Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
07 / 12Sermuni dû 1897

Missionari pi Diu

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 Q1 14.2Sermuni datu la sira di Mercuri, 3 di Marzu 1897 Stampatu ntô Bullettinu dâ Conferenza Ginnirali, Primu Trimestru, 1897, Vol. 2, N. 1, pp. 14-20.

TAM1897 Q1 14.3A nostra lezzioni di ieri sira finiu cu la fundazioni dû primu statu canusciutu di la storia; anzi, l’urìggini dû statu. La Scrittura dici dû règnu di Nimrod:—

TAM1897 Q1 14.4Lu principiu dû sò règnu fu Babilonia, Erech, Accad e Calne, ntâ terra di Sinar. Di dda terra niscì Assur e custruì Ninive.

TAM1897 Q1 14.5A nostra traduzzioni dici: “Assur niscìu e custruì Nìnivi.” Ma l’idea vera è, comu dici lu margini: “Iddu [Assur] niscìu n’Assiria e custruì Nìnivi,” e l’àutri citati ca vennu nominati. Accussì, l’iniziu dû sò règnu fu nta Sìnar, e la so estinsioni fu versu l’Assiria.

TAM1897 Q1 14.6Nimrod nun era sulu un putenti cacciaturi di bestii; ma puru un persecuturi di omi. E lu putiri ca avia acquistatu, ca pigghiò nta so manu cu stu stabilimentu e stisa dû so regnu, lu usau pi custringiri la genti a ricunnòsciri lu so putiri e lu diu ca sirvìa. Accussì ca dû primu statu ca ci fu mai ntô munnu finu a chiddu urtimu ca ci sarà mai ntô munnu, ognunu di iddi ha usatu contru a Diu lu putiri ca avia.

TAM1897 Q1 14.7Lu ripeterò ancora: Ogni statu, di chiddu primu ca ci fu, chiddu di Nimrod, finu a chiddu urtimu ca ci sarà, chistu, ha usatu lu so putiri contru Diu, contru la so virità, contru lu so pòpulu; pi custringiri la genti a luntanàrisi di Diu. Di principiu a fini, chistu è lu registru di ognunu di iddi. Quannu u munnu finirà, chistu sarà u registru di li regni e di li stati dû munnu.

TAM1897 Q1 14.8Eccu na dichjarazzioni dû articulu di prima pàggina dû Review dû 14 d’aprili 1896: Lu gran ingannaturi “sedusse la genti a inchinàrisi a l’idoli, e accussì acquistò supremazia supra li regni terrestri. Iddu cunsidirava ca essiri lu diu di stu munnu era la megghiu cosa dopu aviri pigghiatu lu tronu di Diu ‘n celu.” Nta la storia citata nta la lezzioni passata, poi vidiri comu funziunau stu schema rivelatu accussì ntô Spiritu di prufìtia. Prima, l’omini traseru ntâ idolatria, poi â monarchia. E lu primu ca fici chistu stabbilìu nu statu, e fu iddu stissu nu persecuturi di l’omini cu lu putiri ca avia accussì acquistatu. Chista è la storia. La virrai vidiri sviluppàrisi n’àutri nazioni mentri cuntinuamu.

TAM1897 Q1 14.9Nun passò assai tempu doppu Nimrod ca in tutta chidda terra Diu fu scurdatu di tutti, eccettu Abramu sulu. Sulu Abramu circò e truvò Diu; e cu Abramu Diu ricuminciò la stirpe n’autra vota nta la via dû Signuri. Ora taliati chiddu ca dissi a Abramu. Vistu chiddu ca avemu studiatu, vistu chiddu ca c’era nta la lezzioni prima, e chiddu a cui vi fazzu pinsari ora, cunsidirati chiddu ca Diu dissi a Abramu quannu accuminciau cu iddu na nazzioni nova; cioè, na nazzioni di Diu. Gnèsi 12:1 ni dici chiddu ca lu Signuri dissi a iddu a l’iniziu. “Ora lu Signuri avia dittu a Abram: Nesciti di”—chi?—“la tò terra.” Chi prima?

TAM1897 Q1 14.10(Congregazzioni) A tò patria.

TAM1897 Q1 14.11“E di la tò parentela, e di la casa di tò patri, pi jiri a na terra ca ti mustrarò.” Tri cosi ca Diu dissi ca Abram avia a lassari. Prima, avia a lassari, chi?—La sò terra. Appressu?—La sò parentela. Appressu?—La casa di sò patri. Nta la casa di sò patri c’eranu idolatri. La sò patria custringìa la genti a l’idolatria; era contra Diu. La sò patria, la sò parentela, e la casa di sò patri, eranu idolatri, e iddu avìa a lassari tuttu. U Signuri ci mustrò la terra; ma ci detti la pussissioni di idda?—“No, mancu pi mettici un pede.” Quannu Diu lu chiamau fora di dda terra, ci purtau n’àutra?—No; ma “prumittìu ca l’avissi data a iddu e a la so discinnenti doppu di iddu.” Allura, quannu Diu lu chiamau fora di la so terra e nun lu purtau n’àutra, unni lu lassau?

TAM1897 Q1 14.12(Congregazzioni) Un pellegrinu e un stranieru.

TAM1897 Q1 14.13Chistu lassau u rapprisintanti di Diu ‘n stu munnu, assolutamenti senza patria ‘n stu munnu?

TAM1897 Q1 14.14Eppuru era assolutamenti senza patria?—Oh, iddu circava “na patria cchiù megghiu, chidda di lu celu.”

TAM1897 Q1 14.15Giramu a l’undicesimu capitulu di l’Ebrei, e taliamu chiddu. Ottavu versu, a principiu:—

TAM1897 Q1 14.16Pi la fidi Abràhamu, quannu fu chiamatu pi nisciri e jiri a un locu ca poi avissi a riciviri comu eredità, obbidìu; e niscìu, senza sapiri unni jìa.

