Adventist Pioneer
Library
aplib.orgPabukon
02 / 12Khotbah 1897

Roh Nubuat. – No. 1

Alonzo Trevier Jones

TAM1897 D 2.2Khotbah dipasihkeun dina isuk Salasa, 9 Pébruari 1897 Dicitak dina General Conference Daily Bulletin, 12 Pébruari 1897, Jilid 1, No. 1, kaca 2-6.

TAM1897 D 2.3Abdi ngira teu aya saurang ogé di ruangan ieu anu henteu yakin yén manéhna leres-leres percaya kana Roh Nubuat; nya éta, yén Roh Nubuat téh kagungan garéja — kana pesen ieu sakumaha anu diungkabkeun ngaliwatan Suster White, sarta yén hal-hal ieu dipercaya, sahenteuna sacara nyatakeun, saluyu jeung pamanggih jeung Kitab Suci anu ngabuktikeun yén hal-hal éta mangrupa bagian tina karya ieu. Tapi éta sanés inti masalahna, sabab ayeuna urang aya dina kasusah. Lamun urang henteu nyaho éta, kaayaan urang leuwih parah tibatan lamun urang aya dina kasusah tapi nyaho éta. Leuwih ti éta, urusan Allah, kitu ogé anjeun jeung abdi, aya dina kasusah anu sangkan urang unggal poé aya dina bahaya narima murka Allah alatan kaayaan urang ayeuna. Gusti parantos ngawartosan ka urang langkung ti sakali, sarta Anjeunna ngajelaskeun kumaha urang dugi ka kaayaan éta, ogé kumaha cara kaluar tina éta. Sareng hiji-hijina hal anu kuring terang pikeun nyarioskeun ka anjeun di dieu nyaéta pikeun diajar Roh Nubuat, teras nyokot tina éta naon anu anjeun peryogikeun.

TAM1897 D 2.4Éta ngan salah sahiji pernyataan anu dilakukeun. Dina nyaho pernyataan-pernyataan ieu, jeung geus lila nyaho éta, abdi bakal resep cicing di bumi jeung neruskeun pagawean di dinya, sabab loba pisan nu kudu dipigawé jeung loba pisan nu aub. Gusti nungtut loba parobahan di antara jalma-jalma anu geus ngabentuk panitia, déwan, majelis, jsb., sarta jalma-jalma anu nyusun panitia, déwan, jeung majelis éta téh maranéhna sorangan anu kumpul di dieu anu bakal ditugaskeun pikeun ngalakukeun parobahan. Ayeuna, kumaha jalma-jalma ieu tiasa ngalaksanakeun parobahan anu maranéhna sorangan aub di jerona, lamun maranéhna sorangan henteu parobah heula? Hiji-hijina cara sangkan parobahan kajadian nyaéta ku parobahan diri jalma-jalma éta. Sadaya anu daék ngalakukeunana bakal dipaké ku Gusti, sarta sadaya anu henteu daék ngalakukeunana — naon anu bakal kajadian ka maranéhna? Éta sababna abdi nyarios yén urang aya dina kasusah ayeuna. Nalika Gusti nyaritakeun ka urang masalah naon anu keur urang hadapi, Anjeunna ogé nyaritakeun kumaha urang nepi ka dinya jeung kumaha cara kaluarna. Sadayana éta kajadian kusabab ngantepkeun Kesaksian-kesaksian. Teras nalika urang asup kana masalah ku ngantepkeun Kesaksian-kesaksian, jeung Kesaksian-kesaksian nyaritakeun sacara jelas kumaha cara kaluar tina masalah éta, sarta urang nuturkeun kasaksian anu nungtun urang kaluar, mangka urang bakal leres dina Kesaksian-kesaksian.

TAM1897 D 2.5Abdi teu boga nanaon pikeun ditimpakeun ka anjeun, sabab abdi aya di jerona babarengan sareng anjeun sadayana. Gusti nyarios yén urusan aya dina kasusah, sareng abdi bagian tina urusan éta; abdi kagolong kana éta, kahirupan abdi kabungkus di jerona, kitu ogé kahirupan anjeun; éta téh sagalana pikeun urang. Teras nalika urusan aya dina kasusah, anjeun sareng abdi ogé aya dina kasusah. Bisa jadi anjeun sacara pribadi teu boga hubungan pasti jeung léngkah-léngkah anu nyababkeun urusan éta kana kasusah; tapi urang, salaku bagian tina urusan éta, sarta urusan éta sorangan anu jadi kahirupan urang, tetep aya dina kasusah ogé sabab urusan éta aya dina kasusah. Tapi Gusti ngawartosan ka urang naon anu kudu dipigawé pikeun kaluar tina éta.

