Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
06 / 12Predikime të vitit 1897

Urdhri i Parë i Madh

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 D 279.2Predikimi i mbajtur të martën në mbrëmje, më 2 mars 1897 Botuar në Buletinin Ditor të Konferencës së Përgjithshme, 5 mars 1897, Vëll. 1, Nr. 16, fq. 279-285.

TAM1897 D 279.3Ju e dini që Zoti ka thënë për këtë kohë dhe për njerëzit që jetojnë në këtë kohë, se “këtu janë ata që ruajnë urdhërimet e Perëndisë dhe besimin e Jezusit.” Ju dhe unë me të drejtë pohojmë se jemi ai popull, dhe qëndrojmë aty ku pohojmë se për ne mund të thuhet nga Zoti, para universit: “Ja ku janë ata që ruajnë urdhërimet e Perëndisë dhe besimin e Jezusit.” Dhe kjo do të jetë një fakt, jo vetëm sepse Ai e thotë, por Ai do ta thotë sepse është një fakt.

TAM1897 D 279.4Ai tekst i përshtatet plotësisht ty dhe mua që jemi këtu në këtë shtëpi; dhe Zoti dëshiron që kjo të bëhet një fakt tani dhe të mbetet një fakt vazhdimisht, në mënyrë që ai ta shpallë atë botës së tërë dhe universit të tërë pa ndërprerje: “Ja ku janë ata që ruajnë komandamentet e Perëndisë dhe besimin e Jezusit.”

TAM1897 D 279.5Kjo është ajo që duhet të studiojmë. Ne duhet të studiojmë në këto mësime, për të ditur nëse i ruajmë apo jo urdhëresat e Perëndisë; në mënyrë që Zoti të mund të thotë për ne: “Ja ku janë ata që ruajnë urdhëresat e Perëndisë dhe besimin e Jezusit.”

TAM1897 D 279.6Duke ruajtur urdhërimet e Perëndisë, padyshim që hyn e para, dhe atë padyshim duhet ta ruajmë. Dhe ja fjala e tij: “Urdhërimi i parë i të gjithë urdhërimeve është: Dëgjo, o Izrael; Zoti, Perëndia ynë, është një Zot; dhe ti do ta duash Zotin, Perëndinë tënd, me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd, me gjithë mendjen tënde dhe me gjithë fuqinë tënde; ky është urdhërimi i parë.”

TAM1897 D 279.7Tani, a mund të thotë Zoti për ty dhe për mua në lidhje me atë urdhër: “Ja ku janë ata që e ruajnë atë?”

TAM1897 D 279.8A i përket Zotit i gjithë zemra juaj, në mënyrë që të mos keni zemër për asgjë tjetër veç tij dhe asaj që është e tij?

TAM1897 D 279.9A i përket Zotit e gjithë shpirti yt, në një dashuri të përkushtuar, në mënyrë që të mos ketë asnjë ndjenjë të qenies tënde që të mos jetë e Tij?

TAM1897 D 279.10A i përket Zotit e gjithë mendja jote, në mënyrë që asnjë mendim, asnjë veprim i mendjes tënde, asnjë pjesë e saj të mos i përkasë askujt tjetër veç atij, — e përkushtuar në shërbimin e tij? Sepse me mendjen ne i shërbejmë Zotit, Perëndisë tonë. Jo me një pjesë të saj, jo me një pjesë të saj, por me tërë mendjen. Kështu që të mos kesh mendje për t’ia përkushtuar apo për ta vënë mbi asgjë që nuk është e Perëndisë.

TAM1897 D 279.11A është e gjithë forca jote e Tij, kështu që nuk ke asnjë forcë që ta vendosësh diku tjetër përveçse mbi atë që i përket Perëndisë dhe në shërbimin e Tij?

TAM1897 D 279.12Nëse e gjithë kjo është e vërtetë për ty, atëherë me të vërtetë thuhet për ty: “Ja ku janë ata që ruajnë urdhërimet.”

TAM1897 D 279.13“E dyta i ngjan asaj: Duaj të afërmin tënd si veten tënde.” Kur dashuria e Perëndisë është në zemrat tona, ashtu si në urdhrin e parë, do të jetë mjaft e lehtë të duam të afërmit tanë si veten tonë.

TAM1897 D 279.14Siç u përmend në fjalimin e vëllait Kellogg ditën tjetër, për atë djalë të vogël në Chicago që i shkoi një njeriu, një të panjohuri të plotë, dhe i tha: “A e di që ti je mëkatari më i madh në botë?” Dhe kur burri, i befasuar, pyeti se si mund të ishte kështu, duke thënë se nuk kishte vrarë kurrë njeri, nuk kishte kryer asnjë krim të madh, djali i vogël i tha atij, “Urdhri më i madh është: Duaj Zotin, Perëndinë tënd, me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd, me gjithë mendjen tënde dhe me gjithë fuqinë tënde. A e bën ti këtë?” Ai u përgjigj, “Jo, nuk e bëj. Nuk mund të them se e bëj fare.” “Mirë,” tha djali i vogël, “kjo është më e madhja e urdhërimeve. Ti po e shkel urdhrin më të madh; atëherë ti je mëkatari më i madh.” Njeriu e pranoi këtë dhe u çua te Perëndia dhe shpëtimi i plotë. Kjo është krejt e drejtpërdrejtë: meqë ky është urdhri më i madh, ai që e shkel është mëkatari më i madh. A je ti?

