การละทิ้งความเชื่อของอิสราเอล – ตอนที่ 1

TAM1897 Q1 33.6คำเทศนาที่กล่าวในคืนวันอาทิตย์ที่ 7 มีนาคม ค.ศ. 1897 พิมพ์ใน General Conference Bulletin, ไตรมาสแรก ปี 1897, เล่ม 2, ฉบับที่ 1, หน้า 33-40.

TAM1897 Q1 33.7ในบทเรียนเมื่อเย็นวันก่อน ผมได้กล่าวว่า จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ ผมยังไม่เคยเห็นฉบับของบัญญัติสิบประการที่เผยแพร่โดยชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส นอกเหนือจากพระคัมภีร์ ที่ตรงกับที่พระเจ้าตรัสไว้ ผมรู้สึกยินดีที่เวลาได้มาถึงแล้ว ซึ่งชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสสามารถมีฉบับของธรรมบัญญัติของพระเจ้าตามที่พระเจ้าประทานไว้ ผมรู้สึกยินดีที่คุณฮาว ได้จัดพิมพ์สำเนาของธรรมบัญญัติของพระเจ้า ตามที่พระเจ้าได้ประทานไว้ และตอนนี้เราอย่าปล่อยให้ตัวเองถูกกล่าวหาเหมือนผู้อื่นอีกว่า ได้ละเว้นส่วนหนึ่งของธรรมบัญญัติของพระเจ้า เมื่อเราไปแสดงต่อหน้าประชาชน

TAM1897 Q1 33.8ท่านสามารถเห็นได้ชัดเจนว่า ผู้ที่เผยแพร่ฉบับของธรรมบัญญัติของพระเจ้าเป็นคนแรก ซึ่งเกือบทุกคนใช้กันนั้น เป็นชาวอียิปต์ มันเขียนว่า “เราคือพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้า ​ผู้​​ได้​นำเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอียิปต์คือจากเรือนทาส” แต่เขาคิดในใจว่า “คำนั้นไม่ใช้กับฉัน และไม่ใช้กับใครที่ยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบันนี้ เพราะเราไม่เคยถูกนำออกมาจากอียิปต์เลย นั่นเป็นเพียงสำหรับชาวยิวเท่านั้น” ดังนั้น เขาจึงละเว้นส่วนนั้นและพิมพ์ส่วนที่เหลือของธรรมบัญญัติ และด้วยวิธีนี้ เขาได้นำเสนอให้โลกเห็นฉบับธรรมบัญญัติที่ถูกตัดทอน ซึ่งพระเจ้าเองได้ประทานมา เขาจึงทำให้ดูเหมือนว่า เอกสารเดียวที่พระเจ้าเคยตรัสจากสวรรค์นั้น เริ่มต้นโดยไม่บอกผู้เขียนของมัน โดยไม่แม้แต่จะแนะนำตัวผู้เขียน แต่เริ่มต้นอย่างตรงไปตรงมาและไม่ชัดเจนว่า “อย่ามีพระอื่นใดนอกเหนือจากเรา” คำถามอาจเกิดขึ้นทันทีว่า “คุณเป็นใครกันแน่? ผู้พูดคือใคร?” เมื่อพิจารณาพระบัญญัติตามที่ถูกประทานมา พระเจ้าได้บอกไว้ว่าผู้พูดคือใคร “เราคือพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้า ​ผู้​​ได้​นำเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอียิปต์คือจากเรือนทาส” นั่นคือผู้ที่กำลังพูดอยู่; เจ้าอย่ามีพระอื่นใดนอกเหนือจากเรา “ผู้สามารถไถ่เจ้าจากความเป็นทาสในอียิปต์ได้”

TAM1897 Q1 33.9มีข้อคิดอีกประการหนึ่งที่สำคัญในที่นี้: เมื่อธรรมบัญญัติถูกพิมพ์ออกมาโดยไม่มีคำนำที่พระเจ้าเองได้ตรัสไว้ — อย่างที่มักปรากฏบนแผนภูมิและบัตร — จึงจำเป็นต้องใส่คำว่า “ธรรมบัญญัติของพระเจ้า” ไว้ที่ส่วนต้นของธรรมบัญญัตินั้น สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่ามนุษย์ตระหนักถึงความจำเป็นที่ต้องมีใบรับรองบางประเภทว่านี่คือธรรมบัญญัติของใคร และใครคือผู้ที่กล่าวบัญญัติเหล่านี้ และเมื่อเห็นความจำเป็นนี้ มนุษย์จึงใส่ใบรับรองว่านี่คือธรรมบัญญัติของพระเจ้าไว้ที่ส่วนต้นของธรรมบัญญัติของพระเจ้า

TAM1897 Q1 33.10แต่หากพวกเขาพิมพ์ธรรมบัญญัติตามที่พระเจ้าทรงประทานไว้ พวกเขาก็จะมีใบรับรองจากพระเจ้าเองว่านี่คือธรรมบัญญัติของพระเจ้า และว่าพระองค์เองคือผู้ตรัสพระบัญญัติเหล่านี้ พระองค์ตรัสว่า: “เราคือพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้า ​ผู้​​ได้​นำเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอียิปต์คือจากเรือนทาส อย่ามีพระอื่นใดนอกเหนือจากเรา” เป็นต้น และเมื่อมนุษย์มีใบรับรองจากพระเจ้าเองว่านี่คือธรรมบัญญัติของพระองค์ แน่นอนว่าไม่จำเป็นต้องมีใบรับรองจากมนุษย์ใด ๆ ว่านี่คือธรรมบัญญัติของพระเจ้า

TAM1897 Q1 33.11และคำรับรองของพระเจ้าเองว่านี่คือกฎหมายของพระองค์ ไม่ดีกว่าคำรับรองของมนุษย์คนใดคนหนึ่ง หรือของมนุษย์ทุกคนรวมกันหรือ? และเมื่อมนุษย์ละทิ้งคำรับรองของพระเจ้าเองว่านี่คือกฎหมายของพระองค์ และแทนที่ด้วยคำรับรองของตนเอง จะยังมีกรณีใดที่ชัดเจนกว่านี้อีกหรือไม่ ที่มนุษย์วางตัวเองอยู่ในตำแหน่งของพระเจ้า? โอ้ ขอให้เราทิ้งงานที่เผด็จการและผิดพลาดนี้ไป และขอให้เรารับกฎหมายอันศักดิ์สิทธิ์ตามที่ผู้ทรงบัญญัติอันศักดิ์สิทธิ์ได้ตรัสและเขียนไว้! “เราคือพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเจ้า ​ผู้​​ได้​นำเจ้าออกจากแผ่นดิ​นอียิปต์คือจากเรือนทาส” อาเมน ขอให้เป็นเช่นนั้นเถิด

TAM1897 Q1 33.12เมื่อมีทุกสิ่งที่พระเจ้าตรัสไว้ พระบัญญัติของพระเจ้าจึงนำเสนอทั้งผู้ไถ่และผู้สร้างให้โลกได้เห็น พระบัญญัติจึงบอกกับมนุษย์ทุกคนว่า ผู้เป็นผู้ตั้งพระบัญญัตินั้น ผู้ที่เรียกมนุษย์ให้ปฏิบัติตามพระบัญญัตินั้น เป็นทั้งผู้ไถ่และผู้สร้าง สิ่งนี้ถูกแสดงให้เห็นโดยพระบัญญัติเอง และเมื่อพวกเขาละทิ้งส่วนที่เปิดเผยผู้ไถ่ ก็ไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาเต็มใจและพร้อมที่จะละทิ้งส่วนที่เปิดเผยผู้สร้างมนุษย์ด้วย ซาตานต้องการกำจัดธรรมบัญญัตินี้มาตลอด และซ่อนความสำคัญของมันจากมนุษย์ เขาเริ่มด้วยการตัดส่วนที่เปิดเผยผู้ไถ่ทิ้งไป และตอนนี้เขาก็จบด้วยการตัดส่วนที่เปิดเผยผู้สร้างมนุษย์ทิ้งไป แต่พระเจ้าต้องการให้เรารู้ว่า พระองค์เองคือผู้ที่นำเราออกจากอียิปต์ เพื่อที่เราจะได้เห็นทั้งผู้ไถ่และผู้สร้างในธรรมบัญญัติที่พระองค์ประทานไว้สำหรับมนุษย์

TAM1897 Q1 34.1อีกเรื่องหนึ่ง เมื่อท่านและผมสามารถเห็น และได้เห็นว่า เมื่อชนชาติอิสราเอลเข้าสู่ดินแดนนั้น พวกเขาไม่ได้เข้าสู่ดินแดนที่พระเจ้าทรงตั้งใจไว้สำหรับพวกเขาเลย แต่กลับพลาดไปโดยสิ้นเชิง เราจึงสามารถเข้าใจได้ว่า การไม่ได้เข้าสู่ดินแดนนั้นเป็นความผิดหวังเพียงใดสำหรับโมเสส เมื่อบางคนเห็นว่าชนชาติอิสราเอลได้เข้าสู่ดินแดนที่พระเจ้าได้เตรียมไว้ให้พวกเขา และนั่นคือสถานที่ที่พระเจ้าต้องการนำพวกเขาไปอย่างแท้จริง แล้วเมื่อเห็นว่าโมเสสได้เสียชีวิตและขึ้นสู่สวรรค์ พวกเขาก็บอกว่าโมเสสได้รับส่วนที่ดีที่สุดในข้อตกลงนี้ และว่าการนำเขาออกจากดินแดนนั้นเพื่อขึ้นสู่สวรรค์ก็ไม่ใช่ความผิดหวังมากนัก

TAM1897 Q1 34.2แต่เมื่อเราเข้าใจว่าพระเจ้าต้องการนำเขาเข้าสู่ที่ประทับอันศักดิ์สิทธิ์ของพระองค์ เข้าสู่สถานที่ที่พระองค์ทรงสร้างขึ้นเพื่อประทับอยู่เอง เข้าสู่สถานศักดิ์สิทธิ์ที่พระหัตถ์ของพระองค์ทรงสถาปนาขึ้น; เมื่อนั้นเราจึงจะเห็นได้ว่าการเสียชีวิตและขึ้นสู่สวรรค์โดยไม่ได้เข้าสู่ดินแดนนั้น เป็นความผิดหวังแม้กระทั่งสำหรับโมเสสเอง เมื่อเขาได้เห็นว่าบาปของเขาเองมีส่วนทำให้พวกเขาถูกกันไม่ให้เข้าสู่ดินแดนแห่งคำสัญญาอันเปี่ยมสุขนั้น; เมื่อเขาได้เห็นว่าชนชาติอิสราเอลได้พลาดสิ่งที่พระเจ้าทรงเตรียมไว้สำหรับพวกเขา: เมื่อเขาได้เห็นดินแดนอันรุ่งโรจน์นั้น จากยอดเขาเนโบ และต้องครุ่นคิดถึงยุคสมัยอันยาวนานแห่งการเร่ร่อน การละทิ้งความเชื่อ และความทุกข์ยาก ที่งานและประชากรของพระเจ้าจะต้องผ่านพ้นไป และรู้ว่าเขามีส่วนเกี่ยวข้องแม้เพียงเล็กน้อยในการก่อให้เกิดการเร่ร่อนอันยาวนานนั้น; จึงไม่ยากที่จะเข้าใจว่าความผิดหวังอันแสนสาหัสนั้นเป็นอย่างไร เมื่อเขาไม่สามารถเข้าสู่ดินแดนนั้นได้โดยไม่ตายเลย—แม้เขาจะถูกนำขึ้นสวรรค์จากหลุมศพก็ตาม

