ออกจากบาบิโลนและอียิปต์

TAM1897 Q1 45.8คำเทศนาที่กล่าวในคืนวันจันทร์ที่ 15 มีนาคม ค.ศ. 1897 พิมพ์ใน General Conference Bulletin, ไตรมาสที่ 1 ปี 1897, เล่ม 2, ฉบับที่ 1, หน้า 45-54.

TAM1897 Q1 45.9ในบทเรียนเมื่อคืนที่ผ่านมา เราได้มาถึงจุดหนึ่งในประวัติศาสตร์ของยูดาห์ ที่ความยากลำบากจากอัสซีเรียกำลังท่วมท้นแผ่นดินเหมือนน้ำท่วม พวกเขาปรารถนาจะหนีพ้นจากมัน และพระเจ้ากำลังทรงเรียกให้พวกเขาแสวงหาพระองค์ด้วยสุดใจ เพื่อพระองค์จะทรงช่วยพวกเขาให้พ้นภัย พวกเขากำลังพยายามช่วยตัวเองด้วยการรวมตัวกัน สร้างพันธมิตร และทำสัญญากับอียิปต์

TAM1897 Q1 45.10สถานการณ์นี้ดำเนินต่อไปจนกระทั่งถึงช่วงเวลาหนึ่งในชีวิตของเฮเซคียาห์ ที่ความช่วยเหลือจากอียิปต์ถูกตัดขาดไปโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่เพราะเขาต้องการให้เป็นเช่นนั้น แต่เพราะมันเป็นเช่นนั้นเอง กษัตริย์แห่งอัสซีเรียได้เคลื่อนทัพผ่านระหว่างเยรูซาเล็มกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และตั้งตัวอยู่ระหว่างกองทัพอียิปต์กับเยรูซาเล็ม เพื่อป้องกันไม่ให้กองทัพของยูดาห์และกองทัพอียิปต์รวมตัวกัน จากนั้นเขาจึงสามารถเอาชนะฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้เพียงลำพัง

TAM1897 Q1 45.11ครั้งแรกที่เซนนาเคอริบยกทัพมาโจมตีเยรูซาเล็ม เขาก็ทำเช่นเดียวกัน และเฮเซคียาห์ได้ทำผิดอย่างร้ายแรงจนมีบันทึกไว้ในพระคัมภีร์ว่า เขาได้ออกไปพบกษัตริย์อัสซีเรียและกล่าวว่า “ข้าพเจ้าได้กระทำผิด ขอถอนทัพไปเสียจากข้าพเจ้า ท่านจะปรับสักเท่าใด ข้าพเจ้าจะยอมทั้งสิ้น” และกษัตริย์อัสซีเรียได้กำหนดให้เขาจ่ายค่าบรรณาการเป็นทองสามสิบแทลันต์และเงินสามร้อยแทลันต์ และเฮเซคียาห์จึงต้องปล้นบ้านของพระเจ้าเพื่อจ่ายค่าบรรณาการนั้น

TAM1897 Q1 45.12สาเหตุของปัญหานี้คือประชาชนเมืองเอครอนได้ก่อการกบฏต่อประชาชนอัสซีเรีย แต่กษัตริย์เมืองเอครอนยังคงจงรักภักดีต่อกษัตริย์อัสซีเรีย และไม่ยอมร่วมมือกับประชาชนในการกบฏนั้น จากนั้นประชาชนจึงจับเขาเป็นเชลยด้วยกำลังพาไปยังเยรูซาเล็ม และส่งเขาให้เฮเซคียาเพื่อคุมตัวไว้ และเฮเซคียาก็รับเขาไว้ เฮเซคียามีความเห็นอกเห็นใจต่อการกบฏต่อกษัตริย์อัสซีเรียของประชาชนเหล่านั้นมาก จนถึงขั้นที่เขายินดีร่วมมือกับพวกเขาในเรื่องนี้

TAM1897 Q1 45.13กษัตริย์แห่งอัสซีเรียจึงยกทัพขึ้นและยึดครองเมืองเอครอน จากนั้นเขาก็มุ่งหน้าไปยังเยรูซาเล็มเพื่อนำกษัตริย์แห่งเอครอนกลับมาและให้พระองค์ขึ้นครองราชย์บนบัลลังก์ที่เอครอนอีกครั้ง เฮเซคียาห์ได้เสริมความมั่นคงให้เมือง สร้างกำแพงป้องกันและระบบป้องกันทุกส่วนที่จำเป็น แต่สิ่งเหล่านั้นก็ไม่ได้ผล ไม่สามารถช่วยพวกเขาได้ เพราะพระเจ้าไม่สามารถช่วยพวกเขาด้วยวิธีนั้นได้ ข้าพเจ้าจะอ่านคำบรรยายของเซนนาเคอริบเกี่ยวกับการยกทัพครั้งนั้น รวมถึงคำบรรยายในพระคัมภีร์ด้วย คำบรรยายทั้งสองนี้ถูกถักทอเข้าด้วยกันในหนังสือ “Empires of the Bible” หน้า 322 และต่อเนื่องอีกสามหน้า ข้าพเจ้าจะเริ่มอ่านจากย่อหน้าที่ 15 เซนนาเคอริบบรรยายว่าประชาชนเมืองเอครอนได้ก่อกบฏ และพวกเขาได้จับกษัตริย์ของพวกเขาไว้เป็นเชลย เขากล่าวว่า:—

TAM1897 Q1 46.1บรรดาปุโรหิตใหญ่ ขุนนาง และประชาชนเมืองเอครอน ซึ่งได้ล่ามปาเดียห์ กษัตริย์ของพวกเขา (ผู้ยึดถือความเชื่อและการบูชาของอัสซีเรีย) ด้วยโซ่เหล็ก และส่งมอบให้เฮเซคียาห์ กษัตริย์แห่งยูดาห์ พร้อมทั้งแสดงท่าทีเป็นศัตรูต่อเทพเจ้า ผู้คนเหล่านี้บัดนี้ต่างหวาดกลัวในใจ

TAM1897 Q1 46.2และเขาได้ยึดครองเมืองนั้น และกล่าวต่อว่า “เฮเซคียาห์ กษัตริย์แห่งยูดาห์ ไม่ยอมอยู่ใต้แอกของข้าพเจ้า” แล้วพระคัมภีร์กล่าวว่า ดังนั้น “เซนนาเคอริบกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอัสซีเรียได้ทรงยกขึ้นมาต่อสู้บรรดานครที่​มี​ป้อมของยูดาห์ และยึดได้” แล้วเซนนาเคอริบกล่าวว่า:—

TAM1897 Q1 46.3เมืองเหล่านั้น 46 เมือง ซึ่งเป็นป้อมปราการที่แข็งแกร่ง และเมืองต่างๆ ในดินแดนของพวกเขาที่นับไม่ถ้วน พร้อมด้วยเครื่องสงคราม ข้าพเจ้าได้ล้อมไว้ ยึดครอง ปล้นสะดม และนับเป็นของปล้น.... ผู้คน 200,150 คน ทั้งเด็กและผู้ใหญ่ ชายและหญิง ม้า ม้าตัวเมีย ลา อูฐ วัว และแกะที่นับไม่ถ้วน ข้าพเจ้าได้นำตัวพวกเขาไปจากท่ามกลางเมืองเหล่านั้น และแจกจ่ายเป็นของปล้น

TAM1897 Q1 46.4จากนั้น พระคัมภีร์กล่าวว่า:—

TAM1897 Q1 46.5และเมื่อเฮเซคียาห์ทรงเห็​นว่าเซนนาเคอริบยกมาด้วยเจตนาจะต่อสู้กับเยรูซาเล็ม ​พระองค์​ทรงวางแผนการกับเจ้านายของพระองค์ และทแกล้วทหารของพระองค์ ​ที่​จะอุดน้ำตามน้ำพุ​ที่อยู่​นอกเมืองเสีย และเขาทั้งหลายก็ทรงช่วยพระองค์ ​มี​ประชาชนเป็​นอันมากรวบรวมกันเข้ามา และเขาทั้งหลายอุดน้ำพุและปิดลำธารซึ่งไหลผ่านแผ่นดินเสีย ​พูดว่า​ “ทำไมจะให้บรรดากษั​ตริ​ย์อัสซีเรียยกมาพบน้ำเป็​นอันมากเล่า” ​พระองค์​ทรงประกอบกิจอย่างบึ​กบึน สร้างกำแพงที่ปรั​กหักพังนั้นทั่วไปใหม่ และสร้างหอคอยขึ้น และทรงสร้างกำแพงข้างนอกอีกชั้นหนึ่ง และพระองค์ทรงเสริมกำแพงป้อมมิลโลที่นครดาวิด ทรงสร้างหอกและโล่เป็นจำนวนมาก

TAM1897 Q1 46.6ส่วนเซนนาเคอริบกล่าวว่า:—

TAM1897 Q1 46.7เขา [เฮเซคียา] เอง ก็เหมือนนกในกรง ที่อยู่ภายในเยรูซาเล็ม เมืองหลวงของเขา ข้าพเจ้าได้กักขังเขาไว้ และสร้างหอคอยล้อมเมืองเพื่อโจมตีเขา (เพราะเขาได้ออกคำสั่งให้ซ่อมแซมกำแพงป้องกันของประตูใหญ่ในเมืองของเขา)

TAM1897 Q1 46.8ส่วนพระคัมภีร์กล่าวว่า:—

TAM1897 Q1 46.9และพระองค์ทรงตั้งผู้บังคับการต่อต้านไว้เหนือประชาชน และทรงรวบรวมเข้าไว้​ด้วยกัน​ ​ณ​ ถนนที่​ประตู​​นคร​ และตรั​สอย่างหนุนใจเขาทั้งหลายว่า “จงเข้มแข็งและกล้าหาญเถิด อย่ากลัวหรือท้อถอยต่อกษั​ตริ​ย์อัสซีเรีย และต่อกองทัพทั้งสิ้​นที่​อยู่​กับเขานั้น เพราะมี​ผู้​​หนึ่งฝ่ายเราที่​ใหญ่​กว่าฝ่ายเขา ฝ่ายเขามี​แต่​กำลังเนื้อหนัง ​แต่​ฝ่ายเรามีพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเราทรงสถิ​ตกับเราที่ทรงช่วยเราและสู้รบฝ่ายเรา” ประชาชนก็วางใจในพระดำรัสของเฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์

TAM1897 Q1 46.10ทั้งหมดนี้เป็นความจริงทั้งสิ้น ถ้าเพียงแต่เขาบริสุทธิ์ในเรื่องนี้; แต่เนื่องจากปาเดียห์ กษัตริย์แห่งเอครอน ถูกคุมขังอยู่ในกรุงเยรูซาเล็มในขณะนั้น พระเจ้าจึงไม่อาจให้การรับรองต่อทางที่เฮเซคียาห์ได้เลือกในการป้องกันเมืองได้ ดังนั้น เซนนาเคอริบจึงกล่าวว่า:—