TAM1897 D 2.6Abdi henteu hoyong masihan anjeun naséhat manusa, tapi naséhat Gusti. Bisa jadi urang bakal ningali ngaran-ngaran jalma, sareng upami kitu abdi moal ngahindarkeunana. Upami aya ngaran anu kaliwat teu dibaca, sareng urang terang saha éta jalma, éta henteu hartosna yén aya serangan ka dulur éta. Contona, upami abdi ngalakukeun kalepatan, teras Gusti ngawartosan ka abdi ngeunaan éta dina hiji kesaksian. Nalika kesaksian éta sumping ka abdi, abdi ngaléngkah tina kalepatan éta, sareng anjeun tiasa ngagunakeunana sakahayang anjeun, éta moal janten alesan ngalawan abdi; sabab abdi henteu aya deui di jerona lamun abdi parantos ngaku éta kalepatan sareng ngalakukeun parobahan saluyu.

TAM1897 D 3.1Saéstuna, jadi patalékan naha aya jalma nu bener-bener manggihan kayakinan kana Kesaksian-kesaksian di jero haténa nepi ka manéhna meunang hiji, dua, atawa tilu, tuluy nampa sakabéhna, sarta sanggeus éta manéhna bakal cukup yakin yén manéhna percaya kana Kesaksian-kesaksian, sarta moal nepi ka manéhna ngalaman pangalaman saperti kitu. Abdi bakal ngamimitian sareng mungkas ku Kecap. Di dieu aya hiji hal anu nyaritakeun ka urang naon anu kedah dilakukeun nalika urang sumping ka tempat sapertos kieu: “Lamun Gusti aya di tengah-tengah pasamoan anjeun, ningali tata, kanyaah, sareng ajrih anjeun, ogé gemeter anjeun kana kecap-Na, mangka anjeun parantos siap pikeun ngalaksanakeun karya-Na kalayan ikhlas.”

TAM1897 D 3.2Ayeuna urang aya dina pasamoan. Sanaos urang béda dina watak, lamun urang dibentuk ku sumanget Kristus anu sami, urang jadi hiji. Lajeng garéja tiasa naék caang kawas panonpoé di tengah beurang, sarta maju pikasieuneun kawas tentara anu ngibarkeun panji.

TAM1897 D 3.3Gusti parantos dipiceun tina padamelanana, tina pangaturan padamelanana sacara umum, dina padamelan nagara, pasamoan, déwan, garéja, jsb. Urang parantos gaduh déwa palsu, sabab rahayat nempatkeun manusa, sarta manusa ogé ngidinan dirina ditempatkeun, di antara Gusti jeung padamelanana. Gusti bakal tetep gawe dina urusan-Na, sarta lamun anjeun henteu ngajauhan tina jalan-Na jeung ngantep Anjeunna gawe nurutkeun cara-Na sorangan, murka Gusti bakal murag ka saha waé anu aya di jalan-Na. Jalma-jalma ngajaga dirina, sarta ngantep dirina dijaga, di tempat-tempat anu sabenerna geus lila kuduna maranéhna kaluar. Lamun urang ngajauhan tina jalan-Na, sarta ngantep Anjeunna gawe, Anjeunna bakal gawe kalayan leungeun anu lemes. Urang teu hayang cambuk tina tali. Leuwih hadé urang kagét saeutik ayeuna tibatan kagét pisan engké; sarta dibenerkeun kalayan kanyaah tibatan neruskeun teu nyaho hal-hal ieu, tuluy dipaksa kabur ti candi siga anu kajadian dina poé éta, atawa kagét pisan basa urang teu bisa nanaon.

TAM1897 D 3.4Jadi lamun Gusti aya di tengah-tengah pasamoan anjeun, ningali kanyaah jeung ajrih anjeun, ogé gemeter anjeun ku kecap-Na, mangka anjeun geus siap pikeun ngalaksanakeun karya-Na; sarta Anjeunna moal janten mitra dina sagala rupa urusan nu teu adil.

