Apostasi Israél. – No. 2
TAM1897 Q1 40.5Khotbah dipasihkeun dina sonten Minggu, 14 Maret 1897 Dicitak dina Buletin Konferensi Umum, Kuartal Kahiji, 1897, Jilid 2, No. 1, kaca 40-45.
TAM1897 Q1 40.6Sakumaha anu geus urang tingali dina palajaran saméméhna, Israil murtad, sarta ménta raja supaya maranéhna jadi sarua jeung sakabéh bangsa. Dina palajaran ayeuna, urang bakal ningali kumaha maranéhna sabenerna jadi sarua pisan jeung bangsa-bangsa éta. Tapi Israil murtad ti Gusti; sabab maranéhna henteu percaya ka Gusti kalayan sakumna haté. Kecap éta henteu dicampur jeung iman dina diri maranéhna anu ngadéngékeunana. Maranéhna jadi formal, teras musibah-musibah anu sabenerna bisa maranéhna hindarkeun lamun maranéhna satia ka Gusti, datang ka maranéhna, kawas ka bangsa-bangsa séjén anu henteu percaya; teras, sakumaha Roh Nubuat nyaritakeun ka urang, sakumna musibah anu jadi akibat tina murtadna maranéhna, maranéhna nyalahkeunana ka pamaréntahan Gusti. Aranjeunna nganggap yén pamaréntahan-Na téh gagal; éta henteu cukup hadé pikeun maranéhna, henteu cukup pikeun maranéhna di dunya ieu, sarta maranéhna kudu boga pamaréntahan sorangan—hiji pamaréntahan anu bisa diurus ku maranéhna sorangan sarta ku éta maranéhna bisa ngatur jeung ngajaga diri sorangan.
TAM1897 Q1 40.7Teras maranéhna nyarios ka Samuel, “Jieunkeun kami raja siga sakabéh bangsa,” “supaya kami jadi siga sakabéh bangsa;” sarta sanajan Gusti, ngaliwatan Samuel, sacara tegas nolak éta, maranéhna nolak kana panolakan éta, sarta nyarios, “Henteu; tapi kami pasti boga raja di luhur kami siga sakabéh bangsa.” Kusabab maranéhna hayang kitu, Gusti ngantepkeun maranéhna meunangkeunana. Henteu ngan maranéhna geus mutuskeun jeung netepkeun yén maranéhna rék boga raja, tapi maranéhna ogé geus mutuskeun saha anu bakal jadi rajana. Anjeunna téh Saul, putra Kish; jeung Gusti ogé ngantepkeun maranéhna meunangkeun anjeunna, sabab maranéhna kudu nurutkeun kahayang sorangan.
TAM1897 Q1 40.8Tapi sagala musibah anu geus diwartakeun ku Gusti bakal kajadian alatan maranéhna milih raja jeung karajaan, memang kajadian ka maranéhna. Maranéhna mimiti ngarasakeun sabagianana dina jaman Saul. Maranéhna loba dibantu pikeun salamet tina musibah-musibah éta ku pangaruh jeung pamaréntahan Daud. Sanajan maranéhna nampik Gusti, Anjeunna henteu ninggalkeun maranéhna, Anjeunna tetep cicing jeung maranéhna pikeun mingpin sakumna anu daék dipingpin, sarta nyalametkeun maranéhna, upami mungkin, tina musibah anu pasti bakal datang, anu Anjeunna terang bakal datang, sarta anu teu bisa dihindari ku maranéhna salaku hiji bangsa. Tapi Anjeunna bakal nyalametkeun sakabéh jalma anu daék nyingkahan éta sacara individu. Aranjeunna geus ngamimitian hiji jalan anu teu bisa dirobah deui, nu pasti nganteurkeun aranjeunna maju, hiji léngkah sanggeus hiji léngkah, nepi ka, sakumaha nu bakal urang tingali, karuksakan datang.
TAM1897 Q1 40.9Kalawan Sulaiman dimimitian dina ukuran anu paling jelas kasusah-kasusah anu jadi akibat anu pasti tina jalan anu geus maranéhna pilih ngalawan protes Gusti. Jeung Mesir sok aya babarengan. Mesir sok aub. Sulaiman nyandak pamajikan ti Mesir, ngalawan paréntah Gusti. Anjeunna ngirim ka Mesir pikeun meuli kuda, ngalawan paréntah Gusti. Kamulyaan anu dipasihkeun ku Gusti ka anjeunna dipalingkeun pikeun ngaladénan Mesir jeung nyembah berhala Mesir, ogé nyembah berhala sakumna bangsa di sabudeureunana. Beban anu ditanggung ku rahayat pikeun ngadukung tujuh ratus pamajikan jeung tilu ratus gundikna Sulaiman ti sakumna bangsa kafir dina ibadah maranéhna ka berhala téh beban anu sabenerna teu kuduna ditanggung, anu teu mungkin ditanggung ku rahayat pikeun kahadéan; sarta demi kahadéan dua rahayat, Gusti mutuskeun misahkeun sapuluh suku ti dua suku éta.
TAM1897 Q1 40.10Urang teu tiasa nyaho naon kahadéan anu dipikahoyong ku Gusti pikeun sapuluh suku, atawa pikeun dua suku, sabab éta teu kungsi kacumponan. Jeroboam ditandaan minangka anu bakal mimpin sapuluh suku heula. Tapi Jeroboam, poho kana conto mulya Daud pikeun ngantosan waktos anu dipikahayang ku Gusti sarta ngantep Gusti nu nyandak anjeunna ka tahta sapuluh suku ku cara-Na sorangan—sanajan Sulaiman masih hirup, anjeunna ngangkat leungeun ngalawan raja, lantaran nyandak léngkah anu niatna nyokot tahta sapuluh suku jeung ngatur maranéhna, pikeun ngadegkeun dirina jadi raja ngalawan Sulaiman. Éta téh panghianatan jeung pemberontakan. Sulaiman niat ngahukum anjeunna, tuluy anjeunna kabur ka Mesir sarta cicing di dinya nepi ka maotna Sulaiman.
