Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
08 / 12Predikime të vitit 1897

Egjipti dhe Izraeli

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 Q1 20.8Predikimi i mbajtur të enjten në mbrëmje, më 4 mars 1897 Botuar në Buletinin e Konferencës së Përgjithshme, Tremujori i Parë, 1897, Vëll. 2, Nr. 1, fq. 20-26.

TAM1897 Q1 20.9Mësimi ynë i parë na dha origjinën e shtetit; themelimin e të parit në histori. Mësimi ynë i dytë na dha shembullin e parë të ndarjes së kishës nga shteti në histori. Në atë kohë të hershme Zoti tregoi qartë sa e plotë duhej të ishte ndarja midis kishës dhe shtetit. Ne do të ndjekim të dyja sonte, derisa të takohen përsëri, në të njëjtën tokë.

TAM1897 Q1 20.10Nimrodi ishte biri i Kushit; Kushi banoi Etiopinë; Kushi ishte biri i Hamit; dhe Egjipti ishte toka e Hamit. Kështu gjurmojmë gjenealogjinë e Nimrodit drejtpërdrejt në Egjipt; dhe mund të gjurmojmë edhe shembullin e tij në Egjipt. Edhe pse Nimrodi ishte njeriu i parë që veshi kurorën mbretërore, i pari që mbajti titullin dhe pohoi sundimin mbretëror, megjithatë në Egjipt ky shembull i Nimrodit në të gjitha fazat e tij u ndoq më plotësisht dhe u vendos më plotësisht.

TAM1897 Q1 20.11Në Egjipt nuk pati mbret deri pas kohës së Nimrodit; jo deri sa ai të kishte uzurpuar vendin dhe autoritetin e mbretit. Sepse, ju kujtohet, kur Nimrodi e bëri këtë, ishte kundër Perëndisë, kundër idesë së popullit për Perëndinë, dhe kundër njohurisë së tyre për të. Në atë kohë populli dinte që me këtë, Nimrodi po merrte vendin e Perëndisë; dhe emri i tij tregon pikëpamjet që ishin të përhapura atëherë për këtë veprim. Në Egjipt u ndoq e njëjta rrugë. Dokumentet egjiptiane dëshmojnë se sundimtarët e parë të Egjiptit ishin perënditë, të tjerët gjysmëperënditë, dhe më pas vetë mbretërit, të cilët ishin njerëz.

TAM1897 Q1 20.12Kështu, shihni se në atë vend procedura ishte identike me atë në Shinar. Në Egjipt, mbreti qëllimisht dhe haptazi, në emër të vet, zinte vendin e perëndisë për popullin. Populli e konsideronte atë si të tillë. Dielli ishte perëndia; mbreti i Egjiptit ishte biri i diellit. Ai ishte Perëndia për popullin. Populli jetonte me frymën e tij. Ai ishte frymëmarrja e tyre e jetës. Ata merrnin shpirtin prej tij. Për ta ai ishte “dhënësi i jetës, si dielli i përjetshëm.” (Shih “Perandoritë e Biblës,” kap. 7, par. 27, 38, 43, 44, 49, 64, 71-83, 96, 102; kap. 14, par. 15, 16.) Kështu, në Egjipt, mbreti nuk ishte thjesht përfaqësuesi, zëvendësmbreti i perëndisë; ai ishte mishërimi i Perëndisë. Jeta e Perëndisë banonte në mbret, dhe vinte përmes mbretit te populli. Kështu, mbreti ishte jeta për popullin, sepse në të përfaqësohej perëndia i madh, i gjithëpërshkues, dielli. Nuk kishte asnjë atribut të Perëndisë që mbreti të mos e përfaqësonte te populli. Kjo ishte sistemi i monarkisë dhe qeverisjes në Egjiptin e lashtë.

TAM1897 Q1 21.1Tani kthehuni në Kalde kur Perëndia ndau kishën nga shteti, siç lexojmë në mësimin e mëparshëm, kur i tha Abrahamit: “Dil nga vendi yt, nga fiset e tua dhe nga shtëpia e atit tënd, në një vend që do të të tregoj.” Dhe kini parasysh se Zoti nuk i tregoi tokën derisa Abrahami u nda nga i afërmi i tij i fundit. Abrahami u nda së pari nga vendi i tij; së dyti, nga shtëpia e të atit; dhe së treti, nga të afërmit e tij. Perëndia nuk i tregoi Abrahamit tokën derisa Loti shkoi në luginën e Sodomës. Zanafilla 13:14, 15. Kur thirrja e Perëndisë iu bë Abrahamit, dhe ai u nda nga vendi i tij,—zemër e shpirt e gjithë,—dhe nga shtëpia e babait të tij, dhe nga të gjithë të afërmit e tij, dhe qëndroi aty ku Zoti donte që ai të qëndronte, atëherë Zoti i tha atij, “Tani ngre sytë e tu dhe shiko nga vendi ku je, në veri, në jug, në lindje dhe në perëndim; sepse gjithë tokën që sheh, do t’ua jap ty dhe pasardhësve të tu përgjithmonë.” Do ta jap si pronë të përjetshme.

TAM1897 Q1 21.2Tani ju pyes, kur Perëndia i tha Abrahamit të ngrejë sytë dhe të shikojë, a pa Abrahami më shumë se sa do të kishte parë sikur të kishte ngrejë sytë pa urdhrin e Perëndisë?

TAM1897 Q1 21.3(Mbledhja) Po.

TAM1897 Q1 21.4Pra, ai pa diçka që nuk do të mund ta kishte parë, nëse Perëndia nuk do t’i kishte thënë të shikonte. Dhe kur Perëndia i tha të ngrejë sytë e tij dhe të shikojë, atë që ai pa ishte toka që Perëndia i kishte premtuar atij. Në atë kohë Perëndia i tregoi atij tokën e premtuar, dhe ajo ishte vendi ku Zoti e thirri atë. Ai nuk ia dha atë në atë kohë, “Jo, as vendin ku të vendoste këmbën e tij: megjithatë ai premtoi se do t’ia jepte atë si pronë, dhe për farën e tij pas tij.” Dhe ai shikoi përjetësisht drejt asaj vendi qiellor; atij vendi që ka një qytet me themele, ndërtuesi dhe krijuesi i të cilit është Perëndia. Atje ishte “premtimi se ai do të ishte trashëgimtar i botës;” dhe Abrahami e mori atë “përmes drejtësisë së besimit.” Pastaj, kur Perëndia i tha Abrahamit të shikonte atje, dhe se do t’ia jepte atij dhe pasardhësve të tij si një pronë të përjetshme, çfarë pa ai? Botën?