TAM1897 D 3.5Kuring maca deui: “Jalan manusa téh nyusun rencana jeung tipu daya. Gusti nancebkeun hiji prinsip.” Jeung di mana Gusti parantos nancebkeun hiji prinsip, kahirupan jeung lampah urang babarengan téh saukur ungkapan tina prinsip éta. Jeung lamun prinsip Gusti henteu aya, mangka prinsip sétan nu aya. “Kaayaan teu bisa nyieun reformasi. Agama Kristen nawarkeun reformasi di jero haté. Naon anu digawé ku Kristus di jero diri bakal katingali dina lampah nurut kana pituduh akal anu geus robah. Rencana ngamimitian ti luar jeung nyobian ngaléngkah ka jero sok gagal tur bakal salawasna gagal.”

TAM1897 D 3.6Abdi teu tiasa nerapkeun hiji kasaksian ka batur salian ti diri sorangan, sabab éta kedah dilarapkeun di jero haté, sarta digawé ti jero. Gusti bakal teras nerapkeun éta di mana waé abdi angkat. Sarua ogé pikeun urang sadayana dina kasaksian anu sumping ka saha waé, dina rapat naon waé atanapi déwan atanapi rapat Konférénsi Umum. Présidén teu tiasa nerapkeun sakumna widang hiji kasaksian anu dipasihkeun ka anjeunna. Anjeunna kedah nampi éta dina jiwana, sarta nyerahkeun awak, jiwa, jeung rohna; teras Yesus Kristus bakal nerapkeun kasaksian éta di mana waé anjeunna, présidén, angkat. Éta mangrupikeun hiji hal anu hirup dina dirina, sarta lamun anjeunna maju, kasaksian éta dilarapkeun ku Gusti di mana waé anjeunna aya. Tapi jalma-jalma geus nyobian nerapkeun Kasaksian ka batur tanpa ngajadikeun kasaksian éta hiji hal anu hirup dina dirina sorangan. Sakali-kali deui éta geus dicobian, jeung di dinya masalahna. Lamun kasaksian éta henteu ditampi ku anjeunna sacara jasmani, jiwa, jeung sumanget, sahingga prinsip nu aya di jerona jadi hiji hal nu hirup dina dirina, sanajan sabaraha lobana anjeunna maca kasaksian éta jeung nerapkeunana ka batur, pangaruhna sorangan bakal ngalawan kasaksian nu anjeunna terapkeun. Sabab lamun éta henteu dihirupkeun dina kahirupanana, jeung sagala nu diucapkeun jeung dipigawéna, éta bakal ruksak ku lampahna. Jeung éta nu nyababkeun kaayaan anu aya ayeuna. “Cara Gusti téh mikeun ka manusa hiji hal anu tacan dipiboga.” Urang kudu nyokot hal anu tacan urang boga, anu dipasihkeun ku Gusti ka urang, sarta éta bakal ngajadikeun urang hiji kakuatan di Gusti. 2 Korinta 2:14: “Ayeuna syukur ka Gusti, anu salawasna ngajadikeun urang meunang kameunangan dina Kristus, sarta nyebarkeun wangian pangaweruh-Na ngaliwatan urang di mana-mana.” Lamun prinsip éta aya, di mana waé urang angkat, Gusti keur nyarita; Anjeunna keur nyarios. Anjeunna ngawanohkeun pangaweruh ngeunaan Dirina ngaliwatan urang di mana waé. Bisa waé éta transaksi bisnis; éta mah teu aya bédana. Sagala nu urang lakukeun bakal ngingetkeun maranéhna ka Gusti sanggeus urang angkat, jadi Anjeunna nembongkeun wangi pangaweruh-Na ngaliwatan urang di mana waé.

TAM1897 D 3.7“Cara Gusti téh pikeun ngajadikeun manusa jadi hiji hal anu sabenerna lain;” pikeun ngajadikeun abdi jadi hiji hal anu abdi sanés. Tuluy nalika aya kasaksian anu sumping ka abdi nyarios yén abdi henteu leres, éta kasaksian téh pikeun ngajadikeun abdi jadi naon anu abdi sanés, — pikeun ngajadikeun abdi leres. Abdi teu tiasa cicing di tempat abdi ayeuna teras nerapkeunana; tapi nalika abdi nerapkeunana, abdi bakal jadi naon anu tacan kungsi abdi jadi, sareng di mana waé abdi angkat Gusti tiasa nembongkeun diri-Na.