TAM1897 Q1 46.11เฮเซคียาเองก็ถูกความกลัวต่อความอับอายต่อพระเกียรติยศของข้าพเจ้าครอบงำ; รวมถึงพวกอูร์บี ทหารของเขาเอง และทหารอื่น ๆ ที่เขาได้สั่งให้เข้ามาในเยรูซาเล็ม เมืองหลวงของเขา

TAM1897 Q1 46.12แล้วพระคัมภีร์กล่าวว่า:—

TAM1897 Q1 46.13และกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอัสซีเรียได้เรียกร้องเอาเงินสามร้อยตะลันต์ และทองคำสามสิบตะลันต์ จากเฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ และเฮเซคียาห์​ได้​มอบเงินทั้งหมดซึ่​งมี​อยู่​ในพระนิเวศของพระเยโฮวาห์ และในคลังสำนักพระราชวัง ในครั้งนั้นเฮเซคียาห์ทรงลอกทองคำจากประตูทั้งหลายของพระวิหารแห่งพระเยโฮวาห์ และจากเสาประตูซึ่งเฮเซคียาห์​กษัตริย์​​แห่​งยูดาห์ทรงบุทองคำไว้ และทรงมอบให้​แก่​​กษัตริย์​​แห่​​งอัสซีเรีย

TAM1897 Q1 46.14และเซนนาเคอริบได้กล่าวถึงเรื่องนี้ว่า:—

TAM1897 Q1 46.15นอกจากค่าบรรณาการเดิมที่จ่ายทุกปี ข้าพเจ้าได้เพิ่มค่าบรรณาการแห่งความสัมพันธ์พันธมิตรของข้าพเจ้าเข้าไปด้วย และกำหนดให้เขาต้องจ่าย... ผู้ทำงาน ทหาร และช่างก่อสร้าง ซึ่งเขาได้รวบรวมไว้ภายในเมืองเพื่อสร้างป้อมปราการให้กรุงเยรูซาเล็ม เมืองหลวงของเขา บัดนี้ต้องนำค่าบรรณาการมาจ่าย พร้อมด้วยทอง 30 แทลันต์ เงิน 800 แทลันต์; ผ้าทอสีแดงสดที่ปักลาย; อัญมณีขนาดใหญ่; เตียงทำจากงาช้าง; บัลลังก์เคลื่อนที่ทำจากงาช้าง; หนังควาย; ไม้ดาน; ไม้คู; สมบัติอันล้ำค่าทุกชนิด; รวมถึงลูกสาวของเขา; ขันทีในวัง; นักดนตรีชาย; และนักดนตรีหญิง; ซึ่งเขาได้ส่งตามหลังข้าพเจ้าไปยังเมืองนีนะเวห์ เมืองหลวงของข้าพเจ้า และเพื่อจ่ายบรรณาการและแสดงความเคารพ เขาได้ส่งทูตมา เมืองต่าง ๆ ของเขาที่ข้าพเจ้าได้ปล้นชิง ข้าพเจ้าได้ตัดออกจากราชอาณาจักรของเขา และมอบให้แก่ มิทินติ กษัตริย์แห่งอัชโดด ปาเดียห์ กษัตริย์แห่งเอครอน และซิลลี-เบล กษัตริย์แห่งกาซา ข้าพเจ้าได้ลดขนาดราชอาณาจักรของเขาลง

TAM1897 Q1 46.16นี่คือเรื่องราวทั้งหมดของข้อนั้นในพระคัมภีร์ ซึ่งกล่าวว่า เฮเซคียาห์ได้ส่งผู้แทนไปยังกษัตริย์แห่งอัสซีเรีย และกล่าวว่า “ข้าพเจ้าได้กระทำผิด ขอถอนทัพไปเสียจากข้าพเจ้า ท่านจะปรับสักเท่าใด ข้าพเจ้าจะยอมทั้งสิ้น”

TAM1897 Q1 46.17สักพักหลังจากนั้น เฮเซคียาห์ส่งทูตไปยังอียิปต์ และอียิปต์ได้ทำพันธมิตรกับเฮเซคียาห์และส่งกองทัพมา เซนนาเคอริบได้ยินข่าวนี้ทันเวลา จึงจัดกองทัพตั้งค่ายระหว่างอียิปต์กับเยรูซาเล็ม จากนั้น เขาส่งคำเรียกร้องไปยังเยรูซาเล็มให้เฮเซคียาส่งมอบตัว และรอจนกว่าเขาจะกลับจากอียิปต์ แล้วเขาจะมาพาทุกคนไปเป็นเชลยสู่ดินแดนที่คล้ายกับดินแดนของพวกเขา ซึ่งจะมีคุณภาพดีเท่ากับดินแดนของพวกเขาเอง แต่เฮเซคียาสั่งให้พวกเขาอย่าตอบกลับเลย ผู้ส่งสารจึงกลับไปยังลาคีช และพบว่ากษัตริย์ได้เสด็จไปยังลิบนะห์แล้ว จึงรายงานเรื่องนี้ให้เขาทราบที่นั่น

TAM1897 Q1 46.18จากนั้น เซนนาเคอริบ ได้ยินว่ากองทัพของอียิปต์กำลังมา จึงส่งจดหมายอีกครั้งไปยังเยรูซาเล็ม แจ้งว่าเขาสามารถทำอะไรได้ และพระเจ้าไม่สามารถทำอะไรได้; และว่าเฮเซคียาไม่จำเป็นต้องพึ่งพาพระเจ้า เพราะพระเจ้าไม่สามารถช่วยพวกเขาให้พ้นจากมือเขาได้; และว่าเมื่อเขาจัดการกับกษัตริย์อียิปต์เสร็จแล้ว เขาจะขึ้นมายังเยรูซาเล็ม และเยรูซาเล็มจะต้องรับผลที่ตามมา

TAM1897 Q1 46.19ในเวลานั้น เฮเซคียาห์ได้เรียนรู้ที่จะวางใจในพระเจ้าแล้ว เพราะเขาไม่มีใครอื่นที่จะวางใจได้ เขาถูกบังคับให้ต้องวางใจในพระเจ้าในที่สุด ดังนั้น เขาจึงขึ้นไปยังพระวิหาร นำจดหมายของเซนนาเคอริบมาวางต่อหน้าพระเจ้า และกล่าวกับพระเจ้าว่า “นี่คือจดหมายนั้นแล้ว เราไม่สามารถทำอะไรได้ พระเจ้าข้า ขอพระองค์ทรงช่วยเราด้วยเถิด” และพระเจ้าก็ทรงกระทำเช่นนั้น คืนนั้น กองทัพของเซนนาเคอริบถูกสังหาร และเขาก็กลับบ้านไปยังนีนะเวห์ ดังนั้น ในที่สุด ด้วยช่วงเวลาที่ยากลำบากทั้งหมดนี้ ด้วยความชั่วร้ายที่ถาโถมมาเหนือพวกเขา และที่ปิดล้อมพวกเขาอย่างสมบูรณ์จนพวกเขาไม่สามารถได้รับความช่วยเหลือจากอียิปต์หรือที่ใดอื่นได้ พวกเขาจึงถูกนำมายังจุดที่พระเจ้าทรงประสงค์ตั้งแต่แรก—จุดที่พระองค์สามารถช่วยพวกเขาได้

TAM1897 Q1 47.1หากพวกเขาได้พึ่งพาพระเจ้าตลอดเวลาเหมือนอย่างที่พวกเขาทำในตอนนั้น พระเจ้าก็คงจะทรงกระทำสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำเพื่อพวกเขาในตอนนั้นมาโดยตลอด พวกเขาจะไม่มีวันถูกทำให้อยู่ภายใต้การปกครองของอัสซีเรีย หรือมีความเกี่ยวข้องกับอียิปต์เลย พวกเขาจะไม่มีวันถูกปล้นและถูกจับเป็นเชลย พวกเขาจะยืนหยัดเป็นประชากรของพระเจ้าและราชอาณาจักรของพระองค์เสมอมา อาศัยอยู่เพียงลำพัง โดยไม่ถูกนับรวมอยู่ในหมู่ประชาชาติ

TAM1897 Q1 47.2ข้าพเจ้าไม่จำเป็นต้องเล่าประวัติศาสตร์ของยูดาห์อย่างละเอียด เพราะมันคือประวัติศาสตร์ของสิบเผ่าที่ซ้ำกันอีกครั้ง มันจะเป็นเพียงการซ้ำประวัติศาสตร์ที่เราได้กล่าวถึงเมื่อคืนที่ผ่านมา จนกระทั่งถึงจุดที่พระเจ้าส่งผู้เผยพระวจนะของพระองค์ไปยังเศเดคียาห์ กษัตริย์องค์สุดท้าย และตรัสว่า “จงปลดผ้าโพก และถอดมงกุฎออกเสีย ​สิ่งต่างๆจะไม่​คงอยู่​อย่างที่เคยเป็น ​ให้​ยกย่องคนที่ต่ำขึ้น และให้กดคนที่สูงลง เราจะกระทำให้เป็​นที่​พังทลาย​ ​พังทลาย​ ​พังทลาย​ และจะไม่​มี​เลยจนกว่าผู้​มีสิทธิ์​อันชอบธรรมจะมาถึง และเราจะประทานให้​แก่​ท่านผู้​นั้น”

TAM1897 Q1 47.3ไม่นานหลังจากนั้น ประชาชนทั้งประเทศถูกจับเป็นเชลยไปยังบาบิโลน — ยกเว้นผู้ที่ยากจนที่สุดในแผ่นดินซึ่งไม่มีอะไรเลย พวกเขาถูกทิ้งไว้ในแผ่นดินนั้น เพื่อครอบครองตามใจชอบ ดังนั้น ในเวลานั้น การเป็นคนยากจนและไม่มีอะไรเลยจึงเป็นประโยชน์ และสิ่งนั้นถูกบันทึกไว้เพื่อให้ทุกคนที่อาศัยอยู่บนโลกในปัจจุบันเข้าใจว่า การเป็นคนรวยและครอบครองทรัพย์สินมากมายในปัจจุบันไม่ใช่พร และวันนั้นจะมาถึงในไม่ช้า เมื่อผู้ที่จนและไม่มีอะไรจะเป็นผู้ที่มีชีวิตดีที่สุดบนโลกนี้ นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อกรุงเยรูซาเล็มถูกทำลายในวันนั้น และพวกเขาถูกจับเป็นเชลยไปยังบาบิโลน หรือถูกสังหาร

TAM1897 Q1 47.4ในเวลานั้น ผู้ที่ไม่มีอะไรเลยสามารถมีบ้านอยู่ได้ทุกแห่งในแผ่นดินนั้น เพราะพวกเขามีแผ่นดินทั้งผืนเป็นของตนเอง ส่วนคนอื่นๆ ทั้งหมดถูกจับเป็นเชลยไป และนี่คือสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกครั้ง ผู้ที่ยังยึดติดกับทรัพย์สินของโลกนี้ ผู้ที่ปรารถนาจะร่ำรวย จะถูกจับเป็นเชลยไปด้วยความร่ำรวยของตนเอง และจะพินาศไปพร้อมกับโลกทั้งใบ แล้วผู้ที่จนในทรัพย์สินของโลกนี้ และไม่มีอะไรเลย เพราะพวกเขาได้ทุ่มเททุกสิ่งเพื่องานของพระเจ้า — พวกเขาจะอาศัยอยู่ในดินแดนของพระเจ้า เมื่อทุกคนที่อาศัยอยู่ในดินแดนต่างๆ ของโลกถูกจับเป็นเชลย และโลกทั้งใบถูกทำลาย