TAM1897 Q1 21.5(Zëra) Ai pa botën që do të vinte.

TAM1897 Q1 21.6Dhe ky është vendi që i përkiste atij që nga ajo kohë. “Dhe nëse jeni të Krishtit, atëherë jeni pasardhës të Abrahamit dhe trashëgimtarë sipas premtimit.” Dhe kjo është vendi juaj, dhe i imi. Ah! Të mendosh çfarë idesh të ngushta, krejtësisht të pavlera duhet të ketë ai që është i kënaqur me ndonjë vend tjetër, ose ka ndonjë prirje për ndonjë vend tjetër, ose ka ndonjë dashuri për ndonjë vend tjetër. Si mund të veprojë dikush kështu, kur ka sytë te ai vend që Perëndia i ka treguar, dhe drejt të cilit e thërret!

TAM1897 Q1 21.7Abrahami vdiq. Isaku jetoi dhe vdiq. Jakobi dhe familja e tij u çuan në Egjipt, ashtu si Zoti i tha Abrahamit: “Farë e jotja do të jetë e huaj në një vend që nuk është i tyre,” dhe ai vend ishte Egjipti. Tani mendoni me kujdes. Mos harroni këtë shprehje që Zoti na jep për Egjiptin, sepse ajo do të na duhet në mësimet që do të vijnë. Vendi në të cilin ata duhej të ishin të huaj dhe të shërbenin Zotin ishte Egjipti. Ata banuan atje për qindra vjet—në një vend që nuk ishte i tyre. Dhe mbani mend se ishte Egjipti që kemi përshkruar, në të cilin mbreti ishte në vendin e Perëndisë dhe ishte Perëndi për popullin.

TAM1897 Q1 21.8Le të hedhim një vështrim më të thellë kësaj kishe për një çast, dhe të shohim çfarë po bënte Zoti me të. Kemi përpara sonte një hartë që na tregon vendin. Ja Kaldaja, nga u thirr Abrami; dhe ai u ngjit këtu në Mesopotami, në Harran, ku vdiq i ati. Atje ai u nda nga shtëpia e të atit, dhe më pas erdhi në vendin ku u nda nga Loti.

TAM1897 Q1 21.9Ndërsa Abrami ishte në këtë tokë, u krijua histori, me kombet e Lindjes që pushtonin drejt perëndimit, madje deri në kufijtë e Egjiptit. Por kur Izraeli shkoi në Egjipt, ose pak para asaj kohe, Perandoria Egjiptiane ishte përhapur në të gjithë këtë vend lindor. Ai shtrihej në të gjithë Egjiptin, poshtë në Etiopi, përfshinte të gjithë kufirin jugor dhe perëndimor të Azisë së Vogël deri në Armeni, Asiri dhe Shinar; kështu që Perandoria Egjiptiane mbulonte të gjithë rajonin lindor, botën e njohur atëherë. Perandoria Egjiptiane, në kohën e saj, ishte po aq universale sa Perandoria Romake në kohën e saj, ose çdo nga kombet e tjera që erdhën më pas.

TAM1897 Q1 21.10Ndërkohë që historia krijohej nga Lindja, dhe mbretërit e këtyre vendeve po pushtonin në të gjithë rajonin perëndimor, madje deri në kufijtë e Egjiptit, Perëndia vendosi kishën e Tij në tokën e Kanaanit për të mbajtur gjallë njohurinë për Perëndinë e vërtetë mes kombeve që kalonin e ri-kalonin atje. Dhe kur mbretëria egjiptiane u përhap në të gjithë këtë vend, dhe selia e perandorisë së botës ishte vetë kryeqyteti i Egjiptit, Perëndia i çoi popullin e tij në Egjipt, në mënyrë që ambasadorët dhe guvernatorët e të gjithë popujve, që kalonin nga të gjitha këto vende për te kreu i qeverisë së tyre, që ishte Egjipti, të vinin në kontakt me popullin e Perëndisë.

TAM1897 Q1 21.11Në Egjipt, Zoti vendosi popullin e tij në Goshën, në korridorin midis këtyre kombeve paganë dhe kryeqytetit të Egjiptit, në mënyrë që njerëzit, ambasadorët dhe guvernatorët e tyre, të kalonin nëpër Goshën, tokën e banuar nga populli i Perëndisë, dhe vëmendja e tyre të tërhiqej te Perëndia i vërtetë.

TAM1897 Q1 22.1Në Egjipt, po ashtu, Jozefi ishte pranë fronit, kështu që ambasadorët që vinin në Egjipt duhej të takonin Jozefin, i cili do t’u jepte atyre njohurinë për Perëndinë e vërtetë. Pasi vdiq Jozefi, njohuria për Jozefin dhe ndikimi i tij mbetën në kryeqytetin e Egjiptit deri në kohën e Moisiut. Pastaj Moisiu ishte në pallat dhe pranë fronit. Jo thjesht pranë tij, siç kishte qenë Jozefi; por Moisiu qëndronte në hapin e parë të fronit, sepse ai ishte biri i vajzës së Faraonit. Bijë e Faraonit ishte bashkëshortja e Faraonit; dhe Moisiu, duke qenë djali i bijës së Faraonit, ishte dyfish trashëgimtar legjitim i fronit. Nëse bashkëshortja e Faraonit nuk do të ishte bija e tij, djali i saj i parë i adoptuar do të ishte trashëgimtar i fronit. Përsëri, sikur Faraoni të kishte një grua tjetër dhe asnjë fëmijë tjetër, vajza e tij do të ishte trashëgimtare e fronit. Por kur vajza e Faraonit ishte gruaja e Faraonit, atëherë djali i saj i adoptuar ishte dyfish trashëgimtar i fronit. Nuk kishte asnjë kundërshtim për të drejtën e tij të trashëgimisë së fronit të Egjiptit, i cili atëherë ishte froni i botës.