TAM1897 Q1 15.1Ma di unni niscìu?—Di la so patria, senza sapiri unni jìa. “Pi la fidi iddu si firmau comu stranieru nta la terra prumissa, vivennu nta capanni cu Isàacu e Giacòbu, coeredi di la stissa prumissa.” Sapiti ca nun ci detti nenti di eredità, mancu un postu unni appogghiari lu pedi; eppuri prumittìu di dalli a iddu e a la so semenza doppu di iddu. Lu purtau fora di la so terra; e di nudda àutra terra supra la terra ci detti mancu un locu unni appujari lu pede. Accussì ristau senza patria nenti supra la terra. Di chistu semu sicuri; ma arricurdativi chiddu ca Diu stava dicennu. Cu era Abramu a chiddu tempu?—Era “l’amicu di Diu”, “lu patri di tutti chiddi ca cridunu in Diu”. È iddu lu vostru patri? Aviti na patria in stu munnu?

TAM1897 Q1 15.2Pirchì aspittava na cità ca avi fundazioni, di cui custrutturi e fatturi è Diu. Ppi la fidi puru Sara stissa pigghiò forza pi cuncepiri semenza, e parturìu un picciriddu quannu era passata l’età, pirchì cridìu ca era fidu chiddu ca avia prumissutu. Pirciò di unu sulu, e di chiddu già comu mortu, nasceru numerusi quantu li stiddi dû celu pi multitùdini, e comu la rena dû mari, ca nun si pò cuntari. Tutti chisti mureru nta la fidi, senza aviri ricivutu li prumissi.

TAM1897 Q1 15.3Chi prumittìu Diu quannu lu purtau fora dâ sò terra? Ci prumittìu na patria?—Sì. Ma nun n’ha avutu na patria n stu munnu; “ma vidennu li prumessi di luntanu, nni crideru, nni abbracciaru, e cunfissaru ca eranu straneri e pellegrini supra la terra. Pirchì chiddi ca dicinu tali cosi dichiàranu chiaramenti ca circanu na patria.” Un omu pò circari na patria quannu n’ha già una?—No; picchì un omu nun pò aviri cchiù patrii, comu nun pò sirviri a dui patruni.

TAM1897 Q1 15.4Bonu, dici unu, Abràhamu era fora dâ sò patria. Iè, ma avìa l’uccasioni di turnari si vulìa. Si avìa cunsidiratu chidda ancora comu la sò patria, tantu ca ci stava ‘n cori, e avìa pigghiatu la malinconìa di casa quannu si nni fu a ottucentu o milli migghi di distanza, e c’era na carestìa ‘nta la terra, e nun c’era tutta chidda spassata ca pinsava ca ci putìa essiri, avissi pututu diri, “Mi piacissi vidiri ancora na vota la genti ddà, li cari vecchi pianuri e l’arburi canusciuti. Si sulu putissi fari chistu, allura saria dispostu a turnari e ristari n stu campu pi un pocu.” Si avissi pinsatu accussì, avissi avutu l’uccasioni di turnari; picchì è scrittu: “Veramenti, si avissiru avutu a menti chiddu paisi di unni eranu nisciuti, avissiru avutu l’uccasioni di turnari.”

TAM1897 Q1 15.5Tiniri a menti; chi voli diri tiniri a menti?—Si avissiru avutu la menti china di chidda terra di unni eranu nisciuti, avissiru avutu l’uccasioni di turnari. E l’avissiru avuta puru; picchì allura l’avissiru fatta.

TAM1897 Q1 15.6Ma ora iddi disìanu na patria cchiù megghiu, cioè na celestiali; pi chissu [pi chissu, pi sta raggiuni] Diu nun si vergogna di èssiri chiamatu lu so Diu: picchì ci ha priparatu na cità.

TAM1897 Q1 15.7Nni siti nescuti di la vostra terra? Girati a Rumi 4:1-12:—

TAM1897 Q1 15.8Chi diremmo allura ca Abramu, nostru patri, secunnu a la carni, ha truatu? Pirchì si Abramu fussi giustificatu pi l’opiri, avissi di chi vantàrisi; ma nun davanti a Diu. Pirchì chi dici la Scrittura? Abramu cridìu a Diu, e ci fu cuntu pi ghjustizzia. Ora a cu travagghia, u premiu nun è cunsidiratu comu grazia, ma comu un debitu. Ma a cu nun travagghia, ma cridi in chiddu ca giustifica l’empiu, a so fidi ci veni cunsidirata pi ghjustizzia. Propriu comu Davidi discrivi puru a furtuna di l’omu a cui Diu imputa a ghjustizzia senza opiri, dicennu: “Furtunati sunnu chiddi a cui li iniquitati sunnu perdunati e a cui li piccati sunnu cuperti.” Benedittu è l’omu a cui lu Signuri nun imputa lu peccatu. Chista benedizzioni allura veni sulu pi li circoncisi, o puru pi li incirconcisi? Pirchì dicemu ca la fidi fu cunta a l’Abramu pi ghjustizzia. Comu fu allura cunsidiratu? Quannu era circoncisu, o quannu era incirconcisu? Nun quannu era circoncisu, ma quannu era incirconcisu. E iddu ricivìu lu segnu dâ circoncisiuni, un sigillu dâ ghjustìzzia dâ fidi ca avìa mentri era ancora incirconcisu: accussì putissi èssiri patri di tutti chiddi ca crìdunu, puru si nun sunnu circoncisi; accussì ca puru a iddi la ghjustìzzia fussi imputata: e patri di circoncissioni a chiddi ca nun sunnu di circoncissioni sulu, ma puru ca camminanu nta li passi di dda fidi di nostru patri Abrahamu, ca avia quannu era ancora incirconcisu.