TAM1897 Q1 40.11Lamun saméméhna manéhna henteu boga haté Mesir, sanggeus nepi ka ditu manéhna jadi kitu. Sanggeus Sulaiman maot, Jeroboam balik deui ti Mesir. Waktuna datang pikeun sapuluh suku misah ti dua suku séjén, jeung Rehabeam nyokot léngkah anu misahkeun maranéhna. Nalika rahayat datang jeung ménta supaya manéhna ngirangan beban anu dipasang ku bapana, éta téh paménta anu wajar jeung pantes. Para sesepuh anu kungsi jadi penaséhat Sulaiman nyarankeun ka manéhna pikeun ngalakukeun éta. Tapi Rehabeam henteu wareg narima naséhat maranéhna, sabab manéhna henteu hayang jadi abdi rahayat sakumaha naséhat maranéhna; manéhna hayang jadi pamingpin rahayat, ku kituna manéhna konsultasi ka barudak ngora anu tumuwuh babarengan jeung manéhna. Indungna téh saurang Amonit, salah sahiji pamajikan musyrik panghandapna nu dipimilik ku Sulaiman; sedengkeun nonoman nu tumuwuh bareng jeung manéhna téh putra-putra ti awéwé musyrik séjén nu ogé jadi pamajikan Sulaiman. Nonoman ieu tumuwuh di tengah sagala rupa kajahatan paganisme nu dipraktékkeun ku Sulaiman babarengan jeung para pamajikanna. Rehabeam satuju kana pamadegan maranéhna sarta condong kana kahayangna, tangtu waé manéhna nampik naséhat Gusti jeung naséhat para lalaki anu sieun ka Gusti.
TAM1897 Q1 41.1Rehabeam masihan jawaban ka rahayat nu geus biasa urang sadayana: Aranjeun geus ménta ka kuring supaya ngahampangkeun beban, tapi sabalikna, kuring malah bakal ngabeuratkeunana; beban nu sakumaha jari leutik, bakal kuring jadikeun sakumaha cangkéng. Maranéhna ngawaler, “Ka tenda-tenda anjeun, hai Israil! Ayeuna urus imah anjeun sorangan, hai Daud.” Rehabeam, basa manéhna ningali naon anu kajadian, kacida héranna; tapi éta mah henteu pati anéh pikeun manéhna, sabab manéhna buta nepi ka teu bisa ningali yén omonganana ka maranéhna téh hal anu paling teu wijaksana, jadi henteu anéh lamun manéhna héran kana naon anu kajadian sanggeusna basa manéhna nyarita kitu. Manéhna ngutus bendahara ka maranéhna pikeun nenangkeun maranéhna, ngalembutkeun masalahna, jeung ngabalikeun maranéhna deui, upami mungkin. Tapi maranéhna langsung ngalungkeun batu nepi ka matékeun bendahara éta, sarta Rehabeam, sanggeus ningali naon hasilna, jadi sieun lajeng buru-buru naék karéta sarta gancang balik ka Yerusalem, ngumpulkeun pasukan pikeun naék sarta ngajajah maranéhna jeung maksa maranéhna pikeun ngawula ka dirina. Tapi nabi Gusti ngawartosan ka manéhna yén éta lain nu kudu dipigawé, sarta maranéhna kudu cicing di imah, sarta maranéhna ngalakukeunana.
TAM1897 Q1 41.2Teras Jeroboam nyokot karajaan, sarta ngadegkeun anak sapi emas anu dibawa ti Mesir, sahingga sapuluh suku langsung kabawa ka Mesir, kana kapercayaan kana berhala Mesir jeung kana sistem pamaréntahan Mesir nalika maranéhna misah ti dua suku séjén. Ku kituna, ku Jeroboam gelombang éta dimimitian, sarta conto geus dipasihkeun anu dituturkeun ku sakabéh raja séjén tina sapuluh suku. Sareng salawasna sanggeusna, disebut “Jeroboam, putra Nebat, anu dosa tur nyababkeun Israil dosa.” Sareng pangapostasi éta terus-terusan nurun, nepi ka sakabéh karajaan musnah, sarta teu kungsi kadéngé deui, sarta moal aya deui. Pangapostasi dina garis karajaan sapuluh suku éta beuki parah, beuki parah, sarta beuki parah deui. Jeroboam téh jahat; nu langsung ngagentos manéhna ogé jahat. Tuluy datang Omri, manéhna leuwih jahat tibatan nu séjén; tuluy datang Ahab, manéhna leuwih jahat tibatan sakabéh nu saméméhna. Kitu terus lumangsung di karajaan éta, nepi ka sakabéhna musnah tur leungit.
TAM1897 Q1 41.3Tapi Gusti salawasna usaha sabisa-bisa-Na pikeun ngajak maranéhna ngabdi ka-Na. Anjeunna ngutus nabi-nabi silih ganti; Anjeunna nyauran deui jeung deui ka para raja supaya sieun ka-Na, ngabdi ka-Na. Nalika urang nepi ka poé-poé panungtungan Israil, aya Amos jeung Hosea hususna nu keur ngaramal. Amos, Hosea, jeung Mikah ngaramal pikeun Israil, jeung ka Israil, dina poé-poé panungtungan Israil. Ngan saeutik tina kitab Mikah, kumaha ogé, nu sacara langsung patali jeung sapuluh suku. Ampir sakabéh kitab Amos ngeunaan maranéhna, kitu ogé kalolobaan kitab Hosea. Kitab Amos jeung Hosea sacara umum, ampir sakabéhna, mangrupa nubuat ngeunaan Israél, sarta panggero panungtung Gusti ka Israél supaya balik deui ka Anjeunna jeung disalametkeun tina karuksakan total.
