Shkenca e Shpëtimit. – Nr. 1
TAM1897 D 46.2Predikimi i mbajtur të premten në mbrëmje, 12 shkurt 1897 Botuar në Buletinet Ditore të Konferencës së Përgjithshme të datës 16 shkurt 1897, Vëll. 1, Nr. 3, fq. 46-47 dhe të datës 17 shkurt 1897, Vëll. 1, Nr. 4, fq. 49-53.
TAM1897 D 46.3Të gjithë e dinë që kjo është një epokë jashtëzakonisht shkencore, të paktën në emër, në deklarime dhe në aspiratë. Perëndia dëshiron që populli i tij gjithmonë të jetë në përputhje me kohën. Më tepër se kaq: ai dëshiron që populli i tij gjithmonë të jetë përpara kohës. Veçanërisht ai dëshiron që populli i tij gjithmonë të jetë reformatorë, dhe që një person të jetë reformator, ai duhet të jetë përpara kohës. Pra, duke qenë se kjo është një epokë veçanërisht shkencore, si në deklarime ashtu edhe në çdo aspekt tjetër, kauza e Perëndisë, populli i tij, duhet të jetë shkencor për t’iu përgjigjur kërkesave të kohës. Kjo është paraqitja e propozimit për studimin e të cilit ju ftoj sonte. Zoti dëshiron që ju dhe unë të pranojmë këtë propozim, ta studiojmë dhe të ndërtojmë mbi të, derisa të demonstrohet tek ne para botës se ky propozim është shkencërisht i saktë. Nëse ti dhe unë, nëse të gjithë ata që rrëfejnë emrin e Krishtit e bëjnë këtë, atëherë kjo gjë do të bëhet nga Zoti. Bota do ta shohë, dhe bota do ta shohë qoftë se ti dhe unë kemi pjesë në të apo jo. Sepse nëse ti dhe unë nuk kemi pjesë në të, atëherë pjesë do të kenë ata që do t’i lejojnë Zotit të bëjë atë demonstrim përmes tyre; dhe nëse ti dhe unë nuk do t’i lejojmë atij ta bëjë këtë, ne e humbasim.
TAM1897 D 46.4Por ti thua: “Shpëtimi është vepra e popullit të Perëndisë. Shpëtimi është kauza e vetme e Zotit.” Këtë kanë thënë edhe vëllezërit e tjerë. Kjo është ajo që trajtuam në mësimin e pasdites, dhe ajo që kemi trajtuar në të gjitha mësimet në letrën e Hebrenjve. Është mësimi që e gjejmë edhe në vende të tjera të Shkrimit. Dhe Shkrimi thotë se nuk duhet të njohim asgjë tjetër përveç Jezu Krishtit dhe atij të kryqëzuar. Ju e thoni këtë; po, edhe unë e them. Unë them se vepra e popullit të Perëndisë — gjithçka që është kauza e Perëndisë në botë — është vepra e shpëtimit. Dhe kjo përkon pikërisht me atë që kemi deklaruar tashmë. Prandaj shpëtimi është shkencë.
TAM1897 D 46.5Më tepër se kaq: Shpëtimi nuk është thjesht shkencë, nuk është thjesht një shkencë; ai është kryesorja, çelësi, qendra e të gjitha shkencave. Ai është më shkencor se të gjitha gjërat me të cilat merren mendjet e njerëzve në këtë botë. Kështu që kur populli i Perëndisë e merr shpëtimin e Perëndisë ashtu siç është në Perëndi; kur kauza e tij e shpëtimit në botë do të qëndrojë si përfaqësuese e vërtetë e ideve të tij për shpëtimin, atëherë do t’i zbulohet botës shkenca që qëndron mbi të gjitha shkencat e tjera. Atëherë populli i Perëndisë mund të qëndrojë para vetë mbretërve të shkencës, dhe të mos turpërohet, në një epokë shkencore.
TAM1897 D 47.1Tani, unë jam plotësisht i përkushtuar ndaj asaj të vërtete. Dhe dua që ju të shihni sa plotësisht ajo është e vërteta. Ju dhe unë jemi të përkushtuar ndaj shpëtimit të Perëndisë. Dhe dua që ju të shihni nga Bibla — libri i të gjitha të vërtetave — se shpëtimi është shkencë. Atëherë ju, së bashku me mua, do të jeni të përkushtuar ndaj asaj të vërtete.
TAM1897 D 47.2Së pari, pra, dua që të mendoni me qartësi dhe të bindeni vetë jo vetëm se shpëtimi është shkencë; por se ai është shkenca më e lartë nga të gjitha.
TAM1897 D 47.3Fjala “shkencë” do të thotë, fjalë për fjalë, njohuri. Shkenca e botanikës është njohuria e botanikës. Shkenca e astronomisë është njohuria e astronomisë. Kështu që një shkencëtar e ka përcaktuar shkencën si “produktin e mendimit.” Të gjitha njohuritë — shkenca — që bota ka për astronominë, janë produkti i mendimit të botës mbi temën e astronomisë.
