Shpirti i Profecisë. – Nr. 1
TAM1897 D 2.2Predikimi i mbajtur të martën në mëngjes, më 9 shkurt 1897 Botuar në Buletinin Ditor të Konferencës së Përgjithshme, 12 shkurt 1897, Vëll. 1, Nr. 1, fq. 2-6.
TAM1897 D 2.3SUPOZOJ se nuk ka njeri në këtë sallë që të mos mendojë se ai me të vërtetë beson në Frymën e Profecisë; domethënë, se Fryma e Profecisë i përket kishës, — këtij mesazhi siç manifestohet përmes Motër White, dhe se këto gjëra besohen, të paktën siç pohohet, sa i përket idesë dhe Shkrimeve që provojnë se gjëra të tilla janë pjesë e këtij vepërimi. Por problemi nuk qëndron aty, sepse ne jemi në telashe tani. Nëse nuk e dimë këtë, jemi shumë më keq se sikur të ishim në telashe dhe ta dinim. Dhe më tepër se kaq, çështja e Perëndisë, ashtu si edhe ju dhe unë, jemi në telashe të tilla sa që jemi në rrezik çdo ditë të pësojmë zemërimin e Perëndisë për shkak të gjendjes në të cilën ndodhemi. Zoti na e thotë këtë më shumë se një herë, na tregon si kemi arritur në këtë gjendje dhe na tregon se si të dalim prej saj. Dhe e vetmja gjë që di t’ju them këtu është: studioni Frymën e Profecisë dhe nxirrni prej saj atë që ju nevojitet.
TAM1897 D 2.4Kjo është vetëm një nga deklaratat që bëhen. Duke njohur këto deklarata, dhe pasi i kam njohur për një kohë, do të kisha qenë i lumtur të qëndroja në shtëpi dhe të vazhdoja punën atje, sepse ka kaq shumë për të bërë dhe ka kaq shumë të përfshirë. Perëndia kërkon shumë ndryshime midis njerëzve që kanë formuar komitete, borde, këshilla, etj., dhe këta njerëz që përbëjnë këto komitete, borde dhe këshilla janë pikërisht ata të mbledhur këtu mbi të cilët do të bjerë barra e ndryshimeve. Tani, si do t’i bëjnë këta burra ndryshimet në të cilat janë të përfshirë vetë, nëse ata vetë nuk ndryshojnë së pari? Mënyra e vetme që ndryshimi të ndodhë është që burrat të ndryshojnë. Perëndia do të veprojë përmes të gjithë atyre që do ta bëjnë këtë, dhe për të gjithë ata që nuk do ta bëjnë — çfarë do të ndodhë me ta? Prandaj them se jemi në vështirësi sot. Kur Zoti na tregon se në çfarë telashe jemi, ai na tregon se si kemi arritur aty dhe si të dalim prej tij. Të gjitha këto ndodhin për shkak të mosrespektimit të Dëshmive. Pastaj, kur futemi në telashe duke mos i respektuar Dëshmitë, dhe Dëshmitë na tregojnë saktësisht si të dalim nga ato telashe, dhe ne ndjekim dëshminë që na çon jashtë, atëherë do të jemi në përputhje me Dëshmitë.
TAM1897 D 2.5Nuk kam asgjë për t’ju ngarkuar juve, sepse jam në të së bashku me ju të tjerët. Zoti thotë se kauza është në vështirësi, dhe unë jam pjesë e kauzës; i përkas asaj, jeta ime është e lidhur ngushtë me të, ashtu si edhe e juaja; ajo është gjithçka për ne. Atëherë, kur kauza është në vështirësi, ti dhe unë jemi në vështirësi. Mund të ndodhë që ti personalisht të mos kesh pasur lidhje të drejtpërdrejtë me hapat që e futën kauzën në vështirësi; megjithatë ne, duke qenë pjesë e kauzës, dhe kauza vetë duke qenë jeta jonë, jemi po ashtu në vështirësi sepse kauza është në vështirësi. Por Perëndia na tregon çfarë të bëjmë për t’u çliruar prej saj.
TAM1897 D 2.6Nuk dua t’ju jap këshillën e njeriut, por të Zotit. Mund të ndodhë që të shohim emra njerëzish, dhe nëse ndodh kështu, unë nuk do ta shmang atë. Nëse një emër mbetet jashtë dhe nuk lexohet, dhe ne e dimë se për kë bëhet fjalë, kjo nuk do të thotë që po sulmohet ai vëlla. Supozoni se unë bëj një gabim, dhe Zoti më tregon për të në një dëshmi. Kur kjo dëshmi më vjen, unë i kthej shpinën gabimit, dhe ju mund ta përdorni sa të doni, dhe nuk do të jetë kundër meje; sepse unë nuk jam më pjesë e tij nëse jam kthyer prej tij duke e pranuar dhe duke vepruar në përputhje me këtë.
