Adventist Pioneer
Library
aplib.orgPabukon
10 / 12Khotbah 1897

Apostasi Israél. – No. 1

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 Q1 33.6Khotbah dipasihkeun dina sonten Minggu, 7 Maret 1897 Dicitak dina Buletin Konferensi Umum, Kuartal Kahiji, 1897, Jilid 2, No. 1, kaca 33-40.

TAM1897 Q1 33.7Dina palajaran peuting kamari abdi nyarios yén abdi tacan kungsi ningali nepi ka anyar-anyar ieu hiji salinan sapuluh paréntah anu diterbitkeun ku Adventis Poé Katujuh, salian ti Alkitab, anu persis sakumaha Allah nyarioskeunana. Abdi bungah yén waktuna parantos sumping nalika Adventis Poé Katujuh tiasa gaduh salinan hukum Gusti sakumaha anu dipasihkeun ku Gusti. Abdi bungah yén Sadérék Howe parantos nyebarkeun salinan hukum Gusti sakumaha anu dipasihkeun ku Gusti. Ayeuna hayu urang ulah deui ngantep diri kabuka kana tuduhan anu sami sapertos ka batur, nyaéta ngaleungitkeun sabagian hukum Gusti nalika urang nyanghareupan rahayat.

TAM1897 Q1 33.8Anjeun tiasa ningali écés pisan yén lalaki anu munggaran nyebarkeun salinan hukum Gusti anu ampir sadayana jalma ngagunakeun éta téh saurang Mesir. Di dinya disebutkeun, “Abdi téh Gusti Allah anjeun, anu parantos ngaluarkeun anjeun ti tanah Mesir, ti imah perbudakan.” Tapi manéhna nyarita ka dirina sorangan, “Éta mah henteu lumaku pikeun abdi, ogé henteu pikeun saha waé anu hirup ayeuna; sabab urang tacan kungsi dibawa kaluar ti Mesir.” Éta mah ngan pikeun urang Yahudi. Ku kituna manéhna miceun éta bagian teras nyitak sésa hukumna, sarta nampilkeun ka dunya hiji salinan hukum nu cacad nu dipasihkeun ku Gusti sorangan. Ku cara kitu manéhna nyieun katingali yén hiji-hijina dokumén nu kungsi diomongkeun ku Gusti ti sawarga dimimitian tanpa nyebut saha nu nyieunna, tanpa ngenalkeun anjeunna, tapi dimimitian sacara kasar jeung teu jelas: “Anjeun moal boga dewa séjén salian ti Kuring.” Patarosan bisa langsung timbul, Saha anjeun sabenerna? Saha nu keur nyarita? Nya, lamun hukumna dicandak sakumaha éta dipasihkeun, Gusti nyebutkeun saha nu keur nyarita. “Abdi teh Gusti Allah anjeun, Nu parantos ngaluarkeun anjeun ti tanah Mesir, ti bumi perbudakan.” Eta saha nu keur nyarita; anjeun moal boga dewa-dewa sejen salian ti abdi, “anu sanggup nebus ti perbudakan Mesir.”

TAM1897 Q1 33.9Hiji pamanggih séjén di dieu ogé penting: Nalika hukum dicitak tanpa bubuka yén Gusti nyalira nu nyarita, saperti biasana dina bagan jeung kartu, perlu nempatkeun kecap “Hukum Gusti” di awalna. Ieu nunjukkeun yén manusa sadar kana kabutuhan pikeun aya bukti ngeunaan saha anu nyieun hukum éta, jeung saha anu nyarita paréntah-paréntah éta. Jeung, ningali kana kabutuhan ieu, manusa nempatkeun di awal hukum Gusti sertipikat maranéhna yén éta téh hukum Gusti.

TAM1897 Q1 33.10Tapi lamun maranéhna ngan saukur nyitak hukum sakumaha anu dipasihkeun ku Gusti, maranéhna bakal gaduh sertipikat ti Gusti sorangan yén éta téh hukum Gusti, sarta yén anjeunna sorangan anu nyarios paréntah-paréntah ieu. Anjeunna nyarios: “Abdi Gusti Allah anjeun, Nu parantos ngaluarkeun anjeun ti tanah Mesir, ti bumi perbudakan. Anjeun moal boga dewa séjén salian ti Abdi,” jsb. Sareng nalika manusa tiasa gaduh sertipikat ti Gusti sorangan yén éta téh hukum-Na, tangtosna moal aya deui kabutuhan sertipikat ti saha waé yén éta téh hukum Gusti.

TAM1897 Q1 33.11Sareng naha sertipikat Gusti yén ieu téh hukum-Na henteu langkung hadé tibatan sertipikat saha waé atanapi sakabéh manusa babarengan? Sareng nalika manusa ngaleungitkeun sertipikat Gusti sorangan yén ieu téh hukum-Na, sarta nempatkeun sertipikat sorangan di dinya, naha aya kasus anu langkung écés ngeunaan manusa anu nempatkeun diri sorangan di tempat Gusti? O, hayu urang singkirkeun pagawean anu sombong jeung canggah ieu; sarta hayu urang narima hukum suci sakumaha diucapkeun jeung ditulis ku Pangarangna anu suci! “Abdi Gusti Allah anjeun, Nu parantos ngaluarkeun anjeun ti tanah Mesir, ti bumi perbudakan.” Amin. Mugia kitu.

TAM1897 Q1 33.12Ku ayana sadaya anu diucapkeun ku Gusti di dinya, hukum Gusti lajeng nembongkeun ka dunya boh Panebus boh Nu Maha Nyipta. Lajeng éta nyaritakeun ka sakumna manusa yén Anu nyieun hukum éta, Anu nyauran manusa pikeun nurut kana éta, téh boh Panebus boh Nu Maha Nyipta. Ieu kabuktian ku hukum éta sorangan. Jeung nalika maranéhna miceun bagian anu ngungkabkeun Panebus, teu heran lamun maranéhna daék jeung siap miceun bagian anu ngungkabkeun Nu Maha Nyipta manusa. Setan salawasna hayang ngaleungitkeun hukum éta, sarta nyumputkeun ka manusa pentingna. Anjeunna ngamimitian ku ngaleungitkeun Jurusalamet tina hukum éta; ayeuna anjeunna mungkas ku ngaleungitkeun Nu Maha Nyipta tina hukum éta. Tapi Gusti hayang urang terang yén Anjeunna nu nyalametkeun urang ti Mesir, sangkan urang bisa ningali boh Jurusalamet boh Nu Maha Nyipta dina hukum nu dipasihkeun ka manusa.

TAM1897 Q1 34.1Hal séjén deui. Nalika anjeun jeung abdi tiasa ningali, sareng sabenerna ningali, yén Israil, nalika maranéhna asup ka tanah éta, henteu asup pisan ka tanah anu dipikahayang ku Gusti pikeun maranéhna, tapi malah luput sakabéhna, urang tiasa ningali kumaha éta janten kuciwa pikeun Musa anu teu tiasa angkat ka dinya. Ayeuna nalika katingalina, sakumaha anu dipikiran ku sabagian jalma, yén Israil asup ka tanah anu parantos disiapkeun ku Gusti pikeun maranéhna, sarta éta téh pas pisan tempat anu dipikahayang ku Gusti pikeun maranéhna, tuluy maranéhna ningali yén Musa maot sarta angkat ka sawarga, maranéhna nyebut yén Musa meunang bagian anu pangalusna; sarta éta mah sanés kuciwa pisan lamun anjeunna dibawa kaluar ti tanah éta sarta dibawa ka sawarga.