TAM1897 D 47.4Tani shpëtimi është njohuria e Perëndisë: “Ky është jeta e përjetshme, që të të njohin ty, Perëndinë e vetëm të vërtetë, dhe Jezus Krishtin që ti e ke dërguar.” Prandaj është shkencë. Por kjo njohuri nuk është produkt i mendimit të njeriut: është produkt i mendimit të Perëndisë. Sepse “syri nuk ka parë, as veshi nuk ka dëgjuar, as nuk kanë hyrë në zemrën e njeriut gjërat që Perëndia ka përgatitur për ata që e duan atë. Por Perëndia na i ka zbuluar me anë të Frymës së tij; sepse Fryma hulumton gjithçka, madje edhe gjërat e thella të Perëndisë.” Prandaj shpëtimi, duke qenë produkt i mendimit të Perëndisë, nuk është vetëm shkencë, por është shkenca më e lartë nga të gjitha.
TAM1897 D 47.5Përsëri: Ajo që njihet nga bota si shkencë — shkencat natyrore — është produkt i mendimit të njerëzve. Me mendje njerëzit mendojnë. Pra, me mendjen njerëzit merren me të gjitha këto shkenca. Por shpëtimi merret me vetë mendjen. Cila, pra, është më e larta? Cila është më e larta — ajo që merret me të gjitha gjërat e tjera, apo ajo që merret me atë që merret me të gjitha gjërat e tjera? — Sigurisht, i dyti. Atëherë, meqë me mendjen njeriu merret me të gjitha shkencat e tjera, dhe shpëtimi merret me vetë mendjen, është krejt e qartë, jo vetëm që shpëtimi është shkencë po aq e sigurt sa çdo shkencë tjetër, por edhe që është shkenca më e lartë se të gjitha shkencat e tjera. Është shkenca më e lartë që mund të njihet nga mendja e njeriut.
TAM1897 D 47.6Përsëri: Shpëtimi ka të bëjë me mendjen. Por kush është ai që në shpëtim dhe përmes shpëtimit ka të bëjë me mendjen? — Është vetë Perëndia. Atëherë, meqë është vetë Perëndia ai që e zhvillon, që e bën të njohur këtë shkencë; dhe meqë kjo shkencë është produkt i mendimit të Perëndisë; rrjedhimisht, shkenca e shpëtimit është shkenca më e lartë, më e thellë dhe më e gjerë që njihet, jo vetëm nga mendja e njeriut, por nga i gjithë universi.
TAM1897 D 47.7Le të lexojmë disa vargje nga Shkrimet. “Mos u përshtatni kësaj bote, por ndryshohuni duke u rinovuar në mendjen tuaj.” Romakët 12:2. “Pra, me mendjen time i shërbej ligjit të Perëndisë.” Romakët 7:25. “Ne e dimë se Biri i Perëndisë ka ardhur dhe na ka dhënë mendje.” “Ne kemi mendjen e Krishtit.” Rruga e vetme që Zoti mund të na arrijë është përmes mendjes. Ai vepron me ne vetëm përmes mendjes. Ai na qeveris vetëm përmes mendjeve tona. Shikoni: “Me mendjen unë vetë i shërbej ligjit të Perëndisë, por me mishin ligjit të mëkatit.” Dhe i pari nga të gjitha urdhërimet është ky: “Dëgjo, o Izrael; Zoti, Perëndia ynë, është një Zot: dhe ti do ta duash Zotin, Perëndinë tënd, me gjithë zemrën tënde, dhe me gjithë shpirtin tënd, dhe me gjithë mendjen tënde.” “Mendja mishërore është armiqësi kundër Perëndisë: sepse nuk i nënshtrohet ligjit të Perëndisë, dhe as nuk mundet.” Mendja mishërore që nuk mund t’i nënshtrohet ligjit të Perëndisë — nuk mundet — duhet të ndryshohet, duhet të zëvendësohet me një mendje tjetër që gjithmonë i shërben ligjit të Perëndisë. Ky ndryshim i mendjes është shpëtim. Kjo rinovim i mendjes bëhet nga Perëndia në veprën e shpëtimit të tij, dhe nuk mund të bëhet nga askush tjetër. Prandaj, ajo është shkenca më e lartë nga të gjitha — më e larta që njihet nga mendja e njeriut, më e larta që njihet nga universi.
TAM1897 D 47.8A nuk filloni të kuptoni pse Dëshmitë flasin për “shkencën e shpëtimit”?
TAM1897 D 49.1Tani dua që të shihni se edhe të tjerë mendojnë kështu. Dua që të shihni se nuk jam i vetëm në këtë. Dua që të shihni se për këtë qëndrim kemi autoritet — autoritet shkencor — domethënë, autoritetin e personave që kuptojnë shkencën.