TAM1897 Q1 34.3ยังมีข้อความอีกบทหนึ่ง—หากยังต้องการหลักฐานเพิ่มเติมเพื่อยืนยันว่าชนชาติอิสราเอลยังไม่ได้ออกจากอียิปต์ตราบเท่าที่ยังอยู่ในถิ่นทุรกันดาร—ซึ่งพบได้ในหนังสือโยชูวา ท่านคงจำข้อความนี้ได้—หลังจากที่พวกเขาข้ามแม่น้ำจอร์แดนแล้ว จึงได้รับการเข้าสุหนัต—มีเขียนไว้ว่า “วันนี้​เราได้​กลิ้งความอดสูเพราะอียิปต์ไปให้พ้นเจ้าแล้ว” ท่านเห็นไหมว่า ผู้คนที่ออกจากอียิปต์นั้น ไม่เคยออกจากอียิปต์จริงๆ จนกว่าพวกเขาจะข้ามแม่น้ำจอร์แดน; เพราะจนกระทั่งเวลานั้น ความอับอายของอียิปต์จึงถูกขจัดออกไป หลังจากนั้น พวกเขาทั้งหมดก็เป็นผู้ที่กลับใจแล้ว ทั้งชนชาติได้ข้ามแม่น้ำจอร์แดนด้วยความเชื่อ เป็นชนชาติที่เชื่อในพระเจ้า และไม่มีเสียงคัดค้านหรือความคิดสงสัยใดๆ — เมื่อนั้นพวกเขาจึงออกจากอียิปต์จริงๆ ดังนั้น ท่านจึงเห็นได้ว่า เป็นที่ชัดเจนอย่างยิ่งว่า อียิปต์ทางจิตวิญญาณนั้น คือ อียิปต์ตามตัวอักษรในพระคัมภีร์

TAM1897 Q1 34.4ตอนนี้เรามาดูข้อความสำหรับคืนนี้ นี่คือหนังสือกันดารวิถี 23:9 ผมจะเริ่มอ่านจากข้อที่เจ็ด นี่คือบาลาอัมขณะที่เขากำลังพยากรณ์ให้บาลาค กษัตริย์แห่งโมอับ

TAM1897 Q1 34.5บาลาอัมได้​กล่าวกลอนภาษิตของเขาว่า บาลาคได้พาข้าพเจ้ามาจากอารัม ท่านกษั​ตริ​ย์ของโมอับได้พาข้าพเจ้ามาจากภูเขาทางตะวันออก ​กล่าวว่า​ ‘มาเถิด มาแช่งยาโคบเพื่อข้าพเจ้า มาเถิด มาประณามอิสราเอล’ ข้าพเจ้าจะแช่งผู้​ที่​พระเจ้าไม่ทรงแช่งได้​อย่างไร​ ข้าพเจ้าจะประณามผู้​ที่​พระเยโฮวาห์​ไม่​ทรงประณามได้​อย่างไร​ เพราะข้าพเจ้าได้​ดู​เขาจากยอดผา จากเนินสูงข้าพเจ้าได้​เห็นเขาแน่ะ ​ดู​​เถิด​ ​ชนชาติ​​หนึ่งอยู่ลำพังและมิ​ได้​นับเข้าในหมู่​ประชาชาติ​

TAM1897 Q1 34.6ข้อความนี้ถูกกล่าวกับเราที่นี่ในคืนนี้ นี่คือความจริงในปัจจุบัน นี่คือพระประสงค์ที่พระเจ้าได้ทรงแสดงไว้เกี่ยวกับประชากรของพระองค์ เมื่อพวกเขาอยู่ ณ ขอบเขตของแผ่นดินที่พระองค์ต้องการนำพวกเขาไป เมื่อพระองค์ทรงเรียกพวกเขาออกจากแผ่นดินอียิปต์ พวกเขาได้เร่ร่อนในถิ่นทุรกันดารสี่สิบปี และบัดนี้ได้มาถึงขอบเขตของแผ่นดินแล้ว และนี่คือพระประสงค์ของพระองค์เกี่ยวกับพวกเขา คือให้พวกเขาอาศัยอยู่เพียงลำพัง และไม่ถูกนับรวมอยู่ในหมู่ชนชาติต่างๆ

TAM1897 Q1 34.7เหตุผลหลักสำหรับเรื่องนี้ หรืออาจกล่าวได้ว่าหนึ่งในเหตุผลนั้น ท่านจะเข้าใจได้เมื่อเปิดไปยังบทที่เจ็ดของหนังสือกิจการอัครทูต สเตเฟนได้กล่าวในวันนั้นว่า พระเจ้าได้นำประชาชนออกจากอียิปต์ ออกจากดินแดนแห่งการเป็นทาส ด้วยสิ่งอัศจรรย์และหมายสำคัญ และในข้อที่ 37 และ 38 ท่านจะพบคำเหล่านี้; ข้อที่ 38 คือส่วนที่เฉพาะเจาะจง:—

TAM1897 Q1 34.8โมเสสคนนี้แหละได้​กล่าวแก่​ชนชาติ​อิสราเอลว่า ‘​องค์​พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่านทั้งหลายจะทรงโปรดประทานศาสดาพยากรณ์​ผู้​​หนึ่ง​ เหมือนอย่างเราให้​แก่​ท่านจากจำพวกพี่น้องของท่าน ท่านทั้งหลายจงเชื่อฟังผู้​นั้น​’ ผู้นี้แหละที่ได้อยู่ในคริสตจักรในถิ่นทุรกันดาร (แปลตามตัวอักษรจาก KJV)

TAM1897 Q1 34.9แล้วอิสราเอลในถิ่นทุรกันดารคืออะไร? — คือคริสตจักร เมื่อพวกเขาข้ามแม่น้ำและเข้าสู่ดินแดนนั้นแล้ว จะเป็นอะไร? — คือคริสตจักร คำกล่าวนั้นหมายความว่าอะไร หากไม่ใช่การแยกคริสตจักรออกจากรัฐ? — เช่นเดียวกับที่เมื่อพระเจ้าทรงนำอับราฮัมออกจากประเทศนั้น พระเจ้าได้สอนโลกถึงการแยกคริสตจักรออกจากรัฐ และเช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงแสดงผ่านอับราฮัมว่าการแยกคริสตจักรออกจากรัฐต้องเริ่มต้นจากใจของบุคคลแต่ละคน

TAM1897 Q1 34.10หากในใจผมไม่แยกตัวออกจากรัฐ ก็จะมีความเป็นหนึ่งเดียวระหว่างคริสตจักรกับรัฐ ไม่ว่าผมจะอยู่ที่ใดก็ตาม ดังนั้น แม้ผมจะไม่ดำรงตำแหน่งในรัฐ หรือลงสมัครรับเลือกตั้งที่นั่น ผมก็จะเป็นนักการเมืองในคริสตจักร; และผมจะลงสมัครรับเลือกตั้งที่นั่น และใช้เส้นสายที่นั่น ดังนั้น หากใครไม่แยกตัวจากรัฐในใจ แต่ยังเป็นสมาชิกของคริสตจักร เขาควรเข้าร่วมการเมืองของโลกและเป็นนักการเมืองที่นั่น ดีกว่าที่จะนำการเมืองของเขาเข้ามาในคริสตจักร

TAM1897 Q1 34.11ดังนั้น เมื่อพระเจ้าทรงเรียกอับราฮัม พระองค์ตรัสเป็นอันดับแรกว่า “จงออกจากแผ่นดินของเจ้า” และบัดนี้เมื่ออับราฮัมได้เพิ่มพูนและกลายเป็นคริสตจักรแล้ว และคริสตจักรนั้นกำลังจะเข้าสู่การรับใช้พิเศษของพระเจ้าต่อหน้าประชาชาติทั้งหลาย พระองค์ทรงประกาศว่า คริสตจักรนั้นไม่ควรถูกนับรวมอยู่ในหมู่ประชาชาติทั้งหลาย แต่ควรอยู่ลำพัง ท่านสามารถเห็นได้ว่าพระเจ้าต้องการให้ประชาชนยึดมั่นในสิ่งนี้เพียงใด เพราะพระองค์ทรงทราบดีว่าชนชาติต่าง ๆ เป็นอย่างไร และพระองค์ทรงทราบดีว่าชนชาติต่าง ๆ ได้มาถึงสภาพเช่นนั้นได้อย่างไร พระองค์ต้องการให้คริสตจักรของพระองค์ดำรงอยู่เพียงลำพัง ไม่มีผู้ปกครองอื่นนอกจากพระองค์เอง ไม่มีกฎหมายอื่นนอกจากกฎหมายของพระองค์ ไม่มีข้อบัญญัติใด ๆ นอกจากพระวจนะของพระเจ้า ไม่มีรัฐบาลอื่นนอกจากรัฐบาลของพระเจ้า

TAM1897 Q1 35.1พระเจ้ามีเจตนา เมื่อนำพวกเขาเข้าสู่แผ่นดินนั้น ว่าพระองค์จะทรงเป็นศีรษะของคริสตจักร พระเยซูคริสต์ทรงเป็นศีรษะของคริสตจักร แน่นอน เช่นเดียวกับที่พระองค์เป็นอยู่ในปัจจุบัน ท่านทราบจากบทเรียนที่เราได้ศึกษามาแล้วว่า ประชาชนเข้าสู่ระบอบกษัตริย์ ระบอบราชาธิปไตย และอื่นๆ ได้อย่างไร นั่นคือการที่พวกเขาหันเหออกจากพระองค์ โดยไม่ยอมรับพระเจ้าเป็นผู้ปกครองเพียงผู้เดียว และไม่ยอมรับพระบัญญัติของพระองค์เป็นกฎหมายเพียงอย่างเดียว พวกเขากลายเป็นผู้บูชารูปเคารพ และด้วยเหตุนี้จึงสูญเสียการปกครองของพระเจ้าเหนือตนเอง และอำนาจของกฎหมายของพระองค์ที่มีต่อพวกเขา; และเมื่อแยกตัวออกจากพระเจ้าแล้ว ก็จำเป็นต้องมีรัฐบาลขึ้นในหมู่พวกเขา เพื่อตอบสนองความทะเยอทะยานของผู้ที่ต้องการปกครองเพื่อนร่วมชาติ และเพื่อปกป้องพวกเขาจากความป่าเถื่อนของตนเอง เนื่องจากได้หันหลังให้พระเจ้า