TAM1897 Q1 34.2Tapi nalika urang ngartos yén Gusti hoyong nyandak anjeunna ka tempat cicing-Na nu suci, ka tempat nu parantos dijieun pikeun cicing-Na, ka tempat suci nu parantos diadegkeun ku panangan-Na; mangka urang tiasa ningali kumaha éta janten kuciwa sanajan pikeun Musa pikeun maot jeung angkat ka sawarga tanpa asup ka tanah éta. Nalika anjeunna ningali yén éta téh dosa anjeunna anu nyababkeun maranéhna teu bisa asup ka tanah jangji anu berkah; nalika anjeunna ningali yén Israil geus luput tina naon anu geus disadiakeun ku Gusti pikeun maranéhna: nalika anjeunna ningali tanah anu mulya, sapertos anu anjeunna tingali ti puncak Nebo, sarta kapaksa ngabayangkeun jaman-jaman panjang nu pinuh ku nyasab, murtad, jeung kasusah, anu bakal dilalui ku karya jeung rahayat Gusti, sarta nyaho yén anjeunna ogé boga saeutik kalepatan dina nyababkeun lalampahan nyasab anu panjang éta; Gampil pisan ningali kumaha gedéna kuciwa anu dirasakeun ku anjeunna sabab teu bisa asup ka tanah éta tanpa maot—sanajan anjeunna diangkat ka sawarga ti jero liang kubur.

TAM1897 Q1 34.3Aya hiji deui teks, upami diperlukeun pikeun ngabuktikeun yén Israil henteu kaluar ti Mesir salami maranéhna aya di gurun, anu kapanggih dina kitab Yosua. Anjeun émut kana ayatna,—sanggeus maranéhna nyebrang Walungan Yordan, tuluy maranéhna disunat,—katulis, “Dinten ieu abdi parantos miceun hinaan Mesir ti anjeun.” Jalma-jalma éta, anjeun tingali, anu kaluar ti Mesir, henteu kaluar sabenerna ti Mesir nepi ka maranéhna nyebrang Walungan Yordan; sabab ngan sanggeus éta hinaan Mesir diangkat. Lajeng maranéhna sadayana jadi jalma anu parantos robah. Sakabéh bangsa éta nyebrang Walungan Yordan ku iman. Éta téh hiji bangsa anu percaya ka Allah, sarta teu aya sora anu nolak atawa pikiran anu ragu,—lajeng maranéhna kaluar ti Mesir. Ku kituna anjeun tiasa ningali yén écés pisan yén Mesir spiritual téh nyaéta Mesir sacara harfiah dina Alkitab.

TAM1897 Q1 34.4Ayeuna urang ngalih ka téks pikeun peuting ieu. Ieu téh Bilangan 23:9. Kuring mimitian maca ti ayat katujuh. Ieu ngeunaan Bileam basa manéhna keur ngaramal pikeun Balak, raja Moab.

TAM1897 Q1 34.5Terus manéhna ngamimitian paribasa-na, sarta nyarios, “Balak, raja Moab, geus mawa kuring ti Aram, ti pagunungan di wétan, bari nyarios, ‘Hayu, kutuklah Yakub pikeun kuring, hayu, tantang Israil.’” Kumaha abdi tiasa ngutuk ka anu henteu diutuk ku Gusti? Atawa kumaha abdi tiasa ngalawan ka anu henteu dilawan ku Pangeran? Sabab ti puncak batu abdi ningali anjeunna, sareng ti luhur bukit abdi nenjo anjeunna: TINGALI, BANGSA ÉTA BAKAL Cicing NYALIRA, SARENG HENTEU KAITUNGAN DI ANTARA BANGSA-BANGSA.

TAM1897 Q1 34.6Téks ieu diucapkeun ka urang peuting ieu. Ieu téh kabeneran ayeuna. Ieu téh kahayang Gusti anu geus dinyatakeun ka umat-Na basa maranéhna aya di wates tanah anu rék dibawa-Na sanggeus-Na nyauran maranéhna kaluar ti tanah Mesir. Maranéhna geus ngumbara di gurun salila opat puluh taun, sarta ayeuna geus nepi ka wates tanah éta. Jeung ieu kahayang-Na ka maranéhna, supaya maranéhna cicing sorangan, sarta henteu kaasup di antara bangsa-bangsa séjén.

TAM1897 Q1 34.7Alesan dasar pikeun éta, atawa salah sahiji alesanana, leuwih hadé urang sebut, bakal kaharti ku maca bab katujuh tina Kitab Kisah Para Rasul. Stefanus keur nyarita dina poé éta, sarta nyaritakeun yén Gusti ngaluarkeun rahayat ti Mesir, ti tanah perbudakan kalayan mujijat jeung tanda-tanda, sarta dina ayat katilu puluh tujuh jeung katilu puluh dalapan aya kecap-kecap ieu; dina ayat katilu puluh dalapan aya kutipan hususna:—

TAM1897 Q1 34.8Ieu téh Musa anu nyarios ka barudak Israil, ‘Aya nabi anu bakal diangkat ku Gusti Allah anjeun ti antara dulur-dulur anjeun, saperti kuring; anjeunna anu kudu anjeun déngékeun.’ Ieu téh anjeunna anu aya di jemaat di gurun.

TAM1897 Q1 34.9Teras naon Israil di gurun?—Gereja. Naon anu kedah aya sanggeus maranéhna nyebrang walungan jeung asup ka tanah?—Gereja. Naon hartina éta omongan iwal ti kudu aya pamisahan antara gereja jeung nagara?—sapertos nalika anjeunna nyandak Abraham kaluar ti nagara éta, Gusti ngajarkeun ka dunya pamisahan antara gereja jeung nagara, sarta sakumaha anjeunna nunjukkeun ngaliwatan Abraham yén pamisahan gereja jeung nagara kudu dimimitian ti jero haté unggal individu.

TAM1897 Q1 34.10Lamun abdi henteu misah dina hate ti nagara, bakal aya hiji gabungan antara garéja jeung nagara di mana waé abdi aya. Ku kituna, sanajan abdi henteu nyekel jabatan di nagara, atawa milu nyalon di dinya, abdi bakal janten politisi di garéja; sarta abdi bakal nyalon di dinya, jeung ngalakukeun lobi di dinya. Supados lamun aya jalma anu henteu misah dina haténa ti nagara, tapi ngaku janten bagian garéja, langkung saé manéhna milu pulitik dunya jeung janten politisi di dinya, tibatan mawa pulitikna kana garéja.

TAM1897 Q1 34.11Jadi nalika Gusti nyauran Abraham, Anjeunna nyarios, kahiji-tama, “Kaluar ti nagara anjeun.” Sareng ayeuna sanggeus Abraham ngembang jadi garéja, sareng garéja éta badé asup kana palayanan husus Gusti di payuneun bangsa-bangsa, Anjeunna nyatakeun yén garéja éta ulah kaasup di antara bangsa-bangsa; maranéhna kedah cicing nyalira. Anjeun tiasa ningali kumaha Gusti hoyong rahayat tetep kana éta, sabab Anjeunna terang naon bangsa-bangsa éta; sareng Anjeunna terang kumaha bangsa-bangsa éta parantos ngahontal kaayaan éta. Anjeunna hoyong garéja-Na cicing nyalira, teu gaduh pamingpin salian ti Anjeunna, teu aya hukum salian ti hukum-Na, teu aya undang-undang naon waé salian ti kecap Gusti, teu aya pamaréntahan salian ti pamaréntahan Gusti.

TAM1897 Q1 35.1Gusti niatna, nalika anjeunna mawa maranéhna ka tanah éta, pikeun janten sirah garéja. Yesus Kristus téh sirah garéja, tangtu waé, sarua sajati ayeuna. Anjeun terang tina palajaran anu geus urang pelajari, kumaha rahayat asup kana karajaan, monarki, jeung sajabana; éta téh ku ngajauhan ti anjeunna, ku gagal ngaku Gusti minangka hiji-hijina Pangawasa, jeung hukumna minangka hiji-hijina hukum. Aranjeunna jadi panyembah berhala, sahingga kaleungitan pamaréntahan Allah di diri maranéhna, jeung kakawasaan hukum-Na ka maranéhna; sarta sanggeus misah ti Allah, kudu aya pamaréntahan di antara maranéhna pikeun nyugemakeun ambisi jalma-jalma anu hayang ngawasa baturna, jeung pikeun ngajaga maranéhna tina dirina sorangan dina kabrutalanana, alatan geus misah ti Allah.