TAM1897 D 49.2Nëse sonte mund t’ju sjell dëshmi që ata që kuptojnë të gjitha shkencat e tjera më mirë se kushdo tjetër në këtë botë, dëshmojnë se janë më të interesuar për këtë shkencë sesa për të gjitha shkencat e tjera së bashku, se shohin më shumë në të të denjë për konsideratën e tyre sesa në të gjitha shkencat e tjera së bashku, a nuk do të thoshit atëherë se unë jam i sigurt kur flas kështu — nga një këndvështrim shkencor? Mirë, unë kam pikërisht një grup të tillë — një grup që kupton të gjitha shkencat e tjera, dhe kam dëshmi të paraqitura me besnikëri se ata janë më të interesuar për këtë sesa për të gjitha të tjerat së bashku.
TAM1897 D 49.3Në 1 Pjetrit 1:10-12, apostulli flet për shpëtimin, dhe aty lexoj si më poshtë:—
TAM1897 D 49.4Për këtë shpëtim profetët kanë kërkuar dhe hulumtuar me zell, ata që profetizuan për hirin që do t’ju vinte juve, duke hulumtuar se çfarë, ose çfarë lloj kohe, tregonte Fryma e Krishtit që ishte në ta, kur parathoshte vuajtjet e Krishtit dhe lavdinë që do të vinte pas tyre. U zbulua atyre se jo për vete, por për ne i shpallnin ato që tani ju raportohen nga ata që ju predikuan ungjillin me Frymën e Shenjtë të dërguar nga qielli; për të cilat gjëra ENGJËJT DËSHIROJNË TË HULUMTOJNË.
TAM1897 D 49.5Çfarë dëshirojnë engjëjt të vëzhgojnë? — Shpëtimin e Perëndisë kur ai predikohet me Frymën e Shenjtë të dërguar nga qielli. Fjala greke për “dëshirojnë” këtu do të thotë “të vendosësh zemrën mbi diçka.” Dhe fjala greke për “të shikosh me vëmendje” do të thotë: “të përkulesh mbi diçka për ta parë; të shikosh me kokën e përkulur përpara; të shikosh brenda me trupin e përkulur; të shikosh me kujdes, të inspektosh me kureshtje — për dikë që dëshiron të njihet me diçka.” Ky është qëndrimi i engjëjve ndaj çështjes së shpëtimit.
TAM1897 D 49.6Tani, a kuptojnë engjëjt shkencat e tjera — biologjinë, gjeologjinë, iktiologjinë, astronominë — të gjitha shkencat e tjera? E dini që po. Të gjithë e dinë që engjëjt kuptojnë thellësisht të gjitha shkencat e tjera. Të gjithë e dinë që është krejtësisht e sigurt të thuash që të gjithë engjëjt kuptojnë të gjitha shkencat e tjera pafundësisht më thellë sesa çdo njeri kupton, ose ka kuptuar ndonjëherë, ndonjë shkencë të vetme. Por engjëjt janë më të interesuar për temën e shpëtimit sesa për të gjitha shkencat e tjera. Ata që dinë më shumë se të gjithë të tjerët, janë më të interesuar për këtë temë. E pra, ju u pajtuat me mua pak më parë që nëse mund të citoja një autoritet të tillë, do të thoshit se jemi të sigurt nëse marrim këtë qëndrim. Hajde pra, jemi të sigurt. Jemi në shoqërinë më të mirë — po, shoqërinë më të mirë shkencore. Ekziston një autoritet përfundimtar mbi këtë temë, një autoritet shkencor.
TAM1897 D 49.7Tani, unë nuk po bëj lojë me fjalën “shkencë” sonte. Unë po përdor fjalët “shkencë” dhe “shkencor” me referencë te shpëtimi si një fjalë absolutisht e vërtetë. Shpëtimi i Perëndisë është me të vërtetë një gjë shkencore, jo e quajtur gabimisht kështu, por vërtet, supremisht shkencore. Prandaj, mos mendoni fare se po bëj një lojë me fjalët “shkencë” ose “shkencor”. Unë po e përdor me sinqeritet, sepse është e saktë në këtë kontekst.
TAM1897 D 49.8Por kjo nuk është e gjitha: jo vetëm që engjëjt dëshirojnë të hetojnë këtë, si ata që do të bëheshin të njohur me diçka; por ata me të vërtetë bëhen të njohur me diçka. Ata mësojnë duke hetuar këtë dhe duke e studiuar. Hidhni një sy te Efesianëve 3:8-11, dhe do ta shihni këtë mendim të shprehur:—
TAM1897 D 50.1Mua, që jam më i vogël se më i vogli i të gjithë të shenjtëve, më është dhënë ky hir, që të ungjillëzoj midis paganëve pasuritë e pashpjegueshme të Krishtit; dhe t’u bëj të gjithëve [Lë jashtë fjalën njerëz, sepse ajo është e shtuar] të kuptojnë se çfarë është bashkësia e misterit, i cili që nga fillimi i botës ka qenë i fshehur në Perëndinë, që krijoi të gjitha gjërat me anë të Jezu Krishtit: me qëllim [Shiko, tani, unë duhet të predikoj pasuritë e pakuptueshme të Krishtit për t’i bërë të gjithë të shohin se çfarë është bashkësia e misterit që ka qenë i fshehur në Perëndi, dhe kjo është me qëllim, për qëllimin] që tani te principatat dhe pushtetet në vendet qiellore të njihet përmes kishës urtia e shumëllojshme e Perëndisë, sipas qëllimit të përjetshëm që ai e vendosi në Krishtin Jezus, Zotin tonë.