TAM1897 Q1 35.2แต่พระเจ้าได้แยกอิสราเอลออกจากทุกชนชาติและทุกรัฐบาล เพื่อมาเป็นของพระองค์เอง พระเจ้าได้เริ่มต้นอิสราเอลในจุดเดียวกับที่พระองค์เริ่มต้นอับราฮัม คือให้แยกตัวออกจากกษัตริย์และผู้ปกครองรอบข้าง และจากทุกรูปแบบของรัฐบาลทางโลกที่อยู่รอบตัวพวกเขา พระองค์ต้องการให้ประชากรของพระองค์อาศัยอยู่เพียงลำพัง และไม่ถูกนับรวมอยู่ในชนชาติใด ๆ เพื่อว่าเมื่อชนชาติต่าง ๆ มองดูพวกเขา พวกเขาจะเห็นว่าอิสราเอลไม่อาจถูกนับว่าเป็นชนชาติประเภทเดียวกันกับพวกเขาได้

TAM1897 Q1 35.3พระองค์ทรงประสงค์ให้อิสราเอลยืนอยู่ต่อหน้าโลกอย่างชัดเจน—และสิ่งนี้จะทำให้พวกเขาแตกต่างจากชนชาติอื่นทั้งหมด—จนชนชาติทั้งหลายที่มองดูพวกเขาจะกล่าวว่า “นั่นเป็นสิ่งที่ไม่เหมือนใคร; นั่นไม่ใช่รูปแบบการปกครองแบบของเรา” “พวกเขาไม่มีกษัตริย์; แต่ละคนดูเหมือนจะดำเนินชีวิตได้โดยไม่ต้องมีผู้ปกครอง” และพวกเขาจะเริ่มสอบถามถึงเรื่องนั้น; พวกเขาจะถามว่า “สาเหตุของสิ่งนี้คืออะไร?” “ทำไมพวกคุณจึงสามารถอยู่ได้โดยไม่ต้องมีสิ่งต่างๆ เช่น กษัตริย์ กองทัพ ภาษี และสิ่งต่างๆ ทั้งหมดที่พวกเราต้องทนรับ?” คำตอบจะเป็นว่า “ก็เพราะพระเจ้าคือกษัตริย์ของเรา และค่าใช้จ่ายในการบริหารรัฐบาลของพระองค์นั้นไม่สูงเท่าของพวกคุณเลย เพราะเราไม่มีปัญหาต่างๆ ที่พวกคุณต้องเผชิญ ใช่; เราไม่มีภาษี และพระองค์ดีมากจนเรายินดีที่จะถวายทุกสิ่งที่เรามีแด่พระองค์ เพื่อสนับสนุนและเผยแพร่พระพรแห่งการปกครองของพระองค์ไปทั่วโลก”

TAM1897 Q1 35.4และเมื่อประชาชนของพระองค์บอกเรื่องนี้แก่ชนชาติที่ไม่เชื่อในพระเจ้า พวกเขาจะกล่าวว่า “แน่นอนว่าชนชาตินี้คือชนชาติที่ฉลาดและเข้าใจดี; และชนชาติใดบนโลกนี้ที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้ ที่มีคำพิพากษาที่ฉลาดและดีงามเท่ากับกฎหมายทั้งหมดนี้? และชนชาติใดที่มีพระเจ้าอยู่ใกล้พวกเขาเช่นเดียวกับพระเจ้าของคุณ ในทุกเรื่องที่เราทูลขอพระองค์?” นั่นคือสิ่งที่พระเจ้าทรงตั้งใจไว้ และพระองค์ตรัสว่า อิสราเอล “อยู่ลำพังและมิ​ได้​นับเข้าในหมู่​ประชาชาติ” พระองค์มีเจตนาที่จะสอนโลกทั้งปวงถึงการแยกคริสตจักรออกจากรัฐ ไม่เพียงแต่ในคริสตจักรเท่านั้น แต่ยังในหมู่ชนชาติทั้งหลายด้วย ทั้งในแง่ของรัฐ และในแง่ของคริสตจักรเองด้วย

TAM1897 Q1 35.5ลองดูพระคัมภีร์ตรงนี้ดูสิ แล้วท่านจะเห็นได้เอง หนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ 4 ข้อพระคัมภีร์ไม่กี่ข้อก็บอกถึงทั้งหมดที่ผมได้อธิบายไว้แล้ว เริ่มจากข้อแรก ไปจนถึงข้อที่แปด:—

TAM1897 Q1 35.6ฉะนั้นบัดนี้ ​โอ​ คนอิสราเอลทั้งหลาย จงฟังกฎเกณฑ์และคำตัดสินซึ่งข้าพเจ้าสอนท่านทั้งหลาย จงประพฤติตามเพื่อท่านทั้งหลายจะมี​ชี​วิตอยู่ และเข้าไปยึดครองแผ่นดินซึ่งพระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของท่านประทานแก่​ท่าน​ ท่านทั้งหลายอย่าเสริมเติมคำที่ข้าพเจ้าได้บัญชาท่านไว้และอย่าตัดออก เพื่อท่านทั้งหลายจะรักษาพระบัญญั​ติ​ของพระเยโฮวาห์พระเจ้าของท่าน ซึ่งข้าพเจ้าได้บัญชาท่าน ​นัยน์​ตาของท่านทั้งหลายได้​เห็นการซึ่งพระเยโฮวาห์ทรงกระทำ เพราะเหตุพระบาอัลเปโอร์​แล้ว​ ด้วยว่าพระเยโฮวาห์พระเจ้าของท่านทั้งหลายได้ทรงทำลายบรรดาคนที่​ติ​ดตามพระบาอัลเปโอร์จากท่ามกลางท่าน ​แต่​ท่านทั้งหลายผู้​ได้​ยึดพระเยโฮวาห์พระเจ้าของท่านทั้งหลายมั่นคงอยู่ ​ทุ​กคนได้​มี​​ชี​วิตอยู่ถึงวันนี้ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าได้สั่งสอนกฎเกณฑ์และคำตัดสินแก่​ท่าน​ ​ดังที่​พระเยโฮวาห์พระเจ้าของข้าพเจ้าได้ทรงบัญชาข้าพเจ้าไว้ เพื่อท่านทั้งหลายจะกระทำตามในแผ่นดินซึ่งท่านทั้งหลายกำลังเข้าไปยึดครองนั้น จงรักษากฎเหล่านั้นและกระทำตาม เพราะนี่เป็นสติปัญญาของท่านทั้งหลายและความเข้าใจของท่านทั้งหลายท่ามกลางสายตาของชนชาติ​ทั้งหลาย​ ซึ่งจะได้ยินถึงกฎเกณฑ์​เหล่านี้​​แล้วเขาจะกล่าวว่า ‘​แน่​​ที​เดียวประชาชาติ​ใหญ่​​นี้​เป็นชนชาติ​ที่​​มี​ปัญญาและความเข้าใจ’ เพราะมี​ประชาชาติ​​ใหญ่​​ชาติ​ใดเล่าซึ่​งมีพระเจ้าอยู่​ใกล้​​ตน​ อย่างกับพระเยโฮวาห์พระเจ้าของพวกเราทรงอยู่​ใกล้​เราในสิ่งสารพัดเมื่อเราร้องทูลต่อพระองค์ และมี​ประชาชาติ​​ใหญ่​​ชาติ​ใดเล่า ซึ่​งมี​กฎเกณฑ์​และคำตัดสิ​นอันชอบธรรมอย่างกับพระราชบัญญั​ติ​ทั้งหมดนี้ ซึ่งข้าพเจ้าได้ตั้งไว้ต่อหน้าท่านทั้งหลายในวันนี้

TAM1897 Q1 35.7แล้วจะมีที่ใดในอิสราเอลสำหรับการสร้างกฎหมายหรือข้อบัญญัติใดๆ ได้อีกหรือ—“ท่านทั้งหลายอย่าเสริมเติมคำที่ข้าพเจ้าได้บัญชาท่านไว้และอย่าตัดออก” พวกเขาต้องทำตามนั้นเท่านั้น กฎหมายของพวกเขาถูกกำหนดไว้ทั้งหมดแล้ว การบัญญัติกฎหมายของพวกเขาได้เสร็จสิ้นและสมบูรณ์แล้ว และตราบใดที่พวกเขายังมีสิ่งนั้นอยู่ พวกเขาก็ไม่ต้องการสิ่งอื่นใดอีก และทันทีที่พวกเขาเริ่มต้องการกฎหมายอื่น นั่นเองคือหลักฐานว่าพวกเขาได้ละทิ้งพระเจ้าแล้ว

TAM1897 Q1 35.8ตราบใดที่พวกเขาจำเป็นต้องมีกฎหมายหรือข้อบัญญัติใด ๆ ด้วยตนเอง หรือในหมู่ตนเอง นั่นคือหลักฐานว่าพวกเขาได้ละทิ้งพระเจ้าแล้ว ว่ากฎหมายของพระองค์ไม่เพียงพอสำหรับพวกเขาอีกต่อไป และว่ารัฐบาลของพระองค์ไม่เพียงพอสำหรับพวกเขาอีกต่อไป นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับชนชาติอื่น ๆ ที่ไม่เชื่อในพระเจ้าทั้งหมด นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับทุกชาติ นั่นคือวิธีที่พวกเขากลายเป็นชนชาติที่ไม่เชื่อในพระเจ้า และท่านก็รู้ว่าอิสราเอลได้ผ่านทางเดียวกันนั้นมาแล้ว พวกเขาลืมพระเจ้าและหันไปบูชารูปเคารพ แล้วกล่าวว่า “เราต้องมีกษัตริย์ เพื่อจะได้เป็นเหมือนชนชาติทั้งหลาย” แต่อย่าลืมว่าพวกเขาต้องปฏิเสธพระเจ้าก่อนที่จะมีกษัตริย์ได้; และในการปฏิเสธพระเจ้า เพื่อที่จะได้เหมือนชนชาติอื่น ๆ เหมือนชนชาติที่ไม่นับถือพระเจ้า — นี่คือความหมายตามตัวอักษร — ในการปฏิเสธพระเจ้าเพื่อที่จะได้เหมือนชนชาติอื่น ๆ พวกเขาก็กลายเป็นเหมือนชนชาติที่ปฏิเสธพระเจ้าเอง ท่านรู้เรื่องนี้จากประวัติศาสตร์ทั้งหมดที่ตามมา

TAM1897 Q1 35.9ดังนั้น จึงชัดเจนอย่างยิ่งว่า การที่ประชาชนของพระองค์จะเหมือนชนชาติอื่น ๆ นั้น ไม่ใช่ความประสงค์ของพระเจ้า และไม่ใช่เพื่อประโยชน์ของประชาชนของพระองค์ การที่ประชาชนของพระองค์จะมีรูปแบบการปกครองใด ๆ ที่เหมือนชนชาติอื่น ๆ ที่อยู่รอบข้างนั้น ไม่ใช่ความประสงค์ของพระเจ้า และไม่ใช่เพื่อประโยชน์ของประชาชนของพระองค์ ท่านก็รู้ดีว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากการติดตามพระเจ้า แต่เกิดขึ้นจากการละทิ้งความเชื่อ จากทั้งหมดนี้ ชัดเจนอย่างยิ่งว่าพระเจ้าไม่ได้มีเจตนาให้ประชากรของพระองค์จัดตั้งรัฐบาลขึ้นด้วยตนเองในหมู่พวกเขาเอง