TAM1897 Q1 35.2Tapi Gusti misahkeun Israil ti sakabéh rahayat jeung pamaréntahan, ka diri-Na sorangan. Gusti ngamimitian Israil ayeuna persis di tempat-Na ngamimitian Abraham, pikeun misah ti para raja jeung pangawasa di sabudeureunana, ti sagala rupa pamaréntahan dunya di sabudeureunana. Anjeunna hoyong rahayat-Na cicing nyalira, sarta henteu kaasup kana salah sahiji bangsa, sangkan nalika bangsa-bangsa ningali maranéhna, maranéhna ningali yén Israil teu bisa diitung salaku bagian tina golongan maranéhna.

TAM1897 Q1 35.3Anjeunna hoyong Israil nangtung di payuneun dunya kalayan écés pisan—sareng ieu bakal ngajadikeun maranéhna béda ti sakabéh bangsa séjén—supados sakabéh bangsa anu ningali maranéhna bakal nyarios, “Éta mah unik; éta sanés jinis pamaréntahan sapertos milik kami.” Maranéhna henteu gaduh raja; masing-masing siga bisa hirup tanpa pamingpin. Sareng maranéhna bakal mimitian nalungtik éta; maranéhna bakal nyarios, “Naon sababna ieu?” Kumaha bisa maranéhna bisa hirup tanpa sagala parabot karajaan, tentara, pajeg, jeung sagala hal anu kudu ditanggung ku urang? Jawabanana bakal, “Kunaon, Gusti téh raja urang.” Jeung ngajalankeun pamaréntahan-Na mah teu merlukeun biaya sakumaha pamaréntahan anjeun; sabab urang mah teu boga masalah saperti anjeun. Sumuhun; kami teu boga pajeg, sarta Anjeunna saé pisan nepi ka kami resep masrahkeun ka Anjeunna sagala nu kami gaduh, pikeun ngadukung jeung nyebarkeun berkah pamaréntahan-Na.

TAM1897 Q1 35.4Sareng nalika rahayat-Na nyaritakeun éta ka bangsa-bangsa séjén, bangsa-bangsa éta bakal nyarios, “Saéstuna bangsa ieu téh rahayat anu wijaksana tur ngartos; sarta bangsa mana di bumi ieu anu agung, anu miboga hukum-hukum anu wijaksana tur hadé sapertos sakabéh hukum ieu? Sareng bangsa mana anu Gusti caket ka maranéhna sapertos Gusti Anjeun, dina sagala hal anu urang nyuhunkeun ka-Na?” Éta nu dimaksudkeun ku Gusti. Sareng anjeunna nyarios, Israil “bakal cicing nyalira, sareng moal kaasup di antara bangsa-bangsa.” Anjeunna niat ngajar sakumna dunya ngeunaan pamisahan antara garéja jeung nagara, henteu ngan di garéja, tapi ogé di antara bangsa-bangsa, boh ti segi nagara, boh ti segi garéja sorangan.

TAM1897 Q1 35.5Cukup tingali di dieu kana Kitab Suci, sarta anjeun bakal ningali éta. Ulangan 4. Sababaraha ayat nyaritakeun sakabéhna anu parantos kuring gambarkeun. Dimimitian ti ayat kahiji, dibaca nepi ka ayat ka dalapan:—

TAM1897 Q1 35.6Ayeuna, dengekeun, hai Israil, kana paugeran jeung hukum-hukum anu ku abdi diajarkeun ka anjeun, supaya anjeun ngalaksanakeunana, sangkan anjeun hirup, sarta asup jeung ngawasaan tanah anu dipasihkeun ku Gusti Allah karuhun anjeun ka anjeun. Anjeun ulah nambahkeun kana kecap anu ku abdi paréntahkeun ka anjeun, ogé ulah ngurangan nanaon ti dinya, supaya anjeun tiasa ngajaga paréntah Gusti Allah anjeun anu ku abdi paréntahkeun ka anjeun. Panon anjeun parantos ningali naon anu dilakukeun Gusti alatan Baal-peor: sabab sakabéh lalaki anu nuturkeun Baal-peor, Gusti Allah anjeun parantos ngancurkeun maranéhna ti antara anjeun. Tapi anjeun anu satia ka Gusti Allah anjeun, sadayana masih hirup nepi ka ayeuna. Tingali, abdi parantos ngajar ka anjeun paugeran sareng hukum, sakumaha Gusti Allah abdi parantos paréntah ka abdi, sangkan anjeun ngalakukeunana di tanah anu bakal anjeun warisan. Janten, jaga tur lakukeun éta; sabab ieu hikmat sareng pamahaman anjeun di payuneun bangsa-bangsa, anu bakal ngadangu sakabéh paugeran ieu, teras nyarios, ‘Saéstuna bangsa agung ieu téh hiji rahayat anu wijaksana sareng ngartos.’ Sabab, aya bangsa anu agung anu boga Allah anu deukeut ka maranéhna, saperti Gusti Allah urang dina sagala hal anu urang penta ka-Na? Sareng aya bangsa anu agung anu boga paugeran jeung putusan anu adil saperti sakabéh hukum ieu, anu kuring pasihkeun ka anjeun dinten ieu?

TAM1897 Q1 35.7Tah naha aya deui tempat pikeun nyieun hukum atawa perundang-undangan di Israil?—“Anjeun ulah nambahkeun kana kecap anu ku Kuring paréntahkeun ka anjeun, ogé ulah ngurangan nanaon ti dinya.” Aranjeunna kedah ngalakukeun éta. Sadaya hukumna parantos dijieun pikeun aranjeunna. Legislasina parantos lengkep sareng sampurna; sareng salami aranjeunna gaduh éta, aranjeunna henteu peryogi nu sanés, sareng pas aranjeunna peryogi nu sanés, éta sorangan janten bukti yén aranjeunna parantos ninggalkeun Gusti.

TAM1897 Q1 35.8Salami maranéhna peryogi sagala rupa perundang-undangan ti dirina sorangan di antara maranéhna, éta jadi bukti yén maranéhna geus ninggalkeun Gusti, yén hukum-Na teu cukup deui keur maranéhna, sarta pamaréntahan-Na ogé teu cukup deui keur maranéhna. Kitu deui anu kajadian ka sakumna bangsa-bangsa séjén anu kafir. Kitu lumrahna ka sakumna bangsa. Kitu cara maranéhna jadi kafir. Sareng anjeun terang yén Israil ogé ngalangkungan léngkah anu sarua. Aranjeunna poho ka Gusti teras nyembah berhala, lajeng nyarios, “Urang kedah gaduh raja, sangkan urang janten siga sakumna bangsa.” Tapi ulah poho yén maranéhna kudu nampik Gusti heula saméméh maranéhna bisa boga raja; jeung ku nampik Gusti, sangkan maranéhna bisa siga sakabéh bangsa, siga urang kafir,—éta nu sabenerna dimaksudna,—ku nampik Gusti sangkan maranéhna bisa siga sakabéh bangsa, maranéhna jadi siga bangsa-bangsa nu nampik Gusti. Anjeun terang ieu tina sakabéh sajarah nu saterusna.

TAM1897 Q1 35.9Ku kituna écés pisan yén éta sanés kahayang Gusti, sanés pikeun kapentingan umat-Na, sangkan maranéhna jadi siga bangsa-bangsa séjén. Éta sanés kahayang Gusti, sanés pikeun kahadéan rahayat, sangkan maranéhna gaduh pamaréntahan naon waé anu sarupa jeung bangsa-bangsa di sabudeureunana. Anjeun terang ieu teu timbul tina nuturkeun Gusti, tapi timbul tina murtad. Tina sagala ieu, écés pisan yén Gusti henteu niatkeun rahayat-Na ngadegkeun pamaréntahan sorangan di antara maranéhna.