TAM1897 Q1 22.2Në atë kohë mbreti i Egjiptit ishte rreth tetëdhjetë vjeç, kështu që kishte vetëm pak kohë midis Moisiut dhe vendit të tij dyfish të ligjshëm në fron, dhe zotërimit të gjithë pushtetit të Perandorisë Egjiptiane që mbulonte botën. Dhe në atë kohë gjithashtu, po afronte koha e premtimit që Perëndia i kishte betuar Abrahamit, dhe Moisiu e besoi këtë, dhe prandaj me qëllim dhe plotësisht refuzoi fronin dhe gjithë pushtetin dhe lavdinë e Egjiptit—ai “refuzoi të quhej bir i vajzës së Faraonit.”

TAM1897 Q1 22.3Moisiu besoi se po afronte koha e premtimit që Perëndia i kishte betuar Abrahamit. Dhe, për më tepër, do të ishte më mirë të vendosnim nëse e besojmë këtë; sepse nëse jemi të sigurt se e besojmë, do të shohim më shumë në besimin e Moisiut në të. Shikoni Veprat 7:17:—

TAM1897 Q1 22.4Kur u afrua koha e premtimit, për të cilin Perëndia kishte betuar Abrahamit, populli u rrit dhe u shumua në Egjipt.

TAM1897 Q1 22.5Në kohën kur Moisiu lindi, Faraoni mendoi t’i shkatërronte njerëzit, që të mos shumëzohen dhe të mos bëheshin aq të fuqishëm sa të mund të dilnin nga vendi. Pika është se Egjipti jo vetëm që kishte hebrenjtë si të huaj, por kishte një mori njerëzish të huaj — robërish që ishin marrë nga vende të tjera dhe sjellë në Egjipt. Kështu, në atë kohë rreth një e treta e popullsisë së Egjiptit ishin të huaj. Fjala hebraike që tregon shumëzimin e popullit nënkupton se ata “gëlonin” si bletët ose peshqit. Kur Faraoni pa që populli po shumëzohej kaq bollshëm, dhe vendi ishte gjithashtu i mbushur me të huaj, ai u tremb se ata do të merrnin tokën me një kryengritje për të lënë vendin.

TAM1897 Q1 22.6Një tjetër gjë që çoi në këtë ishte se, ndërsa Izraeli ishte në Egjipt; ndërsa Perandoria Egjiptiane mbulonte të gjithë Lindjen, kishte një përpjekje të vendosur nga fuqia e shtetit për të detyruar të gjithë perandorinë të adhuronte vetëm diellin. Forma të ndryshme të adhurimit të diellit përhapeshin në atë perandori, por me gjithë fuqinë e saj u bë një përpjekje për të shuar çdo formë tjetër të adhurimit të diellit, përveç diskut të zhveshur të diellit në qiell ose një imazhi të tij para tyre. Izraelitët, natyrisht, nuk i bindeshin atij dekreti. Ata nuk do të adhuronin diellin. Ata qëndruan për të vërtetën e Perëndisë, dhe veprimi i tyre ishte një çështje që ende qëndronte në mendjen e këtij mbreti. Ishte një mbret tjetër ai që kishte tentuar të impononte adhurimin e diellit; por kur erdhi ky mbret, ai e mbante mend këtë gjë dhe e përdorte si bazë për të arsyetuar se, nëse ky popull do të merrte një mundësi, do të ishte në krye të atyre që do të largoheshin nga vendi.

TAM1897 Q1 22.7Tani, për atë kohë, regjistri nuk është vetëm se “populli u rrit dhe u shumua,” por edhe se “koha e premtimit u afrua, të cilën Perëndia i kishte betuar Abrahamit.” Çfarë premtimi i kishte betuar Perëndia Abrahamit? Cili ishte premtimi i Perëndisë për Abrahamin?—T’i jepte tokën që ai pa. Cila ishte ajo tokë?

TAM1897 Q1 22.8(Zëra) Bota.

TAM1897 Q1 22.9Cili botë?

TAM1897 Q1 22.10Bota që do të vijë.

TAM1897 Q1 22.11Kjo është fjala e Stefanit: “U afrua koha e premtimit, për të cilin Perëndia i kishte betuar Abrahamit.” A ndodhi kështu? A e besoni? A besoni se koha ishte afër që Perëndia t’i jepte Abrahamit atë tokë që ia kishte treguar? Thotë: “Abrahamit.” Të tjerë do të ishin atje, por ishte për Abrahamin. Jo dikush tjetër pa Abrahamin; por Abrahami dhe pasardhësia e tij. “Ai nuk thotë: ‘Dhe pasardhësve’, si për shumëkënd; por si për një: ‘Dhe pasardhësit tënd, i cili është Krishti.’”

TAM1897 Q1 22.12A ishte afër koha e premtimit, atëherë, kur Perëndia do t’u jepte Abrahamit dhe Krishtit atë tokë që Perëndia i kishte treguar Abrahamit? Nuk po pyes nëse keni menduar ndonjëherë për këtë më parë apo jo. Po pyes nëse besoni atë që thuhet. Nuk do të përpiqem ta shpjegoj. Nuk ka nevojë të shpjegohet kur e besojmë njëherë, sepse thotë kështu. Ju e dini mjaft mirë, pa iu referuar vargjeve, nga njohuria juaj e Biblës, se Perëndia bëri këtë premtim gjithmonë për Abrahamin dhe farën e tij. Kurrë për farën pa Abrahamin. Kurrë për Abrahamin pa farën,—dhe “jo për fara,” por për farën tënde. Atëherë, kur koha e premtimit u afrua për t’ia dhënë atë Abrahamit, kujt tjetër i erdhi?—Krishtit. Si do t’i vinte Abrahamit?—Përmes Krishtit.

TAM1897 Q1 22.13S. H. Lane.—Kur premtimi u përsërit për Isakun dhe Jakobin, a nuk ishte i njëjti shprehje?

TAM1897 Q1 22.14Po. Ishte gjithmonë e njëjta.

TAM1897 Q1 22.15S. H. Lane.—Atëherë pyetja do të ishte, A duhej domosdoshmërisht të ishte aty Abrahami për të përmbushur deklaratën e Stefanit?