TAM1897 Q1 47.5คำบรรยายเกี่ยวกับการละทิ้งความเชื่อของอิสราเอลและการถูกทำลายของพวกเขาไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยเปล่าประโยชน์ โฮเชยาและคำพยากรณ์ที่กล่าวถึงเมื่อคืนที่ผ่านมาไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยเปล่าประโยชน์ บทที่แปดของอิสยาห์ก็ไม่ได้ถูกเขียนขึ้นโดยเปล่าประโยชน์ คำเหล่านี้ถูกเขียนขึ้นเพื่อเรา และเราต้องใส่ใจฟังในยุคสมัยของเรา

TAM1897 Q1 47.6บัดนี้เรามาถึงวันสุดท้ายของยูดาห์แล้ว จงอ่านหนังสือเยเรมีย์และเอเสเคียล หนังสือเหล่านี้เป็นความจริงในปัจจุบันสำหรับชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส เหมือนกับหนังสือวิวรณ์ หนังสือเยเรมีย์และเอเสเคียลถูกเขียนขึ้นเพื่อเรา ผู้ที่ยุคสุดท้ายของโลกได้มาถึงแล้ว เพราะหนังสือเหล่านี้ถูกเขียนขึ้นในยุคที่ยุคสุดท้ายของยูดาห์ได้มาถึงแล้ว; และการถูกทำลายของเยรูซาเล็ม รวมถึงช่วงเวลาที่เกิดขึ้นพร้อมกันนั้น ถูกบันทึกไว้เพื่อชี้ให้ประชาชนทั้งโลกเห็นถึงช่วงเวลาที่ยุคสุดท้ายของโลกและการถูกทำลายของมันกำลังใกล้เข้ามา และเพื่อเตือนพวกเขาเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นพร้อมกันนั้น รวมถึงความยากลำบากที่จะตามมาด้วย

TAM1897 Q1 47.7อิสราเอลได้เลือกกษัตริย์ขึ้นแม้พระเจ้าจะทรงคัดค้าน เมื่อพวกเขาถูกแยกจากกัน สิบเผ่าได้มาถึงจุดที่พวกเขาถูกบังคับให้กล่าวว่า “เราไม่มีกษัตริย์” และพระเจ้าตรัสว่า “เราจะเป็นกษัตริย์ของท่าน” แต่พวกเขากลับกล่าวว่า “ไม่ เราต้องมีกษัตริย์” และพวกเขาก็ได้กษัตริย์อีกองค์หนึ่ง ซึ่งนั่นคือองค์สุดท้าย หลังจากนั้น พวกเขาก็ไม่มีกษัตริย์หรือราชอาณาจักรอีกต่อไป แต่ถูกจับเป็นเชลยและสูญหายไปตลอดกาล เพราะพวกเขาไม่ยอมรับพระเจ้าเป็นกษัตริย์ของพวกเขา

TAM1897 Q1 47.8ยูดาห์ยังอยู่ต่อไปอีกสักพัก แล้วจึงเกิดเหตุการณ์ที่เราอ่านเมื่อสักครู่ — “จงปลดผ้าโพก และถอดมงกุฎออกเสีย” ยูดาห์ไม่อาจมีกษัตริย์ได้อีกต่อไป ยูดาห์ถูกบังคับให้กล่าวว่า “เราไม่มีกษัตริย์” เธอจะต้องถูกจับเป็นเชลยไปยังบาบิโลน ประชาชนและชนเผ่าต่าง ๆ ไม่มีกษัตริย์อีกต่อไป จนกระทั่งกษัตริย์ที่แท้จริงของพวกเขามา ซึ่งพระองค์มีสิทธิ์ที่จะครองราชย์และปกครอง; และแม้กระทั่งตอนนั้น พวกเขาก็ยังมุ่งมั่นและเต็มไปด้วยจิตวิญญาณเดียวกันที่เคยปฏิเสธพระเจ้าในสมัยของซาอูล จนไม่ยอมให้พระเจ้าปกครองพวกเขา; พวกเขาปฏิเสธพระองค์ และเลือกกษัตริย์ของโลกนี้—“เว้นแต่​​ซี​​ซาร์​​แล้ว​ เราไม่​มี​​กษัตริย์”

TAM1897 Q1 47.9ทั้งหมดนี้เป็นเรื่องราวเดียวกัน เมื่อพวกเขาปฏิเสธพระเจ้า พวกเขาทำเช่นนั้นแม้พระเจ้าจะคัดค้าน และเลือกกษัตริย์ชื่อซาอูล พระเจ้าทรงเห็นในสิ่งนั้นว่าพวกเขาปฏิเสธพระเยซู กษัตริย์ของพวกเขา และเลือกซีซาร์และบารับบา การที่พวกเขาปฏิเสธพระคริสต์และเลือกซีซาร์นั้น เป็นเพียงผลตรรกะที่แน่นอนจากการที่พวกเขาปฏิเสธพระเจ้าและเลือกซาอูล เมื่อพวกเขาปฏิเสธพระองค์และเลือกซาอูล พระเจ้าทรงรู้ว่าพวกเขาจะปฏิเสธพระเยซูและเลือกซีซาร์ และขั้นตอนสุดท้ายนั้นอยู่ในขั้นตอนแรกแล้ว

TAM1897 Q1 47.10นั่นคือเหตุผลที่พระเจ้าตรัสกับซามูเอลว่า “พวกเขาไม่ได้ปฏิเสธท่าน แต่พวกเขากำลังปฏิเสธเรา เพื่อไม่ให้เราปกครองพวกเขา” และสิ่งนี้มีความหมายต่อชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสด้วย พระเจ้าต้องการเป็นผู้ปกครองของประชากรของพระองค์ พระองค์ต้องการเป็นกษัตริย์ของประชากรของพระองค์ พระองค์จะเป็นเช่นนั้นได้หรือไม่? การเป็นกษัตริย์ของพระองค์จะเพียงพอหรือไม่? การปกครองของพระองค์จะเพียงพอสำหรับประชากรของพระองค์หรือไม่? นี่คือคำถามในปัจจุบัน เช่นเดียวกับที่เคยเป็นคำถามในอดีต สำหรับพวกเขาในอดีตนั้นไม่เพียงพอ เพราะพวกเขาไม่ยอมมอบตนแด่พระองค์ด้วยใจทั้งหมด พวกเขาตกอยู่ในความเคร่งครัดตามพิธีการ และกลายเป็นเหมือนโลกจนกระทั่งตกอยู่ในการบูชารูปเคารพของโลก พวกเขาต้องมีกษัตริย์ เหมือนกับชนชาติอื่น ๆ ที่ไม่เชื่อในพระเจ้า และเรื่องราวนี้ก็ยังคงเหมือนเดิมจนถึงทุกวันนี้ หากพระเจ้าไม่ใช่ผู้ปกครองที่เพียงพอสำหรับชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส ก็เป็นเพราะพวกเขาไม่เชื่อในพระองค์ด้วยใจทั้งหมด เป็นเพราะพวกเขาคล้ายคลึงกับชนชาติอื่นมาก จนต้องมีการปกครองและอำนาจแบบชนชาติอื่น เพื่อปกป้องตนเองจากตนเอง และเพื่อปกครองตนเองเอง โอ ขอให้ชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสในวันนี้ ฟังพระวจนะของพระเจ้าในวันนี้: “เราจะเป็นกษัตริย์ของเจ้า”

TAM1897 Q1 48.1ยูดาห์ ดังที่ข้าพเจ้าได้กล่าวไว้เมื่อสักครู่ ถูกจับเป็นเชลยไปยังบาบิโลน และมีเพียงคนยากจนไม่กี่คนเท่านั้นที่ถูกทิ้งไว้ในแผ่นดิน พวกเขาควรอยู่ที่นั่น แต่พวกเขากลับไปอียิปต์ด้วยความสมัครใจ แม้พระเจ้าจะทรงคัดค้านอีกครั้ง พวกเขาก็ยังไปอียิปต์ ดังนั้น ประชาชนทั้งสิ้นของพระเจ้าจึงถูกกระจายอยู่ท่ามกลางชนชาติต่างศาสนา ทั้งในบาบิโลนและในอียิปต์ และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา พระคัมภีร์ทั้งหมดก็กล่าวถึงประชาชนของพระองค์ที่ถูกนำออกมาจากบาบิโลนและจากอียิปต์ และยังคงเป็นเช่นนั้นจนถึงทุกวันนี้

TAM1897 Q1 48.2วันนี้ พระวจนะกล่าวว่า “ชนชาติ​ของเรา จงออกมาจากนครนั้นเถิด เพื่อท่านทั้งหลายจะไม่​มี​ส่วนในการบาปของนครนั้น และเพื่อท่านจะไม่ต้องรับภัยพิบั​ติ​​ที่​จะเกิดแก่นครนั้น” นั่นคือบาบิโลน และในบทที่ 11 ของหนังสือวิวรณ์ ได้กล่าวถึงสิ่งที่ “ถูกเรียกว่าอียิปต์ในทางจิตวิญญาณ” และผู้ที่ได้รับชัยชนะเหนือสัตว์ร้าย เหนือรูปเคารพของมัน เหนือเครื่องหมาย และเหนือตัวเลขของชื่อมัน “ร้องเพลงของโมเสส” — ไม่ใช่เพียงสิ่งที่คล้ายคลึง — แต่เป็น “เพลงของโมเสส ผู้รับใช้ของพระเจ้า” เพลงของโมเสสคืออะไร? — เพลงแห่งการปลดปล่อยจากอียิปต์ ดังนั้น เมื่อผู้ที่ได้รับชัยชนะเหนือสัตว์ร้าย รูปเคารพของมัน เครื่องหมาย และเลขที่ชื่อของมัน ร้องเพลงของโมเสส ก็เพราะพวกเขาได้รับการปลดปล่อยจากอียิปต์ เพราะตั้งแต่วันนี้จนถึงสิ้นโลก “เราได้เรียกบุตรชายของเราออกมาจากประเทศอียิปต์” วันนี้มีบาบิโลนและอียิปต์อยู่ วันนี้มีประชากรของพระเจ้าอยู่ในบาบิโลนและอียิปต์ และวันนี้พระเจ้าตรัสว่า “ชนชาติ​ของเรา จงออกมาจากนครนั้นเถิด” และ “เราได้เรียกบุตรของเราออกมาจากอียิปต์”