TAM1897 Q1 36.1พระเจ้าไม่ได้มีเจตนาให้พวกเขาจัดตั้งรัฐบาลเหมือนชนชาติรอบข้าง เมื่อพระองค์ตรัสว่า “ท่านทั้งหลายอย่าเสริมเติมคำที่ข้าพเจ้าได้บัญชาท่านไว้และอย่าตัดออก” ท่านจะเห็นได้ว่าพระองค์ได้ปิดกั้นพวกเขาไม่ให้ออกกฎหมายใดๆ ทั้งสิ้น ไม่ให้มีแม้แต่เงาของการออกกฎหมายในรูปแบบใดๆ ทั้งสิ้น และด้วยเหตุนี้จึงห้ามไม่ให้พวกเขาจัดตั้งรัฐบาลในรูปแบบใดๆ ขึ้นในหมู่ตนเอง

TAM1897 Q1 36.2และจากสิ่งนี้ ชัดเจนอย่างยิ่งว่า เมื่อพวกเขาเห็นความจำเป็นที่จะต้องมีรัฐบาลใด ๆ ในหมู่ตนเอง ซึ่งพวกเขาต้องมีกฎหมายและผู้ปกครองอื่นนอกเหนือจากพระเจ้า สิ่งนั้นเองคือหลักฐานที่ชัดเจนว่าพวกเขาได้ลืมพระเจ้าไปแล้ว; ว่าพวกเขาได้หันหลังให้พระองค์; ว่ารัฐบาลของพระองค์ไม่เพียงพอ; ว่าอำนาจของพระองค์ไม่ได้อยู่กับพวกเขาเพื่อรักษาพวกเขาไว้ และดังนั้นพวกเขาจึงต้องสร้างและสถาปนารัฐบาลในรูปแบบใด ๆ ของตนเอง เพื่อปกป้องตนเองจากตนเอง

TAM1897 Q1 36.3ดังนั้น ท่านจึงเห็นได้ว่า การที่ประชาชนของพระองค์ ซึ่งอาศัยอยู่เพียงลำพัง จะมีการปกครองของตนเองนั้น ไม่ใช่ตามพระประสงค์ของพระองค์ พระองค์ไม่ทรงประสงค์ให้พวกเขาอาศัยอยู่ท่ามกลางชนชาติอื่น ๆ และมีการปกครองเหมือนชนชาติอื่น ๆ เพราะเมื่อพวกเขาเริ่มสร้างการปกครองของตนเองเพื่อปกครองกันเอง นั่นก็จะเหมือนกับการปกครองของชนชาติอื่น ๆ เพราะพวกเขาล้วนเป็นมนุษย์ และมนุษย์นั้นล้วนเหมือนกันทั้งสิ้น ดังนั้น เมื่ออิสราเอลพยายามจัดตั้งรัฐบาลเพื่อปกครองตนเอง มันก็คล้ายกับรัฐบาลของชนชาติรอบข้าง และไม่อาจเป็นอย่างอื่นได้ มันเป็นระบบปกครองแบบนอกศาสนา และมันจะยังคงเป็นระบบปกครองแบบนอกศาสนาเสมอ ไม่ว่าจะพยายามจัดตั้งขึ้นที่ใดก็ตาม

TAM1897 Q1 36.4“ท่านทั้งหลายอย่าเสริมเติมคำที่ข้าพเจ้าได้บัญชาท่านไว้และอย่าตัดออก เพื่อท่านทั้งหลายจะรักษาพระบัญญั​ติ​ของพระเยโฮวาห์พระเจ้าของท่าน ซึ่งข้าพเจ้าได้บัญชาท่าน” พระเจ้าทรงประสงค์ให้พระบัญญัติของพระองค์ กฎหมายของพระองค์ และรัฐบาลของพระองค์ เพียงพอสำหรับประชากรของพระองค์ และมันก็เพียงพอสำหรับประชากรของพระองค์แล้ว นี่เป็นเรื่องที่แน่นอน มันจะเพียงพอสำหรับประชากรของพระองค์เสมอ แต่ไม่เพียงพอสำหรับผู้ที่ไม่มีมัน; ไม่เพียงพอสำหรับผู้ที่แยกตัวออกจากพระเจ้าและจากกฎหมายและระบบการปกครองของพระองค์ ระบบการปกครองของพระองค์จึงไม่เพียงพอสำหรับพวกเขา เพราะพวกเขาไม่มีมัน; และหากพวกเขาสร้างระบบการปกครองของตนเองขึ้นมา มันก็เหมือนกับระบบการปกครองของชนนอกศาสนา

TAM1897 Q1 36.5​นัยน์​ตาของท่านทั้งหลายได้​เห็นการซึ่งพระเยโฮวาห์ทรงกระทำ เพราะเหตุพระบาอัลเปโอร์​แล้ว​ ด้วยว่าพระเยโฮวาห์พระเจ้าของท่านทั้งหลายได้ทรงทำลายบรรดาคนที่​ติ​ดตามพระบาอัลเปโอร์จากท่ามกลางท่าน ​แต่​ท่านทั้งหลายผู้​ได้​ยึดพระเยโฮวาห์พระเจ้าของท่านทั้งหลายมั่นคงอยู่ ​ทุ​กคนได้​มี​​ชี​วิตอยู่ถึงวันนี้ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าได้สั่งสอนกฎเกณฑ์และคำตัดสินแก่​ท่าน​ ​ดังที่​พระเยโฮวาห์พระเจ้าของข้าพเจ้าได้ทรงบัญชาข้าพเจ้าไว้ เพื่อท่านทั้งหลายจะกระทำตามในแผ่นดินซึ่งท่านทั้งหลายกำลังเข้าไปยึดครองนั้น จงรักษากฎเหล่านั้นและกระทำตาม เพราะนี่เป็นสติปัญญาของท่านทั้งหลายและความเข้าใจของท่านทั้งหลายท่ามกลางสายตาของชนชาติ​ทั้งหลาย​

TAM1897 Q1 36.6“นี่เป็นสติปัญญาของท่านทั้งหลายและความเข้าใจของท่านทั้งหลายท่ามกลางสายตาของชนชาติ​ทั้งหลาย” ไม่เพียงแต่ในสายตาของข้าพเจ้าเท่านั้น แต่หากท่านทำเช่นนี้ ชนชาติต่างๆ ผู้ไม่เชื่อพระเจ้า จะกล่าวว่าท่านเป็นผู้ฉลาด ชนชาติต่างๆ ผู้ไม่เชื่อพระเจ้า จะกล่าวว่าท่านมีความเข้าใจที่ดี

TAM1897 Q1 36.7​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าได้สั่งสอนกฎเกณฑ์และคำตัดสินแก่​ท่าน​ ​ดังที่​พระเยโฮวาห์พระเจ้าของข้าพเจ้าได้ทรงบัญชาข้าพเจ้าไว้ เพื่อท่านทั้งหลายจะกระทำตามในแผ่นดินซึ่งท่านทั้งหลายกำลังเข้าไปยึดครองนั้น จงรักษากฎเหล่านั้นและกระทำตาม เพราะนี่เป็นสติปัญญาของท่านทั้งหลายและความเข้าใจของท่านทั้งหลายท่ามกลางสายตาของชนชาติ​ทั้งหลาย​ ซึ่งจะได้ยินถึงกฎเกณฑ์​เหล่านี้​​แล้วเขาจะกล่าวว่า ‘​แน่​​ที​เดียวประชาชาติ​ใหญ่​​นี้​เป็นชนชาติ​ที่​​มี​ปัญญาและความเข้าใจ’ เพราะมี​ประชาชาติ​​ใหญ่​​ชาติ​ใดเล่าซึ่​งมีพระเจ้าอยู่​ใกล้​​ตน​ อย่างกับพระเยโฮวาห์พระเจ้าของพวกเราทรงอยู่​ใกล้​เราในสิ่งสารพัดเมื่อเราร้องทูลต่อพระองค์ และมี​ประชาชาติ​​ใหญ่​​ชาติ​ใดเล่า ซึ่​งมี​กฎเกณฑ์​และคำตัดสิ​นอันชอบธรรมอย่างกับพระราชบัญญั​ติ​ทั้งหมดนี้ ซึ่งข้าพเจ้าได้ตั้งไว้ต่อหน้าท่านทั้งหลายในวันนี้ ​แต่​จงระวังตัว และรักษาจิตวิญญาณของตัวให้​ดี​ เกรงว่าพวกท่านจะลื​มสิ่งซึ่งนัยน์ตาได้​เห็นนั้น และเกรงว่าสิ่งเหล่านั้นจะหันไปเสียจากใจของท่านตลอดวันคืนแห่งชีวิตของพวกท่าน จงสอนเรื่องเหล่านี้​ให้​​แก่​ลูกของพวกท่านและหลานของพวกท่านว่า ในวันนั้​นที่พวกท่านได้ยืนอยู่ต่อพระพักตร์พระเยโฮวาห์พระเจ้าของพวกท่านที่โฮเรบ

TAM1897 Q1 36.8อย่าลืมสิ่งที่ท่านได้เห็นและได้ยิน แต่โดยเฉพาะอย่างยิ่งอย่าลืมสิ่งที่ท่านได้ยินเมื่อท่านยืนอยู่ต่อหน้าโฮเรบในวันนั้น ท่านได้ยินอะไร? — โอ พระบัญญัติของพระเจ้า; พระบัญญัติของพระเจ้าและความเชื่อในพระเยซูที่ท่านได้ยินในวันนั้น; เสียงจากสวรรค์ประกาศการไถ่และการทรงสร้าง เพื่อมนุษย์จะได้ไม่ทำบาป แต่ชนชาติอิสราเอลได้ลืมพระเจ้า และหันไปบูชารูปเคารพ และกล่าวว่า “โปรดตั้งกษัตริย์ให้เราเถิด; โปรดตั้งกษัตริย์ให้เราเถิด เหมือนกับชนชาติทั้งหลาย” แต่เกี่ยวกับสมัยนั้น เมื่อพวกเขายังไม่ถูกทำให้มัวหมอง พระเจ้าได้ตรัสไว้ภายหลัง (สดุดี 81:13-16) —