TAM1897 Q1 23.1Po, sepse thuhet, “Ty dhe pasardhësit tënd,” gjithë kohën. Por do të vijnë vargje të tjera që e bëjnë këtë të sigurt.

TAM1897 Q1 23.2Tani vetëm një fjalë. Jakobi vdiq në Egjipt, u bart në atë tokë dhe u varros atje. Jozefi vdiq në Egjipt, por ai tha: “Mos më varrosni; as në atë tokë.” Jozefi nuk do të lejonte që ta bartnin në Palestinë, aty ku ishte bartur Jakobi dhe ishte varrosur. Jozefi tha, “Perëndia do t’ju vizitojë.” Mbani trupin tim, dhe kur Perëndia t’ju vizitojë, më nxirrni me vete. Më nxirrni edhe eshtrat me vete. Dhe kështu bënë. Dhe kur të arrinin në atë tokë, cila tokë ishte ajo që Perëndia kishte në mendje në premtimin për Abraham?

TAM1897 Q1 23.3(Mbledhja) Bota që do të vijë.

TAM1897 Q1 23.4A nuk e shihni që Jozefi kurrë nuk priste të varroset në këtë botë?

TAM1897 Q1 23.5Shikoje këtë në një mënyrë tjetër. Fjala është se “u afrua koha e premtimit, për të cilin Perëndia kishte betuar Abrahamit.” Perëndia kishte betuar t’i jepte Abrahamit tokën që i tregoi, si një pronësi të përjetshme. Por Abrahami tani ishte i vdekur, dhe kishte qenë i vdekur për qindra vjet. Si, pra, mund t’i jepte Perëndia tokën Abrahamit kur ai ishte i vdekur? Qartë që nuk mundej. Atëherë, meqë Perëndia kishte betuar t’i jepte tokën Abrahamit; meqë koha që Perëndia kishte betuar t’i jepte Abrahamit tani ishte afër; dhe meqë Abrahami tashmë ishte i vdekur, është e sigurt se toka nuk mund t’i jepej Abrahamit ndërkohë që ai ishte i vdekur; dhe po aq e sigurt është se koha ishte afër kur Abrahami do të ringjallej nga të vdekurit, që Perëndia t’i jepte atij tokën që kishte betuar t’i jepte si pronë të përjetshme. Pra, nga kjo, a nuk e shihni pse Jozefi nuk lejoi të varrosej trupi i tij—madje as në tokën e Kanaanit, siç ishte rasti i Jakobit? E vërteta është se Jozefi besonte se ishte afër koha që Perëndia i ishte betuar Abrahamit t’i jepte tokën, dhe Jozefi priste të hynte në trashëgimi së bashku me Abrahamin.

TAM1897 Q1 23.6(Zë) A nuk i referohej ajo premtim premtimit që Perëndia i bëri Abrahamit, i përmendur në kapitullin e pesëmbëdhjetë të Zanafillës?

TAM1897 Q1 23.7Po, është pikërisht kështu, falë Zotit. Atëherë, Jozefi vdiq, u balsamos në Egjipt, u vendos në një arkivoll, dhe kur Izraeli doli nga Egjipti, eshtrat e Jozefit u bartën me ta për dyzet vjet në shkretëtirë; dhe gjatë gjithë asaj kohe trupi i Jozefit ishte me ta, aty para syve të tyre, ditë pas dite, dhe ishte një qortim për mosbesimin e tyre.

TAM1897 Q1 23.8Shumë njerëz, kam vënë re, kur lexojnë atë varg të fjalimit të Stefanit, e shpjegojnë në këtë mënyrë, në atë mënyrë dhe në mënyra të tjera, në vend që të besojnë atë që thotë, në vend që të shikojnë premtimin që Perëndia i bëri Abrahamit, dhe për të cilin iu betua Abrahamit, t’i jepte tokën që i tregoi. Por ju keni pranuar se toka që Perëndia i tregoi Abrahamit ishte bota, dhe jo kjo botë, por bota që do të vijë? Ajo është vendi që Perëndia iu betua t’i jepte; dhe ai është vendi që ai e priste. Ajo është vendi që kishte një qytet që ai e priste, ndërtuesi dhe krijuesi i të cilit është Perëndia. Dhe ai nuk do të mendonte për një mundësi për t’u kthyer në vendin tjetër, nga i cili kishte dalë.

TAM1897 Q1 23.9Gjithmonë betimi i Perëndisë ishte të jepte atë tokë Abrahamit dhe farës së tij. Mos i shtoni “farëra” atij, kur Perëndia e ka hequr; mos i shtoni një “s” atij, kur Perëndia e ka hequr. “Ai nuk thotë: ‘Dhe për farërat’, si për shumë; por si për një: ‘Dhe për farën tënde, që është Krishti.’” Ishin shumë prej tyre, kjo është e vërtetë. Tre milionë dolën nga Egjipti, por këta nuk janë ata për të cilët po fliste Perëndia kur tha: “Ty dhe farës sate”, që ishte “si për një” dhe “i cili është Krishti”. E shihni këtë? Mos e lejoni shumicën e Izraelit të hyjë në mendjen tuaj kur të lexoni fjalët, “Ty, dhe fara jote.” Kur Perëndia heq “s”-in, ne nuk kemi të drejtë ta vendosim aty fare. Ne nuk duhet ta vendosim aty as në mendimet tona. Kush ishte fara?—Krishti. Kur ai thotë, “Ty, dhe farës sate,” ti dhe unë nuk duhet ta lexojmë në asnjë mënyrë tjetër përveç: “Ty dhe Krishtit do t’ia jap, për një zotërim të përjetshëm.” Ne nuk duhet të vendosim aty askënd tjetër përveç Krishtit, përveç nëpërmjet Krishtit. Ty dhe Krishtit do t’ia jap.

