Apostazia e Izraelit. – Nr. 2
TAM1897 Q1 40.5Predikimi i mbajtur të dielën në mbrëmje, më 14 mars 1897 Botuar në Buletinin e Konferencës së Përgjithshme, Tremujori i Parë, 1897, Vëll. 2, Nr. 1, fq. 40-45.
TAM1897 Q1 40.6Siç pamë në mësimin e mëparshëm, Izraeli apostazoi dhe kërkoi një mbret që të bëhej si të gjitha kombet. Në këtë studim, do të shohim se sa plotësisht u bënë si kombet. Por Izraeli apostatizoi nga Perëndia; sepse nuk i besuan Perëndisë me gjithë zemër. Fjala nuk u përzie me besim tek ata që e dëgjuan. U bënë formalë, dhe pastaj të këqijat nga të cilat do të ishin shpëtuar sikur të kishin qenë besnikë Perëndisë, i kapën ata, ashtu si çdo pagan tjetër; dhe pastaj, siç na thotë Fryma e profecisë, të gjitha të këqijat që ishin rezultat i apostazisë së tyre, i ngarkuan përsëri qeverisë së Perëndisë. Ata mendonin se qeverisja e tij ishte një dështim; nuk ishte e mjaftueshme për ta, nuk ishte e bollshme për ta në këtë botë, dhe ata duhej të kishin një qeveri të tyre—një të tillë që ata mund ta menaxhonin dhe me të cilën mund të qeverisnin dhe të mbroheshin vetë.
TAM1897 Q1 40.7Atëherë i thanë Samuelit: “Na vë një mbret si të gjitha kombet, që të jemi si të gjitha kombet”; dhe megjithëse Zoti, përmes Samuelit, e kundërshtoi solemnisht këtë, ata e kundërshtuan atë kundërshtim dhe thanë: “Jo; por ne do të kemi një mbret mbi ne si të gjitha kombet.” Duke qenë se ata e donin kështu, Zoti ua lejoi. Jo vetëm që kishin vendosur se do të kishin një mbret, por kishin vendosur tashmë edhe se kush do të ishte mbreti i tyre. Ishte Sauli, biri i Kishit; dhe Zoti ua lejoi ta kishin edhe atë, sepse ata donin të bënin sipas dëshirës së tyre.
TAM1897 Q1 40.8Por të gjitha të këqijat që Zoti u tha se do t’u vinin për shkak të zgjedhjes së një mbreti dhe një mbretërie, u ranë mbi ta. Filluan të korrin disa prej tyre në ditët e Saulit. Ata u ndihmuan mjaftueshëm të shpëtonin nga të këqijat e tyre nga ndikimi dhe sundimi i Davidit. Edhe pse ata e refuzuan Perëndinë, ai nuk i braktisi; ai mbeti me ta për t’i udhëhequr të gjithë ata që do të pranonin udhëheqjen e tij, dhe për t’i shpëtuar, nëse ishte e mundur, nga fatkeqësitë që me siguri do të vinin, të cilat ai e dinte se do të vinin, dhe nga të cilat ata nuk mund të shpëtonin si një komb. Por ai do të shpëtonte të gjithë ata që do të shpëtonin prej tyre si individë. Ata kishin nisur një rrugë që pashmangshmërisht dhe në mënyrë të pakthyeshme i çonte përpara, një hap pas hapi, derisa, siç do ta shohim, erdhi shkatërrimi.
TAM1897 Q1 40.9Me Solomonin filluan në masën më të qartë vështirësitë që ishin një rezultat i domosdoshëm i rrugës që kishin ndjekur kundër protestës së Zotit. Dhe Egjipti ishte gjithmonë me të. Egjipti gjithmonë ndërhyn. Solomoni mori një grua nga Egjipti, kundër fjalës së Zotit. Ai dërgoi në Egjipt për kuaj, kundër fjalës së Zotit. Lavdinë që Zoti i dha ai e shtrembëroi në shërbim të Egjiptit dhe idhujtarisë egjiptiane, dhe idhujtarisë së të gjitha kombeve përreth. Ngarkesat që u vendosën mbi popullin për të mbajtur shtatëqind gratë dhe treqind konkubinat e Solomonit nga të gjitha kombet pagane, në adhurimin e tyre idhujtar, ishin të tilla që nuk duhej t’i bartnin, që nuk mund t’i bartnin për të mirën e popullit; dhe për të mirën e të dy popujve, Zoti vendosi të ndante dhjetë fiset nga dy të tjerat.
TAM1897 Q1 40.10Ne nuk mund të dimë se çfarë të mirash kishte Zoti për dhjetë fiset, apo për dy fiset, sepse ato kurrë nuk u realizuan. Jeroboam u dallua si ai që do të sundonte së pari dhjetë fiset. Por Jeroboami, duke harruar shembullin e shkëlqyer të Davidit për të pritur kohën e Zotit dhe për t’i lejuar Atij ta çonte në fronin e dhjetë fiseve në mënyrën e Vet, madje edhe ndërkohë që Solomoni ishte gjallë, ngriti dorën kundër mbretit, pasi ndërmori hapin që synonte të merrte fronin e dhjetë fiseve dhe t’i sundonte, duke u vetëshpallur mbret kundër Solomonit. Kjo ishte tradhti dhe rebelim. Solomoni mendoi ta ndëshkonte për këtë, dhe ai u arratis në Egjipt dhe qëndroi atje deri në vdekjen e Solomonit.
