Apostazia e Izraelit. – Nr. 1
TAM1897 Q1 33.6Predikimi i mbajtur të dielën në mbrëmje, më 7 mars 1897 Botuar në Buletinin e Konferencës së Përgjithshme, Tremujori i Parë, 1897, Vëll. 2, Nr. 1, fq. 33-40.
TAM1897 Q1 33.7Në mësimin e mbrëmjes së kaluar deklarova se nuk kisha parë deri kohët e fundit një kopje të dhjetë urdhërave të botuar nga Adventistët e Ditës së Shtatë, jashtë Biblës, ashtu siç i foli Perëndia. Më vjen mirë që ka ardhur koha kur Adventistët e Ditës së Shtatë mund të kenë një kopje të ligjit të Perëndisë ashtu siç e dha Perëndia. Jam i lumtur që vëllai Howe ka nxjerrë kopje të ligjit të Perëndisë, ashtu siç e dha Perëndia. Dhe tani, të mos e lëmë më veten të hapur ndaj të njëjtit akuzë si të tjerët, se lëmë jashtë një pjesë të ligjit të Perëndisë kur paraqitemi para popullit.
TAM1897 Q1 33.8Mund ta shihni mjaft qartë se njeriu që i pari shpërndau atë kopje të ligjit të Perëndisë që pothuajse të gjithë të tjerët e përdorin, ishte një egjiptian. Aty thuhet: “Unë jam Zoti, Perëndia yt, që të nxora nga vendi i Egjiptit, nga shtëpia e skllavërisë.” Por ai i tha vetes: “Kjo nuk më përket mua, as kujtdo që jeton sot; sepse ne kurrë nuk jemi nxjerrë nga Egjipti.” Ai ishte vetëm për Hebrenjtë. Prandaj ai e la jashtë dhe shtypi pjesën tjetër të ligjit, dhe kështu i paraqiti botës një kopje të gjymtuar të ligjit që Zoti vetë kishte dhënë. Ai bëri që të duket sikur dokumenti i vetëm nga i cili Zoti ka folur ndonjëherë nga qielli fillonte pa thënë kush ishte autori i tij, madje pa e prezantuar fare, por thjesht në një mënyrë të prerë dhe të pacaktuar: “Mos ki zota të tjerë përpara meje.” Mund të lindë menjëherë pyetja: Kush je ti në botë? Kush po flet? Epo, kur ligji merret ashtu siç u dha, Perëndia tregon se kush po flet. “Unë jam Zoti, Perëndia yt, që të nxora nga vendi i Egjiptit, nga shtëpia e skllavërisë.” Ky është ai që flet; nuk do të kesh perëndi të tjerë përpara meje, “që jam në gjendje të të çliroj nga skllavëria e Egjiptit.”
TAM1897 Q1 33.9Një mendim tjetër këtu është i rëndësishëm: Kur ligji shtypet pa hyrjen që Zoti vetë foli, siç ndodh zakonisht në tabela dhe karta, rezulton e nevojshme të vendosen në krye të tij fjalët “Ligji i Perëndisë.” Kjo tregon se njerëzit e kuptojnë nevojën që të ketë një lloj certifikate për të treguar se kujt i përket ligji dhe kush flet këto urdhërime. Dhe, duke parë këtë nevojë, njerëzit vendosin në krye të ligjit të Perëndisë certifikatën e tyre që ai është ligji i Perëndisë.
TAM1897 Q1 33.10Por sikur njerëzit të botonin ligjin ashtu siç e dha Zoti, ata do të kishin vetë certifikatën e Zotit që është ligji i Perëndisë dhe se vetë Ai flet këto urdhërime. Ai thotë: “Unë jam Zoti, Perëndia yt, që të nxora nga vendi i Egjiptit, nga shtëpia e skllavërisë. Të mos kesh perëndi të tjerë përpara meje,” etj. Dhe kur njerëzit mund të kenë vetë dëshminë e Zotit që është ligji i tij, me siguri nuk do të ketë nevojë për asnjë dëshmi të njeriut se është ligji i Perëndisë.
TAM1897 Q1 33.11Dhe a nuk është dëshmia e Zotit që kjo është ligji i tij më e mirë se dëshmia e çdo njeriu apo e të gjithë njerëzve së bashku? Dhe kur njerëzit lënë jashtë dëshminë e Zotit vetë që ky është ligji i tij, dhe vendosin aty dëshminë e tyre, a mund të kishte ndonjë rast më të qartë të njerëzve që vendosin veten në vendin e Perëndisë? O, të heqim qafe këtë punë të ngathët dhe të pasjellshme; dhe të marrim ligjin e shenjtë ashtu siç e foli dhe e shkroi Vetë Autori i shenjtë! “Unë jam Zoti, Perëndia yt, që të nxora nga vendi i Egjiptit, nga shtëpia e skllavërisë.” Amen. U bëftë kështu.
TAM1897 Q1 33.12Duke pasur aty gjithçka që Zoti ka thënë, ligji i Perëndisë i paraqet botës si Shpëtimtarin, ashtu edhe Krijuesin. Ai u thotë të gjithë njerëzve se ai që është Autor i atij ligji, ai që e thërret njeriun për t’u bindur ndaj tij, është si Shpëtimtar, ashtu edhe Krijues. Kjo tregohet nga vetë ligji. Dhe kur ata lënë jashtë pjesën që zbulon Shpëtimtarin, nuk është çudi që janë të gatshëm dhe të disponueshëm të lënë jashtë edhe pjesën që zbulon Krijuesin e njeriut. Satanai gjithmonë ka dashur të heqë ligjin dhe t’u fshehë njerëzve rëndësinë e tij. Ai filloi duke e lënë jashtë Shpëtimtarin; tani përfundon duke e lënë jashtë Krijuesin. Por Zoti dëshiron që ne të dimë se ai është ai që na çliroi nga Egjipti, në mënyrë që të mund të shohim si Shpëtimtarin ashtu edhe Krijuesin në ligjin që ai dha për njeriun.
TAM1897 Q1 34.1Një gjë tjetër. Kur ti dhe unë të mund të shohim, dhe me të vërtetë shohim, se Izraeli, kur hyri në vend, nuk shkoi fare në vendin që Zoti kishte përgatitur për ta, por e humbi krejtësisht, atëherë mund të kuptojmë se sa zhgënjim ishte për Moisiun që të mos shkonte atje. Tani, kur duket, siç u duket disa njerëzve, se Izraeli hyri në tokën që Zoti kishte përgatitur për ta, dhe se aty ishte pikërisht vendi ku Zoti dëshironte t’i çonte, dhe pastaj shohin se Moisiu vdiq dhe shkoi në qiell, ata thonë se Moisiu mori pjesën më të mirë të marrëveshjes në fund të fundit; dhe se nuk ishte një zhgënjim kaq i madh ta nxirrnin nga toka dhe ta çonin në qiell.