TAM1897 D 50.2Cili është “qëllimi” i bërjes së njerëzve ta shohin këtë? — Që te principatat dhe fuqitë “në vendet qiellore” (“në qiell” e japin përkthime të tjera; kjo është e saktë) të njihet urtia e shumëllojshme e Perëndisë. Engjëjt, principatat dhe fuqitë, dëshirojnë me ngulm të shohin këtë ungjill të shpëtimit kur ai predikohet me Frymën e Shenjtë të dërguar nga qielli. Ata vërtet shikojnë dhe studiojnë. Dhe ndërsa studiojnë, ata mësojnë zbulime të reja të urtisë së Perëndisë — urtisë së shumëfishtë të Perëndisë — sipas qëllimit të tij të përjetshëm që ai e përcaktoi në Krishtin Jezus, Zotin tonë. Ju e dini nga shkrime të tjera se ky mister i Perëndisë, ky qëllim i përjetshëm, zbulohet në ungjill. Ju e dini që principatat dhe fuqitë në qiell nuk janë të përjetshme në një mënyrë — ato nuk janë nga përjetësia në përjetësi. Ato janë nga një pikë e caktuar deri në përjetësi, ashtu si ju dhe unë. Gabriel është për përjetësinë vetëm nga pika ku ai u krijua. Ai nuk është nga përjetësia në përjetësi.
TAM1897 D 50.3Por Perëndia është nga përjetësia në përjetësi. Tani, nga përjetësia në përjetësi ka pasur, ka një qëllim — qëllimi i tij i përjetshëm që është vendosur në Krishtin Jezus, Zotin tonë. Sa kohë do t’u duhet engjëjve për të arritur në thellësi, për të shterur studimin, e atij qëllimi të përjetshëm? — Në përjetësi. Kjo është mjaft e qartë. Atëherë, ndërsa ky qëllim zbulohet në ungjill, bëhet i njohur përmes misterit të Perëndisë, i cili është, “Krishti në ju, shpresa e lavdisë,” është mjaft e qartë që engjëjt po e studiojnë atë. Dhe ndërsa e shqyrtojnë, ata shohin të zbuluar aty urtinë e shumëllojshme të Perëndisë, sipas qëllimit të tij të përjetshëm. Ata dëshirojnë ta shqyrtojnë atë. E bëjnë këtë, dhe kështu mësojnë.
TAM1897 D 50.4Mirë, pra, pasi ata kuptojnë çdo shkencë tjetër më shumë se sa çdo njeri kupton ndonjë të vetme, kur janë më të interesuar për këtë sesa për të gjitha të tjerat, dhe mësojnë prej saj; a nuk është kjo një fakt në të cilin ti dhe unë mund të mbështetemi me siguri? Atëherë, a nuk është edhe kjo një temë më e denjë për mendimin tonë, për mendimin tonë më të lartë, sesa të gjitha të tjerat së bashku? Dhe a nuk mund t’i përkushtojmë zemrat tona kësaj dhe t’i japim gjithë shpirtin tonë pa qenë të pashkencshëm? Oh, mundemi, mundemi! Le ta bëjmë.
TAM1897 D 50.5Tani, mos më keqkuptoni. Nuk po sulmoj shkencat e tjera. Nuk po them që të gjitha shkencat e tjera duhet të injorohen, dhe të konsiderohen si fantazma mashtruese, dhe të padenja për çdo vëmendje. Jo; po them që kjo është më e madhe se të gjitha; dhe se çfarëdo që studiojmë në to duhet të studiohet në nënshtim ndaj kësaj që është më e madhe se ato. Po them vetëm që të gjitha të tjerat duhet të zënë një vend të dytë, të paktën, ndaj kësaj, nëse duam të jemi shkencorë.
TAM1897 D 50.6Mendoni për këtë! Merrni mendjet tona të zakonshme me të cilat merremi me shkencat e tjera. A do të isha unë, apo ndonjë njeri, striktisht shkencor, nëse do t’i vija mendimet e mia më të mira dhe më të larta mbi një shkencë, kur kisha në dorë autoritetin më të lartë të mundshëm se kisha në dispozicion një shkencë më të lartë? A do të ishte kjo shkencore? — Jo. E pra, deri këtu shohim që kjo është një shkencë; se është shkenca më e lartë. Atëherë, çdo njeri që nuk i vë mendimet e tij më të larta, mendimet e tij më të mira dhe të gjitha fuqitë e tij, së pari mbi këtë shkencë, dhe nuk e lejon atë të udhëheqë të gjitha shkencat e tjera, në natyrën e gjërave, nuk është shkencor.