TAM1897 Q1 48.3ลองพิจารณาอีกครั้ง: นิมโรดอยู่ที่ไหน? — เขาอยู่ในบาบิโลน และปกครองราชอาณาจักรบาบิโลน อับราฮัมอยู่ที่ไหน? — เขาอยู่ในดินแดนที่ปกครองโดยราชอาณาจักรที่นิมโรดก่อตั้งขึ้น แต่พระเจ้าได้เรียกเขาให้ออกจากดินแดนนั้น ดินแดนนั้นคือบาบิโลน ทั้งในทางจิตวิญญาณและทางกายภาพ และมากกว่านี้: นิมโรดเป็นลูกของคูช และคูชเป็นลูกของฮาม และอียิปต์คือดินแดนของฮาม ดังนั้นในตัวนิมโรดจึงมีทั้งอียิปต์และบาบิโลนอยู่ด้วย และเมื่อพระเจ้าเรียกอับราฮัม พระองค์ได้เรียกเขาให้ออกจากทั้งอียิปต์และบาบิโลน และ “ถ้าท่านเป็นของพระคริสต์​แล้ว​ ท่านก็เป็นเชื้อสายของอับราฮัม คือเป็นผู้รับมรดกตามพระสัญญา” และท่านทั้งหลายก็ถูกเรียกให้ออกจากทั้งอียิปต์และบาบิโลนด้วย

TAM1897 Q1 48.4โอ ขอให้เราทุกคนหันมาศึกษาพระคัมภีร์ และอ่านตามที่พระคัมภีร์กล่าวไว้ เพื่อความหมายทางจิตวิญญาณที่มีอยู่ในนั้น แล้วพระคัมภีร์ทั้งเล่ม ตั้งแต่ข้อแรกจนถึงข้อสุดท้าย จะกลายเป็นสิ่งที่มีชีวิตและส่องแสงสำหรับทุกคนในพวกเรา

TAM1897 Q1 48.5ต่อมา เราพบชนชาติอิสราเอลอยู่ในอียิปต์ และพระเจ้าทรงเรียกพวกเขาออกจากอียิปต์อีกครั้ง แต่พวกเขากลับปฏิเสธพระเจ้า และผลสุดท้ายคือพวกเขาถูกจับเป็นเชลยไปยังบาบิโลน แล้วกลับไปยังอียิปต์อีกครั้ง เมื่อพระเยซูเสด็จมา พวกเขาก็ปฏิเสธพระองค์ และเลือกซีซาร์ ต่อมาคริสตจักรเกิดขึ้น และเกิดการละทิ้งความเชื่อในคริสตจักร ซึ่งก่อให้เกิดบาบิโลนอีกแห่งหนึ่ง และพระเจ้าทรงเรียกผู้คนออกจากบาบิโลนนั้น ในช่วงการปฏิรูปศาสนา พระเจ้าทรงเรียกให้พวกเขาออกมาจากบาบิโลนนั้น แล้วเกิดนิกายโปรเตสแตนต์ขึ้น ซึ่งเป็นคริสตจักรที่ได้รับการปฏิรูป แต่ต่อมาเกิดการละทิ้งความเชื่อ และปัจจุบันได้สร้างรูปเคารพของสัตว์ร้าย ซึ่งนำบาบิโลนกลับมาอีกครั้ง ทั้งแม่และลูกสาว ที่ผูกพันกับรัฐบาลของโลก และพระเจ้ายังคงทรงเรียกอยู่ว่า “จงออกมาจากบาบิโลน” “ชนชาติ​ของเรา จงออกมาจากนครนั้นเถิด”

TAM1897 Q1 48.6ปรัชญาที่ก่อให้เกิดการละทิ้งความเชื่อในคริสตจักร; คำสอนที่ผิดเพี้ยนและแบบนอกรีต ซึ่งถูกนำเข้ามาในโรงเรียนคริสเตียน และก่อให้เกิดการละทิ้งความเชื่อนั้น มาจากอียิปต์ ปรัชญาอียิปต์นั้นได้บิดเบือนโรงเรียนคริสเตียน ก่อให้เกิดการละทิ้งความเชื่อ และสร้างคริสตจักรโรมัน ซึ่งในปัจจุบันนี้คือทั้งบาบิโลนและอียิปต์ และด้วยเหตุนี้เอง ในวันนี้ ในความจริงในปัจจุบันอันมีชีวิต พระเจ้ากำลังเรียกประชากรของพระองค์ให้ออกมาจากทั้งบาบิโลนและอียิปต์

TAM1897 Q1 48.7แต่พระเจ้าต้องการทุกสิ่ง พระเจ้าต้องการปกครองทุกสิ่ง พระเจ้าต้องการให้ราชอาณาจักรของพระองค์ครอบครองทุกสิ่ง พระเจ้าต้องการให้เป็นเช่นนั้นในคริสตจักร พระเจ้าต้องการให้เป็นเช่นนั้นในโรงเรียน พระเจ้าต้องการให้เป็นเช่นนั้นในสถาบันการพิมพ์ พระเจ้าต้องการให้เป็นเช่นนั้นทุกแห่ง ที่ซึ่งพระนามของพระองค์ถูกกล่าวถึง ท่านจะยอมให้เป็นเช่นนั้นตามพระประสงค์ของพระองค์หรือไม่?

TAM1897 Q1 48.8หากเป็นเช่นนั้น ท่านแต่ละคนต้องเริ่มด้วยการให้พระเจ้าครองที่ทั้งหมดในใจของท่านเอง ให้พระมหากษัตริย์นั้นปกครองที่นั่นในราชอาณาจักรของพระองค์เอง ในราชอาณาจักรแห่งพระวิญญาณของพระองค์ การเป็นกษัตริย์และการปกครองนี้ต้องเต็มเปี่ยมและสมบูรณ์แบบ จนท่านจะไม่ยอมรับกษัตริย์หรือผู้ปกครองใดนอกจากพระเจ้า และไม่ยอมรับกฎหมายใดนอกจากธรรมบัญญัติของพระเจ้า

TAM1897 Q1 48.9เมื่อนั้น และเพียงเมื่อนั้นเท่านั้น เราจึงจะได้รับการปลดปล่อยจากอียิปต์และบาบิโลน และเมื่อได้รับการปลดปล่อยจากอียิปต์และบาบิโลนเช่นนี้แล้ว จึงสามารถกล่าวได้อย่างแท้จริง และพระเจ้าจะตรัสต่อทั้งจักรวาลว่า “คือผู้​ที่​รักษาพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และความเชื่อของพระเยซู​ไว้” — ไม่ใช่ผู้ที่พยายามอย่างเต็มที่ — แต่จะเป็นใบรับรองของพระเจ้าต่อหน้าทั้งจักรวาล ที่ชี้ไปยังประชาชนบนโลกที่รักษาพระบัญญัติของพระเจ้า และรักษาความเชื่อของพระเยซู เวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว และพระเจ้ากำลังเรียกประชาชนออกจากบาบิโลนและออกจากอียิปต์ เพื่อให้สิ่งนี้เกิดขึ้น และเพื่อให้พระองค์สามารถรับรองได้ว่า “นี่คือประชาชนที่ยอมให้เราปกครองพวกเขา และไม่ต้องการผู้ปกครองอื่น กฎหมายอื่น หรือรัฐบาลอื่นใดนอกจากของพระเจ้า”

TAM1897 Q1 48.10ลองทบทวนเรื่องนี้อีกครั้งดู พระเจ้าได้เริ่มต้นมนุษย์ด้วยพระบัญญัติข้อแรกที่อยู่กับเขาและดำรงอยู่ในตัวเขา: “พวกท่านจงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน ด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน ด้วยสิ้นสุดความคิด และด้วยสิ้นสุดกำลังของท่าน” แต่มนุษย์กลับเลือกทางอื่น ฟังเสียงของผู้อื่น และด้วยเหตุนี้จึงสูญเสียทุกสิ่ง พระเจ้าทรงตั้งเขาให้ยืนขึ้นอีกครั้ง และประทานสิทธิพิเศษให้เขารักพระเจ้าด้วยทั้งใจ จิตวิญญาณ ความคิด และกำลังทั้งหมดของเขา ในเวลาไม่นาน ลูกหลานของเขาได้ห่างไกลจากพระเจ้าจนพระเจ้าไม่มีที่อยู่ในชีวิตของพวกเขาเลย และประชาชนจึงต้องถูกกวาดล้างจากโลกด้วยน้ำท่วม มีเพียงแปดวิญญาณเท่านั้นที่เต็มใจรับพระเจ้าเข้ามาในชีวิตของพวกเขา

TAM1897 Q1 49.1พระเจ้าเริ่มงานของพระองค์บนโลกอีกครั้งด้วยคนแปดคน สำหรับพวกเขา พระบัญญัติข้อแรกในบรรดาพระบัญญัติทั้งหมดคือ “พวกท่านจงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน ด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน ด้วยสิ้นสุดความคิด และด้วยสิ้นสุดกำลังของท่าน” แต่พวกเขากลับละทิ้งคำบัญญัตินั้น ไปนับถือพระเจ้าอื่น และจากการบูชารูปเคารพ พวกเขาก็เข้าสู่ระบอบกษัตริย์ มีการจัดตั้งรัฐขึ้น—รัฐแรกในโลก ซึ่งเป็นผลจากการละทิ้งความเชื่อ

TAM1897 Q1 49.2จากรัฐชั่วร้ายนั้น พระเจ้าได้เรียกประชากรของพระองค์อีกครั้ง และเริ่มสร้างเผ่าพันธุ์ใหม่ของมนุษย์ พระเจ้าได้เรียกอับราฮัมออกจากประเทศนั้น จากวงศ์วานของเขา และจากบ้านบิดาของเขา ไปยังดินแดนที่พระองค์จะทรงแสดงให้เขาเห็น และพระองค์ไม่ได้ให้เขาแม้แต่ที่เหยียบเท้าบนโลกนี้ แต่พระองค์ทรงสัญญาว่าจะประทานดินแดนนั้นให้แก่เขาและลูกหลานของเขาในอนาคต ทั้งที่เขายังไม่มีบุตรเลย ด้วยเหตุนี้ พระเจ้าจึงเรียกเขาออกจากประเทศที่เขาอาศัยอยู่ และไม่ได้ให้เขาประเทศใดในโลกนี้ ดังนั้น อับราฮัม ผู้เป็นเพื่อนของพระเจ้า ผู้เป็นคริสตจักรของพระเจ้า จึงถูกทิ้งให้ไม่มีประเทศใดในโลกนี้ และ “ถ้าท่านเป็นของพระคริสต์​แล้ว​ ท่านก็เป็นเชื้อสายของอับราฮัม คือเป็นผู้รับมรดกตามพระสัญญา”

TAM1897 Q1 49.3เราต้องเดินตามรอยเท้าแห่งความเชื่อของบิดาเราคืออับราฮัม ซึ่งเขามีความเชื่อนั้นแม้ยังไม่ได้เข้าพิธีตัดหนังหุ้มปลาย ท่านไม่มีประเทศใดในโลกนี้หรือไม่? พระเจ้าทรงเรียกท่านออกจากประเทศของท่าน ไปยังดินแดนที่พระองค์ทรงชี้ให้ท่านเห็น นั่นคือประเทศสวรรค์ ท่านจะรับมันหรือไม่?