TAM1897 Q1 34.2Por kur kuptojmë se Zoti dëshironte ta çonte atë në banesën e tij të shenjtë, në vendin që ai kishte krijuar për të banuar, në shenjtëroren që duart e tij kishin themeluar; atëherë mund të shohim se sa zhgënjim ishte edhe për Moisiun të vdiste dhe të shkonte në qiell pa hyrë në atë tokë. Kur ai pa se mëkati i tij kishte të bënte me mbajtjen e tyre jashtë tokës së bekuar të premtuar; kur ai pa se Izraeli kishte humbur atë që Zoti kishte për ta: kur pa tokën e lavdishme, ashtu siç bëri nga maja e Nebos, dhe u detyrua të përfytyronte epokat e gjata të endjes, të apostazisë dhe të mundimeve, përmes të cilave duhej të kalonte çështja dhe populli i Perëndisë, dhe të dinte se ai kishte edhe një pjesë të vogël në shkakun e asaj periudhe të gjatë endjeje; është mjaft e lehtë të kuptohet se sa zhgënjim i madh ishte për të që të mos hynte në atë tokë pa vdekur fare—edhe pse u mor në qiell nga varri.
TAM1897 Q1 34.3Një tekst tjetër, nëse do të nevojitej ndonjë për të vërtetuar faktin se Izraeli nuk doli nga Egjipti për sa kohë qëndroi në shkretëtirë, gjendet në librin e Jozuës. Ju e mbani mend pasazhin,—pasi kaluan Jordanin, atëherë u rrethprenë,—është shkruar: “Sot kam hequr prej jush fyerjen e Egjiptit.” Ata njerëz, siç e shihni, që dolën nga Egjipti, nuk dolën kurrë nga Egjipti derisa nuk e kishin kaluar Jordanin; sepse vetëm atëherë u hoq fyerja e Egjiptit. Atëherë të gjithë ishin njerëz të kthyer. E gjithë ajo kombësi kaloi Jordanin me besim. Ishte një kombësi që i besonte Perëndisë, dhe nuk kishte asnjë zë kundërshtues e asnjë mendim dyshues,—atëherë ata ishin jashtë Egjiptit. Kështu, shihni se është krejtësisht e qartë që Egjipti shpirtëror është Egjipti literal i Biblës.
TAM1897 Q1 34.4Tani i kthehemi tekstit për sonte. Ky është Numrat 23:9. Filloj të lexoj me vargun e shtatë. Është Balaami ndërsa profetizon për Balakun, mbretin e Moabit.
TAM1897 Q1 34.5Dhe ai filloi parabolën e tij, dhe tha: “Mbreti Balak i Moabit më ka sjellë nga Arami, nga malet e lindjes, duke thënë: ‘Eja, mallko Jakovin, dhe eja, sfido Izraelin.’” Si mund ta mallkoj atë që Perëndia nuk e ka mallkuar? Apo si mund ta sfidoj atë që Zoti nuk e ka sfiduar? Sepse nga maja e shkëmbinjve e shoh atë, dhe nga kodrat e vëzhgoj atë: Ja, populli do të banojë i vetëm, dhe nuk do të llogaritet ndër kombet.
TAM1897 Q1 34.6Ky tekst na flitet sonte. Kjo është e vërteta e tanishme. Kjo ishte vullneti i shprehur i Perëndisë për popullin e tij kur ata ishin në kufirin e vendit ku ai dëshironte t’i çonte pasi i kishte thirrur të dilnin nga vendi i Egjiptit. Ata ishin endur në shkretëtirë dyzet vjet, dhe tani kishin ardhur në kufirin e vendit. Dhe ky është vullneti i tij për ta, që të banojnë vetëm, dhe të mos llogariten ndër kombet.
TAM1897 Q1 34.7Arsyen themelore për këtë, ose një nga arsyet, më mirë të themi, do ta kuptoni duke u kthyer te kapitulli i shtatë i Veprave. Stefan po fliste atë ditë dhe tregoi se Zoti i nxori popullin nga Egjipti, nga vendi i skllavërisë me mrekulli dhe shenja, dhe në vargjet tridhjetë e shtatë dhe tridhjetë e tetë gjeni këto fjalë; në vargun tridhjetë e tetë është pasazhi në fjalë:—
TAM1897 Q1 34.8Ky është ai Moisiu, që u tha bijve të Izraelit: ‘Zoti, Perëndia juaj, do t’ju ngrejë nga vëllezërit tuaj një profet si unë; atij t’i dëgjoni.’ Ky është ai që ishte në kishë në shkretëtirë.
TAM1897 Q1 34.9Atëherë, çfarë ishte Izraeli në shkretëtirë?—Kisha. Çfarë duhej të ishte kur të kishin kaluar lumin dhe të ishin futur në vend?—Kisha. Çfarë tjetër do të thoshte kjo veçse se duhej të kishte një ndarje midis kishës dhe shtetit?—ashtu si, kur ai nxori Abrahamin nga ajo tokë, Zoti i mësoi botës ndarjen midis kishës dhe shtetit, dhe ashtu siç tregoi përmes Abrahamit se ndarja e kishës dhe shtetit duhet të fillojë në zemrën e individit.
TAM1897 Q1 34.10Nëse nuk jam i ndarë në zemër nga shteti, do të ketë një bashkim të kishës dhe shtetit kudo që të jem. Kështu, edhe pse nuk mbaj një post në shtet, apo nuk kandidoj atje për një post, unë do të jem një politikan në kishë; dhe do të kandidoj atje për post, dhe do të bëj lobi atje. Kështu që, nëse një njeri nuk është i ndarë në zemër nga shteti, dhe megjithatë i përket kishës, do të ishte më mirë të merrte pjesë në politikën e botës dhe të ishte politikan atje, sesa të fusë politikat e tij në kishë.
TAM1897 Q1 34.11Kështu, kur Zoti e thirri Abrahamin, ai tha, së pari: “Dil nga vendi yt.” Dhe tani që Abrahami është shtuar dhe është bërë kisha, dhe ajo kishë është gati të hyjë në shërbimin e veçantë të Zotit para kombeve, ai shpall se ajo kishë nuk duhet të llogaritet ndër kombet; ato duhet të banojnë veçmas. Ju mund të shihni se si Zoti dëshironte që populli t’i përmbahej kësaj, sepse ai dinte se çfarë ishin kombet; dhe ai dinte se si kombet kishin arritur atë gjendje. Ai dëshironte që kisha e tij të banojë vetëm, të mos ketë sundimtar tjetër përveç tij, asnjë ligj tjetër përveç ligjit të tij, asnjë legjislacion të asnjë lloji tjetër përveç fjalës së Zotit, asnjë qeveri tjetër përveç asaj të Zotit.
TAM1897 Q1 35.1Perëndia kishte për qëllim, kur i solli në atë tokë, të ishte kreu i kishës. Jezu Krishti ishte kreu i kishës, natyrisht, po aq me të vërtetë sa është edhe tani. Ju e dini nga mësimet që kemi studiuar, si populli kaloi në monarki, etj.; kjo ndodhi duke u larguar prej tij, duke dështuar ta njihnin Perëndinë si sundimtarin e tyre të vetëm dhe ligjin e tij si ligjin e vetëm. Ata u bënë idhujtarë dhe kështu humbën qeverisjen e Perëndisë mbi vete dhe fuqinë e ligjit të tij mbi ta; dhe duke u ndarë nga Perëndia, duhej të kishte një qeverisje mes tyre për të kënaqur ambicien e atyre që donin të sundonin të tjerët, dhe për t’i mbrojtur ata nga vetja e tyre në egërsinë e tyre, për shkak se ishin larguar nga Perëndia.