TAM1897 D 3.1Në të vërtetë, është në pyetje nëse dikush gjen në thellësi të zemrës së tij një besim në Dëshmitë derisa të marrë një, dy ose tre, t’i ketë pranuar të gjitha, dhe atëherë do të jetë mjaft i kënaqur që beson në Dëshmitë, dhe jo përpara se të ketë pasur një përvojë të tillë. Do të filloj dhe do të përfundoj me Fjalën. Ja diçka që na tregon çfarë të bëjmë kur të vijmë në vende të tilla si ky: “Nëse Zoti është në mes të këshillave tuaja, duke parë rendin, dashurinë dhe frikën tuaj, dhe dridhjen tuaj nga fjala e tij, atëherë jeni të përgatitur të bëni veprën e tij pa egoizëm.”
TAM1897 D 3.2Ja ku jemi në këshillë. Edhe pse të ndryshëm në karakter, nëse jemi formësuar nga i njëjti shpirt i Krishtit, jemi një. Atëherë kisha mund të ngrihet e pastër si dielli në mesditë, dhe të dalë përpara e tmerrshme si një ushtri me flamuj.
TAM1897 D 3.3Perëndia është përjashtuar nga vepra e tij, nga menaxhimi i përgjithshëm i veprës së tij, në veprën në nivel shteti, në këshillime, në bordet, në kishat, etj. Ne kemi pasur perëndi të rremë, sepse njerëzit kanë vendosur njerëz, dhe njerëzit kanë lejuar veten të vendosen, midis Perëndisë dhe veprës. Perëndia do të veprojë për çështjen e tij gjithsesi, dhe nëse nuk do të hiqeni nga rruga e tij dhe nuk do ta lini të veprojë në mënyrën e tij, zemërimi i Perëndisë do të bjerë mbi ata që janë në rrugë. Njerëzit ruajnë veten, dhe lejojnë të ruhen, në vende nga të cilat duhej të ishin larguar prej kohësh. Nëse do të hiqemi nga rruga e tij dhe do ta lëmë të veprojë, ai do të veprojë me dorë të butë. Ne nuk duam një kamxhik me litarë. Më mirë të habitemi pak tani, sesa të habitemi shumë më vonë; dhe të qortohemi me dashuri, sesa të vazhdojmë pa i ditur këto gjëra, dhe të detyrohemi të ikim nga tempulli siç bënë atë ditë, ose të habitemi krejtësisht kur të mos mund ta shmangim.
TAM1897 D 3.4Pra, nëse Zoti është në mes të këshillave tuaja, duke parë dashurinë dhe frikën tuaj, dhe dridhjet tuaja nga fjala e tij, atëherë jeni të përgatitur të bëni veprën e tij; dhe ai nuk do të jetë në partneritet me asnjë transaksion të padrejtë.
TAM1897 D 3.5Përsëri lexoj: “Mënyra e njeriut është të hartojë dhe të bëjë plane. Zoti mbjell një parim.” Dhe aty ku Zoti ka mbjellë një parim, jeta jonë dhe veprimet tona së bashku janë thjesht një shprehje e atij parimi. Dhe nëse parimi i Zotit nuk është aty, atëherë parimi i djallit është aty. “Rrethanat nuk mund të sjellin reforma. Krishterimi propozon një reformë në zemër. Ajo që Krishti vepron brenda do të realizohet nën diktatin e një intelektit të kthyer. Plani për të filluar nga jashtë dhe për të u përpjekur të veprosh nga brenda gjithmonë ka dështuar dhe gjithmonë do të dështojë.”