TAM1897 D 279.15Ti dhe unë po deklarojmë se i ruajmë urdhrat e Perëndisë dhe besimin e Jezusit. A po shkelim urdhrin e parë të të gjithë urdhrave të Perëndisë? Nëse nuk ruajmë më të madhin, urdhrin e parë, të të gjithë urdhrave, atëherë po e shkelim. Nëse po e shkelim këtë, nuk po i ruajmë urdhrat; kjo është e vendosur. Ti dhe unë duhet të vendosim tani, dhe të vendosim përgjithmonë, nëse do t’i shërbejmë Zotit me gjithë zemrën, dhe me gjithë shpirtin, dhe me gjithë mendjen, dhe me gjithë fuqinë.

TAM1897 D 279.16Është shkruar: “Mbretëria e Perëndisë është brenda jush.” Mbretëria që është brenda nesh, është mbretëria e Perëndisë; kështu ishte kur u krijua njeriu, por armiku uzurpoi vendin e Perëndisë; dhe Zoti e liroi përsëri njeriun që të zgjedhë nëse Perëndia do të ketë vendin e vet në mbretërinë e vet, apo nëse uzurpatori do të ketë vendin e Perëndisë në mbretërinë e Perëndisë. Mbretëria që është brenda teje i përket Zotit. Është për ty të thuash nëse Zoti do të sundojë atje, apo nëse armiku do të sundojë atje. Dhe nëse ti nuk zgjedh që Zoti të sundojë atje, ti zgjedh që armiku të sundojë atje. Gjithçka varet nga zgjedhja e njeriut se kush do të sundojë.

TAM1897 D 280.1Dikush duhet të sundojë. Njeriu nuk u krijua për të sunduar veten e tij, i pavarur nga Perëndia. Ai u krijua për të qenë vetvetja me Perëndinë, dhe nuk mund të jetë vetvetja pa Perëndinë. Njeriu u krijua për të qëndruar me Perëndinë. Mbretëria e Perëndisë ishte brenda tij. Perëndia sundonte brenda tij. Por ai nisi të ndiqte rrugën e vet duke ndjekur Satanain. Por një njeri mund të ndjekë rrugën e vet vetëm duke ndjekur Perëndinë. Mbretëria e Perëndisë është brenda jush. Ne duhet të zgjedhim që Perëndia të marrë vendin e vet në ne, në mbretërinë e Tij në zemrat tona. Ai do të marrë vendin e vet atje, dhe do të sundojë atje kur të mund të ketë vendin e vet në mbretërinë e Tij.

TAM1897 D 280.2Ju e dini që, sa i përket mbretërisë së Perëndisë në tokë, ajo do të shtrihet nga një det në tjetrin dhe nga lumi deri në skajet e dheut. Mbretëria e Perëndisë, kjo mbretëri që do të vijë kur Zoti të vijë, ju e dini që do të mbulojë çdo centimetër, çdo grimcë toke që ekziston në këtë botë. Tani mbretëria e Perëndisë është brenda jush. A mbulon sundimi i Perëndisë brenda jush çdo hapësirë, çdo grimcë toke në zemrën tuaj? A është kështu? Kjo është pyetja, dhe këto pyetje janë për ne në më shumë se një mënyrë.

TAM1897 D 280.3Unë thjesht po lexoj urdhrin dhe po tërheq vëmendjen tuaj te ajo që thotë urdhri. Dhe këtë e bëj në mënyrë që ti dhe unë të kemi gjithmonë mendjet dhe zemrat tona të hapura për pyetjen: A është e vërtetë për ne, “Ja ku janë ata që ruajnë urdhërimet e Perëndisë dhe besimin e Jezusit” me gjithë zemrën, shpirtin, mendjen dhe fuqinë?

TAM1897 D 280.4Çfarë është ajo mbi të cilën mendja juaj po pushon, çfarë po studion, çfarë po punon — a është Perëndia në atë gjë? A është për lavdinë e Perëndisë? Hulumtimi që po bëni, studimet që po ndiqni, e gjithë mendimi i mendjes suaj — a është që imazhi i Perëndisë të gdhendet aty? A është për ta gjetur Perëndinë më gjerësisht në mendje? A është për ta lavdëruar më shumë? A është Ai i pari dhe gjithçka në të gjitha, në përpjekjet tuaja intelektuale? A e doni Atë, a i shërbeni me gjithë mendjen tuaj?

TAM1897 D 280.5Dhe me gjithë fuqinë tënde. Fusha që po lëvron, a e lëvron për Perëndinë? Zdrukthi që po përdor për të lëmuar një dërrasë, a e bën atë për Perëndinë, në mënyrë që çfarëdo që të marrësh të jetë e Perëndisë dhe aspak e jotja? A është fuqia jote kaq krejtësisht e përkushtuar për Perëndinë, sa që punon në çështjen e Perëndisë kudo që e vendos dorën?

TAM1897 D 280.6Ka qenë një ide e përhapur se një person duhet të ndalojë së punuari në zanatin e tij, ose në çdo punë manuale që kryen, përpara se të mund të bëhet punëtor në kauzë. Shumë thonë: “Dua të dal nga ajo që bëj. Do të doja të mund të largohesha. Do të doja të dilja nga kjo punë. Do të doja të isha punëtor në kauzë.” Nëse nuk je punëtor i kauzës aty ku je, nuk do të jesh punëtor i kauzës kur të arrish aty ku dëshiron të jesh. Nëse nuk je punëtor i kauzës ndërsa lëron fushën, nuk do të jesh punëtor i kauzës edhe sikur të përpiqeshe të predikosh në foltore. Nëse je farkëtar dhe punon ditë pas dite në kudhër — nëse nuk je punëtor i kauzës po aq thellë, me gjithë zemër dhe me gjithë shpirt sa unë në foltore, atëherë nuk do të ishe punëtor i kauzës edhe sikur të shpërndaje trakte diku.