TAM1897 Q1 49.4ลูกหลานของอับราฮัมได้เข้าไปในอียิปต์ และพระเจ้าได้แยกพวกเขาออกจากประเทศนั้น โมเสสเป็นแบบอย่างอันยิ่งใหญ่ในยุคนั้น เขาเป็นผู้สืบทอดบัลลังก์ แต่เขาได้หันหลังให้กับมัน และไปกับพระเจ้า; และเขาต้องหันหลังให้กับมันเพื่อไปกับพระเจ้า

TAM1897 Q1 49.5พระเจ้าทรงช่วยประชากรของพระองค์ให้พ้นจากความทุกข์ และตรัสกับพวกเขาว่า “ชนชาติ​​หนึ่งอยู่ลำพังและมิ​ได้​นับเข้าในหมู่​ประชาชาติ” แต่พวกเขากลับหันหลังให้พระเจ้า และตั้งกษัตริย์และรัฐขึ้นเหมือนชนชาติต่างศาสนาที่อยู่รอบข้าง; แล้วผลเป็นอย่างไร? มันนำประโยชน์ใดๆ มาให้พวกเขาหรือไม่? พระเจ้าไม่ได้ทิ้งพวกเขาไป แต่สิ่งนั้นนำประโยชน์ใดๆ มาให้พวกเขาหรือไม่? มันเป็นเส้นทางที่ตกต่ำลงเรื่อยๆ ลงเรื่อยๆ ลงเรื่อยๆ จนกระทั่งพวกเขาถูกแบ่งแยก และทั้งสองฝ่ายก็ล่มสลายไป และตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้ พวกเขาก็ยังคงเป็น “ผู้เร่ร่อนท่ามกลางชนชาติต่างๆ” พวกเขาไม่ได้ถูกนับรวมอยู่ในหมู่ชนชาติต่างๆ แม้พวกเขาจะพยายามก็ตาม

TAM1897 Q1 49.6ดังนั้น เมื่อพระคริสต์เสด็จมา พระองค์ได้ก่อตั้งครอบครัวทางจิตวิญญาณขึ้นอีกครั้ง แต่แล้วการละทิ้งความเชื่อก็เกิดขึ้นอีกครั้ง และคริสตจักรก็หันไปสู่การบูชารูปเคารพและความเชื่อของชนชาติอื่น และตั้งรัฐบาลขึ้นอีกครั้ง—ทั้งคริสตจักรและรัฐ นั่นคือระบอบพระสันตะปาปา และมันจะจบลงอย่างไร?—ท่านทั้งหลายรู้ว่ามันจะ “ไปสู่ความพินาศ” จากนั้น พระเจ้าได้ก่อตั้งครอบครัวทางจิตวิญญาณขึ้นอีกครั้งในคริสต์นิกายโปรเตสแตนต์ แต่นิกายนั้นได้ละทิ้งความเชื่อ และเข้าร่วมกับ “แม่ของหญิงโสเภณี” และตั้งรูปเคารพของสัตว์ร้ายขึ้น—รัฐบนโลกที่อ้างว่าเป็นอาณาจักรของพระเจ้า; แล้วสิ่งทั้งหมดนั้นจะเป็นอย่างไร?—ท่านทั้งหลายรู้ดีว่ามันจะถูกทำลายด้วยการทำลายล้างนิรันดร์

TAM1897 Q1 49.7ราชอาณาจักรนิมโรดเป็นอย่างไร? — มันถูกทำลายแล้ว ราชอาณาจักรอียิปต์เป็นอย่างไร? — มันถูกทำลายแล้ว ราชอาณาจักรอัสซีเรียเป็นอย่างไร? — มันถูกทำลายแล้ว ราชอาณาจักรสิบเผ่าเป็นอย่างไร? — มันถูกทำลายแล้ว ราชอาณาจักรยูดาห์เป็นอย่างไร? — มันถูกทำลายแล้ว ราชอาณาจักรบาบิโลนเป็นอย่างไร? — มันถูกทำลายแล้ว ราชอาณาจักรเมโด-เปอร์เซียเป็นอย่างไร? — มันถูกทำลายแล้ว ราชอาณาจักรกรีกเป็นอย่างไร? — มันถูกทำลายแล้ว ราชอาณาจักรโรมเป็นอย่างไร? — มันถูกทำลายแล้ว สิบราชอาณาจักรที่สืบต่อมาเป็นอย่างไร? — พวกมันจะถูกทำลาย ระบอบพระสันตะปาปาที่ตั้งตนขึ้นบนซากปรักหักพังของโรมเป็นอย่างไร? — มันจะถูกทำลาย ราชอาณาจักรที่สร้างขึ้นตามแบบของมันในสหรัฐอเมริกาจะเป็นอย่างไร? — มันจะถูกทำลาย

TAM1897 Q1 49.8พระเจ้าต้องการแสดงให้เราเห็นว่าพระองค์ไม่ต้องการให้ประชากรของพระองค์เกี่ยวข้องกับสิ่งเหล่านี้ นี่ไม่ใช่บทเรียนที่แฝงอยู่ในเรื่องนี้หรือ? พระองค์ต้องการให้ประชากรของพระองค์ผูกพันความรักไว้กับสิ่งที่กำลังจะสูญสิ้นหรือไม่? ตั้งแต่สมัยอาดัมจนถึงปัจจุบัน พระเจ้าได้ทรงเรียกมนุษย์ให้ยอมให้พระองค์ทรงครองราชย์ เพื่อพระองค์จะได้เป็นกษัตริย์ของพวกเขา; เพื่อให้ประชาชนออกจากประเทศของตน ออกจากวงศ์วานของตน ออกจากบ้านบิดาของตน และอาศัยอยู่เพียงลำพัง โดยไม่ถูกนับรวมอยู่ในบรรดาประชาชาติ พระองค์จะพบประชากรใดที่ยอมให้พระองค์ทรงกระทำตามพระประสงค์ของพระองค์ได้หรือไม่?

TAM1897 Q1 49.9(เสียงตอบ) ใช่ครับ

TAM1897 Q1 49.10ใช่; เรารู้ว่าพระองค์จะมีชนชาติเช่นนั้น เพราะพระวจนะของพระเจ้าได้กล่าวไว้เช่นนั้น แต่พระองค์จะมีชนชาตินั้นอยู่ท่ามกลางผู้ที่ปัจจุบันอ้างว่าเป็นชนชาติของพระองค์หรือไม่? นั่นคือคำถาม ท่านจะเป็นหนึ่งในกลุ่มนี้หรือไม่? ท่านเต็มใจจะเป็นหนึ่งในกลุ่มนี้หรือไม่? — ท่านกล่าวว่า “ใช่” แล้วท่านจะออกจากประเทศของท่าน ออกจากวงศ์วานของท่าน และออกจากบ้านของบิดาท่านหรือไม่? ท่านจะอาศัยอยู่เพียงลำพัง และไม่ถูกนับรวมอยู่ในหมู่ชนชาติต่างๆ หรือไม่? ท่านจะรับพระเจ้าเป็นกษัตริย์ของท่าน และไม่มีกษัตริย์อื่นอีกหรือไม่? ท่านจะรับการปกครองของพระเจ้าเป็นระบบการปกครองของท่าน และไม่ต้องการระบบการปกครองอื่นอีกหรือไม่?

TAM1897 Q1 49.11ไม่ใช่ว่าท่านจะกบฏต่อรัฐบาลอื่นใด แต่ท่านเพียงไม่ต้องการรัฐบาลอื่นใดเลย เพราะท่านมีรัฐบาลที่ดีที่สุด—รัฐบาลที่สมบูรณ์แบบ หากรัฐบาลนั้นอยู่ในชีวิตของท่าน ท่านจะไม่ต้องการรัฐบาลใดบนโลกนี้มาปกครองท่าน และพวกเขาจะไม่มีปัญหาหรือความยากลำบากกับท่านเลย นั่นคือทั้งหมดที่พระเจ้าทรงขอ ท่านจะยอมให้พระองค์มีสิ่งนั้นในชีวิตของท่านหรือไม่?

TAM1897 Q1 50.1มีกล่าวไว้ในข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามนั่นเองว่า โดยผ่านทางข่าวสารนี้ พระเจ้าทรงมีพระประสงค์ที่จะ “สถาปนาคริสต์ศาสนาบนพื้นฐานนิรันดร์” แล้ว เมื่อพระเจ้าทรงสถาปนาคริสต์ศาสนาบนพื้นฐานนิรันดร์ ตามที่ระบุไว้ในข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สามอย่างแน่นอน คริสต์ศาสนาดังกล่าวจะไม่มีความเกี่ยวข้องกับสิ่งใดบนโลกนี้เลย มันจะเกี่ยวข้องกับพระเจ้าเท่านั้น; กับพระวจนะนิรันดร์ของพระองค์เท่านั้น; ได้รับการส่องสว่างจากพระวิญญาณนิรันดร์ของพระองค์; ได้รับการสอนจากพระองค์ผู้ซึ่งการเสด็จมาของพระองค์มีมาตั้งแต่วันนิรันดร์; และด้วยเหตุนี้จึงถูกนำสู่พระเจ้าผู้เป็นนิรันดร์ เพื่อพระองค์จะได้ทรงปกครอง และเบื้องล่างจะมีพระกรนิรันดร์รองรับ

TAM1897 Q1 50.2ผมรู้ และท่านก็รู้ ว่ามีพี่น้องบางคนที่ไม่คิดว่าสิ่งนี้ถูกต้อง สองปีที่แล้ว ข้อความนี้ถูกเทศนา และถูกตีพิมพ์ใน BULLETIN แต่หลายคนไม่ยอมรับ และบางคนยังไม่ยอมรับจนถึงทุกวันนี้ มันถูกมองว่าเป็นสิ่งที่ผิดทั้งหมด แต่ในการประชุมใหญ่ของคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสครั้งล่าสุด มีคำพยานสองฉบับที่ถูกอ่านให้เราฟัง — ซึ่งเขียนขึ้นโดยเฉพาะสำหรับการประชุมครั้งนี้ และหนึ่งในนั้น ผมพบว่าได้พิมพ์ใน BULLETIN ฉบับที่ 4; ส่วนอีกฉบับยังไม่ได้พิมพ์ แต่ผมคิดว่าคงจะพิมพ์ในไม่ช้า — ซึ่งตักเตือนชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสที่เข้าไปเกี่ยวข้องกับเรื่องการเมือง ผมจะอ่านข้อความหนึ่งที่นี่เพื่อแสดงให้ท่านเห็นแนวคิดของมัน:—

TAM1897 Q1 50.3พระเยซูเจ้าทรงผิดหวังในประชากรของพระองค์ พระองค์คือผู้บัญชาการ และพวกเขาต้องรวมตัวอยู่ใต้ธงของพระองค์ พวกเขาไม่มีเวลา ปัญญา หรือกำลังที่จะใช้ไปในการเข้าข้างพรรคการเมืองใด ๆ ผู้คนกำลังถูกปลุกเร้าด้วยความเคลื่อนไหวอย่างรุนแรงจากเบื้องล่าง และลูกชายลูกสาวของพระเจ้าไม่ควรใช้ความมีอิทธิพลของตนไปสนับสนุนความขัดแย้งทางการเมืองนี้ แต่จิตวิญญาณแบบใดที่ครอบงำประชาชนของเรา เมื่อผู้ที่เชื่อว่าเรากำลังอยู่ภายใต้ข่าวสารของทูตสวรรค์องค์ที่สาม ซึ่งเป็นข่าวสารสุดท้ายแห่งความเมตตาต่อโลก—พี่น้องในความเชื่อเดียวกัน—กลับปรากฏตัวด้วยเครื่องหมายของพรรคการเมืองที่ขัดแย้งกัน ประกาศความคิดเห็นที่ตรงกันข้าม และแสดงออกถึงความเห็นที่แตกแยก?

