Paréntah Agung Kahiji
TAM1897 D 279.2Khotbah dipasihkeun dina sonten Salasa, 2 Maret 1897 Dicitak dina General Conference Daily Bulletin, 5 Maret 1897, Jilid 1, No. 16, kaca 279-285.
TAM1897 D 279.3Anjeun terang yén Gusti parantos nyarioskeun ngeunaan jaman ieu sareng ngeunaan jalma-jalma anu hirup dina jaman ieu, yén “di dieu aya maranéhna anu netepi paréntah-paréntah Allah sareng iman Yesus.” Anjeun sareng abdi sacara leres ngaku yén urang téh jalma éta, sareng urang nangtung di tempat anu ngamungkinkeun Gusti nyarioskeun ka sakumna jagat raya, “Ieu jalma-jalma anu ngajaga paréntah Gusti sareng iman Yesus.” Sareng éta bakal janten kanyataan, henteu ngan kusabab Anjeunna nyarios kitu, tapi Anjeunna bakal nyariosna sabab éta memang kanyataan.
TAM1897 D 279.4Téks éta leres-leres lumaku ka anjeun sareng abdi anu aya di dieu di imah ieu; sareng Gusti hoyong éta janten kanyataan ayeuna sareng tetep janten kanyataan terus-terusan, supados Anjeunna tiasa ngumumkeunana ka sakumna dunya sareng ka sakumna jagat raya sacara terus-terusan: “Di dieu maranéhna anu netepi paréntah Gusti sareng iman Yesus.”
TAM1897 D 279.5Éta nu kudu urang pelajari. Urang kudu diajar dina palajaran ieu, pikeun nyaho naha urang ngajaga paréntah Gusti atawa henteu; sangkan Gusti tiasa nyarios ngeunaan urang, “Ieu maranéhna anu ngajaga paréntah Gusti jeung iman Yesus.”
TAM1897 D 279.6Dina ngajaga paréntah-paréntah Gusti, tangtu paréntah anu kahiji anu asup, sarta éta tangtu kudu urang jaga. Sareng ieu kecap-Na: “Paréntah anu pangheulana tina sagala paréntah nyaéta, Deungarkeun, hai Israil; Gusti Allah urang téh hiji Gusti: sarta anjeun kudu nyaah ka Gusti Allah anjeun kalayan sakumna haté anjeun, kalayan sakumna jiwa anjeun, kalayan sakumna akal anjeun, sarta kalayan sakumna tanaga anjeun: ieu paréntah anu kahiji.”
TAM1897 D 279.7Ayeuna, naha Gusti tiasa nyarios ngeunaan anjeun sareng abdi patali sareng paréntah éta, “Ieu maranéhna anu ngajaga éta”?
TAM1897 D 279.8Naha Gusti gaduh sakabéh haté anjeun, sahingga anjeun teu gaduh haté pikeun nanaon iwal anjeunna jeung naon waé anu kagunganana?
TAM1897 D 279.9Naha Gusti gaduh sakabéh jiwa anjeun dina kanyaah nu satia, nepi ka teu aya rasa dina diri anjeun nu sanés kagungan-Na?
TAM1897 D 279.10Naha Gusti gaduh sakabéh pikiran anjeun, sahingga teu aya pamikiran, teu aya kagiatan, teu aya bagian tina pikiran anjeun iwal anu kagungan-Na — dipersembahkeun pikeun palayanan-Na? Sabab ku pikiran urang ngawula ka Gusti Allah urang. Henteu ku sabagianana, henteu ku sawatara bagianna, tapi ku sakabéhna. Supaya anjeun teu boga pikiran pikeun dipersembahkeun atawa disalurkeun ka naon waé anu sanés ti Gusti.
TAM1897 D 279.11Naha sakabéh kakuatan anjeun téh milik-Na, sahingga anjeun teu boga kakuatan pikeun dipaké ka tempat séjén iwal pikeun hal-hal anu milik Gusti jeung pikeun palayanan-Na?
TAM1897 D 279.12Lamun sadayana ieu leres ngeunaan anjeun, mangka saéstuna disebutkeun ngeunaan anjeun, “Ieu maranéhna anu ngajaga paréntah-paréntah.”
TAM1897 D 279.13“Anu kadua sarua jeung éta, Anjeun kudu bogoh ka tatangga anjeun saperti ka diri sorangan.” Nalika kanyaah ka Gusti aya di jero haté urang, saperti dina paréntah kahiji, bakal cukup gampang pikeun bogoh ka tatangga urang saperti ka diri sorangan.
TAM1897 D 279.14Sakumaha anu diungkabkeun dina ceramah Sadérék Kellogg sababaraha poé ka tukang, ngeunaan budak leutik di Chicago anu ngadeukeutan ka saurang lalaki, nu bener-bener asing, teras nyarios ka anjeunna, “Naha anjeun terang yén anjeun téh jalma nu paling loba dosa di dunya?” Sareng nalika lalaki éta kalayan heran nanya kumaha éta tiasa kajadian, nyarios yén manéhna henteu kungsi maéhan saha waé, henteu kungsi ngalakukeun kajahatan ageung, budak leutik éta nyarios ka manéhna, “Paréntah anu panggedéna nyaéta, Anjeun kudu bogoh ka Gusti Allah anjeun kalayan sakumna haté anjeun, kalayan sakumna jiwa anjeun, kalayan sakumna akal anjeun, sareng kalayan sakumna kakuatan anjeun. Naha anjeun ngalakukeun éta?” Manéhna ngajawab, “Henteu, abdi henteu. Abdi teu tiasa nyarios yén abdi ngalakukeunana pisan.” “Nya,” saur budak leutik éta, “éta téh paréntah anu panggedéna. Anjeun ngalanggar paréntah anu panggedéna; janten anjeun jalma nu panggedéna dosa.” Jalma éta ngaku, teras dibimbing ka Gusti jeung kasalametan pinuh. Éta écés pisan: sabab ieu paréntah anu panggedéna, saha waé anu ngalanggarna mangrupikeun jalma nu panggedéna dosa. Naha éta anjeun?
