Adventist Pioneer
Library
aplib.orgLibrary
12 / 12Predikime të vitit 1897

Jashtë Babilonisë dhe Egjiptit

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 Q1 45.8Predikimi i mbajtur të hënën në mbrëmje, më 15 mars 1897 Botuar në Buletinin e Konferencës së Përgjithshme, Tremujori i Parë, 1897, Vëll. 2, Nr. 1, fq. 45-54.

TAM1897 Q1 45.9Në mësimin tonë mbrëmë arritëm në një pikë të historisë së Judës, ku problemet nga Asiria po mbulonin vendin si një përmbytje. Ata dëshironin t’i shpëtonin asaj, dhe Zoti po i thërriste që ta kërkonin me gjithë zemër, që ai t’i çlironte. Ata po përpiqeshin, përmes bashkëpunimit, aleancës dhe lidhjeve me Egjiptin, t’i çlironin vetveten.

TAM1897 Q1 45.10Kështu vazhdoi derisa arritën në një pikë në jetën e Ezekias, ku çdo ndihmë nga Egjipti u ndërpre plotësisht, jo sepse ai e dëshironte kështu, por sepse ishte kështu. Mbreti i Asirisë kishte kaluar midis Jeruzalemit dhe Detit Mesdhe dhe ishte vendosur midis ushtrive të Egjiptit dhe Jeruzalemit, në mënyrë që të pengonte forcat e Judës dhe forcat e Egjiptit të bashkoheshin. Atëherë ai mund të mundte secilën prej tyre veç e veç.

TAM1897 Q1 45.11Herën e parë që Senakeribi u afrua kundër Jeruzalemit, ai bëri të njëjtën gjë, dhe Ezekia gaboi aq shumë sa është shkruar në Shkrimet se ai doli te mbreti i Asirisë dhe i tha: “Kam mëkatuar; kthehu mbrapsht nga unë: atë që të vendosësh mbi mua, do ta mbaj.” Dhe mbreti i Asirisë i vuri atij tridhjetë talenta ari dhe treqind talenta argjendi, dhe Ezekia u detyrua të plaçkitë shtëpinë e Perëndisë për të paguar taksën.

TAM1897 Q1 45.12Shkaku i kësaj vështirësie ishte se populli i Ekronit ishte rebeluar kundër asirianëve; por mbreti i Ekronit ishte besnik ndaj mbretit të Asirisë dhe nuk u bashkua me popullin në kryengritjen e tyre. Atëherë populli e mori me forcë si të burgosur në Jeruzalem dhe e dorëzoi tek Ezekia për ta mbajtur të sigurt. Dhe Ezekia e pranoi. Ezekia e simpatizonte aq shumë rebelimin e tyre kundër mbretit të Asirisë, saqë ishte i gatshëm të merrte pjesë deri diku në të.

TAM1897 Q1 45.13Mbreti i Asirisë u ngjit dhe mori nën kontroll Ekronin. Pastaj ai u nis për në Jeruzalem për të marrë mbretin e Ekronit dhe për ta vendosur përsëri në fronin e tij në Ekron. Ezekia forcoi qytetin, ndërtoi mure mbrojtëse dhe të gjitha mbrojtjet që duhej të bëheshin; por kjo nuk mjaftoi, nuk i shpëtoi ata; sepse Perëndia nuk mund t’i shpëtonte në atë mënyrë. Do të lexoj rrëfimin e Senakeribit për atë fushatë, si dhe rrëfimin e Biblës. Këto dy rrëfime janë të ndërthurura në “Perandoritë e Biblës”, faqe 322, dhe në tre faqet që vijojnë. Filloj të lexoj me paragrafin 15. Senakeribi tregon se si populli i Ekronit kishte kryengritur, dhe mbretin e tyre e kishin marrë dhe e kishin bërë të burgosur. Ai thotë:—

TAM1897 Q1 46.1Kryepriftërinjtë, fisnikët dhe populli i Ekronit, të cilët Padiahun, mbretin e tyre (që mbante besimin dhe adhurimin e Asirisë), e kishin vënë në pranga hekuri; dhe te Ezekia, mbreti i Judës, ia kishin dorëzuar; dhe ndaj perëndisë kishin vepruar me armiqësi; këta njerëz tani ishin të tmerruar në zemrat e tyre.

TAM1897 Q1 46.2Dhe ai mori nën zotërim qytetin, dhe vazhdon të thotë: “Ezekia, mbreti i Judës, nuk iu nënshtrua zgjedhës sime.” Pastaj Bibla thotë: Prandaj “Senakeribi, mbreti i Asirisë, u ngjit kundër të gjitha qyteteve të rrethuara me mure të Judës dhe i mori.” Pastaj Senakeribi thotë:—

TAM1897 Q1 46.3Katërdhjetë e gjashtë nga ato qytete, fortesa të forta, dhe qytetet e territorit të tyre që ishin pa numër, me makina lufte, i rrethova, i pushtova, i plaçkita dhe i numërova si plaçkitje.... Dyqind mijë e njëqind e pesëdhjetë njerëz, të vegjël e të mëdhenj, burra e gra, kuaj, pela, gomarë, deve, qe dhe dele pa numër, nga mesi i tyre i mora dhe i shpërndava si plaçkitje.

TAM1897 Q1 46.4Atëherë Bibla thotë:—

TAM1897 Q1 46.5Dhe kur Ezekia pa se Senakeribi kishte ardhur dhe kishte vendosur të luftonte kundër Jeruzalemit, u këshillua me princat e tij dhe me njerëzit e tij të fuqishëm për të bllokuar ujërat e burimeve që ishin jashtë qytetit; dhe ata i ndihmuan. Kështu u mblodh një popull i madh, u mbyllën të gjitha burimet dhe përroi që rridhte në mes të vendit, duke thënë: “Pse të vijnë mbretërit e Asirisë dhe të gjejnë ujë të shumtë?” Gjithashtu ai u forcua, rindërtoi të gjithë murin e prishur, e ngriti deri te kullat, dhe ndërtoi një mur tjetër jashtë, dhe riparoi Millo-n në qytetin e Davidit, dhe bëri shigjeta dhe mburoja në shumicë.

TAM1897 Q1 46.6Tani Senakeribi thotë:—

TAM1897 Q1 46.7Ai [Ezekia] vetë, si një zog në kafaz, brenda Jeruzalemit, qytetit të tij mbretëror, e mbylla: kundër tij ndërtova kulla rrethimi (sepse ai kishte dhënë urdhër të rinovoheshin muret mbrojtëse të portës së madhe të qytetit të tij).

TAM1897 Q1 46.8Dhe tani Bibla thotë:—

TAM1897 Q1 46.9Dhe ai caktoi kapitenë lufte mbi popullin, dhe i mblodhi të gjithë te rruga e portës së qytetit, dhe u foli atyre fjalë ngushëlluese, duke thënë: “Forcohuni dhe kini guxim, mos kini frikë as mos u dëshpëroni për mbretin e Asirisë, as për gjithë turmën që është me të; sepse më shumë janë me ne sesa me të: me të është një krah mishi; por me ne është Zoti, Perëndia ynë, që të na ndihmojë dhe të luftojë betejat tona. Dhe populli u forcua me fjalët e Ezekias, mbretit të Judës.

TAM1897 Q1 46.10Të gjitha këto ishin të vërteta, sikur ai të kishte qenë i pafajshëm në këtë çështje; por me Padiahun, mbretin e Ekronit, që në atë çast ishte në burg në Jeruzalem, Zoti nuk mundi t’i jepte miratimin e vet Ezekias për veprimet që ai kishte ndërmarrë duke mbrojtur qytetin. Për pasojë, Senakeribi thotë:—

TAM1897 Q1 46.11Vetë Ezekia u mposht nga frika e turpit të madhështisë sime; dhe Urbi, ushtarët e tij dhe ushtarët e tjerë që ai kishte sjellë në Jeruzalem, qytetin e tij mbretëror.

TAM1897 Q1 46.12Atëherë Bibla thotë:—

TAM1897 Q1 46.13Dhe mbreti i Asirisë i caktoi Ezekias, mbretit të Judës, treqind talenta argjendi dhe tridhjetë talenta ari. Dhe Ezekia ia dha të gjithë argjendin që u gjet në shtëpinë e Zotit dhe në thesaret e pallatit mbretëror. Në atë kohë Ezekia hoqi arin nga dyert e tempullit të Zotit dhe nga shtyllat që mbreti i Judës, Ezekia, i kishte veshur me ar, dhe ia dha mbretit të Asirisë.

TAM1897 Q1 46.14Dhe për këtë Senakeribi thotë:—

TAM1897 Q1 46.15Mbi tributën e mëparshme, të paguar çdo vit, unë shtova tributën e aleancës së zotërisë sime dhe ia ngarkova atij.... Punëtorët, ushtarët dhe ndërtuesit, të cilët ai i kishte mbledhur brenda Jeruzalemit, qytetit të tij mbretëror, për fortifikimin e tij, tani bartnin tributë. Me tridhjetë talenta ari, tetëqind talenta argjendi; pëlhura të endura, skarlate, të qëndisura; gurë të çmuar me madhësi të madhe; divane fildishi, frone të lëvizshme fildishi, lëkura bualli, dru dan, dru ku, një thesar të madh të çdo lloji; dhe vajzat e tij, eunukët e pallatit të tij, muzikantët meshkuj dhe muzikantet femra; në Ninive, qytetin tim mbretëror, pas meje i dërgoi. Dhe për të paguar tribut dhe për t’i bërë nderime, ai dërgoi të dërguarin e tij. Qytetet e tij që plaçkita, i shkëputa nga mbretëria e tij, dhe ia dhashë Mitintiut, mbretit të Ashdodit, Padiahut, mbretit të Ekronit, dhe Zilli-Belit, mbretit të Gazës. E zvogëlova mbretërinë e tij.