TAM1897 Q1 35.2Por Zoti e veçoi Izraelin nga të gjithë popujt dhe qeveritë, për veten e tij. Zoti e nisi tani Izraelin pikërisht aty ku e nisi Abrahamin, të veçohej nga mbretërit dhe sundimtarët përreth tyre, nga të gjitha llojet e qeverisjes tokësore përreth tyre. Ai donte që populli i tij të banojë vetëm, dhe të mos ishte i tillë që të mund të numërohej midis asnjërit nga kombet, në mënyrë që kur kombet t’i shikonin, të shihnin se Izraeli nuk mund të numërohej si i llojit të tyre.
TAM1897 Q1 35.3Ai dëshironte që Izraeli të qëndronte para botës kaq qartë—dhe kjo do t’i bënte të veçantë nga të gjitha kombet e tjera—sa që të gjithë kombet që i shikonin do të thoshin: “Kjo është e veçantë; ky nuk është lloji i qeverisjes sonë. Ata nuk kanë mbret; secili duket se ia del pa asnjë sundimtar.” Dhe do të fillonin të hetonin për këtë; do të thoshin: “Çfarë është shkaku i kësaj?” Si ia dilni pa gjithë këtë aparat të një mbreti, ushtri, taksa dhe të gjitha këto gjëra që ne duhet t’i durojmë? Përgjigjja do të ishte: “Epo, Perëndia është mbreti ynë.” Dhe nuk kërkohen pothuajse aq shumë shpenzime për të drejtuar qeverinë e tij sa për të juajën; sepse ne nuk kemi telashe të tilla si ju. Po; ne nuk kemi taksa, dhe ai është kaq i mirë sa ne duam t’i japim atij gjithçka që kemi, për të mbështetur dhe për të përhapur bekimet e qeverisjes së tij.
TAM1897 Q1 35.4Dhe kur populli i tij t’u thoshte paganëve këtë, paganët do të thoshin: “Me të vërtetë ky komb është një popull i mençur dhe me kuptim; dhe cili komb në dhe është kaq i madh, që ka gjykime kaq të mençura, kaq të mira, si ky ligj? Dhe cili komb ka Perëndinë kaq afër vetes si Zoti, Perëndia juaj, në të gjitha gjërat për të cilat i kërkojmë?” Kjo ishte ajo që Zoti kishte në mendje. Dhe ai tha, “Izraeli do të banojë i vetëm, dhe nuk do të llogaritet ndër kombet.” Ai synonte të mësonte gjithë botën për ndarjen e kishës nga shteti, jo vetëm brenda kishës, por edhe ndër kombet, sa i përket shteteve, dhe gjithashtu sa i përket kishës vetë.
TAM1897 Q1 35.5Vetëm shiko këtu në Shkrimtura, dhe do ta shohësh. Ligji i Përtërirë 4. Disa vargje tregojnë tërësinë e asaj që kam përshkruar. Duke filluar nga vargu i parë, dhe duke lexuar deri te i teti:—
TAM1897 Q1 35.6Tani pra, dëgjo, o Izrael, statutet dhe gjykimet që po ju mësoj, që t’i zbatoni, që të jetoni dhe të hyni e të zotëroni vendin që Zoti, Perëndia i etërve tuaj, po ju jep. Mos shtoni asgjë mbi fjalën që unë ju urdhëroj, as mos e zvogëloni atë, që të ruani urdhërat e Zotit, Perëndisë tuaj, që unë ju urdhëroj. Sytë tuaj panë çfarë bëri Zoti për shkak të Baal-peorit: për të gjithë burrat që ndoqën Baal-peorin, Zoti, Perëndia juaj, i shkatërroi nga mesi juaj. Por ju që u ngjitët pas Zotit, Perëndisë tuaj, jeni gjallë të gjithë sot. Ja, unë ju kam mësuar statute dhe gjykime, ashtu si më urdhëroi Zoti, Perëndia im, që t’i bëni në vendin ku po shkoni ta zotëroni. Ruajeni dhe bëjini, sepse kjo është urtia dhe arsyetimi juaj në sytë e kombeve që do të dëgjojnë të gjitha këto statute dhe do të thonë: “Me të vërtetë ky komb i madh është një popull i urtë dhe me mendje.” Sepse, a ka ndonjë komb kaq i madh, që ka Perëndinë kaq afër vetes, siç është Zoti, Perëndia ynë, në të gjitha gjërat për të cilat i kërkojmë? Dhe a ka ndonjë komb kaq i madh, që ka ligje dhe gjykime kaq të drejta si ky ligj i tërë, që po e vë përpara jush sot?
TAM1897 Q1 35.7A kishte atëherë vend për krijimin e ndonjë lloji ligji apo legjislacioni mes Izraelit?—“Mos i shtoni asgjë fjalës që unë ju urdhëroj, as mos hiqni asgjë prej saj.” Ata duhej të bënin pikërisht këtë. Të gjitha ligjet e tyre ishin bërë për ta. Legjislacioni i tyre ishte i plotë dhe i përsosur; dhe për sa kohë që e kishin atë, nuk u duhej asnjë tjetër, dhe sapo të vinte koha që të kishin nevojë për një tjetër, kjo ishte vetë dëshmia që ata e kishin braktisur Perëndinë.
TAM1897 Q1 35.8Për sa kohë që u duhej ndonjë lloj legjislacioni, nga vetja e tyre, mes tyre, kjo ishte dëshmi që ata e kishin braktisur Perëndinë, që ligji i tij nuk u mjaftonte më, dhe që qeverisja e tij nuk u ishte më e mjaftueshme. Kështu ndodh pikërisht me të gjithë paganët e tjerë. Kështu ndodh me të gjitha kombet. Kështu ata u bënë paganë. Dhe ju e dini që Izraeli ndoqi të njëjtën rrugë. Ata harruan Perëndinë dhe ranë në idhujtari, dhe pastaj thanë: “Duhet të kemi një mbret, që të jemi si të gjitha kombet.” Por mos harroni se ata duhej të refuzonin Perëndinë përpara se të kishin një mbret; dhe duke refuzuar Perëndinë, që të ishin si kombet, si paganët — ky është kuptimi i fjalës së drejtpërdrejtë — duke refuzuar Perëndinë që të ishin si kombet, ata u bënë si kombet që refuzuan Perëndinë. Këtë e dini nga e gjithë historia që pason.
TAM1897 Q1 35.9Prandaj, është krejt e qartë se nuk është vullneti i Perëndisë, nuk është në interes të popullit të tij që ata të jenë si kombet. Nuk është vullneti i Perëndisë, nuk është për të mirën e popullit që ata të kenë ndonjë lloj qeverie si kombet që i rrethojnë. Ju e dini që këto nuk lindën nga ndjekja e Perëndisë, por lindën nga apostazia. Nga e gjithë kjo, është krejt e qartë që Perëndia nuk kishte për qëllim që populli i tij të krijonte një qeveri të vetën mes tyre.