TAM1897 Q1 23.10Stefani thotë se “u afrua koha e premtimit, për të cilin Perëndia i kishte betuar Abrahamit.” Stefani e mori këtë nga Bibla. Dua që ju të shihni se kjo nuk ishte një frymëzim i veçantë i Frymës së Shenjtë i dhënë Stefanit pikërisht atëherë, por ishte e gjitha në Bibël më parë, dhe Fryma e Shenjtë ia dha të tjerëve përmes Stefanit, duke i kujtuar atij gjërat që kishte lexuar më parë në Bibël. Ju lutem, hapni kapitullin e gjashtë të Eksodit. Kjo është kaq e qartë në Shkrim sa që nuk ka asnjë mundësi ta shpjegosh ndryshe. Ky është koha e çlirimit të Izraelit, dhe Zoti do ta bënte këtë. Eksodi 6:1-5:—

TAM1897 Q1 23.11Atëherë Zoti i tha Moisiut: “Tani do të shohësh çfarë do të bëj unë faraonit; sepse me dorë të fuqishme ai do t’i lejojë të shkojnë, dhe me dorë të fuqishme ai do t’i dëbojë nga vendi i tij.” Dhe Perëndia i foli Moisiut dhe i tha atij: “Unë jam Zoti; dhe iu shfaqa Abrahamit, Isakut dhe Jakobit me emrin Perëndi i Plotfuqishëm, por me emrin tim Jehovah nuk u njoha unë prej tyre.” Dhe gjithashtu kam vendosur besëlidhjen time me ta, t’u jap atyre dheun e Kanaanit, dheun e pelegrinazhit të tyre, ku ishin të huaj. Dhe gjithashtu kam dëgjuar vajtimet e bijve të Izraelit, të cilët egjiptianët i mbajnë në skllavëri; dhe kam kujtuar besëlidhjen time.

TAM1897 Q1 23.12Çfarë ishte besëlidhja e tij?—T’u jepte atyre vendin. Çfarë përfaqësonte vendi? çfarë ishte ai?—Vendi, bota, që Zoti i tregoi Abrahamit dhe betoi se do t’ia jepte atë si pronë të përjetshme.

TAM1897 Q1 24.1(Zërat) Bota e ardhshme.

TAM1897 Q1 24.2Tani ai thotë: “Më ka ardhur ndër mend besa ime.” Çfarë do të thoshte kjo? “Më ka ardhur ndër mend besa ime.” A e kishte harruar ai?—Jo; por që koha kishte ardhur tani për të bërë atë që kishte premtuar. Ju kujtohet që në kapitullin e tetëmbëdhjetë të Zbulesës thuhet:—

TAM1897 Q1 24.3Dhe dëgjova një zë tjetër nga qielli, që thoshte: Dilni prej saj, o populli im, që të mos jeni pjesëmarrës në mëkatet e saj, dhe që të mos merrni nga plagët e saj. Sepse mëkatet e saj kanë arritur deri në qiell, dhe Perëndia i ka kujtuar padrejtësitë e saj. Shpërblejeni ashtu siç ju shpërbleu ju, dhe dyfishoni për të dyfishin sipas veprave të saj: në kupën që ajo e ka mbushur, mbushni për të dyfishin. Sa më shumë që ka lavdëruar veten dhe ka jetuar në luks, aq më shumë dhimbje dhe mundim i jepni: sepse në zemrën e saj thotë: ‘Unë jam mbretëreshë, nuk jam vejushe dhe nuk do të shoh pikëllim.’ Prandaj plagët e saj do të vijnë në një ditë: vdekje, vajtim dhe uri; dhe ajo do të digjet krejtësisht me zjarr: sepse i fuqishëm është Zoti Perëndi që gjykon atë.

TAM1897 Q1 24.4Kur Perëndia kujtoi paudhësitë e saj, erdhi koha që ajo të gjykohej. Kur Ai kujtoi besëlidhjen e Tij, çfarë kohe kishte ardhur?—Kishte ardhur koha për të përmbushur betimin. Por cila ishte besëlidhja me Abrahamin, Isakun dhe Jakobin?—Ishte t’u jepte atyre atë tokë si pronë të përjetshme, dhe t’ua jepte atyre dhe pasardhësit të tyre. Kush ishte fara?—Krishti.

TAM1897 Q1 24.5Prandaj thuaj bijve të Izraelit: ‘Unë jam Zoti, dhe do t’ju nxjerr nga nën barrët e egjiptianëve, dhe do t’ju çliroj nga skllavëria e tyre, dhe do t’ju shpëtoj me krah të shtrirë dhe me gjykime të mëdha: dhe do t’ju marr për popullin tim, dhe do t’ju jem Perëndi; dhe do të njihni se unë jam Zoti, Perëndia juaj, që po ju nxjerr nga nën barrët e egjiptianëve.

TAM1897 Q1 24.6Po të kishte besuar Izraeli në këtë, a do t’u kishte nevojitur ndonjëherë të hynin në atë marrëveshje në Sinaj? Para se të nisej fare me ta nga Egjipti, ai tha: “Unë do të jem Perëndia juaj, ju do të jeni populli im. Ju do të njihni se unë jam Zoti.”

TAM1897 Q1 24.7Dhe do t’ju çoj në vendin për të cilin betova t’ua jap Abrahamit, Isakut dhe Jakobit; dhe do t’ua jap atë në pronësi. Unë jam Zoti.

TAM1897 Q1 24.8“U afrua koha e premtimit, për të cilin Perëndia i kishte betuar Abrahamit.” Do të të çoj në vendin që betohem t’jua jap. Cili është atëherë ai premtim? Në cilin vend donte Perëndia t’i çonte izraelitët? Cili vend ishte për ta?—Bota e ardhshme. Tani mos u përpiq ta shpjegosh gjithë këtë. Nuk kam asnjë shpjegim për të. Është ajo që thotë fjala, dhe unë e besoj. Nuk ka nevojë të shpjegohet. Ka vetëm nevojë të besohet. Jo, mos u përpjek të shpjegosh as vetes. Nëse është e re për ty, nëse ke pasur ide të tjera rreth saj, mos u përpjek t’i përshtatësh me këtë. Lëri të gjitha mënjanë dhe shiko se çfarë thotë kjo.

TAM1897 Q1 24.9Përsëri pyes. Cila tokë ishte ajo që Perëndia betoi t’u jepte Abrahamit, Isakut dhe Jakobit?

TAM1897 Q1 24.10(Mbledhja) Bota e ardhshme.

TAM1897 Q1 24.11A do t’i qëndroni kësaj? Para pak kohe u pajtuat që kjo ishte e drejtë. Të mos e tërheqim tani për hir të shpirtit tonë.

TAM1897 Q1 24.12(Zëri) A do t’u kishte ardhur shpëtimi atyre?

