Roh Ramalan. – No. 2
TAM1897 D 21.2Khotbah dipasihkeun Rebo isuk, 10 Pébruari 1897 Dicitak dina General Conference Daily Bulletin, 15 Pébruari 1897, Jilid 1, No. 2, kaca 21-22.
TAM1897 D 21.3Nu di handap ieu ngan ukur ringkesan tina omongan Pendeta Jones. Kusabab loba jalma nu sumping sanggeus pasamoan saméméhna, perlu nyéépkeun waktos anu cukup lila pikeun ngulang deui poin-poin nu geus diangkat dina poé kamari. Salian ti éta, nu nyarita nyarios yén masalah urang salaku rahayat téh lain kusabab urang sacara ngaran mah teu percaya yén Kesaksian-kesaksian éta asalna ti Allah; tapi nu perlu urang terang téh nyaéta kumaha cara percaya ka éta. Lamun hiji-hijina cara urang pikeun nganyatakeun kayakinan kana Kesaksian-kesaksian éta ngan ku ngawartosan ka jalma-jalma yén urang yakin ka éta, kayakinan urang téh euweuh hartina. Ku kituna urang muka jalan pikeun jalma-jalma ngaragu kana katulusan iman urang. Lamun urang bener-bener yakin kana Kesaksian-kesaksian, urang moal perlu ngawartosan ka jalma-jalma kitu. Kahirupan urang bakal jadi hiji kesaksian pikeun iman anu aya dina diri urang.
TAM1897 D 21.4Aya jalma nu ngajauhan ti Gusti, sarta Bait Allah peryogi dibersihkeun sakumaha baheula di Yerusalem. Urang parantos dibawa kana kaayaan ieu ku teu merhatikeun Kesaksian Roh Gusti. Tapi loba di antara maranéhna nu teu merhatikeun éta percaya kana éta, sarta dina waktos éta nyekel Kesaksian-Kesaksian éta dina leungeunna, sarta henteu nyangka yén maranéhna teu merhatikeunana. Ku kituna, naon anu rék urang terang nyaéta kumaha cara merhatikeun Kesaksian Roh.
TAM1897 D 21.5Sareng urang teu meunang mikir sanajan sakeudeung, nalika hiji kasaksian dipasihkeun jeung aya jalma nu disebat, yén Gusti keur nyerang anjeunna pikeun ngancurkeunana. Tujuan Gusti nyaéta misahkeun anjeunna tina kalepatan nu ngarugikeun dirina jeung ngahalangan karya Gusti. Ieu pikeun nyalametkeun jalma éta sarta ngancurkeun kalepatanana. Gusti moal ngancurkeun atawa ngahukum hiji jalma kajaba manéhna patali teu bisa dipisahkeun jeung dosa. Nalika jalma éta malikeun deui tina kalakuanana anu salah, ngaku kana kasaksian éta, sarta ngalereskeun dirina di payuneun Gusti, manéhna moal deui aya dina kaayaan nalika kasaksian éta manggihan dirina. Kasaksian éta tiasa dipaké salaku peringatan pikeun batur, tapi teu meunang dipaké pikeun ngahukum jalma anu geus ngaku kasalahanana.
TAM1897 D 21.6Jalan Gusti nyaéta ngajadikeun manusa jadi hiji hal anu sabenerna manéhna sanés; masihan manusa hiji hal anu manéhna tacan gaduh. Urang teu tiasa nerapkeun Kesaksian ka batur. Teu ogé ka diri sorangan ti luar. Urang kudu muka haté ka Gusti, pikeun nampi kasaksian, sangkan Gusti tiasa nanemkeun prinsip ilahi, masihan ka urang naon anu tacan urang gaduh, ngajadikeun urang jadi naon anu sabenerna lain, sarta ku Roh Suci-Na anjeunna sorangan anu sabenerna ngalaksanakeun aplikasi kasaksian éta. Lajeng bakal mucunghul dina kahirupan urang, bakal katingali dina lampah urang, naon anu parantos ditanamkeun ku Gusti di jero diri urang. Éta hartina nampi Kasaksian. Sagala nu kirang ti éta mah henteu nampi éta.
TAM1897 D 21.7Kakuatan anu ditanamkeun ku Gusti, lamun diasupkeun kana haté, bakal ngamampuhkeun manusa pikeun nangtung dina godaan jeung di tengah kalemahanana. Éta bakal méré manéhna naon anu tacan dipiboga, sarta ngajadikeun manéhna jadi naon anu sabenerna lain ku kodratna.