TAM1897 Q1 15.9Ora, chidda fidi dû nostru patri Abràhamu, ca avìa ancora prima di essiri circoncisu, era chidda fidi ca avìa quannu Diu lu chiamau fora dâ sò terra, dâ sò parentela, dâ casa dû sò patri, e ristau nta li mani di Diu, senza patria ntô munnu. E iddu è patri di tutti chiddi ca cridunu, puru si nun sunnu circoncisi; e puru di tutti l’àutri, a cundizzioni ca camminamu tutti nta li passi di dda fidi ca iddu avia quannu era incirconcisu. «Si siti di Cristu, allura siti semenza di Abràhamu, e eredi secunnu la prumissa.»

TAM1897 Q1 15.10“La tò semenza sarà straniera ‘n terra ca nun è soia.” Si tu sì la so semenza? Si tu semenza di Abràhamu pirchì cridi ‘n Gesù Cristu? Si tu straneru ‘nta la terra unni ti trovi?—Si sì la so semenza, allura sì. Picchì?—Picchì nun è la tò patria. Nun è cchiù la tò patria.

TAM1897 Q1 15.11Ora, chistu nun è teoria. Chistu veni a essiri religgiuni pràtica di ogni jornu. U frati Dan. Jones ieri, ti ricordi, parrava di missionari ca vannu ‘n Messicu, e iddu vulìa missionari ca ci jissiru e purtassiru cu iddi u so cori. Chiddi ca lassassiru u so cori nti li Stati Uniti, o ‘n qualunqui statu fussi, quannu jissiru ddà a fari l’opira di missionari, iddu nun li voli; picchì allura nun ponnu fari l’opira di missionari.

TAM1897 Q1 15.12U Signuri vulìa ca Abràhamu fussi nu missionariu pi tutti li pirsuni ca avissi poi ncuntratu nta la terra; e iddu accussì fu. Ma Diu sapìa, e ognunu ca viri chistu comu u Signuri u viri sapi, ca nuddu omu pò essiri nu missionariu n stu munnu, cu avi na patria n stu munnu. Tu e iu nun putemu essiri missionari in nuddu autru paisi si l’America è u nostru paisi. Nun putemu essiri missionari in America, finu a quannu l’America è u nostru paisi. Nun poi essiri mancu missionari a casa toa, si prima nun n’esci di to’ paisi. È accussì. È accussì pi la natura di li cosi.

TAM1897 Q1 16.1Dumanna.—Comu lu dimustri?

TAM1897 Q1 16.2Nun putemu dimustrarlu. Un mi proponu di dimustrarlu. U Signuri l’ha dimustratu, e tu e iu avemu a pigghiari e crìdiri.

TAM1897 Q1 16.3Pirchì semu missionari ntô munnu? Talìamu chistu. Picchì semu mannati comu missionari? Missionari di chi? Chi è u nostru travagghiu di missioni? Chi è u scopu di chistu? Semu missionari pi l’America, o semu missionari pi Diu? L’America è a terra di Diu, indipinnenti di tutti l’àutri supra a terra? Nun è abbastanti bona pi èssiri a terra di Diu; e nun è abbastanti bona mancu pi lu pòpulu di Diu, puru si è bona.

TAM1897 Q1 16.4Tu e iu avemu a essiri missionari pi Diu, pi chiamari la genti a Diu; pi chiamarli di unni si trovanu a Diu, di lu peccatu a la ghjustìzzia, di li tenèbri a la luci, di la terra unni stannu, a chidda megghiu ca Diu ha priparatu.

TAM1897 Q1 16.5Ora, si la Germania è lu me paisi — e si lu me cori è ddà, è lu me paisi — comu pozzu chiamari genti a un paisi unni nun appartengu, ca nun è me? Si l’America è lu me paisi, comu pozzu fari travagghiu missionariu pi n’autru paisi? — Nun si pò fari. Quannu Diu vulìa ca Abràhamu fussi missionariu pi Diu, un missionariu pi un paisi a cui Diu chiama tutti li genti, lu missi unni putìa veru essiri missionariu pi tutti. Diu lu chiamau a essiri missionariu, e nchistu stabbilìu un esempiu pi tutti chiddi ca avissiru a viniri doppu, di chiddu ca significa accuminciari a travagghiari comu missionariu. La prima cosa è nesciri di lu tò paisi. Allura, si voi addivintari un missionariu in Nebraska, nescì di tò paisi. Si voi addivintari un missionariu in Messicu, prima nescì di tò paisi. Pirchì, si voi addivintari un missionariu nta la terra, lu Signuri ti dici: “Nescì di tò paisi”; e poi aggiungi: “di tò paisi e di la casa di tò patri”. Tutti chisti cosi ‘mpediscinu l’opira missionaria, finu a quannu nun t’alluntani di iddi e nun n’esci. Ma quannu n’esci di la tò patria, di la tò parentela e di la casa di tò patri, allura unni ti trovi ‘n terra, si già un missionariu. Nun hai bisognu di divintari chiddu; già si chiddu. “Chiunqui di vui ca nun abbanduna tuttu chiddu ca havi, nun pò essiri me discepulu.” E “cu voli cchiù beni a patri o matri ca a mia, nun è dignu di mia.” “Nesciti di la tò terra, e di la tò parentela, e di la casa di tò patri, e vai a na terra ca ti fazzu vidiri.”

TAM1897 Q1 16.6Ora dissi un mumentu fa, e lu ripetu, ca chistu è Cristianesimu praticu ogni jornu comu sempri fu pi cu cridi a Diu.

TAM1897 Q1 16.7(Vuci) Comu pò un omu ristari in Nebraska e puru nesciri di la so patria?

