddà ca accumincianu tutti. Allura, unni c’è un mezzu tra la canuscenza di Diu e l’idolatria?

TAM1897 D 283.1Pinzaci bonu ora. Canuscianu Diu, e, “Chista è la vita eterna, ca canùscinu a tia.” La canuscenza di Diu è vita eterna; chistu è stabilitu. Canuscianu Diu; avianu vita eterna nta la canuscenza di Diu. Chistu è scrittu. Ma traseru nta l’idulatria. Quanti passi ficeru luntanu di la canuscenza di Diu pi ghjunghiri a l’idolatria? — Sulu unu. Allura, quanti passi ci vonnu di l’amuri di Diu cu tuttu lu cori, la forza, la menti e lu putiri, pi ghjunghiri a l’idolatria? — Propriu unu. Allura, si nun amu Diu cu tuttu lu me cori, tutta la me anima, tutta la me menti e tutta la me forza, chi sugnu? — Un idolatra.

TAM1897 D 283.2Pò essiri ca nun haiu nenti statua scolpita davanti a mia. Chisti genti a l’iniziu nun n’avìanu. Ma avìanu n’immàggini, na cuncipizzioni, furmata nta la menti, e quannu ficeru la so statua scolpita, era sulu na rapprisintazzioni pi stari davanti a l’occhi, di chiddu ca già avìanu nta la menti. U primu omu ca fici n’immàggini avìa già nta la so menti la cuncipizzioni di chidda prima di farilla. U primu omu ca fici n’immàggini avìa già nta la menti la cuncipizzioni ca chidda avissi a èssiri u so diu, e sta cuncipizzioni c’era già prima ca fici l’immàggini di lignu o di petra. Allura, chidda immàggini di petra ca pusi davanti a l’occhi era sulu la furma esterna ca fici pi rapprisintari a iddu, nta chidda forma, chiddu ca era già u diu ca avìa nta la menti. Allura nun avia già un diu prima di fari chidda statua scolpita? — Iè. Unni era? — Ntô sò cori.

TAM1897 D 283.3Divintaru vani ntê so’ mmaginazzioni. Di cu’ mmaginazzioni? — Di li so’. Eccu chistu omu ca sta mmaginannu quarchi cosa; fa n’mmàggini di chiddu ca mmagina, e la metti davanti ê so’ occhi, fora di iddu. L’immaginari è semplicimenti la furmazioni di mmàggini mentali. E l’immàggini ‘n petra è sulu la forma tangìbbili di chistu prucessu di pinsamentu ‘nto cori. Unni fu fatta prima l’immàggini? — ‘Nta la so menti; ‘nta la so immaginazioni, ‘nta lu so pinsamentu. Ma cu c’era quannu iddu si era separatu di Diu? — Nuddu, sulu Satana e iddu stissu. Allura, di unni ponnu veniri i so pinsèri? — Sulu di iddu stissu e di Satana.

TAM1897 D 283.4Allura, viri chiaramenti ca l’idolatria è ‘nto cori; la cuncipizzioni, l’immàggini, è già ddà prima ca l’immàggini si pò manifestari a fora. Anchi si lu so diu è lu suli, la luna o li stiddi, sta cuncipizzioni, la so idea, lu so pinsamentu, è già ddà prima ca iddu ci duna na forma esterna ‘nto suli, ‘nta luna e ‘nto stiddi.

TAM1897 D 283.5Tuttu chiddu ca appare ntâ idolatria è sulu lu riflessu di chiddu ca c’è ntô cori. E Diu avi a essiri ntô cori, cu tuttu lu cori, tutta l’anima, tutta la menti e tutta la forza, sinnò c’è idolatria. Nun c’è mezzu termini.

TAM1897 D 283.6Nfattu, doppu lu diluviu, quannu l’omini pi la prima vota abbandunaru lu veru Diu e si nni jeru e si ficeru iddi stissi li so’ dii — lassaru ca sti dii pigghiassiru lu postu di Diu pi iddi, dimustrannu accussì ca quannu canuscianu Diu lu ricunnuscianu comu so’ unicu signuri. Quannu amu Diu cu tuttu lu cori, cu tutta l’anima, cu tutta la menti e cu tutta la forza, cu sarà sulu lu me’ Diu? — Diu. Cu sarà la me sula autorità? — Diu. Cu sulu avrà autorità supra di mia? — Diu. È capaci di esercitari l’auturità giusta? — Sì. È capaci di manteniri l’omu drittu? — Sì. Quannu un omu ama Diu cu tuttu lu so cori, l’anima, la menti e la forza, nun avi bisognu di nudda àutra liggi o autorità pi mantenirlu drittu ntô munnu. Cu è lu so guvernaturi? — Diu. E Diu è capaci di guvernari quannu l’amamu supremamenti? — Iè. Ma, quannu l’omu abbanduna Diu e si fa idolatra, è capaci di guvernari iddu stissu? — No.