TAM1897 Q1 50.4ตอนนี้ผมขอถามคำถามนี้ในรูปแบบของข้อเสนอ: หากสิ่งที่ได้ประกาศเมื่อสองปีที่แล้วเกี่ยวกับเรื่องรัฐบาลและคริสตจักรนี้ ถูกรับฟังและปฏิบัติตามโดยชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสทั้งหมด จะยังมีที่ใดสำหรับคำพยานนั้นได้หรือไม่? — ชัดเจนว่าไม่ แล้วบทเรียนเหล่านั้นเรียกร้องสิ่งที่ผิดหรือไม่ เมื่อเรียกร้องให้ประชากรของพระเจ้าอยู่ในตำแหน่งที่พระองค์จะไม่สามารถหาข้อผิดพลาดในตัวพวกเขาได้? ผมหมายถึงในจุดนี้โดยเฉพาะ ผมหมายถึงว่า เมื่อมีหลักความจริงหนึ่งถูกนำเสนอจากพระวจนะของพระเจ้า ซึ่งหากประชากรของพระองค์ยอมรับมันต่อหน้าพระเจ้าและโลก มันจะวางพวกเขาในท่าทีที่ทำให้พระเจ้าไม่สามารถหาข้อผิดพลาดในสิ่งที่เกี่ยวข้องกับหลักความจริงนั้นได้ แล้วการยอมรับสิ่งนั้นเป็นความจริงไม่ใช่เรื่องปลอดภัยหรือ? มันจะเป็นสิ่งที่ผิดได้อย่างไร?

TAM1897 Q1 50.5แต่นี่เป็นเพียงหนึ่งในคำพยานเท่านั้น คำพยานอีกคำมีหน้าแล้วหน้าเล่าที่เต็มไปด้วยคำตักเตือนแบบเดียวกันนี้ ต่อประชากรของพระองค์ เนื่องจากพวกเขาได้มีส่วนร่วมในการอภิปรายทางการเมืองในช่วงการรณรงค์หาเสียงที่ผ่านมา ดังนั้น ในคำพยานสองคำที่ต่อเนื่องกัน พระเจ้าจึงทรงจำต้องส่งคำตักเตือนไปยังประชากรของพระองค์ เนื่องจากพวกเขาได้ทำสิ่งเดียวกันนั้น ซึ่งหากพวกเขายอมรับข่าวสารที่พระเจ้าได้ประทานให้เมื่อสิบแปดเดือนก่อนที่การรณรงค์หาเสียงจะเริ่มขึ้น พวกเขาก็จะได้รับการปกป้องจากสิ่งนั้น แล้วทำไมพระเจ้าจึงส่งข่าวสารนั้นไปยังประชาชนของพระองค์ สิบแปดเดือนก่อนที่จะมีเหตุให้พวกเขาต้องเลือกทางที่ตรงกันข้าม? พระองค์มิได้ทรงประสงค์หรอกหรือที่จะให้ประชาชนของพระองค์เตรียมตัวไว้เมื่อช่วงเวลาแห่งความสับสนและการอภิปรายนั้นมาถึง เพื่อที่พวกเขาจะรู้ทางที่ถูกต้อง และไม่สับสนร่วมกับผู้อื่นที่สับสน และเพื่อที่พวกเขาจะไม่เข้าร่วมในสิ่งที่พระองค์จำเป็นต้องตำหนิ?

TAM1897 Q1 50.6ผมไม่ได้ขอให้ใครยอมรับสิ่งนี้เพียงเพราะมีเขียนไว้ในนั้น ผมขอให้พวกเขายอมรับมัน ศึกษาอย่างลึกซึ้ง อธิษฐานเกี่ยวกับมัน พิจารณาอย่างถี่ถ้วน และยอมรับมันเพราะมันคือความจริง และจะช่วยปลดปล่อยประชากรของพระเจ้าจากความเป็นไปได้ที่พระองค์จะต้องทรงตักเตือนหรือแก้ไขพวกเขาในเรื่องใด ๆ ที่คล้ายคลึงกันเช่นนี้ แต่ผมรู้ดีว่ายังมีพี่น้องบางท่านที่ยังคิดว่าทั้งหมดนี้ผิด และกล่าวว่าสิ่งนี้เรียกร้องให้ประชาชนของเราต้องยืนอยู่ในจุดยืนที่สุดโต่ง และว่านั่นคือการยืนอยู่ในจุดยืนที่สุดโต่ง แต่จุดยืนที่สุดโต่งนั้นจะเป็นได้อย่างไร หากมันนำประชาชนของพระเจ้ามาอยู่ในตำแหน่งที่พระองค์ต้องการให้พวกเขาอยู่ เพื่อที่พวกเขาจะได้หลุดพ้นอย่างสิ้นเชิงจากทุกสิ่งที่สับสนวุ่นวายซึ่งทำให้โลกนี้สับสน?

TAM1897 Q1 50.7ในปีนี้ แนวคิดเดียวกันนี้ได้ปรากฏขึ้นในอีกทางหนึ่ง ข้อพระคัมภีร์ที่ถูกอ้างอิงเมื่อสองปีที่แล้ว ไม่ได้ปรากฏในบทเรียนของปีนี้เลย ทั้งในอดีตและปัจจุบัน ล้วนเป็นข่าวประเสริฐ เพราะข่าวประเสริฐนี้แผ่ซ่านไปทั่วทั้งพระคัมภีร์ และไม่ว่าท่านจะเปิดพระคัมภีร์ที่ใด ก็ย่อมพบข้อความนี้เสมอ

TAM1897 Q1 50.8ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เราต้องพิจารณา หากเราเข้าร่วมในกิจการทางการเมืองและการอภิปรายทางการเมือง บุคคลต่าง ๆ จะเลือกฝ่ายต่าง ๆ ในพรรคการเมืองที่ตรงข้ามกัน ประกาศความรู้สึกที่ขัดแย้งกัน และแสดงความคิดเห็นที่แตกแยก ทั้งที่อ้างว่าเป็นพี่น้องกัน ขั้นตอนสุดท้ายของการทำงานทางการเมืองคืออะไร? — สงคราม แน่นอน แล้วสิ่งที่อยู่ในนั้นตั้งแต่ต้นคืออะไร? — ก็คือสิ่งที่อยู่ในตอนท้าย — สงคราม นั่นคือจิตวิญญาณนั้น ตั้งแต่ต้นจนจบ พี่น้องในพระคริสต์ ซึ่งรวมเป็นหนึ่งเดียวกันในพระคริสต์ จะสามารถมีส่วนร่วมในสิ่งใดก็ตาม ที่จะทำให้พวกเขาแตกแยกกัน ด้วยจิตวิญญาณแห่งความขัดแย้งได้หรือไม่? ได้หรือไม่? — ไม่; ไม่สามารถทำเช่นนั้นแล้วยังคงเป็นหนึ่งเดียวกันในพระคริสต์อยู่ได้ พวกเขาต้องแสวงหาความเป็นหนึ่งเดียว แสวงหาความเป็นหนึ่งเดียวแห่งพระวิญญาณ “จงเพียรพยายามเอาสันติสุขผูกมัดความเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวของพระวิญญาณ”

TAM1897 Q1 50.9มีบางคนที่พร้อมจะตามตรรกะนี้ และยอมรับว่าในท้ายที่สุด แม้แต่คริสตชนเอง—คริสตชนคนใดก็ตาม ไม่ว่าจะเป็นชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส หรือกลุ่มอื่น—ก็สามารถต่อสู้ได้ ไม่ใช่เพื่อต่อสู้กันเอง แน่นอน แต่เพื่อต่อสู้เพื่อประเทศของตน และเข้าร่วมสงครามเพื่อรักษารัฐบาลพลเรือน แต่ประเทศของคริสตชนอยู่ที่ไหน? รัฐบาลของคริสตชนอยู่ที่ไหน? ท่านบอกได้ไหม?

TAM1897 Q1 50.10(เสียง) “ไม่ใช่ของโลกนี้”

TAM1897 Q1 50.11มันไม่ใช่ของประเทศนี้ และไม่ใช่ของโลกนี้ อาณาจักรและประเทศของเราไม่ใช่ของโลกนี้ แต่คริสเตียนสามารถต่อสู้เพื่อประเทศของตนด้วยอาวุธแห่งสงครามทางเนื้อหนังได้หรือไม่? กษัตริย์ของประเทศนั้นทรงยอมให้พระองค์เองถูกตรึงกางเขน ถูกประหารชีวิต และถูกฝังไว้จนไม่เห็นอีก แทนที่จะยกมือขึ้นต่อสู้เพื่อประเทศของพระองค์ แล้วสิ่งใดก็ตามที่มีตรรกะไปถึงขั้นนั้น จะเป็นความจริงตั้งแต่ต้นได้หรือไม่?