TAM1897 Q1 46.16Kjo është e gjithë historia e atij vargu në Shkrime ku thuhet se Ezekia dërgoi te mbreti i Asirisë dhe tha: “Kam mëkatuar; largohu prej meje: atë që të vendosësh mbi mua, do ta mbaj.”

TAM1897 Q1 46.17Disa kohë pas kësaj, Ezekia dërgoi ambasadorë në Egjipt, dhe Egjipti lidhi aleancë me Ezekian dhe dërgoi një ushtri. Senakeribi e dëgjoi këtë në kohë për të vendosur ushtrinë e tij midis Egjiptit dhe Jeruzalemit. Pastaj ai dërgoi së pari një thirrje në Jeruzalem drejtuar Ezekias që të dorëzohej, dhe të priste derisa ai të kthehej nga Egjipti, dhe ai do të vinte dhe do t’i merrte të gjithë robër në një vend si i tyre, që do të ishte po aq i mirë sa i tyre. Por Ezekia u tha atyre të mos përgjigjeshin fare, dhe njeriu u kthye në Lakis, dhe pa që mbreti ishte nisur për në Libna, dhe aty i raportuan atij.

TAM1897 Q1 46.18Atëherë Senakeribi dëgjoi se ushtritë e Egjiptit po afroheshin, dhe dërgoi përsëri një letër në Jeruzalem, duke shpjeguar çfarë mund të bënte ai dhe çfarë nuk mund të bënte Zoti; dhe se Ezekia nuk duhej të mbështetej te Zoti, sepse Zoti nuk mund t’i shpëtonte nga duart e tij; dhe se kur të kishte mbaruar me mbretin e Egjiptit, ai do të ngjitej, dhe Jeruzalemi do të duhej të përballej me pasojat.

TAM1897 Q1 46.19Në atë kohë, Ezekia kishte mësuar të besonte në Zotin; sepse nuk kishte askënd tjetër në të cilin të besonte. Më në fund u detyrua të besonte në Zotin. Prandaj ai shkoi në tempull, vendosi atë letrën e Senakeribit para Zotit dhe i tha Zotit: “Ja ku është tani; ne nuk mund të bëjmë asgjë. Zot, merre përsipër ti çështjen tonë. Dhe Zoti e bëri kështu. Atë natë ushtritë e Senakeribit u vranë, dhe ai u kthye në Ninive. Kështu që në fund, përmes të gjithë këtyre kohërave të vështira, këtyre të këqijave që ishin mbi ta, dhe që i kishin mbyllur kaq plotësisht saqë nuk mund të merrnin asnjë ndihmë nga Egjipti e as nga ndonjë vend tjetër, ata u sollën aty ku Zoti i donte që në fillim—aty ku ai mund t’i shpëtonte.

TAM1897 Q1 47.1Po të ishin mbështetur vetëm te Zoti gjatë gjithë kohës, ashtu siç bënë atëherë, Zoti do të kishte bërë gjatë gjithë kohës atë që bëri për ta atëherë. Asnjëherë nuk do të ishin vënë nën sundimin e Asirisë, as nuk do të kishin pasur asgjë për të bërë me Egjiptin. Asnjëherë nuk do të ishin plaçkitur dhe çuar robër. Do të ishin qëndruar si populli i Zotit dhe mbretëria e tij përgjithmonë, duke banuar vetëm, pa u numëruar ndër kombet.

TAM1897 Q1 47.2Nuk kam nevojë të ndjek historinë e Judës në detaje. Është historia e dhjetë fiseve përsëri. Do të ishte vetëm për të përsëritur historinë që vërejtëm mbrëmë, derisa të arrijmë në vendin ku Zoti dërgoi profetin e tij te Sedekia, mbreti i fundit, dhe tha: “Hiq diademën dhe hiq kurorën: kjo nuk do të mbetet më e njëjtë: ngre të ulëtin dhe ul të lartin. Do ta përmbys, do ta përmbys, do ta përmbys; dhe nuk do të ketë më, derisa të vijë ai që ka të drejtë; dhe unë do t’ia jap atij.”

TAM1897 Q1 47.3Pak më vonë pas kësaj, të gjithë populli u mor rob në Babiloni,—përveç më të varfërve të vendit që nuk kishin asgjë. Ata u lanë në vend, që ta zotëronin sipas dëshirës së tyre. Kështu, në atë kohë ishte një përfitim të ishe i varfër dhe të mos kishe asgjë; dhe kjo u shkrua për kuptimin e të gjithë njerëzve që jetojnë tani mbi dhe. Nuk është një bekim të jesh i pasur dhe të zotërosh prona të mëdha tani. Dhe së shpejti do të vijnë ditët kur të varfrit dhe ata që nuk kanë asgjë do të jenë në gjendjen më të mirë në këtë botë. Kështu ishte kur Jeruzalemi u shkatërrua në atë ditë, dhe ata u morën robër në Babiloni ose u vranë.

TAM1897 Q1 47.4Në atë kohë ata që nuk kishin asgjë mund të kishin shtëpi kudo në vend; sepse kishin tërë vendin për vete. Të gjithë të tjerët u morën robër. Dhe kështu do të ndodhë përsëri. Ata që i ngjiten pas pasurive të kësaj bote, ata që duan të jenë të pasur, do të merren robër nga pasuritë e tyre, dhe do të humbasin bashkë me gjithë botën. Atëherë ata që janë të varfër në pasuritë e kësaj bote, dhe nuk kanë asgjë, sepse kanë vënë gjithçka në çështjen e Perëndisë,—ata do të banojnë në tokën e Zotit, kur të gjithë ata që banojnë në tokën e dheut të merren robër dhe e gjithë toka të shkatërrohet.

TAM1897 Q1 47.5Ky rrëfim i apostazisë së Izraelit dhe shkatërrimit të tyre nuk është shkruar kot. Osea dhe profecitë që u përmendën mbrëmë nuk janë shkruar kot. Kapitulli i tetë i Isaia-s nuk është shkruar kot. Këto fjalë janë shkruar për ne, dhe ne duhet t’u kushtojmë vëmendje në ditët tona.

TAM1897 Q1 47.6Tani arrijmë në ditët e fundit të Judës. Lexoni librat e Jeremisë dhe Ezekielit. Ato janë e vërteta e tanishme për Adventistët e Ditës së Shtatë, po aq sa edhe libri i Zbulesës. Jeremia dhe Ezekieli janë shkruar për ne, mbi të cilët ka ardhur fundi i botës, sepse këto libra u shkruan në ditët kur erdhi fundi i Judës; dhe shkatërrimi i Jeruzalemit, dhe kohët që e shoqëruan, janë thjesht të regjistruara për t’u treguar të gjithë popullit të botës kohët kur fundi i botës dhe shkatërrimi i saj janë afër, dhe për t’i paralajmëruar ata për ngjarjet që do ta shoqërojnë, dhe për vështirësitë që do ta përcjellin.

TAM1897 Q1 47.7Izraeli zgjodhi një mbret kundër protestës së Zotit. Kur u ndanë, dhjetë fiset arritën në pikën ku u detyruan të thoshin: “Ne nuk kemi mbret”; dhe Zoti tha: “Unë do të jem mbreti juaj”. Përsëri ata thanë: “Jo; ne duhet të kemi një mbret”. Dhe ata patën një tjetër, dhe ai ishte i fundit. Atëherë ata nuk patën më as mbret as mbretëri; por u morën robër dhe u humbën përgjithmonë, sepse nuk deshën Zotin për mbretin e tyre.

TAM1897 Q1 47.8Juda qëndroi edhe pak, dhe pastaj erdhi ajo që lexuam pak më parë,—“Hiq diademën, dhe hiq kurorën,” Juda nuk mund të ketë më mbret. Ajo detyrohet të thotë, Ne nuk kemi mbret. Ajo do të shkojë në robëri në Babiloni. Populli dhe fiset si të tillë nuk patën më mbretër derisa erdhi Mbreti i tyre i vërtetë, i cili ka të drejtën të sundojë dhe të qeverisë; dhe madje edhe atëherë ata ishin kaq të vendosur, kaq të mbushur me të njëjtin frymë që refuzoi Perëndinë në ditët e Saulit, saqë nuk donin që Zoti t’i sundonte; ata e refuzuan atë dhe zgjodhën një mbret të kësaj bote—“Nuk kemi mbret tjetër veç Cezarit.”

TAM1897 Q1 47.9Është e njëjta histori. Kur ata e refuzuan Perëndinë, e bënë këtë kundër protestës së tij, dhe zgjodhën një mbret me emrin Saul. Zoti pa në këtë refuzimin e tyre të Jezusit, mbretit të tyre, dhe zgjedhjen e Cezarit dhe Barabashit. Refuzimi i tyre i Krishtit dhe zgjedhja e Cezarit ishte vetëm logjika e pashmangshme e refuzimit të tyre të Perëndisë dhe zgjedhjes së Saulit. Kur ata e refuzuan atë dhe zgjodhën Saulun, Zoti e dinte që ata do ta refuzonin dhe do të zgjidhnin Cezarin. Dhe hapi i fundit ishte në të parin.