TAM1897 D 3.8“Jalan manusa téh pikeun meunangkeun tempat anu gampang, sarta nyugemakeun napsu jeung ambisi egois. Jalan Gusti téh pikeun digawé ku kakuatan. Anjeunna masihan rahmat lamun jalma nu gering sadar yén manéhna peryogi éta. Manusa mindeng teuing wareg ngubaran dirina nurutkeun cara-cara nu teu bener, tuluy ngabenerkeun cara gawéna éta minangka bener.” Jalan Gusti mah béda. Urang sadayana jalma nu gering, sarta lamun urang sadar kana éta, Gusti bakal masihan ubar nu diperlukeun. Manusa leuwih resep obat palsu, sarta nyangka cara gawéna geus bener; tapi Gusti boga maksud pikeun ngamurnikeun jiwa. Yohanes 7:38: “Saha nu percaya ka Kuring, sakumaha anu geus ditulis dina Kitab Suci, tina jero beuteungna bakal ngalir walungan cai hirup.” Ieu karajaan Gusti di jero dirina. “Poé ka poé jalma-jalma némbongkeun naha karajaan Allah aya di jero maranéhna. Lamun Kristus ngawasa di haté maranéhna, maranéhna meunang kakuatan prinsip, kakawasaan, kamampuhan pikeun nangtung salaku penjaga satia, pangreformasi sajati; sabab moal aya reformasi lamun teu aya gawé bareng sacara tuntas jeung Yesus Kristus. Ngaliwatan , rahmat Kristus, manusa kudu ngagunakeun kamampuhan nu dipasihkeun ku Allah pikeun ngaréformasi diri sorangan. Ku lampah ngorbankeun diri ieu, anu dipandangan ku Gusti Nu Maha Luhur kalayan ridho, maranéhna meunang kameunangan ngalawan kabiasaan turun-temurun jeung kabiasaan anu dikembangkeun sorangan; teras, siga Daniel, maranéhna nyésakeun kesan ka batur anu moal kungsi leungit. Pangaruh éta bakal sumebar ka sakuliah bumi.”

TAM1897 D 4.1Ieu téh saksi anu ku abdi disebat tadi. Nalika anjeun nampi hiji kasaksian jeung nempatkeunana dina haté jeung kahirupan anjeun, éta ngajadikeun anjeun jadi hiji hal anu saméméhna henteu aya, teras éta jadi karajaan Allah di jero diri anjeun, sarta kasaksian éta bakal dibawa ka sakuliah bumi. Bisa jadi anjeun moal kungsi kaluar ti nagara bagian anjeun. Teras kumaha éta bisa kajadian? Di mana anjeun angkat jeung di mana abdi angkat, Gusti nuju nyieun kesan dina haté anu moal bisa dihapus, sarta ku ayana kesan éta, bakal nyieun deui kesan séjén, jeung sajabana. Saurang jalma bisa ngajadikeun haténa keras ngalawan éta, tapi éta bakal tetep lumangsung; sarta nalika kesan éta diciptakeun ku anjeun, manéhna bakal nyaho yén éta asalna ti Gusti. Para Saduki henteu percaya kana kabangkitan, tapi maranéhna ogé nyebut yén maranéhna nyaho yén para murid kungsi babarengan jeung Yesus sarta diajar ti anjeunna sanggeus pupusna. Dina haténa maranéhna nyaho yén anjeunna parantos bangkit. Kanyataanna aya, tapi maranéhna henteu robah ku éta. Éta téh prinsip anu aya dina Alkitab. Tina hiji kasaksian anu ditulis taun 1896 abdi maca: “Loba jalma anu parantos janten penaséhat dina rapat déwan jeung rapat déwan kota anu perlu disaring.” Perhatikeun, disebut loba. Jumlahna henteu pati loba, jadi lamun loba di antarana disaring, moal loba nu bisa ditinggalkeun. “Lalaki séjén kedah nyandak tempatna, sabab sora maranéhna sanés sora Gusti. Rencana jeung tipu daya maranéhna henteu luyu jeung paréntah Gusti. Lalaki anu sami terus dijaga dina jabatan salaku diréktur déwan, nepi ka dina manajemén jeung cara maranéhna sorangan, seuneu biasa dipaké gantina seuneu suci anu hurung ku Gusti sorangan. Lalaki ieu henteu deui disebut Israil tapi pangganti.” Pangganti tibatan Israil! Dina kasusah naon anu leuwih parah deui urang tiasa aya?