TAM1897 D 279.15Anjeun jeung abdi nyatakeun yén urang ngajaga paréntah Gusti jeung iman ka Yesus. Naha urang ngalanggar paréntah anu pangheulana ti sakabéh paréntah Gusti? Lamun urang henteu ngajaga paréntah anu panggedéna, nya éta paréntah anu pangheulana, hartina urang geus ngalanggarna. Lamun urang ngalanggar ieu, urang henteu ngajaga paréntah-paréntahna; éta geus pasti. Anjeun jeung abdi kedah mutuskeun ayeuna, sarta mutuskeun salawasna, naha urang bakal ngawula ka Gusti kalayan sakumna haté, sakumna jiwa, sakumna akal, jeung sakumna tanaga.
TAM1897 D 279.16Aya nu nyerat, “Karajaan Allah aya di jero anjeun.” Karajaan nu aya di jero urang téh karajaan Allah; kitu ti baheula nalika manusa diciptakeun, tapi musuh ngarebut tempat Allah; sarta Gusti ngabébaskeun manusa deui pikeun milih naha Allah nu boga tempat sorangan dina karajaan-Na, atawa nu ngarebut nu boga tempat Allah dina karajaan Allah. Karajaan anu aya di jero anjeun téh milik Gusti. Anjeun nu kudu milih naha Gusti nu bakal maréntah di dinya, atawa musuh nu bakal maréntah di dinya. Lamun anjeun henteu milih sangkan Gusti nu maréntah di dinya, hartina anjeun milih sangkan musuh nu maréntah di dinya. Sadayana gumantung kana pilihan manusa saha nu bakal maréntah.
TAM1897 D 280.1Aya nu kudu maréntah. Manusa teu diciptakeun pikeun maréntah dirina sorangan, mandiri ti Gusti. Manéhna diciptakeun pikeun jadi dirina babarengan jeung Gusti, sarta teu bisa jadi dirina tanpa Gusti. Manusa diciptakeun pikeun nangtung babarengan jeung Gusti. Karajaan Gusti aya di jero dirina. Gusti maréntah di jero dirina. Tapi manéhna mimitian hayang nurutkeun kahayang sorangan ku nurutan Sétan. Tapi hiji jalma ngan bisa ngalaksanakeun kahayang sorangan ku nurutan Gusti. Karajaan Gusti aya di jero anjeun. Urang kudu milih sangkan Gusti nyicingan tempat-Na sorangan dina diri urang, di karajaan-Na dina haté urang. Anjeunna bakal nyicingan tempat-Na di dinya, sarta bakal maréntah di dinya nalika Anjeunna tiasa nyicingan tempat-Na sorangan di karajaan-Na.
TAM1897 D 280.2Anjeun terang ngeunaan karajaan Allah di bumi yén éta bakal ti sagara ka sagara, sarta ti walungan nepi ka ujung dunya. Karajaan Allah, karajaan ieu anu bakal datang nalika Gusti sumping, anjeun terang, bakal nutupan unggal inci, unggal partikel taneuh anu aya di dunya ieu. Ayeuna karajaan Allah aya di jero anjeun. Naha karajaan di jero anjeun anu dipingpin ku Allah éta — naha pamaréntahan-Na nutupan unggal rohangan, unggal partikel taneuh di jero haté anjeun? Naha kitu? Éta nu jadi patarosan, sarta patarosan-patarosan ieu pikeun urang dina sababaraha cara.
TAM1897 D 280.3Abdi saukur maca paréntah éta, sareng ngingetkeun ka anjeun kana naon anu diomongkeun ku paréntah éta. Sareng ieu supaya anjeun sareng abdi salawasna gaduh pikiran sareng haté anu kabuka kana patarosan, Naha éta leres pikeun urang, “Ieu maranéhna anu netepi paréntah Gusti sareng iman Yesus” kalayan sakumna haté, jiwa, pikiran, sareng tanaga?
TAM1897 D 280.4Naon anu dipikiran ku anjeun, naon anu dipelajari ku anjeun, naon anu digawé ku anjeun — naha Allah aya dina éta hal? Naha éta pikeun kamulyaan Allah? Panilitian anu anjeun lakukeun, studi anu anjeun turutan, sakabéh pamikiran anjeun — naha éta sangkan citra Allah dicitak di dinya? Naha éta pikeun manggihan Allah leuwih jembar dina pikiran? Naha éta pikeun ngamulyakeun-Na leuwih? Naha Anjeunna anu kahiji jeung sagalana dina sagala usaha intelektual anjeun? Naha anjeun bogoh ka Anjeunna, ngabdi ka Anjeunna kalayan sakabéh pikiran anjeun?
TAM1897 D 280.5Sareng kalayan sagala tanaga anjeun. Ladang anu keur anjeun garap, naha anjeun ngagarapna pikeun Gusti? Sugu anu keur anjeun sorongkeun pikeun ngalemeskeun papan, naha anjeun ngalakukeun éta pikeun Gusti, sangkan sagala nu anjeun tampi téh milik Gusti, lain milik anjeun sorangan? Naha tanaga anjeun sakitu pinuhna dipersembahkeun ka Gusti, nepi ka anjeun digawé dina jalan Gusti di mana waé anjeun nempatkeun leungeun?