TAM1897 Q1 47.10Prandaj Zoti tha: “Samuel, ata nuk po të refuzojnë ty, por po më refuzojnë mua që të mos sundoj mbi ta”; dhe kjo ka kuptim për Adventistët e Ditës së Shtatë. Perëndia dëshiron të jetë Sundimtari i popullit të tij, dëshiron të jetë Mbreti i popullit të tij. A do të jetë ai i tillë? A do të mjaftojë mbretëria e tij? A do të mjaftojë qeverisja e tij për popullin e tij? Kjo është pyetja tani, ashtu si ishte pyetja atëherë. Ajo nuk mjaftoi për ta atëherë; sepse ata nuk iu bindën atij me gjithë zemër. Ata ranë në formalizëm dhe u bënë kaq të ngjashëm me botën, saqë ranë në idhujtarinë e botës. Duhej të kishin një mbret, si paganët e tjerë. Dhe është e njëjta histori edhe sot. Nëse Perëndia nuk është një sundimtar i mjaftueshëm për Adventistët e Ditës së Shtatë, është sepse ata nuk besojnë tek ai me gjithë zemër. Është sepse ata janë aq shumë si paganët, sa duhet të kenë një qeveri pagane dhe fuqi pagane për t’u mbrojtur nga vetja e tyre, dhe për t’u sunduar vetë. O, le të dëgjojnë Adventistët e Ditës së Shtatë sot fjalën e Zotit: Unë do të jem Mbreti yt.

TAM1897 Q1 48.1Juda, siç thashë pak më parë, u mor rob në Babiloni, dhe disa nga më të varfrit mbetën në vend. Atje duhej të qëndronin. Por ata shkuan vullnetarisht në Egjipt. Përsëri kundër protestës së Zotit, ata shkuan në Egjipt. Kështu, të gjithë populli i Zotit u shpërndanë ndër paganë, në Babiloni dhe në Egjipt. Dhe kështu, që atëherë, të gjitha Shkrimet flasin për popullin e tij që do të nxirrej nga Babilonia dhe nga Egjipti; dhe kështu është edhe sot.

TAM1897 Q1 48.2Sot, fjala është: “Dilni prej saj, o populli im, që të mos bëheni pjesëmarrës në mëkatet e saj dhe të mos merrni nga plagët e saj.” Kjo është Babilonia. Dhe në kapitullin e njëmbëdhjetë të librit të Zbulesës, flitet për atë që “në mënyrë shpirtërore quhet Egjipt”; dhe ata që marrin fitore mbi bishën, mbi imazhin e saj, mbi shenjën dhe mbi numrin e emrit të saj “këndojnë këngën e Moisiut” — jo diçka të ngjashme me të — por “këngën e Moisiut, shërbëtorit të Perëndisë.” Cila ishte kënga e Moisiut?—Kënga e çlirimit nga Egjipti. Atëherë, kur ata që marrin fitoren mbi bishën, mbi imazhin e saj, mbi shenjën e saj dhe mbi numrin e emrit të saj këndojnë këngën e Moisiut, është sepse ata janë çliruar nga Egjipti. Sepse, sot, dhe deri në fund të botës, “Nga Egjipti e thirra birin tim.” Sot ekziston një Babiloni dhe një Egjipt. Sot ka njerëz të Perëndisë në Babiloni dhe në Egjipt. Dhe sot Zoti thërret: “Dilni prej saj, populli im”; dhe: “Nga Egjipti e thirra të birin tim.”

TAM1897 Q1 48.3Shikoni përsëri: Ku ishte Nimrodi?—Ai ishte në Babiloni dhe sundonte mbretërinë e Babilonit. Ku ishte Abrahami?—Ai ishte në vendin që sundonte mbretëria e themeluar nga Nimrodi. Por Perëndia e thirri atë jashtë asaj vendi. Ai vend ishte Babiloni, si shpirtërisht, ashtu edhe fizikisht. Dhe më tepër se kaq: Nimrodi ishte biri i Kushit, dhe Kushi ishte biri i Hamit, dhe Egjipti është toka e Hamit. Kështu që në Nimrod kishte si Egjiptin ashtu edhe Babilonin. Dhe kur Perëndia e thirri Abrahamin, e thirri të dilte si nga Egjipti ashtu edhe nga Babiloni. Dhe “nëse jeni të Krishtit, atëherë jeni pasardhës të Abrahamit, dhe trashëgimtarë sipas premtimit.” Dhe ju jeni thirrur të dilni si nga Egjipti ashtu edhe nga Babiloni.

TAM1897 Q1 48.4O, të merremi të gjithë me studimin e Biblës dhe ta lexojmë ashtu siç thotë, për kuptimet shpirtërore që përmban. Atëherë e gjithë Bibla, nga vargu i parë e deri te i fundit, do të jetë një gjë e gjallë dhe e ndritshme për secilin prej nesh.

TAM1897 Q1 48.5Më pas gjetëm Izraelin në Egjipt, dhe Zoti i thirri përsëri jashtë Egjiptit. Atëherë ata e refuzuan Zotin, dhe përfundimi ishte që shkuan në robëri në Babiloni, dhe përsëri shkuan në Egjipt. Dhe kur erdhi Jezusi, ata e refuzuan atë, dhe zgjodhën Cezarin. Pastaj erdhi kisha kristiane, dhe aty ishte apostazia e kishës që krijoi një Babiloni tjetër, dhe Perëndia thirri njerëzit jashtë asaj Babilonie. Në kohën e Reformacionit, Ai i thirri të dilnin nga ajo Babiloni. Pastaj erdhi Protestantizmi, Krishterimi i reformuar, i cili apostatizon, dhe tani krijon një imazh të bishës, që sjell përsëri Babilonin, nënën dhe bijat, të bashkuara me qeveritë e botës. Dhe ende Perëndia thërret: Dilni nga Babiloni, “Dilni prej saj, populli im.”

TAM1897 Q1 48.6Filozofia që shkaktoi apostazinë në kishën kristiane; mësimi i rremë, pagan, që ishte sjellë në shkollat kristiane dhe që shkaktoi apostazinë, erdhi nga Egjipti. Kjo filozofi egjiptiane prishte shkollat kristiane, shkaktoi apostazinë dhe ndërtoi Kishën e Romës, e cila sot është si Babiloni ashtu edhe Egjipti. Dhe kështu, në të vërtetën e gjallë të tanishme, Zoti po i thërret popullin e tij jashtë si nga Babiloni ashtu edhe nga Egjipti.

TAM1897 Q1 48.7Por Zoti dëshiron gjithçka. Ai dëshiron të sundojë mbi gjithçka. Ai dëshiron që mbretëria e tij të jetë mbi gjithçka. Ai dëshiron që kështu të jetë në kishë; ai dëshiron që kështu të jetë në shkollë; ai dëshiron që kështu të jetë në institucionet botuese; ai dëshiron që kështu të jetë kudo, ku përmendet emri i tij. A do t’ia lejoni që të jetë kështu?

TAM1897 Q1 48.8Nëse është kështu, ju, secili për vete, duhet të filloni duke i lejuar Zotit të zërë të gjithë vendin në zemrën tuaj. Lejoni që ai Mbret të sundojë atje në mbretërinë e tij, në mbretërinë e tij të Frymës. Kjo mbretëri dhe sundim duhet të jenë kaq të plota dhe absolute, saqë ju të mos njihni asnjë mbret, asnjë sundimtar, përveç Perëndisë, dhe asnjë ligj, përveç atij të Perëndisë.

TAM1897 Q1 48.9Atëherë, dhe vetëm atëherë, do të çlirohemi nga Egjipti dhe Babilonia. Dhe atëherë, pasi të jemi çliruar kështu nga Egjipti dhe Babilonia, mund të thuhet me të vërtetë, dhe Zoti do t’ua thotë të gjitha universit: “Ja ku janë ata që ruajnë urdhërimet e Perëndisë dhe besimin e Jezusit,”—jo ata që u përpoqën më së miri,—por do të jetë certifikata e Perëndisë para universit, që tregon një popull në tokë që ruan urdhërimet e Perëndisë dhe besimin e Jezusit. Ajo kohë është afër, dhe Perëndia po thërret një popull nga Babilonia dhe nga Egjipti që kjo të bëhet, dhe që ai të vërtetojë: “Ja një popull që do të më lejojë t’i sundoj, dhe që nuk ka nevojë për sundimtar tjetër, për ligj tjetër, dhe për qeveri tjetër përveç asaj të Perëndisë.”