TAM1897 D 21.8Lamun aya jalma gagal dina hiji kalungguhan anu dipasrahkeun ka manéhna, urang condong mikir yén Gusti geus salah lantaran ngidinan manéhna ditempatkeun di dinya; tapi éta mah henteu kitu. Gusti henteu salah dina ngajadikeun Saul jadi raja Israil; tapi Saul nu salah lantaran manéhna henteu jadi naon anu dipikahayang Gusti. Manéhna salah lantaran nuturkeun kahayang jeung rencanana sorangan, tibatan ngadéngé sora Gusti. Kitu ogé Gusti henteu nyieun kasalahan dina ngangkat Yeroboam jadi raja Israil. Sanajan tujuan Gusti pikeun misahkeun sapuluh suku ti Yehuda henteu kacumponan alatan kateu-taatan rahayat, tapi Gusti gaduh rencana, tapi Yeroboam henteu ngidinan éta dilaksanakeun. Gusti tiasa nyauran abdi atanapi anjeun ka hiji kalungguhan, sareng upami aya kalemahan dina diri urang anu nyegah urang tiasa mangpaat, Gusti ngirimkeun pesen ka urang, éta pesen téh pikeun ngajadikeun urang janten naon anu dipikahayangna, supados ngaliwatan rahmat-Na urang tiasa nangtung di tempat anu dipikahayangna.
TAM1897 D 22.1Poé ka poé manusa nembongkeun naha karajaan Allah aya di jero maranéhna. Lamun Kristus maréntah di jero haténa, maranéhna meunang kakuatan tina prinsip, kakuatan, kamampuhan pikeun nangtung salaku penjaga satia, pangreformasi sajati; sabab moal aya reformasi lamun teu aya gawé bareng anu sajati jeung Yesus Kristus. Ngaliwatan rahmat Kristus, manusa kudu ngagunakeun kamampuhan anu dipasihkeun ku Gusti pikeun ngarobah dirina sorangan [lain pikeun ngarobah batur, tapi pikeun ngarobah dirina sorangan]; ku lampah ngorbankeun diri ieu, anu dipandangan ku Gusti Nu Maha Kawasa di sawarga kalayan ridho, maranéhna meunang kameunangan ngalawan kabiasaan turun-temurun jeung kabiasaan anu dikembangkeun. Teras, siga Daniel, maranéhna nyésakeun kesan dina haté batur anu moal kungsi leungit. Pangaruh éta bakal sumebar ka sakumna penjuru dunya.”
TAM1897 D 22.2Padamelan reformasi dimimitian ti diri sorangan. Kuring ngan bisa nyieun kesan dina haté batur lamun kuring geus ngarobah diri sorangan. Gusti ngahontal batur ku ngahontal urang, sarta ngahontal batur ngaliwatan urang. Tingali ka 2 Korinta 1:3, 4:—
TAM1897 D 22.3Mugia dipuji Allah, Rama Gusti urang Yesus Kristus, Rama nu Maha Asih, jeung Allah nu Maha Ngadamaikeun; nu ngadamaikeun urang dina sagala kasangsaraan urang, supaya urang sanggup ngadamaikeun maranéhna nu aya dina sagala kasusah, ku pangadamaian nu ku urang sorangan ditampi ti Allah.
TAM1897 D 22.4Gusti maparin kanyamanan ka urang supaya urang tiasa maparin kanyamanan ka batur; Gusti ngabantosan urang supaya urang tiasa ngabantosan batur. Urang dibawa ka tempat dimana urang peryogi kanyamanan ti Gusti, supaya urang tiasa maparin kanyamanan ka batur. Anjeunna mikirkeun batur nalika maparin kanyamanan ka urang. “Sareng upami urang kasangsaraan, éta pikeun kanyamanan sareng kasalametan anjeun.” Lamun abdi kasangsaraan, éta téh pikeun panglipur jeung kasalametan batur. Abdi tiasa waé henteu pendak salila mangtaun-taun jeung jalma anu kedah abdi panglipur; tapi hiji mangsa abdi bakal pendak sareng anjeunna, sarta pangalaman anu parantos abdi alami nyiapkeun abdi pikeun calik gigireun anjeunna, atawa nyekel leungeunna, sarta janten pitulung jeung panglipur pikeun anjeunna. Manéhna nampi ti abdi naon anu parantos abdi tampi ti Gusti, sarta manéhna nampi éta sangkan manéhna tiasa nepikeunana ka batur, teras batur ka batur deui; ku kituna pangaruh rahmat Gusti anu dipasihkeun ka urang sumebar ka sakuliah bumi, sanajan urang henteu kungsi kaluar ti nagara bagian tempat urang cicing. Sadulur, éta nu rék dipigawé ku Gusti ka urang, teras pangaruh urang bakal nepi ka sakumna penjuru dunya.