TAM1897 D 3.6Unë nuk mund të aplikoj një dëshmi tek askush tjetër përveç vetes, sepse ajo duhet të aplikohet në zemër dhe të veprojë nga brenda. Perëndia atëherë do ta aplikojë kudo që shkoj unë. Dhe e njëjta gjë vlen për të gjithë ne në dëshminë që i vjen kujtdo, në çdo mbledhje, këshillë apo mbledhje të Konferencës së Përgjithshme. Presidenti nuk mund të zbatojë në të gjithë fushën një dëshmi që i është dhënë atij. Ai duhet ta pranojë atë në shpirtin e tij dhe t’i nënshtrohet asaj me trup, shpirt e frymë; dhe atëherë Jezu Krishti do ta zbatojë dëshminë kudo që ai, presidenti, të shkojë. Ajo është një gjë e gjallë brenda tij, dhe pastaj, nëse ai ecën përpara, ajo dëshmi zbatohet nga Zoti kudo që ai mund të jetë. Por njerëzit kanë provuar të zbatojnë Dëshmitë tek të tjerët pa e pasur dëshminë një gjë të gjallë brenda vetes së tyre. Herë pas here është provuar kjo, dhe aty qëndron problemi. Nëse dëshmia nuk pranohet prej tij me trup, shpirt e frymë, në mënyrë që parimi që përmban të jetë një gjë e gjallë brenda tij, nuk ka rëndësi sa shumë ai mund ta lexojë atë dëshmi dhe ta aplikojë te të tjerët, ndikimi i tij do të jetë kundër dëshmisë që ai po aplikon. Sepse nëse nuk jeton në jetën e tij, dhe në gjithçka që thotë dhe bën, ai e shkatërron me veprimet e tij. Dhe kjo është ajo që ka sjellë kushtet që ekzistojnë tani. “Mënyra e Perëndisë është t’i japë njeriut diçka që nuk e ka.” Ne duhet të marrim gjënë që nuk e kemi, që na e jep Perëndia, dhe kjo do të na bëjë një fuqi në Zotin. 2 Korintasve 2:14: “Por falë Perëndisë, që gjithmonë na bën të triumfojmë në Krishtin dhe përhap aromën e njohurisë së tij përmes nesh në çdo vend.” Kur ky parim është aty, kudo që shkojmë Perëndia po flet; ai po shpreh. Ai po bën të njohur njohurinë e vet përmes nesh në çdo vend. Mund të jetë një transaksion biznesi; kjo nuk bën ndryshim. Çdo gjë që bëjmë do t’i kujtojë atyre Perëndinë pasi të kemi ikur, kështu ai bën të dukshme aromën e njohurisë së tij përmes nesh në çdo vend.
TAM1897 D 3.7“Mënyra e Perëndisë është ta bëjë njeriun diçka që ai nuk është;” të më bëjë mua diçka që nuk jam. Atëherë, kur më vjen një dëshmi që më thotë se nuk jam në të drejtë, ajo dëshmi është për të më bërë atë që nuk jam, — për të më bërë të drejtë. Nuk mund të qëndroj aty ku jam dhe ta zbatoj; por kur ta zbatoj, do të jem ai që nuk isha, dhe kudo që shkoj Perëndia mund të bëhet i dukshëm.
TAM1897 D 3.8“Mënyra e njeriut është të gjejë një vend të lehtë dhe t’i kënaqë orekset dhe ambicien egoiste. Mënyra e Perëndisë është të veprojë me fuqi. Ai jep hir nëse njeriu i sëmurë e kupton se ka nevojë për të. Njeriu shpesh është i kënaqur të trajtojë veten sipas metodave të mashtrimit, dhe pastaj të justifikojë mënyrën e punës së tij si të drejtë.” Mënyra e Perëndisë është ndryshe. Ne të gjithë jemi njerëz të sëmurë, dhe sikur ta kuptonim, Perëndia do të jepte shërimin e nevojshëm. Njeriu preferon mashtrimin, dhe mendon se mënyra e tij e punës është e drejtë; por Perëndia ka për qëllim të pastrojë shpirtin. Gjoni 7:38: “Ai që beson në mua, siç ka thënë Shkrimi, nga barku i tij do të rrjedhin lumenj uji të gjallë.” Kjo është mbretëria e Perëndisë brenda tij. “Ditë pas dite njerëzit po zbulojnë nëse mbretëria e Perëndisë është brenda tyre. Nëse Krishti sundon në zemrat e tyre, ata fitojnë forcë parimore, fuqi, aftësi për t’u qëndruar si roje besnike, reformatorë të vërtetë; sepse nuk mund të ketë reformë nëse nuk ka një bashkëpunim të plotë me Jezu Krishtin. Përmes , hiri i Krishtit, njerëzit duhet të përdorin aftësitë që u janë dhënë nga Perëndia për t’u reformuar vetë. Me këtë veprim vetëflijues, të cilin Zoti i qiellit e sheh me miratim, ata arrijnë fitore mbi prirjet e tyre trashëguese dhe të kultivuara; pastaj, si Danieli, ata lënë mbresa tek të tjerët që kurrë nuk do të fshihen. Ky ndikim do të përhapet në të gjitha pjesët e dheut.”
