Shpirti i Profecisë. – Nr. 2
TAM1897 D 21.2Predikimi i mbajtur të mërkurën në mëngjes, më 10 shkurt 1897 Botuar në Buletinin Ditor të Konferencës së Përgjithshme, 15 shkurt 1897, Vëll. 1, Nr. 2, fq. 21-22.
TAM1897 D 21.3E MËPOSHTMJA është vetëm një përmbledhje e fjalëve të pastorit Jones. Për shkak se shumë njerëz kishin mbërritur që nga mbledhja e mëparshme, ishte e nevojshme të shpenzohej një kohë e konsiderueshme për të përsëritur pikat që u trajtuan ditën e mëparshme. Përveç kësaj, folësi tha se problemi me ne si popull nuk është se nominalisht nuk besojmë që Dëshmitë janë nga Perëndia; por ajo që na duhet të dimë është si t’i besojmë ato. Nëse mënyra e vetme që kemi për të shprehur besimin tonë në Dëshmitë është t’u themi njerëzve se besojmë në to, besimi ynë nuk vlen asgjë. Në këtë mënyrë, ne u hapim rrugën njerëzve që të dyshojnë në sinqeritetin e besimit tonë. Nëse ne me të vërtetë besojmë në Dëshmitë, nuk do të na duhet t’u themi njerëzve këtë. Jetët tona do të jenë një dëshmi e besimit që kemi brenda nesh.
TAM1897 D 21.4Ka një largim nga Perëndia, dhe tempulli ka nevojë për pastrim ashtu siç kishte në ditët e lashta në Jeruzalem. Ne jemi sjellë në këtë gjendje duke injoruar Dëshmitë e Frymës së Perëndisë. Por shumë prej atyre që i injoruan besonin në to, dhe në atë kohë i mbanin ato Dëshmi në duart e tyre, dhe nuk mendonin se po i injoronin. Prandaj, ajo që duam të dimë është si t’i trajtojmë Dëshmitë e Frymës.
TAM1897 D 21.5Dhe ne nuk duhet të mendojmë as për një çast, kur jepet një dëshmi dhe përmendet emri i një njeriu, se Perëndia po e sulmon atë për ta shkatërruar. Qëllimi i Zotit është ta ndajë atë nga mangësitë që po e dëmtojnë dhe pengojnë veprën e Perëndisë. Është për të shpëtuar njeriun dhe për të shkatërruar mangësinë. Perëndia nuk do të shkatërrojë apo dënojë një njeri, përveç nëse ai është i lidhur pandashmërisht me mëkatin. Kur ky njeri i kthen shpinën rrugës së gabuar, pranon dëshminë dhe korrigjohet në sytë e Perëndisë, ai nuk qëndron më në pozicionin ku e gjeti dëshmia. Ajo dëshmi mund të përdoret më pas si paralajmërim për të tjerët, por kurrë nuk duhet të përdoret për të dënuar njeriun që ka njohur gabimin e tij.
TAM1897 D 21.6Rruga e Perëndisë është ta bëjë njeriun diçka që ai nuk është; t’i japë njeriut diçka që ai nuk e ka. Ne nuk mund t’i aplikojmë Dëshmitë te të tjerët. Jo, as te vetja jonë nga jashtë. Ne duhet të hapim zemrën ndaj Perëndisë, për të pranuar dëshminë, që Zoti të mbjellë parimin hyjnor, duke na dhënë atë që nuk e kemi, duke na bërë diçka që nuk jemi, dhe kështu vetë Ai, me Frymën e Tij të Shenjtë, me të vërtetë bën aplikimin e dëshmisë. Atëherë do të shfaqet në jetën tonë, do të realizohet në veprimet tona, ajo që Perëndia ka mbjellë brenda nesh. Kjo është pranimi i Dëshmive. Çdo gjë më pak se kaq nuk është pranimi i tyre.
TAM1897 D 21.7Fuqia që Perëndia mbjell, kur pranohet në zemër, do ta mundësojë njeriun të qëndrojë nën tundim, madje edhe në mes të dobësisë së tij. Ajo do t’i japë atij atë që nuk e zotëron dhe do ta bëjë atë atë që nuk është nga natyra.