TAM1897 D 280.7Para nesh është vendosur një shembull se çfarë mund të jetë njerëzimi; dhe se çfarë duhet të jetë çdo besimtar në Jezus. Biri i Perëndisë erdhi në këtë botë për t’i treguar ty dhe mua pikërisht se çfarë do të thotë të ruash urdhërimet, dhe saktësisht si bëhet kjo. Dhe ai punoi në një zanat rreth gjashtë herë më gjatë se sa predikoi. Duke filluar nga mosha dymbëdhjetë vjeç, kur mundi të fillonte të punonte me Jozefin në zanatin e marangozit, kur mund të bënte mjaft gjëra — pasi një djalë dymbëdhjetëvjeçar mund të bëjë shumë gjëra duke ndihmuar një marangoz. Prandaj, duke filluar nga mosha dymbëdhjetë vjeç, ai u pagëzua dhe filloi të predikojë rreth tridhjetë vjeç; kjo bën tetëmbëdhjetë vjet. Këto vite ai punoi në zanatin e marangozit. Nga mosha tridhjetë deri tridhjetë e tre vjeç e gjysmë, ai i kaloi në shërbesën publike, duke predikuar. Pra, siç e shihni, koha që ai punoi në zanatin e marangozit ishte gati gjashtë herë më e gjatë se koha që predikoi.

TAM1897 D 280.8A ishte ai po aq Biri i Perëndisë gjatë atyre tetëmbëdhjetë viteve që punoi si marangoz, sa ishte gjatë tre vjet e gjysmë që u mor me predikimin? — Ju e dini që ishte. A ishte Ai Shpëtimtari im dhe Shpëtimtari juaj kur aty po priste një dërrasë, po bënte një stol dhe po i vendoste këmbët — a ishte Ai po aq Shpëtimtari im dhe Shpëtimtari juaj atëherë, sa kur ishte në kryq? — Ju e dini që ishte. “Sepse ne shpëtohemi përmes jetës së tij.”

TAM1897 D 281.1Mos harroni se ishte në fund të këtyre tetëmbëdhjetë viteve, kur ai erdhi për t’u pagëzuar dhe u pagëzua, në fillim të shërbesës së tij dhe në fund të punës së tij si marangoz, — atëherë Perëndia tha: “Ky është Biri im i dashur, me të cilin jam i kënaqur.” A nuk ishte ai, pra, po aq punëtor në këtë çështje gjatë atyre tetëmbëdhjetë viteve, sa ishte gjatë tre vjet e gjysmë të fundit? — Ju e dini që ai ishte. Atëherë, nëse jeni marangoz, dhe një besimtar i deklaruar në Jezu Krishtin, a nuk mund të jeni një ndjekës i tij? A nuk duhet të jeni ndjekësi i tij dhe një punonjës në këtë kauzë pikërisht aty, po aq me të vërtetë sikur të ishit në foltore? Nuk po them që jeni të detyruar të qëndroni gjithmonë marangoz. Ai nuk mbeti. Nuk them se do të jeni të detyruar gjithmonë të qëndroni farkëtar apo bujk; por them dhe insistoj se ndërkohë që jeni marangoz, ndërkohë që jeni farkëtar, ndërkohë që jeni bujk, duhet të jeni punëtor në këtë kauzë po aq me të vërtetë sa do të jeni ndonjëherë, kudo që të jeni.

TAM1897 D 281.2Kështu, Jezusi i ka treguar secilit prej nesh çfarë do të thotë të jesh i krishterë dhe si duhet të jetë jeta jonë, pavarësisht se mendjet, zemrat apo duart tona me çfarë merren. Ai e donte Perëndinë me gjithë zemrën, gjithë shpirtin, gjithë mendjen dhe gjithë fuqinë e tij, kur ishte marangoz. Kur priste dërrasa, kur bënte tavolina, kur bënte dyer dhe i vendoste, e bënte për lavdinë e Perëndisë. Perëndia ishte gjithçka për të. Kur një njeri erdhi tek ai si marangoz, duke e parë vetëm si marangoz; pa e parë atë si Shpëtimtarin e botës si i tillë, — kur një njeri erdhi tek ai vetëm si marangoz, dhe u ul me të dhe tha, “Dua të bëhet një tryezë. A do ta bësh për mua?” dhe ai u përgjigj, “Çfarë lloj tavoline dëshiron?” dhe njeriu ia përshkroi, dhe Jezusi tha, “Po, do ta bëj për ty;” kur Jezusi e bëri tavolinën dhe e mori në kurriz për ta çuar në shtëpinë e njeriut, dhe e futi brenda në shtëpinë e tij, dhe e vendosi aty që njeriu ta përdorte — në të gjithë atë veprimtari Jezusi ishte krejtësisht i Perëndisë. Perëndia ishte në të gjitha veprimet e tij. Në çdo nyje që ai bëri në atë tavolinë nuk kishte çarje, asnjë nuk ishte mbuluar me pluhur, asgjë nuk ishte fshehur, ishte një tavolinë e ndershme. Ishte një tavolinë që Perëndia mund ta miratonte në çdo aspekt.