TAM1897 Q1 51.1แต่นี่ยังไม่หมด หากเราในฐานะชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสต้องประกาศหลักการเหล่านี้ และต้องยึดมั่นในหลักการเหล่านั้น ก็มีขั้นตอนสำคัญที่ต้องดำเนินการ เพื่อความยุติธรรมต่อรัฐบาลสหรัฐอเมริกา เพื่อความยุติธรรมต่อรัฐมิชิแกน และรัฐอื่นๆ อีกหลายแห่ง เพื่อให้เราปรากฏในภาพลักษณ์ที่ถูกต้อง

TAM1897 Q1 51.2ผมจะกล่าวซ้ำอีกครั้ง เพื่อให้ท่านเข้าใจว่าผมกำลังพูดถึงเรื่องอะไร หากเราต้องยอมรับหลักการว่าคริสเตียนสามารถต่อสู้ได้ สามารถยกมือขวาขึ้นเพื่อปกป้องประเทศและรัฐบาล รวมถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวข้อง แล้วนิกายนี้ เพื่อความยุติธรรมต่อตัวเอง และโดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อความยุติธรรมต่อรัฐบาลสหรัฐอเมริกาและรัฐต่าง ๆ หลายแห่ง ก็ต้องประกาศเรื่องนี้อย่างเปิดเผย และปฏิเสธ รวมถึงกลับทิศทางที่เคยถูกนิกายนี้กำหนดไว้ก่อนหน้านี้

TAM1897 Q1 51.3ผมมีเอกสารสองฉบับเล็กๆ ที่พิมพ์ในปี ค.ศ. 1865 แต่สิ่งที่เขียนอยู่ในนั้นเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1864 หนึ่งในนั้นมีชื่อว่า “มุมมองของชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสเกี่ยวกับการถืออาวุธ ซึ่งได้นำเสนอต่อผู้ว่าการรัฐหลายแห่งและเจ้ากรมสารวัตรทหาร [คือของสหรัฐอเมริกา] พร้อมด้วยส่วนหนึ่งของกฎหมายการเกณฑ์ทหาร”

TAM1897 Q1 51.4ในเวลานั้น ชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส ได้ผ่านคณะกรรมการสำนักงานใหญ่คริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส ยื่นคำชี้แจงต่อรัฐบาลสหรัฐอเมริกา รัฐอิลลินอยส์ รัฐมิชิแกน รัฐเพนซิลเวเนีย รัฐวิสคอนซิน และรัฐอื่นอีกหนึ่งหรือสองรัฐ ว่า ชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส ในฐานะคริสเตียน และเพราะเป็นคริสเตียน จึงไม่อาจยอมรับได้ว่า คริสเตียนจะสามารถถืออาวุธหรือต่อสู้ได้ภายใต้สถานการณ์ใดก็ตาม เอกสารอีกฉบับคือบทคัดย่อจากงานเขียนและสิ่งพิมพ์ของคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส เพื่อเป็นหลักฐานให้รัฐบาลยอมรับคำร้องดังกล่าวจากนิกายนี้ว่าเป็นคำร้องที่แท้จริง

TAM1897 Q1 51.5หากจุดยืนดังกล่าวจะถูกกลับ และเราต้องยอมรับมุมมองว่าคริสเตียนอาจต่อสู้ได้ภายใต้สถานการณ์ใด ๆ ก็ตาม ไม่ว่าจะเพื่อรัฐบาลหรือเพื่อเหตุผลใดก็ตาม แล้วเราจึงมีหน้าที่ต่อรัฐบาลสหรัฐอเมริกาที่จะให้คณะกรรมการสำนักงานใหญ่คริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส ซึ่งเป็นตัวแทนของนิกายนี้ ไปพบรัฐบาลสหรัฐอเมริกาและแจ้งให้ทราบว่าเราได้เปลี่ยนมุมมองแล้ว; และไปพบผู้ว่าการรัฐต่างๆ เพื่อแจ้งให้ทราบว่าเราได้เปลี่ยนมุมมองแล้ว; เพื่อให้บันทึกต่างๆ ตรงกับมุมมองใหม่และที่ปรับปรุงแล้วของเราในเรื่องนี้

TAM1897 Q1 51.6ตอนนี้ ผมไม่เชื่อแม้แต่วินาทีเดียวว่าเราควรยึดถือสิ่งที่ได้ทำไปแล้ว เพียงเพราะมันได้ทำไปแล้ว แต่หากสิ่งที่ได้ทำไปแล้วนั้นถูกต้อง ก็ควรยึดถือมันไว้ และผมกล่าวไว้ตอนนี้ว่า หากมุมมองของเราในเรื่องนั้นจะเปลี่ยนไป เราก็มีหน้าที่ต่อรัฐบาลเหล่านี้ที่จะแจ้งให้พวกเขาทราบถึงความจริงนี้ เพื่อที่พวกเขาจะไม่คิดถึงเราในลักษณะที่แตกต่างไปจากความเป็นจริงของเรา นั่นเป็นสิ่งที่ยุติธรรมต่อรัฐบาลเหล่านั้น เพราะในฐานะนิกาย เราได้บันทึกอย่างเป็นทางการไว้ว่าเราถือจุดยืนที่ตรงกันข้าม

TAM1897 Q1 51.7สองปีที่แล้ว เมื่อบทเรียนเหล่านั้นถูกนำเสนอ ผมยังไม่ทราบว่าเอกสารเหล่านี้มีอยู่ ผมไม่ทราบว่าเอกสารเหล่านี้มีอยู่จนกระทั่งประมาณต้นปี ค.ศ. 1897 มีผู้หนึ่งส่งเอกสารเหล่านี้มาให้ผมในซองจดหมาย และนั่นคือทั้งหมดที่ผมรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้ เอกสารเหล่านี้ถูกพิมพ์ในปี ค.ศ. 1865 โดย “Steam Press of the Seventh-day Adventist Publishing Association, Battle Creek, Mich.” (โรงพิมพ์ไอน้ำของสมาคมการพิมพ์เซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส เมืองแบตเทิลครีก รัฐมิชิแกน) ชื่อของคณะกรรมการสำนักงานใหญ่คริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสได้ลงนามในเอกสารที่ส่งไปยังรัฐบาลสหรัฐอเมริกา และชื่อของคณะกรรมการการประชุมระดับรัฐได้ลงนามในเอกสารที่ส่งไปยังผู้ว่าการรัฐต่างๆ

TAM1897 Q1 51.8ตอนนี้ผมจะอ่านให้ท่านฟังบางส่วนที่คัดลอกจากเอกสาร สิ่งพิมพ์ และบทความของคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส ซึ่งถูกพิมพ์ขึ้นในขณะนั้น เพื่อเป็นหลักฐานต่อรัฐบาลสหรัฐอเมริกา และต่อผู้ว่าการรัฐต่าง ๆ ว่า ท่าทีที่คณะกรรมการสำนักงานใหญ่ของนิกายนี้แสดงออกนั้น เป็นท่าทีที่พวกเขาเข้าใจและยึดถือมาโดยตลอด ไม่ใช่ท่าทีที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อโอกาสนี้ เพื่อหลีกเลี่ยงการเกณฑ์ทหาร หรือเพื่อหลีกเลี่ยงผลพวงที่กำลังจะเกิดขึ้นกับประเทศเนื่องจากสงคราม เรื่องนี้ได้ถูกเผยแพร่เป็นหลักฐานต่อรัฐบาลเหล่านี้ว่า นี่คือหลักการของคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส และพวกเขายึดมั่นในหลักการนี้เพราะมันคือคริสต์ศาสนา

TAM1897 Q1 51.9ผมจะอ่านบทคัดย่อบางส่วนจากเอกสารนี้ และท่านจะเห็นสิ่งที่ผมเห็นทันทีที่อ่านมัน — ว่าหากผมมีเอกสารนั้นอยู่ตรงหน้าเมื่อสองปีที่แล้วในอาคารแทเบอร์นาเคิลแห่งนี้ ผมก็ไม่อาจสอนหลักการที่อยู่ในเอกสารนั้นได้อย่างชัดเจนกว่าที่ผมได้สอนในบทเรียนที่ผมให้ และที่ได้รับการตีพิมพ์ใน BULLETIN นี่คือส่วนหนึ่งจากบทความที่เขียนในนิตยสาร Signs of the Times โดยศาสนาจารย์เจมส์ ไวท์ ในปี ค.ศ. 1853:—

TAM1897 Q1 51.10คริสตจักรที่อ้างตัวว่าเป็นของคริสต์ได้ทิ้งแขนของสามีที่แท้จริงของเธอ และตอนนี้กำลังพิงตัวกับแขนอันแข็งแกร่งของกฎหมาย เธอกำลังแสวงหาการคุ้มครองและการเลี้ยงดูจากรัฐบาลที่ทุจริตของโลก และถูกเปรียบได้อย่างเหมาะสมกับบรรดาบุตรสาวที่เป็นหญิงแพศยาของแม่เก่า ซึ่งแม่นั้นเป็นสัญลักษณ์ของคริสตจักรคาทอลิก เช่นเดียวกับที่ผู้หญิงควรยึดมั่นอยู่กับสามีของเธอ คริสตจักรก็ควรยึดมั่นอยู่กับพระคริสต์ และแทนที่จะแสวงหาการคุ้มครองจากแขนของกฎหมาย ควรพึ่งพาเพียงแขนอันทรงพลังของพระผู้เป็นที่รักของเธอเท่านั้น คริสตจักรได้แต่งงานกับโลกอย่างผิดกฎหมาย สิ่งนี้สามารถเห็นได้ในหน่วยงานต่าง ๆ ของรัฐบาลพลเรือน แม้แต่ในกระทรวงกลาโหม ก็ยังเห็นผู้อ้างตัวว่าเป็นผู้รับใช้ของพระเยซูคริสต์กำลังเยาะเย้ยพระเจ้าแห่งสันติภาพด้วยการอธิษฐานขอความสำเร็จในการรบ

TAM1897 Q1 51.11อีกครั้งหนึ่ง เป็นข้อความที่คัดลอกจากนิตยสาร Review and Herald วันที่ 9 พฤษภาคม ค.ศ. 1854:—

TAM1897 Q1 52.1ไม่ว่าสิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นในไม่ช้าหรือไม่ [นี่คือการพูดถึงการเสด็จมาของพระเจ้า] ความจริงยังคงอยู่; จิตวิญญาณแห่งสงครามกำลังแพร่กระจาย จิตวิญญาณแห่งความเกลียดชังและความหลงผิด สิ่งที่เราหวาดกลัวคืออิทธิพลที่ก่อให้เกิดการปนเปื้อนของมัน — นั่นคืออิทธิพลที่ทำให้ศีลธรรมเสื่อมทรามจากการคุ้นเคยกับแนวคิดเรื่องสงครามและการนองเลือด นั่นคือความตื่นเต้นอันเป็นพิษ จิตวิญญาณแบ่งพรรคแบ่งพวกอันขมขื่น ซึ่งเป็นความชั่วร้าย และทำให้ความชั่วร้ายแพร่กระจาย

TAM1897 Q1 52.2อย่าให้ใครกล่าวว่าไม่มีอันตรายต่อสาวกของพระคริสต์จากสาเหตุเหล่านี้ มีอันตรายอยู่; เพราะ “ความรักของคนเป็​นอันมากจะเยือกเย็นลง เพราะความชั่วช้าจะแผ่ขยายออกไป” ความผูกพันที่ลึกลับและอธิบายไม่ได้ ซึ่งผูกพันมนุษย์กับมนุษย์ และห้ามไม่ให้มีความสนใจที่แยกตัวและโดดเดี่ยว ทำให้เราซึมซับบรรยากาศที่แพร่หลายโดยไม่รู้ตัว และไม่ตระหนักจนกว่าจิตใจจะบิดเบี้ยวและไม่มั่นคง; และด้วยเหตุนี้ เมื่ออยู่ในสภาพที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อสุขภาพ จิตใจจึงพร้อมที่จะรับและคิดถึงความชั่วร้าย ภัยพิบัติทางศีลธรรมนั้นทำลายล้างยิ่งกว่าโรคระบาดเสียอีก

TAM1897 Q1 52.3ข้อความอีกส่วนหนึ่งที่พิมพ์ซ้ำจากนิตยสาร Review and Herald วันที่ 31 กรกฎาคม ค.ศ. 1856:—