TAM1897 Q1 36.1Pangéran henteu niat sangkan maranéhna ngadegkeun pamaréntahan siga bangsa-bangsa di sabudeureunana. Nalika Anjeunna nyarios, “Anjeun ulah nambahkeun kana kecap anu Kuring paréntahkeun ka anjeun, ogé ulah ngurangan nanaon ti dinya,” anjeun tiasa ningali yén ku kituna Anjeunna ngalarang maranéhna tina sagala rupa nyieun hukum, tina sagala rupa bayangan perundang-undangan, sarta ku kituna ngalarang maranéhna pikeun ngadegkeun sagala rupa wangun pamaréntahan di antara maranéhna.

TAM1897 Q1 36.2Jeung tina ieu écés pisan yén nalika maranéhna ngarasa peryogi rupa-rupa pamaréntahan di antara maranéhna, anu di jerona maranéhna kudu boga hukum jeung pamingpin salian ti Gusti, éta nyalira geus jadi bukti pasti yén maranéhna geus poho ka Gusti; yén maranéhna geus ngajauhan ti Anjeunna; yén pamaréntahan-Na henteu cukup; yén kakawasaan-Na henteu aya dina maranéhna pikeun nahan maranéhna, sarta ku kituna maranéhna kudu nyieun jeung ngadegkeun hiji wangun pamaréntahan sorangan, pikeun ngajaga diri maranéhna tina diri maranéhna sorangan.

TAM1897 Q1 36.3Ku kituna anjeun tiasa ningali yén éta sanés nurutkeun kahayang Gusti sangkan umat-Na, anu cicing nyalira, gaduh pamaréntahan sorangan di antara maranéhna. Éta sanés kahayang-Na sangkan maranéhna cicing di antara bangsa-bangsa, sarta gaduh pamaréntahan sapertos bangsa-bangsa; sabab nalika maranéhna ngamimitian nyieun pamaréntahan sorangan pikeun ngatur diri maranéhna di antara maranéhna, éta bakal sami sareng pamaréntahan bangsa-bangsa, sabab sadayana asalna tina manusa, sareng manusa téh sarua waé. Janten nalika Israil ngadegkeun pamaréntahan pikeun ngatur dirina sorangan, éta sarua jeung pamaréntahan di sabudeureunana, sarta moal aya nu sanés. Éta téh pagan. Sareng éta bakal salawasna pagan di mana waé dicobian.

TAM1897 Q1 36.4“Anjeun ulah nambah kana kecap anu ku abdi paréntahkeun ka anjeun, ogé ulah ngurangan nanaon ti dinya, supaya anjeun tiasa ngajaga paréntah Gusti Allah anjeun anu ku abdi paréntahkeun ka anjeun.” Gusti niatkeun sangkan paréntah-Na, hukum-Na, pamaréntahan-Na, cukup pikeun umat-Na. Jeung éta geus cukup pikeun umat-Na. Éta geus pasti. Éta bakal salawasna cukup pikeun umat-Na. Tapi éta henteu cukup pikeun maranéhna anu henteu boga éta; éta henteu cukup pikeun maranéhna anu misah ti Gusti jeung ti hukum jeung pamaréntahan-Na. Pamaréntahan-Na henteu cukup pikeun maranéhna, lantaran maranéhna henteu boga éta; sarta lamun maranéhna nyieun pamaréntahan sorangan, éta sarua waé jeung pamaréntahan bangsa-bangsa kafir.

TAM1897 Q1 36.5Panon anjeun parantos ningali naon anu dilakukeun ku Gusti alatan Baal-peor: sabab sakabéh lalaki anu nuturkeun Baal-peor, Gusti Allah anjeun parantos ngancurkeun maranéhna ti antara anjeun. Tapi anjeun anu satia ka Gusti Allah anjeun, sadayana masih hirup nepi ka poé ieu. Tingali, abdi parantos ngajar ka anjeun paugeran jeung hukum, sakumaha Gusti Allah abdi parantos maréntahkeun ka abdi, supaya anjeun ngalaksanakeunana di tanah anu bakal anjeun warisan. Ku sabab éta, jaga tur lakukeun éta; sabab ieu téh kabijaksanaan jeung pamahaman anjeun di panon bangsa-bangsa.

TAM1897 Q1 36.6“Ieu téh kabijaksanaan jeung pamahaman anjeun di panon bangsa-bangsa.” Henteu saukur di panon Kami; tapi lamun anjeun ngalakukeun ieu, sakabéh bangsa, bangsa asing, bakal nyebut anjeun wijaksana. Bangsa-bangsa, bangsa asing, bakal nyebut anjeun boga akal anu hadé.

TAM1897 Q1 36.7Tingali, parantos ku abdi diajarkeun ka anjeun paugeran sareng hukum, sakumaha Gusti Allah abdi parantos maparin paréntah ka abdi, sangkan anjeun ngalakukeunana di tanah anu bakal anjeun warisan. Ku sabab éta, turutan jeung laksanakeun éta; sabab ieu téh kabijaksanaan jeung pamahaman anjeun di panon bangsa-bangsa, anu bakal ngadéngé sakabéh parentah ieu, sarta bakal nyarios, ‘Saéstuna bangsa anu agung ieu téh hiji rahayat anu wijaksana jeung boga pamahaman.’ Sabab bangsa mana anu agung anu boga Allah anu deukeut ka maranéhna, saperti Gusti Allah urang dina sagala hal anu urang penta ka-Na? Sareng saha bangsa anu agung anu mibanda hukum jeung putusan anu adil sapertos sakabéh hukum ieu anu ku abdi pasihkeun ka anjeun dinten ieu? Ngan waspada ka diri anjeun sorangan, sarta jaga jiwana anjeun kalayan taliti, supaya anjeun henteu poho kana hal-hal anu geus katingali ku panon anjeun, sarta supaya éta henteu leungit tina haté anjeun salila hirup anjeun; tapi ajarkeun éta ka putra-putra anjeun, jeung ka incu-incu anjeun; utamana dinten nalika anjeun nangtung di payuneun Gusti Allah anjeun di Horeb.

TAM1897 Q1 36.8Ulah poho kana naon anu geus anjeun tingali jeung kadéngé, tapi utamana ulah poho kana naon anu anjeun kadéngé basa anjeun nangtung di payuneun Horeb dina poé éta. Naon anu maranéhna kadéngé?—Oh, hukum Gusti; paréntah-paréntah Gusti jeung iman ka Yesus anu maranéhna kadéngé dina poé éta; sora ti sawarga ngumumkeun panebusan jeung nyiptakeun, supaya manusa ulah dosa. Tapi Israil poho ka Allah, teras nyembah berhala, sarta nyarios, “Jadikeun pikeun kami hiji raja; jadikeun pikeun kami hiji raja, kawas sakabéh bangsa.” Tapi ti jaman harita, basa maranéhna masih suci, Gusti nyarios engkéna (Mazmur 81:13-16):—

TAM1897 Q1 36.9Oh, upami rahayat abdi parantos ngadangukeun ka abdi, sareng Israil parantos leumpang dina jalan-jalan abdi! Abdi pasti geuwat ngéléhkeun musuh-musuhna sareng ngabalikkeun leungeun abdi ngalawan lawan-lawanna. Anu benci ka Gusti pasti parantos nyerah ka Anjeunna: tapi waktosna pasti langgeng salawasna. Anjeunna ogé pasti parantos maparin maranéhna gandum pangalusna: sareng madu tina batu pasti parantos nyugemakeun anjeun.