TAM1897 D 50.7Dhe ai nuk është i mençur as. Sepse çfarë është kjo shkencë? — Shpëtimi. Shumë mirë. Dhe është jeta e përjetshme. Supozoni se unë vë gjithë jetën time, të gjitha fuqitë e mia, në shkencat e tjera, duke neglizhuar këtë, ose duke e konsideruar këtë si inferiore, a do ta arrij atë? — Jo. Sa kohë do të kem atëherë, për të studiuar shkencat e tjera? — Në maksimum vetëm disa vjet. Atëherë puna ime mbi këto shkenca do të ketë përfunduar përgjithmonë, dhe unë kurrë nuk do të kem më mundësi t’i studioj ato.
TAM1897 D 50.8Por nëse e marr këtë të parën e të gjithave, dhe i lë të tjerat në vend të dytë derisa ta siguroj këtë, atëherë do të kem mundësi t’i studioj të tjerat? — Po. Sa gjatë? — Deri në përjetësi. Ah, a nuk është kjo mënyra e mençur, pra? A nuk është kjo rruga e vetme e mençur? Dhe a nuk është kjo rruga e vetme shkencore dhe e arsyeshme? — Sigurisht që është. Hajde, pra, të jemi shkencorë, rreptësisht, në mënyrë të përkryer.
TAM1897 D 50.9Tani le të shohim pak më tej. Në atë pjesë të parë që pamë për engjëjt, ajo filloi me profetët kështu: “Për këtë shpëtim profetët kanë kërkuar dhe hulumtuar me kujdes, ata që profetizuan për hirin që do t’ju vinte juve,” kur ata dëshmuan më parë për vuajtjet e Krishtit dhe lavdinë që do të pasonte.
TAM1897 D 51.1Tani, përmes profetëve u soll në shkrim, siç e kemi këtu, kjo shkencë e shpëtimit, ky produkt i mendimit të Perëndisë mbi temën e shpëtimit. Ky libër shkencor, kjo shkencë e shpëtimit, erdhi përmes profetëve. A dinin ata ndonjë gjë për shkencat e tjera? — Po.
TAM1897 D 51.2Ne mund ta gjejmë këtë në një numër vendesh — më shumë se sa do të kishim kohë t’i vërejmë sonte. Por ne do të shikojmë dy ose tre pika, që të na bëhet e qartë fakti se ata kishin njohuri për këto.
TAM1897 D 51.3Në kapitullin e pesëmbëdhjetë të letrës së parë për Korintasit bëhet një deklaratë shkencore që u bë rreth një mijë e shtatëqind vjet përpara se të zbulohej nga shkenca. Ajo ka qenë aty për të gjitha këto shekuj, por shkencëtarët në fushën e të cilëve ishte nuk e dinin atë përmes procesit të të menduarit të tyre. Është deklarata e një të vërtete në astronomi. Kushdo që besonte në këtë deklaratë në Bibël e dinte atë gjithmonë, natyrisht, edhe pse nuk kishte dëgjuar kurrë fjalën astronomi; por shkenca e njeriut nuk e dinte atë dhe e zbuloi vetëm pas kaq shumë kohe.
TAM1897 D 51.4Një mendim tjetër: Kur ai shkrimtar i Biblës bëri atë deklaratë shkencore, të cilën shkencëtarët e gjetën pas një mijë e shtatëqind vjetësh si të saktë shkencërisht, a nuk ishte ajo po aq me të vërtetë një deklaratë shkencore gjatë gjithë kohës sa ishte pas zbulimit të saj? — Me siguri. Atëherë, a nuk ishte kështu kur shkrimtari e shkroi? — Sigurisht. Vargu është 1 Korintasve 15:41:—
TAM1897 D 51.5Dielli ka një shkëlqim, dhe hëna një shkëlqim tjetër, dhe yjet një shkëlqim tjetër; sepse një yll ndryshon nga një yll tjetër në shkëlqim.