TAM1897 Q1 40.11Nëse më parë nuk ishte egjiptian në zemër, u bë i tillë pasi mbërriti atje. Kur Solomon vdiq, Jeroboami u kthye nga Egjipti. Erdhi koha që dhjetë fiset të ndaheshin nga dy fiset e tjera, dhe Rehoboami ndoqi rrugën që i ndau ato. Kur populli erdhi dhe i kërkoi të lehtësonte barrët që i kishte vënë atyre i ati, ishte një kërkesë e arsyeshme dhe e drejtë. Pleqtë që kishin qenë këshilltarë të Solomonit, i këshilluan të bënte atë gjë. Por Rehoboami nuk u kënaq të pranonte këshillën e tyre, sepse nuk donte të ishte shërbëtor i popullit, siç i këshillonin ata; ai donte të ishte shefi i popullit, dhe për këtë arsye u këshillua me të rinjtë që ishin rritur me të. Nëna e tij ishte një Amonite, një nga gratë më të poshtra idhujtare që kishte Solomon; dhe të rinjtë që ishin rritur me të ishin djemtë e grave të tjera idhujtare që Solomon kishte për gra. Këta të rinj ishin rritur në të gjitha neveritë e paganizmit që Solomon kishte praktikuar me gratë e tij. Rehoboami u pajtua me mendimet e tyre dhe u mbështet në rrugën e tyre, dhe natyrisht refuzoi këshillën e Zotit, si dhe këshillën e njerëzve që kishin frikën e Zotit para vetes.
TAM1897 Q1 41.1Rehoboami u dha njerëzve përgjigjen me të cilën jemi të gjithë të njohur: Ju më keni kërkuar t’ju lehtësoj barrët, por unë, përkundrazi, do t’i rëndoj më shumë; aty ku ishin sa gishti juaj i vogël, do t’i bëj si belin tuaj. Ata thanë: “Në tendat tuaja, o Izrael! Tani shiko shtëpinë tënde, o David.” Rehoboami, kur pa çfarë kishte ndodhur, u habit vërtet; megjithatë kjo nuk është aq e çuditshme për të, sepse, duke qenë kaq i verbër sa të mos mund të shihte se ajo që u tha atyre ishte gjëja më e pamençur për t’u thënë, nuk është aspak çudi që ai të habitej nga ajo që pasoi kur e tha. Ai dërgoi te ata thesarierin e tij, për t’i qetësuar, për të zbutur çështjen dhe për t’i rikthyer, nëse ishte e mundur. Por ata e vranë menjëherë me gurë thesaristin, dhe Rehoboami, kur pa rezultatin, u tremb dhe u hodh në karrocën e tij e u kthye me ngut në Jeruzalem, mblodhi një ushtri për t’u ngritur e t’i nënshtronte dhe t’i detyronte të shërbenin atij. Por profeti i Zotit i tha atij se kjo nuk duhej bërë, dhe se ata duhej të mbeteshin në vendin e tyre, dhe kështu bënë.
TAM1897 Q1 41.2Atëherë Jeroboami mori mbretërinë dhe ngriti viçat e artë që i kishte sjellë nga Egjipti, kështu që dhjetë fiset u tërhoqën menjëherë në Egjipt, në idhujtarinë egjiptiane dhe në sistemin egjiptian të qeverisjes, kur u ndanë nga dy fiset e tjera. Kështu, përmes Jeroboamit nisi ky rrjedhim, dhe u vendos shembulli që u ndoq nga të gjithë mbretërit e tjerë të dhjetë fiseve. Dhe gjithmonë më pas thuhet: “Jeroboami, biri i Nebatit, i cili mëkatoi dhe bëri që Izraeli të mëkatonte.” Dhe apostazia vazhdoi në mënyrë të qëndrueshme, gjithnjë në rënie, derisa e gjithë mbretëria u shkatërrua, dhe nuk u dëgjua më kurrë, dhe as që do të dëgjohet. Apostazia në radhët e mbretërve të dhjetë fiseve shkoi nga keq në më keq e më keq. Jeroboami ishte i keq; ata që e pasuan menjëherë ishin po ashtu të këqij. Pastaj erdhi Omri, dhe ai ishte më i keq se të tjerët; pastaj erdhi Ahabi, dhe ai ishte më i keq se të gjithë ata përpara tij. Kështu vazhdoi në të gjithë mbretërinë, derisa e gjithë ajo u shkatërrua dhe u zhduk.
TAM1897 Q1 41.3Por Zoti përpiqej vazhdimisht me të gjitha mënyrat t’i bënte të shërbenin atij. Ai u dërgonte profet pas profeti; ai thërriste përsëri e përsëri mbretërit që t’i druheshin dhe t’i shërbenin atij. Kur arrijmë në ditët e fundit të Izraelit, veçanërisht Amosi dhe Osea profetizonin. Amosi, Osea dhe Mika profetizuan për Izraelin dhe ndaj Izraelit, në ditët e fundit të Izraelit. Megjithatë, vetëm pak nga Mika i përket drejtpërdrejt dhjetë fiseve. Pothuajse e gjithë profecia e Amosit i përket atyre, si dhe pjesa më e madhe e Oseas. Amosi dhe Osea janë kryesisht, pothuajse tërësisht, profeci që i përkasin Izraelit, dhe thirrja e fundit e Zotit për Izraelin që t’i kthehet edhe një herë atij, dhe të shpëtohet nga shkatërrimi i plotë.