TAM1897 Q1 36.10Ayeuna Gusti nyarios ka urang yén Anjeunna parantos nyalametkeun urang tina kakawasaan poék, sarta parantos ngalihkeun urang kana karajaan Putra-Na anu dipikacinta. Karajaan Allah diadegkeun deui di antara umat-Na, sarta “karajaan Allah aya di jero anjeun,” sarta éta aya di antara anjeun ku ayana di jero unggal jalma jeung sakabéhna. Ayeuna, karajaan Allah téh hiji karajaan anu sampurna, sabab rajana téh raja anu sampurna, sabab hukum karajaan éta téh hukum anu sampurna. Nya, lamun aya raja anu sampurna, hukum anu sampurna, jeung karajaan anu sampurna, naha éta geus cukup pikeun anjeun? Naha éta cukup? Naha éta geus cukup pikeun hiji jalma?—Oh enya, tangtu waé! Naha éta kuduna geus cukup pikeun hiji jalma?

TAM1897 Q1 36.11Sareng upami sadayana éta henteu cukup pikeun hiji jalma, naha masalahna aya di karajaan atanapi di jalma éta?—Anjeun terang yén masalahna ngan aya di jalma éta. Tapi upami jalma éta ngaku jadi Kristiani. Naha masalahna masih aya di jalma éta atanapi di karajaan?

TAM1897 Q1 36.12(Sora-sora) Di jalma éta.

TAM1897 Q1 36.13Coba upamana manéhna ngaku jadi Adventis Poé Katujuh, tapi karajaan Allah teu cukup keur manéhna; coba lamun maranéhna kumpul babarengan, karajaan Allah teu cukup keur maranéhna, tapi maranéhna kudu boga karajaan sorangan, karajaan séjén; maranéhna kudu ngadegkeun pamaréntahan, ngabebankeun pajeg ka dirina sorangan, milih pamingpin ti antara maranéhna pikeun ngatur dirina sorangan; naha maranéhna barudak Allah? Naha karajaan Allah nu sampurna geus cukup pikeun maranéhna? Naha maranéhna kaasup kana pamaréntahan Allah? Naha pamaréntahan Allah geus cukup pikeun maranéhna? Naha karajaan Allah aya di jero maranéhna? Naha kitu? Kumaha bisa kitu, padahal karajaan nu sampurna, raja nu sampurna, jeung hukum nu sampurna, teu cukup pikeun maranéhna?

TAM1897 Q1 37.1Anjeun ningali, nya, yén pamisahan antara garéja jeung nagara, komo di antara Adventis Poé Katujuh, dimimitian ti hate; jeung éta kudu dimimitian ti dinya pikeun unggal jalma, di mana waé, upama henteu kitu moal aya pamisahan antara garéja jeung nagara di tempat manéhna. Lamun teu aya jalma di abad kaopat, di Kakaisaran Romawi, anu boga hiji persatuan garéja jeung nagara dina haténa, moal aya pamaréntahan paus anu kabentuk dina abad kaopat. Lamun manéhna ngan boga garéja wungkul, garéja nyalira di haténa, sarta euweuh nagara, euweuh prinsip nagara, ngan garéja wungkul—Gusti, karajaan-Na, hukum-Na, kabeneran-Na, Anjeunna nyalira nu maréntah di dinya—naha bisa aya pamaréntahan paus?

TAM1897 Q1 37.2(Sora-sora) Henteu.

TAM1897 Q1 37.3Tah naon anu penting anu kudu salawasna dihindari?—Unggal panggabungan garéja jeung nagara dina haté. Naon, tah, hiji-hijina panglindungan anu pasti ngalawan pausismeu?—Nya éta nyaah ka Gusti kalayan sakumna haté, sakumna jiwa, sakumna akal, jeung sakumna tanaga. Nya éta pikeun “kaluar ti nagara anjeun, jeung ti kulawarga anjeun, jeung ti imah bapa anjeun.” Éta téh malikeun tonggong ka Mesir. Éta téh “cicing nyalira, sarta ulah kaasup di antara bangsa-bangsa.”

TAM1897 Q1 37.4Ayeuna abdi maca sababaraha kutipan tina “Empires of the Bible,” kaca 152 sarta salajengna anu abdi sisipkeun ti “Patriarchs and Prophets,” kalayan ayat-ayat Kitab Suci, ngeunaan hubungan ieu pisan. Mimiti abdi maca sababaraha kecap abdi sorangan; tapi abdi bakal nyarioskeun iraha abdi maca kecap-kecap ti “Patriarchs and Prophets:”—

TAM1897 Q1 37.5“Tingali, rahayat éta bakal cicing nyalira, sarta moal kaasup di antara bangsa-bangsa.” Gusti teu kungsi niat rahayat-Na diwangun jadi karajaan, nagara, atawa pamaréntahan kawas rahayat di dunya ieu. Aranjeunna teu kedah sarupa jeung bangsa-bangsa di sabudeureunana. Aranjeunna kedah dipisahkeun pikeun Gusti “ti sakumna rahayat anu aya di beungeut bumi.” “Rahayat éta moal kaasup di antara bangsa-bangsa.”

TAM1897 Q1 37.6Ayeuna lamun kuring nganggap diri kuring kaasup nagara Jerman, naha kuring nganggap diri kuring kaasup bangsa-bangsa? Lamun kuring nganggap diri kuring kaasup pamaréntahan Inggris, sabagé bagian tina éta, warga satia jeung patriotik anu daék merjuangkeun panji, naha kuring ogé nganggap diri kuring kaasup bangsa-bangsa? Sareng upami abdi tarung pikeun panji éta, panji abdi, panji Britania abdi, sareng dulur Adventis Poé Katujuh abdi di dieu kagolong ka Amérika Sarikat, satia sareng patriotik, teras dua nagara éta perang, anjeunna kedah nolak invasi, sareng aya konflik, mangka abdi aya di hiji pihak, sareng dulur abdi aya di pihak séjén, dulur tarung ngalawan dulur. Naha Gusti parantos netepkeun éta?—Anjeun terang yén anjeunna henteu. Naha anjeunna kantos boga maksud nalika nyarios yén rahayatna bakal cicing nyalira, sarta moal kaasup di antara bangsa-bangsa?

TAM1897 Q1 37.7Kuring maca sakedik tina tulisan sorangan dina “Empires of the Bible:”—Pamaréntahan maranéhna dimaksudkeun jadi teokrasi nu murni jeung basajan—Gusti hiji-hijina Raja, hiji-hijina Pangawasa, hiji-hijina Nu Méré Hukum. Éta sabenerna hiji organisasi garéja, dimimitian ku organisasi “garéja di gurun;” sarta kudu dipisahkeun tina sagala pamanggih ngeunaan nagara. Sistem anu diwangun di gurun ku Musa, sarta diteruskeun di Kanaan ku Yosua, dimaksudkeun pikeun langgeng.

TAM1897 Q1 37.8Ayeuna abdi maca tina “Patriarchs and Prophets:”—

TAM1897 Q1 37.9Pamaréntahan Israil diurus dina ngaran jeung ku kawenangan Yehova. Karya Musa, tujuh puluh sesepuh, para pangawasa jeung hakim, saukur pikeun nerapkeun hukum-hukum anu parantos dipasihkeun ku Allah. Aranjeunna teu boga kawenangan pikeun nyieun undang-undang pikeun bangsa.

TAM1897 Q1 37.10Saha anu teu boga wewenang nyieun undang-undang pikeun bangsa?

TAM1897 Q1 37.11(Sora-sora) Garéja.

TAM1897 Q1 37.12Sabaraha urang anu ngabentuk garéja? Naha éta ngawengku hiji, atawa dua, atawa sapuluh, atawa dua belas, atawa lima puluh urang?—Enya. Naha maranéhna, atawa saha waé di antarana, boga kawenangan pikeun nyieun hukum pikeun batur séjén, atawa komo keur dirina sorangan?—Henteu.