TAM1897 Q1 24.13Po; shpëtimi do t’u vinte atyre. Shpëtimi do t’i vinte botës. Të gjitha këto do të kishin ndodhur. Por do të kishte ardhur në një mënyrë tjetër nga ajo që ndodhi. Bota do të kishte pasur një përvojë të ndryshme nga ajo që ka pasur. Ne e humbasim këtë kur shohim përvojën që ata patën dhe mendojmë se kjo ishte ajo për të cilën Perëndia i thirri. Ata patën atë përvojë të tmerrshme sepse nuk besuan atë për të cilën Perëndia i thirri. Dhe, vëllezër, nëse unë dhe ju sot i shohim këto gjëra që iu vunë para Izraelit atëherë, ashtu siç i panë ata, ne do të bëjmë tani ashtu siç bëri Izraeli atëherë. Izraeli atëherë nuk pa atë që Perëndia kishte për ta, dhe për këtë arsye nuk morën atë që Ai kishte për ta. Tani, nëse ti dhe unë nuk shohim më shumë në ato gjëra sesa Izraeli pa, nuk do të marrim më shumë sesa mori Izraeli. Ashtu siç i shohim këto gjëra siç i pa Izraeli, ashtu do të veprojmë edhe ne sot, ashtu siç veproi Izraeli atëherë.

TAM1897 Q1 24.14Neve na ungjillizua ashtu si edhe atyre; por fjala e ungjillizuar nuk u bë e dobishme atyre, sepse nuk u bashkua me besim tek ata që e dëgjuan. Prandaj, le të kemi frikë, që, duke na qenë lënë një premtim për të hyrë në pushimin e tij, ndonjë prej jush të mos duket se ka mbetur prapa.

TAM1897 Q1 24.15A do të na sjellë dobi kjo tani, duke u përzier me besimin tonë ne që e dëgjojmë? Perëndia na ruajt që përvoja e Izraelit të përsëritet tek ne. Kjo na është vënë përpara që të shpëtojmë.

TAM1897 Q1 24.16Le të shohim çfarë nuk panë ata për shkak të mosbesimit të tyre në Perëndi. Le të shohim çfarë kishte Perëndia për ta, dhe t’ia arrijmë atij, në vend që të shohim gjërat ashtu siç i panë ata, dhe të dështojmë ta marrim ashtu siç dështuan ata.

TAM1897 Q1 24.17Kthehuni te kapitulli i pesëmbëdhjetë i Eksodit, dhe e keni të shprehur shumë qartë. Kur Izraeli doli nga Egjipti dhe kaloi Detin e Kuq, keni këto fjalë, në vargun e trembëdhjetë:—

TAM1897 Q1 24.18Ti, me mëshirën tënde, ke nxjerrë popullin që ke shpëtuar; i ke udhëhequr me fuqinë tënde deri në banesën tënde të shenjtë.

TAM1897 Q1 24.19Ky kapitull është kënga e Moisiut. Ata që qëndrojnë në Malin Sion dhe arrijnë fitoren mbi bishën, mbi imazhin e saj dhe mbi numrin e emrit të saj, këndojnë këngën e Moisiut. Jo një këngë të bazuar sipas asaj. Jo një këngë që i ngjan asaj. Por ata këndojnë këngën e Moisiut. Ai kapitull i pesëmbëdhjetë i Eksodit është kënga jonë.

TAM1897 Q1 24.20Ku dëshironte Perëndia t’i çonte?—Në “banesën e tij të shenjtë”. Ku ishte ajo banesë e shenjtë?

TAM1897 Q1 24.21(Mbledhja) “Një qytet që ka themele, ndërtuesi dhe krijuesi i të cilit është Perëndia.”

TAM1897 Q1 24.22Më tej. “Popujt do të dëgjojnë, dhe do të tremben; tmerr do t’i kapë banorët e Palestinës.”

TAM1897 Q1 24.23E. J. Waggoner.—Ai e bëri.

TAM1897 Q1 24.24Sigurisht që po. Kur ata shkuan në atë kufi, atëherë dukët e Edomit u habitën. “Njerëzit e fuqishëm të Moabit, dridhja do t’i kapë; të gjithë banorët e Kanaanit do të shkrijnë.” Çfarë duhej të ndodhte me banorët?

TAM1897 Q1 25.1(Zëra) Ata duhej të shkrinin.

TAM1897 Q1 25.2E. J. Waggoner.—Ata tashmë e kishin bërë.

TAM1897 Q1 25.3Sapo mbërritën atje, Izraeli pyeti: “A do të na lejoni të kalojmë nëpër tokën tuaj?” Çfarë thanë ata?—Jo, zotëri. Nuk u lejua të vendosnin këmbë në tokën e tyre. Por sikur të kishin shkuar drejtpërdrejt nga Deti i Kuq deri në kufijtë e Edomit, i gjithë Edomi do të kishte mbetur i shtangur nga habia derisa ata të kalonin. O Izrael, edhe ti ende nuk e ke kuptuar se çfarë i mungoi atij Izraelit atje. Vëllezër, kur të zbulojmë se çfarë i mungoi atij Izraelit, kjo do të na japë një frymëzim që do të sjellë fuqinë e Perëndisë, dhe ne do ta besojmë.

TAM1897 Q1 25.4Frika dhe tmerri do të bjerë mbi ta; nga madhështia e krahut tënd ata do të heshtin si gur; derisa populli yt të kalojë, o Zot, derisa të kalojë populli që ti e ke blerë.

TAM1897 Q1 25.5Çfarë do të bëjë ai me ta? “Do t’i sjellësh brenda dhe do t’i mbjellësh në malin e trashëgimisë sate.” Trashëgimia e kujt?—E Zotit. Por “Perëndia, i cili në kohë të ndryshme dhe në mënyra të ndryshme i foli të parëve në kohët e shkuara përmes profetëve, në këto ditë të fundit na ka folur përmes Birit të tij, të cilin e ka caktuar trashëgimtar të të gjitha gjërave.” Kush po e udhëhiqte Izraelin?—Perëndia. Dhe në çfarë?—“Pronën Tënde;” jo tonën—Tënde. “Dhe nëse jeni të Krishtit, atëherë jeni pasardhës të Abrahamit dhe trashëgimtarë sipas premtimit.” “Pronën Tënde, o Zot.” Kjo nuk është e gjitha. “Do t’i sjellësh brenda dhe do t’i mbjellësh në malin e trashëgimisë sate, në vendin, o Zot, që ti ke bërë për të banuar aty.” Kjo nuk është e gjitha. “Në vendin e shenjtë, o Zot, që duart e tua kanë themeluar.” Cili është vendi i shenjtë që duart e Zotit kanë themeluar?