TAM1897 Q1 41.4Sadaya nubuat éta, sareng sajarah Israél, dilebetkeun kana Kitab Suci pikeun peringatan ka jalma-jalma anu hirup dina poé-poé panungtungan sajarah dunya ieu. Sareng pitunjuk ti Gusti aya di dinya pikeun jalma-jalma dina poé panungtungan—pikeun balik ka Gusti supaya maranéhna tiasa disalametkeun tina karuksakan anu sajati. Éta sababna hal-hal éta dilebetkeun di dinya. Jadi Amos jeung Hosea téh kanyataan anu ayeuna ogé sarua pentingna pikeun anjeun jeung kuring, sarta pikeun sakumna jalma di dunya, saperti maranéhna keur jalma-jalma di sapuluh suku dina jaman maranéhna nyerat.
TAM1897 Q1 41.5Amos ngaramal, lajeng imam di Bet-el nyarios ka anjeunna, “Ulah ngaramal di dieu; ieu mah imah raja jeung balé karajaan; mending ka Yehuda.” Terus manéhna indit ngawartosan ka Jeroboam kadua yén Amos keur ngaramal musibah ngeunaan nagara éta, sarta keur ngajar pemberontakan ngalawan raja, jeung nyebut yén pedang Gusti bakal murag ka sagalana, sarta nagara éta moal sanggup nahan sakabéh omonganana.
TAM1897 Q1 41.6Hayu urang ayeuna ningali kana ayat nu husus, sarta maca Amos 7:10-15:—
TAM1897 Q1 41.7Teras Amazia imam di Bet-El ngutus ka Jeroboam raja Israil, nyarios, “Amos parantos ngarancang ngalawan anjeun di tengah-tengah imah Israil; tanah ieu teu sanggup nahan sakabéh omonganana.” Kitu saur Amos: ‘Jeroboam bakal maot ku bedog, sarta Israil pasti bakal digiring salaku tawanan kaluar ti tanahna.’ Ogé Amazia nyarios ka Amos, ‘Hai nabi paningal, angkat, kabur ka tanah Yehuda, tur di dinya dahar roti sarta ngaramal di dinya; tapi ulah deui ngaramal di Bet-el, sabab ieu téh kapel raja jeung karaton raja.’ Tuluy Amos ngajawab ka Amazia, “Abdi sanés nabi, ogé sanés putra nabi; abdi mah pangembala sapi jeung nu ngumpulkeun buah sikomora. Gusti nyandak abdi basa abdi keur ngiring gembalaan, teras nyarios ka abdi, ‘Angkat, nubuat ka umat abdi Israil.’”
TAM1897 Q1 41.8Sareng anjeunna ngaramal ka maranéhna; tapi ulah poho, éta téh mangsa panungtungan Israil. Tapi basa maranéhna teu ngantep Amos ngaramal di nagara éta, tuluy ngusir anjeunna jeung nganiaya anjeunna siga nu geus maranéhna lakukeun ka loba nabi saméméhna, Gusti ngangkat Hosea di nagara Yehuda; sarta anjeunna, anu aya di nagara Yehuda tempat imam musyrik éta nyarankeun ka Amos pikeun indit, bisa ngaramal ngeunaan Israil, sarta maranéhna teu bisa nganiaya anjeunna atawa ngalakukeun naon waé nu dipikahayang ka anjeunna.
TAM1897 Q1 42.1Ayeuna saukur kecap, ningali sakali deui sakumna widang ieu: Anjeun terang yén ti jaman Samuel ka hareup, para raja Israil nganiaya rahayat Allah, nganiaya para nabi, maehan para imam sakahayangna. Aranjeunna ngalakukeun éta sabab miboga kakawasaan ogé sumanget pikeun ngalakukeunana. Tapi ayeuna lamun Israil teu kungsi boga raja, karajaan, atawa pamaréntahan sorangan, naha maranéhna bisa ngalakukeun éta?—Henteu; éta moal mungkin. Anjeun terang yén raja-raja Israil leuwih jahat tibatan raja-raja bangsa séjén ka jalma-jalma Allah jeung nabi-nabi Gusti: jadi nalika raja-raja Israil jeung raja-raja Yehuda sacara sagemblengna nyiksa nabi-nabi Gusti, raja-raja bangsa séjén malah ngahormat jeung ngadukung maranéhna.
TAM1897 Q1 42.2Hosea, sakumaha nu tadi ku abdi carioskeun, ogé parantos ngaramal ngeunaan ieu. Ayeuna abdi bade maca sababaraha ayat dina kitab Hosea, supados anjeun tiasa ningali naon anu anjeunna carioskeun ngeunaan ieu. Tingali heula kana pasal ka-salapan, ngan hiji atawa dua kecap:—
TAM1897 Q1 42.3Aranjeunna moal cicing di tanah Gusti; tapi Éfraim bakal balik deui ka Mesir.
TAM1897 Q1 42.4Éfraim téh salah sahiji tina sapuluh suku; tapi ngaranna di dieu dipaké pikeun sakabéhna. Sapuluh suku éta indit ka Asyur; maranéhna dibawa jadi tawanan ku urang Asyur. Tapi nalika maranéhna dibawa jadi tawanan ku urang Asyur, naon maksud Gusti basa anjeunna nyebut yén maranéhna bakal balik deui ka Mesir?—Mesir ngalambangkeun pangapostasi pangjauhna ti Gusti. Kapoékan nu saéstuna kapoékan Mesir téh nyaéta kaayaan nalika manusa ngawasa gantina Gusti, sarta sakabéh pamaréntahan—pamaréntahna, jalma-jalmana, jeung sagalana—ngalawan Gusti jeung umat-Na, kawas nu kajadian ka Israil basa maranéhna aya di tanah Mesir saméméh bala turun ka Mesir sarta Israil dibebaskeun. Sareng nalika Gusti di dieu nyarios yén Éfraim kedah angkat ka Mesir, sanajan Asyur—pamaréntahan Asyur—bakal ngajadikeun maranéhna tawanan, éta nunjukkeun yén maranéhna geus niat pisan pikeun asup kana pangapostasian mutlak, sarta ku kituna maranéhna henteu tiasa, saukur sabab maranéhna henteu daék, cicing di “tanah Gusti.”