TAM1897 Q1 41.4Të gjitha ato profeci, dhe historia e Izraelit, janë vendosur në Bibël për paralajmërimin e njerëzve që jetojnë në ditët e fundit të historisë së kësaj bote. Dhe udhëzimi i Perëndisë është aty për njerëzit në ditët e fundit—të kthehen te Perëndia që të shpëtohen nga shkatërrimi i vërtetë. Kjo është arsyeja pse ato gjëra janë vendosur aty. Kështu që Amosi dhe Osea janë po aq e vërteta e tanishme sot, për ty dhe për mua, dhe për të gjithë njerëzit në botë, sa ishin për njerëzit e dhjetë fiseve në ditën kur i shkruan.
TAM1897 Q1 41.5Amosi profetizoi, dhe prifti që ishte në Bet-El i tha atij: “Mos profetizo këtu; kjo është shtëpia e mbretit dhe oborri mbretëror; shko në Judë.” Dhe ai shkoi e i tha Jeroboamit të dytë se Amosi po profetizonte të keqe për vendin, dhe po mësonte kryengritje kundër mbretit, dhe po thoshte se shpata e Zotit do të binte mbi të gjithë, dhe se vendi nuk mund të duronte të gjitha fjalët e tij.
TAM1897 Q1 41.6Tani le të kthehemi te pasazhi në fjalë dhe të lexojmë Amosi 7:10-15:—
TAM1897 Q1 41.7Atëherë Amazaja, prifti i Bet-Elit, dërgoi te Jeroboami, mbreti i Izraelit, duke thënë: “Amosi ka komplotuar kundër teje në mes të shtëpisë së Izraelit; vendi nuk mund t’i përballojë të gjitha fjalët e tij.” Sepse kështu thotë Amosi: Jeroboami do të vdesë me shpatë, dhe Izraeli me siguri do të çohet rob jashtë vendit të vet. Po ashtu, Amazaja i tha Amosit: “O ti, vegimtar, shko, ik në vendin e Judës, dhe atje ha bukë e profetizo; por mos profetizo më në Bet-El, sepse është kapela e mbretit dhe oborri i mbretit.” Atëherë u përgjigj Amosi dhe i tha Amazajas: “Unë nuk isha profet, as bir i ndonjë profeti; por isha bari dhe mbledhës i frutave të sykomorit. Zoti më mori ndërsa ndiqja tufën, dhe Zoti më tha: ‘Shko, profetizo popullit tim, Izraelit.’”
TAM1897 Q1 41.8Dhe ai profetizoi për ta; por mos harroni, ato ishin ditët e fundit të Izraelit. Por kur ata nuk e lanë Amosin të profetizojë në atë vend, e përzunë dhe e përndoqën, ashtu si kishin bërë me shumë profetë më parë, Zoti ngriti Osean në vendin e Judës; dhe ai, duke qenë në vendin e Judës, aty ku prifti idhujtar i tha Amosit të shkonte, mundi të profetizonte për Izraelin, dhe ata nuk mund ta përndiqnin dhe të bënin me të çfarë të donin.
TAM1897 Q1 42.1Tani, vetëm një fjalë, duke hedhur një vështrim përsëri mbi këtë tërë fushë: Ju e dini se që nga koha e Samuelit e tutje, mbretërit e Izraelit persekutuan popullin e Perëndisë, persekutuan profetët, vranë priftërinjtë, ashtu si u desh qejfi. E bënin këtë sepse kishin fuqinë, si dhe frymën, për ta bërë këtë. Por tani, sikur Izraeli të mos kishte pasur kurrë një mbret, një mbretëri apo një qeveri të vetën, a do të kishin mundur ta bënin këtë? Jo; do të ishte e pamundur. E dini se mbretërit e Izraelit ishin më të këqij se mbretërit paganë ndaj njerëzve të Perëndisë dhe profetëve të Zotit, në atë mënyrë që, ndërsa mbretërit e Izraelit dhe mbretërit e Judës i keqtrajtonin plotësisht profetët e Zotit, mbretërit paganë i respektonin dhe i favorizonin ata.
TAM1897 Q1 42.2Osea, siç po thoja, profetizoi edhe për këtë. Tani do të lexoj disa vargje nga Osea, që të shihni se çfarë thotë ai për këtë. Shikoni së pari kapitullin e nëntë, vetëm një fjalë ose dy:—
TAM1897 Q1 42.3Ata nuk do të banojnë në vendin e Zotit; por Efraimi do të kthehet në Egjipt.
TAM1897 Q1 42.4Efraimi ishte një nga dhjetë fiset; por emri përdoret këtu për të gjithë ta. Dhjetë fiset shkuan në Asiri; u morën robër nga Asirianët. Megjithatë, kur u morën robër nga Asirianët, çfarë do të thotë Zoti kur thotë se do të kthehen në Egjipt?—Egjipti simbolizon apostazinë më të largët të mundshme nga Perëndia. Errësira që është krejtësisht egjiptiane, është vendi ku njerëzit sundojnë në vend të Perëndisë, dhe e gjithë sundimi—qeveria, njerëzit dhe gjithçka—është kundër Perëndisë dhe kundër popullit të tij, ashtu siç ishte kundër Izraelit kur ata ishin në tokën e Egjiptit pak para se të rridhnin plagët mbi Egjipt dhe Izraeli të lirohej. Dhe kur Zoti këtu thotë se Efraimi do të shkojë në Egjipt, megjithëse Asiria—qeveria e Asirisë—duhej t’i çonte robër, kjo tregon se ata ishin të vendosur të binin në apostazi absolute, dhe prandaj nuk mund të qëndronin, thjesht sepse nuk donin, “në tokën e Zotit.”