TAM1897 Q1 25.6(Zëra) Shenjtërorja e vërtetë.

TAM1897 Q1 25.7Sigurisht që është. “Këto që kemi thënë përmbledhen kështu: Ne kemi një kryeprift kaq të madh, i cili është ulur në të djathtën e fronit të Madhështisë në qiej; shërbëtor i shenjtërores dhe i tabernaklit të vërtetë, që e ngriti Zoti dhe jo njeriu.” Kjo është përmbledhja e bisedës sonë sonte, apo jo? Atje donte Perëndia ta çonte Izraelin. Por ata nuk panë. E sheh? Atje dëshiron të na çojë.

TAM1897 Q1 25.8A e shihni që aty donte Perëndia ta çonte Izraelin atëherë? Nëse e shihni, atëherë do të jeni gati të shkoni në vendin që Izraeli e humbi. Por nëse mendoni se ishte ndonjë tabernakël tokësor që e ngriti njeriu, kjo është e gjithë ajo që pa Izraeli, dhe kjo është e gjithë ajo që do të shihni edhe ju. Dhe Izraeli nuk hyri në vend, dhe as ju nuk do të hyni. Ne duhet të shohim më shumë se sa pa Izraeli, përndryshe kurrë nuk do të arrijmë më larg se sa arriti Izraeli. Por pse nuk pa Izraeli më shumë se sa pa?—Ata nuk besuan. Por ti dhe unë duhet të besojmë tani atë që Izraeli nuk besoi atëherë, përndryshe kurrë nuk do të marrim atë që Izraeli humbi. Por nëse besojmë atë që Izraeli nuk besoi, atëherë do të sillemi në trashëgiminë ku Izraeli nuk u soll në, në tabernakullin ku Izraeli nuk hyri, banesën e shenjtë të Perëndisë, në qytetin që ka themele, ndërtuesi dhe krijuesi i të cilit është Perëndia.

TAM1897 Q1 25.9Versi i tetëmbëdhjetë: “Zoti do të mbretërojë përjetë e përjetë.” Ai dëshiron të mbretërojë vetë mbi ta; jo më Faraoni; jo më Nimrodi; jo më këta idhujtarë; jo më ky popull rebel. Perëndia donte t’i çonte Izraelin në tokën e bekuar, dhe të mbretëronte mbi ta atje përgjithmonë, por ata nuk e dinin. O sa shumë humbën duke mos i besuar Zotit! O sa shumë kemi humbur ne gjatë gjithë këtyre viteve! Sepse, ashtu siç do t’ju lexoj nesër në mbrëmje, ne do të ishim atje prej kohësh, sikur t’i kishim besuar Zotit. Perëndia e thotë, dhe kështu është. Ne nuk kemi asnjë punë në këtë tabernakël sonte. Asnjë punë këtu, me të drejtë, sepse nuk kemi asnjë punë në botë. Megjithatë, duke qenë në botë, ky është vendi për ne. Por nuk duhet të jemi fare në botë. Duhej të ishim në mbretërinë e Perëndisë prej kohësh. Kjo është një fakt, vëllezër. Ka më shumë në Bibël sesa mund të nxirrnim në një orë tjetër këtu, vetëm mbi këtë një mendim të vetëm.

TAM1897 Q1 25.10Tani Moisiu besonte në të gjitha këto. Ai besonte se koha e përmbushjes së premtimit ishte afër. Por ai së shpejti do të zinte fronin e Egjiptit. Ai do të ishte mbret. Ai do të sundonte; do të kishte një post, më të lartë se ai i kryebashkiakut ose sekretarit të çdo qyteti. Ai do të sundonte jo vetëm një mbretëri, por një perandori; perandorinë e botës, dhe kjo ishte e drejta e tij. Me një të drejtë të dyfishtë, ajo i përkiste atij. Ai nuk duhej të kandidojë për postin. Ajo do t’i binte atij, dhe nuk kishte kush të kontestonte të drejtën e tij. Ishte vetëm një hap deri te froni; vetëm derisa të vdiste ky Faraon, dhe ai ishte gati njëqind vjeç. Atëherë ky Moisiu do të bëhej mbret i botës, sepse Perandoria Egjiptiane ishte botërore.

TAM1897 Q1 25.11Edhe Izraeli po kalonte një kohë të vështirë atëherë. Ai ishte i shtypur, i përndjekur dhe i detyruar të punonte në furrat e tullave. Moisiu mund të kishte thënë: Tani populli ynë po shtypet; po përndiqet; po vuan për shkak të Perëndisë së tij; por nuk do të zgjasë shumë, sepse Faraoni është gati njëqind vjeç dhe nuk mund të jetojë shumë më gjatë. Atëherë do të sjell një reformë. Do ta vë këtë qeveri në rrugën e drejtë. Do të sundoj me drejtësi. Jo si këta faraonë të ligë. Unë besoj në Perëndi. Unë jam i krishterë, dhe jam edhe më i kualifikuar për të qeverisur sepse jam i krishterë. Dhe ai jo vetëm që mund t’u hiqte atyre barrët, por mund t’u jepte atyre poste, dhe të qeveriste botën përmes popullit të Perëndisë. A nuk ishte e hapur rruga? Ishte vetëm një hap deri te froni, dhe ai hap duhej marrë së shpejti. Por le të shohim çfarë bëri ai kristian në rrethana të tilla. Hapni kapitullin e njëmbëdhjetë të Hebrenjve. Shikoni me vëmendje, lexojeni me kujdes dhe shihni çfarë thotë. Vargu i njëzet e katërtë:—

TAM1897 Q1 26.1Me besim Moisiu, kur arriti në moshë, refuzoi të quhej bir i vajzës së Faraonit.