TAM1897 Q1 48.10Tani hidhni një tjetër vështrim atij. Perëndia e nisi njeriun me të parën nga të gjitha urdhërimet të pranishme me të dhe duke jetuar në të: “Duaj Zotin, Perëndinë tënd, me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd, me gjithë mendjen tënde dhe me gjithë fuqinë tënde.” Njeriu ndoqi një rrugë tjetër, i dëgjoi fjalët e një tjetri dhe kështu humbi gjithçka. Perëndia e ngriti përsëri në këmbë dhe i dha përsëri privilegjin e dashurisë së Perëndisë me gjithë zemrën, shpirtin, mendjen dhe fuqinë e tij. Brenda pak kohe, pasardhësit e tij u larguan aq shumë nga Perëndia, sa Zoti nuk mund të kishte fare vend në jetën e tyre, dhe njerëzit duhej të fshiheshin nga toka me një përmbytje. Ishin vetëm tetë shpirtëra që ishin të gatshëm ta kishin Zotin në jetën e tyre.

TAM1897 Q1 49.1Zoti rifilloi punën e tij në tokë me tetë persona. Për ta, i pari nga të gjitha urdhërimet ishte: “Duaj Zotin, Perëndinë tënd, me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd, me gjithë mendjen tënde dhe me gjithë fuqinë tënde.” Por ata u larguan nga kjo, patën perëndi të tjerë, dhe nga idhujtaria kaluan në monarki. U organizua një shtet—shteti i parë në botë. Ai ishte fruti i apostazisë.

TAM1897 Q1 49.2Nga ai shtet i lig, Perëndia thirri përsëri popullin e tij dhe nisi një racë të re qeniesh. Perëndia e thirri Abrahamin nga ajo tokë, nga fisi i tij dhe nga shtëpia e babait të tij, në një vend që do t’i tregonte. Dhe nuk i dha as vend ku të vendoste këmbën në tokë; por premtoi se do t’ua jepte atij dhe pasardhësve të tij, ndërkohë që ai ende nuk kishte fëmijë. Kështu Perëndia e thirri atë nga ajo tokë ku ai banonte, dhe nuk i dha një vend në botë. Prandaj Abrahami, miku i Perëndisë, kisha e Perëndisë, mbeti pa asnjë vend në këtë botë, dhe “nëse jeni të Krishtit, atëherë jeni pasardhës të Abrahamit dhe trashëgimtarë sipas premtimit.”

TAM1897 Q1 49.3Ne duhet të ecim në gjurmët e besimit të atit tonë Abrahamit, të cilin e kishte ndërsa ishte ende i parrethprerë. A jeni pa vend në këtë botë? Zoti ju thërret të dilni nga vendi juaj, në vendin që ai ju tregon. Është vendi qiellor. A do ta pranoni?

TAM1897 Q1 49.4Pasardhësit e Abrahamit shkuan në Egjipt, dhe Perëndia i ndau ata nga ajo vend. Moisiu ishte shembulli i madh në atë kohë. Ai ishte trashëgimtar i fronit. Por ai i ktheu shpinën atij dhe shkoi me Perëndinë; dhe ai duhej t’i kthente shpinën atij për të shkuar me Perëndinë.

TAM1897 Q1 49.5Perëndia i çliroi popullin e vet dhe u tha atyre: “Populli do të banojë i vetëm dhe nuk do të llogaritet ndër kombet.” Por ata u larguan nga Perëndia dhe i vunë vetes një mbret e një shtet si paganët përreth tyre; dhe çfarë ndodhi me të? A u solli atyre ndonjë të mirë? Zoti nuk i braktisi; por a u solli atyre ndonjë të mirë ajo gjë? Ishte një rrugë e pandërprerë në zbritje, poshtë e më poshtë, derisa u ndanë, dhe pastaj të dy u shuan; dhe që nga ajo ditë e deri më sot ata kanë qenë “endacakë ndër kombet”. Nuk janë llogaritur ndër kombet, edhe pse e kanë provuar.

TAM1897 Q1 49.6Kështu, kur erdhi Krishti, ai ngriti përsëri një familje shpirtërore. Por përsëri erdhi apostazia, dhe kisha devijoi në idhujtari dhe paganizëm, dhe themeloi një qeveri—kisha dhe shtet përsëri. Ishte papatia; dhe çfarë do të bëhet prej saj?—Ju e dini se ajo “do të shkojë në humbje.” Atëherë Perëndia ngriti përsëri një familje shpirtërore në Protestantizmin Kristian. Por edhe ai devijoi, iu bashkua nënës së kurvave dhe ngre imazhin e bishës,—një shtet në tokë që pretendon të jetë mbretëria e Perëndisë; dhe çfarë do të ndodhë me gjithë këtë?—Ju e dini se ai do të shkatërrohet me një shkatërrim të përjetshëm.

TAM1897 Q1 49.7Çfarë ndodhi me mbretërinë e Nimrodit?—U shkatërrua. Çfarë ndodhi me mbretërinë e Egjiptit?—U shkatërrua. Çfarë ndodhi me mbretërinë e Asirisë?—U shkatërrua. Çfarë ndodhi me mbretërinë e dhjetë fiseve?—U shkatërrua. Çfarë ndodhi me mbretërinë e Judës?—U shkatërrua. Çfarë ndodhi me mbretërinë e Babilonit?—U shkatërrua. Çfarë ndodhi me mbretërinë e Medo-Persisë?—U shkatërrua. Çfarë ndodhi me mbretërinë e Greqisë?—U shkatërrua. Çfarë ndodhi me mbretërinë e Romës?—U shkatërrua. Çfarë ndodhi me dhjetë mbretëritë që i pasuan?—Do të shkatërrohen. Çfarë ndodhi me papatinë që u ngrit mbi rrënojat e Romës?—Do të shkatërrohet. Çfarë do të ndodhë me mbretërinë që është bërë në imazhin e saj, në Shtetet e Bashkuara?—Ajo do të shkatërrohet.

TAM1897 Q1 49.8Zoti do të na tregojë se ai nuk dëshiron që populli i tij të jetë i lidhur me këto gjëra. A nuk është ky mësimi në të? A dëshiron ai që populli i tij t’i ngulë dashuritë e veta tek ajo që shuhet? Që nga Adami e deri më tani, Perëndia ka thirrur njerëzit t’i lejojnë atij të sundojë, që ai të jetë mbreti i tyre; që populli të dalë nga vendi i tij, nga fiset e tij, nga shtëpia e atit të tij, dhe të banojë i veçuar, dhe të mos numërohet ndër kombet. A do të gjejë ndonjëherë një popull që do t’i lejojë atij të veprojë sipas dëshirës së tij?

TAM1897 Q1 49.9(Zëra) Po.

TAM1897 Q1 49.10Po; ne dimë që ai do të ketë një popull të tillë, sepse fjala e Perëndisë kështu thotë. Por a do ta ketë ai atë popull midis atyre që tani pohojnë se janë populli i tij? Kjo është pyetja. A do të jeni një prej tyre? A do të jeni një prej tyre?—Ju thoni, Po. Atëherë, a do të dilni nga vendi juaj, nga farefisi juaj dhe nga shtëpia e babait tuaj? A do të banoni vetëm dhe të mos llogariteni ndër kombet? A do ta keni Perëndinë mbretin tuaj dhe asnjë mbret tjetër? A do ta keni qeverisjen e Perëndisë qeverisjen tuaj dhe nuk do t’ju duhet asnjë qeveri tjetër?

TAM1897 Q1 49.11Jo se do të rebeloheni kundër ndonjë qeverie tjetër; thjesht nuk keni nevojë për asnjë tjetër sepse keni qeverisjen më të mirë—qeverisjen që është e përsosur. Nëse ajo qeverisje është në jetën tuaj, nuk do t’ju duhet asnjë qeveri në tokë që t’ju qeverisë, dhe ata nuk do të kenë asnjë problem apo vështirësi me ju. Kjo është e gjithë ajo që Zoti po kërkon. A do t’ia lejoni atij ta ketë këtë në jetën tuaj?

TAM1897 Q1 50.1Është pikërisht në mesazhin e engjëllit të tretë, që me anë të tij dhe përmes tij, Perëndia propozon të “vendosë krishterimin mbi një bazë të përjetshme.” Atëherë, po aq me siguri sa në mesazhin e engjëllit të tretë, kur Perëndia vendos Krishterimin mbi një bazë të përjetshme, ai do të jetë një Krishterim që nuk do të lidhet me asgjë në këtë tokë. Ai do të lidhet vetëm me Perëndinë; vetëm me fjalën e tij të përjetshme; i ndriçuar nga Fryma e tij e përjetshme; i mësuar nga Ai, ecjet e të cilit kanë qenë që nga ditët e përjetësisë; dhe kështu do të udhëhiqet te Perëndia i përjetshëm, që Ai të sundojë, dhe poshtë tij do të jenë krahët e përjetshëm.

TAM1897 Q1 50.2Unë e di, dhe ju e dini, se ka disa nga vëllezërit që nuk mendojnë se kjo është e drejtë. Dy vjet më parë u predikua dhe u botua në BULLETIN. Nga shumëkush nuk u pranua. Nga disa ende nuk pranohet. Mendohet se është krejtësisht e gabuar. Por në Konferencën e Përgjithshme të fundit, na u lexuan dy dëshmi,—të shkruara posaçërisht për këtë Konferencë, dhe njëra prej tyre, vërej, është botuar në BULLETIN Nr. 4; tjetra ende nuk është botuar, por do të botohet, mendoj, së shpejti,—që qortojnë Adventistët e Ditës së Shtatë për angazhimin në çështje politike. Po lexoj këtu një fragment që do t’ju tregojë idenë e saj:—

TAM1897 Q1 50.3Zoti Jezu është i zhgënjyer me popullin e tij. Ai është Kapiteni, ata duhet të rreshtohen nën flamurin e tij. Ata nuk kanë kohë, mençuri apo fuqi për t’i shpenzuar duke u angazhuar me partitë politike. Njerëzit po nxiten me një aktivitet të zjarrtë nga poshtë, dhe bijtë e bijat e Perëndisë nuk duhet t’i japin ndikimin e tyre kësaj përplasjeje politike. Por çfarë lloj fryme kap njerëzit tanë, kur ata që besojnë se ne tani jemi nën mesazhin e engjëllit të tretë, mesazhin e fundit të mëshirës për botën, vëllezër në të njëjtën fe, shfaqen duke mbajtur shenjat dalluese të partive politike kundërshtare, duke shpallur mendime të kundërta dhe duke deklaruar opinionet e tyre të ndara?