TAM1897 D 280.6Aya pamanggih nu ilahar yén hiji jalma kudu eureun ti pagaweanana, atawa naon waé pagawean manual nu dipigawé, saméméh manéhna bisa jadi pagawé dina perjuangan. Loba nu nyebut, “Abdi hoyong kaluar tina pagawean ayeuna. Abdi miharep bisa ningali jalan kaluar. Abdi miharep bisa kaluar ti bengkel ieu. Abdi hoyong jadi pagawé dina perjuangan.” Lamun anjeun henteu jadi pagawé dina perjuangan di tempat anjeun ayeuna, anjeun moal jadi pagawé dina perjuangan nalika anjeun nepi ka tempat anu anjeun pikahoyong. Lamun anjeun henteu jadi pagawé dina perjuangan basa keur ngagarap sawah, anjeun moal jadi pagawé dina perjuangan lamun keur nyoba khotbah di mimbar. Lamun anjeun tukang beusi, jeung di landasan beusi sapoé-poé — lamun anjeun henteu jadi pagawé dina tujuan éta sacara tuntas, sacara tulus, jeung kalayan sakabéh haté saperti kuring di mimbar, mangka anjeun moal jadi pagawé dina tujuan éta lamun anjeun keur nyebarkeun selebaran di mana waé.
TAM1897 D 280.7Aya conto nu disadiakeun di payuneun urang ngeunaan naon anu bisa jadi manusa; jeung naon anu kudu jadi unggal nu percaya ka Yesus. Putra Allah sumping ka dunya ieu pikeun némbongkeun ka anjeun jeung ka abdi naon hartina ngajaga paréntah, sarta kumaha éta dilakukeun. Anjeunna damel dina hiji pagawean kira-kira genep kali langkung lami tibatan anjeunna nginjil. Mimitian ti umur dua belas taun, nalika anjeunna tiasa ngamimitian damel sareng Yusuf dina pagawean tukang kayu, nalika anjeunna tiasa ngalakukeun loba hal — sapertos budak umur dua belas taun tiasa ngabantu tukang kayu. Ku kituna, dimimitian ti umur dua belas taun, anjeunna dibabtisasi sarta ngamimitian nginjil dina umur kira-kira tilu puluh taun; éta hartina dalapan belas taun. Salila taun-taun éta anjeunna digawé dina pagawean tukang kayu. Ti umur tilu puluh nepi ka tilu puluh tilu satengah taun, anjeunna nyéépkeun waktuna dina palayanan umum, nginjil. Janten anjeun tiasa ningali yén waktos anjeunna digawé dina pagawean tukang kayu ampir genep kali langkung lami tibatan nalika anjeunna nginjil.
TAM1897 D 280.8Ayeuna, naha anjeunna téh Putra Allah ogé salila dalapan belas taun anjeunna digawé salaku tukang kayu, sarua jeung nalika tilu satengah taun anjeunna ngadakwah? — Anjeun terang yén anjeunna téh. Naha anjeunna Jurusalamet abdi sareng Jurusalamet anjeun basa anjeunna keur ngagergaji papan, nyieun bangku jeung masang suku-sukuna, — naha anjeunna téh Jurusalamet abdi sareng Jurusalamet anjeun basa éta sarua pisan jeung basa anjeunna aya di kayu salib? — Anjeun terang anjeunna kitu. “Kanggo urang disalametkeun ku hirupna.”
TAM1897 D 281.1Ulah poho yén éta téh dina ahir dalapan belas taun éta, nalika anjeunna sumping pikeun dibabtisasi, sarta dibabtisasi, dina awal palayananana, sarta dina ahir pagaweanana salaku tukang kayu, — éta téh nalika Gusti nyarios, “Ieu Putra abdi anu dipikacinta, anu ku abdi dipikaresep.” Naha anjeunna henteu, harita, sarua pisan janten pagawé dina tujuan éta salila dalapan belas taun éta, sapertos nalika tilu satengah taun panungtunganana? — Anjeun terang manéhna kitu. Teras lamun anjeun tukang kayu, jeung pangaku iman ka Yesus Kristus, naha anjeun teu tiasa janten pangikut-Na? Naha anjeun henteu kedah janten pangikut-Na jeung pagawé dina tujuan éta di dinya, sarua sabenerna siga lamun anjeun aya di mimbar? Kuring henteu nyarios yén anjeun wajib salawasna janten tukang kayu. Manéhna ogé henteu. Abdi henteu nyarios yén anjeun bakal kapaksa salawasna janten pandés atawa patani; tapi abdi nyarios sareng nekenkeun yén salami anjeun janten tukang kayu, salami anjeun janten pandés, salami anjeun janten patani, anjeun kedah janten pagawé dina tujuan éta saleresna sapertos anjeun bakal janten, di mana waé anjeun aya.
TAM1897 D 281.2Kitu ogé Yesus parantos nembongkeun ka urang sadayana naon hartina jadi hiji Kristen, jeung kumaha kahirupan urang kedah, naon waé nu digarap ku pikiran urang, ku haté urang, atawa ku panangan urang. Anjeunna bogoh ka Gusti kalayan sakumna haténa, sakumna jiwana, sakumna pikiranna, jeung sakumna tanagana, nalika anjeunna janten tukang kayu. Nalika anjeunna ngagergaji papan, nalika anjeunna nyieun méja, nalika anjeunna nyieun panto jeung masangna, éta sadayana pikeun kamulyaan Gusti. Gusti téh sagalana pikeun anjeunna. Nalika aya saurang lalaki sumping ka anjeunna salaku tukang kayu, ningali anjeunna ngan saukur salaku tukang kayu; henteu ningali anjeunna minangka Jurusalamet dunya, — nalika aya saurang lalaki sumping ka anjeunna ngan saukur salaku tukang kayu, tuluy linggih babarengan jeung anjeunna sarta nyarios, “Abdi hoyong dijieun méja. Naha anjeun tiasa nyieunna pikeun abdi?” teras anjeunna ngajawab, “Méja siga naon anu anjeun hoyong?” teras lalaki éta ngajelaskeun ka anjeunna, sareng Yesus nyarios, “Sumuhun, abdi tiasa nyieunna pikeun anjeun;” nalika Yesus parantos nyieun méja éta sareng mawa éta dina tonggongna ka imah lalaki éta, teras lebetkeun ka jero imah lalaki éta, sareng nempatkeunana di dinya pikeun dipaké ku lalaki éta — dina sakabéh kajadian éta Yesus téh sagemblengna milik Gusti. Gusti aya dina sagala lampahna. Dina unggal sambungan nu dijieunna dina méja éta teu aya retakan, euweuh nu katutupan lebu, euweuh nu disumputkeun, éta téh méja nu jujur. Éta téh méja nu Gusti tiasa nyatujuan.