TAM1897 Q1 42.5Ju e mbani mend që lexuam atë që Zoti i tha Abramit: “Dil nga vendi yt, nga fiset e tua dhe nga shtëpia e atit tënd, në një vend që unë do të të tregoj.” Atëherë ai vend është vendi i Zotit. Dhe kur ai flet përmes Osea-s se Izraeli nuk do të banojë në tokën e Zotit, kjo nuk i referohet asaj cope të vogël toke rreth Samarjes; por i referohet tokës që iu tregua Abrahamit dhe në të cilën Perëndia kishte thirrur popullin e tij kur i nxori nga Egjipti. Ata nuk do të banojnë në tokën e Zotit; pastaj pason Egjipti, apostazia absolute. Ju do ta shihni këtë më tej, ndërsa do të lexoj.
TAM1897 Q1 42.6Ata nuk do të banojnë në tokën e Zotit; por Efraimi do të kthehet në Egjipt, dhe ata do të hanë gjëra të papastra në Asiri. Ata nuk do t’i ofrojnë Zotit flijime vere, as nuk do t’i pëlqejnë atij; flijimet e tyre do të jenë për ta si buka e vajtuesve; të gjithë ata që hanë prej saj do të papastërtohen; sepse buka e tyre për shpirtin e tyre nuk do të hyjë në shtëpinë e Zotit. Çfarë do të bëni në ditën solemne, dhe në ditën e festës së Zotit? Sepse, ja, ata janë nisur për shkak të shkatërrimit: Egjipti do t’i mbledhë, Memfi do t’i varrosë: vendet e këndshme për argjendin e tyre do t’i zotërojnë hithrat: gjembat do të jenë në banesat e tyre.
TAM1897 Q1 42.7Kapitulli i dhjeti:—
TAM1897 Q1 42.8Izraeli është një hardhi e zbrazët, ai sjell fryte për vete: sipas shumës së frutit të tij ai ka shtuar altaret; sipas mirësisë së vendit të tij ata kanë bërë idhuj të bukur. Zemra e tyre është e ndarë: tani do të dalin fajtorë: ai do t’u prishë altaret, do t’u plaçkisë idhujt. Sepse tani do të thonë: “Nuk kemi mbret.”
TAM1897 Q1 42.9Në atë kohë ata nuk kishin mbret. Ai ishte vrarë, dhe kishte një ndërmjet-mbretërim. Një mbret tjetër ende nuk kishte ardhur në vend të tij. Por vini re çfarë thotë ai: “Sepse tani do të thonë: ‘Ne nuk kemi mbret.’” Zoti u tha atyre, kur zgjodhën atë mbret kundër protestës së tij, se ata po e refuzonin. “Jo; por ne do të kemi mbret.” A patën mbret?—Po; dhe erdhi koha kur u detyruan të thoshin, “Ne nuk kemi mbret.” Por çfarë tha Zoti pikërisht në këtë kohë?
TAM1897 Q1 42.10Sepse tani do të thonë: “Nuk kemi mbret, sepse nuk u frikësuam nga Zoti. Çfarë do të na bënte pra një mbret?” Këta kanë folur fjalë, duke betuar të rremë kur bënë një besëlidhje; kështu gjykimi ngjitet si kukuta në brazdat e fushës. Banorët e Samarjes do të dridhen për shkak të viçave të Bet-avenit; sepse populli i tij do të vajtojë për të, dhe priftërinjtë e tij që gëzoheshin prej tij, për lavdinë e tij, sepse ajo ka ikur prej tij.
TAM1897 Q1 42.11Në kapitullin e trembëdhjetë keni atë që Zoti thotë. Vargu i nëntë:—
TAM1897 Q1 42.12O Izrael, ti e shkatërrove veten; por tek unë është ndihma jote. Unë do të jem mbreti yt.
TAM1897 Q1 42.13Por ata nuk e pranuan kështu. Pra, e shihni qartë, Zoti dëshironte të ishte vetë mbreti i tyre; dëshironte që ata ta gjenin atë si mbretin e tyre dhe të mos kishin asnjë tjetër. Pastaj, siç thotë në vargun tjetër, “Unë të dhashë një mbret në zemërimin tim dhe e hoqa në mllefin tim.” Pra, e lexoj tërë atë varg:—
TAM1897 Q1 42.14Unë do të jem mbreti yt: ku është ndonjë tjetër që të të shpëtojë në të gjitha qytetet e tua? dhe gjykatësit e tu për të cilët the: Më jepni një mbret dhe princa?