TAM1897 Q1 42.5Anjeun émut yén urang maca naon anu disarioskeun ku Gusti ka Abram: “Kaluar ti nagara anjeun, ti kulawarga anjeun, ti imah bapa anjeun, ka hiji tanah anu bakal Kuring tuduhkeun ka anjeun.” Janten tanah éta téh tanah Gusti. Sareng nalika Anjeunna nyarios ngaliwatan Hosea yén Israil moal cicing di tanah Gusti, éta henteu ngarujuk ka lahan leutik sabudeureun Samaria; tapi ngarujuk ka tanah anu dipidangkeun ka Abraham sareng ka mana Gusti nyauran umat-Na nalika Anjeunna ngangkat aranjeunna kaluar ti Mesir. Aranjeunna moal cicing di tanah Gusti; teras disusul ku Mesir, pangingkaran iman anu mutlak. Anjeun bakal ningali langkung jentre, sakumaha anu bakal abdi baca.
TAM1897 Q1 42.6Aranjeunna moal cicing di tanah Gusti; tapi Éfraim bakal balik deui ka Mesir, sarta maranéhna bakal dahar kadaharan najis di Asyur. Aranjeunna moal nyangking korban anggur ka Gusti, komo deui moal nyugemakeun manéhna: korban maranéhna bakal jadi kawas roti keur nu keur duka; saha waé nu dahar éta bakal kacemar: sabab roti pikeun nyawa maranéhna moal asup ka imah Gusti. Naon anu bakal aranjeun lakukeun dina poé raya, jeung dina poé pésta Gusti? Sabab, tingali, maranéhna geus indit alatan karuksakan: Mesir bakal ngumpulkeun maranéhna, Memphis bakal ngubur maranéhna: tempat-tempat anu pikaresepeun pikeun pérakna bakal dikuasai ku jelatang: duri bakal aya di kemah-kemahna.
TAM1897 Q1 42.7Bab ka-10:—
TAM1897 Q1 42.8Israel téh tangkal anggur nu euweuh buahna, manéhna ngahasilkeun buah keur dirina sorangan: nurutkeun lobana buahna manéhna geus nambahan mezbah-mezbah; nurutkeun hadéna taneuhna maranéhna geus nyieun arca-arca nu éndah. Haténa geus kabagi: ayeuna maranéhna bakal kapanggih salah: manéhna bakal ngancurkeun mezbah-mezbahna, manéhna bakal ngaruksak arca-arca maranéhna. Sabab ayeuna maranéhna bakal nyebut, “Urang teu boga raja.”
TAM1897 Q1 42.9Dina waktos éta maranéhna teu boga raja. Anjeunna geus dibunuh, sarta aya periode tanpa pamingpin. Raja séjén can aya nu ngagentos anjeunna. Tapi perhatikeun naon ceuk anjeunna, “Kiwari maranéhna bakal nyarios, Urang teu boga raja.” Pangéran nyarios ka maranéhna, nalika maranéhna milih raja éta sanajan anjeunna nolak, yén maranéhna nampik anjeunna. “Henteu; tapi kami rék boga raja.” Naha maranéhna boga raja?—Sumuhun; sarta waktuna sumping nalika maranéhna kapaksa nyarios, “Kami teu boga raja.” Tapi naon anu diucapkeun ku Pangéran pas dina waktos éta?
TAM1897 Q1 42.10Ayeuna maranéhna bakal nyebut, ‘Urang teu boga raja, sabab urang teu sieun ka Gusti: naon anu bakal dipigawé raja ka urang?’ Maranéhna geus nyarita kalawan sumpah palsu dina nyieun pasini: ku kituna hukuman tumuwuh kawas racun hemlock dina alur-alur tatanén. Para nu cicing di Samaria bakal sieun ku anak sapi Beth-aven; sabab rahayatna bakal meratapkeunana, jeung para imamna anu kungsi bungah ku kamulyaanana, sabab kamulyaan éta geus leungit ti dinya.
TAM1897 Q1 42.11Dina pasal katilu belas aya naon anu diomongkeun ku Gusti. Ayat ka salapan:—
TAM1897 Q1 42.12Hai Israil, anjeun parantos ngancurkeun diri sorangan; tapi di abdi aya pitulung anjeun. Abdi bakal janten raja anjeun.
TAM1897 Q1 42.13Tapi maranéhna henteu daék kitu. Jadi anjeun tiasa ningali sapanjangna, Gusti hoyong janten hiji-hijina raja maranéhna; hoyong maranéhna manggihan anjeunna salaku raja maranéhna, sarta henteu boga nu séjén. Teras sakumaha anu disebatkeun dina ayat salajengna, “Kuring masihan anjeun raja dina amarah Kuring, sarta nyabut anjeunna dina murka Kuring.” Janten kuring maca sakabéh ayat éta:—
TAM1897 Q1 42.14Kuring bakal jadi rajamu: saha deui nu bisa nyalametkeun anjeun di sakabéh kota anjeun? jeung hakim-hakim anjeun nu anjeun ceuk, ‘Pasihan abdi raja jeung pangeran’?