TAM1897 D 21.8Kur një njeri dështon në një pozicion ku është vendosur, ne priremi të mendojmë se Perëndia ka bërë një gabim duke e lejuar të vendoset atje; por kjo nuk është domosdoshmërisht e vërtetë. Perëndia nuk bëri asnjë gabim duke e bërë Saulin mbret të Izraelit; por Sauli bëri një gabim që nuk u bë ai që Perëndia donte të ishte. Ai bëri një gabim duke ndjekur rrugët dhe skemat e veta, në vend që t’i dëgjonte zërin e Perëndisë. Ashtu edhe Perëndia nuk bëri gabim kur e bëri Jeroboamin mbret mbi Izraelin. Edhe pse qëllimi i Perëndisë për të ndarë dhjetë fiset nga Juda nuk u realizua për shkak të prapësisë së popullit, Perëndia megjithatë kishte një plan, por Jeroboami nuk e lejoi të zbatohej. Perëndia mund të na thërrasë mua ose ty në një pozicion, dhe nëse kemi ndonjë pikë dobësie që do të pengojë dobishmërinë tonë, dhe Perëndia na dërgon një mesazh, ai mesazh është për të na bërë atë që Ai dëshiron të jemi, që përmes hirit të Tij të qëndrojmë aty ku Ai dëshiron të qëndrojmë.
TAM1897 D 22.1“Ditë pas dite njerëzit po zbulojnë nëse mbretëria e Perëndisë është në ta. Nëse Krishti sundon në zemrat e tyre, ata fitojnë forcë parimesh, fuqi, aftësi për t’u qëndruar si roje besnike, reformatorë të vërtetë; sepse nuk mund të ketë reformë nëse nuk ka një bashkëpunim të plotë me Jezu Krishtin. Përmes hirit të Krishtit, njerëzit duhet të përdorin aftësitë që u janë dhënë nga Zoti për t’u reformuar vetë [jo për të reformuar të tjerët, por për t’u reformuar vetë]; përmes kësaj veprimi vetëflijues, të cilin Zoti i qiellit e sheh me miratim, ata fitojnë fitore mbi prirjet e tyre trashëguese dhe të kultivuara. Atëherë, si Danieli, ata lënë mbresa në zemrat e të tjerëve që kurrë nuk do të fshihen. Ndikimi do të përhapet në të gjitha pjesët e botës.”
TAM1897 D 22.2Vepra e reformës fillon me veten. Unë mund të lë mbresa në zemrat e të tjerëve vetëm kur të kem reformuar veten. Perëndia arrin tek të tjerët duke arritur tek ne, dhe arrin tek të tjerët përmes nesh. Shikoni 2 Korintasve 1:3, 4:—
TAM1897 D 22.3I bekuar qoftë Perëndia, Ati i Zotit tonë Jezu Krishtit, Ati i mëshirave dhe Perëndia i çdo ngushëllimi; i cili na ngushëllon në çdo mundim tonin, që të mund t’i ngushëllojmë ata që janë në çdo vështirësi, me ngushëllimin me të cilin edhe ne ngushëllohemi nga Perëndia.
TAM1897 D 22.4Perëndia na ngushëllon që ne të ngushëllojmë të tjerët; Perëndia na ndihmon që ne të ndihmojmë të tjerët. Ne sillemi në një vend ku na nevojitet ngushëllimi i Perëndisë, që të jemi në gjendje të ngushëllojmë të tjerët. Ai ka të tjerët në mendje kur na ngushëllon. “Dhe nëse jemi të pikëlluar, është për ngushëllimin dhe shpëtimin tuaj.” Nëse unë jam i pikëlluar, është për ngushëllimin dhe shpëtimin e ndonjë njeriu tjetër. Mund të mos takoj për vite me radhë atë njeri që duhet ta ngushëlloj; por një ditë do ta takoj, dhe përvoja që kam pasur më përgatit të ulem pranë tij, ose ta marr për dore, dhe të jem një ndihmë dhe një ngushëllim për të. Ai merr nga unë atë që unë kam marrë nga Perëndia, dhe e merr që, nga ana e tij, ta përcjellë te të tjerët, dhe këta te të tjerë; dhe kështu ndikimi i hirit të Perëndisë, i dhënë neve, shtrihet në të gjithë dheun, edhe pse ne mund të mos lëvizim nga Shteti ku jetojmë. Vëllezër, kjo është ajo që Perëndia dëshiron të bëjë me ne, dhe atëherë ndikimi ynë do të arrijë në të gjitha pjesët e botës.