TAM1897 D 281.3Sareng nalika anjeunna nyieun pasatujuan pikeun nyieun méja éta, anjeunna nyieun pasatujuan anu jujur, hiji nu bisa ditempo ku Gusti sarta nyarios, “Éta pasatujuan anu jujur.” Anjeunna henteu ménta ka lalaki éta mayar leuwih ti nu pantes dibayar pikeun pagawean saperti kitu. Lalaki éta nanya ka anjeunna, “Naha anjeun daék nyieun méja anu kieu jeung kieu?” “Abdi daék.” “Sabaraha ongkosna? — sabaraha hargana?” Anjeunna bakal ngitung heula, teras nyarios ka lalaki éta, “Kayuna bakal kieu ongkosna, jeung nyieunnana bakal nyokot waktos sabaraha lami, sarta pagawean abdi hargana kieu. Naha anjeun henteu satuju? Naha anjeun henteu nyangka yén pagawean abdi salila waktos nu diperlukeun éta bakal pantes dihargaan kieu?” Terus lalaki éta bakal nyarios, “Sumuhun, abdi satuju. Abdi pikir éta pantes sakumaha hargana. Éta jujur. Éta hiji pasatujuan anu jelas.” Sareng nalika tukang kayu éta mawa méja éta dina tonggongna, nganteurkeun ka ditu sareng nempatkeunana, lalaki éta mayar sakumaha anu geus disatujuan, sareng Gusti tiasa ningali sakabéh transaksi éta sareng nyarios, “Éta jujur. Éta sadayana anu tiasa dipigawé ku saha waé.”
TAM1897 D 281.4Naha anjeun tukang kayu sapertos kitu? Anjeun ngaku jadi urang Kristen. Naha anjeun pagawé sapertos kitu, naon waé nu anjeun lakukeun?
TAM1897 D 281.5Naha anjeun bogoh ka Gusti kalayan sakumna haté anjeun, sakumna jiwa anjeun, sakumna pikiran anjeun, jeung sakumna tanaga anjeun? Naon waé nu anjeun lakukeun, atawa nu anjeun diundang pikeun lakukeun; naon waé urusan nu anjeun jalankan jeung tatangga anjeun, naha manéhna kafir atawa Kristen; naha éta dilakukeun ku cara nu sangkan Gusti tiasa ningali sarta nyarios, “Éta geus cukup hadé pikeun Karajaan Gusti,” sabab sakabéh haté anjeun, sakabéh jiwa anjeun, sakabéh pikiran anjeun, sakabéh tanaga anjeun aya di jerona pikeun kamulyaan Gusti.
TAM1897 D 281.6Naha urang jalma anu ngajaga paréntah-paréntah éta, atanapi henteu? Éta nu jadi patarosan. Sareng ayeuna waktuna urang nalungtik ieu kalayan jero sangkan Gusti tiasa mastikeun dina amanat-Na, “Ieu maranéhna anu ngajaga paréntah-paréntah Gusti.”
TAM1897 D 281.7Ayeuna, anjeun tiasa ningali yén paréntah ieu ngawengku sakabéh widang, sareng urang henteu tiasa nyabak hiji pamikiran ogé dina sakabéh jagat pamikiran anu henteu asup kana téks anu parantos urang mimitian ieu. Janten, urang kedah ningali sagalana dina pamikiran urang, urang kedah ningali sagalana anu kedah diperhatikeun ku akal urang, dina cahaya Kitab Suci éta, paréntah anu munggaran tina sakabéh paréntah.
TAM1897 D 281.8Sagala hal anu urang dipenta pikeun urang lampahkeun, urang kedah ningali éta dina cahaya paréntah panggedéna tina sakabéh paréntah. Naha éta hiji hal anu dina ajrih ka Gusti abdi tiasa ngalaksanakeunana kalayan sakabéh haté, jiwa, akal, jeung tanaga abdi? Lamun henteu kitu, naha abdi hoyong nyabakna? — Henteu. Lamun éta hal anu abdi teu tiasa laksanakeun kalayan sagala haté, pikiran, jiwa, jeung tanaga abdi, sarta babarengan jeung Gusti, naon patalina abdi jeung éta? Lamun Gusti teu tiasa ngiringan abdi, hartina abdi geus ngalanggar paréntah. Abdi henteu ngahaturkeun sagalana ka Anjeunna. Sagala tanaga abdi teu aya hartina lamun dipaké pikeun hal anu Anjeunna teu tiasa asup, atawa teu tiasa nyentuh, nyatujuan, atawa nampi.