TAM1897 Q1 26.2Çfarë do të thoshte të refuzoje të quheshe bir i vajzës së Faraonit?—Të refuzoje të bëheshe mbret. Aty ishte froni. Ishte vetëm një hap për ta arritur atë. Por në vend që të ngjitej atje dhe të ulej në fron, ai u tërhoq. Ai i ktheu shpinën fronit të Egjiptit, dhe të gjitha thesareve dhe kënaqësive të Egjiptit, dhe i ktheu fytyrën një vendi tjetër; sepse kishte ardhur koha kur Perëndia do t’i thërriste populli i tij nga ai vend në këtë vend tjetër. Moisiu besoi në Jezu Krishtin, dhe për këtë arsye besoi në ndarjen e kishës nga shteti. Prandaj ai u nda nga shteti dhe qëndroi me gjithë zemër me kishën. Perëndia e thirri të dilte nga ky vend, ashtu siç thirri të parin e tij Abraham të dilte nga vendi i tij. Por kjo nuk është e gjitha. Dëgjoni: “Duke zgjedhur më mirë të vuante me popullin e Perëndisë, sesa të shijonte kënaqësitë e Egjiptit për një kohë?”

TAM1897 Q1 26.3(Asambleja) Mëkat.

TAM1897 Q1 26.4Mëkat? Ai ishte trashëgimtar i fronit. Çfarë ishte, pra, që ai të vendoste mendjen mbi fronin e Egjiptit, mbi pushtetin dhe kënaqësitë e botës, dhe të qeverive të botës? Çfarë ishte?—Mëkat. A thuhet kështu?

TAM1897 Q1 26.5(Zëra) Po.

TAM1897 Q1 26.6A e besoni këtë?

TAM1897 Q1 26.7(Zëra) Po.

TAM1897 Q1 26.8A ishte mëkat për Izraelin atëherë?

TAM1897 Q1 26.9(Zëra) Po.

TAM1897 Q1 26.10Çfarë është tani?

TAM1897 Q1 26.11(Zëra) Mëkat.

TAM1897 Q1 26.12Vëllezër, ka disa gjëra në Bibël për të cilat duhet të mendojmë. “Duke zgjedhur më mirë të vuajë me popullin e Perëndisë, sesa të gëzojë kënaqësitë e mëkatit për një kohë.” Por mos harroni se kënaqësitë këtu, të cilave iu referohet,—kënaqësitë e mëkatit,—janë në të vërtetë kënaqësitë e Egjiptit; kënaqësitë e të qenit mbret i Egjiptit, të mbajtjes së një posti në qeverinë tokësore, të sundimit të njerëzve të tjerë. Të gjitha këto do t’i takonin atij me prejardhje të vërtetë, me të drejtë trashëgimie. Ai nuk duhej të paraqitej si kandidat, apo të kërkonte vota. Ato i takonin natyrshëm atij. Shkrimet thonë se, nëse ai do t’i kishte pranuar dhe shijuar të gjitha këto kënaqësi, do të kishte qenë si të shijosh kënaqësitë e mëkatit. Por ai i braktisi ato. Pse? — “Duke e konsideruar turpin e Krishtit pasuri më të madhe se thesaret e Egjiptit.”

TAM1897 Q1 26.13Ku ishte Krishti në lidhje me qeverinë dhe fronin egjiptian? A ishte Krishti një me Egjiptin?—Jo. A mundej Moisiu të kishte Krishtin dhe fronin e Egjiptit të dyja?

TAM1897 Q1 26.14(Zëra) Jo.

TAM1897 Q1 26.15Por froni i Egjiptit po i binte atij po aq natyrshëm sa gjethet bien nga pemët. Ai nuk duhej të përpiqej për një post. As për t’u nominuar.

TAM1897 Q1 26.16A. F. Ballenger.—Ose të ngrihej një peticion.

TAM1897 Q1 26.17Jo. Ai madje as nuk duhej të gjente një përfaqësues që t’i paraqiste peticionin e tij presidentit.

TAM1897 Q1 26.18Shikoni përsëri situatën. Ishte Egjipti me fronin e tij, kënaqësitë dhe thesaret e tij, që i takonin atij po aq natyrshëm sa gjethet bien nga një pemë, pa asnjë përpjekje personale nga ana e tij. E gjithë ajo që duhej të bënte ishte të ulej me duar kryqëzuar, derisa mbreti të vdiste nga pleqëria, dhe pastaj gjithçka do të ishte e tij. Megjithatë, ai preferonte më tepër të ishte me Krishtin dhe të vuante përbuzjen e tij, sesa të ishte atje në fronin e Egjiptit. Dhe mbani veçanërisht mend se për të qenë me Krishtin, ai duhej t’i kthente shpinën fronit dhe të gjitha thesareve dhe kënaqësive të Egjiptit.

TAM1897 Q1 26.19Tani mos thuaj se unë e kam shtuar këtë, se e kam shpikur. Vini re çfarë thotë fjala, dhe do të shihni se gjithçka është aty. A nuk është vërtet aty?

TAM1897 Q1 26.20(Zëra) Po.

TAM1897 Q1 26.21Le ta lexojmë përsëri këtë, dhe do të jetë koha për t’u mbyllur për sonte; pastaj nesër në mbrëmje do të studiojmë përsëri për Izraelin:—

TAM1897 Q1 26.22Me besim Moisiu, kur arriti moshën e pjekurisë, refuzoi të quhej bir i vajzës së Faraonit; duke zgjedhur më mirë të vuante me popullin e Perëndisë, sesa të shijonte kënaqësitë e mëkatit për një kohë të shkurtër; duke e konsideruar fyerjen e Krishtit pasuri më të madhe sesa thesaret në Egjipt: sepse ai kishte parasysh shpërblimin.

TAM1897 Q1 26.23“U afrua koha e premtimit, për të cilin Perëndia i kishte betuar Abrahamit” që t’i jepte shpërblimin e bekuar. Moisiu e besoi këtë, u nda nga shteti, i ktheu shpinën fronit, duke zgjedhur përbuzjen e Krishtit më tepër se gjithë fuqinë, kënaqësinë dhe lavdinë e Egjiptit. Dhe mos harroni se ai duhej t’i kthente shpinën gjithë kësaj, për të qenë pjesëmarrës në përbuzjen e Krishtit.

Note

Back