TAM1897 D 281.3Dhe kur bëri marrëveshjen për të bërë tryezën, bëri një marrëveshje të ndershme, një të tillë që Perëndia mund ta shihte dhe të thoshte, “Kjo është një marrëveshje e ndershme”. Ai nuk i kërkoi burrit të paguante më shumë se sa i takonte drejtësisht për një punë të tillë. Burri e pyeti, “A do ta bësh një tryezë të tillë e të tillë?” “Po.” “Sa do të kërkosh për të? — sa do të kushtojë?” Ai do ta llogariste dhe do t’i thoshte njeriut: “Drurët do të kushtojnë kaq, do të duhet kaq kohë për ta bërë dhe puna ime vlen kaq. A nuk mendon kështu? A nuk mendon se puna ime për kohën që do të marrë do të vlejë kaq?” Dhe njeriu do të thoshte, “Po, pajtohem. Mendoj se ia vlen e gjithë ajo shumë. Kjo është e ndershme. Kjo është një marrëveshje e qartë.” Dhe kur ai mori tryezën në shpinë dhe e çoi atje dhe e vendosi, njeriu i pagoi atë që ishte rënë dakord, dhe Perëndia mund të shikonte nga lart gjithë atë transaksion dhe të thoshte, “Kjo është e ndershme. Nuk ka më shumë se kaq që mund të bëjë kushdo.”

TAM1897 D 281.4A je marangoz i tillë? Ti pretendon se je i krishterë. A je punëtor i tillë, cilado qoftë puna që bën?

TAM1897 D 281.5A e do Perëndinë me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd, me gjithë mendjen tënde dhe me gjithë fuqinë tënde? Çfarëdo që të bësh, ose për të cilën je thirrur; çfarëdo marrëdhënieje biznesi që ke me të afërmin tënd, qoftë ai pagan apo i krishterë; a bëhet në një mënyrë që Perëndia të mund ta shikojë dhe të thotë: “Kjo është e mjaftueshme për mbretërinë e Perëndisë”; sepse gjithë zemra jote, gjithë shpirti yt, gjithë mendja jote, gjithë fuqia jote janë në të për lavdinë e Perëndisë.

TAM1897 D 281.6A jemi ruajtës të urdhërimeve, apo jo? Kjo është pyetja. Dhe ka ardhur koha ta zbulojmë këtë kaq thellë, sa Zoti të mund të dëshmojë në mesazhin që flet: “Ja ku janë ata që ruajnë urdhërimet e Perëndisë.”

TAM1897 D 281.7Tani, mund ta shihni që ky urdhër mbulon të gjithë fushën e gjithçkaje, dhe që ne nuk mund të prekim asnjë mendim në të gjithë botën e mendimit që nuk përfshihet nga ky tekst me të cilin kemi filluar. Prandaj, ne duhet të shohim gjithçka në mendimet tona, duhet të shohim gjithçka që mendja jonë thirret të bëjë, në dritën e asaj pjese të Shkrimit, të parës nga të gjitha urdhrat.

TAM1897 D 281.8Çdo gjë që na kërkohet të ndërmarrim, duhet ta shohim në dritën e asaj më të madhe nga të gjitha urdhërimet. A është diçka që, me frikën e Perëndisë, mund ta nis me gjithë zemrën, shpirtin, mendjen dhe fuqinë time? Nëse jo, atëherë a dua ta prek? — Jo. Nëse është diçka që nuk mund ta nis me gjithë zemrën, mendjen, shpirtin dhe fuqinë time, dhe me Perëndinë, çfarë kam unë atëherë të bëj me të? Nëse Perëndia nuk mund të vijë me mua, atëherë po shkel urdhëresat. Nuk po i kushtoj gjithçka atij. E gjithë fuqia ime nuk vlen asgjë nëse është e angazhuar në diçka që ai nuk mund të hyjë, ose nuk mund ta prekë, të miratojë, ose të pranojë.

TAM1897 D 282.1E di që kjo është e drejtpërdrejtë, por kjo është Krishterimi. Është Krishterimi, dhe ti dhe unë nuk duhet të kënaqemi me një gjashtëmbëdhjetësh të çdo gjëje që është më pak se pikërisht kjo. Ne nuk duhet të lejojmë veten të kënaqemi as për hijen e një çasti, me asgjë në këtë botë, që është më pak se sa kjo: çdo gjë në të cilën hyjmë, ta bëjmë me Perëndinë me ne, dhe pastaj t’i hyjmë asaj me gjithë zemrën, dhe gjithë shpirtin, dhe gjithë mendjen, dhe gjithë fuqinë. Dhe ju them, kur të arrijmë në atë pikë, të gjithë ne, nëse të gjithë në këtë shtëpi i dorëzohen atij tani, dhe qëndrojnë të palëkundur aty, nuk mund ta imagjinojmë se çfarë fuqie të Perëndisë do të manifestohet në botë.

TAM1897 D 282.2Vështirësia e madhe që nga fillimi ka qenë se njerëzit nuk i kanë lejuar Perëndisë vendin në zemrat e tyre që i takon atij. Perëndia e krijoi njeriun kështu, dhe ai u kthye te çdo gjë tjetër, duke e përjashtuar plotësisht Perëndinë. Perëndia e çliroi atë nga ajo errësirë, e çliroi për të zgjedhur, dhe e thirri të zgjidhte, nëse do ta donte Perëndinë me gjithë zemrën, gjithë shpirtin, gjithë mendjen dhe gjithë fuqinë. Ai u çlirua për të zgjedhur t’i lejonte Perëndisë të merrte përsëri vendin e vet; por kaq shumë zgjodhën që Zoti të mos kishte vendin e vet, sa përmbytja i fshiu nga faqja e dheut.