TAM1897 Q1 37.13Dengekeun, hai Israil, kana paugeran jeung hukum-hukum anu ku abdi diajarkeun ka anjeun, supaya anjeun ngalaksanakeunana, sangkan anjeun hirup, sarta asup jeung ngawasaan tanah anu dipasihkeun ku Gusti Allah karuhun anjeun ka anjeun. Anjeun ulah nambahkeun kana kecap anu ku abdi paréntahkeun ka anjeun, ogé ulah ngurangan nanaon ti dinya.

TAM1897 Q1 37.14Nukil deui ayeuna tina “Patriarchs and Prophets:”—

TAM1897 Q1 37.15Ieu téh, sarta terus jadi, sarat ayana Israil salaku hiji bangsa.

TAM1897 Q1 37.16Terus nalika Israil ninggalkeun éta, sarta nyandak léngkah pikeun ngadegkeun karajaan, jeung jadi siga bangsa-bangsa séjén, naon hartina éta?—Leungitna ayana. Ulah poho éta.

TAM1897 Q1 37.17Ayeuna aya hiji paragraf deui anu parantos abdi tulis, sareng anu hoyong abdi ulang deui ayeuna:—

TAM1897 Q1 37.18Prinsip pamaréntahan Israil téh murni teokrasi. Dina sagala pamaréntahan, ukur kasatiaan warga kana prinsip pamaréntahan anu bisa ngajadikeunana suksés.

TAM1897 Q1 37.19Éta sacara umum dianggap kitu. Pamaréntahan naon anu urang bahas di dieu?—Pamaréntahan Allah. Warga nagara pamaréntahan naon maranéhna?—Pamaréntahan Allah. Janten, kasatiaan kana prinsip pamaréntahan éta hiji-hijina hal anu tiasa ngajadikeun pamaréntahan jeung kakawasaan éta suksés, komo nalika Allah anu maréntah.

TAM1897 Q1 37.20Ngan ku ayana Gusti nu salawasna cicing jeung Israil, pamaréntahan nu diadegkeun di dinya bisa suksés. Ku kituna, kasatiaan ka prinsip-prinsip pamaréntahan éta ti pihak rahayat merlukeun sangkan masing-masing jalma salawasna néangan ayana Gusti nu cicing jeung dirina, salaku hiji-hijina Raja, Pangawasa, jeung Nu Méré Hukum, dina sagala kalakuan kahirupan sapopoe. Tapi “tanpa iman mustahil pikeun nyugemakeun-Na.” Ku iman Gusti cicing di jero hate jeung maréntah dina kahirupan. Ku kituna prinsip dasar, komo deui ayana pamaréntahan Israil, gumantung kana iman anu hirup tur ajeg ti rahayat Israil.
TAM1897 Q1 38.1Sareng di dieu pisan Israil gagal. Saéstuna éta hiji-hijina tempat maranéhna bisa gagal. Maranéhna henteu tetep dina iman; maranéhna henteu satia ka Raja jeung pamaréntahanana. Rakyat anu asup ka tanah éta, anu ku iman nyebrang Walungan Yordan dina taneuh garing nalika walungan éta keur banjir, ku iman maranéhna témbok Yeriko ragrag rata nalika maranéhna ngurilingan éta salila tujuh poé, sarta geus ngagero sorak-sorai kameunangan iman—rakyat ieu percaya ka Gusti, sarta Anjeunna aya jeung maranéhna kalayan kakuatan. Tapi aya parobahan. Rakyat kaleungitan kasucian iman, sarta ragrag kana formalism. Carita éta dicaritakeun ka urang dina sababaraha ayat singket dina Kitab Suci. “Rahayat ngabdi ka Gusti salila poé-poé Yosua, jeung salila poé-poé para sesepuh anu salamet sanggeus Yosua, anu kungsi nyaksian sagala karya agung Gusti anu dipigawé pikeun Israil. Sareng Yosua putra Nun, abdi Gusti, pupus dina yuswa saratus sapuluh taun.... Sareng ogé sakumna generasi éta dikumpulkeun ka bapa-bapa maranéhna, teras aya generasi anyar sanggeusna anu henteu wawuh ka Gusti, ogé henteu wawuh kana karya-karya anu parantos dipigawé ku-Na pikeun Israil. Sareng barudak Israil ngalakukeun anu jahat di paningali Gusti, sarta ngawula ka Baalim: maranéhna ninggalkeun Gusti Allah bapa-bapa maranéhna, anu geus ngaluarkeun maranéhna ti tanah Mesir, sarta nuturkeun dewa-dewa séjén, nyaéta dewa-dewa bangsa-bangsa anu aya di sabudeureun maranéhna, sarta sujud ka maranéhna, sarta nyieun Gusti murka. Sareng maranéhna ninggalkeun Gusti, sarta ngabdi ka Baal jeung Ashtaroth.”—“Empires of the Bible,” kaca 153, 154.

TAM1897 Q1 38.2Éta téh persis saperti anu maranéhna lakukeun dina jaman Nimrod. Naon akibatna dina jaman Nimrod?—Maranéhna ngangkat salah sahiji ti antara maranéhna jadi raja, sanggeus nampik Gusti jadi raja. Naha anéh lamun akibatna sarua jeung Israil ayeuna dina jaman ieu?

TAM1897 Q1 38.3Ku sabab teu boga ayana Gusti di jero haté pikeun misahkeun maranéhna komo ti dirina sorangan, sarta ku kituna ngajadikeun maranéhna béda ti jalma séjén, sahingga maranéhna jadi sarua jeung bangsa-bangsa séjén, jadi wajar pisan maranéhna nuturkeun maranéhna dina nyembah dewa-dewa maranéhna. Nalika, salaku akibat tina murtadna, beban tina lampahna sorangan jeung panindasan bangsa-bangsa séjén jadi beurat pisan nepi ka maranéhna teu kuat deui, maranéhna bakal balik ka Gusti kalayan sakumna haté, bakal ngandelkeun Anjeunna wungkul, sarta ku kituna dina Anjeunna maranéhna bakal manggihan panyalametan mulya tina dosa-dosa maranéhna jeung ti sakumna panindasna. Tapi sanggeus maranéhna dibebaskeun, maranéhna gagal ngamekarkeun jeung ngudag ayana Gusti jeung Jurusalametna; ku kituna agama maranéhna jadi formal deui, sarta teu lila maranéhna nuturkeun deui kabiasaan bangsa-bangsa séjén, sarta nyembah deui ka dewa-dewana.
TAM1897 Q1 38.4Upami waé maranéhna parantos masrahkeun haté ka Gusti sareng percaya ka Anjeunna salawasna, sapertos anu maranéhna lakukeun dina mangsa reformasi éta, maranéhna bakal mendakan yén Anjeunna salawasna pikeun maranéhna persis sapertos anu Anjeunna janten dina kasempetan éta. Lajeng sakabéh jalan hirup maranéhna bakal janten naon anu salawasna dipikahayang ku Anjeunna—hiji kamajuan anu terus-terusan maju ka hareup sareng ka luhur, tumuwuh dina rahmat sareng dina pangaweruh ka Gusti Jurusalamet urang. Teras maranéhna bakal jadi cahaya caang jeung sumebar ka sakumna bangsa.
TAM1897 Q1 38.5Tinimbang dibawa ku pangalaman-pangalaman anu terus-terusan ieu ka titik dimana maranéhna tungtungna jeung salawasna moal percaya deui ka dirina sorangan, sarta ngan saukur percaya ka Gusti, maranéhna sabenerna nepi ka kaayaan dimana maranéhna tungtungna teu percaya ka Gusti, sarta niatkeun pikeun sapinuhna percaya ka dirina sorangan. Dina henteu percayana jeung murtadna, maranéhna ngan ningali dina serangan terus-terusan ti bangsa-bangsa asing, nu ngarampog nagara jeung nindes rahayat, salaku bukti yén dina kanyataanana pamaréntahan Allah geus gagal.—“Empires of the Bible,” kaca 154, 155.