TAM1897 Q1 16.8Nascennu di novu. Si nascìu in Nebraska, avi bisognu di nasciri di novu. Si nascìu in America, facci nasciri di novu, e sarà fora dû so paisi. Si nascìu in Germania, facci nasciri di novu, e sarà fora dû so paisi.

TAM1897 Q1 16.9Ora, frati, c’è assai ntra chistu. Nun c’è nenti n stu munnu ca ha ‘mpidutu tantu u nostru travagghiu missionariu comu stu jiri ripetutu in un campu di travagghiu stranieru e priparàrisi a turnari quasi subitu. Ogni omu tra i missionari Adventisti dû Settimu Jornu ca ha statu in un paisi stranieru sapi ca chistu è un fattu. E nun ci voli mancu ca esci di li Stati Uniti pi capirlu. Si è puru suggeritu ca saria cosa cunsigghièvuli pigghiari na sicunna navi pi purtari a casa li missiunari ca la “Pitcairn” porta via; mentri la “Pitcairn” li porta via, na àutra navi la segua a picca tempu, quannu sentunu la malinconia di casa, e li porta a casa! Ora chista cosa avi a firmàrisi, sinnò nun saremu mai missiunari ‘n sta terra; u Signuri nun voli nenti di simili.

TAM1897 Q1 16.10Si u tò cori è nta stu paisi; o si u tò cori è ccà cu li tò parenti; si u tò cori è ccà nta casa di tò patri,—allura pi l’anima tò, e pi la causa di Diu, nun ti nni jiri finu a quannu nun ti livi u cori di tutti sti cosi. Pirchì unni è u tò cori, ddà sarà u tò tesoru, e vurrirai turnari arreri u cchiù prestu pussìbbili.

TAM1897 Q1 16.11Si vai n’autru paisi, mentri u tò cori nun è ddà, nun poi fari nuddu beni mentri ci stai; sarai n’incomudu pi tia stissu e pi tutti chiddi ca su attornu a tia. Nun pinsari ca nun sarà accussì; picchì sarà.

TAM1897 Q1 16.12Chiddu ca avemu a fari è canusciri unni si trova la nostra casa,—la nostra vera casa,—e ca nun è nta nuddu postu di sta terra; ca è ‘n celu, e ca ci avemu a jiri prestu. E allura, unniunque siti chiamati supra sta terra, tiniti a menti ca siti ‘n caminu pi casa. Allura, si è pi l’Isuli dû Mari dû Sud, si è pi lu Messicu, ti sentirai a casa; e lu sai, e ci sì pi ristari a casa e travagghiari pi Diu unni ti trovi finu a quannu ti chiama a n’autru campu; e quannu ci arrivi, sarai sempri a casa. Accussì nun sarai mai ‘n postu stranieru, e la genti nun sarà straniera pi tia.

TAM1897 Q1 16.13Ora sta idea di aviri un paisi ‘n stu munnu funziuna propriu accussì. Riguardu ê paisi, chiddu ca è tò paisi è la cosa cchiù mpurtanti ‘nta la tò menti; e si vai ‘n àutru paisi, sempri farai paraguni tra chiddu paisi e u tò paisi. Li lezioni ca dai, li sermoni ca prichì, l’istissa influenza ca t’accumpagna sarannu accussì tinti di chissu, senza mancu ca tu t’accorgi, ca la genti lu ricunnòscira sempri. Accussì c’è na barriera tra tia e iddi ca nun poi mai superari finu a quannu nun esci di to’ patria.

TAM1897 Q1 17.1Finu a quannu chidda cosa è intra a tia, c’è na barriera tra tia e iddi. U tò travagghiu nun pò essiri efficaci finu a quannu chidda barriera nun veni abbattuta tra tia e a genti, e iddi vidunu ca tu sì separatu di tò patria, di tò parenti e di la casa di tò patri. Ma quannu nni esci di la tò patria, quannu nasci di novu, la tò nativitati è nta dda patria celestiali; la tò casa è ddà; e chidda è l’unica terra pi cui hai cori. Allura nun ci sarà cchiù nudda barriera tra tia e nuddu supra sta terra, e poi purtari lu Vangelu a ogni omu di stu munnu. Truvarrai un amicu n’ogni pirsuna ca ncuntri nterra; nun sarannu straneri pi tia.

TAM1897 Q1 17.2Di fatti, poi jiri tra la genti di l’autri paisi e truvarrai ca sunnu boni comu chiddi di stu paisi. L’estati prima di chidda passata, eru in diversi di sti àutri paisi. Eru in Danimarca, Norvegia, Svezia, Germania, Svizzera, Boemia, Austria, Ungheria, Bulgaria, Turchia, Grecia, Italia, Olanda, Inghilterra, Irlanda, Scozzia,—in tutali, sedici paisi diversi. Ognunu di sti paisi, ognunu a so modu, pi mia era bonu quantu stu paisi.

TAM1897 Q1 17.3In assai cosi sunnu precisamenti uguali. L’acqua ddà è comu chidda di stu paisi. L’erba crisci ddà precisamenti comu ccà,—la punta crisci ‘n sù. Li arburi crisciunu ddà precisamenti comu fannu nta stu paisi, e sunnu precisamenti comu chiddi di stu paisi. Macari li pirsuni sunnu di forma e di aspettu ginirali precisamenti comu sunnu nta stu paisi. Allura, quannu li cullini, li petri, l’acqua, li arburi, l’erba e la genti ddà sunnu precisamenti comu chiddi di stu paisi, nun sunnu forsi boni quantu chisti? Un ci vidu nudda diffirenza.

TAM1897 Q1 17.4Pasturi Ballenger.—Fussi tu giustu accussì libberu di parrari di sti cosi ‘n tutti chiddi paisi comu sì ccà?