TAM1897 D 51.6Kjo nuk dihej njëqind vjet më parë, sepse rreth një kohe kaq të gjatë më parë një njeri që e konsideronte veten një astronom të rëndësishëm, dhe ashtu konsiderohej nga bashkëpunëtorët e tij, kritikoi atë deklaratë si të pasaktë, dhe si një dëshmi të paditurisë së shkrimtarëve të Biblës; sepse ai mendonte (domethënë, shkrimtari i Biblës mendonte) se një yll ndryshon nga një yll tjetër në lavdi, në shkëlqim, në vend të distancës. Kjo është deklarata e këtij kritiku për këtë. Ideja e tij ishte, dhe ai fliste në emër të shkencës së astronomisë, se arsyeja e vetme pse një yll na duket më i ndritshëm dhe më i bukur se tjetri është se njëri është më afër nesh se tjetri, kështu që ne marrim më shumë nga drita e tij. Por sot, në të gjitha fushat e shkencës dihet si e vërtetë se ka po aq ndryshim mes yjeve, në madhështinë, bukurinë dhe nuancat e tyre, sa ka mes luleve mbi tokë. Kështu që, nëse do të mund të shikonim të gjitha lulet e tokës të vendosura para nesh në një fushë të madhe, me gjithë lavdinë, shumëllojshmërinë e nuancave të tyre, dhe pastaj do të mund të shikonim yjet e qiellit po aq qartë sa i shohim këto, do të shikonim njërën po aq të shumëngjyrshme dhe të bukur sa tjetrën. Kjo dihet tani, por nuk dihej kur ai fragment u shkrua Korintasve.
TAM1897 D 51.7Tani, pyes, a nuk ishte kjo një deklaratë shkencore, a nuk ishte deklarata e një të vërtete në shkencë, ditën që Pali e shkroi dhe e dërgoi në Korint, po aq me siguri sa është tani? Zbulimi që bëri shkenca se kjo ishte e vërteta nuk e bëri atë të vërtetë, as nuk i shtoi asnjë grimcë peshe si të vërtetë. Zbulimi i tyre thjesht tregoi se ata kishin gjetur diçka që ishte e vërtetë, por që nuk e dinin më parë, sepse nuk besonin Biblën. Sikur ta kishin lexuar vetëm në Bibël, dhe ta kishin besuar e pranuar, atë pikë të shkencës do ta kishin ditur shumë para se ndonjë shkencëtar ta zbulonte.
TAM1897 D 51.8Ekziston një shkencë tjetër: Një ditë Sir Isaac Newton po rrinte ulur nën një pemë molle. Një mollë ra nga një degë pranë tij. Shumë herë më parë kishin rënë mollë nga pemët. Ai kishte parë mollë të binin nga pemët më parë. Por atë ditë ai ishte në një gjendje meditative dhe filloi të mendojë. Pse ra ajo mollë? Duhet të jetë sepse toka kishte njëfarë ndikimi mbi të për ta tërhequr drejt vetes. Toka, duke qenë më e madhe se molla, do ta tërhiqte drejt vetes sapo ajo të shkëputej nga pema. Ai tha: “Nëse e marr atë mollë dhe e hedh sa më lart që të mundem, ajo bie përsëri në tokë.” Atëherë, nëse ishte ndikimi i tokës që e solli këtë distancë të vogël, kur unë ta hedh sa më lart që të mundem dhe ajo kthehet përsëri, kjo është dëshmi që ndikimi i tokës arrin kaq larg nga toka, dhe e mban atë gjë dhe e sjell përsëri. Nëse do të mund ta hidhja një milje lart dhe ajo të kthehej, atëherë do të ishte e qartë që ai ndikim arrinte një milje larg për ta sjellë atë sërish. Atëherë, ai tha, nëse kjo është e vërtetë, ai ndikim duhet të arrijë deri te hëna. Pyetja është: a arrin vërtet deri te hëna? Do të shkoj ta shoh. Ai shkoi në shtëpinë e tij dhe u ul atje, mori llogaritjet astronomike për orbitën e hënës në vendin e saj dhe punoi një seri të gjatë shifrash. Por ato nuk përputheshin. E provoi përsëri e përsëri, por nuk përputheshin; nuk mundi ta bënte që ai ndikim të arrinte deri te hëna.
TAM1897 D 52.1Ai e la mënjanë për rreth dhjetë vjet, nëse më kujtohet mirë, para se ta merrte përsëri në dorë. Një ditë u botua një llogaritje e re e orbitës së hënës, që korrigjonte disa pasaktësi në shifrat e mëparshme. Kur u botua, Newtoni tha: “Po pyes veten nëse kjo do të sigurojë atë që më duhet.” Ai mori shifrat, filloi punën dhe bëri një seri të gjatë llogarish që ti dhe unë, natyrisht, do të mbeteshim të habitur. Por më në fund ai mbërriti brenda dy ose tre shifrash nga fundi, dhe pa se do të përputhej. Ai u mahnit kaq shumë nga ky fakt i mrekullueshëm, saqë nuk mundi të përfundonte llogaritjet e tij. Stilolapsi i ra nga dora dhe ai u detyrua t’i kërkonte një miku ta përfundonte për të. Miku e bëri këtë dhe Sir Isaac Newton demonstroi një fakt shkencor, ose më saktë, një shkencë të re. Ajo quhet gravitet. Dhe që atëherë ai ka mbetur i pavdekshëm.