TAM1897 Q1 42.15Ai i kthen ata pikërisht te koha kur thanë: “Na jepni një mbret që të na sundojë.” Ai thotë tani: “Unë atëherë protestova që të mos e kishit, dhe ju thashë se kjo e keqe do të vinte; tani vetë e pranoni se nuk keni mbret, por keni shkatërruar veten. Unë do të jem mbreti juaj; më lejoni të jem mbreti juaj.” Tani shikoni kapitullin e njëmbëdhjetë, vargun e parë:—
TAM1897 Q1 42.16Kur Izraeli ishte fëmijë, atëherë e desha dhe e thirra djalin tim nga Egjipti.
TAM1897 Q1 43.1Pse flet ai kështu këtu, në ditët e fundit të Izraelit, një mijë vjet pasi e kishte nxjerrë nga Egjipti? Për çfarë është kjo?
TAM1897 Q1 43.2Kur Izraeli ishte fëmijë, atëherë e desha, dhe e thirra birin tim nga Egjipti. Ashtu si i thërrisnin, ashtu largoheshin prej tyre: flijonin Baalëve dhe ndeznin temjan për idhujt e gdhendur. Mësova edhe Efraimin të ecë, duke i marrë për krahët: por ata nuk e dinin që unë i shëroja. I tërhoqa me litarë njerëzish, me lidhje dashurie; dhe për ta isha si ai që heq zgjedhën nga nofullat e tyre, dhe u vura ushqim atyre. Ai nuk do të kthehet në vendin e Egjiptit, por Asiriani do të jetë mbreti i tij, sepse ata refuzuan të ktheheshin. Dhe shpata do të qëndrojë mbi qytetet e tij, dhe do t’i shkatërrojë degët e tij, dhe do t’i gëlltisë, për shkak të këshillave të tyre. Dhe populli im është i prirur të më tradhtojë: megjithëse i thërrisnin të Lartit, askush fare nuk e lartësoi atë.
TAM1897 Q1 43.3Zoti vajton për Izraelin tani, pikërisht kur ai është në prag të shkatërrimit. Ai bën thirrjen e fundit: profecia e fundit vjen tani; dhe me këtë, dhe pikërisht në këtë kohë, Ezekia sundon në Judë. Kur erdhi në fron, ai nisi të reformojë mbretërinë dhe ta rikthejë atë nga apostazia e Ahazit. Pasi pastroi tempullin dhe vendosi gjithçka në rregull, ata patën një Pashkë dyjavore. Por para asaj Pashke, Ezekia dërgoi të dërguar në të gjithë dhjetë fiset, për atë që u kishte mbetur prej tyre, që t’i thërrisnin në Pashkë në Jeruzalem, për të adhuruar Zotin, Perëndinë e Ushtrive; por thuhet se ata i tallën të dërguarit, dhe i qeshën me përbuzje; megjithatë “një turmë” nga Isakar, dhe Zebuluni, dhe Neftali, dhe nga pjesë të ndryshme të provincave erdhën në Jeruzalem, dhe e mbajtën Pashkën, dhe iu bashkuan Zotit. Dhe kur këta njerëz u ngjitën në Jeruzalem dhe morën vendet e tyre midis popullit të Judës, në atë stinë mbreti Asirian erdhi dhe mori nën zotërim tërë tokën e dhjetë fiseve. Dhe kështu, ata që iu bindën thirrjes së Ezekias për t’u ngjitur në Jeruzalem për të adhuruar Zotin, u shpëtuan nga robëria në Asiri.
TAM1897 Q1 43.4Tani, pak para se Ezekia të bëjë lutjen e tij, Osea po shkruan këtë, dhe Zoti vajton për atë që populli është i vendosur të bëjë. Shiko çfarë thotë:—
TAM1897 Q1 43.5Unë gjithashtu e mësova Efraimin të ecë, duke i marrë për krahësh.
TAM1897 Q1 43.6Zoti ishte kaq i shqetësuar që t’i çonte në rrugën e drejtë, sa i mori për krahësh dhe i udhëhoqi; por ata tërhoqën krahun, nuk donin të udhëhiqeshin as në atë mënyrë. Por megjithatë ai nuk mund t’i braktisë. Shiko:—
TAM1897 Q1 43.7Si të të lë, o Efraim? Si të të dorëzoj, o Izrael? Si të të bëj si Admah? Si të të vendos si Zeboiim? Zemra më është kthyer brenda vetes, pendimet e mia janë ndezur së bashku. Nuk do të kryej ashpërsinë e zemërimit tim, nuk do të kthehem për të shkatërruar Efraimin: sepse unë jam Perëndi dhe jo njeri; i Shenjti në mes teje: dhe nuk do të hyj në qytet.
TAM1897 Q1 43.8Kështu ai e ndalon veten nga gjykimet që duhet të bien mbi ta. Sepse ai është Perëndi, ai nuk do ta lejojë të bjerë ende; madje edhe kur duhet të bjerë. Por ata ende rebeluan; ata vazhduan në rrugën e tyre. Dhe rezultati regjistrohet në 2 Mbretërve 17:5-8:—
TAM1897 Q1 43.9Atëherë mbreti i Asirisë u ngjit në të gjithë vendin, shkoi në Samari dhe e rrethoi atë për tre vjet. Në vitin e nëntë të Hosheas, mbreti i Asirisë mori Samariën, çoi izraelitët në Asiri dhe i vendosi në Halah, dhe në Habor pranë lumit Gozan, dhe në qytetet e Medëve. Sepse bijtë e Izraelit kishin mëkatuar kundër Zotit, Perëndisë së tyre, i cili i kishte nxjerrë nga vendi i Egjiptit, nga dora e Faraonit, mbretit të Egjiptit, dhe kishin pasur frikë nga perëndi të tjera, dhe kishin ecur në statutet e paganëve, të cilët Zoti i kishte dëbuar nga përpara bijve të Izraelit, dhe të mbretërve të Izraelit, të cilët ata kishin bërë.