TAM1897 D 282.3Atëherë Zoti nisi përsëri njerëzimin. Dhe e vetmja gjë që i kërkoi secilit ishte që të donte Zotin Perëndinë me gjithë zemrën, me gjithë shpirtin, me gjithë mendjen dhe me gjithë fuqinë, dhe të afërmin si veten. Kjo është e gjithë ajo që ai u kërkoi tetë vetëve që hynë në arkë dhe që dolën prej saj. Po të kishte dashur njeriu i parë Perëndinë me gjithë zemrën e tij, dhe me gjithë shpirtin e tij, dhe me gjithë mendjen e tij, dhe me gjithë fuqinë e tij, asnjë mëkat kurrë nuk do të kishte hyrë.

TAM1897 D 282.4Pasi ai mëkatoi, dhe Zoti e liroi atë nga ajo robëri, sikur Adami dhe të gjithë pasardhësit e tij të kishin dashur Perëndinë me gjithë zemrën, shpirtin, fuqinë, mendjen dhe forcën, cili do të ishte gjendja e botës? — Ata do të kishin ruajtur urdhërimet e Perëndisë dhe besimin e Jezusit, dhe drejtësia do të kishte mbuluar dheun ashtu siç ujërat mbulojnë detin. A është e pamundur që kjo gjë të përmbushet te njeriu nën robërinë e mallkimit, nën robërinë e mishit mëkatar? A mundet Perëndia ta çlirojë mëkatarin nga fuqia e mëkatit në mish në atë mënyrë që ai të mund ta dojë Perëndinë me gjithë zemrën, shpirtin, fuqinë, mendjen dhe forcën? — Po. Mëkati nuk do të kishte mundur të mallkonte tokën, ashtu siç është, madje edhe me njerëzit nën robërinë e mishit që është mëkatar, sikur të kishin besuar në Perëndi, dhe të kishin ruajtur urdhërimet e Perëndisë, dhe besimin e Jezusit. Kjo është e vërteta, sepse ky është krishterimi. Pra, atëherë, ju shihni se gjithçka që Zoti ka dëshiruar ndonjëherë nga ne, gjithçka që ai ka dëshiruar ndonjëherë nga njeriu qëkurse Adami mëkatoi, ka qenë dhe është, që ai të ruajë urdhërimet e Perëndisë dhe besimin e Jezusit. Dhe urdhërimi i parë i të gjithëve është: “Duaj Zotin, Perëndinë tënd, me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd, me gjithë mendjen tënde dhe me gjithë fuqinë tënde.”

TAM1897 D 282.5Në Romakët 1:21 thuhet se në fillim “ata e njihnin Perëndinë.” Shiko këtë: njeriu në fillim të rrugëtimit të tij e njihte Perëndinë. Adami e njihte Perëndinë në fillim, por nuk e ruajti këtë njohuri. Kur Adami mëkatoi dhe iu dha një fillim i ri, ai e njihte Perëndinë. Kur njerëzimi rifilloi pas përmbytjes, ai e njihte Perëndinë në fillim; kështu që njerëzimi është larguar nga Perëndia gjatë gjithë kohës. Bota ishte kaq mëkatare, është kaq mëkatare dhe do të jetë kaq mëkatare, sepse e njihte Perëndinë dhe e refuzon atë, dhe jo sepse nuk e njihte Perëndinë. Kështu që bota nuk është në ligësi për shkak të errësirës; bota është në errësirë për shkak të ligësisë.

TAM1897 D 282.6Bota filloi me dritë; dhe që errësira ka ardhur, është për shkak të zgjedhjes së njerëzve; “kur ata e njohën Perëndinë, nuk e lavdëruan si Perëndi, as nuk ishin mirënjohës; por u bënë të kota në mendimet e tyre, dhe zemra e tyre e marrë u errësua. Duke u shpallur të mençur, u bënë të marrë, dhe e kthyen lavdinë e Perëndisë së pavdekshme në një imazh të bërë si njeri i vdekshëm, dhe si zogj, dhe kafshë me katër këmbë, dhe krijesa që zvarriten.”

TAM1897 D 282.7Tani vini re; çfarë së pari? — Ata e njihnin Perëndinë; por nuk e lavdëruan atë si Perëndi; nuk i dhanë atij vendin në veten e tyre që i takon atij. Nuk e lavdëruan Perëndinë, — nuk e zbuluan atë tek njeriu, nuk e bënë të dukshëm në tokë; sepse Jezusi tha, Unë të lavdërova në dhe, dhe ai ishte Perëndia i shfaqur në mish. Këta njerëz që njihnin Perëndinë, nuk e lejuan Perëndinë të manifestohej në mish. Ata nuk ishin mirënjohës. Pastaj u bënë të kota në mendimet e tyre; pastaj zemra e tyre e marrë u errësua; pastaj në errësirën e tyre pretendonin se ishin të mençur. Ajo mençuri ishte marrëzi, dhe pastaj bënë idhuj.