TAM1897 Q1 36.9​โอ​ ประชาชนของเรา น่าจะฟังเรา และอิสราเอล น่าจะเดินในทางทั้งหลายของเรา ​แล้วไม่​ช้า​ เราก็จะให้​ศัตรู​ของเขานอบน้อมลง และจะหั​นมือของเราสู้​คู่อริ​ของเขา บรรดาผู้​ที่​​เกลียดชังพระเยโฮวาห์จะหมอบราบต่อพระองค์ “​แต่​เวลาของเขาทั้งหลายจะยั่งยืนอยู่​เป็นนิตย์​” ​พระองค์​จะทรงเลี้ยงเขาด้วยข้าวสาลี​อย่างดี​​ที่สุด​ “เราจะให้​เจ้​าพอใจด้วยน้ำผึ้งที่มาจากหิน”

TAM1897 Q1 36.10บัดนี้ พระเจ้าตรัสเกี่ยวกับเราว่า พระองค์ได้ทรงช่วยเราให้พ้นจากอำนาจแห่งความมืด และทรงนำเราเข้าสู่ราชอาณาจักรของพระบุตรที่รักของพระองค์ ราชอาณาจักรของพระเจ้าได้ตั้งขึ้นอีกครั้งท่ามกลางประชากรของพระองค์ และ “ราชอาณาจักรของพระเจ้าอยู่ภายในท่าน” และมันอยู่ท่ามกลางท่านโดยที่มันอยู่ภายในแต่ละคนและทุกคน ดังนั้น อาณาจักรของพระเจ้าคืออาณาจักรที่สมบูรณ์ เพราะพระมหากษัตริย์คือพระมหากษัตริย์ที่สมบูรณ์ เพราะกฎหมายของอาณาจักรนั้นคือกฎหมายที่สมบูรณ์ แล้วพระมหากษัตริย์ที่สมบูรณ์ กฎหมายที่สมบูรณ์ และอาณาจักรที่สมบูรณ์ จะเพียงพอสำหรับท่านหรือไม่? เป็นเช่นนั้นหรือไม่? สิ่งนั้นเพียงพอสำหรับมนุษย์หรือไม่? — โอ้ ใช่ แน่นอน! มันควรเพียงพอสำหรับมนุษย์หรือไม่?

TAM1897 Q1 36.11และหากทั้งหมดนั้นยังไม่พอสำหรับมนุษย์ ปัญหาอยู่ที่ราชอาณาจักร หรืออยู่ที่มนุษย์? — ท่านรู้ดีว่าปัญหานั้นย่อมอยู่ที่มนุษย์เท่านั้น แต่สมมติว่ามนุษย์ผู้นั้นอ้างตัวว่าเป็นคริสเตียน ปัญหายังคงอยู่ที่มนุษย์ หรืออยู่ที่ราชอาณาจักร?

TAM1897 Q1 36.12(เสียงตอบ) อยู่ที่ตัวคนนั้นเอง

TAM1897 Q1 36.13สมมติว่าเขาอ้างตัวว่าเป็นสมาชิกคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส และราชอาณาจักรของพระเจ้าไม่เพียงพอสำหรับเขา; สมมติว่าท่านรวบรวมกลุ่มคนเหล่านั้นมา และราชอาณาจักรของพระเจ้าไม่เพียงพอสำหรับพวกเขา แต่พวกเขาต้องมีราชอาณาจักรของตัวเอง ราชอาณาจักรอีกแห่งหนึ่ง; พวกเขาต้องตั้งรัฐบาล ต้องเก็บภาษีจากตัวเอง ต้องเลือกผู้นำจากหมู่ตัวเองมาปกครองตัวเอง; พวกเขาเป็นลูกของพระเจ้าหรือไม่? ราชอาณาจักรที่สมบูรณ์แบบของพระเจ้าเพียงพอสำหรับพวกเขาหรือไม่? พวกเขาเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาลของพระเจ้าหรือไม่? รัฐบาลของพระเจ้าเพียงพอสำหรับพวกเขาหรือไม่? ราชอาณาจักรของพระเจ้าอยู่ในตัวพวกเขาหรือไม่? เป็นเช่นนั้นหรือไม่? จะเป็นไปได้อย่างไร เมื่อราชอาณาจักรที่สมบูรณ์แบบ กษัตริย์ที่สมบูรณ์แบบ และกฎหมายที่สมบูรณ์แบบ ยังไม่เพียงพอสำหรับพวกเขา?

TAM1897 Q1 37.1ดังนั้น ท่านจึงเห็นได้ว่า การแยกคริสตจักรและรัฐ แม้แต่ในหมู่ชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส ก็เริ่มต้นจากใจ และมันต้องเริ่มต้นจากที่นั่นกับทุกคน ทุกที่ มิฉะนั้น ก็จะไม่มีการแยกคริสตจักรและรัฐในที่ที่เขาอยู่ หากในศตวรรษที่สี่ ในจักรวรรดิโรมัน ไม่มีใครในใจตนเองมีการรวมกันระหว่างคริสตจักรและรัฐ ก็จะไม่มีการก่อตั้งระบอบพระสันตะปาปาขึ้นในศตวรรษที่สี่ หากในใจของเขามีเพียงคริสตจักรเท่านั้น—คริสตจักรเพียงอย่างเดียว—และไม่มีรัฐ ไม่มีหลักการของรัฐใดๆ มีเพียงคริสตจักรเท่านั้น—พระเจ้า อาณาจักรของพระองค์ กฎหมายของพระองค์ ความชอบธรรมของพระองค์—มีเพียงพระองค์เท่านั้นที่ปกครองในใจนั้น—แล้วจะมีระบอบพระสันตะปาปาเกิดขึ้นได้หรือไม่?

TAM1897 Q1 37.2(เสียงตอบ) ไม่

TAM1897 Q1 37.3แล้วสิ่งที่ต้องหลีกเลี่ยงเสมอคืออะไร? — การรวมกันใด ๆ ระหว่างคริสตจักรและรัฐในใจ แล้วสิ่งเดียวที่เป็นการป้องกันที่แน่นอนต่อระบอบพระสันตะปาปาคืออะไร? — คือการรักพระเจ้าด้วยทั้งใจ ทั้งวิญญาณ ทั้งความคิด และทั้งกำลัง คือ “เจ้​าจงออกไปจากประเทศของเจ้า จากญาติ​พี่​น้องของเจ้า และจากบ้านบิดาของเจ้า” นั่นคือการหันหลังให้อียิปต์ นั่นคือ “อยู่ลำพังและมิ​ได้​นับเข้าในหมู่​ประชาชาติ”

TAM1897 Q1 37.4ตอนนี้ผมจะอ่านจากหนังสือ “Empires of the Bible” หน้า 152 และต่อไป ซึ่งเป็นคำอ้างอิงที่ผมได้แทรกไว้จากหนังสือ “Patriarchs and Prophets” พร้อมด้วยข้อความในพระคัมภีร์ เกี่ยวกับเรื่องนี้โดยตรง ก่อนอื่นผมจะอ่านคำพูดของผมเองก่อน แต่ผมจะบอกท่านเมื่อผมอ่านคำพูดจากหนังสือ “Patriarchs and Prophets”:—

TAM1897 Q1 37.5“ดู​​เถิด​ ​ชนชาติ​​หนึ่งอยู่ลำพังและมิ​ได้​นับเข้าในหมู่​ประชาชาติ” พระเจ้าไม่เคยมีเจตนาให้ประชากรของพระองค์ถูกจัดตั้งเป็นราชอาณาจักร หรือรัฐ หรือรัฐบาล เหมือนกับประชาชนในโลกนี้ พวกเขาไม่ควรเป็นเหมือนชนชาติทั้งหลายที่อยู่รอบข้าง แต่พวกเขาต้องถูกแยกออกเพื่อพระเจ้า “จากชนชาติทั้งปวงที่​อยู่​บนพื้นแผ่นดินโลก” “ชนชาติ​​หนึ่ง … มิ​ได้​นับเข้าในหมู่​ประชาชาติ”

TAM1897 Q1 37.6ถ้าผมถือว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของรัฐเยอรมนี แล้วผมก็นับตัวเองรวมอยู่ในบรรดาประชาชาติหรือไม่? ถ้าผมถือว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของรัฐบาลอังกฤษ เป็นส่วนหนึ่งของมัน เป็นพลเมืองที่จงรักภักดีและรักชาติ พร้อมที่จะต่อสู้เพื่อธงชาติ แล้วผมก็นับตัวเองรวมอยู่ในบรรดาประชาชาติหรือไม่? และหากผมต่อสู้เพื่อธงนั้น ธงของผม ธงอังกฤษของผม และพี่น้องในคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสของผมที่นี่เป็นพลเมืองของสหรัฐอเมริกา ที่จงรักภักดีและรักชาติ และทั้งสองประเทศเกิดสงครามขึ้น เขาต้องป้องกันการรุกราน และเกิดความขัดแย้งขึ้น ผมก็อยู่ฝ่ายหนึ่ง ส่วนพี่น้องของผมอยู่ฝ่ายตรงข้าม พี่น้องต้องต่อสู้กับพี่น้องเอง พระเจ้าทรงกำหนดไว้เช่นนั้นหรือ? — ท่านก็รู้ว่าพระองค์ไม่ได้ทรงกำหนดไว้เช่นนั้น แล้วเมื่อพระองค์ตรัสว่า “ประชาชนจะอยู่เพียงลำพัง และจะไม่ถูกนับรวมอยู่ในบรรดาประชาชาติ” พระองค์เคยมีเจตนาอะไรเลยหรือไม่?

TAM1897 Q1 37.7ผมอ่านต่อเล็กน้อยจากบทความที่ผมเขียนใน “Empires of the Bible” — รัฐบาลของพวกเขาจะเป็นเทโอคราซีโดยแท้ล้วน ๆ — พระเจ้าเป็นกษัตริย์เพียงผู้เดียว ผู้ปกครองเพียงผู้เดียว และผู้บัญญัติกฎหมายเพียงผู้เดียวของพวกเขา มันเป็นองค์กรของคริสตจักรอย่างแท้จริง เริ่มต้นจากองค์กรของ “คริสตจักรในถิ่นทุรกันดาร” และต้องแยกออกจากแนวคิดของรัฐทุกประการ ระบบที่ก่อตั้งขึ้นในถิ่นทุรกันดารผ่านโมเสส และดำเนินต่อในคานาอันผ่านโยชูวา มีเจตนาให้เป็นระบบที่คงอยู่ตลอดไป

TAM1897 Q1 37.8ตอนนี้ผมอ่านจากหนังสือ “Patriarchs and Prophets”—

TAM1897 Q1 37.9รัฐบาลของอิสราเอลถูกบริหารจัดการในนามและด้วยอำนาจของพระเยโฮวาห์ งานของโมเสส ของผู้อาวุโสเจ็ดสิบคน ของผู้ปกครองและผู้พิพากษา มีเพียงเพื่อบังคับใช้กฎหมายที่พระเจ้าได้ประทานไว้เท่านั้น พวกเขาไม่มีอำนาจที่จะออกกฎหมายสำหรับชาติ

TAM1897 Q1 37.10ใครไม่มีอำนาจที่จะออกกฎหมายสำหรับชาติ?