TAM1897 D 52.2Kjo ishte me të vërtetë një gjë e madhe. Megjithatë, kjo ishte në Bibël dy mijë e pesëqind vjet para se Sir Isaac Newton ta zbulonte në natyrë. Graviteti është thjesht balancimi i universit. Është ai parim, ajo ligj, siç do të thoshin shkencëtarët, me të cilin ruhet balanca e universit. Kjo do të thotë, çdo trup në univers ndikon çdo trup tjetër dhe balancohet me të. Jo vetëm çdo trup, por çdo grimcë materie në univers tërheq dhe ndikon çdo grimcë tjetër materie në univers.
TAM1897 D 52.3Në botën fizike, kjo është thjesht fakti përkatës i asaj që pamë në orën e Biblës këtë pasdite, në çështjen e jetës. Ne zbuluam se nuk mund të prekësh askënd apo asgjë pa u bërë e ditur në të gjithë universin. Një harabel nuk bie pa Atin tënd, dhe ai harabel nuk bie pa rënien e tij të ndjehet në të gjithë universin. Kjo është thjesht një fakt përkatës me atë.
TAM1897 D 52.4Ekziston edhe një fakt shpirtëror atje që korrespondon me këta të dy.
TAM1897 D 52.5Ku të shkoj nga Fryma jote? A ku të arratisem nga prania jote? Nëse ngjitem në qiell, ti je aty; nëse bëj shtratin tim në ferr, ja, ti je aty. Nëse marr krahët e mëngjesit dhe banoj në skajet më të largëta të detit, edhe atje dora jote do të më udhëheqë, dhe e djathta jote do të më mbajë. Psalmi 139:7-10.
TAM1897 D 52.6Kur ti dhe unë mendojmë një mendim të drejtë, a kuptohet ai diku tjetër? Ne mendojmë një mendim të gabuar. Çfarë është një mendim i gabuar? — Mëkati. Ku fillon mëkati, atëherë? — Në mendim. A kuptohet mëkati im diku tjetër në univers përveç meje? Kush e dallon atë? — Perëndia, me anë të Frymës së Tij. O, atëherë, a ka një fakt shpirtëror në universin tonë që nuk dallohet? Nuk ndjehet? Apo një mendim, qoftë për të mirë apo për të keq, që nuk ndjehet? A nuk e shihni atëherë gravitetin si një shkencë? Sir Isaac Newton zbuloi një të vërtetë në univers që i përgjigjet të vërtetave të tjera të universit.
TAM1897 D 52.7Ligji që zbuloi Newton, siç kam thënë, është ai me të cilin ruhet ekuilibri i universit. Tani do të lexoj Shkrimin që tregon se kjo ishte e njohur dy mijë e pesëqind vjet para se Newton ta zbulonte. Isaia 40:12:—
TAM1897 D 52.8Kush ka matur ujërat në gropën e dorës së tij, dhe ka matur qiellin me shtrirjen e dorës, dhe ka përmbledhur pluhurin e dheut në një masë, dhe ka peshuar malet në peshore, dhe kodrat në balancë?
TAM1897 D 52.9Kur u vendosën malet dhe kodrat, ato u balancuan me njëra-tjetrën. A e vendosi Perëndia kështu që balanca e tyre të ruhej? Cili është emri shkencor i ligjit me të cilin ruhet balanca e gjërave? — Gravitet. Atëherë, për çfarë foli Isaia? — Për gravitetin. Sigurisht që po.
TAM1897 D 52.10Një shkencëtar ilustron këtë fakt me lulen e vogël të quajtur luleborë. Mendoni për dy lloje lulesh që riprodhohen vetë nga farat. Njëra është lule e drejtë, tjetra lule e varur. Keni vënë re te lulet shtylla të vogla që qëndrojnë rreth një shtylle qendrore. Tani, te një lule drejtë që riprodhohet nga farë, kjo bosht qendror është gjithmonë më i shkurtër se ato përreth. Nëse është një lule e varur, boshti qendror është më i gjatë se ata përreth. Arsyeja e kësaj është se pluhuri i lules — poleni — që ndodhet mbi ata përreth duhet të bjerë mbi atë qendror, përndryshe nuk mund të ketë riprodhim të lules.
TAM1897 D 52.11Tani, te një lule e drejtë që shumëfishohet nga farat, ky fije qendror duhet të jetë më i shkurtër se të tjerët, në mënyrë që pluhuri i të tjerëve të bjerë mbi të. Po të ishte më i gjatë, do të shihje që pluhuri do të binte më poshtë dhe do ta humbiste, dhe kështu nuk do të formohej asnjë farë. Nëse është një lule e varur, dhe ky fije është më i shkurtër se të tjerët, pluhuri do të bjerë larg dhe përsëri nuk mund të formohet asnjë farë. Pra, në çdo lule të drejtë që riprodhohet nga farat, spindli qendror është më i shkurtër se ata përreth. Në çdo lule të varur që riprodhohet nga farat, ai qendror është më i gjatë.