TAM1897 D 282.8Kështu, ju shihni se imazhi që vendoset para syve të njerëzve, në idhujtarinë e tyre, është vetëm manifestimi i jashtëm i idhujtarisë, përfaqësimi i saj i jashtëm. Idhujtaria tashmë është thellë në zemër dhe ka punuar disa hapa për ta shfaqur veten. Mendojeni. Ku fillon idhujtaria? — Në zemër. Ku në këtë rrugë fillon idhujtaria? — Kur ata e njohën Perëndinë, nuk e lavdëruan atë si Perëndi; pikërisht aty fillon gjithçka. Atëherë, a ka ndonjë terren të mesëm midis njohjes së Perëndisë dhe idhujtarisë?

TAM1897 D 283.1Mendoni me kujdes tani. Ata e njihnin Perëndinë, dhe, “Kjo është jeta e amshueshme, që të të njohin ty.” Njohja e Perëndisë është jeta e amshueshme; kjo është e vendosur. Ata e njihnin Perëndinë; ata kishin jetën e amshueshme në njohjen e Perëndisë. Kjo është e shkruar. Por ata ranë në idhujtari. Sa hapa larg njohjes së Perëndisë bënë ata për të rënë në idhujtari? — Vetëm një. Atëherë, sa hapa larg dashurisë për Perëndinë me gjithë zemrën, fuqinë, mendjen dhe forcën, duhet të bëhen për të arritur në idhujtari? — Vetëm një. Atëherë, nëse unë nuk e dua Perëndinë me gjithë zemrën time, dhe gjithë shpirtin tim, dhe gjithë mendjen time, dhe gjithë forcën time, çfarë jam unë? — Një idhujtar.

TAM1897 D 283.2Mund të ndodhë që unë të mos kem ndonjë idhull të gdhendur para meje. Këta njerëz nuk e kishin në fillim. Por ata kishin një imazh, një konceptim, të formuar në mendje, dhe kur bënë idhullin e tyre të gdhendur, ai ishte thjesht një përfaqësim që të qëndronte para syve, i asaj që ata tashmë e kishin në mendje. Njeriu i parë që bëri një imazh kishte një konceptim të tij në mendje para se ta bënte. Njeriu i parë që bëri një imazh kishte konceptimin se ai duhej të ishte zoti i tij, dhe ky konceptim ishte aty para se ai të bënte imazhin prej druri apo guri. Atëherë ai imazh prej guri, që ai vendosi para syve të tij, ishte vetëm forma e jashtme që ai krijoi për t’i përfaqësuar atij në atë formë atë që ishte zoti që ai tashmë e kishte në mendje. Atëherë, a nuk kishte një perëndi para se të bënte atë imazh të gdhendur? — Po. Ku ishte? — Në zemrën e tij.

TAM1897 D 283.3U bënë të kota në trillimet e tyre. Trillimet e kujt? — Të tyre. Ja ky njeri që po trillonte diçka; ai krijon një imazh të trillimit të tij dhe e vendos para syve të tij jashtë vetes. Imagjinimi është thjesht krijimi mendor i imazheve. Dhe imazhi në gur është vetëm forma e prekshme e imagjinimit në zemër. Ku u krijua imazhi së pari? — Në mendjen e tij; në imagjinimin e tij, në mendimin e tij. Por kush ishte aty kur ai ishte ndarë nga Perëndia? — Askush tjetër veç Satanit dhe vetes së tij. Atëherë, nga mund të vijnë mendimet e tij? — Vetëm nga vetja e tij dhe Satani.

TAM1897 D 283.4Pra, e shihni mjaft qartë që idhujtaria është në zemër; konceptimi, imazhi, tashmë është aty para se imazhi të shfaqet jashtë. Edhe nëse zoti i tij është dielli, hëna ose yjet, ky konceptim, ideja e tij, imagjinata e tij, është aty para se ta vërë në formë të jashtme në diell, hënë dhe yje.

TAM1897 D 283.5Të gjitha ato që shfaqen në idhujtari janë thjesht pasqyrimi i asaj që është në zemër. Dhe Perëndia duhet të jetë në zemër, me gjithë zemrën, gjithë shpirtin, gjithë mendjen dhe gjithë fuqinë, përndryshe idhujtaria është aty. Nuk ka rrugë të mesme.

TAM1897 D 283.6Në fakt, pas përmbytjes, kur njerëzit për herë të parë braktisën Perëndinë e vërtetë dhe shkuan e krijuan perënditë e tyre — ata i lejuan këtyre perëndive të zinin vendin e Perëndisë për ta, duke treguar kështu se kur e njihnin Perëndinë, ata e njihnin atë si sundimtarin e tyre të vetëm. Kur unë e dua Perëndinë me gjithë zemrën time, me gjithë shpirtin tim, me gjithë mendjen time dhe me gjithë fuqinë time, kush do të jetë Perëndia im i vetëm? — Perëndia. Kush do të jetë autoriteti im i vetëm? — Perëndia. Kush vetëm do të ketë autoritet mbi mua? — Perëndia. A është ai në gjendje të ushtrojë autoritet të drejtë? — Po. A është ai në gjendje ta mbajë njeriun në rrugën e drejtë? — Po. Kur një njeri e do Perëndinë me gjithë zemrën, shpirtin, mendjen dhe fuqinë e tij, ai nuk ka nevojë për asnjë ligj apo autoritet tjetër për ta mbajtur atë në rrugën e drejtë në botë. Kush është sundimtari i tij? — Perëndia. Dhe a është Perëndia në gjendje të sundojë kur ne e duam atë mbi të gjitha? — Po. Por, kur njeriu braktis Perëndinë dhe shkon në idhujtari, a është në gjendje të sundojë veten? — Jo.