TAM1897 Q1 38.6Ayeuna nyutat deui tina “Para Patriark jeung Para Nabi”:—

TAM1897 Q1 38.7Sadaya kasangsaraan anu mangrupa akibat tina dosa jeung kabodoan maranéhna sorangan, maranéhna nyalahkeun kana pamaréntahan Allah.

TAM1897 Q1 38.8Anjeun ningali, nya, nalika aya bangsa nu ngaku jadi umat Gusti, tapi peryogi pamaréntahan séjén salian ti pamaréntahan-Na, naon masalahna. Aranjeunna geus ngajauhan ti Gusti; geus asup kana kajahatan; keur nandangan rupa-rupa sangsara; sarta sagala éta aranjeunna nyalahkeunana ka pamaréntahan Gusti. Pamaréntahan Gusti henteu cukup hadé pikeun aranjeunna; henteu nyumponan cukup pikeun aranjeunna. Naha?—Kusabab aranjeunna henteu gaduh éta.

TAM1897 Q1 38.9Kuring maca salajengna tina “Patriarchs and Prophets:”—

TAM1897 Q1 38.10Lila-lila maranéhna kaleungitan rasa hormat ka Gusti, sarta eureun ngahargaan kahormatan jadi umat pilihan-Na. Katarik ku kamewahan jeung pintonan raja-raja pagan, maranéhna bosen ku kahirupan basajan sorangan. Rasa sirik jeung dengki mucunghul di antara suku-suku. Perselisihan internal ngajadikeun maranéhna lemah; maranéhna terus-terusan kakeunaan invasi ku musuh-musuhna nu musyrik: sarta rahayat mimiti percaya yén pikeun ngajaga kalungguhan maranéhna di antara bangsa-bangsa, suku-suku kudu ngahiji dina hiji pamaréntahan puseur nu kuat. Nalika maranéhna ngajauhan ketaatan kana hukum Gusti, maranéhna hayang dibébaskeun tina pamaréntahan Pangawasa ilahi maranéhna; ku kituna paménta pikeun hiji karajaan jadi sumebar di sakuliah Israil.

TAM1897 Q1 38.11Ayeuna abdi maca tina naon anu parantos abdi tulis dina “Empires of the Bible:”—

TAM1897 Q1 38.12Éta téh carita nu sarua deui ngeunaan Babilonia jeung Mesir. Panipu utama ngagoda maranéhna kana nyembah berhala, teras ti nyembah berhala kana monarki, sangkan manéhna bisa meunang kakawasaan luhur di luhur maranéhna, sarta ku pangaruh dunyawi ngagoda maranéhna, atawa ku kakuatan ngalarang maranéhna, tina ibadah ka Allah.

TAM1897 Q1 38.13Sareng anjeun terang yén Israil memang nganiaya nabi-nabi, maranéhna ngalarang dakwah kecap Allah, sakumaha unggal bangsa kafir di bumi geus ngalakukeun ti jaman Nimrod nepi ka ayeuna, sarta sakumaha unggal bangsa kafir bakal ngalakukeun deui, sanajan éta diadegkeun ku Adventis Poé Katujuh.

TAM1897 Q1 38.14Ayeuna abdi nyutat deui tina “Para Patriark jeung Nabi:”—

TAM1897 Q1 38.15Gusti mikahayang supaya umat-Na ningali ka Anjeunna wungkul minangka Nu Méré Hukum jeung Sumber kakuatan maranéhna. Ku ngarasa gumantung ka Gusti, maranéhna bakal terus-terusan ditarik deukeut ka Anjeunna. Maranéhna bakal jadi leuwih luhur jeung mulya, pantes pikeun takdir luhur anu geus disaur ku Anjeunna minangka umat pilihan-Na. Tapi nalika hiji jalma diangkat kana tahta, éta bakal condong ngalihkeun pikiran rahayat ti Gusti.

TAM1897 Q1 38.16Sareng abdi henteu paduli upami anjeunna téh Adventis Poé Katujuh; éta condong ngalihkeun pikiran rahayat ti Gusti.

TAM1897 Q1 38.17Kuring maca salajengna tina “Patriarchs and Prophets:”—

TAM1897 Q1 38.18Aranjeunna bakal leuwih percaya kana kakuatan manusa tibatan kana kakuatan ilahi—

TAM1897 Q1 39.1Naha maranéhna peryogi perlindungan tina bangsa kafir?—Sumuhun. Naha bangsa kafir henteu nyerang maranéhna jeung ngalakukeun serbuan ka maranéhna?—Sumuhun. Naha maranéhna peryogi perlindungan?—Sumuhun. Kunaon maranéhna ngadegkeun pamaréntahan?—Pikeun perlindungan—pikeun perlindungan tina serbuan bangsa kafir.

TAM1897 Q1 39.2Naon anu disarioskeun ku Gusti lamun maranéhna nurut ka-Na jeung nurut kana hukum-hukum-Na? Dina mangsa poé-poé raya, lalaki-lalaki bisa kabeh ninggalkeun imahna, angkat ka Yerusalem, sarta euweuh nu bakal ngarugikeun maranéhna atawa ngahoyong tanahna. Tapi nalika maranéhna misah ti Gusti jeung teu boga pangayoman-Na, maranéhna teu bisa ninggalkeun imahna sabab bangsa asing bakal asup. Malah sanajan maranéhna kabeh aya di imah, bangsa asing ogé bakal asup ka maranéhna. Nalika gandumna geus asak tur siap dipanen, urang asing bakal asup tur nyokot sakabéhna, sanajan lalaki-lalaki éta aya di imah. Sareng nalika anggur geus asak tur siap dipetik, urang asing bakal asup tur ngumpulkeun sakabéhna. Naha?—Kusabab rahayat geus ninggalkeun Gusti, sarta Anjeunna teu tiasa mikeun berkah ka maranéhna dina pamunduran éta sakumaha Anjeunna bakal mikeun berkah nalika maranéhna aya di sisi-Na, sabab éta ngan bakal nambahan sumanget maranéhna pikeun terus ninggalkeun.

TAM1897 Q1 39.3Jadi:—

TAM1897 Q1 39.4Lamun aya jalma diangkat jadi raja, éta condong ngajadikeun pikiran rahayat ngalih ti Gusti. Maranéhna bakal leuwih percaya kana kakuatan manusa tibatan kakuatan ilahi, sarta kasalahan raja maranéhna bakal nganteurkeun maranéhna kana dosa, sarta misahkeun bangsa ti Gusti.

TAM1897 Q1 39.5Ku kituna maranéhna nyarios ka Samuel: “Jieunkeun urang raja pikeun ngadili urang siga sakumna bangsa.”

TAM1897 Q1 39.6Ayeuna abdi nyutat deui tina “Patriarchs and Prophets,” hiji deui kutipan anu nepi ka jaman ayeuna:—

TAM1897 Q1 39.7Sareng ayeuna ogé [Dimana éta mawa urang?—Ka jaman ayeuna.] kahayang pikeun nurut kana kabiasaan jeung adat dunya masih aya di antara umat Allah anu ngaku-ngaku. Nalika maranéhna ngajauhan Gusti, maranéhna jadi ambisius pikeun kauntungan jeung kahormatan dunya. Umat Kristen terus-terusan usaha nyonto kabiasaan jalma-jalma anu nyembah dewa dunya ieu. Loba nu nyarankeun yén ku ngahiji jeung jalma-jalma dunya, sarta nurut kana kabiasaan maranéhna, maranéhna bisa ngabogaan pangaruh nu leuwih kuat ka jalma-jalma nu teu taat ka Gusti.

TAM1897 Q1 39.8Éta nu diomongkeun ku Israil.