TAM1897 D 53.1Lulebora riprodhohet nga farë. Dhe megjithëse është një lule e drejtë, shtylla qendrore është më e gjatë se ato përreth. Si mund të ndodhë kjo? Do ta them përsëri që ta kuptoni më qartë: Lulebora është një lule e drejtë, në kuptimin e mirëfilltë, dhe riprodhohet nga farë. Shtylla qendrore, pra, duhet të ishte më e shkurtër se të tjerat. Por ajo është më e gjatë. Si, pra, mund të riprodhohet nga farë? Zoti ka kujdesur për këtë. Ai e ka vendosur kështu që, megjithëse është një lule e drejtë, ajo të përkulet dhe të varet. Prandaj boshti qendror është bërë më i gjatë se të tjerët, në këtë lule të drejtë. Ajo rritet dhe qëndron drejt derisa të lulëzojë dhe të jetë e pjekur dhe gati për riprodhim. Pikërisht atëherë ajo përkul kokën, dhe kur poleni ka rënë në vendin e vet, lule e vogël ngrihet përsëri dhe qëndron.
TAM1897 D 53.2Tani, kjo është e bukur në vetvete; por këtu hyn ilustrimi i ligjit të gravitetit. Ky shkencëtar më thotë se ajo që bën që lulja të varet, të përkulet, është tërheqja e tokës. Kjo është e saktë. Çfarë bën që një mollë të bjerë? — Pesha. Por pesha është thjesht gravitet — nga latinishtja gravus, që do të thotë peshë. Çfarë bën që ajo lule që qëndron të përkulet? — Pesha e tokës. Por pse pesha e tokës nuk bën që ajo lule ta ulë kokën më herët? — Ah, kur Perëndia krijoi atë lule të vogël, ai e balancoi tokën, madje e balancoi universin, sipas nevojave të saj. Kur Perëndia krijoi atë luleborë modeste, ai mbajti universin në ekuilibër dhe e përshtati sipas nevojës së asaj luleje të vogël! Dhe nëse Perëndia kujdeset për atë lule të vogël, a nuk do të kujdeset edhe më shumë për ju, o ju me besim të vogël?
TAM1897 D 53.3Tani ky shkencëtar më thotë se sikur toka — dhe natyrisht universi — të ishte krijuar edhe vetëm një paund, apo një uncë më e rëndë se sa është, do ta kishte bërë luleborën të përkulej para kohës së duhur; sepse, duke qenë më e rëndë, do të kishte pasur më shumë ndikim mbi të. Dhe në atë rast, lulebora e parë do të kishte qenë e fundit. Por që ajo luleborë e vogël të jetojë dhe të gëzojë njerëzimin deri në fund të botës, Perëndia e rregulloi universin saktësisht sipas nevojave të asaj lule, në mënyrë që kur të vijë koha e saktë e nevojës së saj, pesha të jetë pikërisht e mjaftueshme për ta tërhequr atë poshtë. Pastaj, ndërsa varet, që të ndodhë riprodhimi, një forcë tjetër vjen nga rrënjët, dhe kërcelli bëhet pak më i fortë, dhe lulja mposht gravitetin, dhe qëndron si më parë.
TAM1897 D 53.4Kush ka matur ujërat në gropën e dorës së tij, dhe ka matur qiellin me shtrirjen e dorës, dhe ka përmbledhur pluhurin e dheut në një masë, dhe ka peshuar malet në peshore, dhe kodrat në balancë?
TAM1897 D 53.5Kush vendosi ekuilibrin e universit? — Perëndia. Isaia e deklaroi këtë gati dy mijë e pesëqind vjet para se Sir Isaac Newton ta zbulonte. A nuk ishte një fakt shkencor kur Isaia e shkroi? — Po. A nuk ishte regjistruar për të gjitha ato shekuj? — Po. A nuk ishte një e vërtetë shkencore gjatë gjithë kohës? — Po. A u bë më shumë një e vërtetë shkencore kur e zbuloi Newtoni? — Jo; shkencëtarët mësuan diçka që nuk e dinin më parë, por ajo kishte qëndruar aty në Bibël gjatë gjithë kohës.
TAM1897 D 53.6Mendoni për këto gjëra. Perëndia dëshiron që ta bëjmë. Ai dëshiron që ti dhe unë të shohim se shpëtimi, Fjala që na ka dhënë, dhe për të cilën ai i thërret mendimet tona më të larta, nuk është ndonjë çështje e vogël dhe e ngushtë anësore; por gjëja më e madhe që bota mund të njohë ndonjëherë. Është gjëja më e madhe që shkenca e botës mund të njohë ndonjëherë. Është shkenca kryesore që bota mund të njohë ndonjëherë.
TAM1897 D 53.7Megjithatë, ne nuk duhet ta studiojmë atë për të qenë shkencorë. Ne duhet ta studiojmë atë për t’u shpëtuar; dhe të shpëtohesh është shkencore.