TAM1897 D 22.5Tani, për pyetjen: Si t’i marrim Dëshmitë? Le të lexojmë se si ato janë refuzuar në të vërtetë kur mendohej se po pranoheshin. Atëherë do të dimë si të shmangim atë gabim dhe si t’i pranojmë ato. Këtu lexoj për një person të cilit “shembulli i tij ka bërë shumë për të minuar besimin në Dëshmitë.” Si e bëri këtë? — “Ai vetë ka ecur drejtpërdrejt në kundërshtim me dritën që Zoti ka dhënë.” Por ai nuk mendonte se po ecte drejtpërdrejt në kundërshtim me to. Ai mendonte se po bënte gjënë e duhur ndaj tyre. Si, pra, gaboi kaq shumë? Ja përgjigjja: “Qortimet dhe paralajmërimet nga Zoti janë shmangur, janë interpretuar dhe janë bërë të pavlefshme nga mashtrimet e njerëzve.”
TAM1897 D 22.6Si u “shmangën” ato? Ja përgjigjja: “Pse formuat justifikime të dobëta?” “O, sa shumë turp duhet të ndjejnë ata që janë larguar nga këshilla e Perëndisë dhe kanë përpjekur të mbulojnë përshtypjen që Perëndia do të kishte krijuar.”
TAM1897 D 22.7Si u “interpretuan”? Ja përgjigjja: Ata “u dhanë atyre një kuptim të tyre, duke thënë se nuk kishin për qëllim të bënin kështu.”
TAM1897 D 22.8Dhe kështu u shmangën, u interpretuan dhe u bënë të pavlefshme Dëshmitë nga ata që mendonin se i besonin dhe se po i pranonin. Tani, a i keni shmangur me justifikime të dobëta? A i keni interpretuar dhe i keni bërë të pavlefshme duke i dhënë kuptimin tuaj, duke thënë se nuk donin të thoshin kështu e ashtu? — Sigurisht që po; e dini që po. Atëherë, le ta ndalojmë këtë menjëherë.
TAM1897 D 22.9Atëherë, si duhet t’i pranojmë? Si do ta dimë se çfarë nënkuptojnë? Ja përgjigjja: “Ato nënkuptonin pikërisht ashtu siç janë shprehur.” Çfarë nënkuptojnë? — “Pikërisht ashtu siç janë shprehur.” A mund të tregosh se çfarë thonë? — Po, mjaft lehtë. Atëherë pranoji ashtu siç thonë. Hape zemrën gjerë për Perëndinë, që me Frymën e Tij të mirë Ai të mbjellë aty parimin që qëndron pikërisht në atë që thuhet, atëherë ai parim do të shfaqet, do të shkëlqejë në jetën tënde; atëherë ti ke pranuar Dëshmitë. Atëherë ti e di që beson në Dëshmi. Atëherë nuk do të ketë asnjë rrezik gabimi për këtë. Të tjerët do ta dinë, sepse ti do të lësh mbresa në zemra që kurrë nuk do të fshihen, dhe ata do ta lavdërojnë Perëndinë në ditën e vizitës.
TAM1897 D 22.10Fjala e Zotit është standardi ynë. Çdo akt dashurie, çdo fjalë mirësie, çdo lutje për të vuajturit dhe të shtypurit, raportohet para fronit të përjetshëm dhe vendoset në regjistrin e papërshkueshëm të qiellit. Fjala hyjnore hedh dritë në kuptimin më të errësuar, dhe ajo dritë bën që të më të kultivuarit të ndjejnë paaftësinë dhe mëkatarësinë e tyre. — Test. Nr. 31.