TAM1897 D 4.2Deui, tina hiji kasaksian anu ditulis taun 1894: “Parobahan kuduna geus dilakukeun ti lila. Gusti hoyong garéja miceun hinaanana.” Ieu kecapna: “Jalma-jalma anu sarua teu meunang nyusun déwan anjeun taun ka taun; parobahan kuduna geus dilakukeun ti lila. Gusti hoyong garéja miceun hinaanana; tapi salami jalma-jalma anu ngarasa geus mumpuni pikeun digawé tanpa narima naséhat Gusti dijaga dina jabatan taun ka taun, ieu moal bisa kajadian. Kaayaan ieu keur ngaracuni unggal cabang karya, sabab jalma-jalma henteu ngarasa butuh pituduh Roh Suci.”

TAM1897 D 4.3Naon anu kedah dilakukeun? Naha Gusti bakal meunang kasempetan pikeun digawé ayeuna? Naha anjeunna diidinan pikeun nyangking parobahan anu diperlukeun? Kesaksian ieu henteu kedah dilarapkeun ku urang nyekel pagawéan ieu teras langsung ngalakukeun parobahan. Haté abdi kedah leres heula sateuacan abdi tiasa ilubiung dina sagala parobahan. Anu kedah dilakukeun nyaéta masrahkeun diri ka Gusti, teras ngantep Anjeunna digawé ngaliwatan urang. Urang henteu paduli saha jalma-jalma éta upami Gusti aya di dinya.

TAM1897 D 4.4Urang teu meunang ngamimitian ti dieu pikeun néangan saha calon anu bisa urang ajak, anu bisa urang dukung jeung urang pasang dina jabatan anu ayeuna diisi ku batur; sabab sanajan maranéhna kaluar tina jabatan, urang nu bakal aya di dinya, jeung Gusti bakal tetep jauh siga baheula. Masalahna ayeuna mah Gusti geus ditinggalkeun. Ayeuna, lamun urang hayang nyelapkeun diri kana kalungguhan maranéhna, Gusti bakal tetep katinggaleun, sarta urusan bakal leuwih parah tibatan saméméhna. Tapi éta lain nu dipikahayang. Di dieu teu meunang aya pulitik; tapi lamun pulitik aya dina diri urang, éta bakal mucunghul di dieu, sarta bakal katingali di dieu. Lamun saenyana aya jalma anu boga urusan pulitik dina dirina, tempat anu pangalusna pikeun manéhna ngagunakeunana nyaéta di dunya kabuka, di antara jalma-jalma anu saukur politisi, sabab éta wungkul anu aya dina dirina; lamun manéhna henteu ngagunakeunana di ditu, manéhna bakal ngagunakeunana di garéja, sarta ngan nyebarkeun karuksakan jeung kajahatan di dinya. Tangtu waé leuwih hadé lamun pagawean saperti kitu dilakukeun di dunya batan di garéja. Janten éta sanés tujuan urang di dieu. Urang di dieu pikeun milarian Gusti, muka haté sangkan Anjeunna ngeusian ti puseur nepi ka pinggiran, dina unggal pamikiran, kecap, jeung lampah; Gusti sanés politikus; Anjeunna téh Gusti. Nu kudu urang lakukeun nyaéta néangan Gusti kalayan sakumna haté, sangkan Gusti nu ngalakukeun sagala nu kudu dilakukeun; sarta Anjeunna bakal ngalakukeunana lamun urang ngantepkeun. Pasihan kasempetan ka Gusti. Anu aya di jalan kudu kaluar tina jalan, sarta urang séjén kudu tetep teu aya di jalan. Ku kituna Gusti tiasa nyepeng tempat anu jadi hakna.