TAM1897 Q1 36.1Zoti nuk kishte në qëllim që ata të krijonin një qeveri si kombet përreth tyre. Kur ai thotë: “Mos shtoni asgjë mbi fjalën që unë ju urdhëroj, as të hiqni asgjë prej saj,” mund ta shihni që ai kështu i përjashtoi ata nga çdo lloj ligjvënieje, nga çdo hije e legjislacionit të çdo lloji, dhe kështu u ndaloi atyre të vendosnin ndonjë formë qeverie mes vete.
TAM1897 Q1 36.2Dhe nga kjo bëhet krejt e qartë se kur ata ndjenë nevojën për ndonjë formë qeverisjeje mes tyre, në të cilën duhej të kishin ligje dhe sundimtarë të tjerë përveç Perëndisë, kjo në vetvete ishte një provë e pakundërshtueshme se ata e kishin harruar Perëndinë; se ishin larguar prej tij; se qeverisja e tij nuk ishte e mjaftueshme; se fuqia e tij nuk ishte mbi ta për t’i mbajtur, dhe kështu ata duhej të krijonin dhe të vendosnin një formë qeverisjeje të tyre, për t’u mbrojtur nga vetja e tyre.
TAM1897 Q1 36.3Kështu, ju shihni se nuk ishte sipas vullnetit të Zotit që populli i tij, duke jetuar i vetëm, të kishte një qeveri të vetën mes tyre. Nuk ishte vullneti i tij që ata të banonin mes kombeve dhe të kishin një qeveri si kombet; sepse kur ata do të ndërmerrnin të krijonin një qeveri të tyre për t’u qeverisur vetë mes tyre, ajo do të ishte pikërisht si qeveritë e kombeve, sepse të gjitha ishin njerëzore, dhe njerëzimi është i njëjtë. Kështu, kur Izraeli ndërmori të vendoste një qeveri për t’u qeverisur vetë, ajo ishte si ato të kombeve përreth, dhe nuk mund të ishte asgjë tjetër. Ishte pagane. Dhe gjithmonë do të jetë pagane kudo që të provohet.
TAM1897 Q1 36.4“Mos shtoni asgjë mbi fjalën që unë ju urdhëroj, as të hiqni asgjë prej saj, që të ruani urdhërimet e Zotit, Perëndisë tuaj, që unë ju urdhëroj.” Perëndia synon që urdhërimet e tij, ligji i tij, qeverisja e tij, të jenë të mjaftueshme për popullin e tij. Dhe kjo mjafton për popullin e tij. Kjo është e vendosur. Ajo gjithmonë do të mjaftojë për popullin e tij. Por nuk mjafton për ata që nuk e kanë; nuk mjafton për ata që ndahen nga Perëndia dhe nga ligji dhe qeveria e tij. Qeveria e tij nuk mjafton për ta, pra, sepse ata nuk e kanë; dhe pastaj, nëse krijojnë një të tyre, ajo është njësoj si ajo e paganëve.
TAM1897 Q1 36.5Sytë tuaj panë çfarë bëri Zoti për shkak të Baal-peorit: sepse të gjithë burrat që ndoqën Baal-peorin, Zoti, Perëndia yt, i shkatërroi nga mesi juaj. Por ju që i qëndruat besnik Zotit, Perëndisë tuaj, jeni të gjallë të gjithë sot. Ja, unë ju kam mësuar statute dhe gjykime, ashtu si më urdhëroi Zoti, Perëndia im, që t’i bëni në vendin ku po shkoni ta zotëroni. Prandaj ruajini dhe zbatoni ato, sepse kjo është urtia dhe kuptimi juaj në sytë e kombeve.
TAM1897 Q1 36.6“Kjo është mençuria dhe kuptimi juaj në sytë e kombeve.” Jo vetëm në sytë e mi; por bëni këtë, dhe të gjitha kombet, paganët, do të thonë se jeni të mençur. Kombet, paganët, do të thonë se keni mendje të mirë.
TAM1897 Q1 36.7Ja, unë ju kam mësuar statute dhe gjykime, ashtu si më urdhëroi Zoti, Perëndia im, që t’i bëni në vendin ku po shkoni ta zotëroni. Prandaj ruajini dhe zbatoni ato; sepse kjo është urtia dhe kuptimi juaj në sytë e kombeve, të cilët do të dëgjojnë të gjitha këto statute dhe do të thonë: ‘Me të vërtetë ky komb i madh është një popull i urtë dhe i mençur.’ Sepse cili komb i madh ka Perëndinë kaq afër vetes, siç është Zoti, Perëndia ynë, në të gjitha gjërat për të cilat e thërrasim? Dhe a ka komb kaq i madh që ka ligje dhe gjykime kaq të drejta si ky ligj i tërë që po ju vë përpara sot? Vetëm ki kujdes për veten tënde dhe ruaj shpirtin tënd me zell, që të mos harrosh gjërat që i panë sytë e tu, dhe që të mos largohen nga zemra jote gjithë ditët e jetës tënde; por mësojua bijve të tu, dhe bijve të bijve të tu; veçanërisht ditën që qëndrove para Zotit, Perëndisë tënd, në Horeb.
TAM1897 Q1 36.8Mos harro atë që ke parë dhe dëgjuar, por veçanërisht mos harro atë që dëgjove kur qëndrove para Horebit atë ditë. Çfarë dëgjuan ata?—O, ligjin e Perëndisë; urdhëresat e Perëndisë dhe besimin e Jezusit dëgjuan atë ditë; një zë nga qielli shpalli shpëtimin dhe krijimin, që njerëzit të mos mëkatojnë. Por Izraeli harroi Perëndinë, dhe u bë idhujtar, dhe tha: “Na bëj një mbret; na bëj një mbret, si të gjitha kombet.” Por për atë kohë, ndërsa ishin të papërlyer, Zoti më pas tha (Psalmi 81:13-16):—
TAM1897 Q1 36.9Ah, sikur populli im të më kishte dëgjuar, dhe Izraeli të kishte ecur në rrugët e mia! Së shpejti do t’i kisha nënshtruar armiqtë e tyre dhe do ta kisha kthyer dorën time kundër kundërshtarëve të tyre. Urrejtësit e Zotit do të ishin nënshtruar atij: por koha e tyre do të kishte zgjatur përgjithmonë. Ai do t’i kishte ushqyer gjithashtu me grurin më të mirë: dhe me mjaltë nga shkëmbi do të të kisha ngopur.
TAM1897 Q1 36.10Tani Zoti thotë për ne se na ka çliruar nga pushteti i errësirës dhe na ka transferuar në mbretërinë e Birit të tij të dashur. Mbretëria e Perëndisë është rivendosur përsëri midis popullit të tij, dhe “mbretëria e Perëndisë është brenda jush,” dhe është mes jush duke qenë brenda secilit dhe të gjithëve. Tani pra, mbretëria e Perëndisë është një mbretëri e përsosur, sepse mbreti është një mbret i përsosur, sepse ligji i asaj mbretërie është një ligj i përsosur. Atëherë, a është një mbret i përsosur, dhe një ligj i përsosur, dhe një mbretëri e përsosur, i mjaftueshëm për ty? A është? A është kjo e mjaftueshme për një njeri?—Oh po, me siguri! A duhet të jetë e mjaftueshme për një njeri?