TAM1897 D 282.1Kuring terang ieu leres, tapi ieu mah Kristen. Ieu mah Kristen, jeung anjeun jeung kuring ulah wareg ku sapergenep belas tina naon waé anu kurang ti éta. Urang ulah ngantep diri wareg sanajan sakeudeung, kana nanaon di dunya ieu, anu kirang ti éta: sagala nu urang laksanakeun, urang kudu ngalakukeunana jeung Gusti anu aya jeung urang, teras ngalakukeunana kalayan sakumna haté, sakumna jiwa, sakumna akal, jeung sakumna tanaga. Jeung abdi nyarios ka anjeun, nalika urang sadayana ngahontal éta, upami sadayana di imah ieu pasrah ka Anjeunna ayeuna ogé, sarta tetep teguh di dinya, urang moal tiasa ngabayangkeun sabaraha gedéna kakawasaan Gusti anu bakal nembongan di dunya.
TAM1897 D 282.2Kasusah anu panggedéna ti mimiti téh nyaéta manusa henteu daék masihan ka Gusti tempat anu pantesna di jero haténa. Gusti nyiptakeun manusa sapertos kitu, tapi manusa ngalih ka sagala hal séjén, sarta ngusir Gusti sakabéhna. Gusti ngabébaskeun manéhna tina poékna éta, ngabébaskeun manéhna pikeun milih, sarta nyauran manéhna pikeun milih, naha manéhna rék nyaah ka Gusti kalayan sakumna haté, sakumna jiwa, sakumna akal, sarta sakumna tanaga. Manéhna dibébaskeun pikeun milih supaya Gusti meunang deui tempat-Na; tapi loba pisan nu milih sangkan Gusti ulah meunang tempat-Na sorangan, nepi ka banjir ageung ngalimpaskeun maranéhna tina beungeut bumi.
TAM1897 D 282.3Teras Gusti ngamimitian deui umat manusa. Jeung hiji-hijina nu dipénta ka maranéhna nyaéta supaya maranéhna nyaah ka Gusti kalayan sakumna haté, sakumna jiwa, sakumna akal, jeung sakumna tanaga, sarta ka tatangga maranéhna saperti ka diri sorangan. Éta waé nu dipénta ku Gusti ka dalapan jalma nu asup ka bahtera, sarta nu kaluar ti dinya. Lamun manusa kahiji bogoh ka Gusti kalayan sakumna haténa, sakumna jiwana, sakumna akalna, jeung sakumna tanagana, moal aya dosa nu kungsi asup.
TAM1897 D 282.4Saenggeus manéhna dosa, jeung Gusti geus ngabebaskeun manéhna tina kabudakan éta, lamun Adam jeung sakabéh turunanana bogoh ka Gusti kalayan sakabéh haté, jiwa, kakuatan, akal, jeung tanaga, kumaha kaayaan dunya bakal? — Maranéhna bakal ngajaga paréntah-paréntah Gusti, jeung iman ka Yesus, sarta kabeneran bakal nutupan bumi saperti cai nutupan sagara. Naha mustahil yén éta hal tiasa kacumponan dina manusa anu aya dina perbudakan kutukan, dina perbudakan daging nu dosa? Naha Allah tiasa nyalametkeun jalma nu dosa tina kakawasaan dosa dina dagingna sahingga manéhna tiasa nyaah ka Allah kalayan sakumna haté, jiwa, kakuatan, akal, jeung tanaga? — Leres. Dosa moal tiasa ngutuk bumi sapertos ayeuna, sanajan ku ayana manusa nu aya dina perbudakan daging nu berdosa, upami maranéhna percaya ka Allah, sarta ngajaga paréntah-paréntah Allah, jeung iman ka Yesus. Éta téh kabeneran, sabab éta téh hakekat Kristen. Janten, anjeun tiasa ningali yén sagala anu dipikahayang ku Gusti ka urang, anu salawasna dipikahayangna ka manusa saprak Adam dosa, nyaéta sangkan manusa ngajaga paréntah-paréntah Gusti jeung iman ka Yesus. Jeung paréntah anu pangheulana nyaéta, Anjeun kudu bogoh ka Gusti Allah anjeun kalayan sakumna haté anjeun, kalayan sakumna jiwa anjeun, kalayan sakumna akal anjeun, jeung kalayan sakumna tanaga anjeun.
TAM1897 D 282.5Dina Roma 1:21 nyebutkeun yén di awalna “maranéhna apal ka Allah.” Tingali ieu: manusa dina awal karirna apal ka Allah. Adam apal ka Allah ti mimiti, tapi henteu ngajaga pangaweruh éta. Nalika Adam dosa tur dimimitian deui, manéhna apal ka Allah. Nalika umat manusa dimimitian deui sanggeus banjir, maranéhna apal ka Allah ti mimiti; jadi umat manusa terus-terusan ngajauhan ti Allah. Dunya harita kacida dosana, ayeuna kacida dosana, sarta engké bakal kacida dosana, sabab dunya geus wawuh ka Allah tapi nolak Anjeunna, lain lantaran henteu wawuh ka Allah. Jadi dunya lain aya dina kajahatan lantaran poék; dunya aya dina poék lantaran kajahatan.
TAM1897 D 282.6Dunya dimimitian ku cahaya; sarta poékna asup téh alatan pilihan manusa; “nalika maranéhna apal ka Allah, maranéhna henteu ngamulyakeun-Na sakumaha Allah, ogé henteu bersyukur; tapi jadi sia-sia dina pamikiran maranéhna, sarta haténa nu bodo jadi poék. Ngaku-ngaku jadi wijaksana, maranéhna jadi bodo, tuluy ngarobah kamulyaan Allah anu teu bisa ruksak jadi patung anu dijieun siga manusa anu bisa ruksak, jeung manuk, jeung sasatoan opat suku, jeung mahluk nu merayap.”