TAM1897 D 4.1Kjo është dëshmia që përmenda një minutë më parë. Kur merr një dëshmi dhe e pranon në zemrën dhe jetën tënde, ajo të bën diçka që nuk ishe, dhe atëherë është mbretëria e Perëndisë brenda teje, dhe dëshmia do të përhapet në të gjitha pjesët e tokës. Ndoshta ti kurrë nuk do të dalësh nga shteti yt. Atëherë si mund të ndodhë kjo? Ku shkon ti dhe ku shkoj unë, Perëndia po lë mbresa në zemër që kurrë nuk do të fshihen, dhe përmes tyre krijohen mbresa të tjera, e kështu me radhë. Një njeri mund të ngurtësohet kundër tij, por ai do të shkojë atje njësoj; dhe kur ajo përshtypje të bëhet prej teje, ai do të dijë se është nga Zoti. Saducenjtë nuk besonin në ringjallje, por ata gjithashtu thanë se kishin marrë vesh për dishepujt se kishin qenë me Jezusin dhe kishin mësuar prej tij pas vdekjes së tij. Në zemrat e tyre ata e dinin se ai ishte ringjallur. Fakti ishte aty, por ata nuk u kthyen nga ai. Ky është parimi që gjendet në Bibël. Nga një dëshmi e shkruar në vitin 1896 lexoj: “Shumë nga burrat që kanë vepruar si këshilltarë në mbledhjet e bordit dhe të këshillit duhet të hiqen.” Vini re, thuhet shumë. Nuk janë shumë në total, kështu që kur shumë prej tyre të hiqen, nuk mund të mbetet shumë. “Burra të tjerë duhet të zënë vendet e tyre, sepse zëri i tyre nuk është zëri i Perëndisë. Planet dhe maskat e tyre nuk janë në rendin e Perëndisë. Të njëjtët burra janë mbajtur në detyrë si drejtorë bordesh, derisa nën menaxhimin dhe mënyrat e tyre, zjarri i zakonshëm përdoret në vend të zjarrit të shenjtë që Perëndia vetë ndez. Këta burra nuk quhen më Izrael, por zëvendësues.” Zëvendësues në vend të Izraelit! Në çfarë telashe më të keqe mund të jemi?
TAM1897 D 4.2Përsëri, nga një dëshmi e shkruar në vitin 1894: “Duhej të ishin bërë ndryshime prej kohësh. Zoti do të donte që kisha të hiqte turpin e saj.” Ja fjalët: “Të njëjtët burra nuk duhet të përbëjnë bordin tuaj vit pas viti; ndryshimet duhej të ishin bërë prej kohësh. Zoti do të donte që kisha të hiqte turpin e saj; por për sa kohë që njerëzit që kanë ndjerë se janë plotësisht të aftë të punojnë pa pranuar këshillën e Zotit mbahen në detyrë vit pas viti, kjo nuk mund të bëhet. Kjo gjendje po fermenton çdo degë të veprës, sepse njerëzit nuk ndjejnë nevojën për udhëheqjen e Frymës së Shenjtë.”
TAM1897 D 4.3Çfarë duhet bërë? A do të ketë Zoti një shans të veprojë tani? A do t’i lejohet të sjellë ndryshimet e nevojshme? Kjo dëshmi nuk duhet zbatuar duke marrë ne përsipër këtë punë dhe duke u përpjekur papritur të bëjmë ndryshimet. Zemra ime duhet të jetë e drejtë para se të mund të marr pjesë në çdo ndryshim. Gjëja që duhet bërë është t’i dorëzohemi Perëndisë, dhe pastaj ta lejojmë të veprojë përmes nesh. Ne nuk na intereson se kush janë njerëzit, nëse Perëndia është aty.