TAM1897 D 283.7Tani pas përmbytjes, ndërsa ata ende e njihnin Perëndinë, ata e njohën atë si Mbretin dhe Qeveritarin e tyre të vetëm. Ata nuk kishin asnjë sundimtar tjetër. Kur ata u larguan për herë të parë nga Perëndia dhe vunë perëndi të tjerë në vend të tij — dua të them në fillim, kur ata u larguan nga Perëndia dhe vunë perëndi të tjerë në vend të Perëndisë — ata i lejuan atyre perëndive të tjerë të zinin vendin e sundimtarëve. Ata pohonin se këta perëndi ishin sundimtarët e tyre. Nuk kishin mbretër; njerëzit ende nuk pretendonin të vetëemëroheshin si sundimtarë. Njerëzit pohonin se perënditë ishin mbretërit; dhe njerëzit që ishin në autoritet ishin vetëm përfaqësues të perëndive, ndërsa perënditë ishin mbretërit e vërtetë.

TAM1897 D 283.8Dëshminë për këtë do ta gjeni në “Perandoritë e Biblës”, faqe 50. Këtu janë regjistrimet e para që u gjetën në Babiloni, ku filloi kjo racë, dhe ku ndodhi ngatërresa e gjuhëve — ku kjo racë harroi Perëndinë. Lexoj:—

TAM1897 D 284.1Për Ninridu, mbretin e tij, për ruajtjen e Idadu, nënmbretit të Ridu, shërbëtorit, kënaqësisë së Ninridu.

TAM1897 D 284.2Këtu sundimtari, Idadu, duke shkruar një mbishkrim për perëndinë e tij, pranoi se ishte thjesht zëvendësmbreti i perëndisë së tij. Ai nuk pretendonte të ishte mbret. Kështu shihni se perëndia ishte mbreti i këtij njeriu. Perëndia konsiderohej mbreti i popullit, dhe ky njeri që ishte në autoritet ishte vetëm zëvendësmbreti ose mëkëmbësi i perëndisë.

TAM1897 D 284.3Kjo tregon se njohuria për Perëndinë si sundimtarin e ligjshëm ishte kaq e re, sa asnjë njeri ende nuk kishte guximin të vetëshpallte mbret. E sheh këtë? Mendo me kujdes. Kur Perëndia ishte sundimtari i vetëm, ai ishte, natyrisht, mbreti i tyre i vetëm; por kur ata u larguan prej tij dhe pranuan perëndi të tjerë, njohja e tyre për Perëndinë e vërtetë ishte kaq e re, marrëdhënia e tyre me të ishte kaq e re në njohjen e tyre, sa kur vendosën perëndi të tjerë në vend të Perëndisë dhe ngritën këta perëndi të rremë si mbretin e tyre — një njeri me autoritet mes njerëzve nuk pati guximin të merrte titullin mbret; por zgjodhi të njihej si zëvendësmbreti i perëndisë që do të ishte mbret i vërtetë. E përsëris. Njohja e Perëndisë së vërtetë si Mbretin e vetëm ishte kaq e re në mendjet e këtyre njerëzve sa asnjë njeri ende nuk kishte guximin të merrte titullin mbret. Kujtimi i tyre për Perëndinë si Mbretin dhe Sundimtarin e vetëm ishte ende kaq i qartë sa që të merrje titullin mbret dukej shumë si një përpjekje për ta rrëzuar Perëndinë nga froni.

TAM1897 D 284.4Do të lexoj një tjetër mbishkrim nga kjo tokë, nga e njëjta kohë:—

TAM1897 D 284.5“Ninipit Mbretit, mbretit të tij, Gudea, zëvendësmbret i Zirgullës, shtëpinë e tij e ndërtoi.”
TAM1897 D 284.6“Zonjës Nana, Zonjë e shkëlqyer, Zonja e tij, Gudea, zëvendësmbret i Zirgullës ... ngritur.”
TAM1897 D 284.7— Perandoritë e Biblës, f. 50.

TAM1897 D 284.8Ja një njeri që ndërtoi një shtëpi në nder të perëndisë së tij. Ky njeri thotë se është zëvendësmbret i këtij perëndie, i cili është mbret. Ky njeri, Gudea, nuk pretendon të jetë mbret. Ai ka autoritet, por nuk pretendon të jetë mbret. Kush është mbreti? — Zoti i tij. Kjo ju tregon përsëri se njohuria për Perëndinë e vërtetë si Mbretin e vetëm ishte kaq e re në mendjet e tyre, ata nuk ishin larguar kaq krejtësisht nga Perëndia dhe nga ideja e Perëndisë si i vetmi Mbret dhe Sundimtar, sa të ishin të gatshëm të linin mënjanë idenë e mbretërimit të Perëndisë dhe t’i lejonin një njeriu të merrte titullin e mbretit.

TAM1897 D 284.9A. F. Ballenger. — Njeriu në vend autoriteti, pra, pretendonte të ishte zëvendësmbreti i perëndisë së tij, dhe jo një mbret?