TAM1897 Q1 50.4Tani po bëj këtë pyetje në formën e një propozimi: Nëse ajo që u predikua dy vjet më parë mbi këtë temë të qeverisjes dhe kishës do të ishte pranuar dhe ndjekur nga të gjithë Adventistët e Ditës së Shtatë, a do të kishte pasur ndonjë vend për atë dëshmi?—Qartë, jo. Atëherë, a kërkonin ato mësime diçka të gabuar, kur i thërrisnin popullin e Perëndisë në një pozicion ku Ai nuk do të mund të gjente faj tek ata? Kam parasysh pikërisht këtë pikë. Domethënë, kur paraqitet një vijë e së vërtetës nga fjala e Perëndisë, e cila, nëse populli i tij do ta pranojë atë para Perëndisë dhe botës, do t’i vendoste ata në një qëndrim të tillë që do të ishte e pamundur për Zotin të gjente faj tek ata në gjërat që lidhen me atë vijë të së vërtetës, a nuk është e sigurt ta pranojmë atë si të vërtetën? Si mund të ishte gabim?

TAM1897 Q1 50.5Por kjo është vetëm një nga dëshmitë. Dëshmia tjetër ka faqe e faqe qortimi të atij lloji, për popullin e tij, për angazhimin në diskutimet politike të fushatës së fundit; kështu që në dy dëshmi të njëpasnjëshme Zoti është detyruar t’u dërgojë qortim popullit të tij sepse kanë bërë pikërisht atë gjë nga e cila do të ishin shpëtuar, sikur të kishin pranuar mesazhin që u ishte dhënë tetëmbëdhjetë muaj para se të fillonte fushata. Pse, atëherë, Zoti dërgoi atë mesazh te populli i tij tetëmbëdhjetë muaj para se të kishte ndonjë rast që ata të ndiqnin rrugën e kundërt? A nuk donte ai që populli i tij të ishte i përgatitur kur koha e asaj ngatërrese dhe diskutimi t’u vinte, në mënyrë që të dinin rrugën e drejtë, të mos ngatërroheshin me të tjerët që ishin ngatërruar, dhe kështu të mos merrnin pjesë në gjërat që ai është i detyruar t’i qortojë?

TAM1897 Q1 50.6Unë nuk kërkoj tani që askush ta pranojë vetëm sepse është aty. Unë kërkoj që ata ta pranojnë, ta studiojnë, të luten mbi të, ta shqyrtojnë dhe ta pranojnë sepse është e vërteta, dhe do t’i çlirojë popullin e Perëndisë nga mundësia që ai ndonjëherë të thirret për t’i qortuar ose korrigjuar ata për ndonjë pikë të tillë. Megjithatë, e di që ka vëllezër që ende mendojnë se gjithçka është gabim; dhe thonë se kjo kërkonte që populli ynë të merrte një qëndrim ekstrem, dhe se ishte një qëndrim ekstrem. A mund të jetë një qëndrim ekstrem ai që vendos popullin e Perëndisë aty ku Ai dëshiron t’i ketë, në mënyrë që të jenë plotësisht të lirë nga të gjitha këto gjëra të ngatërruara që e ngatërrojnë botën?

TAM1897 Q1 50.7Këtë vit e njëjta linjë mendimi ka ardhur në një mënyrë tjetër. Shkrimet që u referuan dy vjet më parë nuk kanë ardhur fare në mësimet e këtij viti. Ishte ungjilli atëherë; është ungjilli tani; sepse është thjesht ungjilli që përshkon tërë Biblën, dhe nuk mund ta prekësh Biblën askund pa e thënë ajo këtë.

TAM1897 Q1 50.8Ka edhe një gjë tjetër që duhet ta marrim parasysh. Nëse marrim pjesë në çështje politike dhe diskutime politike, individë të ndryshëm do të marrin anë të ndryshme, në parti politike kundërshtare, duke shpallur ndjenja të kundërta dhe duke deklaruar mendimet e tyre të ndara, ndërkohë që pretendojnë se janë vëllezër. Cili është hapi i fundit në veprimtarinë politike?—Lufta, natyrisht. Atëherë çfarë ka në të, në fillim?—Thjesht ajo që ka në të në fund—luftë. Është ai shpirt, nga fillimi e deri në fund. A mund vëllezërit në Krisht, të cilët janë një në Krisht, të angazhohen në ndonjë gjë që do t’i ndajë, në shpirtin e antagonizmit? A mundet?—Jo; jo dhe të mbeten një në Krisht. Ata duhet të kërkojnë unitetin, të kërkojnë unitetin e Frymës, “duke u përpjekur të ruajnë unitetin e Frymës në lidhjen e paqes.”

TAM1897 Q1 50.9Disa kanë qenë të gatshëm të ndjekin logjikën e saj, dhe të pranojnë se në fund të fundit është e lejuar që edhe të krishterët, çdo i krishterë, Adventistët e Ditës së Shtatë, apo të tjerë, të luftojnë. Sigurisht, jo të luftojnë me njëri-tjetrin, por të luftojnë për vendin e tyre, dhe të angazhohen në luftë për të ruajtur qeverisjen civile. Por ku është vendi i të krishterit? Ku është qeveria e të krishterit? A mund ta thoni?

TAM1897 Q1 50.10(Zëra) “Jo i kësaj bote.”

TAM1897 Q1 50.11Ai nuk është i këtij vendi, dhe as i kësaj bote. Mbretëria dhe vendi ynë nuk janë të kësaj bote. Por a mund të luftojnë të krishterët për vendin e tyre me armët e luftës së mishërt? Mbreti i atij vendi lejoi që të kryqëzohej, të vdiste dhe të varroshej larg syve, më tepër sesa të ngrinte dorë për të luftuar për vendin e tij. Atëherë, a mund të jetë i vërtetë në fillim një logjikë që shkon deri në atë masë?

TAM1897 Q1 51.1Por kjo nuk është e gjitha. Nëse ne si Adventistë të Ditës së Shtatë duhet të predikojmë ato parime dhe t’i mbajmë ato, ka një hap të rëndësishëm që duhet marrë, në drejtësi ndaj qeverisë së Shteteve të Bashkuara, në drejtësi ndaj Shtetit të Miçiganit dhe disa shteteve të tjera, që të paraqitemi në dritën e duhur.

TAM1897 Q1 51.2E them përsëri, që të kuptoni për çfarë po flas. Nëse do të jetë kështu që ne të pranojmë parimin se të krishterët mund të luftojnë, mund të ngrenë dorën e djathtë për të mbrojtur vendin dhe qeverinë dhe të gjitha këto, atëherë denominacioni, në drejtësi ndaj vetes, dhe veçanërisht në drejtësi ndaj qeverisë së Shteteve të Bashkuara dhe ndaj disa shteteve, duhet ta shpallë publikisht këtë, dhe të hedhë poshtë e të ndryshojë kursin që është ndjekur dikur nga denominacioni si i tillë.

TAM1897 Q1 51.3Kam këtu dy dokumente të vogla të shtypshkrimit të vitit 1865, por ajo që është shkruar në to ka ndodhur në vitin 1864. Njëri prej tyre titullohet “Pikëpamjet e Adventistëve të Ditës së Shtatë në lidhje me mbajtjen e armëve, siç u paraqitën para guvernatorëve të disa shteteve dhe Prokonsull-Marshalit të Përgjithshëm [domethënë, të Shteteve të Bashkuara], së bashku me një pjesë të Ligjit të Regjistrimit.”

TAM1897 Q1 51.4Në atë kohë, Adventistët e Ditës së Shtatë, përmes Komitetit të Konferencës së Përgjithshme, i paraqitën qeverisë së Shteteve të Bashkuara, qeverisë së shtetit të Illinois, të Michigan, të Pensilvanisë, të Wisconsin dhe një apo dy shteteve të tjera, se Adventistët e Ditës së Shtatë, si të krishterë dhe sepse ishin të krishterë, nuk mund të lejonin që të krishterët në asnjë rrethanë të mbanin armë apo të luftonin. Dokumenti tjetër përbëhet nga nxjerrje nga shkrimet dhe botimet e Adventistëve të Ditës së Shtatë, për të justifikuar qeverinë në pranimin e asaj kërkese si të vërtetë nga denominacioni.