TAM1897 D 4.4Ne nuk duhet të fillojmë tani të kërkojmë se cilët kandidatë mund të ngrisim, që t’i favorizojmë dhe t’i vendosim në pozitat që mbajnë të tjerët; sepse atëherë, edhe pse ata do të ishin jashtë atyre vendeve, ne do të ishim në to, dhe Zoti do të ishte po aq larg sa më parë. Vështirësia tani është se Zoti është lënë jashtë. Tani, nëse do të përpiqeshim të zinim vendet e tyre, Zoti do të mbetej përsëri jashtë, dhe kauza do të ishte më keq se më parë. Por kjo nuk është ajo që kërkohet. Këtu nuk duhet të ketë politikë; por nëse politika është brenda nesh, ajo do të shfaqet këtu. Nëse me të vërtetë një njeri ka politikë brenda vetes, vendi më i mirë për ta shfaqur atë është në botën e hapur, mes atyre që janë politikanë dhe asgjë tjetër, sepse kjo është e gjithë ajo që ai është; dhe nëse nuk e shfaq atje, ai do ta shfaqë në kishë, dhe atje do të përhapë vetëm shkatërrim dhe djallëzi. Dhe natyrisht, është më mirë që një punë e tillë të jetë e hapur në botë sesa në kishë. Pra, kjo nuk është arsyeja pse jemi këtu. Ne jemi këtu për të gjetur Perëndinë dhe për të hapur zemrat tona që ai të zërë vendin nga qendra në periferi, në çdo mendim, fjalë e veprim; dhe Perëndia nuk është politikan; ai është Perëndi. Ajo që duhet të bëjmë është të kërkojmë Perëndinë me gjithë zemër, në mënyrë që Perëndia të bëjë gjithçka që duhet bërë; dhe ai do ta bëjë nëse e lejojmë. Jepni Perëndisë një shans. Ata që janë në rrugë duhet të largohen nga rruga, dhe ne të tjerët duhet të qëndrojmë jashtë rrugës. Atëherë Perëndia mund të ketë vendin që i takon atij.
TAM1897 D 5.1Më pas na citohet këtu historia e Nikodemit dhe Krishtit. Nikodemi ishte një udhëheqës në Izrael, dhe thuhet se “Nikodemi kërkoi një takim me Jezusin natën, duke thënë: ‘Rabi, ne dimë që ti je një mësues që ka ardhur nga Perëndia; sepse askush nuk mund të bëjë këto mrekulli që ti bën, përveç se Perëndia të jetë me të.’ Të gjitha këto ishin të vërteta deri diku, por çfarë tha Jezusi? Ai ‘iu përgjigj dhe i tha atij: “Me të vërtetë, me të vërtetë të them ty, nëse një njeri nuk lind përsëri, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë.”‘ Ja ku ishte një njeri në një pozicion të lartë besimi, një njeri që e admironin si të edukuar në zakonet hebraike, një njeri mendja e të cilit ishte e mbushur me urtësi. Ai me të vërtetë zotëronte talente jo të zakonshme. Ai nuk shkonte tek Jezusi ditën, sepse kjo do ta bënte subjekt të komenteve; do të ishte tepër poshtëruese për një udhëheqës të judenjve të pranojë se simpatizon me nazarenin e përbuzur. Nikodemi mendon: “Do të sigurohem vetë për misionin dhe pretendimet e këtij mësuesi, nëse ai me të vërtetë është drita që do të ndriçojë johebrenjtë, dhe lavdia e Izraelit.
TAM1897 D 5.2“Jezu praktikisht i thotë Nikodemit: Nuk është polemika ajo që do të ndihmojë çështjen tënde. Nuk janë argumentet që do të sjellin dritë në shpirt. Duhet të kesh një zemër të re, përndryshe nuk mund të dallosh mbretërinë e qiellit. Nuk janë prova më të mëdha që do të të çojnë në një pozicion të drejtë, por qëllime të reja, burime të reja veprimi: duhet të rilindësh. Deri sa të ndodhë ky ndryshim, që bën çdo gjë të re, edhe provat më të forta që mund të paraqiteshin do të ishin të padobishme. Nevoja është në zemrën tënde; gjithçka duhet të ndryshojë, përndryshe nuk mund të shohësh mbretërinë e Zotit.
TAM1897 D 5.3“Kjo ishte një deklaratë shumë poshtëruese për Nikodemin, dhe me një ndjenjë irritimi ai vazhdon fjalët e Krishtit, duke thënë: ‘Si mund të lindë një njeri kur është plak?’ Ai nuk ishte mjaftueshëm me mendje shpirtërore për të kuptuar domethënien e fjalëve të Krishtit. Por Shpëtimtari nuk iu përgjigj argumentit me argument. Duke ngritur dorën me dinjitet solemn e të qetë, ai thekson të vërtetën me më shumë siguri: ‘Me të vërtetë, me të vërtetë, të them ty, përveç se njeriu lind nga uji dhe Fryma, ai nuk mund të hyjë në mbretërinë e Perëndisë. Ajo që lind nga mishi është mish; dhe ajo që lind nga Fryma është Frymë. Mos u çudit që të thashë: Duhet të lindni përsëri. Era fryn ku të dojë, dhe dëgjon zërin e saj, por nuk mund të thuash nga vjen dhe ku shkon; kështu është çdo njeri që ka lindur nga Fryma.’ Nikodemo i tha atij: ‘Si mund të bëhen këto gjëra?’