TAM1897 Q1 42.15Anjeunna nunjukkeun deui ka maranéhna kana mangsa nalika maranéhna nyarios, “Pasihan kami raja pikeun maréntah kami.” Ayeuna anjeunna nyarios, “Kuring waktu éta geus nolak kahayang anjeun pikeun gaduh anjeunna, sarta geus ngawartosan yén kajahatan ieu bakal datang; ayeuna anjeun sorangan ngaku yén anjeun teu boga raja, tapi anjeun geus ngancurkeun diri sorangan.” Kuring bakal janten rajana anjeun; hayu kuring janten rajana anjeun. Ayeuna tingali kana pasal ka-11, ayat kahiji:—
TAM1897 Q1 42.16Nalika Israil masih budak, kuring bogoh ka manéhna, sarta nyauran putra kuring kaluar ti Mesir.
TAM1897 Q1 43.1Naha anjeunna nyarios kitu di dieu dina poé-poé panungtungan Israil, sarébu taun sanggeus anjeunna ngaluarkeun maranéhna ti Mesir? Naon maksudna?
TAM1897 Q1 43.2Nalika Israil masih budak, abdi bogoh ka manéhna, teras nyauran putra abdi ti Mesir. Sakumaha maranéhna nyauran umat éta, kitu ogé umat éta angkat ti maranéhna; maranéhna ngorbankeun ka Baalim, sarta ngabakar dupa ka arca-arca nu diukir. Abdi ogé ngajar Efraim leumpang, nyandak maranéhna ku leungeunna; tapi maranéhna henteu nyaho yén abdi nu nyageurkeun maranéhna. Kuring narik maranéhna ku tali manusa, ku iketan kanyaah: sarta kuring keur maranéhna siga nu nyabut sangkok tina rahang maranéhna, sarta kuring masrahkeun dahareun ka maranéhna. Manéhna moal balik deui ka tanah Mesir, tapi Asyur nu bakal jadi rajana, sabab maranéhna nolak balik. Pedang bakal cicing di kota-kotana, bakal ngancurkeun cabang-cabangna jeung ngadahar éta, alatan nasehat-nasehatna sorangan. Jeung rahayat abdi condong balik ka tukang ti abdi; sanajan maranéhna nyauran umat éta ka Nu Maha Luhur, euweuh nu hayang ngamulyakeun-Na.
TAM1897 Q1 43.3Gusti keur sedih ku Israil ayeuna, pas manéhna aya di ambang karuksakan. Anjeunna keur méré panggero panungtung: nubuat panungtung datang ayeuna; jeung dina waktos ieu pisan, Hizkia keur maréntah di Yehuda. Nalika anjeunna naék ka tahta, anjeunna ngamimitian ngaréformasi karajaan, jeung mulangkeun deui tina pangingkaran iman Ahaz. Sanggeus anjeunna ngabersihan candi, jeung nyusun sagalana, maranéhna ngayakeun Paskah salila dua minggu. Tapi saméméh Paskah éta, Hizkia ngutus utusan ka sakumna sapuluh suku, ka sésana maranéhna, pikeun ngondang maranéhna ka Paskah di Yerusalem, pikeun nyembah ka Gusti Allah Tentara; tapi catetan nyebutkeun, maranéhna ngahinakeun para utusan, sarta maranéhna seuri ngahinakeun maranéhna; sanajan kitu “lobana” jalma ti Isakhar, Zebulun, jeung Naftali, sarta ti rupa-rupa wewengkon datang ka Yerusalem, jeung ngarayakeun Paskah, sarta ngahiji ka Gusti. Sareng nalika jalma-jalma ieu naék ka Yerusalem sarta nyicingan di antara rahayat Yehuda, dina mangsa éta raja Asyur naék sarta ngawasaan sakabéh tanah sapuluh suku. Ku kituna, maranéhna anu nurut kana panggero Hizkia pikeun naék ka Yerusalem sarta nyembah ka Gusti, disalametkeun tina panawanan ka Asyur.
TAM1897 Q1 43.4Ayeuna, pas saméméh Hizkia nyungkeun paménta-Na, Hosea keur nyerat ieu, sarta Gusti keur meratap kana naon anu geus dipastikeun ku rahayat rék dilakukeun. Tingali naon anu anjeunna carioskeun:—
TAM1897 Q1 43.5Kuring ogé ngajar Éfraim cara leumpang, nyekel maranéhna ku leungeunna.
TAM1897 Q1 43.6Pangéran kacida prihatinna sangkan maranéhna indit dina jalan anu leres, nepi ka Anjeunna nyekel maranéhna ku leungeunna sarta nungtun maranéhna; tapi maranéhna narik deui leungeunna, maranéhna henteu daék ditungtun sanajan kitu. Tapi sanajan kitu Anjeunna teu bisa nyerahkeun maranéhna. Tingali:—
TAM1897 Q1 43.7Kumaha abdi tiasa masrahkeun anjeun, hai Éfraim? Kumaha abdi tiasa nyerahkeun anjeun, hai Israil? Kumaha abdi tiasa ngajadikeun anjeun siga Adma? Kumaha abdi tiasa nempatkeun anjeun siga Zeboim? Haté abdi ngagolak di jero diri, rasa hanjelu abdi hurung sakaligus. Abdi moal ngalaksanakeun kabeungbeuratan amarah abdi, abdi moal balik deui pikeun ngancurkeun Efraim: sabab abdi téh Allah, lain manusa; Nu Suci di tengah-tengah anjeun: sareng abdi moal asup ka kota.
TAM1897 Q1 43.8Ku kituna Anjeunna nahan diri tina hukuman anu kedah turun ka maranéhna. Kusabab Anjeunna téh Allah, Anjeunna tacan ngantep éta kajadian; sanajan sabenerna geus kudu kajadian. Tapi maranéhna tetep ngalawan; maranéhna tetep ngalakukeun nurutkeun kahayang sorangan. Jeung hasilna kacatet dina 2 Raja 17:5-8:—
TAM1897 Q1 43.9Teras raja Asyur maju ngaliwatan sakumna nagara, sarta naék ka Samaria, teras ngurungna salila tilu taun. Dina taun ka salapan Hoshea, raja Asyur nyandak Samaria, sarta ngasingkeun Israil ka Asyur jeung nempatkeun maranéhna di Halah, di Habor gigireun walungan Gozan, jeung di kota-kota Medi. Kitu ogé, barudak Israil geus dosa ka Gusti Allah maranéhna, nu geus ngaluarkeun maranéhna ti tanah Mesir, ti handapeun panangan Firaun raja Mesir, sarta maranéhna sieun ka dewa séjén, jeung ngalampahkeun parentah bangsa-bangsa nu Gusti usir ti payuneun barudak Israil, ogé ti raja-raja Israil nu maranéhna jieun.