TAM1897 Q1 51.5Tani, nëse ky urdhër do të rrëzohet, dhe ne do të pranojmë pikëpamjen se të krishterët mund të luftojnë në çdo rrethanë, për qeverinë apo për çfarëdo qoftë, atëherë ne ia kemi borxh qeverisë së Shteteve të Bashkuara që Komiteti i Konferencës së Përgjithshme, në emër të denominacionit, të shkojë te qeveria e Shteteve të Bashkuara dhe t’u thotë atyre se kemi ndryshuar pikëpamjet tona; dhe të shkojnë te guvernatorët e këtyre Shteteve dhe t’u thonë se kemi ndryshuar pikëpamjet tona; në mënyrë që regjistrimet të qëndrojnë në përputhje me pikëpamjet tona të reja dhe të rishikuara mbi këtë çështje.

TAM1897 Q1 51.6Tani, nuk besoj as për një çast se duhet t’i mbajmë besnike diçkaje që është bërë, thjesht sepse është bërë. Por nëse gjëja që është bërë ishte e drejtë, atëherë qëndroni pranë saj. Dhe them tani, se nëse do të ndryshojmë qëndrimet tona mbi këtë çështje, ne u detyrohemi këtyre qeverive t’i njoftojmë për këtë fakt, në mënyrë që ato të mos mendojnë për ne ndryshe nga ajo që jemi. Kjo është e drejtë ndaj qeverive; sepse si denominacion, ne zyrtarisht kemi regjistruar veten duke mbajtur qëndrimin e kundërt.

TAM1897 Q1 51.7Para dy vjetësh, kur u dhanë ato mësime, unë nuk e dija që këto dokumente ekzistonin. Nuk e dija që ato ekzistonin deri rreth fillimit të vitit 1897. Dikush më dërgoi këto në një zarf, dhe kaq di për to. Ato u botuan në vitin 1865 nga “Steam Press of the Seventh-day Adventist Publishing Association, Battle Creek, Mich.” Emrat e Komitetit të Konferencës së Përgjithshme janë nënshkruar aty në dokumentet e paraqitura qeverisë së Shteteve të Bashkuara, dhe emrat e Komiteteve të Konferencave Shtetërore janë nënshkruar aty në dokumentet e paraqitura guvernatorëve të shteteve.

TAM1897 Q1 51.8Tani do t’ju lexoj disa nga nxjerrjet që u botuan atëherë nga dokumente, publikime dhe materiale të Adventistëve të Ditës së Shtatë, si provë për qeverinë e Shteteve të Bashkuara dhe për guvernatorët e shteteve, se ai qëndrim i marrë nga Komiteti i Konferencës së Përgjithshme i denominacionit ishte qëndrimi i tyre i kuptuar, dhe jo një qëndrim i sajuar për rastin, për t’i shpëtuar thirrjes në ushtri ose pasojave që po i vinin vendit për shkak të luftës. Kjo çështje u dorëzua si provë këtyre qeverive që kjo ishte një parim për Adventistët e Ditës së Shtatë, dhe ata i qëndronin atij sepse ishte krishterim.

TAM1897 Q1 51.9Do të lexoj disa fragmente nga ky dokument, dhe do të shihni atë që pashë unë sapo e lexova,—se sikur ta kisha pasur këtë dokument para vetes dy vjet më parë në këtë Tabernakël, nuk do të kisha mundur t’i mësoja parimet që përmban ai më qartë se sa bëra në mësimet që dhashë dhe që u botuan në BULLETIN. Ja një fragment nga diçka e shkruar në Signs of the Times, nga pastori James White, në vitin 1853:—

TAM1897 Q1 51.10Kisha e vetëquajtur e Krishtit ka lënë krahun e burrit të saj të vërtetë, dhe tani mbështetet në krahun e fortë të ligjit. Ajo kërkon mbrojtje dhe të ushqehet nga qeveritë e korruptuara të botës, dhe përfaqësohet si duhet nga bijat kurva të nënës së vjetër, e cila është një simbol i Kishës Katolike. Ashtu si gruaja duhet t’i ngjitet burrit të saj, ashtu edhe kisha duhet t’i ngjitet Krishtit, dhe në vend që të kërkojë mbrojtje nga krahun e ligjit, të mbështetet vetëm në krahun e fuqishëm të të Dashurit të saj. Kisha është martuar në mënyrë të paligjshme me botën. Kjo mund të shihet në departamentet e ndryshme të qeverisë civile. Edhe në departamentin e luftës shihet predikuesi i pretenduar i Jezu Krishtit duke tallur Perëndinë e paqes me lutjet e tij për sukses në betejë.

TAM1897 Q1 51.11Përsëri, një nxjerrje e cituar nga Review and Herald i 9 majit 1854:—

TAM1897 Q1 52.1Qoftë këto gjëra afër apo jo [bëhet fjalë për ardhjen e Zotit], fakti mbetet; një frymë lufte është përhapur, një frymë urrejtjeje dhe mashtrimi. Ne frikësohemi nga ndikimi i saj ndotës,— është ndikimi demoralizues i njohjes së afërt me idetë e luftës dhe derdhjes së gjakut, është ngazëllimi i dëmshëm, fryma e hidhur partiake, që është e keqe dhe bën që e keqja të përhapet.
TAM1897 Q1 52.2Le të mos thuhet se nuk ka rrezik për dishepujt e Krishtit nga këto shkaqe. Ka rrezik; sepse kur “paudhësia do të shtohet, dashuria e shumëkujt do të ftohet.” Të tilla janë simpati të mistershme dhe të pakuptueshme që lidhin njeriun me tjetrin, që ndalojnë një interes të veçuar dhe të izoluar, saqë ne pa vetëdije kapim tonin mbizotërues, dhe nuk e dimë derisa mendja të jetë shtrembëruar dhe e trazuar; dhe kështu, duke qenë në një gjendje të pashëndetshme, ajo është e gatshme të pranojë dhe të ngjizë të keqen. Plaga morale është edhe më shkatërruese se murtaja.

TAM1897 Q1 52.3Një tjetër nxjerrje e ribotuar nga Review and Herald i 31 korrikut 1856:—

TAM1897 Q1 52.4Jezusi ka thënë: “Më ndiq mua.” Çfarë, vëlla i dashur, motër e dashur, cili është standardi juaj i besimit? A nuk është Bibla? Ju thoni: Po. Atëherë aty do të vijmë, që të mësojmë nëse po e ndjekim Jezusin apo jo. Unë do të hyj përpara jush në rrugën tuaj dhe do të arsyetoj me ju; dhe kjo rrugë është çdo veprim i jetës sonë. Së pari, do të bëjmë një vështrim të gjerë dhe do të pyesim: A veproni si bota? Por ju pyesni, “Çfarë domethënë kjo?” Do të përpiqem t’jua them. A merrni pjesë me botën në maksima dhe ligjet e saj? Nëse po, rruga juaj nuk është ajo që Jezusi shkoi. Jezusi tha, “Ata (dishepujt) nuk janë nga bota, ashtu si unë nuk jam nga bota.” Kur e keni parë Jezusin në sallën e gjyqit të Cezarit?—Kurrë, vetëm kur u çua si një qengj te kasapi.
TAM1897 Q1 52.5Por ne duam ligje të mira, dhe është detyra jonë t’i bëjmë burrat e mirë t’i hartojnë dhe t’i zbatojnë ato.
TAM1897 Q1 52.6Me të vërtetë ne duam ligje të mira; dhe Jezusi nuk na ka lënë ta ndjekim pa to. Ai thotë: “Fjala që dëgjoni nuk është e imja, por e Atit që më ka dërguar.” Gjoni 14:24.
TAM1897 Q1 52.7Psalmisti thotë: “Ligji i Zotit është i përsosur, e kthen shpirtin.” Psalmi 19:7. Pali thotë: “E gjithë Shkrimi është i frymëzuar nga Perëndia dhe i dobishëm për mësim, për qortim, për korrigjim, për udhëzim në drejtësi, që njeriu i Perëndisë të jetë i përsosur, plotësisht i pajisur për çdo vepër të mirë.” 2 Timoteut 3:16, 17. Çfarë më tepër dëshiron? Ose çfarë më pak dëshiron, vëlla i dashur?
TAM1897 Q1 52.8Hapi tjetër që kërkoni nga agjenti juaj është të nxjerrë ligje, të cilat, nëse injorohen, zbatohen me shpatë, një armë jo-kristiane. Këto ligje janë thelbësore, jetike, vetë qenia e atij qeverisjeje, pjesë e të cilës ai është, e cila mund të mbajë kombësinë e saj vetëm me arsenale ose mjete vdekjeje, flotë të mëdha dhe ushtri të pajisura me armët e tyre vdekjeprurëse. Pastaj vendosni vëllanë tuaj të mirë të krishterë, ndjekës të Princit të Paqes, pranë skelës së ekzekutimit për të shkaktuar vdekjen; ose në krye të një formacioni ushtarak, me një urdhër habeas corpus për ta kthyer në robëri një vëlla të varfër, për krimin e dëshirës për të thithur ajrin e lirë të qiellit. Ose, nëse ai është magjistrati juaj kryesor i kombit, ju ngjisni ipeshkvin tuaj të mirë mbi një kalë lufte të armatosur kokë e këmbë, komandant i përgjithshëm mbi të gjitha forcat e vdekjes në komb.
TAM1897 Q1 52.9Do të doja të pyesja, o ndjekës të dashur të Jezusit, nëse njeriu mund ta bëjë të drejtë vrasjen, kur Perëndia ka thënë: “Mos vra”? A nuk qëndron i gjithë themeli i qeverisjes njerëzore mbi shpatë? A nuk do të copëtohen në copa kur të vijë Ai, të cilit i takon të sundojë me drejtësi?
TAM1897 Q1 52.10Por unë nuk jam në luftë me qeveritë njerëzore. Jo, jo. Davidi thotë në një himn lavdërimi për Perëndinë: “Me të vërtetë zemërimi i njeriut do të të lavdërojë; mbetjen e zemërimit ti do ta frenosh.” Psalmi 76:10. “Sepse sundimtarët nuk janë një frikë për veprat e mira, por për të këqijat. A dëshiron, pra, të mos kesh frikë nga pushteti? Bëj të mirën, dhe do të marrësh lavdërim prej tij. Sepse ai është shërbëtor i Perëndisë për ty [o kristian] për të mirën.” Romakët 13:3, 4.
TAM1897 Q1 52.11Nëse, vëllezërit e mi, mbani mend se të krishterët janë një shoqëri ndryshe, një tufë e vogël, e ndarë, e zgjedhur nga bota, për të qenë drita në botë, ose për botën, që bota duke parë veprat e tyre të mira (dritën), të udhëhiqet që t’i bashkohet tufës së vogël, e cila numërohet gjithë ditën për në kasaphanë, dhe kështu të lavdërojë Atin tuaj Qiellor, atëherë do të jeni në gjendje të kuptoni vargje të tilla si Romakëve 13, dhe 1 Timoteut 1; 2, të cilat mund t’i shqyrtoj më vonë. “Le të përpiqet copa e enës me copat e dheut” [Isaia 45:9]; por, le të kenë të krishterët mendjen e Jezusit, atëherë do ta ndjekin Jezusin.
TAM1897 Q1 52.12A kemi parë disa nga rezultatet e atyre që deklarohen të krishterë dhe ndjekin botën? Le të na përgatisë atëherë që të ngjitemi në një lartësi siç bëri Balaami, kur Balaku e thirri të mallkojë Izraelin, kur ai shprehu parabolën e tij dhe tha: “Si do ta mallkoj unë atë që Perëndia nuk e ka mallkuar? Apo si do ta sfidoj unë atë që Zoti nuk e ka sfiduar? Sepse nga maja e shkëmbinjve e shoh atë, dhe nga kodrat e vëzhgoj atë: ja, populli do të banojë i vetëm, dhe nuk do të llogaritet ndër kombet.” Numrat 23:8, 9.