TAM1897 D 282.7Ayeuna perhatikeun; naon anu kahiji? — Aranjeunna wawuh ka Allah; tapi aranjeunna henteu ngamulyakeun-Na salaku Allah; aranjeunna henteu masihan-Na tempat anu pantes di jero diri maranéhna. Aranjeunna henteu ngamulyakeun Allah, — henteu ngungkabkeun-Na ka manusa, henteu ngajantenkeun-Na nyata di bumi; sabab Yesus nyarios, Kuring parantos ngamulyakeun Anjeun di bumi, sareng Anjeunna téh Allah anu janten nyata dina daging. Jalma-jalma anu wawuh ka Allah éta henteu ngidinan Allah pikeun nembongan dina daging. Aranjeunna henteu bersyukur. Tuluy aranjeunna jadi sia-sia dina pamikiranana; tuluy haténa anu bodo jadi poék; tuluy dina kaayaan poékna maranéhna ngaku jadi wijaksana. Kabijaksanaan éta sabenerna kabodoan, tuluy maranéhna nyieun patung-patung.
TAM1897 D 282.8Ku kituna anjeun tiasa ningali yén wujud anu dipidangkeun di payuneun panon manusa, dina panyembahan berhalana, téh ngan saukur manifestasi lahiriah tina panyembahan berhala éta, wangun lahiriahna. Panyembahan berhala éta geus aya di jero haté, sarta geus ngalaksanakeun sababaraha léngkah dina prosésna. Pikirkeun. Dimana mula-mula panyembahan berhala? — Di jero haté. Di mana dina runtuyan ieu panyembahan berhala dimimitian? — Nalika maranéhna nyaho ka Allah, maranéhna henteu ngamulyakeun-Na salaku Allah; di dinya sadayana dimimitian. Teras, aya tempat tengah antara nyaho ka Allah jeung panyembahan berhala?
TAM1897 D 283.1Pikirkeun kalayan taliti ayeuna. Aranjeunna wawuh ka Gusti, sarta, “Ieu hirup langgeng, supaya maranéhna wawuh ka Anjeun.” Pangaweruh ka Gusti téh hirup langgeng; éta geus pasti. Aranjeunna memang wawuh ka Gusti; aranjeunna miboga hirup langgeng dina pangaweruh ka Gusti. Éta geus kacatet. Tapi maranéhna asup kana panyembahan berhala. Sabaraha léngkah ti pangaweruh ka Gusti nu maranéhna lakukeun pikeun asup kana nyembah berhala? — Ngan hiji. Teras, sabaraha léngkah ti nyaah ka Gusti kalayan sakumna haté, kakuatan, pikiran, jeung tanaga, nu kudu dilakukeun pikeun ngahontal nyembah berhala? — Ngan hiji. Teras lamun abdi henteu nyaah ka Gusti kalayan sakumna haté, sakumna jiwa, sakumna pikiran, jeung sakumna tanaga abdi, naon abdi téh? — Jalma nu nyembah berhala.
TAM1897 D 283.2Meureun abdi henteu gaduh arca nu diukir di payuneun abdi. Jalma-jalma ieu dina awalna ogé henteu gaduh. Tapi maranéhna gaduh hiji gambaran, hiji pamanggih nu kabentuk dina pikiran, sarta nalika maranéhna nyieun arca nu diukir, éta téh saukur wujud nu katingali di payuneun panon, tina naon nu geus aya dina pikiran maranéhna. Jalma munggaran nu nyieun arca geus boga pamanggih éta dina pikiranna saméméh manéhna nyieunna. Jalma kahiji anu nyieun patung miboga pamanggih yén éta téh kudu jadi déwana, sarta pamanggih éta geus aya saméméh manéhna nyieun patung tina kai atawa batu. Janten patung batu éta, anu ditempatkeun di hareupeun panonna, ngan saukur wangun lahiriah anu dijieun pikeun ngagambarkeun ka manéhna dina wangun éta naon déwa anu geus aya dina pikiranna. Tah naha manéhna henteu boga déwa saméméh manéhna nyieun arca nu diukir éta? — Enya. Di mana éta? — Dina haténa.
TAM1897 D 283.3Aranjeunna jadi sia-sia dina khayalanna. Khayalan saha? — Khayalan maranéhna sorangan. Ieu aya hiji lalaki anu keur ngabayangkeun hiji hal; manéhna nyieun hiji gambar tina khayalanna, tuluy nempatkeunana di hareupeun panonna di luar dirina. Imajinasi téh saukur ngagambarkeun dina pikiran. Jeung gambar dina batu téh ngan wangun nu nyata tina imajinasi di jero haté. Di mana gambar éta mimiti dijieun? — Dina pikiranna; dina imajinasina sorangan, dina pamikiranana sorangan. Tapi saha nu aya di dinya basa manéhna misah ti Gusti? — Teu aya iwal Sétan jeung dirina sorangan. Tah, ti mana pikiranana bisa datang? — Ngan ti dirina sorangan jeung Sétan.
TAM1897 D 283.4Janten, anjeun tiasa ningali écés yén panyembahan berhala aya dina haté; pamikiran, gambar, geus aya di dinya saméméh gambar éta mucunghul di luar. Sanaos déwa-na panonpoé, bulan, atawa béntang, pamikiran ieu, idéa-na, imajinasi-na, geus aya saméméh manéhna ngajadikeunana kana wangun lahiriah dina panonpoé, bulan, jeung béntang.
TAM1897 D 283.5Sadayana anu mucunghul dina nyembah berhala téh saukur pantulan tina naon anu aya di jero haté. Sareng Gusti kedah aya di jero haté, kalayan sakumna haté, sakumna jiwa, sakumna akal, sareng sakumna tanaga, upami henteu kitu, nyembah berhala bakal aya. Teu aya jalan tengah.