TAM1897 Q1 39.9Tapi sakabéh anu nuturkeun jalan ieu, ku kituna misah ti Sumber kakuatan maranéhna. Ku jadi babaturan dunya, maranéhna jadi musuh Allah. Pikeun kapentingan pangajén di bumi, maranéhna ngorbankeun kahormatan anu teu bisa diungkabkeun anu geus dipanggilkeun ku Allah ka maranéhna, nyaéta pikeun nembongkeun puji-pujian ka Anjeunna anu geus nyauran urang kaluar tina poék ka cahaya-Na anu ajaib.— “Para Patriark jeung Para Nabi,” pasal 59, par. 13.

TAM1897 Q1 39.10Ayeuna abdi maca deui, ngeunaan Israil di ditu baheula:—

TAM1897 Q1 39.11“Sapertos sakabéh bangsa.” Urang Israil henteu sadar yén dina hal ieu béda ti bangsa séjén téh mangrupa hiji hak istiméwa jeung berkah husus. Gusti parantos misahkeun urang Israil tina sakabéh bangsa séjén, pikeun ngajadikeun maranéhna harta karun husus-Na. Tapi maranéhna, teu merhatikeun kahormatan anu luhur ieu, sumanget pisan hayang nyonto conto bangsa-bangsa anu nyembah berhala.

TAM1897 Q1 39.12Kuring masih maca ti “Patriarchs and Prophets:”—

TAM1897 Q1 39.13Poé-poé kamakmuran panggedéna Israil téh mangsa maranéhna ngaku Yéhova minangka Rajana,—nalika hukum jeung pamaréntahan anu diadegkeun ku Anjeunna dianggap leuwih luhung tibatan hukum jeung pamaréntahan sakabéh bangsa séjén.

TAM1897 Q1 39.14Lamun abdi nganggap pamaréntahan jeung hukum Gusti leuwih luhung tibatan pamaréntahan jeung hukum sakabéh bangsa séjén, kumaha abdi tiasa aya patalina jeung bangsa-bangsa éta? Jadi lamun kuring kudu nyieun aturan siga bangsa séjén pikeun ngatur diri sorangan, pikeun ngajaga diri supaya leres, jeung jalma-jalma di sabudeureun kuring anu sarua jeung kuring, naha kuring nganggap pamaréntahan jeung hukum Gusti leuwih luhur tibatan hukum anu bakal kuring jieun? Teras nalika hukum-Na ku kuring dianggap henteu leuwih luhur tibatan hukum anu bakal kuring jieun, dimana posisi kuring?

TAM1897 Q1 39.15(Sora-sora) Di luhur Gusti.

TAM1897 Q1 39.16Sakumaha paus séjén; sakumaha Nimrod,—nempatkeun diri sorangan di tempat Gusti. Henteu aya jalma nu bisa nempatkeun dirina di tempat Gusti tanpa ngajadikeun dirina leuwih luhur tibatan Gusti.

TAM1897 Q1 39.17Sasarengan jeung ieu, abdi parantos nyerat naon anu bakal anjeun kenal salaku kabeneran:—

TAM1897 Q1 39.18Tapi sadayana ieu ayeuna geus poho, ku niat maranéhna anu geus pasti hayang boga raja, pamaréntahan, nagara, siga sakabéh bangsa. Nentang kahayang Gusti anu geus diungkabkeun, Israil bakal diitung kaasup di antara bangsa-bangsa.... Aduh, singda Israil apal dina jaman maranéhna, hal-hal anu patali jeung karapihan maranéhna! Aduh, singda maranéhna percaya ka Gusti, sarta narima yén Anjeunna nyaho, leuwih ti maranéhna, jalan anu kudu ditempuh pikeun kahadéan maranéhna! Tapi ngalawan paménta-Na anu pangkuatna jeung peringatan-Na anu paling serius, maranéhna nutupan ceuli jeung ngakeraskeun hate, teras langsung ngamimitian léngkah anu, kalayan logika anu teu bisa dirobah, ngarah kana binasana boh salaku hiji bangsa boh salaku rahayat pilihan.

TAM1897 Q1 39.19Kajadian ogé, suku-suku jadi misah—sapuluh jeung dua. Naon anu kajadian ka sapuluh éta?—Aranjeunna terus-terusan nuturkeun jalan murtad, nepi ka maranéhna ngagero, “Urang teu boga raja.” Teras Gusti sumping ka aranjeunna ngaliwatan nabi Hosea, sarta nyarios, “Abdi bakal janten Raja anjeun; balik deui ka abdi, hai Israil, anjeun parantos kabur ti abdi; Abdi bakal janten Raja anjeun.” Tapi aranjeunna henteu daék balik; teras aranjeunna dibawa ka pangasingan, sarta leungit salawasna.

TAM1897 Q1 39.20Nalika éta kajadian, ngeunaan Yehuda ditulis ku Hosea, “Yehuda masih maréntah babarengan jeung Allah, sarta satia ka nu suci.” Tapi anjeun terang yén Yehuda turun-turun dina jalan murtad, nepi ka datang kecap, “Singkirkeun mahkota, jeung cabut makuta: ieu moal siga baheula: junjung nu handap, jeung handapkeun nu luhur. Kuring bakal ngagulingkeun, ngagulingkeun, ngagulingkeunana: jeung moal aya deui, nepi ka datang jalma anu boga hak; jeung Kuring bakal masrahkeunana ka anjeunna.”

TAM1897 Q1 39.21Gusti kedah ngajantenkeun bangsa-bangsa séjén maréntahkeun umat-Na sorangan. Sareng nalika Gusti, ngaliwatan bangsa-bangsa séjén, ku pamaréntahan bangsa-bangsa éta, parantos ngajaga maranéhna dugi ka Anjeunna sorangan sumping ka maranéhna, maranéhna masih ngagero kecap anu diucapkeun dina jaman Saul, “Henteu; tapi urang hoyong raja.” Sareng nalika Kristus henteu kersa janten Raja maranéhna, maranéhna nyalib Anjeunna, teras ngagero, “Kami teu boga raja iwal Kaisar.”

TAM1897 Q1 40.1Nalika maranéhna ngalawan bantahan Gusti anu diwartakeun ku Samuel, maranéhna ngagero, “Henteu; tapi urang rék boga raja di luhur urang,” dina sora éta Gusti ngadéngé, sarta ayeuna gampang pikeun sadayana ngadéngé, sora pamungkas maranéhna ngalawan-Na—“Urang teu boga raja iwal Kaisar.” Ku nampik Gusti sangkan maranéhna jadi “siga sakabéh bangsa,” maranéhna jadi siga sakabéh bangsa anu nampik Gusti.

TAM1897 Q1 40.2Seruan anu maranéhna sora-sora ngalawan Kristus di pangadilan Pilatus téh geus aya dina seruan, “Urang rék boga raja,” anu geus disaur dina jaman Saul; jeung Allah ngadéngé éta. Éta téh logikana, jeung euweuh nu bisa nyingkahanana. Jeung lamun anjeun jeung kuring hayang nyingkahanana, urang kudu balik ka Allah kalayan sakumna haté, sakumna jiwa, sakumna pikiran, jeung sakumna tanaga. Urang kudu kaluar ti nagara urang, ti kulawarga urang, jeung ti imah bapa urang. Urang kudu malikeun tonggong ka Mesir, sanajan urang aya dina léngkah ka tahta kakawasaan dunya; urang kudu turun ti dinya, malikeun tonggong ka dinya, ninggalkeun sagalana, jeung balik ka Gusti dina iman anu hirup; teras urang kudu cicing nyalira, jeung henteu kaasup di antara bangsa-bangsa.

TAM1897 Q1 40.3Ku kituna anjeun ningali yén Gusti parantos ngajar umat-Na, sareng ka bangsa-bangsa salawasna, yén kasalametan langgeng umat-Na, sareng saha waé, gumantung kana pamisahan mutlak antara garéja sareng nagara dina haté.

Catetan handap

Balik