TAM1897 Q1 52.13Tani po lexoj një tjetër fragment, ribotuar nga “Review”, me datë 14 gusht 1856:—

TAM1897 Q1 52.14A ju ka dhënë ungjilli i Jezusit të drejtën të përdorni shpatën, të armatoseni me armë mishërore, të merrni shpatën për të “kujdesur për shtëpinë tuaj”, për të çliruar të shtypurin nga dora e shtypësit, duke shkelur urdhrin e gjashtë të Perëndisë, “Mos vra”? Jezusi thotë, “Dashuroni armiqtë tuaj.”
TAM1897 Q1 52.15A mendoni se ju, si të krishterë që jetoni nën ungjill, keni një leje biblike për t’u përfshirë në grindje politike në çfarëdo mënyre qoftë? Qoftë në hartimin e ligjeve, apo në zbatimin e ligjeve të qeverisjes njerëzore? Nëse po, mendoj se jeni shumë të gabuar.

TAM1897 Q1 52.16Kjo është ajo që tha denominacioni në vitin 1864. Ata e paraqitën këtë te qeveria e Shteteve të Bashkuara, si provë që ata nuk besonin në luftë, dhe se nuk mund të merrnin pjesë në mbajtjen e armëve, dhe se nëse rekrutoheshin, nuk mund të pritej që të luftonin. Dhe qeveria e Shteteve të Bashkuara i dëgjoi paraqitjet e tyre dhe mori masa që ata të shkonin në spitalet ku mund të kryenin punën e predikuesve të ungjillit, të kujdeseshin për të sëmurët dhe t’u sillnin shpëtim atyre që po vdisnin. Tani, nëse kjo do të ndryshohet, ne duhet të qëndrojmë me drejtësi para qeverisë dhe të deklarojmë se ajo është ndryshuar.

TAM1897 Q1 52.17Vazhdoj të lexoj:—

TAM1897 Q1 52.18Çdo tekst që mund të citoni, ose arsye e besueshme që mund të paraqisni, duhet të testohet nga Shkrimi i thjeshtë, fjalë për fjalë. Mund të ndodhë që ne të vëmë re të gjitha ato shkrime ose arsye që ju i ngrini, në kohën e duhur; por së pari, ne do të dëgjojmë ungjillin. Për të krishterët që janë të gatshëm ta ndjekin Jezusin, kjo duhet të mjaftojë.
TAM1897 Q1 52.19Jezusi thotë: “Kush më shërben mua, le të më ndjekë.” Gjoni 12:26. Por a thoni ju: “Këtë mund ta bëj, dhe të shërbej si një qytetar besnik i vendit tim, në politikat dhe qeverisjen e tij kombëtare”? Ndalo. Jezusi thotë: “Asnjë njeri nuk mund t’u shërbejë dy zotërinjve.” Mateu 6:24. “Po të ishit nga bota, bota do të donte të sajët; por meqë nuk jeni nga bota, por unë ju zgjodha nga bota, për këtë arsye bota ju urren.” Gjoni 15:19.
TAM1897 Q1 52.20Çfarë pjese mund të merrni në politikat e botës, nëse “ju nuk jeni nga bota”, por urreheni nga bota dhe jeni zgjedhur “nga bota”? Por a duhet t’ia dorëzojmë sundimin duarve të të ligëve? thoni ju. Nuk mund ta ndryshoni këtë. Njerëzit e ligj dhe mashtruesit do të bëhen gjithnjë e më të ligj; dhe në kohën e fundit të botës, të ligjtë do të bëjnë të liga, dhe asnjë nga të ligjtë nuk do të kuptojë. Daniel 12:10. Arsyeja është se bota nuk është e gatshme t’i bindet Perëndisë, ose të ndjekë Jezusin, duke mos njohur se ekziston një Vetëm Dhënës i Ligjit. Jakov 4:12.
TAM1897 Q1 53.1“Prandaj Zoti tha: ‘Sepse ky popull më afrohet me gojën e tij, dhe me buzët e tij më nderon, por zemrën e tij e ka larguar shumë prej meje, dhe frika e tij ndaj meje është mësuar sipas porosive të njerëzve; prandaj, ja, unë do të bëj një vepër të mrekullueshme ndër këtë popull, një vepër të mrekullueshme dhe një mrekulli; sepse urtia e të urtëve të tyre do të humbasë, dhe kuptimi i të mençurve të tyre do të fshihet.’” Isaia 29:13, 14. Sa mrekullisht kjo ilustrohet në shembullin e shumë profesorëve të shquar të teologjisë, të cilët, vetëm pak kohë më parë, kanë qëndruar në krye të rilindjeve fetare, reformave morale dhe shoqërive për paqe: duke udhëhequr kishën e Krishtit, të armatosur me ungjillin që sjell në dritë jetën dhe pavdekësinë; duke vepruar me lutje, përgjërime dhe lot; tani, përballë vetë ungjillit, kur Jezusi ka thënë, “Keni dëgjuar se është thënë: Duaj të afërmin tënd dhe urrehe armikun tënd. Por unë ju them: Duajini armiqtë tuaj, bekojini ata që ju mallkojnë, bëni të mirë ndaj atyre që ju urrejnë dhe lutuni për ata që ju përbuzin dhe ju përndjekin, që të jeni bijtë e Atit tuaj që është në qiej; sepse ai bën të lindë diellin e tij mbi të ligjtë dhe mbi të mirët dhe dërgon shi mbi të drejtët dhe mbi të padrejtët.” “Prandaj, jini të mëshirshëm, ashtu si edhe Ati juaj është i mëshirshëm.” Mateu 5:43-45; Luka 6:36. Megjithatë, pavarësisht këtyre shkrimeve, ne shohim gjendjen e dëshpërueshme të kishave kristiane ndërsa ato zhvillojnë rënien e tyre morale dhe përshtatjen me botën. Si disa nga shumë shembujt, ne citojmë.