TAM1897 Q1 43.10Teras éta neruskeun nepi ka ayat ka tilu belas:—
TAM1897 Q1 43.11Sanajan kitu, Gusti masihan kesaksian ngalawan Israil jeung Yehuda ku sakabéh nabi jeung sakabéh nu ngaramal, nyarios, “Baliklah ti jalan-jalan jahat anjeun, tur turutan parentah-parentah jeung paugeran abdi, nurutkeun sakabéh hukum anu parantos abdi paréntahkeun ka bapa-bapa anjeun, sarta anu parantos abdi kirimkeun ka anjeun ku para abdi nabi.” Sanajan kitu maranéhna henteu daék ngadéngé, tapi maranéhna ngateuaskeun beuheungna, siga beuheung bapa-bapa maranéhna anu henteu percaya ka Gusti Allahna. Maranéhna nampik paréntah-Na, jeung perjangjian-Na anu geus dijieun jeung bapa-bapa maranéhna, sarta kasaksian-Na anu geus disaksikeun ka maranéhna; maranéhna nuturkeun kabatilan, jadi sia-sia, sarta nuturkeun bangsa-bangsa asing di sabudeureun maranéhna, nu geus diperéntah ku Gusti supaya maranéhna ulah siga maranéhna.
TAM1897 Q1 43.12Ku kituna sapuluh suku éta leungit. Hosea, nalika manéhna ngaramal ngeunaan ieu, nyarios, “Yuda masih maréntah babarengan jeung Allah, sarta satia ka nu suci.” Yuda masih bisa tahan sakeudeung deui. Hizkia téh raja; Manaseh nuturkeun Hizkia, sarta manéhna nyurung karajaan kana murtad deui; putrana nuturkeun léngkah-léngkahna; Yosia nuturkeun anjeunna, sarta ngaréformasi karajaan sakali deui; sarta nalika Yosia dipaéhan, karajaan éta langsung ruksak. Teu aya saurang ogé sanggeus Yosia anu sieun ka Gusti. Malah dina jaman Hizkia, maranéhna terus-terusan nyauran Mesir, sarta nyekel ka Mesir, nyobian nyuhunkeun ka Mesir supaya nyalametkeun maranéhna, nyobian meunangkeun pitulung ti Mesir, padahal kasusah anu ditimpahkeun ka maranéhna téh sadayana alatan henteu percaya maranéhna sarta ninggalkeun Gusti.
TAM1897 Q1 43.13Ayeuna tingali ka jaman-jaman panungtungan Yehuda. Ahas ngutus ka Tiglath-Pileser, raja Asyur, sarta nyuhunkeun ka anjeunna supaya sumping nulungan anjeunna tina panangan raja Damsyik jeung raja Samaria. Tiglath-Pileser ngalakukeun éta; manéhna nyokot kakawasaan di Damsyik, sahingga ngabébaskeun Ahaz. Ahaz mayar pajeg ka manéhna, tuluy angkat ka Damsyik pikeun patepung jeung manéhna, sarta sujud ka manéhna salaku bawahan. Nalika di dinya manéhna ningali hiji mezbah panyembahan berhala, tuluy nitah nyieun hiji mezbah sarupa jeung éta, sarta masangna di panto candi Gusti. Ku kituna manéhna mingpin bangsa kana murtad, siga nu séjén di Israil.
TAM1897 Q1 43.14Di Yehuda, Hizkia ngagentos Ahas. Nalika Hizkia janten raja, anjeunna hoyong dibebaskeun tina kakawasaan jeung pajeg ka Asyur. Aya hiji golongan di Yehuda anu satia ka Hizkia, nu niat pisan pikeun dibebaskeun tina Asyur. Golongan ieu nyangka yén hiji-hijina cara pikeun ngalakukeun éta nyaéta ku meunangkeun bantosan ti Mesir. Yesaya keur ngaramal waktu éta, sarta anjeunna nyarita ka maranéhna supaya ngandelkeun ka Gusti pikeun panyalametan tina boh Mesir boh Asyur. Anjeunna nyarios yén éta téh kusabab dosa maranéhna ka Gusti, maranéhna jadi ditindas. Anjeunna nyarios yén usaha maranéhna pikeun ménta pitulung ka Mesir moal aya gunana; sabab usaha maranéhna pikeun ménta pitulung ka Mesir malah bakal mawa leuwih seueur panindasan, sabab Mesir ngan bakal nindas maranéhna tibatan ngabantu; yén Mesir teu bisa nyalametkeun.
TAM1897 Q1 44.1Ayeuna tingali ka bab ka dalapan Kitab Yesaya. Ayat naon tina Kitab Suci anu sering urang anggo dina Kitab Yesaya, ngeunaan datangna Gusti jeung ngantosan datangna Gusti? Di mana urang manggihan éta? Naha anjeun émut yén bab ka dalapan Kitab Yesaya téh anu nyaritakeun ngeunaan jalma-jalma anu néangan ka arwah-arwah akrab, anu ngadédét jeung ngagerendeng—anu ngarujuk kana Spiritualisme? Di dinya aya nu nyebutkeun, “Ikétkeun kasaksian, segél hukum di antara murid-murid abdi. Sareng abdi bakal ngantosan ka Gusti, nu nyumputkeun beungeut-Na ti imah Yakub, sareng abdi bakal néangan-Na.” Naha éta bab advent?—Sumuhun. Naha éta bab nu ngahontal kana sumpingna Gusti?—Sumuhun.