TAM1897 Q1 36.11Dhe nëse e gjithë kjo nuk mjafton për një njeri, a qëndron problemi te mbretëria, apo te njeriu?—Ju e dini që problemi mund të jetë vetëm te njeriu. Por supozojmë që njeriu pretendon se është i krishterë. A qëndron problemi ende te njeriu, apo te mbretëria?
TAM1897 Q1 36.12(Zëra) Me njeriun.
TAM1897 Q1 36.13Supozoni që ai pretendon të jetë Adventist i Ditës së Shtatë, dhe mbretëria e Perëndisë nuk i mjafton; supozoni që mblidhni një turmë të tillë, dhe mbretëria e Perëndisë nuk u mjafton, por ata duhet të kenë një mbretëri të tyre, një mbretëri tjetër; ata duhet të ngrenë një qeveri, të taksojnë veten, të zgjedhin sundimtarë nga mesi i tyre për t’i sunduar vetë; a janë ata fëmijët e Perëndisë? A është mbretëria e përsosur e Perëndisë e mjaftueshme për ta? A i përkasin ata qeverisë së Perëndisë? A është qeveria e Perëndisë e mjaftueshme për ta? A është mbretëria e Perëndisë në ta? A është? Si mund të jetë, kur mbretëria e përsosur, dhe mbreti i përsosur, dhe ligji i përsosur, nuk është i mjaftueshëm për ta?
TAM1897 Q1 37.1Pra, shihni që ndarja e kishës nga shteti, madje edhe mes Adventistëve të Ditës së Shtatë, fillon në zemër; dhe duhet të fillojë aty me çdo njeri, kudo, përndryshe nuk mund të ketë ndarje të kishës nga shteti aty ku ai ndodhet. Sikur asnjë njeri në shekullin e katërt, në Perandorinë Romake, të mos kishte pasur një bashkim të kishës me shtetin në zemrën e tij, nuk do të ishte formuar papatia në shekullin e katërt. Nëse ai do të kishte pasur në zemër vetëm kishën, vetëm kishën dhe asgjë nga shteti, asnjë nga parimet e shtetit, vetëm kishën,—Perëndinë, mbretërinë e Tij, ligjin e Tij, drejtësinë e Tij, me Të vetmin që sundon atje,—a mund të kishte ndodhur ndonjëherë një papati?
TAM1897 Q1 37.2(Zëra) Jo.
TAM1897 Q1 37.3Atëherë, cili është gjëja thelbësore që duhet shmangur gjithmonë?—Çdo bashkim i kishës dhe shtetit në zemër. Cili është, pra, i vetmi mbrojtës i sigurt kundër papatit?—Është ta duash Perëndinë me gjithë zemrën, dhe gjithë shpirtin, dhe gjithë mendjen, dhe gjithë fuqinë. Është të “dalësh nga vendi yt, dhe nga farefisi yt, dhe nga shtëpia e atit tënd.” Është t’i kthesh shpinën Egjiptit. Është të “banosh vetëm dhe të mos llogaritesh ndër kombet.”
TAM1897 Q1 37.4Tani po lexoj nga “Perandoritë e Biblës,” faqja 152 e më tej disa citate që kam futur aty nga “Patriarkët dhe Profetët,” me pasazhe biblike, pikërisht mbi këtë lidhje. Së pari do të lexoj disa nga fjalët e mia; por do t’ju them kur të lexoj fjalët e “Patriarkëve dhe Profetëve:”—
TAM1897 Q1 37.5“Ja, populli do të banojë i vetëm, dhe nuk do të llogaritet ndër kombet.” Zoti kurrë nuk kishte në qëllim që populli i tij të formohej në një mbretëri, apo shtet, apo qeveri, si popujt e kësaj bote. Ata nuk duhej të ishin si kombet përreth tyre. Ata duhej të ishin të veçuar për Perëndinë “nga të gjithë popujt që ishin mbi faqen e dheut.” “Populli nuk do të llogaritet ndër kombet.”
TAM1897 Q1 37.6Tani, nëse e konsideroj veten pjesë të shtetit gjerman, a e konsideroj veten ndër kombet? Nëse e konsideroj veten pjesë të qeverisë së Anglisë, një pjesë e saj, një qytetar besnik dhe patriotik që do të luftonte për flamurin, a e konsideroj veten ndër kombet? Dhe nëse unë luftoj për atë flamur, flamurin tim, flamurin tim britanik, dhe vëllai im adventist i Ditës së Shtatë këtu i përket Shteteve të Bashkuara, është besnik dhe patriotik, dhe dy kombet hyjnë në luftë, dhe ai duhet të mbrojë nga pushtimet, dhe lind një konflikt, atëherë unë jam në një anë, dhe vëllai im në anën tjetër, dhe vëllai lufton kundër vëllait. A e ka caktuar Perëndia këtë?—Ju e dini që jo. Atëherë, a ka pasur ndonjëherë kuptim kur tha se populli do të banojë i vetëm dhe nuk do të llogaritet ndër kombet?
TAM1897 Q1 37.7Vazhdoj të lexoj pak nga shkrimet e mia në “Perandoritë e Biblës:”—Qeveria e tyre duhej të ishte një teokraci e pastër dhe e thjeshtë—Perëndia, i vetmi Mbret i tyre, i vetmi Sundimtar, i vetmi Ligjvënës. Ajo ishte, me të vërtetë, një organizatë kishtare, që filloi me organizimin e “kishës në shkretëtirë;” dhe duhej të ishte e ndarë nga çdo ide e një shteti. Sistemi i formuar në shkretëtirë përmes Moisiut, dhe i vazhduar në Kanaan përmes Jozuës, ishte i destinuar të ishte i përhershëm.
TAM1897 Q1 37.8Tani po lexoj nga “Patriarkët dhe Profetët:”—
TAM1897 Q1 37.9Qeverisja e Izraelit administrohej në emër dhe me autoritetin e Jehovait. Detyra e Moisiut, e shtatëdhjetë pleqve, e sundimtarëve dhe gjykatësve ishte thjesht të zbatoheshin ligjet që Zoti kishte dhënë. Ata nuk kishin autoritet të legjislonin për kombi.
TAM1897 Q1 37.10Kush nuk kishte autoritet të legjislonte për kombin?
TAM1897 Q1 37.11(Zërat) Kisha.
TAM1897 Q1 37.12Sa vetë përbënin kishën? A përfshinte një, apo dy, apo dhjetë, apo dymbëdhjetë, apo ndonjë pesëdhjetë?—Po. Atëherë, a kishin ata, apo ndonjëri prej tyre, ndonjë autoritet për të legjisluar për të tjerët, apo edhe për vete?—Jo.
TAM1897 Q1 37.13Dëgjoni, o Izrael, statutet dhe gjykimet që po ju mësoj, që t’i bëni, që të jetoni dhe të hyni e të zotëroni vendin që Zoti, Perëndia i etërve tuaj, po ju jep. Nuk do të shtoni asgjë mbi fjalën që unë po ju urdhëroj, as nuk do të hiqni asgjë prej saj.