TAM1897 Q1 53.2Këtu pasojnë disa deklarata të predikuesve të shquar, që frymojnë me “armë”, “luftë”, “betejë”, “luftë”, etj. Më pas vazhdon kështu:—

TAM1897 Q1 53.3Duke pasur parasysh fakte të tilla, që demonstrojnë ndryshimin e arit më të pastër në diçka më të keqe se zgjyra, mosrespektimin e plotë të dëshmive të Krishtit dhe të besimit të tyre të mëparshëm, ne duhet të thërrasim: “Ata ndoqën rrugën e Kainit dhe vrapuan lakmitshëm pas gabimit të Balaamit.”
TAM1897 Q1 53.4A po e ndjekin këta njerëz Jezusin? A po i pajisin veten dhe ndjekësit e tyre me armët ungjillore? A po tregojnë besim të plotë në ligjin e përsosur të Perëndisë? A e pranojnë se për të krishterin ekziston vetëm një Ligjvënës? A e dëgjojnë Palin duke thënë: “Armët tona të luftës nuk janë trupore, por të fuqishme nga Perëndia për rrëzimin e kështjellave”? 2 Korintasve 10:4. A po i kushtojnë vëmendje, më në fund, Shkrimeve që pretendojnë se i mësojnë?
TAM1897 Q1 53.5Vishni gjithë armatimin e Perëndisë, që të mund të qëndroni kundër kurtheve të djallit. Pse?—“Sepse ne nuk luftojmë kundër mishit dhe gjakut.” Jo; ky nuk është thirrja e ndjekësve të Jezusit. Por ne luftojmë “kundër principatave, kundër pushteteve, kundër sundimtarëve të errësirës së kësaj bote, kundër ligësisë shpirtërore [shpirtërat e ligë, në margjinë] në vendet e larta.” “Prandaj merrni tërë armatimin e Perëndisë, që të mund të qëndroni në ditën e keqe, dhe, pasi të keni bërë gjithçka, të qëndroni të palëkundur.” Efesianëve 6:11-13.
TAM1897 Q1 53.6Pali përmend armët kristiane në Efesianët 6:14-18, dhe thotë, Merrni “shpatën e Frymës [jo prej çeliku], që është fjala e Perëndisë; duke u lutur gjithmonë me çdo lutje dhe përgjërim në Frymë;” të veshur me këtë armatim qiellor, dhe këmbët e tyre të veshura me përgatitjen e ungjillit të paqes, duke u përpjekur të gëzojnë bekimin e Krishtit,—“Të bekuar janë të mëshirshmit, sepse do të gjejnë mëshirë... Të bekuar janë paqësorët [jo prishësit e paqes], sepse do të quhen bijtë e Perëndisë.” Mateu 5:7, 9. Dëgjoni Gjonin ndërsa i drejtohet ushtarëve, kur ata pyesin se çfarë duhet të bëjnë. Ai u përgjigjet: “Mos i bëni dhunë askujt.” Luka 3:14.
TAM1897 Q1 53.7Kujtoni se Jezusi i tha Pjetrit, kur u mësoi të gjithë të krishterëve doktrinën e madhe praktike për shpatën, “Vendose përsëri shpatën tënde në vendin e saj: sepse të gjithë ata që marrin shpatën, me shpatë do të humbasin.” Mateu 26:52.
TAM1897 Q1 53.8Le të ecin të krishterët në dritën e këtyre të vërtetave, dhe do të kishte vetëm pak gjeneralë apo ushtarë të krishterë për të përdorur “njëzet e pesë pushkët Sharp të Rev. Mr. Beecher”, edhe pse një Bibël, me shenjtëri të shtirur, t’i ishte bashkangjitur secilës.
TAM1897 Q1 53.9Ata dëgjojnë Jezusin duke thënë: “Mbretëria ime nuk është e kësaj bote; sikur mbretëria ime të ishte e kësaj bote, shërbëtorët e mi do të luftonin.” Gjoni 18:36. Krishterët, të armatosur kështu me këto armë ungjillore dhe plotësisht të çarmatosur nga ato mishërore, duke qenë tërësisht të ndarë nga qeveritë e botës, mund t’i lejojnë botës, e cila është e armatosur me armë vdekjeje, të nxitojë në rrugën e gjerë, duke zbatuar ligjet e saj jo-krishtere me dënimin e vdekjes.
TAM1897 Q1 53.10Është privilegji i papërshkrueshëm i mbetjes së kishës, ndërsa shikojnë historinë e së kaluarës dhe shohin, megjithëse dishepujt e Krishtit, si Pali, kanë klithur, “Për hir të teje na vrasin gjithë ditën; na numërojnë si dele për kasaphanë [Romakët 8:36];” ndërsa rruga e tyre është lagur me lot, e njomur me gjakun e tyre dhe e mbuluar me trupat e tyre të copëtuar dhe kockat e zbardhura;—është privilegj i tyre të thërrasin me Balaamin, ndërsa shohin se “populli i Perëndisë do të banojë veçmas, dhe nuk do të llogaritet ndër kombet,” “Më lejoni të vdes vdekjen e të drejtit, dhe fundi im të jetë si i tij!” Numrat 23:9, 10.

TAM1897 Q1 53.11Ka edhe shumë më tepër në këtë fletëpalosje, por nuk kam nevojë të lexoj më tepër prej saj. Do të lexoj edhe një ose dy pasazhe të tjera nga Zoti, që janë këtu për ne në ditën tonë. Kjo na u dha katër vjet më parë nga Fryma e profecisë, dhe u lexua për ne në këtë Tabernakul:—

TAM1897 Q1 53.12“Zoti ka zgjedhur Jakovin për vete, dhe Izraelin si thesarin e tij të veçantë. Sepse e di që Zoti është i madh, dhe që Zoti ynë është mbi të gjithë perënditë.” Mendoni, vëllezër dhe motra të mi, se Zoti ka një popull, një popull të zgjedhur, kishën e tij, që të jetë e tij, fortesa e tij, të cilën e mban në një botë të goditur nga mëkati, të kryengritur; dhe ai kishte për qëllim që asnjë autoritet të mos njihej në të, asnjë ligj të mos pranohej prej saj, përveç atij të tij.

TAM1897 Q1 53.13Një tjetër na erdhi në Konferencën e Përgjithshme këtë vit. Kjo na kthen sërish aty ku filloi apostazia, dhe na sjell ballë për ballë me Perëndinë, me të vërtetën e tij, dhe me këtë tërë temë ashtu siç është nga Zoti; ashtu siç ai dëshiron të jetë me popullin e tij sot.

TAM1897 Q1 53.14Vija ndarëse midis popullit të Zotit që pranon të ruajë urdhërimet dhe botës, nuk është aq e dallueshme sa ishte dikur. Ata që ecin në përputhje me Zotin nuk do të gjenden duke marrë pjesë në tubime politike. Ata që bëjnë këtë japin dëshmi se nuk janë shërbëtorë besnikë të Jezusit. Ata kanë trajtuar zjarr të përbashkët kaq gjatë, saqë gjykimi i tyre është humbur. Ka një popull që është regjistruar për t’u rreshtuar nën flamurin e Jezusit. Ata janë ushtria e Krishtit. Ata kanë premtuar të dalin nga bota dhe të jenë të veçuar. Ata kanë premtuar të përdorin shpatën e Frymës, fjalën e Perëndisë, për të bërë një luftë agresive kundër mëkatit dhe çdo paudhësie. Ne duhet të tregojmë besnikërinë tonë.

TAM1897 Q1 53.15Ekziston një term qeverisës; ekziston një term që aplikohet për shtetësinë. Ne duhet të tregojmë besnikërinë tonë ndaj çfarë? Kjo është pyetja.

TAM1897 Q1 53.16Ne duhet të tregojmë besnikërinë tonë ndaj Mbretit tonë, Zotit tonë Jezu Krishtit. Apostulli Jakov deklaron: “Kushdo që, pra, dëshiron të jetë mik i botës, është armik i Perëndisë.” Dhe i dashuri Gjoni, dishepulli që i ngjante më shumë Jezusit në frymë, ka dhënë paralajmërimin: “Mos e doni botën, as gjërat që janë në botë. Nëse dikush e do botën, dashuria e Atit nuk është në të.” Asnjë njeri nuk do të gjejë lumturi duke ndjekur shembullin e Adamit dhe duke u larguar nga Krijuesi i tij.

TAM1897 Q1 54.1Kështu, këto mësime përfundojnë pikërisht aty ku filluam—me Adamin dhe Bërësin e tij, dhe me të parën nga të gjitha urdhërimet në univers—“TI do ta duash Zotin, Perëndinë tënd, me gjithë zemrën tënde, dhe me gjithë shpirtin tënd, dhe me gjithë mendjen tënde, dhe me gjithë fuqinë tënde.” Atëherë nuk do të devijoni nga Krijuesi juaj. Atëherë nuk do të ketë apostazi. Atëherë nuk do të ketë idhujtari. Atëherë nuk do të ketë asnjë qeveri të ngritur sipas shembullit të paganëve që janë larguar nga Perëndia; por Perëndia do të jetë gjithçka në gjithçka, dhe do ta çojë popullin e tij në atë tokë të lavdishme që ia tregoi babait tonë Abrahamit kur e ndau atë nga të gjitha qeveritë e botës, dhe e mbajti të veçuar ndërsa jetonte në botë.

TAM1897 Q1 54.2Ai që na thërret të ndjekim dhe të ecim në gjurmët e asaj feje që e pati ati ynë Abrahami, duke qenë ende i parrethprerë, do të na çojë atëherë në atë tokë që është lavdia e të gjitha tokave; dhe atje do të qëndrojmë në praninë e Zotit, dhe nën krahët e lavdishëm të të Plotfuqishmit, përjetë e përjetë—duke dashur Perëndinë me gjithë zemrën, me gjithë shpirtin, me gjithë mendjen dhe me gjithë fuqinë; dhe ai mund të na tregojë tani, atëherë dhe përjetë e përjetë në praninë e gjithësisë, dhe të thotë: “Ja ku janë ata që ruajnë urdhërimet e Perëndisë dhe besimin e Jezusit.”

TAM1897 Q1 54.3Dhe le të thonë të gjithë populli, “Amin dhe Amin.”

Note

Back