TAM1897 Q1 43.10Pastaj i ndjek ata deri te vargu i trembëdhjetë:—
TAM1897 Q1 43.11Megjithatë, Zoti dëshmoi kundër Izraelit dhe kundër Judës, përmes të gjithë profetëve dhe të gjithë vegimtarëve, duke thënë: “Kthehuni nga rrugët tuaja të liga dhe ruani urdhëresat dhe statutet e mia, sipas tërë ligjit që u urdhërova etërve tuaj dhe që ua dërgova përmes shërbëtorëve të mi, profetëve.” Megjithatë ata nuk dëgjuan, por ngurtësuan qafën e tyre, si qafa e etërve të tyre, të cilët nuk i besonin Zotit, Perëndisë së tyre. Dhe ata hodhën poshtë statutet e tij, dhe besëlidhjen që bëri me etërit e tyre, dhe dëshmitë e tij që dëshmoi kundër tyre; dhe ndoqën kotësinë, u bënë të kota, dhe shkuan pas kombeve të huaja që ishin përreth tyre, për të cilët Zoti u kishte urdhëruar që të mos bënin si ata.
TAM1897 Q1 43.12Kështu u humbën dhjetë fiset. Osea, kur profetizoi për këta, tha: “Juda ende sundon me Perëndinë dhe është besnik me të shenjtët.” Juda mund të qëndronte edhe pak. Ezekia ishte mbret; Manaseja pasoi Ezekian dhe e zhyti përsëri mbretërinë në apostazi; biri i tij ndoqi hapat e tij; Jozaia e pasoi atë dhe reformoi mbretërinë edhe një herë; dhe kur Jozaia u vra, atëherë mbretëria shkoi drejt shkatërrimit. Nuk pati njeri pas Jozaias që t’i trembej Zotit. Edhe në ditët e Ezekias, ata vazhdimisht i kërkonin ndihmën Egjiptit dhe mbështeteshin tek ai, duke u përpjekur ta bënin Egjiptin t’i shpëtonte, duke kërkuar ndihmë nga Egjipti, ndërkohë që vështirësitë që u ishin sjellë ishin të gjitha për shkak të mosbesimit të tyre dhe largimit nga Zoti.
TAM1897 Q1 43.13Tani shikoni ditët e fundit të Judës. Ahazi dërgoi te Tiglat-Pileseri, mbreti i Asirisë, dhe e kërkoi të vinte e ta shpëtonte nga dora e mbretit të Damaskut dhe mbretit të Samarjes. Tiglat-Pileseri e bëri këtë; ai mori nën kontroll Damaskun, duke e çliruar kështu Ahazin. Ahazi i pagoi atij tribut, dhe shkoi në Damask për t’u takuar me të dhe për t’i bërë homazh si një i nënshtruar. Ndërsa ishte atje, ai pa një altar idhujtar, bëri një të ngjashëm me të dhe e vendosi në derën e tempullit të Zotit. Kështu ai e çoi kombin në apostazi, ashtu si të tjerët në Izrael.
TAM1897 Q1 43.14Në Judë, Ezekia zëvendësoi Ahazin. Kur Ezekia u bë mbret, ai dëshironte të çlirohej nga sundimi dhe taksat asiriane. Në Judë kishte një grup që ishte me Ezekian, i vendosur të çlirohej nga Asiria. Ky grup mendonte se mënyra e vetme për ta bërë këtë ishte të merrte ndihmën e Egjiptit. Isaia po profetizonte atëherë, dhe u tha atyre të mbështeten te Zoti për shpëtim si nga Egjipti, ashtu edhe nga Asiria. U tha atyre se ishte për shkak të mëkateve të tyre kundër Zotit që ishin shtypur. U tha atyre se përpjekja e tyre për të marrë ndihmë nga Egjipti nuk do të shërbente; sepse përpjekja e tyre për të marrë ndihmë nga Egjipti do t’u sillte më shumë shtypje, sepse Egjipti do t’i shtypte vetëm në vend që t’i ndihmonte; që Egjipti nuk mund të shpëtonte.
TAM1897 Q1 44.1Tani shikoni kapitullin e tetë të Isaia. Cili është ai fragment i Shkrimit që ne e përdorim kaq shumë në librin e Isaia, për ardhjen e Zotit dhe pritjen e ardhjes së Zotit? Ku e gjejmë atë? A e mbani mend që kapitulli i tetë i Isaia është ai që flet për ata që kërkojnë shpirtërat e njohur, që pëshpëritin dhe murmurisin,—duke iu referuar spiritualizmit? Atje thuhet: “Lidheni dëshminë, vulosni ligjin ndër dishepujt e mi. Dhe unë do të pres Zotin, që fsheh fytyrën e tij nga shtëpia e Jakovit, dhe unë do ta kërkoj.” A është kjo një kapitull për ardhjen e Zotit?—Po. Është një kapitull që shtrihet deri te ardhja e Zotit?—Po.