TAM1897 D 284.10Po. Ende nuk kishte mbretër. Ne nuk po flasim për njeriun si mbret. Ende nuk kishte mbretër mes njerëzve. Kishte njerëz në pozita autoriteti. Një njeri sundonte mbi të tjerët. Ai kishte pushtet, por nuk e quante veten mbret. Ai nuk njihej si mbret dhe ende nuk do të lejonte veten të merrte titullin mbret. Pse? — Sepse ende nuk ishte larguar aq shumë nga ideja e Perëndisë së vërtetë, si Mbret i vetëm i ligjshëm, sa të ishte mjaft guximtar, mjaft i pabesë, për të hedhur poshtë çdo ide të ndonjë hyjnie si mbret dhe të vetëemërohej mbret.

TAM1897 D 284.11Këto janë regjistrimet më të hershme që janë gjetur në atë tokë. Mund të shihni se ato janë ndër më të hershmet. Ato janë regjistrime nga koha kur njerëzit fare nuk e merrnin titullin mbret, dhe kur kishin idenë e Perëndisë së vërtetë si Mbret.

TAM1897 D 284.12Por këtu është një regjistër pak më i hershëm se ai, i cili flet për përzierjen e gjuhëve në kullën e Babelit. Në faqen e katërt të “Perandorive të Biblës” keni rrëfimin biblik për përzierjen e gjuhëve. Ky është rrëfimi që shkruan populli midis të cilëve ndodhi përzierja e gjuhëve. Në Bibël keni regjistrin e Zotit për këtë. Në këtë mbishkrim mbi tullat që u varrosën në rrënojat e Babilonit dhe janë zbuluar, keni rrëfimin e tyre për të. Mund ta vendosni përkrah rrëfimit në Bibël, në kapitullin e njëmbëdhjetë të Zanafillës, dhe do të shihni që të dyja janë pikë për pikë të njëjta. Ja çfarë thanë ata për të:—

TAM1897 D 284.13“... Babilonia në mënyrë të prishur shkoi drejt mëkatit dhe të vegjël e të mëdhenj u përzien në kodër. .... .... .... .... .... .... . Vepra e tyre gjithë ditën themeluan, në kështjellën e tyre në natë plotësisht një fund ai bëri. Në zemërimin e tij gjithashtu derdhi këshillën e fshehtë për t’i shpërndarë, fytyrën e tij e ktheu Ai dha urdhër që të bënte të çuditshme fjalët e tyre. .... .... .... .... .... .... . Me dhunë iu kundërvunë atij. Ai i pa; dhe zbriti në tokë, Kur ai nuk bëri ndalesë. .... .... .... .... .... .... . Me dhunë ata vajtuan për Babiloninë — Shumë shumë vajtuan.”

TAM1897 D 284.14Ky është një nga rrëfimet më të hershme që ekzistojnë. Të tjerët janë pas tij. Por këto të tjera tregojnë se ka pasur një kohë kur ende nuk kishte mbret mes njerëzve; se njeriu me autoritet nuk donte të merrte titullin mbret; se perëndia i tij ishte mbreti i tij; dhe ideja që Perëndia i vërtetë të ishte mbret ishte kaq e re sa ai nuk kishte guxim të thoshte se ishte mbret. Ende ishte uzurpim i tepërt i autoritetit përballë idesë së tij për Perëndinë e vërtetë.

TAM1897 D 285.1Kjo ishte para Nimrodit. Nimrodi ishte njeriu i parë që pati guximin të merrte titullin mbret përballë idesë se Perëndia ishte mbret. Kështu, unë lexoj në faqen pesëdhjetë të “Perandorive të Biblës:”—

TAM1897 D 285.2Nimrodi ishte ky njeri guximtar. Emri që mban ai simbolizon kryengritje, përbuzje mendjemadhe dhe, sipas Geseniusit, është ekuivalent me kryengritësin jashtëzakonisht të pabesë. Dhe “ai filloi të bëhej i fuqishëm në tokë.” Ose, siç e jep një përkthim tjetër, ai “ishte i pari i fuqishëm në tokë.”

TAM1897 D 285.3Nimrodi ishte njeriu i parë që mori për vete titullin mbret; i pari që mbajti autoritet mbretëror dhe vuri hapur titullin mbret. Dhe emri i tij nënkupton saktësisht atë që kjo gjë do të thoshte për popullin mbi të cilin ai vendosi veten.

TAM1897 D 285.4Tani, jo pohimi im, por pohimi i një autoriteti mbi këtë temë, thotë kështu:—

TAM1897 D 285.5Me themelimin e mbretërisë së Nimrodit, e gjithë bota e lashtë hyri në një fazë të re historike. Tradita orientale, e cila e paraqet atë luftëtar si njeriun e parë që veshi kurorën mbretërore, nënvizon një fakt më të rëndësishëm se sa marrja e një zbukurimi të ri veshjeje, apo edhe pushtimi i një province. Sundimi i tij i prezantoi botës një sistem të ri marrëdhëniesh midis qeverisësit dhe të qeverisurve. Autoriteti i sundimtarëve të mëparshëm mbështetej në ndjenjën e farefisnisë, dhe mbizotërimi i kryetarit ishte një imazh i kontrollit prindëror. Nimrodi, përkundrazi, ishte një sovran i territorit dhe i njerëzve vetëm në atë masë që ishin banorë të tij, dhe pavarësisht lidhjeve personale. Deri atëherë kishte pasur fise — familje të zgjeruara — Shoqëri; tani kishte një komb, një komunitet politik — Shtetin. Historia politike dhe sociale e botës prej atëherë janë të veçanta, nëse jo të ndryshme në drejtim. — Perandoritë e Biblës, f. 51.

TAM1897 D 285.6Çfarë, pra, ishte origjina e Shtetit?

Note

Back