TAM1897 Q1 37.11(เสียงตอบ) คริสตจักร

TAM1897 Q1 37.12มีกี่คนในคริสตจักร? มีหนึ่งคน สองคน สิบคน สิบสองคน หรือห้าสิบคนหรือไม่? —ใช่ แล้วพวกเขามีอำนาจหรือมีใครในหมู่พวกเขาที่มีอำนาจออกกฎหมายแทนคนอื่นๆ หรือแม้แต่แทนตัวเองหรือไม่? —ไม่มี

TAM1897 Q1 37.13​โอ​ คนอิสราเอลทั้งหลาย จงฟังกฎเกณฑ์และคำตัดสินซึ่งข้าพเจ้าสอนท่านทั้งหลาย จงประพฤติตามเพื่อท่านทั้งหลายจะมี​ชี​วิตอยู่ และเข้าไปยึดครองแผ่นดินซึ่งพระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของท่านประทานแก่​ท่าน​ ท่านทั้งหลายอย่าเสริมเติมคำที่ข้าพเจ้าได้บัญชาท่านไว้และอย่าตัดออก

TAM1897 Q1 37.14ขอยกคำจาก “Patriarchs and Prophets” อีกครั้ง—

TAM1897 Q1 37.15นี่คือ และยังคงเป็น เงื่อนไขแห่งการดำรงอยู่ของอิสราเอลในฐานะชาติ

TAM1897 Q1 37.16แล้วเมื่ออิสราเอลละทิ้งสิ่งนั้น และก้าวไปสู่การก่อตั้งราชอาณาจักร เพื่อเป็นเหมือนชนชาติอื่น ๆ สิ่งนั้นหมายความว่าอย่างไร? — การสูญเสียการดำรงอยู่ อย่าลืมเรื่องนั้น

TAM1897 Q1 37.17ตอนนี้เป็นย่อหน้าอีกย่อหน้าที่ผมได้เขียนไว้ และต้องการจะกล่าวซ้ำอีกครั้ง:—

TAM1897 Q1 37.18หลักการปกครองของอิสราเอลเป็นเพียงหลักการของระบอบเทโอคราซีที่บริสุทธิ์เท่านั้น ในระบอบการปกครองใดก็ตาม ความจงรักภักดีต่อหลักการของระบอบการปกครองจากฝ่ายประชาชนเท่านั้น ที่จะทำให้ระบอบการปกครองนั้นประสบความสำเร็จ

TAM1897 Q1 37.19นี่เป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่าเป็นเช่นนั้น เรากำลังพิจารณารัฐบาลใดอยู่ที่นี่? — รัฐบาลของพระเจ้า พวกเขาเป็นพลเมืองของรัฐบาลใด? — รัฐบาลของพระเจ้า ดังนั้น ความจงรักภักดีต่อหลักการของรัฐบาลนั้นจึงเป็นสิ่งเดียวที่สามารถทำให้รัฐบาลและการปกครองนั้นประสบความสำเร็จได้ แม้กระทั่งกับพระเจ้าเอง

TAM1897 Q1 37.20ก็เพียงเพราะการอยู่ร่วมอย่างไม่ขาดสายของพระเจ้ากับอิสราเอลเท่านั้น ที่ทำให้รัฐบาลที่จัดตั้งขึ้นที่นั่นสามารถประสบความสำเร็จได้ ดังนั้น ความจงรักภักดีต่อหลักการของรัฐบาลนั้นจากฝ่ายประชาชน จึงเรียกร้องให้ประชาชนทุกคนต้องแสวงหาการอยู่ร่วมอย่างไม่ขาดสายของพระเจ้ากับตนเองเสมอ ในฐานะกษัตริย์ ผู้ปกครอง และผู้บัญญัติกฎหมายเพียงผู้เดียว ในทุกการดำเนินชีวิตประจำวัน แต่ “ถ้าไม่​มี​ความเชื่อแล้ว จะเป็​นที่พอพระทัยของพระองค์​ก็​​ไม่ได้​​เลย” “ด้วยความเชื่อ” นี่เองที่พระเจ้าทรงสถิตในใจและทรงปกครองชีวิต ดังนั้น หลักการพื้นฐาน และแม้กระทั่งการดำรงอยู่ของรัฐบาลอิสราเอล ก็ขึ้นอยู่กับความเชื่อที่มีชีวิตและมั่นคงของประชาชนอิสราเอล

TAM1897 Q1 38.1และนี่คือจุดที่อิสราเอลล้มเหลว ที่จริงแล้วนี่คือจุดเดียวที่พวกเขาอาจล้มเหลวได้ พวกเขาไม่ได้ยึดมั่นในความเชื่อ; พวกเขาไม่ได้รักษาความจงรักภักดีต่อพระราชาและรัฐบาลของตน ประชาชนที่เข้าสู่ดินแดนนั้น ผู้ที่ด้วยความเชื่อได้ข้ามแม่น้ำจอร์แดนบนพื้นดินแห้งทั้งที่แม่น้ำกำลังน้ำท่วมสูง ผู้ที่ด้วยความเชื่อทำให้กำแพงเมืองเยรีโคพังทลายลงเมื่อพวกเขาล้อมเมืองนั้นเป็นเวลาเจ็ดวัน และได้ร้องเสียงชัยชนะแห่งความเชื่อ—ประชาชนกลุ่มนี้เชื่อในพระเจ้า และพระองค์ทรงอยู่กับพวกเขาด้วยฤทธิ์อำนาจ แต่แล้วความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้น ประชาชนสูญเสียความบริสุทธิ์แห่งความเชื่อ และตกอยู่ในความเคร่งครัดตามพิธีกรรม เรื่องราวนี้ถูกเล่าให้เราฟังในพระคัมภีร์เพียงไม่กี่ข้อที่สั้นกระชับ “ประชาชนทั้งหลายได้​ปรนนิบัติ​พระเยโฮวาห์ตลอดสมัยของโยชูวา และตลอดสมัยของพวกผู้​ใหญ่​​ผู้มีอายุ​ยืนนานกว่าโยชูวา ​ผู้​ซึ่งได้​เห็นปวงมหกิจซึ่งพระเยโฮวาห์​ได้​ทรงกระทำเพื่​ออิสราเอล โยชู​วาบุตรชายนูนผู้​รับใช้​ของพระเยโฮวาห์​สิ้นชีวิตเมื่ออายุ​ได้​​หนึ่งร้อยสิบปี … และยุ​ครุ่นนั้นทั้งสิ้​นก็​ถู​กรวบไปอยู่กับบรรพบุรุษของเขา ​อี​กยุคหนึ่​งก็​เกิดขึ้นตามมา เขาไม่​รู้​จักพระเยโฮวาห์หรือรู้พระราชกิจซึ่งพระองค์​ได้​ทรงกระทำเพื่​ออิสราเอล คนอิสราเอลก็กระทำชั่วในสายพระเนตรของพระเยโฮวาห์ และปรนนิบั​ติ​พระบาอัล เขาได้ละทิ้งพระเยโฮวาห์พระเจ้าแห่งบรรพบุรุษของเขา ​ผู้​ทรงนำเขาออกมาจากแผ่นดิ​นอียิปต์ และเขาทั้งหลายติดตามพระอื่นซึ่งเป็นพระของชนชาติทั้งหลายที่​อยู่​ล้อมรอบเขา ​กราบไหว้​พระเหล่านั้น กระทำให้พระเยโฮวาห์ทรงพระพิโรธ เขาทั้งหลายละทิ้งพระเยโฮวาห์ไปปรนนิบั​ติ​พระบาอัล และพวกพระอัชทาโรท”—“Empires of the Bible,” หน้า 153, 154.

TAM1897 Q1 38.2นั่นตรงกับที่ผู้คนทำในสมัยนิมโรดทุกประการ ผลลัพธ์ในสมัยนิมโรดเป็นอย่างไร? — พวกเขาตั้งคนหนึ่งในหมู่ตนเองเป็นกษัตริย์ หลังจากที่ปฏิเสธพระเจ้าในฐานะกษัตริย์ ดังนั้น จึงมีอะไรน่าแปลกใจหรือไม่ ที่ผลลัพธ์ของอิสราเอลในครั้งนี้จะเหมือนกัน?

TAM1897 Q1 38.3เนื่องจากไม่มีพระเจ้าสถิตในใจเพื่อแยกพวกเขาออกจากตัวพวกเขาเอง และทำให้พวกเขาแตกต่างจากชนชาติอื่น ๆ พวกเขาจึงคล้ายคลึงกับชนชาติรอบข้างจนเป็นเรื่องธรรมชาติที่พวกเขาจะเข้าร่วมกับชนชาติเหล่านั้นในการบูชาเทพเจ้าของพวกเขา เมื่อผลจากการละทิ้งความเชื่อของพวกเขา ทำให้ภาระจากการกระทำของตนเองและการกดขี่จากคนต่างศาสนา หนักจนพวกเขาไม่อาจทนได้อีกต่อไป พวกเขาก็จะหันกลับมาหาพระเจ้าด้วยใจทั้งหมด วางความเชื่อมั่นในพระองค์เพียงผู้เดียว และด้วยวิธีนี้ พวกเขาจะพบการปลดปล่อยอันรุ่งโรจน์จากบาปของตนและจากผู้กดขี่ทั้งปวง แต่เมื่อได้รับการปลดปล่อยแล้ว พวกเขากลับยังไม่ได้ทะนุถนอมและแสวงหาการอยู่ใกล้องค์พระผู้เป็นเจ้าและผู้ทรงช่วยกู้ของพวกเขา ดังนั้น ศาสนาก็กลับกลายเป็นพิธีกรรมอีกครั้ง และพวกเขาก็หันกลับไปปฏิบัติตามวิถีของชนชาติอื่น และบูชาเทพเจ้าของพวกเขาในไม่ช้า

TAM1897 Q1 38.4หากแต่พวกเขาได้ตั้งใจไว้กับพระเจ้าและวางใจในพระองค์ตลอดเวลา เหมือนที่พวกเขาทำในช่วงเวลาของการปฏิรูปเหล่านี้ พวกเขาก็จะพบว่าพระองค์เป็นต่อพวกเขาตลอดเวลาเช่นเดียวกับที่พระองค์ทรงเป็นในโอกาสเหล่านั้น แล้วเส้นทางชีวิตทั้งหมดของพวกเขาก็จะเป็นไปตามที่พระองค์ทรงปรารถนาเสมอมา—คือการก้าวไปข้างหน้าและขึ้นสู่เบื้องบนอย่างต่อเนื่อง เติบโตในพระคุณและความรู้เกี่ยวกับพระเจ้าผู้ช่วยให้รอดของเรา แล้วพวกเขาคงจะกลายเป็นแสงสว่างที่เจิดจ้าและส่องประกายไปทั่วทุกชนชาติ

TAM1897 Q1 38.5แทนที่จะถูกนำโดยประสบการณ์ซ้ำๆ เหล่านี้จนถึงจุดที่ในที่สุดพวกเขาจะไม่ไว้วางใจตัวเองอีกต่อไปตลอดกาล และวางใจในพระเจ้าเพียงผู้เดียว แต่พวกเขากลับมาถึงสภาพที่ในที่สุดไม่เชื่อถือพระเจ้า และตัดสินใจวางใจในตัวเองอย่างเต็มที่ ในความไม่เชื่อและการละทิ้งความเชื่อของพวกเขา พวกเขาเห็นการโจมตีอย่างต่อเนื่องของชนเผ่าต่างศาสนา ซึ่งทำให้ประเทศถูกปล้นสะดมและประชาชนถูกกดขี่ เป็นเพียงหลักฐานว่า ในทางปฏิบัติแล้ว การปกครองของพระเจ้าได้ล้มเหลวแล้ว — “Empires of the Bible,” หน้า 154, 155.