TAM1897 Q1 17.5Certu. Pridicai propriu chisti cosi nti chiddi paisi. Si pò pridicari lu Vangeliu unni si voi. Frati, truvai genti bona a ogni passu, e nenti àutru ca genti bona. Nun nni truvai àutru tipu. Onestamenti, nun ci fu. Genti ca eranu perfetti scunusciuti—ca nun avia mai vistu prima, di cui lingua nun putia capiri, e ca nun putianu capiri la mia—faccianu tuttu chiddu ca putianu pi aiutàrimi e mustràrimi la strata, e aiutàrimi in ogni modu ca putianu. Ntê posti unni stava, li sordi ca avia ntâ tasca eranu la so’ valuta. Nun putìa lèggirlu. Quannu jìa a pagari u bigliettu dû tram, a cumprari un bigliettu pi lu trenu, o quarsiasi cosa di chissu tipu,—tuttu chiddu ca putìa fari era dari abbastanti pi essiri sicuru, e lassarili pigghiari chiddu ca avìa a pagari pi iddu, e iddi lu pigghiàvanu, e nun pigghiàvanu cchiù di chiddu, e mi dàvanu u restu giustu.

TAM1897 Q1 17.6Vi dicu, frati, l’umanità è tutta uguali ‘n ogni locu. L’unica diffirenza è ca ‘n certi posti sunnu un pocu cchiù boni ca ‘n àutri. Chista è tutta la diffirenza ca trovu. E lu Vangelu — lu Vangelu è sempri lu stissu, comu sapemu, ‘n ogni parti dû munnu. Nun c’è mancu quistioni supra chistu. E siccomu stu Vangelu è lu stissu ‘n ogni locu, è previstu pi tutti l’omu. E siccomu tutti l’omu sunnu uguali e lu stissu comu lu Vangelu, quannu pigghi lu Vangelu a manera dû Signuri, e vai a la genti a manera dû Signuri, truvarrai ca funziuna sempri e ‘n ogni locu propriu accussì.

TAM1897 Q1 17.7Mentri stava ‘n Danimarca, chidda, pi mia, era veramenti u megghiu paisi dâ terra; e mi godeva cu la genti attornu a mia! Mentri stava ‘n Norvegia, pi mia chidda era u megghiu paisi dû munnu. Quannu stava ‘n Turchia, pi mia chidda era u megghiu paisi dâ terra; e si avissi a circari un campu di missioni, jiriassi drittu ‘n Turchia. I Turchi sunnu comu l’àutri genti: boni e gentili quannu t’incontranu ‘nta strata, e ‘nta campagna quannu t’incontranu ‘nta strata.

TAM1897 Q1 17.8Io e lu frati Holser avemu avutu a stari a spettari mentri la navi stava all’ancura a Smirne, in Asia, e nni jemu a taliari li rovine di Efeso. Iddu nni jiu cchiù luntanu di mia, ma nni jemu nzemi pi circa sei migghi intra la campagna sulu. Nni jemu propriu comu quannu unu va nta li campi cca. Ncontramu genti supra la strata giustu comu succedi cca. Un mi sintìa in perìculu di nuddu tipu, e nun criju ca iddu si sintìa. Nun truvammu nenti di cui aviri paura. Caminammu ddà comu facissimu ccà. Stavamu a Nicomedia quannu l’Armeni dicianu ca era quasi periculusu nisciri di casa, e sopratuttu pi quarcunu ca fussi truatu a caminari supra i cullini; ma nui niscemu di la cità e nni jemu supra i cullini, mentri aspittavamu i carri. Ncontramu Turchi ‘n strata cu li so carri e i buoi; li truvammu a ripusari a latu di la strata. Nun avemu avutu paura. Nun c’era periculu pi nuatri. C’era sicurizza ‘n ogni locu.

TAM1897 Q1 17.9Ti dicu ca in ognunu di chiddi paisi la genti è bona, intelligenti, gentili e accuglienti. Lassanu lu so travagghiu pi fari un favuri, pi mustrari la strata, pi aiutari a passari pi na via, pi accumpagnari pi unu o dui isolati pi mustrari la strata, puru si nun t’hannu mai vistu prima e nun si spèttanu mai cchiù di vidiri. U me cori si nni jiu pi sti boni genti di tuttu l’intornu, e mi piacissi ca putissiru veniri cu nuatri in chiddu paisi cchiù bonu unni putissimu stari nzemi, e essiri boni unu cu l’autru sempri. Comu haiu dittu nanticchia fa, e comu D. T. Jones v’ha dittu ieri, chistu sta a radichi dû travagghiu missionariu. È chistu. Ci foru chiddi mannati via, dispunìbbili e cuntenti di jiri a na missioni straniera. Chistu era chiddu ca avianu iniziatu, chistu era chiddu ca iddi dichiaravanu; cu spisi granni ci arrivaru. Ma passau sulu un pocu di tempu e si ricevi na littra ca supplica di turnari. “O, fammi sulu turnari a casa! Un ti chiedu di pagari pi lu viaggiu di ritornu; fammi sulu turnari.”

TAM1897 Q1 18.1(Vuci) Lu Cunsigghiu di Missioni Straneri duna a chisti l’uccasioni di turnari?

TAM1897 Q1 18.2Certu. Comu putìanu fari diversamenti? Chista nun è na favula. È fattu, frati mei. Ma chiddu nun è travagghiu missionariu. Naturalmenti, lu Cunsigghiu pi li Missioni Straneri nun vulissi ca tali pirsuni ristassiru ddà. La cosa cchiù bona ca putìanu fari era di lassarili turnari a casa; picchì l’unicu postu unni putìanu fari quarchi cosa era a casa. Lu so cori era a casa, n’America.