TAM1897 Q1 37.14Tani po citojmë përsëri nga “Patriarkët dhe Profetët:”—
TAM1897 Q1 37.15Kjo ishte, dhe vazhdoi të ishte, kushti i ekzistencës së Izraelit si komb.
TAM1897 Q1 37.16Atëherë, kur Izraeli u largua nga kjo dhe mori hapat për të formuar një mbretëri dhe për t’u bërë si kombet e tjera, çfarë do të thoshte kjo?—Humbja e ekzistencës. Mos e harroni këtë.
TAM1897 Q1 37.17Tani një paragraf tjetër që kam shkruar, dhe që dua ta përsëris tani:—
TAM1897 Q1 37.18Parimet e qeverisjes së Izraelit ishin tërësisht ato të një teokracie të pastër. Në çdo qeverisje, vetëm besnikëria ndaj parimeve të qeverisë nga ana e qytetarëve mund ta bëjë atë të suksesshme.
TAM1897 Q1 37.19Kjo pranohet nga të gjithë si e tillë. Çfarë qeverie po konsiderojmë këtu?—Qeveria e Perëndisë. Qytetarë të cilës qeverie ishin ata?—Qeveria e Perëndisë. Atëherë, besnikëria ndaj parimeve të asaj qeverie ishte e vetmja gjë që mund ta bënte atë qeveri dhe atë sundim të suksesshëm, madje edhe për Perëndinë.
TAM1897 Q1 37.20Vetëm përmes pranisë së përhershme të Perëndisë me Izraelin, qeveria aty e themeluar mund të kishte sukses. Prandaj, besnikëria ndaj parimeve të asaj qeverie nga ana e popullit kërkonte që secili prej tyre të kërkonte vazhdimisht praninë e përhershme të Perëndisë me veten, si Mbret, Sundimtar dhe Ligjvënës i vetëm, në të gjithë sjelljen e jetës së tij të përditshme. Por “pa besim është e pamundur t’i pëlqesh Atij.” Është “me anë të besimit” që Perëndia banon në zemër dhe sundon në jetë. Prandaj parimi themelor, madje edhe vetë ekzistenca e qeverisjes së Izraelit, qëndronte në një besim të gjallë dhe të qëndrueshëm nga ana e popullit të Izraelit.
TAM1897 Q1 38.1Dhe pikërisht këtu dështoi Izraeli. Në fakt, ky është i vetmi vend ku ata mund të dështonin. Ata nuk qëndruan në besim; nuk mbetën besnikë ndaj Mbretit dhe qeverisë së tyre. Populli që hyri në tokë, që me besim kaloi lumin Jordan në tokë të thatë kur lumi ishte plotësisht në përmbytje, për të cilin besim ranë muret e Jerikos përmbys kur i kishin rrethuar për shtatë ditë, dhe kishin brohoritur brohoritjen fituese të besimit—ky popull i besoi Zotit, dhe ai ishte me ta në fuqi. Por erdhi një ndryshim. Populli humbi pastërtinë e besimit dhe ra në formalizëm. Historia na tregohet në disa vargje të shkurtra në Shkrimet e Shenjta. “Populli i shërbeu Zotit gjithë ditët e Jozuës, dhe gjithë ditët e pleqve që mbijetuan Jozuën, të cilët kishin parë të gjitha veprat e mëdha të Zotit, që ai bëri për Izraelin. Dhe Jozua, biri i Nunit, shërbëtori i Zotit, vdiq në moshën njëqind e dhjetë vjeç.... Dhe gjithashtu i gjithë ai brez u bashkua me të parët e tij dhe u ngrit një brez tjetër pas tyre, që nuk njihte Zotin, as veprat që ai kishte bërë për Izraelin. Dhe bijtë e Izraelit bënë të keqen në sytë e Zotit dhe i shërbyen Baalëve; dhe i braktisën Zotin, Perëndinë e etërve të tyre, i cili i nxori nga vendi i Egjiptit, dhe ndoqën perëndi të tjerë, nga perënditë e popujve që rrethonin, dhe iu përkulën atyre dhe e nxitën Zotin në zemërim. Dhe ata braktisën Zotin, dhe i shërbyen Baalit dhe Astarotit.”—“Perandoritë e Biblës,” fq. 153, 154.
TAM1897 Q1 38.2Kjo është pikërisht ashtu siç bënë në kohën e Nimrodit. Cili ishte pasojë në kohën e Nimrodit?—Ata vunë njërin prej tyre si mbret, pasi kishin refuzuar Perëndinë si mbret. A ka ndonjë gjë të çuditshme, pra, që pasojë të jetë e njëjtë me Izraelin tani në këtë kohë?
TAM1897 Q1 38.3Duke mos pasur praninë e Perëndisë në zemër për t’i ndarë ata edhe nga vetja e tyre, dhe kështu për t’i bërë të ndryshëm nga popujt e tjerë, ata ishin aq të ngjashëm me kombet përreth sa ishte krejtësisht e natyrshme që të bashkoheshin me ta në adhurimin e perëndive të tyre. Kur, si pasojë e apostazisë së tyre, barra e veprave të tyre dhe shtypjet e paganëve u bënë kaq të rënda sa nuk mund t’i duronin më, ata do t’i ktheheshin Zotit me gjithë zemër, do të vendosnin besimin e tyre vetëm tek ai, dhe kështu tek ai do të gjenin çlirim të lavdishëm nga mëkatet e tyre dhe nga të gjithë shtypësit e tyre. Por, duke u gjendur të çliruar, ata dështuan ta kultivojnë dhe të kërkojnë praninë e Zotit të tyre dhe Çlirimtarit; prandaj feja e tyre përsëri u bë formale, dhe ata së shpejti përsëri adoptuan mënyrat e paganëve dhe adhuruan perënditë e tyre.
TAM1897 Q1 38.4Po të kishin vendosur zemrat e tyre te Zoti dhe të kishin besuar tek ai gjithmonë, ashtu si bënin në këto periudha reforme, do ta kishin gjetur atë për ta gjithmonë po ashtu siç ishte në këto raste. Atëherë e gjithë ecuria e tyre do të kishte qenë ajo që ai gjithmonë dëshironte të ishte—një përparim i pandërprerë përpara dhe lart, duke u rritur në hir dhe në njohjen e Zotit, Shpëtimtarit tonë. Atëherë ata do të kishin qenë një dritë e ndritshme dhe shkëlqyese për të gjitha kombet.
TAM1897 Q1 38.5Në vend që përmes këtyre përvojave të përsëritura të silleshin në pikën ku më në fund dhe përgjithmonë të mos besonin më vetes dhe të besonin vetëm në Zotin, ata në të vërtetë arritën në gjendjen ku më në fund nuk i besuan Zotit dhe vendosën të besonin plotësisht në vete. Në mosbesimin dhe apostazinë e tyre, ata mund të shihnin në sulmet e vazhdueshme të paganëve, me të cilat vendi u plaçkit dhe populli u shtyp, vetëm një dëshmi se për të gjitha qëllimet praktike qeveria e Perëndisë kishte dështuar.—“Perandoritë e Biblës,” fq. 154, 155.