TAM1897 Q1 44.2Tani shiko çfarë ka në atë kapitull. Shiko çfarë ka në fillim të këtij kapitulli, duke filluar nga vargu i pestë.
TAM1897 Q1 44.3Zoti më foli përsëri, duke thënë: “Sepse ky popull refuzon ujërat e Shiloahut që rrjedhin qetë, dhe gëzohet për Rezinin dhe për birin e Remaljas [kjo ishte Asiria dhe Damasku]; tani, pra, ja, Zoti po ngre mbi ta ujërat e lumit, të fuqishme dhe të mëdha, madje mbretin e Asirisë dhe gjithë lavdinë e tij; ai do të ngjitet mbi të gjitha kanalet e tij, dhe do të kalojë mbi të gjitha brigjet e tij; ai do të kalojë nëpër Judë; do të përmbytë dhe do të kalojë, do të arrijë madje deri në qafë; dhe shtrirja e krahëve të tij do të mbushë gjerësinë e vendit tënd, o Immanuel.
TAM1897 Q1 44.4Kjo ishte fjalë për fjalë e vërtetë për ta. Mbreti i Asirisë erdhi dhe përmbyti tërë vendin. Por pse është shkruar kjo në një lidhje dhe në një vend ku pritet ardhja e Zotit, dhe për një popull që duhet të presë ardhjen e Zotit? Kjo është shkruar në atë vend dhe na është përcjellë, për t’u treguar të gjithë popullit në kohën tonë, se vështirësi, mundime dhe ngatërresa do të vijnë mbi të gjithë vendin dhe mbi të gjitha kombet, që do të përmbytin, do të kalojnë përtej, do të arrijnë deri në fyt dhe do të mbushin gjerësinë e vendit, dhe se populli nuk do të dijë si t’i shpëtojë. Prandaj ky fragment na është përcjellë neve që po e presim Zotin. Le të lexojmë më tej dhe të shohim.
TAM1897 Q1 44.5Bashkohuni, o ju popuj, dhe do të copëtoheni; dhe dëgjoni, të gjithë ju nga vendet e largëta: përgatituni, dhe do të copëtoheni; përgatituni, dhe do të copëtoheni. Këshillohuni bashkë, dhe do të bëhet asgjë; flisni fjalën, dhe ajo nuk do të qëndrojë: sepse Perëndia është me ne. Sepse Zoti më foli kështu me dorë të fuqishme, dhe më udhëzoi që të mos ecja në rrugën e këtij populli, duke thënë: mos i thoni ‘bashkim’ të gjithë atyre, të cilëve ky popull do t’u thotë ‘bashkim’; as mos kini frikë nga frika e tyre, as mos u trembni.
TAM1897 Q1 44.6A ka kohë të tilla tani, pikërisht kur pritet ardhja e Zotit? A po bashkohen ata sepse frika dhe hutimi janë mbi ta? sepse telashet po vijnë mbi vend? A shohim diçka të tillë diku? A e ka parë ndonjëri prej jush?—Oh po, e keni parë! A e ka parë dikush tjetër përveç Adventistëve të Ditës së Shtatë?—Me të vërtetë, sikur të kishte ndonjë ndryshim, pothuajse të gjithë e shohin më qartë se Adventistët. Por shihet; kjo është mjaft e qartë. Dhe ata po bashkohen, duke u lidhur në kompani dhe tufëza, dhe po përgatiten. Për çfarë po përgatiten? Çfarë do të ndodhë?—Ata do të thyhen copë-copë. Atëherë për çfarë po përgatiten?—Të copëtohen. Megjithatë, ata nuk mendojnë kështu; por mendojnë se po përgatiten kundër të këqijave që po vijnë. Dhe përpjekjet që bëjnë për t’u shpëtuar nga të këqijat, vetëm thellojnë gjënë, dhe i sjellin edhe më afër shkatërrimit dhe copëtimit.
TAM1897 Q1 44.7Shenjtëroni Zotin e ushtrive vetë; dhe le të jetë ai frika juaj, dhe le të jetë ai tmerri juaj. Dhe ai do të jetë një vend i shenjtë; por një gur pengese dhe një shkëmb pengese për të dy shtëpitë e Izraelit, një lak dhe një kurth për banorët e Jeruzalemit. Dhe shumë prej tyre do të pengohen, do të bien dhe do të thyhen, do të kapen në lak dhe do të kapen. Lidheni dëshminë, vulosni ligjin ndër dishepujt e mi. Dhe unë do të pres Zotin, që fsheh fytyrën e tij nga shtëpia e Jakovit, dhe do ta kërkoj. Ja, unë dhe fëmijët që Zoti më ka dhënë jemi për shenja dhe për mrekulli në Izrael nga Zoti i ushtrive, që banon në malin Sion.
TAM1897 Q1 44.8Është e qartë se kjo shtrihet deri te ardhja e Zotit. Është një inkurajim për popullin që do ta presë Zotin. Por pse përmend vështirësitë në kohën kur Asiria shtypte Judën? Sepse kjo tregon më qartë se çfarë lloj vështirësish do të kapin tërë tokën dhe do t’i mundojnë të gjithë njerëzit në kohën e ardhjes së Zotit. Dhe përpjekjet që Juda bëri për t’i shpëtuar atyre të këqijave dhe për t’u çliruar prej tyre, janë pikërisht përpjekje të tilla që do të bëhen nga ata që pretendojnë të jenë populli i Perëndisë, për t’u çliruar nga të këqijat që po vijnë.