TAM1897 D 5.1Saterusna dicaritakeun ka urang di dieu carita ngeunaan Nikodemus jeung Kristus. Nikodemus téh saurang pamingpin di Israil, sarta disebutkeun yén “Nikodemus néangan pasamoan jeung Yesus peuting-peuting, bari nyarios, ‘Rabi, kami terang yén anjeun téh guru nu sumping ti Allah: sabab euweuh jalma nu bisa ngalakukeun mujijat-mujijat nu anjeun lakukeun, lamun Allah teu aya di pihakna.’ Sadaya éta leres nepi ka watesna, tapi naon ceuk Yesus? Anjeunna ‘ngajawab ka anjeunna, Saéstuna, saéstuna, abdi nyarios ka anjeun, upami hiji jalma teu lahir deui, manéhna moal tiasa ningali karajaan Allah.’ Di dieu aya saurang lalaki anu nyepeng kalungguhan dipercaya, saurang anu dipikahormat salaku jalma anu dipiara dina adat Yahudi, anu pikiranana pinuh ku hikmah. Anjeunna sabenerna miboga bakat anu henteu biasa. Anjeunna henteu daék ka Yesus dina siang poé, sabab éta bakal nyieun anjeunna jadi bahan omongan; éta bakal teuing ngahina pikeun saurang pamingpin urang Yahudi pikeun ngaku yén manéhna satia ka Nazaret anu dipiceun. Nikodemus mikir, “Kuring bakal mastikeun sorangan misi jeung klaim guru ieu, naha anjeunna sabenerna cahaya pikeun menerangkeun bangsa-bangsa séjén, jeung kamulyaan Israél.”

TAM1897 D 5.2Yesus sacara implisit nyarios ka Nikodemus, “Henteu kontroversi anu bakal ngabantu kasus anjeun. Henteu argumen anu bakal mawa cahaya ka jiwa. Anjeun kudu boga haté anyar, upama henteu anjeun moal bisa ngartos karajaan sawarga. Henteu bukti anu leuwih gedé anu bakal nempatkeun anjeun dina posisi anu leres, tapi tujuan anyar, sumber tanaga anyar pikeun lampah: anjeun kudu lahir deui. Nepi ka parobahan ieu lumangsung, ngajadikeun sagala hal anyar, bukti pangkuatna anu bisa dipidangkeun moal aya gunana. Kakuranganana aya di jero haté anjeun; sagalana kudu dirobah, upama henteu anjeun moal bisa ningali karajaan Allah.

TAM1897 D 5.3“Ieu téh pernyataan anu pisan ngahina pikeun Nikodemus, sarta kalayan rasa kesal manéhna ngawalon kecap-kecap Kristus, ceuk, ‘Kumaha bisa hiji jalma lahir deui lamun geus kolot?’ Manéhna tacan cukup boga pikiran rohani pikeun ngartos harti kecap-kecap Kristus. Tapi Jurusalamet henteu ngajawab argumén ku argumén. Ngahulengkeun leungeunna kalayan wibawa nu tenang tur hormat, Anjeunna negeskeun bebeneran éta kalayan kayakinan nu leuwih jero: ‘Saéstuna, saéstuna, abdi nyarios ka anjeun, lamun hiji jalma henteu lahir tina cai jeung Roh, manéhna moal bisa asup ka karajaan Allah. Anu lahir tina daging mah daging; sarta anu lahir tina Roh mah Roh. Ulah heran lamun abdi nyarios ka anjeun, yén anjeun kudu lahir deui.’ Angin niup ka mana baé manéhna hayang, sarta manéhna ngadéngé sora-Na, tapi manéhna teu bisa nyaritakeun ti mana asalna jeung ka mana anginna angkat; kitu ogé unggal jalma anu lahir tina Roh.’ Nikodemus nyarios ka anjeunna, ‘Kumaha ieu bisa kajadian?’