TAM1897 D 283.6Saéstuna, sanggeus banjir, nalika jalma-jalma munggaran ninggalkeun Allah anu sajati sarta indit sarta nyieun dewa-dewa sorangan — maranéhna ngantep dewa-dewa éta nyicingan tempat Allah keur maranéhna, ku kituna némbongkeun yén nalika maranéhna wawuh ka Allah maranéhna ngaku-Na minangka hiji-hijina pamingpin. Nalika abdi bogoh ka Allah kalayan sakumna haté abdi, kalayan sakumna jiwa abdi, kalayan sakumna akal abdi, sarta kalayan sakumna tanaga abdi, saha hiji-hijina anu bakal janten Allah abdi? — Allah. Saha nu bakal jadi hiji-hijina pangawasa kuring? — Gusti. Saha nu hiji-hijina boga kawenangan ka kuring? — Gusti. Naha Anjeunna sanggup ngalaksanakeun kawenangan nu leres? — Leres. Naha Anjeunna sanggup ngajaga manusa tetep leres? — Leres. Nalika hiji jalma nyaah ka Gusti kalayan sakabéh haté, jiwa, pikiran, jeung tanaga, manéhna teu peryogi hukum atawa pangawasa séjén pikeun ngajaga dirina tetep leres di dunya. Saha pamingpinna? — Gusti. Sareng naha Gusti sanggup mimpin nalika urang bogoh ka-Na kalayan sagala haté? — Leres. Tapi, nalika manusa ninggalkeun Gusti sareng nyembah berhala, naha manéhna sanggup ngatur dirina sorangan? — Henteu.
TAM1897 D 283.7Ayeuna sanggeus banjir, basa maranéhna masih kénéh wawuh ka Gusti, maranéhna ngaku Anjeunna minangka hiji-hijina Raja jeung Pangawasa. Maranéhna teu boga pamingpin séjén. Basa maranéhna munggaran ngajauhan Gusti, jeung nempatkeun dewa-dewa séjén minangka pangganti-Na — nu dimaksud mah di awal, basa maranéhna ninggalkeun Gusti, jeung nempatkeun dewa-dewa séjén minangka pangganti Gusti — maranéhna ngantepkeun dewa-dewa éta nyicingan tempat pamingpin. Maranéhna ngaku yén dewa-dewa éta téh pamingpin maranéhna. Maranéhna teu boga raja; manusa can ngaku hayang ngadegkeun dirina jadi pamingpin. Manusa ngaku yén déwa-déwa téh raja; sarta jalma-jalma anu boga kakawasaan téh ngan wakil déwa-déwa, sedengkeun déwa-déwa éta raja sajati.
TAM1897 D 283.8Bukti ieu bakal anjeun mendakan dina “Empires of the Bible,” kaca 50. Di dieu aya catetan munggaran anu kapanggih di Babilonia, tempat umat manusa mimiti aya, jeung tempat kacampur baur basa lumangsung — tempat umat manusa poho ka Gusti. Kuring maca:—
TAM1897 D 284.1Ka Ninridu, Rajana, pikeun kasalametan Idadu, Wakil Ridu, abdi, kabagjaan Ninridu.
TAM1897 D 284.2Di dieu pamingpin, Idadu, dina nyerat prasasti ka déwana, ngaku yén manéhna ngan saukur wakil déwana. Manéhna henteu ngaku jadi raja. Ku kituna anjeun ningali yén déwa téh raja lalaki ieu. Déwa dianggap raja rahayat, sarta lalaki anu boga kakawasaan ieu ngan saukur wakil atawa letnan déwa.
TAM1897 D 284.3Ieu nunjukkeun yén pangaweruh ngeunaan Gusti minangka Pangawasa anu sah téh kacida anyarna, nepi ka teu aya jalma anu wani ngangkat dirina jadi raja. Naha anjeun ningali éta? Pikirkeun kalayan taliti. Nalika Gusti wungkul anu jadi pangawasa, tangtosna anjeunna ogé hiji-hijina raja maranéhna; tapi nalika maranéhna ngalalaworakeun-Na jeung nyembah dewa-dewa séjén, pangaweruh maranéhna ngeunaan Allah nu sajati téh masih anyar pisan, hubungan maranéhna jeung-Na ogé masih anyar dina pangaweruhna, nepi ka nalika maranéhna nempatkeun dewa-dewa séjén minangka pangganti Allah, sarta ngajadikeun dewa-dewa palsu éta jadi raja maranéhna — saurang jalma anu boga kakawasaan di antara jalma-jalma teu wani nyokot gelar raja; tapi milih dipikawanoh salaku wakil raja ti dewa anu sabenerna jadi raja. Kuring ngulang deui. Pangaweruh ngeunaan Allah nu sajati salaku hiji-hijina Raja téh kacida anyarna dina pikiran jalma-jalma ieu, nepi ka teu aya saurang ogé anu wani nyangking gelar raja. Ingetan maranéhna ngeunaan Allah salaku hiji-hijina Raja jeung Pangatur masih kacida écésna, nepi ka éta karasa teuing siga usaha ngaleungitkeun Allah tina kalungguhanana, lamun aya saurang manusa nu nyangking gelar raja.
TAM1897 D 284.4Abdi badé maca hiji prasasti sanés ti tanah anu sami, ti jaman anu sami:—
TAM1897 D 284.8Di dieu aya saurang lalaki anu ngawangun imah pikeun ngahormat dewa-Na. Lalaki ieu nyebut yén manéhna téh wakil raja dewa éta anu jadi raja. Lalaki ieu, Gudea, henteu ngaku jadi raja. Manéhna boga kakawasaan, tapi henteu ngaku jadi raja. Saha raja-na? — Déwa-na. Éta nunjukkeun deui ka anjeun yén pangaweruh ngeunaan Allah nu sajati salaku hiji-hijina Raja téh masih anyar pisan dina pikiran maranéhna, maranéhna tacan jauh pisan ti Allah jeung tina pamanggih yén Allah téh hiji-hijina Raja jeung Pangawasa, nepi ka daék ngaleungitkeun pamanggih ngeunaan karajaan Allah, sarta ngantep hiji jalma nyokot gelar raja.