TAM1897 D 5.4“Disa rreze të së vërtetës po depërtonin në mendjen e drejtuesit. Fjalët e Krishtit e mbushën atë me frikërespekt dhe e çuan te pyetja: ‘Si mund të ndodhin këto gjëra?’ Me përkushtim të thellë, Jezusi iu përgjigj: ‘A je mësues i Izraelit dhe nuk i di këto gjëra?’ Fjalët e tij i përcjellin Nikodemit mësimin se, në vend që të ndihej i irrituar nga fjalët e qarta të së vërtetës dhe të përfshihej në ironi, ai duhej të kishte një mendim shumë më të përulur për veten, për shkak të padijes së tij shpirtërore. Megjithatë, fjalët e Krishtit u thanë me një dinjitet kaq solemn, dhe si shikimi ashtu edhe toni shprehnin një dashuri kaq të madhe për të, sa ai nuk u ofendua ndërsa kuptoi pozitën e tij poshtëruese. Me të vërtetë, një person i besuar me interesat fetare të popullit nuk duhet të jetë i padijshëm për të vërtetën kaq të rëndësishme për ta kuptuar si kusht për hyrjen në mbretërinë e qiellit. ‘Me të vërtetë, me të vërtetë po të them,’ vazhdoi Jezusi, ‘Ne flasim për atë që dimë, dhe dëshmojmë për atë që kemi parë; dhe ju nuk e pranoni dëshminë tonë. Nëse ju kam thënë për gjërat e dheut dhe nuk besoni, si do të besoni nëse ju flas për gjërat e qiellit?’
TAM1897 D 5.5“Këtë mësim për Nikodemin e paraqes si shumë të zbatueshëm për ata që sot janë në pozita përgjegjëse si sundimtarë në Izrael, dhe zërat e të cilëve shpesh dëgjohen në këshill duke dhënë dëshmi të së njëjtit frymë që e kishte Nikodemi.” Kush do të dëgjojë dhe do t’i lejojë të njëjtat fjalë të kenë të njëjtin efekt mbi zemrat dhe jetët e tyre sot? Si rezultat, Nikodemi u kthye.
TAM1897 D 5.6Këto fjalë i janë thënë presidentëve të konferencave, pleqve të kishave dhe atyre që mbajnë pozicione zyrtare në institucionet tona. Ju e dini nëse jeni president i një konference. I flet juve; thotë, Duhet të rilindni. Ju e dini nëse jeni pleq i një kishe. I flet juve; thotë, Duhet të rilindni. Ju e dini nëse mbani një pozicion zyrtar në ndonjë nga institucionet tona. Ai ju flet; thotë: “Duhet të rilindni.” Thotë: “Duhet të ktheheni.” Nuk thotë se nuk jeni kthyer kurrë; edhe pse jemi kthyer, koha është e tillë që Perëndia kërkon një kthim më të thellë, një shenjtërim më të thellë se kurrë më parë që ju apo unë kemi njohur. Nuk ka rëndësi për ju apo për mua që u kthyem pesë, dhjetë apo pesëmbëdhjetë vjet më parë, nëse nuk kthehemi tani, sot. Dhe sot ai thotë, nëse do të dëgjoni zërin e tij, mos i ngurtësoni zemrat tuaja. Sot, ndërsa quhet sot, ai thotë për ju dhe për mua: Duhet të rilindni; duhet të ktheheni; dhe përveç se një njeri të rilindë, ai nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë. Dhe ja ku është premtimi i bekuar: Do t’ju jap një zemër të re. Falënderoni Zotin! Le të kërkojmë Zotin me një zemër të tillë, me një përkushtim të tillë si kurrë më parë, që ai të na përdorë si kurrë më parë; dhe atëherë ai do të heqë turpin nga kisha e tij, dhe ajo do të ngrihet për të dalë përpara e lirë, e bukur si hëna, e pastër si dielli, dhe e tmerrshme si një ushtri me flamuj. Kjo është ajo që Zoti dëshiron nga ju dhe unë sot. A do ta marrë ai këtë?