TAM1897 D 283.7Ora, doppu lu diluviu, mentri canuscìanu ancora Diu, lu ricunnùsceru comu so sulu Re e Guvernaturi. Nun avìanu àutru capu. Quannu si luntanarunu di Diu pi la prima vota, e misiru àutri dii ‘n so postu — vogghiu diri a lu principiu, quannu si nni jeru di Diu e misiru àutri dii ‘n postu di Diu — lassarunu a chisti àutri dii pigghiari lu postu di guvernaturi. Prufissarunu ca chisti dii eranu i so guvernaturi. Nun avìanu rè; l’omini ancora nun prufissàvanu di stabbilìrisi comu guvernanti. L’omini prufissàvanu ca li dii eranu li rè; e l’omini ca avìanu l’auturità eranu sulu li rapprisintanti di li dii, mentri li dii eranu li veri rè.

TAM1897 D 283.8La prova di chistu la truvarrai ntô “Impiri dâ Bibbia”, pàggina 50. Eccu li primi registri ca foru truvati ntâ Babilonia, unni la razza accuminciau, e unni succidìu la cunfusioni di li lingui — unni la razza scurdau Diu. Leggiu:—

TAM1897 D 284.1A Ninridu, so Re, pi la prisirvazzioni di Idadu, Vicirè di Ridu, lu sirvienti, la delizia di Ninridu.

TAM1897 D 284.2Ccà lu guvernaturi, Idadu, scrivennu n’inscrizzioni a so diu, prufissau ca iddu era sulu lu vicerè di so diu. Nun si prisintava comu re. Accussì viditi ca lu diu era lu re di chissu omu. Lu diu era cunsidiratu lu re dû pòpulu, e chissu omu ca avia l’auturità era sulu lu vicerè o lu tenenti dû diu.

TAM1897 D 284.3Chistu dimostra ca la cunniscenza di Diu comu giustu Guvernanti era accussì nova ca nuddu avia ancora u curaggiu di stabbilìrisi re. U viri? Pensa beni. Quannu Diu era l’unicu Guvernanti, iddu era, di sicuru, u so sulu re; ma quannu si nni giraru di iddu e pigghiaru àutri dii, la so canuscenza dû veru Diu era accussì nova, lu so rapportu era accussì novu ntâ so canuscenza, ca quannu misiru àutri dii ‘nveci di Diu e stabbiliru sti falsi dii comu re — nuddu omu cu autorità tra l’omu avia curaggiu di pigghiari lu tìtulu di re; ma scigghiù di èssiri canusciutu comu vicerè dû Diu ca avia a èssiri lu veru re. Lu ripetu. La cunniscenza dû veru Diu comu sulu Re era accussì nova nta la menti di sti òmini ca nuddu avìa ancora u curaggiu di pigghiari u tìtulu di Re. A so ricurdanza di Diu comu sulu Re e Guvernaturi era ancora accussì chiara ca era troppu simili a n’attintu di scacciari Diu dû so tronu, pi quarchi òmini pigghiari u tìtulu di Re.

TAM1897 D 284.4Leggerò n’àutra iscrizione di sta stissa terra, di lu stissu tempu:—

TAM1897 D 284.5“A Ninip u Re, so Re, Gudea Vicirè di Zirgulla custruìu la so casa.”
TAM1897 D 284.6“A Nana la Signura, Signura splendida, Sua Signura, Gudea, Vicirè di Zirgulla ... alzau.”
TAM1897 D 284.7— Impiri dâ Bibbia, p. 50.

TAM1897 D 284.8Eccu un omu ca custruìu na casa n’onuri dû so diu. Stu omu dici ca è vicirè di stu diu, ca è rè. Stu omu Gudea nun prufessa d’essiri rè. Iddu avi autorità, ma nun prufessa d’essiri rè. Cu è u rè? — U so diu. Chistu vi mustra ancora ca a cunniscenza dû Diu veru comu sulu Rè era accussì nova nta la so menti, nun s’eranu alluntanati tantu di Diu e di l’idea di Diu comu sulu Rè e Guvernanti, di vuliri scartari l’idea dâ regalità di Diu e permettiri a un omu di pigghiari u tìtulu di rè.

TAM1897 D 284.9A. F. Ballenger. — L’omu ‘n postu d’auturità, allura, prutinnìa d’essiri lu vicirè dû sò diu, e nun un rè?

TAM1897 D 284.10Sì. Ancora nun c’eranu rè. Nun parramu di l’omu comu rè. Ancora nun c’eranu rè tra l’omini. C’eranu omini ‘n posti d’auturità. Un omu cumannava supra l’àutri. Avìa putiri, ma nun si chiamava rè. Nun era canusciutu comu rè, e ancora nun si vulìa pigghiari lu tìtulu di rè. Picchì? — Picchì nun s’era ancora alluntanatu tantu di l’idea dû veru Diu, comu sulu e giustu Rè, di aviri abbastanti curaggiu, abbastanti curaggiu malignu, pi scartari ogni idea di ogni divinità comu rè, e pi prumulgarisi rè.