TAM1897 Q1 38.6Tani duke cituar përsëri nga “Patriarkët dhe Profetët:”—
TAM1897 Q1 38.7Të gjitha të këqijat që ishin rezultat i mëkatit dhe marrëzisë së tyre, ata ia ngarkuan qeverisë së Perëndisë.
TAM1897 Q1 38.8Pra, e shihni, kur ndonjë popull që pretendon të jetë i Zotit ka nevojë për ndonjë qeveri tjetër përveç të Tij, cili është problemi. Ata janë larguar nga Perëndia; kanë rënë në të keqe; po vuajnë të këqija të shumë llojeve; dhe këto ia atribuojnë qeverisë së Perëndisë. Qeveria e Perëndisë nuk ishte e mjaftueshme për ta; nuk bëri mjaftueshëm për ta. Pse?—Sepse ata nuk e kishin atë.
TAM1897 Q1 38.9Vazhdoj leximin nga “Patriarkët dhe Profetët:”—
TAM1897 Q1 38.10Gradualisht ata humbën respektin për Perëndinë dhe ndaluan së vlerësuari nderin e të qenit populli i tij i zgjedhur. Tërhequr nga madhështia dhe shfaqjet e monarkëve paganë, ata u lodhën nga thjeshtësia e tyre. Midis fiseve lindën xhelozia dhe zilia. Mospajtimet e brendshme i bënë të dobët; ata ishin vazhdimisht të ekspozuar ndaj pushtimeve të armiqve të tyre paganë: dhe populli po fillonte të besonte se për të ruajtur pozitën e tyre ndër kombe, fiset duhej të ishin të bashkuara nën një qeveri qendrore të fortë. Ndërsa u larguan nga bindja ndaj ligjit të Perëndisë, ata dëshironin të çliroheshin nga sundimi i Sovranit të tyre hyjnor; dhe kështu kërkesa për një monarki u përhap gjerësisht në tërë Izraelin.
TAM1897 Q1 38.11Tani po lexoj nga ajo që kam shkruar në “Perandoritë e Biblës:”—
TAM1897 Q1 38.12Ishte e njëjta histori e Babilonisë dhe Egjiptit përsëri. Mashtruesi kryesor i tërhoqi ata drejt idhujtarisë, dhe nga idhujtaria drejt monarkisë, në mënyrë që të fitonte mbizotërim mbi ta, dhe me ndikime tokësore t’i joshte, ose me forcë t’i ndalonte, nga shërbimi ndaj Perëndisë.
TAM1897 Q1 38.13Dhe ju e dini që Izraeli i përndiqte profetët, ata ndaluan predikimin e fjalës së Perëndisë, ashtu si çdo komb tjetër pagan në tokë ka bërë që nga koha e Nimrodit deri sonte, dhe ashtu si çdo komb tjetër pagan do të bëjë, edhe nëse themelohet nga Adventistët e Ditës së Shtatë.
TAM1897 Q1 38.14Tani citoj përsëri nga “Patriarkët dhe Profetët:”—
TAM1897 Q1 38.15Zoti dëshironte që populli i tij të shikonte vetëm tek ai si Dhënësin e Ligjit dhe Burimin e tyre të forcës. Duke ndjerë varësinë e tyre nga Zoti, ata do të tërhiqeshin vazhdimisht më afër tij. Ata do të ngriheshin dhe do të fisnikëroheshin, të përshtatshëm për fatin e lartë për të cilin ai i kishte thirrur si popullin e tij të zgjedhur. Por kur një njeri vendosej në fron, kjo do të prirej t’i largonte mendjet e njerëzve nga Zoti.
TAM1897 Q1 38.16Dhe nuk më intereson nëse ai është Adventist i Ditës së Shtatë; kjo priret t’i kthejë mendjet e njerëzve larg Perëndisë.
TAM1897 Q1 38.17Vijoj leximin nga “Patriarkët dhe Profetët:”—
TAM1897 Q1 38.18Do të besonin më shumë në forcën njerëzore dhe më pak në fuqinë hyjnore—
TAM1897 Q1 39.1A u duhej mbrojtje nga paganët?—Po. A nuk po i sulmonin paganët dhe po bënin sulme kundër tyre?—Po. A u duhej mbrojtje?—Po. Pse themeluan një qeveri?—Për mbrojtje—për mbrojtje kundër sulmeve të paganëve.
TAM1897 Q1 39.2Çfarë tha Zoti nëse ata do t’i bindeshin atij dhe do të respektonin ligjet e tij? Në kohën e festave, burrat mund të largoheshin të gjithë nga shtëpitë e tyre dhe të ngjiteshin në Jeruzalem, dhe askush nuk do t’u bënte dëm, as nuk do të dëshironte tokën e tyre. Por kur ata u larguan nga Perëndia dhe nuk kishin mbrojtjen e tij, nuk mund të linin shtëpitë e tyre pa u futur paganët. Dhe madje edhe kur ishin të gjithë në shtëpi, paganët do të hynin mbi ta. Kur gruri i tyre ishte i pjekur dhe gati për korrje, paganët hynin dhe e merrnin të gjithë, edhe kur burrat ishin të gjithë në shtëpi. Dhe kur rrushi ishte i pjekur dhe gati për vjelje, paganët hynin dhe e vjelnin të gjithë. Pse?—Sepse populli ishte larguar nga Perëndia, dhe ai nuk mund t’i bekonte në largimin e tyre ashtu si do t’i bekonte kur të ishin me të, sepse ta bënte këtë do t’i inkurajonte vetëm në largimin e tyre.
TAM1897 Q1 39.3Pra, atëherë:—
TAM1897 Q1 39.4Kur një njeri vendosej në fron, kjo prirej t’u kthente mendjet e njerëzve nga Zoti. Ata do të besonin më shumë te forca njerëzore dhe më pak te fuqia hyjnore, dhe gabimet e mbretit të tyre do t’i çonin në mëkat, dhe do ta ndanin kombit nga Zoti.
TAM1897 Q1 39.5Prandaj i thanë Samuelit: “Na vë një mbret që të na gjykojë si të gjitha kombet.”
TAM1897 Q1 39.6Tani citoj përsëri nga “Patriarkët dhe Profetët,” një tjetër pasazh që vjen drejtpërdrejt deri në kohën e tanishme:—
TAM1897 Q1 39.7Dhe ende [Ku e çon kjo?—Tek e tashmja.] dëshira për t’u përshtatur me praktikat dhe zakonet botërore ekziston midis atyre që e pranojnë veten si popull të Perëndisë. Ndërsa largohen nga Zoti, ata bëhen ambiciozë për fitimet dhe nderimet e botës. Krishterët përpiqen vazhdimisht të imitojnë praktikat e atyre që adhurojnë perëndinë e kësaj bote. Shumëkush ngul këmbë se duke u bashkuar me njerëzit e botës dhe duke u përshtatur me zakonet e tyre, ata mund të ushtrojnë një ndikim më të fortë mbi të pabesët.
TAM1897 Q1 39.8Kjo është ajo që tha Izraeli.