TAM1897 Q1 38.6ตอนนี้ขออ้างอิงอีกครั้งจาก “Patriarchs and Prophets”—

TAM1897 Q1 38.7ทุกความชั่วร้ายที่เกิดขึ้นจากบาปและความโง่เขลาของพวกเขาเอง พวกเขากลับโยนความผิดทั้งหมดไปให้รัฐบาลของพระเจ้า

TAM1897 Q1 38.8ดังนั้น ท่านจะเห็นได้ว่า เมื่อประชาชนใดที่อ้างว่าเป็นขององค์พระผู้เป็นเจ้า แต่กลับต้องการการปกครองอื่นใดนอกเหนือจากของพระองค์ ปัญหาคืออะไร พวกเขาได้หันหลังให้พระเจ้าแล้ว; พวกเขาได้ตกอยู่ในความชั่วร้าย; พวกเขากำลังทุกข์ทรมานจากความชั่วร้ายหลายรูปแบบ; และพวกเขากลับโยนความผิดเหล่านี้กลับไปยังการปกครองของพระเจ้า การปกครองของพระเจ้าไม่ดีพอสำหรับพวกเขา; มันไม่ได้ทำเพียงพอสำหรับพวกเขา ทำไม? — เพราะพวกเขาไม่ได้มีมัน

TAM1897 Q1 38.9ผมอ่านต่อจากหนังสือ “Patriarchs and Prophets” —

TAM1897 Q1 38.10ค่อยๆ พวกเขาสูญเสียความเคารพต่อพระเจ้า และหยุดให้ความสำคัญกับเกียรติยศของการเป็นชนชาติที่พระเจ้าทรงเลือกไว้ เมื่อถูกดึงดูดด้วยความโอ่อ่าและพิธีการอันฟุ่มเฟือยของกษัตริย์ต่างศาสนา พวกเขาก็เบื่อหน่ายกับความเรียบง่ายของตนเอง ความหึงหวงและความอิจฉาริษยาได้เกิดขึ้นระหว่างเผ่าต่างๆ ความขัดแย้งภายในทำให้พวกเขาอ่อนแอ; พวกเขาต้องเผชิญกับการรุกรานจากศัตรูผู้ไม่เชื่อพระเจ้าอย่างต่อเนื่อง: และประชาชนเริ่มเชื่อว่า เพื่อรักษาตำแหน่งของตนท่ามกลางประชาชาติต่างๆ ชนเผ่าต่างๆ ต้องรวมตัวกันภายใต้รัฐบาลกลางที่เข้มแข็ง เมื่อพวกเขาหันหลังให้กับการเชื่อฟังพระบัญญัติของพระเจ้า พวกเขาก็ปรารถนาที่จะหลุดพ้นจากการปกครองขององค์พระผู้ครอบครองผู้เป็นพระเจ้าของพวกเขา; และด้วยเหตุนี้ ความต้องการระบอบกษัตริย์จึงแพร่หลายไปทั่วอิสราเอล

TAM1897 Q1 38.11ตอนนี้ผมจะอ่านจากสิ่งที่ผมได้เขียนไว้ใน “Empires of the Bible:”—

TAM1897 Q1 38.12นี่คือเรื่องราวที่ซ้ำกับบาบิโลนและอียิปต์อีกครั้ง ผู้หลอกลวงสูงสุดได้ล่อลวงพวกเขาให้หันไปบูชารูปเคารพ และจากการบูชารูปเคารพไปสู่ระบอบกษัตริย์ เพื่อที่เขาจะได้ครองอำนาจสูงสุดเหนือพวกเขา และใช้อิทธิพลทางโลกเพื่อล่อลวง หรือใช้กำลังบังคับให้พวกเขาหยุดการรับใช้พระเจ้า

TAM1897 Q1 38.13และท่านก็ทราบดีว่า อิสราเอลได้ข่มเหงผู้เผยพระวจนะ และห้ามการประกาศพระวจนะของพระเจ้า เช่นเดียวกับที่ชนชาติต่าง ๆ ที่ไม่เชื่อในพระเจ้าทั่วโลกได้กระทำมาตั้งแต่สมัยนิมโรดจนถึงทุกวันนี้ และเช่นเดียวกับที่ชนชาติต่าง ๆ ที่ไม่เชื่อในพระเจ้าจะทำต่อไป แม้ว่าจะถูกจัดตั้งขึ้นโดยชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสก็ตาม

TAM1897 Q1 38.14ตอนนี้ผมจะอ้างอิงอีกครั้งจากหนังสือ “Patriarchs and Prophets” —

TAM1897 Q1 38.15พระเจ้าทรงปรารถนาให้ประชากรของพระองค์มองไปยังพระองค์เพียงผู้เดียวในฐานะผู้ประทานกฎหมายและแหล่งพลังของพวกเขา เมื่อพวกเขารู้สึกถึงการพึ่งพาพระเจ้า พวกเขาก็จะถูกดึงดูดให้เข้าใกล้พระองค์อย่างต่อเนื่อง พวกเขาจะได้รับการยกระดับและทำให้มีเกียรติ จนเหมาะสมกับชะตากรรมอันสูงส่งที่พระองค์ได้ทรงเรียกพวกเขาให้เป็นประชากรที่พระองค์ทรงเลือกสรร แต่เมื่อมีมนุษย์ถูกตั้งขึ้นบนบัลลังก์ มันจะมีแนวโน้มที่จะทำให้จิตใจของประชาชนหันเหออกจากพระเจ้า

TAM1897 Q1 38.16และผมไม่สนใจว่าเขาจะเป็นสมาชิกคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสหรือไม่; สิ่งนั้นย่อมทำให้จิตใจของประชาชนหันเหออกจากพระเจ้า

TAM1897 Q1 38.17ผมอ่านต่อจาก “Patriarchs and Prophets:”—

TAM1897 Q1 38.18พวกเขาจะวางใจในกำลังของมนุษย์มากขึ้น และวางใจในพลังของพระเจ้าน้อยลง—

TAM1897 Q1 39.1พวกเขาต้องการการคุ้มครองจากชนเผ่าต่างศาสนาหรือไม่? — ใช่ ชนเผ่าต่างศาสนากำลังโจมตีและบุกปล้นพวกเขาอยู่มิใช่หรือ? — ใช่ พวกเขาต้องการการคุ้มครองหรือไม่? — ใช่ แล้วทำไมพวกเขาจึงตั้งรัฐบาลขึ้น? — เพื่อการคุ้มครอง — เพื่อป้องกันการบุกปล้นของชนเผ่าต่างศาสนา

TAM1897 Q1 39.2พระเจ้าตรัสว่าอย่างไร หากพวกเขาจะเชื่อฟังพระองค์และปฏิบัติตามพระบัญญัติของพระองค์? ในช่วงเวลาที่มีเทศกาล ผู้ชายทุกคนสามารถออกจากบ้านของตนและเดินทางขึ้นไปยังกรุงเยรูซาเล็มได้ โดยไม่มีใครจะทำอันตรายพวกเขา หรือต้องการดินแดนของพวกเขา แต่เมื่อพวกเขาหันหลังให้พระเจ้า และไม่ได้รับการคุ้มครองจากพระองค์ พวกเขาก็ไม่อาจออกจากบ้านได้ เพราะคนต่างชาติจะเข้ามา และแม้เมื่อพวกเขาอยู่บ้านทั้งหมด คนต่างชาติก็จะเข้ามาโจมตีพวกเขา เมื่อข้าวสาลีของพวกเขาสุกและพร้อมสำหรับการเก็บเกี่ยว ชนต่างชาติก็จะเข้ามาและเอาไปทั้งหมด แม้เมื่อผู้ชายทุกคนยังอยู่บ้าน และเมื่อองุ่นสุกและพร้อมสำหรับการเก็บเกี่ยว ชนต่างชาติก็จะเข้ามาและเก็บไปทั้งหมด ทำไม? — เพราะประชาชนได้หันหลังให้พระเจ้า และพระองค์ไม่สามารถอวยพรพวกเขาในยามที่พวกเขาหันหลังให้พระองค์ได้เหมือนที่พระองค์จะอวยพรเมื่อพวกเขาอยู่กับพระองค์ เพราะการทำเช่นนั้นจะเพียงแต่ส่งเสริมให้พวกเขาหันหลังให้พระองค์มากขึ้นเท่านั้น

TAM1897 Q1 39.3ดังนั้น:—

TAM1897 Q1 39.4เมื่อมีผู้หนึ่งถูกตั้งขึ้นบนบัลลังก์ มันจะมีแนวโน้มที่จะทำให้จิตใจของประชาชนหันเหจากพระเจ้า พวกเขาจะวางใจในกำลังของมนุษย์มากขึ้น และวางใจในฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าน้อยลง และความผิดพลาดของกษัตริย์จะนำพวกเขาไปสู่บาป และทำให้ชาติแยกตัวออกจากพระเจ้า

TAM1897 Q1 39.5ดังนั้น พวกเขาจึงกล่าวกับซามูเอลว่า: “ขอท่านได้กำหนดตั้งกษั​ตริ​ย์​ให้​​วินิจฉัยพวกเราอย่างประชาชาติทั้งหลายเถิด”

TAM1897 Q1 39.6ตอนนี้ผมจะอ้างอิงอีกครั้งจาก “Patriarchs and Prophets” อีกตอนหนึ่งที่ลงมาถึงยุคปัจจุบันโดยตรง:—

TAM1897 Q1 39.7และแม้กระทั่ง [สิ่งนี้นำเราไปสู่จุดใด? — สู่ปัจจุบัน] ความปรารถนาที่จะปฏิบัติตามประเพณีและธรรมเนียมของโลกยังคงมีอยู่ท่ามกลางผู้ที่อ้างว่าเป็นประชากรของพระเจ้า เมื่อพวกเขาหันหลังให้พระเจ้า พวกเขาก็เริ่มมีความทะเยอทะยานต่อผลประโยชน์และเกียรติยศของโลก คริสเตียนต่างพยายามเลียนแบบการปฏิบัติของผู้ที่บูชาพระของโลกนี้อยู่เสมอ หลายคนยืนยันว่าด้วยการรวมตัวกับคนโลกีย์ และปรับตัวให้สอดคล้องกับประเพณีของพวกเขา พวกเขาอาจมีอิทธิพลที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้นต่อผู้ไม่เชื่อในพระเจ้า

TAM1897 Q1 39.8นั่นคือสิ่งที่อิสราเอลได้กล่าวไว้

TAM1897 Q1 39.9แต่ทุกคนที่เดินตามทางนี้ ก็กำลังแยกตัวออกจากแหล่งพลังของตน เมื่อกลายเป็นเพื่อนของโลก พวกเขาก็กลายเป็นศัตรูของพระเจ้า เพื่อความโดดเด่นในโลกนี้ พวกเขาจึงสละเกียรติยศอันหาที่เปรียบมิได้ ซึ่งพระเจ้าได้ทรงเรียกพวกเขาให้แสดงออก คือการประกาศความสรรเสริญของพระองค์ ผู้ทรงเรียกเราออกจากความมืดสู่แสงสว่างอันน่าอัศจรรย์ของพระองค์.— “Patriarchs and Prophets,” บทที่ 59 ย่อหน้า 13.