TAM1897 Q1 44.2Ayeuna tingali naon anu aya dina éta bab. Tingali naon anu aya di awal bab ieu, dimimitian ti ayat kalima.
TAM1897 Q1 44.3Gusti ogé nyarios ka abdi deui, saur-Na: “Ku sabab rahayat ieu nampik cai Silohah anu ngalir lemes, sarta maranéhna bungah ka Rezén jeung putra Remalya [ieu téh Asyur jeung Damsyik]; ayeuna, ku kituna, tingali, Gusti ngaluncurkeun ka maranéhna cai walungan anu kuat tur loba, nyaéta raja Asyur jeung sakabéh kamulyaanana: manéhna bakal naék ngalangkungan sagala saluranana, sarta ngalir ngalangkungan sagala tanggulna: manéhna bakal ngaliwatan Yuda; manéhna bakal ngalimpas tur ngalir, manéhna bakal nepi nepi ka beuheung; sarta ngalebarkeun jangjangna bakal ngeusian sagala wewengkon tanah anjeun, hai Immanuel.
TAM1897 Q1 44.4Éta téh sabenerna leres pikeun maranéhna. Raja Asyur naék sarta ngalimpaskeun sakumna tanah. Tapi naha éta ditulis dina hiji hubungan jeung di tempat anu nungguan datangna Gusti, sarta ngeunaan rahayat anu kudu nungguan datangna Gusti? Éta ditulis di tempat éta, sarta diwariskeun ka urang, pikeun némbongkeun ka sakumna rahayat ayeuna dina jaman urang, yén kasusah, kasangsaraan, jeung kabingungan bakal datang ka sakumna tanah jeung ka sakumna bangsa, nu bakal ngalimpas, ngalangkung, nepi ka beuheung, ngeusian sagala wewengkon tanah, sarta rahayat moal nyaho kumaha cara nyingkahanana. Éta sababna petikan ieu diwariskeun ka urang anu keur ngantosan Gusti. Hayu urang maca deui jeung tingali.
TAM1897 Q1 44.5Gabungkeun diri anjeun, hai umat, teras anjeun bakal remuk; jeung perhatikeun, sadayana anu ti nagara jauh: pasangkeun iket anjeun, teras anjeun bakal remuk; pasangkeun iket anjeun, teras anjeun bakal remuk. Rarundingan babarengan, tapi moal aya hasilna; ucapkeun kecap, tapi moal lumaku; sabab Gusti aya di pihak urang. Sabab Gusti nyarios kieu ka abdi kalayan leungeun anu kuat, sarta ngadidik abdi supaya ulah leumpang dina jalan rahayat ieu, bari nyarios, ulah nyebut ‘pakumpulan’ ka sakumna jalma anu rahayat ieu sebut ‘pakumpulan’; ulah sieun ku kasieunan maranéhna, atawa kagét.
TAM1897 Q1 44.6Naha ayeuna aya mangsa saperti kitu, pas datangna Gusti dipiharep? Naha maranéhna ngahiji kusabab sieun jeung bingung ngancik dina diri maranéhna? Kusabab musibah nu bakal datang ka nagara? Naha urang ningali hal saperti kitu di mana waé? Naha aya di antara anjeun nu kungsi ningali éta?—Oh enya, anjeun geus ningali! Naha aya nu séjén salian ti Adventis Poé Katujuh nu ningali éta?—Saéstuna, lamun aya bédana, ampir kabéh jalma ningali éta leuwih écés tibatan Adventis. Tapi éta katingali; éta geus écés pisan. Jeung maranéhna keur ngahiji babarengan, ngiket diri dina kelompok-kelompok jeung bundel-bundel, sarta nyiapkeun diri. Maranéhna keur nyiapkeun diri pikeun naon? Naon nu bakal kajadian?—Maranéhna bakal remuk. Tah naon atuh nu keur disiapkeun ku maranéhna?—Pikeun dipecah-pecah. Tapi maranéhna henteu mikir kitu; maranéhna nyangka keur nyiapkeun diri ngalawan musibah nu bakal datang. Sareng usaha-usaha maranéhna pikeun nyalametkeun diri tina musibah éta ngan nambahan parah kaayaan, malah ngadeukeutkeun maranéhna ka binasa jeung ka pecah-pecahan.
TAM1897 Q1 44.7Sucikeun Gusti pasukan nyalira; sarta sing manéhna jadi sieun anjeun, sarta sing manéhna jadi ajrih anjeun. Sarta manéhna bakal jadi tempat suci; tapi jadi batu sandungan jeung karang kasandung keur dua imah Israil, jadi jerat jeung perangkap keur nu cicing di Yerusalem. Jeung loba di antara maranéhna bakal kasandung, ragrag jeung remuk, katarajang jerat, jeung katangkep. Ikétkeun kasaksian, segél hukum di antara murid-murid abdi. Sareng abdi bakal ngantosan Gusti, nu nyumputkeun beungeutna ti imah Yakub, sareng abdi bakal néangan anjeunna. Tingali, abdi sareng barudak nu dipasihkeun ku Gusti ka abdi téh janten tanda sareng kaajaiban di Israil ti Gusti Nu Maha Kawasa, nu cicing di Gunung Sion.
TAM1897 Q1 44.8Jelas yén éta nepi ka datangna Gusti. Ieu mangrupa ajakan pikeun jalma-jalma anu bakal pendak jeung Gusti. Tapi kunaon éta nyebatkeun kasusah dina jaman nalika Asyur ngadominasi Yehuda? Sabab éta sacara jelas pisan nunjukkeun jinis kasusah anu bakal nyerang sakumna tanah jeung ngaganggu sakumna rahayat dina jaman datangna Gusti. Sareng usaha-usaha anu dilakukeun ku Yehuda pikeun nyingkahan musibah-musibah éta jeung nyalametkeun diri maranéhna tina éta, téh persis usaha-usaha anu bakal dilakukeun ku jalma-jalma anu ngaku jadi umat Gusti pikeun nyalametkeun diri maranéhna tina musibah-musibah anu bakal datang.