TAM1897 Q1 18.3Nfatti, certi avìanu tantu paura di muriri si ristàvanu ddà, ca turnaru a casa e mureru. Chistu è un fattu. Un usu sta esprissioni, o la dicu accussì pi smuoviri i vostri sentimenti, o pi fari quarchi cosa di simili. Certi pirsuni hannu avutu tantu nostalgia di casa ca avianu paura di nun putiri campare ddà; e turnaru a casa di so’ richiesta, e picca tempu dopu mureru. Nun avissiru pututu fari nenti di menu di chiddu si fussiru ristati all’estero.

TAM1897 Q1 18.4Iu sacciu, e puru tu sai, ca assai genti su’ partiti pi missioni all’esteru cchiù cu l’idea di fari na scampagnata ca pi fari un duru travagghiu di missiunariu. E quannu, a fini dû viaggiu, si n’accorgieru ca nun era na scampagnata, ma na tribbulazzioni; ca significava privazzioni, malatia e fiviri ca brusgiava, ca fici svaniri ogni idea di scampagnata in picca tempu. Nun era chiddu ca avianu ‘n menti quannu partieru.

TAM1897 Q1 18.5Sacciu, e tu sacci, ca c’è un’aureola nta sta idea di travagghiu missionariu, a l’iniziu. Ma vulimu arrivari a fatti solidi, staccari l’occhi di l’aureola e arricurdari ca c’è na sustanza dura giustu darreri. C’è un pocu di aura quannu sali ‘n trenu o ‘n bastimentu, cu na granni folla di genti e assai pompa, mentri partemu pi la missioni, onurati accussì; chissu è giustu, ma cu va avi a essiri sicuru ca la so menti e lu so cori sunnu misi supra quarchi cosa cchiù solida di chissu. Annu a tiniri a menti ca, mentri i frati sunnu pronti a accumpagnarili a lu trenu o a la navi, e a chianciri, si servi, a l’addìu, ca oltri a tuttu chissu, ognunu di chiddi missiunari nun s’avi a scurdari ca va nfacci a fatiche, a dubbi, a perìculi e a malatìi.

TAM1897 Q1 18.6E si ricòrdi ca nun sulu pò ncontrari tutti sti cosi, ma puru passari attraversu iddi, e nun aviri paura di muriri. Ognunu sia perfettamenti sicuru ca è già mortu prima di partiri, e nun avrà paura di muriri quannu arriva. Ma si nun siti morti prima di partiri, allura nun partiti finu a quannu siti morti; picchì sinnò nun fariti nuddu beni né a vui stissi né a la causa. Sarai sulu n’ingombru pi chiddi ca già ci sunnu—si nci sunnu, prima ca tu vai, quarchi fideli.

TAM1897 Q1 18.7Ora, chista è a virità, e vui lu sapiti. Allura picchì avemu a lassari ca si perdi di vista? Na cosa accussì è stata nicissaria ntô nostru travagghiu tutti chisti anni. Granni sùmmu di dinari si sarìanu risparmiati si na cosa accussì avissi statu nzistuta prima ca principiàvati. Granni sbagghi si sarìanu evitati, e na quantità immensa di misiria, si sta cosa avissi statu nzistuta, e nzistuta prima ca li travagghianti partìssiru.

TAM1897 Q1 18.8Comu dissi un mumentu fa, si tu si veramenti muortu prima di partiri, e mentri si ddà, nun ti disturbarai assai pi li prospettivi dâ morti. Nun significa ca hai a muriri pirchì t’ammali, assai ammalatu,—cu la febbra ca t’arsci. Nun significa ca hai a muriri, e ca avissi a pinsari ca devi ripigliarti e partiri pi casa appena ti passa, o appena ti senti megghiu pi partiri.

TAM1897 Q1 18.9Sacciu di missionari, forsi puru tu n’hai quarchiunu, unu ‘n particulari e so mugghieri ca tengu ‘n menti, ca jiru ‘n missioni ‘n terra straniera. Eranu tutti e dui giuvini. Nuddu di iddi, pensu, cchiù di vintidui anni; u maritu avissi avutu vintitré a cchiù. Jiru ‘nto so campu e accuminciaru l’opira. Cu lu tempu, ci vinni a malatia. La mugghieri fu attaccata prima dâ fiviri lucali e si sintìu terribilmenti malata—comu si pò essiri, pensu, e poi campà; ma nuddu di iddi si sintìu nostalgia di casa nzèmula â fiviri. Ristaru attaccati cu curaggiu; lu maritu curau la mugghieri duranti la so malatia, e appena idda putia appena stari assettata e caminari, iddu stissu fu pigghiatu dâ stissa fiviri cu la stissa virulenza ca avia avutu idda; e idda, in chidda cundizioni di debbulezza, lu curau finu a quannu si risturau. Ma passaru tuttu comu cristiani curaggiusi, grazzi a Diu. Sunnu ancora in chiddu campu; sunnu un successu unni si trovanu, e sunnu stati un successu di lu jornu ca sbarcaru ddà. Chistu avi a essiri lu nostru ideali.

TAM1897 Q1 18.10Ora nun dicu ca nuddu di chiddi ca nni jieru avissi mai avutu a turnari. Nun dicu mancu ca nuddu di iddi avissi avutu a turnari subitu appena arrivaru ntô campu. Ma vogghiu diri, frati, ca avissiru avutu a sapiri prima di partiri, si avissiru a turnari subitu o no.

TAM1897 Q1 18.11Lu fattu ca lu Cunsigghiu di Missioni pensa ca putissi fari nu bon missiunari nun è pruva abbastanti pi fari chiddu passu e jiri a na missioni straniera. Vui vuliti sapiri pi vui stissi ca Diu vi chiama a jiri ddà; e ca jiti ddà picchì Diu voli ca stiti ddà. Allura, quannu jiti, jiti picchì Diu vi chiama, e sapiti ca iddu è cu vui mentri jiti. Sapirai ca iddu è cu ttia quannu ci arrivi; e nun ti scantassi di nudda difficultati, né ti scoraggiassi di nudda penuria, né ti facissi turnari arreri nudda malatia, né mancu a pruspettiva dâ morti.