TAM1897 Q1 39.9Por të gjithë ata që ndjekin këtë rrugë, me këtë veprim ndahen nga Burimi i forcës së tyre. Duke u bërë miq të botës, ata janë armiq të Perëndisë. Për hir të dallimit tokësor, ata sakrifikojnë nderin e pashpjegueshëm për të cilin Perëndia i ka thirrur, që të shfaqin lavditë e atij që na ka nxjerrë nga errësira në dritën e tij të mrekullueshme.— “Patriarkët dhe Profetët,” kap. 59, par. 13.
TAM1897 Q1 39.10Tani lexoj më tej, për Izraelin e asaj kohe:—
TAM1897 Q1 39.11“Si të gjitha kombet.” Izraelitët nuk e kuptuan se të ishe i ndryshëm nga kombet e tjera në këtë aspekt ishte një privilegj dhe bekim i veçantë. Zoti i kishte ndarë izraelitët nga çdo popull tjetër, për t’i bërë thesarin e tij të veçantë. Por ata, duke injoruar këtë nder të lartë, dëshironin me ngulm të imitonin shembullin e paganëve.
TAM1897 Q1 39.12Vazhdoj të lexoj nga “Patriarkët dhe Profetët:”—
TAM1897 Q1 39.13Ditët e prosperitetit më të madh të Izraelit ishin ato kur ata e njihnin Jehovain si Mbretin e tyre,—kur ligjet dhe qeveria që ai kishte vendosur konsideroheshin më të larta se ato të të gjitha kombeve të tjera.
TAM1897 Q1 39.14Kur qeverinë dhe ligjin e Perëndisë e konsideroj të lartë mbi atë të të gjitha kombeve të tjera, si mund të kem ndonjë lidhje me kombet e tjera? Atëherë, nëse duhet të vendos diçka si kombet e tjera për t’u qeverisur vetë, për t’u mbajtur në rrugën e drejtë, dhe për ata që më rrethojnë dhe janë njësoj si unë, a i konsideroj atëherë qeverisjen dhe ligjet e Perëndisë më të larta se ato që do të krijoj unë? Dhe kur ligjet e Tij i konsideroj jo më të larta se ato që do të krijoj unë, ku më vendos kjo?
TAM1897 Q1 39.15(Zëra) Mbi Perëndinë.
TAM1897 Q1 39.16Ashtu si papa tjetër; ashtu si Nimrodi,—duke vendosur veten në vendin e Perëndisë. Asnjë njeri nuk mund të vendosë veten në vendin e Perëndisë pa e vendosur veten mbi Perëndinë.
TAM1897 Q1 39.17Përveç kësaj, kam shkruar atë që do ta njihni si të vërtetën:—
TAM1897 Q1 39.18Por tani të gjitha këto ishin harruar, në vendimin e tyre të prerë për të pasur një mbret, një qeveri, një shtet, si të gjitha kombet. Kundër vullnetit të shprehur të Zotit, Izraeli do të llogaritej ndër kombet.... O, sikur Izraeli të kishte njohur në atë ditë të tyre, gjërat që i përkisnin paqes së tyre! O, sikur të kishin besuar Zotit dhe të kishin pranuar se ai dinte, më mirë se ata, rrugën që duhej të ndiqnin për të mirën e tyre! Por kundër lutjes së tij më të fortë dhe paralajmërimit më të rëndë, ata i mbyllën veshët dhe i ngurtësuan zemrat, dhe aty për aty nisën rrugën që, me një logjikë të pamëshirshme, i çoi në shkatërrim si komb dhe si populli i zgjedhur.
TAM1897 Q1 39.19Ndodhi gjithashtu që fiset u ndanë—dhjetë dhe dy. Çfarë ndodhi me dhjetë fiset?—Ata ndoqën një rrugë të pandërprerë apostazie, derisa shpallën: “Ne nuk kemi mbret.” Atëherë Zoti u drejtua atyre përmes profetit Osea, duke thënë: “Unë do të jem mbreti juaj; kthehuni tek unë, o Izrael, ju keni ikur nga unë; unë do të jem mbreti juaj.” Por ata nuk deshën të ktheheshin; dhe u morën robër dhe u humbën përgjithmonë.
TAM1897 Q1 39.20Kur kjo u bë, për Judën u shkrua nga Osea: “Juda ende sundon me Perëndinë, dhe është besnik me të shenjtët.” Por ju e dini që Juda shkoi hap pas hapi, poshtë në rrugën e apostazisë, derisa erdhi fjala: “Hiqni diademën dhe hiqni kurorën: kjo nuk do të jetë më e njëjta gjë: ngritni atë që është i ulët dhe ulni atë që është i lartë. Do ta përmbys, do ta përmbys, do ta përmbys atë: dhe nuk do të jetë më, derisa të vijë ai që ka të drejtën; dhe unë do t’ia jap atij.”
TAM1897 Q1 39.21Zoti duhej t’i vinte paganët të sundonin popullin e tij. Dhe kur Zoti, përmes paganëve, përmes qeverisë së paganëve, i ruajti ata deri sa erdhi vetë tek ta, ata ende brohoritën fjalën që thanë në ditët e Saulit: “Jo; por ne do të kemi një mbret.” Dhe kur Krishti nuk pranoi të ishte mbreti i tyre, ata e kryqëzuan dhe bërtitën: “Ne nuk kemi mbret tjetër veç Cezarit.”
TAM1897 Q1 40.1Kur kundër protestës së Zotit përmes Samuelit, ata bërtitën, “Jo; por ne do të kemi një mbret mbi ne,” në atë britmë Zoti dëgjoi, dhe tani është e lehtë për të gjithë ta dëgjojnë, britmën e tyre përfundimtare kundër tij—“Ne nuk kemi mbret tjetër veç Cezarit.” Duke refuzuar Perëndinë që të ishin “si të gjitha kombet,” ata u bënë si të gjitha kombet që refuzuan Perëndinë.
TAM1897 Q1 40.2Thirrja që ata bënë kundër Krishtit në gjykatën e Pilatit, përmbahej në thirrjen “Ne do të kemi një mbret”, e cila u bë në ditët e Saulit; dhe Perëndia e dëgjoi. Kjo është logjika e saj, dhe nuk ka si t’i shpëtohet. Dhe nëse ti dhe unë dëshirojmë t’i shpëtojmë, duhet t’i kthehemi Perëndisë me gjithë zemrën, dhe gjithë shpirtin, dhe gjithë mendjen, dhe gjithë fuqinë. Ne duhet të dalim nga vendi ynë, nga farefisi ynë dhe nga shtëpia e babait tonë. Duhet t’i kthejmë shpinën Egjiptit, edhe sikur të jemi në prag të fronit të sundimit tokësor; duhet të heqim dorë nga ai, t’i kthejmë shpinën dhe ta lëmë të gjitha, dhe t’i kthehemi Perëndisë me një besim të gjallë; dhe pastaj duhet të banojmë vetëm dhe të mos numërohemi ndër kombet.
TAM1897 Q1 40.3Kështu shihni se Perëndia ka mësuar popullin e tij, dhe gjithmonë kombet, se shpëtimi i përjetshëm i popullit të tij, dhe i çdo njeriu, varet nga ndarja absolute e kishës dhe shtetit në zemër.