TAM1897 Q1 44.9Gusti Allah salawasna nyauran: Ulah ngandelkeun Asyur; ulah ngandelkeun Mesir; tapi pasrahkeun diri ka Gusti wungkul. Balikkeun tonggong ka Asyur: éta leres. Tapi ulah indit ka Mesir pikeun kabur ti Asyur. Milarian Gusti. Ulah ka Mesir; ka Gusti. Sareng nalika anjeun mendakan Gusti kalayan sagala haté anjeun, anjeun bakal dibebaskeun tina sagala kasusah sareng panindasan ti Asyur. Sababaraha kecap wungkul ngeunaan éta. Bab ka-tilu puluh tina Yesaya nyaritakeun rusiahna.
TAM1897 Q1 45.1Celaka ka barudak anu barontak, saur Gusti, anu nyieun rencana, tapi lain ti abdi; anu nutupan diri, tapi lain ku Roh abdi, supaya maranéhna nambah dosa kana dosa; anu leumpang ka Mesir, tapi teu naros ka lisan abdi; pikeun nguatkeun diri dina kakuatan Firaun, jeung ngandelkeun bayangan Mesir. Ku sabab éta kakuatan Firaun bakal jadi isin anjeun, jeung ngandelkeun bayangan Mesir bakal jadi kabingungan anjeun. Ayat 1-3.
TAM1897 Q1 45.2Utusan-utusanna turun ka ditu pikeun nyampeurkeun tawaran ka Mesir. Sareng nalika Yehuda ngutus utusan ka Mesir, Mesir ngarasa isin ka utusan-utusanna.
TAM1897 Q1 45.3Sabab para pangawasa-Na aya di Zoan, sareng utusan-utusan-Na sumping ka Hanes. Maranéhna sadayana ngarasa isin ku sabab hiji rahayat anu teu tiasa masihan kauntungan ka maranéhna, boh teu janten pitulung atanapi mangpaat, tapi malah janten isin sareng hinaan. Beban sasatoan di Kidul: ka tanah kasusah jeung kasangsaraan, ti dinya asalna singa ngora jeung singa kolot, ula racun jeung ula ngapung seuneu, maranéhna bakal mawa harta banda maranéhna dina taktak keledai ngora, jeung harta karun maranéhna dina punuk unta, ka hiji rahayat anu moal aya mangpaatna pikeun maranéhna. Sabab Mesir bakal mantuan sia-sia, sarta teu aya gunana: ku kituna abdi geus ngagero ngeunaan ieu, kakuatan maranéhna nyaéta cicing baé. Ayat 4-7.
TAM1897 Q1 45.4Ayeuna sangkan anjeun tiasa ningali yén ieu sanés hal anu asing, abdi ngalih ka dieu sareng maca tina hiji kasaksian, anu ditangtukeun tanggal 5 Juli 1896, sapertos kieu:—
TAM1897 Q1 45.5Peringatan anu dipasihkeun dina kecap Allah ka barudak Israil téh dimaksudkeun henteu ngan ukur keur maranéhna, tapi ogé keur sakumna anu bakal hirup di bumi. Anjeunna nyarios ka aranjeunna, “Celaka ka barudak anu memberontak, ... anu nyokot naséhat, tapi lain ti abdi; sarta anu nutupan diri, tapi lain ku Roh abdi, supaya maranéhna nambah dosa kana dosa: anu leumpang ka Mesir, tapi henteu naros ka lisan abdi; pikeun nguatkeun diri dina kakuatan Firaun, sarta ngandelkeun bayangan Mesir.” Lamun Gusti ngabibita umat-Na baheula lantaran maranéhna teu maluruh naséhat ka-Na basa keur dina kasusah, naha-Na moal ambek ayeuna lamun umat-Na, tibatan ngandelkeun cahaya caang Panonpoé Kabeneran pikeun ngahudangkeun jalanna, malah malingkah ti-Na dina ujian jeung cobaan pikeun néangan pitulung ka manusa anu sarua kaliru jeung teu mumpuni siga maranéhna sorangan? Di mana kakuatan urang? Naha éta aya dina manusa anu sarua lemah jeung gumantungna ka batur, anu peryogi pituduh ti Gusti saperti urang ogé? Kristus nyarios, “Tanpa abdi, anjeun moal tiasa ngalakukeun nanaon;” sarta Anjeunna parantos nyayogikeun Roh Suci minangka pitulung ayeuna dina unggal waktos peryogi.
TAM1897 Q1 45.6Tapi anjeun terang yén dina kaayaan hésé taun kamari, anu diarepkeun bisa diréngsékeun ku kampanye pulitik, komo para Adventis Poé Katujuh ogé kabawa jauh pisan tina kasatiaanana ka Gusti nepi ka maranéhna ilubiung dina kampanye pikeun nyobian ngatur urusan pulitik jeung ngadalikeun pamilihan sarta nyobian ngararancang sagala hal. Pikeun naon?—Oh, pikeun ngabantu nagara kaluar tina kasusah anu maranéhna yakin pisan bakal kajadian di nagara éta. Tangtu waé, kasusah bakal datang ka nagara. Tapi naha Adventis Poé Katujuh bakal ngabentuk dirina kana kelompok-kelompok pikeun pagawean sapertos kitu? Hayu aranjeunna dibebaskeun ti Asyur; hayu aranjeunna dibebaskeun boh ti Asyur boh ti Mesir ka Allah. Ieu hiji-hijina kasalametan. Ieu hiji-hijina panyalametan, boh harita, ayeuna, atawa salawasna.