TAM1897 Q1 19.1Si succedi ca arrivi a muriri ‘na morti fisica, nun sai comu stai facennu perdiri la causa si scappi pi scappari di idda. Tu e iu, ogni cristianu, e soprattuttu ogni cristianu avventista dû settimu jornu, picchì chista è spirienza cristiana, avemu a pigghiari stu principiu vivu: ca l’opera dû cristianu nun è finuta quannu iddu muori fisicamenti. Si iddu è fideli ô so travagghiu mentri campa, e muori ô so postu, l’opera so cuntinua puru doppu ca è mortu.

TAM1897 Q1 19.2Ora chistu è un fattu. Si vai cu la chiamata di Diu, si vai cu Diu cu tia, e si mori prima di partiri, si tu sì lu tipu di missionariu ca Diu chiama,—lu tipu ca fu Abràhamu,—tu stissu hai a sapiri pi tia stissu, davanti a Diu, sutta Diu, e cu Diu, ca chista è la so vuluntà pi tia.

TAM1897 Q1 19.3Chistu ca oggi hai na cunvizzioni di jiri comu missionariu nun è prova ca hai a partiri di sta Cunferenza pi jiri a chiddu campu. Si la tò cunvincenza è giusta e bona, durerà. Si nun è lu tipu giustu di cunvincenza, nun avissi a durari. Avissi a guastàrisi prestu quantu cchiù prestu pussìbbili. E si hai a tinirla ancora un pocu, e si si guasta, è megghiu ca si guasti ccà ca doppu ca si nni vai ‘n campu.

TAM1897 Q1 19.4Si la tò cunvinzioni veni dû Signuri, è bona e si cunserva. Davidi avìa na cunvinzioni pi vint’anni ca avìa a essiri rè di Israele. Ma nun era affattu ansiusu pi lu mumentu unni avissi a divintari rè di Israele. Nun si affrettò pi fari succediri la cosa. Quannu ogni cosa era nta so mani, nun movìu mancu un ditu pi mittirisi supra lu tronu. Avìa na cunvincenza abbastanti bona pi tinirla pi vint’anni; e quannu lu Signuri l’avìa pruvatu e si putìa fidari di iddu, ci purtau iddu stissu ô tronu.

TAM1897 Q1 19.5Accussì, poi aviri na cunvinzioni pi un certu campu. Pò essiri di Diu. Ora, nun pruvare a mettiri n’opera la tò idea, sia ca lu Cunsigghiu di Missioni ci cridi o no, o sia ca la Cunferenza ci cridi o no. Aspetta sulu Diu, e lassalu diri a l’àutri ca chistu è accussì. Quannu aspittamu Diu accussì, e poi ni jemu, u Signuri veni cu nuatri, e nuatri lu sapemu; e iddu è cu nuatri mentri semu ddà, e nuatri lu sapemu. Chistu è u nostru postu, e stariemu a chissu postu finu a quannu Diu ni chiamarà a partiri. E si Iddu nni ha usatu ddà finu a quannu putìa, efficacimenti, mentri èramu viventi; e pò usari megghiu la vostra influenza si siti morti; allura chiddu ca aviti a fari è stari a lettu pi muriri comu un cristianu felici; sapennu ca Diu cuntinuerà u vostru travagghiu doppu ca siti morti. La cunvinzioni ca Diu misi nti li cori pi menzu a tia mentri eri vivu e parravi cu iddi, sarà approfonduta, rinfurzata e ravvivata dû tò bon esempiu doppu ca si mortu; e pi menzu a chistu iddi sarannu purtati a Gesù Cristu.

TAM1897 Q1 19.6Allura, voi ca Diu prichini lu Vangelu cu la tò morti comu cu la tò vita? Voi ca iddu prichini lu Vangelu attraversu a tia, quannu si mortu, fisicamenti mortu e nta la tomba, accussì comu voi ca prichini lu Vangelu cu tia vivu e ca camini supra la terra? Si nun è accussì, nun si prontu pi jiri ‘n missioni.

TAM1897 Q1 19.7Ora vi leggu chistu di li Scritturi. Girati ô primu capitulu di li Filippisi. C’è l’esempiu di chiddu missionariu ca Diu chiamau, comu esempiu pi vui, comu esempiu pi tutti chiddi ca cridissiru dopu in Gesù Cristu, pi la vita eterna. Vi ricurdati dî suffrimenti di Paulu. Vi ricurdati dî sò vicissitudini, dî sò pruovi, dî sò persecuzioni, dî sò flagellamenti, dî sò perìculi ‘n ogni locu; e sapiti ca iddu nun vacillau mai ‘n nuddu locu unni si truvava.

TAM1897 Q1 19.8Ma vogghiu ca capiti, frati, ca li cosi ca mi succidieru foru anzi pi prumuviri l’evangeliu; accussì li mè catini ‘n Cristu su manifesti ‘n tuttu lu palazzu e ‘n tutti l’àutri posti. Versi 12, 13.