TAM1897 Q1 39.10ตอนนี้ผมอ่านต่อเกี่ยวกับอิสราเอลในอดีต:—

TAM1897 Q1 39.11“เหมือนชนชาติอื่น ๆ ทั้งหมด” ชาวอิสราเอลไม่ตระหนักว่า การที่พวกเขาแตกต่างจากชนชาติอื่น ๆ ในด้านนี้ เป็นสิทธิพิเศษและพรอันล้ำค่า พระเจ้าได้แยกชาวอิสราเอลออกจากชนชาติอื่น ๆ ทุกชนชาติ เพื่อทำให้พวกเขาเป็นสมบัติอันล้ำค่าเฉพาะของพระองค์ แต่พวกเขากลับไม่สนใจเกียรติยศอันสูงส่งนี้ และปรารถนาอย่างกระตือรือร้นที่จะเลียนแบบตัวอย่างของชนชาติต่างศาสนา

TAM1897 Q1 39.12ผมยังคงอ่านต่อจาก “Patriarchs and Prophets” —

TAM1897 Q1 39.13ยุคที่อิสราเอลเจริญรุ่งเรืองที่สุด คือยุคที่พวกเขายอมรับพระเยโฮวาห์เป็นกษัตริย์ของพวกเขา — เมื่อกฎหมายและระบบการปกครองที่พระองค์ได้สถาปนาขึ้น ถูกมองว่าเหนือกว่าของทุกชาติอื่น ๆ

TAM1897 Q1 39.14เมื่อฉันถือว่าระบบการปกครองและธรรมบัญญัติของพระเจ้าเหนือกว่าของทุกชาติอื่น ๆ แล้ว ผมจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับชาติอื่น ๆ ได้อย่างไร? แล้วหากผมต้องจัดตั้งระบบบางอย่างคล้ายกับประเทศอื่น ๆ เพื่อปกครองตัวเอง เพื่อรักษาความถูกต้องของตัวเอง และผู้ที่อยู่รอบตัวผมซึ่งมีลักษณะเหมือนผม แล้วผมยังถือว่าระบบการปกครองและธรรมบัญญัติของพระเจ้าเหนือกว่าสิ่งที่ผมจะสร้างขึ้นหรือไม่? แล้วเมื่อฉันถือว่าธรรมบัญญัติของพระองค์ไม่เหนือกว่าสิ่งที่ผมจะสร้างขึ้น ผมจะอยู่ในสถานะใด?

TAM1897 Q1 39.15(เสียงตอบ) เหนือกว่าพระเจ้า

TAM1897 Q1 39.16เหมือนพระสันตะปาปาอีกองค์หนึ่ง; เหมือนนิมโรด — วางตัวเองในตำแหน่งของพระเจ้า ไม่มีใครสามารถวางตัวเองในตำแหน่งของพระเจ้าได้ โดยไม่วางตัวเองอยู่เหนือพระเจ้า

TAM1897 Q1 39.17นอกจากนี้ ผมยังได้เขียนสิ่งที่ท่านจะยอมรับว่าเป็นความจริง:—

TAM1897 Q1 39.18แต่ทุกสิ่งนี้ถูกลืมไปหมดแล้ว ในความตั้งใจแน่วแน่ของพวกเขาที่จะมีกษัตริย์ รัฐบาล และรัฐ เหมือนกับชนชาติทั้งปวง ขัดกับความประสงค์ที่พระเจ้าได้ทรงแสดงไว้อย่างชัดเจน อิสราเอลจะถูกนับรวมอยู่ในหมู่ชนชาติทั้งหลาย.... โอ้ หากแต่ชนชาติอิสราเอลได้รู้ในสมัยนั้น สิ่งที่เป็นประโยชน์ต่อสันติภาพของพวกเขา! โอ้ หากแต่พวกเขาได้เชื่อในพระเจ้า และยอมรับว่าพระองค์ทรงรู้ดีกว่าพวกเขาเอง ทางที่พวกเขาควรเดินเพื่อความดีของตนเอง! แต่แม้ต่อคำวิงวอนที่หนักแน่นที่สุดและคำเตือนที่เคร่งขรึมที่สุดของพระองค์ พวกเขาก็ปิดหูและทำให้ใจแข็งกระด้าง และในขณะนั้นเอง ก็เริ่มเดินบนเส้นทางที่ด้วยตรรกะอันไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ นำไปสู่การถูกทำลายล้างทั้งในฐานะชนชาติและในฐานะชนชาติที่พระเจ้าทรงเลือกสรร

TAM1897 Q1 39.19นอกจากนี้ ยังเกิดการแบ่งแยกของชนเผ่า—สิบชนเผ่าและสองชนเผ่า ชนเผ่าสิบนั้นเป็นอย่างไร?—พวกเขาเดินตามทางแห่งการละทิ้งความเชื่ออย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งร้องขึ้นว่า “เราไม่​มี​​กษัตริย์” แล้วพระเจ้าก็เสด็จมาหาพวกเขาผ่านทางผู้เผยพระวจนะโฮเชยา และตรัสว่า เราจะเป็นกษัตริย์ของเจ้า; จงกลับมาหาเราเถิด โอ อิสราเอล เจ้าได้หนีจากเราไปแล้ว; เราจะเป็นกษัตริย์ของเจ้า แต่พวกเขาก็ไม่ยอมกลับมา; และพวกเขาถูกจับเป็นเชลย และสูญหายไปตลอดกาล

TAM1897 Q1 39.20เมื่อเรื่องนั้นเกิดขึ้นแล้ว โฮเชยาได้เขียนเกี่ยวกับยูดาห์ว่า “ยู​ดาห์ยังปกครองอยู่กับพระเจ้าและสัตย์ซื่ออยู่กับพวกวิ​สุทธิ​​ชน” แต่ท่านก็รู้ว่ายูดาห์ได้ก้าวลงทีละขั้นบนเส้นทางแห่งการละทิ้งความเชื่อ จนกระทั่งมีพระวจนะว่า “จงปลดผ้าโพก และถอดมงกุฎออกเสีย ​สิ่งต่างๆจะไม่​คงอยู่​อย่างที่เคยเป็น ​ให้​ยกย่องคนที่ต่ำขึ้น และให้กดคนที่สูงลง เราจะกระทำให้เป็​นที่​พังทลาย​ ​พังทลาย​ ​พังทลาย​ และจะไม่​มี​เลยจนกว่าผู้​มีสิทธิ์​อันชอบธรรมจะมาถึง และเราจะประทานให้​แก่​ท่านผู้​นั้น”

TAM1897 Q1 39.21พระเจ้าต้องให้ชนชาติต่างศาสนาปกครองประชากรของพระองค์เอง และเมื่อพระเจ้าได้ทรงรักษาพวกเขาไว้โดยชนชาติต่างศาสนา ผ่านการปกครองของชนชาติต่างศาสนา จนกระทั่งพระองค์เองเสด็จมาหาพวกเขา พวกเขายังคงร้องขึ้นด้วยถ้อยคำที่เคยกล่าวไว้ในสมัยของซาอูลว่า “เราไม่​ยอม​ ​แต่​เราจะต้องมี​กษัตริย์” และเมื่อพระคริสต์ไม่ยอมเป็นกษัตริย์ของพวกเขา พวกเขาก็ตรึงพระองค์บนไม้กางเขน และร้องขึ้นว่า “เว้นแต่​​ซี​​ซาร์​​แล้ว​ เราไม่​มี​​กษัตริย์”

TAM1897 Q1 40.1เมื่อพวกเขาตะโกนว่า “เราไม่​ยอม​ ​แต่​เราจะต้องมี​กษัตริย์​ปกครองเรา” แม้พระเจ้าจะคัดค้านผ่านซามูเอล ในคำร้องนั้น พระเจ้าทรงได้ยิน และบัดนี้ทุกคนสามารถได้ยินได้ง่ายๆ ว่าคำร้องสุดท้ายของพวกเขาต่อพระองค์คือ “เว้นแต่​​ซี​​ซาร์​​แล้ว​ เราไม่​มี​​กษัตริย์” เมื่อพวกเขาปฏิเสธพระเจ้าเพื่อจะได้ “เหมือนชนชาติทั้งหลาย” พวกเขาก็กลายเป็นเหมือนชนชาติทั้งหลายที่ปฏิเสธพระเจ้า

TAM1897 Q1 40.2เสียงร้องที่พวกเขาเปล่งออกมาต่อต้านพระคริสต์ ณ ที่นั่งพิพากษาของปีลาต ก็คือเสียงร้องนั้นเอง “เราจะต้องมี​กษัตริย์” ซึ่งเคยถูกเปล่งขึ้นในสมัยของซาอูล และพระเจ้าทรงได้ยินแล้ว นี่คือตรรกะของเรื่องนี้ และไม่มีทางหนีพ้นได้ และหากท่านและผมต้องการหนีพ้นจากเรื่องนี้ เราต้องหันกลับมาหาพระเจ้าด้วยทั้งใจ ทั้งวิญญาณ ทั้งความคิด และทั้งกำลัง เราต้องออกจากประเทศของเรา ออกจากวงศ์วานของเรา และออกจากบ้านของบิดาเรา เราต้องหันหลังให้อียิปต์ แม้เราจะอยู่บนขั้นบันไดสู่บัลลังก์แห่งอำนาจทางโลก เราต้องก้าวลงจากที่นั้น หันหลังให้มัน ทิ้งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง และหันมาหาพระเจ้าด้วยความเชื่อที่มีชีวิต และจากนั้นเราต้องอยู่เพียงลำพัง และไม่ถูกนับรวมอยู่ในหมู่ชนชาติ

TAM1897 Q1 40.3ดังนั้น ท่านจะเห็นว่าพระเจ้าได้สอนประชาชนของพระองค์ และชนชาติทั้งหลายมาโดยตลอดว่า ความรอดนิรันดร์ของประชาชนของพระองค์ และของมนุษย์ทุกคน ขึ้นอยู่กับการแยกขาดอย่างสิ้นเชิงระหว่างคริสตจักรและรัฐในใจ