TAM1897 D 284.11Chisti sunnu li cchiù antichi registri ca si trovaru nta dda terra. Pò vidiri ca sunnu tra li cchiù antichi di tutti. Sunnu registri di n’epoca unni l’omini nun pigghiavanu ancora lu titulu di rè, e quannu avianu l’idea di Diu veru comu Rè.

TAM1897 D 284.12Ma ccà c’è un registru un pocu cchiù anticu, ca parra dâ cunfusioni dî lingui â turri di Babeli. A la quarta pàggina di “Impiri dâ Bibbia” c’è lu cuntu bibblichi dâ cunfusioni dî lingui. Chistu è lu cuntu ca scrisseru li genti tra cui succidìu sta cunfusioni dî lingui. Ntâ Bibbia c’è lu registru dû Signuri supra chistu. Nta sta iscrittura supra li mattoni ca foru suttirrati nta li rovine di Babilonia e poi scoperti, ci sta lu so resocuntu. Pò mettillu a latu di chiddu ca cunta la Bibbia, ntô undecimu capitulu di Ginnisi, e vidirai ca i dui cosi sunnu precisamenti uguali. Eccu chiddu ca disseru a propositu:—

TAM1897 D 284.13“… Babilonia, currupta, si nni jìu a peccari e picciriddi e granni si mischiaru supra lu tumulu. .... .... .... .... .... .... . U so travagghiu tuttu u jornu fundaru, â so fortezza di notti Misi fini cumplitamenti. Ntô sò arraggiu puru sparti u cunsigghiu sicretu pi spàrghiri all’intornu, iddu puntò la facci duna un cumannu pi fari stranìu lu so parrari. .... .... .... .... .... .... . Violenti si misiru contra iddu. Iddu li vidìu; e scinnìu ‘n terra, Quannu nun si firmau. .... .... .... .... .... .... . Violenti chianceru pi Babilonia — Assai chianceru.”

TAM1897 D 284.14Chistu è unu di li cchiù antichi cunti ca ci sunnu. Chisti àutri sunnu appressu a iddu. Ma chisti àutri mustranu ca c’era un tempu unni ancora nun c’era rè tra l’omini; ca l’omu n’auturità nun vulìa pigghiari lu tìtulu di rè; ca lu so diu era lu so rè; e l’idea ca lu Diu veru era rè era accussì nova ca nun avìa curaggiu di diri ca iddu era rè. Ancora era usurpari troppa autorità di fronti a la so idea di lu Diu veru.

TAM1897 D 285.1Chissu era prima di Nimrod. Nimrod fu lu primu omu ca avìa lu curaggiu di pigghiari lu tìtulu di rè di fronti a l’idea ca Diu era rè. Accussì leggiu a pàggina cincuanta di “Impiri dâ Bibbia:”—

TAM1897 D 285.2Nimrod era chistu omu curaggiusu. U nomu ca porta significa ribillioni, disprezzu superbu, e, secunnu Gesenius, è equivalenti a ribeddu estremamenti empiu. E “accuminzau a essiri putenti ‘n terra.” O, comu n’autra traduzzioni u dici, iddu “era u primu putenti ‘n terra.”

TAM1897 D 285.3Nimrod fu lu primu omu ca si pigghiò lu tìtulu di rè; lu primu a tiniri autorità riali e a purtari apertamenti lu tìtulu di rè. E lu sò nomu significa esattamenti chiddu ca chista cosa significava tra la genti supra cui si misi.

TAM1897 D 285.4Ora, nun è la me dichjarazzioni, ma chidda di n’auturità supra stu sugettu, dici accussì:—

TAM1897 D 285.5Cu la fundazioni dû règnu di Nimrod, tuttu lu munnu anticu trasìu nta na nova fasa storica. La tradizzioni urientali ca fa di chissu guerreri lu primu omu ca purtau na curuna riali, punta a nu fattu cchiù significativu di la assunzioni di nu novu ornamentu di vistimentu, o puru di la cunquista di na pruvincia. Lu sò règnu purtau ô munnu nu novu sistema di rilazzioni tra lu guvernanti e li guvernati. L’auturità di li vecchi guvernanti si basava supra lu sintimentu di parentela, e la supremazia dû capu era n’immàggini dû cuntrollu parentali. Nimrod, a cuntrariu, era nu suvranu di territoriu e di l’omini sulu nta la misura ca eranu sò abbitanti, senza guardari a ligami personali. Finu a ora c’eranu tribù — famigghi allargati — Società; ora c’era na nazzioni, na cumunità pulìtica — lu Statu. La storia pulìtica e suciali dû munnu di d’ora ‘n poi sunnu distinti, si nun divergenti. — Impiri dâ Bibbia, p. 51.

TAM1897 D 285.6Chi fu, allura, l’urìggini dû Statu?

Note

Back