TAM1897 Q1 19.9Quannu chistu fu scrittu, iddu nun sapìa chi jornu u decritu di l’imperaturi s’avissi a mettiri n’opira e iddu s’avissi a essiri giustiziatu. Iddu l’aspittava chistu. Ora pinsati a tutti sti cosi ca iddu passau. Li flagelli, li prucessi, li persecuzioni, li perìculi, li rapini, fu lapidatu na vota e trascinatu fora dâ cità e lassatu pi mortu. Ora iddu dici: «Vogghiu ca capiti ca chisti cosi mi su successi pi la prumuzioni dû Vangelu». Chi facìa Diu attraversu ognunu di sti prucessi, suffrimienti e perìculi?—Iddu stava usannu chiddu omu pi prichari lu Vangelu pi menzu so, accussì ca quannu chiddi genti lu lapidaru, lu strascinaru fora dâ cità e lu lassaru pi mortu, lu Spiritu Santu di Diu stava appiccannu ô so cori lu sigillu dâ so virità, ca chiddu omu era di Diu, ca lu missaggiu ca iddu purtava a iddi era di Diu; e si iddi si ribillaru contru, la so perdizioni fu sigillata; e si iddi si arrinnaru, foru sarvati.

TAM1897 Q1 19.10Chistu è chiddu ca Diu havi a fari pi menzu nostru. Tuttu chiddu pi cui semu ntô munnu è accussì ca Diu pò pridicari lu Vangelu pi menzu nostru. Non tantu nuatri ca lu facemu, quantu Diu ca lu fa pi menzu nostru, sia cu la parola sia cu l’influenza; e Diu pò fari bonu tantu cu l’influenza quantu cu la parola. Diu mittirà lu Vangelu nta la nostra influenza comu puru nta li nostri paroli. Pridicamu sempri cu la nostra influenza tantu bonu quantu cu li nostri paroli.

TAM1897 Q1 19.11E assai di li frati ‘n Signuri, facennusi curaggiusi pi li mè catini, sunnu assai cchiù audaci a parrari la parola senza paura. Certuni infatti pridicanu Cristu puru pi nvidia e cuntrastu: e àutri puru di bonu cori: chiddi ca pridicanu Cristu pi litigi, nun sinceramenti, pinsannu di aghiunciri afflizioni â me catina; ma l’àutri pi amuri, sapennu ca sugnu statu misi pi la difisa dû Vangelu. Chi allura? Comunque sia, sia pi finta, sia di veru, Cristu è pridicatu; e di chistu mi rallegru, e mi rallegraraghju. Pirchì sacciu ca chistu si cangiarà pi la me salvezza grazzi a la vostra prighera e a l’aiutu dû Spiritu di Gesù Cristu, secunnu la me sincera aspittativa e la me spiranza, ca in nenti mi vergugnirò, ma ca cu tuttu lu curaggiu, comu sempri, puru ora Cristu sarà magnificatu ntô me corpu, sia ca campu, sia ca moru.

TAM1897 Q1 20.1Nun è scrittu, allura, ca Diu aduprarà un omu muortu pi magnificari lu Vangelu e la gloria di Gesù Cristu? Si dispostu ca iddu lu facissi attraversu a tia, quannu pò farlu megghiu cu tia muortu ca si fussi vivu? Muortu di sicuru, ma vivu pi iddu. Allura nun viri ca, in chissu bon sensu, lu cristianu nun more mai. “Pirchì tutti vivunu pi iddu.” “Allura, vivemu o muremu, semu dû Signuri.” E vui? Si siti dû Signuri mentri viviti, siti dû Signuri quannu siti morti. E comu è certu ca Diu vi usa mentri siti vivu pi prichari lu Vangelu, vi userà quannu siti mortu pi prichari lu Vangelu. E u vostru travagghiu nun si firmarrà quannu siti morti. Comu certu comu u vostru è u travagghiu di Cristu mentri siti viventi, iddu cuntinuerà quannu siti morti. A vostra influenza si farà sentiri, e Diu farà cosi pi menzu a vui doppu ca siti morti, ca nun pò fari accussì beni mentri siti viventi.

TAM1897 Q1 20.2Suppunemu ca Paulu avissi a muriri. Iddu ci spittava. Talìa u versu diciassette dû capitulu dopu. Ma, a propositu, a vista di chistu, chi facìa iddu tuttu stu tempu? “Nta chistu mi gòdu, e mi gòdaraghju puru.”

TAM1897 Q1 20.3“E si sugnu offertu supra lu sacrificiu e lu sirviziu di la vostra fidi, mi gòdu e mi rallegru cu vui tutti.” A chi si rifirìa quannu dissi: “Si sugnu offertu supra lu sacrificiu e lu sirviziu di la vostra fidi”? Iddu aspittava ogni jornu di èssiri offertu comu sacrificiu pi la fidi di Gesù Cristu. Chi facìa a propositu di chistu?—“Mi gòdu e mi rallegru cu vui tutti.” Chi avìanu a fari iddi?—“Ppi la stissa raggiuni puru vui gioìti e rallegrativi cu mia.”

TAM1897 Q1 20.4Si aspittava ca li Filippisi si rallegrassiru cu iddu quannu ci tagghiaru la testa? — Sì; iddu lu dici. Frati, quannu capemu ca l’opira dû cristianu nun si ferma quannu iddu muri, nun faremu e nun mannaremu tanti risoluzzioni di cumpassioni a la genti pirchì quarcunu è mortu. Ringraziamu lu Signuri ca, puru si è mortu, la so’ opira cuntinua. Nni rallegramu di chistu—nun pi lu fattu ca iddu è mortu, ma pi lu fattu ca lu so travagghiu cuntinua; ca Diu lu sta usannu megghiu accussì ca si fussi vivu.

TAM1897 Q1 20.5Allura, lassamu ca Diu trasissi e pigghiassi tuttu lu postu, accussì putemu amari Diu cu tuttu lu cori, tutta l’anima, tuttu lu pinsamentu e tutta la forza. Chistu è chiddu ca voli diri essiri un missionariu.

TAM1897 Q1 20.6E la prima cosa di tuttu, pi essiri chissu tipu di missionariu, è: “Nesciti di la tò terra.”

Note

Back