TAM1897 D 284.9A. F. Ballenger. — Jalma anu aya di tempat kakawasaan éta, ngaku jadi wali karajaan déwa-na, lain raja?
TAM1897 D 284.10Enya. Waktu éta can aya raja. Urang henteu nyarioskeun manusa salaku raja. Can aya raja di antara manusa. Aya jalma-jalma anu nyepeng kakawasaan. Aya hiji lalaki nu maréntah ka batur. Anjeunna boga kakawasaan, tapi henteu nyebut dirina raja. Anjeunna henteu dipikawanoh salaku raja, sarta tacan wani nyokot gelar raja. Naha? — Kusabab anjeunna tacan jauh pisan ti pamanggih ngeunaan Allah nu sajati salaku hiji-hijina Raja nu sah, nepi ka cukup wani, malah boga kawani jahat, pikeun ngaleungitkeun sakabéh pamanggih ngeunaan déwa mana waé salaku raja, sarta ngajadikeun dirina sorangan jadi raja.
TAM1897 D 284.11Ieu mangrupa catetan pangheulana anu kapanggih di tanah éta. Anjeun tiasa ningali yén éta kaasup anu pangheulana pisan. Éta mangrupa catetan ti jaman saméméh manusa nyandak gelar raja, sarta nalika maranéhna gaduh pamanggih ngeunaan Allah nu sajati minangka Raja.
TAM1897 D 284.12Tapi di dieu aya catetan anu rada langkung heubeul tibatan éta, anu nyaritakeun ngeunaan bingungna basa di menara Babel. Dina kaca kaopat “Empires of the Bible” anjeun gaduh carita Alkitab ngeunaan bingungna basa. Ieu mangrupikeun catetan anu ditulis ku jalma-jalma anu aya di antara maranéhna nalika bingungna basa lumangsung. Dina Alkitab anjeun gaduh catetan Gusti ngeunaan éta. Dina tulisan dina bata-bata anu dikubur di reruntuhan Babilon jeung geus kapanggih, aya carita maranéhna ngeunaan éta. Anjeun tiasa ngabandingkeun éta jeung carita dina Kitab Suci, dina pasal ka-11 tina Kitab Kejadian, sarta anjeun bakal ningali duanana persis sarua. Ieu nu maranéhna carioskeun ngeunaan éta:—
TAM1897 D 284.14Ieu salah sahiji carita pangheulana anu aya. Carita-carita séjénna aya di gigirna. Tapi ieu séjénna nunjukkeun yén aya hiji mangsa nalika can aya raja di antara manusa; yén jalma anu boga kakawasaan henteu daék nyangking gelar raja; yén déwa-na téh rajana; sarta pamanggih yén Allah anu sajati minangka raja téh kacida anyarna nepi ka manéhna henteu wani nyebut yén manéhna raja. Nepi ka harita éta mah ngarampas kakawasaan teuing di hareupeun pamanggihna ngeunaan Allah anu sajati.
TAM1897 D 285.1Éta téh saméméhna Nimrod. Nimrod téh jalma munggaran anu boga kawani nyokot gelar raja di hareupeun pamanggih yén Gusti téh raja. Janten abdi maca dina kaca lima puluh tina “Empires of the Bible:”—
TAM1897 D 285.2Nimrod téh jalma anu wani. Ngaran anu dipibogana ngandung harti pemberontakan, rasa hinaan anu sombong, sarta nurutkeun Gesenius, sarua jeung harti pemberontak anu kacida teu hormatna ka Gusti. Sarta “manéhna mimiti jadi jalma anu kuat di bumi.” Atawa, sakumaha dina tarjamahan séjén, manéhna “jalma kuat anu munggaran di bumi.”
TAM1897 D 285.3Nimrod téh jalma munggaran anu nyokot gelar raja pikeun dirina sorangan; jalma kahiji anu nyepeng kakawasaan karajaan sarta sacara terbuka maké gelar raja. Sarta ngaranna ngandung harti persis naon anu dimaksud ku gelar éta di antara rahayat anu dikuasana.
TAM1897 D 285.4Ayeuna, sanés pernyataan abdi, tapi pernyataan ti hiji otoritas dina widang ieu, nyarios kieu:—
TAM1897 D 285.5Kalayan diadegkeunna karajaan Nimrod, sakabéh dunya baheula asup kana fase sajarah anyar. Tradisi wétan anu nyebut yén prajurit éta minangka jalma munggaran anu maké makuta karajaan, nunjukkeun kana hiji kanyataan anu leuwih penting tibatan ngan saukur maké perhiasan anyar atawa malah ngarebut hiji propinsi. Pamaréntahanana ngenalkeun ka dunya hiji sistem anyar hubungan antara pamaréntah jeung anu dipamaréntah. Otoritas para pamingpin baheula dumasar kana rasa dulur, sarta kaluhuran kapala téh gambaran tina kakawasaan kolot. Sabalikna, Nimrod téh saurang pangawasa wewengkon, sarta ngawasa manusa ngan salami maranéhna cicing di dinya, tanpa ngémutan ikatan pribadi. Nepi ka harita aya suku-suku — kulawarga anu ngalegaan — Masarakat; ayeuna aya hiji bangsa, hiji komunitas pulitik — Nagara. Sajarah pulitik jeung sosial dunya ti harita jadi béda, komo lamun henteu salawasna sarua arahna. — Empires of the Bible, kaca 51.
TAM1897 D 285.6Naon, tah, asal-usul Nagara?