TAM1897 D 22.5Ayeuna kana patarosan, Kumaha urang kedah nampi Kesaksian-kesaksian éta? Hayu urang maca kumaha éta sabenerna ditolak nalika dianggap ditampi. Teras urang bakal terang kumaha nyingkahan kasalahan éta, sarta terang kumaha nampi éta. Di dieu abdi maca ngeunaan hiji jalma anu “contona parantos seueur nyababkeun gugurkeun kapercayaan kana Kesaksian-kesaksian.” Kumaha manéhna ngalakukeun éta? — “Manéhna sorangan geus leumpang sabalikna pisan tina cahaya anu dipasihkeun ku Gusti.” Tapi manéhna henteu nyangka yén manéhna keur leumpang sabalikna pisan tina éta cahaya. Manéhna nyangka manéhna keur ngalakukeun hal anu bener pikeun éta cahaya. Kumaha, nya, manéhna bisa kitu kaliru? Ieu jawabanna: “Pangajaran jeung peringatan ti Gusti geus dihindari, sarta ditafsirkeun jeung dijadikeun euweuh ku tipu daya manusa.”
TAM1897 D 22.6Kumaha maranéhna “ngahindarkeunana”? Ieu jawabanna: “Naha anjeun nyusun alesan-alesan anu lemah?” “Oh, kumaha maranéhna kudu isin anu geus ngalieur tina nasehat Gusti, sarta geus nyobian nutupan kesan anu rék dijieun ku Gusti.”
TAM1897 D 22.7Kumaha maranéhna “ditafsirkeun”? Ieu jawabanna: Maranéhna “masang harti sorangan kana éta, bari nyebutkeun yén éta henteu maksudna kitu.”
TAM1897 D 22.8Sareng kitu deui cara Kesaksian-kesaksian éta dihindari, diinterpretasi, sareng dibatalkeun, ku jalma-jalma anu nyangka maranéhna percaya ka éta, sareng nyangka maranéhna nampi éta. Ayeuna, naha anjeun parantos ngahindarkeun éta ku alesan-alesan anu lemah? Naha anjeun parantos nginterpretasi sareng ngabatalkeun éta ku masihan harti anjeun sorangan, nyarios yén éta henteu hartosna kieu sareng kitu? — Tangtos anjeun parantos; anjeun terang anjeun parantos. Tah, hayu urang eureunkeun ayeuna ogé.
TAM1897 D 22.9Kumaha, nya, maranéhna kudu ditampi? Kumaha urang bisa nyaho naon hartina? Ieu jawabanna: “Hartina persis sakumaha anu disebatkeun.” Hartina naon? — “Persis sakumaha anu disebatkeun.” Dupi anjeun tiasa nyaritakeun naon anu disebatkeun? — Leres, gampang pisan. Teras tampi maranéhna sakumaha ceuk maranéhna. Buka haté lega ka Gusti, sangkan ku Roh-Na nu hadé manéhna tiasa nanemkeun di dinya prinsip nu aya dina naon nu disebatkeun, teras prinsip éta bakal mucunghul, bakal caang dina kahirupan anjeun; teras anjeun parantos nampi Kesaksian-kesaksian. Teras anjeun terang yén anjeun percaya kana Kesaksian-kesaksian. Teras moal aya bahaya kasalahan ngeunaan éta. Batur bakal nyaho éta, sabab anjeun bakal nyieun kesan dina haté anu moal bisa dihapus, sarta maranéhna bakal ngamulyakeun Gusti dina poé pangadilan.
TAM1897 D 22.10Kecap Allah téh patokan urang. Unggal lampah kanyaah, unggal kecap kahadean, unggal doa pikeun nu sangsara jeung nu dizalimi, dilaporkeun di payuneun singgasana langgeng, sarta dicatet dina catetan Sawarga nu teu bisa leungit. Kecap ilahi ngocorkeun cahaya kana pamahaman nu paling poék, sarta cahaya éta ngajadikeun jalma nu paling beradab ngarasa teu mampuh jeung berdosa. — Test. No. 31.