TAM1897 D 5.4Sababaraha sinar kabeneran mimiti nembus pikiran pangawasa éta. Kecap Kristus ngeusian manéhna ku rasa kagum, sarta nyababkeun manéhna naros, ‘Kumaha ieu bisa kajadian?’ Kalayan sumanget nu jero, Yesus ngawaler, ‘Naha anjeun guru di Israil, tapi teu nyaho hal-hal ieu?’ Kecap-Na nepikeun ka Nikodemus palajaran yén tibatan ngarasa kesal ku kecap-kecap kabeneran nu lugas sarta ngalakukeun ironi, manéhna kudu boga pamadegan nu leuwih handap ngeunaan dirina sorangan alatan kabodoan spiritualna. Tapi kecap-kecap Kristus diucapkeun kalayan tata krama anu jero, sarta paningali jeung sora-Na nganyatakeun kanyaah anu kacida ka anjeunna, nepi ka anjeunna henteu kaganggu sanajan sadar kana kaayaanana anu ngahina. Saéstuna, hiji jalma anu dipercaya pikeun ngurus kapentingan agama rahayatna ulah teu nyaho kana kabeneran anu kacida pentingna pikeun maranéhna ngartos salaku sarat asup ka karajaan sawarga. ‘Saestuna, saestuna, abdi nyarios ka anjeun,’ ceuk Yesus neraskeun, ‘Urang nyarioskeun naon anu geus urang terang, sarta nyaksian naon anu geus urang tingali; tapi anjeun henteu nampi kasaksian urang. Upami abdi parantos nyarioskeun hal-hal di bumi ka anjeun, tapi anjeun henteu percaya, kumaha upami abdi nyarioskeun hal-hal di sawarga ka anjeun?’

TAM1897 D 5.5“Palajaran ka Nikodemus ieu abdi ajukeun salaku anu kacida patalina pikeun maranéhna anu ayeuna nyepeng jabatan tanggung jawab salaku pamingpin di Israél, sarta sora maranéhna mindeng kadéngé dina pasamoan masihan bukti ngeunaan sumanget anu sarua anu dipiboga ku Nikodemus.” Saha anu bakal ngadangukeun sarta ngantep kecap-kecap anu sarua boga pangaruh anu sarua kana haté jeung kahirupan maranéhna ayeuna? Nikodemus robah jadi jalma anyar salaku hasilna.

TAM1897 D 5.6Kecap-kecap ieu diucapkeun ka présidén konferénsi, sepuh garéja, jeung ka jalma-jalma anu nyepeng jabatan resmi di lembaga-lembaga urang. Anjeun terang naha anjeun présidén konferénsi. Ieu nyarita ka anjeun; ceuk-Na, Anjeun kudu lahir deui. Anjeun terang naha anjeun sepuh garéja. Ieu nyarita ka anjeun; ceuk-Na, Anjeun kudu lahir deui. Anjeun terang naha anjeun nyepeng jabatan resmi di salah sahiji lembaga urang. Éta nyarita ka anjeun; éta nyebutkeun, Anjeun kudu lahir deui. Éta nyebutkeun, Anjeun kudu robah. Éta henteu nyebutkeun yén anjeun henteu kungsi robah; sanajan urang geus robah, waktuna kieu sangkan Gusti ménta hiji parobahan anu leuwih jero, hiji pangabdian anu leuwih jero tibatan nu kungsi anjeun atawa abdi terang saméméhna. Henteu aya hartina pikeun anjeun atawa abdi yén urang geus robah lima, sapuluh, atawa lima belas taun ka tukang, lamun urang henteu robah ayeuna, dinten ieu. Jeung ayeuna anjeunna nyarios upami anjeun ngadangukeun sora-Na, ulah ngajadikeun haté anjeun teuas. Ayeuna, salami ayeuna disebat ayeuna, anjeunna nyarios ka anjeun jeung ka abdi, Anjeun kedah lahir deui; anjeun kedah tobat; sarta iwal hiji jalma lahir deui manehna moal tiasa ningali karajaan Allah. Jeung aya jangji nu mulya, Hiji hate anyar bakal abdi pasihkeun ka anjeun. Sukur ka Gusti! Hayu urang néangan Gusti kalayan haté sapertos kitu, kalayan sumanget anu tacan kungsi aya saméméhna, supaya Anjeunna tiasa ngagunakeun urang sapertos tacan kungsi aya saméméhna; teras Anjeunna bakal miceun hinaan ti garéja-Na, sarta garéja éta bakal naék pikeun maju tanpa halangan, éndah siga bulan, caang siga panonpoé, sarta pikasieuneun siga pasukan anu ngibarkeun panji. Éta anu dipikahayang ku Gusti ti anjeun jeung abdi dinten ieu. Naha Anjeunna bakal meunang éta?

Catetan handap

Balik