TAM1897 Q1 44.9Perëndia thërret vazhdimisht: Mos kini besim në Asiri; mos kini besim në Egjipt; por besimin tuaj vini vetëm te Zoti. I ktheni shpinën Asirit: kjo është e drejtë. Por mos shkoni në Egjipt për t’i shpëtuar Asirit. Kërkoni Zotin. Mos shkoni në Egjipt; shkoni te Zoti. Dhe kur ta gjeni Zotin me gjithë zemër, do të liroheni nga gjithë kjo mundim dhe shtypje nga Asiria. Vetëm disa fjalë për këtë. Kapitulli i tridhjetë i Isaia na tregon sekretin e kësaj.
TAM1897 Q1 45.1Mjer ata bij rebelë, thotë Zoti, që marrin këshilla, por jo prej meje; dhe që mbulojnë veten me një mbulesë, por jo me Frymën time, për të shtuar mëkat mbi mëkat; që shkojnë të zbresin në Egjipt, pa e pyetur gojën time; për t’u forcuar me fuqinë e Faraonit, dhe për të besuar në hijen e Egjiptit. Prandaj forca e Faraonit do të jetë turpi juaj, dhe besimi në hijen e Egjiptit do të jetë turpi juaj. Vargjet 1-3.
TAM1897 Q1 45.2Të dërguarit e tij zbritën atje për t’i bërë propozimet e tyre Egjiptit. Dhe kur Juda dërgoi të dërguar në Egjipt, Egjipti u turpërua nga të dërguarit.
TAM1897 Q1 45.3Sepse princat e tij ishin në Zoan, dhe të dërguarit e tij shkuan në Hanes. Të gjithë u turpëruan nga një popull që nuk mund t’u sillte dobi, as ndihmë, as përfitim, por vetëm turp dhe fyerje. Ngarkesa e kafshëve të Jugut: në vendin e mundimit dhe të shtrëngimit, nga vijnë luanët e rinj e të vjetër, gjarpëri helmues dhe gjarpëri fluturues i zjarrtë, ata do t’i bartin pasuritë e tyre mbi supe të gomarëve të rinj, dhe thesaret e tyre mbi gungat e deveve, te një popull që nuk do t’u sjellë dobi. Sepse egjiptianët do të ndihmojnë kot, dhe pa dobi: prandaj kam thirrur për këtë: “Forca e tyre është të rrinë të qetë.” Vargjet 4-7.
TAM1897 Q1 45.4Tani që të shihni se kjo nuk është e huaj, kthehem këtu dhe lexoj nga një dëshmi, e datuar më 5 korrik 1896, si më poshtë:—
TAM1897 Q1 45.5Paralajmërimet e dhëna në fjalën e Zotit për bijtë e Izraelit ishin të destinuara, jo vetëm për ta, por për të gjithë ata që do të jetonin mbi dhe. Ai u thotë atyre: “Mjer ata bijë rebelë, ... që marrin këshilla, por jo prej meje; dhe që mbulojnë me një mbulesë, por jo me Frymën time, që të shtojnë mëkat mbi mëkat; që shkojnë të zbresin në Egjipt, dhe nuk kanë pyetur gojën time; për t’u forcuar me forcën e Faraonit, dhe për të besuar në hijen e Egjiptit.” Nëse Zoti i qortoi njerëzit e tij në lashtësi sepse ata neglizhuan të kërkonin këshillë prej tij kur ishin në vështirësi, a nuk do të mërzitej ai edhe sot nëse njerëzit e tij, në vend që të mbështeten te rreze të ndritshme të Diellit të Drejtësisë për t’u ndriçuar rrugën, i kthejnë shpinën atij në provën dhe sprovën e tyre, për ndihmë, te qenie njerëzore që janë po aq të gabueshme dhe të paafta sa vetë ata? Ku është forca jonë? A është te njerëzit që janë po aq të pafuqishëm dhe të varur sa ne; të cilëve u nevojitet udhëheqje nga Zoti ashtu si ne? Krishti thotë: “Pa mua nuk mund të bëni asgjë;” dhe ai ka siguruar Frymën e Shenjtë si një ndihmë të pranishme në çdo kohë nevoje.
TAM1897 Q1 45.6Por ju e dini që në vështirësitë e vitit të kaluar, që shpresohej të zgjidheshin nga fushata politike, madje edhe Adventistët e Ditës së Shtatë u tërhoqën kaq shumë nga besnikëria ndaj Perëndisë, saqë morën pjesë në fushatë duke u përpjekur të manipulonin çështjet e politikës, të kontrollonin zgjedhjet dhe të përpiqeshin të ndikonin ngjarjet. Për çfarë?—Oh, për të ndihmuar vendin të dilte nga vështirësitë që ishin kaq të sigurt se do të vinin mbi të. Sigurisht, vështirësi po i vijnë vendit. Por a do të formojnë Adventistët e Ditës së Shtatë kompani për një punë të tillë? Le të lirohen nga Asiria; le të lirohen si nga Asiria ashtu edhe nga Egjipti te Perëndia. Kjo është shpëtimi i vetëm. Kjo është çlirimi i vetëm, qoftë atëherë, tani, apo përgjithmonë.