TAM1897 Q1 52.4พระเยซูได้ตรัสว่า “จงตามเรา” พี่น้องที่รัก มาตรฐานความเชื่อของท่านคืออะไร? ไม่ใช่พระคัมภีร์หรือ? ท่านตอบว่า “ใช่” ดังนั้น เราจะมาที่นั่น เพื่อเรียนรู้ว่าเรากำลังตามพระเยซูอยู่หรือไม่ ข้าพเจ้าจะก้าวไปข้างหน้าท่านบนเส้นทางของท่าน และอภิปรายกับท่าน; และเส้นทางนี้คือทุกการกระทำในชีวิตของเรา เราจะมองภาพรวมก่อน แล้วถามว่า “ท่านกระทำเหมือนโลกหรือไม่?” แต่ท่านถามว่า “ท่านหมายความว่าอย่างไร?” ข้าพเจ้าจะลองอธิบายให้ท่านฟัง ท่านมีส่วนร่วมกับโลกในหลักการและกฎหมายของมันหรือไม่? หากเป็นเช่นนั้น ทางเดินของท่านไม่ใช่ทางที่พระเยซูได้เดินผ่าน พระเยซูตรัสว่า “พวกเขา (สาวก) ไม่เป็นของโลก เช่นเดียวกับที่เราไม่เป็นของโลก” ท่านเคยเห็นพระเยซูในห้องพิจารณาคดีของซีซาร์เมื่อใด? — ไม่เคยเลย มีเพียงเมื่อถูกนำตัวไปเหมือนลูกแกะที่ถูกนำไปฆ่าเท่านั้น

TAM1897 Q1 52.5แต่เราต้องการกฎหมายที่ดี และหน้าที่ของเราคือต้องหาคนดีมาจัดทำและบังคับใช้กฎหมายเหล่านั้น

TAM1897 Q1 52.6จริง ๆ แล้ว เราต้องการกฎหมายที่ดี; และพระเยซูไม่ได้ทิ้งเราให้ตามพระองค์โดยไม่มีกฎหมายเหล่านั้น พระองค์ตรัสว่า “คำซึ่งท่านได้ยินนี้​ไม่ใช่​คำของเรา ​แต่​เป็นของพระบิดาผู้ทรงใช้เรามา” ยอห์น 14:24.

TAM1897 Q1 52.7ผู้เขียนเพลงสดุดีกล่าวว่า “พระราชบัญญัติ​ของพระเยโฮวาห์รอบคอบและฟื้นฟู​จิตวิญญาณ” สดุดี 19:7. เปาโลกล่าวว่า “พระคัมภีร์​ทุ​กตอนได้รับการดลใจจากพระเจ้า และเป็นประโยชน์ในการสอน การตักเตือนว่ากล่าว การปรับปรุงแก้ไขคนให้​ดี​ และการอบรมในเรื่องความชอบธรรม เพื่อคนของพระเจ้าจะดี​รอบคอบ​ ​พรักพร้อมที่จะกระทำการดี​ทุกอย่าง​” 2 ทิโมธี 3:16, 17. ท่านยังต้องการอะไรอีก? หรือท่านต้องการอะไรน้อยกว่านี้ พี่น้องที่รัก?

TAM1897 Q1 52.8ขั้นตอนต่อไปที่ท่านต้องการจากตัวแทนของท่าน คือการออกกฎหมาย ซึ่งหากถูกละเมิด จะถูกบังคับใช้ด้วยดาบ ซึ่งเป็นอาวุธที่ไม่เป็นคริสเตียน กฎหมายดังกล่าวคือแก่นแท้และชีวิตสำคัญของรัฐบาลที่เขามีส่วนร่วมอยู่ ซึ่งสามารถรักษาความเป็นชาติได้เพียงด้วยคลังอาวุธหรือเครื่องมือแห่งความตาย กองทัพเรือขนาดใหญ่ และกองทัพที่ติดอาวุธด้วยอาวุธสังหาร ต่อมา ท่านก็วางพี่น้องคริสเตียนผู้ดี ผู้ติดตามเจ้าชายแห่งสันติภาพ ไว้ข้างแท่นประหาร เพื่อลงมือประหารชีวิต หรือให้เขาเป็นผู้นำกองทหาร พร้อมด้วยหมายศาลฮาเบียส คอร์ปัส เพื่อผลักดันพี่น้องผู้ยากจนกลับสู่ความเป็นทาส ด้วยข้อหาเพียงเพราะปรารถนาจะสูดอากาศแห่งเสรีภาพของสวรรค์ หรือหากเขาเป็นประมุขสูงสุดของประเทศ ท่านก็ให้บิชอปผู้ดีของท่านขึ้นขี่ม้าศึก พร้อมอาวุธครบมือ เป็นผู้บัญชาการสูงสุดเหนือทุกกลไกแห่งความตายในประเทศ

TAM1897 Q1 52.9ข้าพเจ้าขอถาม ผู้ติดตามพระเยซูที่รักทั้งหลายว่า มนุษย์สามารถทำให้การฆ่าเป็นสิ่งที่ถูกต้องได้หรือไม่ เมื่อพระเจ้าได้ตรัสว่า “อย่าฆ่าคน”? โครงสร้างทั้งหมดของรัฐบาลมนุษย์มิได้ตั้งอยู่บนดาบหรือ? รัฐบาลเหล่านั้นจะมิถูกทำลายจนแตกเป็นเสี่ยงๆ เมื่อพระองค์ผู้ทรงมีสิทธิ์ที่จะปกครองด้วยความชอบธรรมเสด็จมาหรือ?

TAM1897 Q1 52.10แต่ข้าพเจ้าไม่ได้ทำสงครามกับรัฐบาลมนุษย์ ไม่ ไม่เลย ดาวิดกล่าวในบทเพลงสรรเสริญพระเจ้าว่า “​แน่​​ละ​ ความโกรธของมนุษย์จะสรรเสริญพระองค์ และความโกรธที่​เหลืออยู่​นั้นพระองค์จะทรงยับยั้งไว้” สดุดี 76:10 “เพราะว่าผู้ครอบครองนั้นไม่น่ากลัวเลยสำหรับคนที่ทำความดี ​แต่​ว่าเป็​นที่น่ากลัวสำหรับคนที่ทำความชั่ว ท่านไม่อยากจะกลัวผู้​มี​อำนาจหรือ ถ้าเช่นนั้​นก็จงประพฤติ​แต่​​ความดี​ ​แล้​วท่านจะได้รับการสรรเสริญจากผู้​มี​อำนาจนั้น เพราะว่าผู้ครอบครองนั้นเป็นผู้​รับใช้​ของพระเจ้าเพื่อให้​ประโยชน์​​แก่​​ท่าน [คริสเตียน]” โรม 13:3, 4.

TAM1897 Q1 52.11พี่น้องทั้งหลาย หากท่านระลึกไว้เสมอว่า คริสตชนเป็นกลุ่มที่แตกต่าง เป็นฝูงแกะน้อย ที่ถูกแยกออกและเลือกสรรจากโลก เพื่อเป็นแสงสว่างในหรือต่อโลก เพื่อให้โลกเมื่อเห็นการกระทำที่ดี (แสงสว่าง) ของพวกเขา จะถูกนำให้มาร่วมกับฝูงแกะน้อยนี้ ซึ่งถูกนับไว้ตลอดวันเพื่อถูกนำไปฆ่า และด้วยวิธีนี้จะได้ถวายเกียรติแด่พระบิดาในสวรรค์ของท่าน แล้วท่านก็จะสามารถเข้าใจพระคัมภีร์เช่น โรม 13, และ 1 ทิโมธี 1; 2 ซึ่งข้าพเจ้าจะกล่าวถึงในภายหลัง “จงให้เศษหม้อดินสู้กับบรรดาเศษหม้อดินแห่งแผ่นดินโลก” (แปลตามตัวอักษรจาก KJV) [อิสยาห์ 45:9]; แต่หากคริสตชนมีจิตใจเหมือนพระเยซู พวกเขาก็จะติดตามพระเยซู

TAM1897 Q1 52.12เราได้เห็นผลบางส่วนแล้วหรือไม่ เมื่อผู้อ้างตัวเป็นคริสเตียนติดตามโลก? ขอให้สิ่งนี้เตรียมเราให้ขึ้นไปยืนบนที่สูงดังเช่นบาลาอัม เมื่อบาลาคเรียกเขาให้สาปแช่งอิสราเอล และเมื่อเขาได้กล่าวคำอุปมาว่า “ข้าพเจ้าจะแช่งผู้​ที่​พระเจ้าไม่ทรงแช่งได้​อย่างไร​ ข้าพเจ้าจะประณามผู้​ที่​พระเยโฮวาห์​ไม่​ทรงประณามได้​อย่างไร​ เพราะข้าพเจ้าได้​ดู​เขาจากยอดผา จากเนินสูงข้าพเจ้าได้​เห็นเขาแน่ะ ​ดู​​เถิด​ ​ชนชาติ​​หนึ่งอยู่ลำพังและมิ​ได้​นับเข้าในหมู่​ประชาชาติ​” (กันดารวิถี 23:8, 9)

TAM1897 Q1 52.13ตอนนี้ผมจะอ่านข้อความอีกส่วนหนึ่ง ซึ่งพิมพ์ซ้ำจากนิตยสาร Review วันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1856:—

TAM1897 Q1 52.14พระกิตติคุณของพระเยซูได้ให้สิทธิ์แก่ท่านหรือไม่ที่จะใช้ดาบ, ที่จะติดอาวุธด้วยอาวุธฝ่ายเนื้อหนัง, ที่จะถือดาบเพื่อ “ดูแลครอบครัวของท่านเอง”, เพื่อปลดปล่อยผู้ถูกกดขี่จากอำนาจของผู้กดขี่ โดยการละเมิดพระบัญญัติข้อที่หกของพระเจ้าว่า “อย่าฆ่าคน”? พระเยซูตรัสว่า “จงรักศั​ตรู​ของท่าน”

TAM1897 Q1 52.15ท่านคิดว่าท่าน ในฐานะคริสต์ชนที่อาศัยอยู่ภายใต้พระกิตติคุณ มีอนุญาตจากพระคัมภีร์ให้เข้าร่วมในความขัดแย้งทางการเมืองด้วยวิธีใดก็ตามหรือไม่? ไม่ว่าจะเป็นในการออกกฎหมาย หรือการบังคับใช้กฎหมายของรัฐบาลมนุษย์? หากเป็นเช่นนั้น ข้าพเจ้าคิดว่าท่านเข้าใจผิดอย่างมาก

TAM1897 Q1 52.16นั่นคือสิ่งที่นิกายดังกล่าวได้กล่าวไว้ในปี ค.ศ. 1864 พวกเขาได้นำเสนอเรื่องนี้ต่อรัฐบาลสหรัฐอเมริกา เพื่อเป็นหลักฐานว่าพวกเขาไม่เชื่อในสงคราม และไม่สามารถมีส่วนร่วมในการถืออาวุธได้ และหากถูกเรียกตัวเข้ารับราชการทหาร ก็ไม่อาจคาดหวังให้พวกเขาต่อสู้ได้ และรัฐบาลสหรัฐอเมริกาได้รับฟังคำชี้แจงของพวกเขา และจัดให้มีมาตรการให้พวกเขาสามารถไปทำงานในโรงพยาบาล ซึ่งพวกเขาสามารถปฏิบัติหน้าที่ในฐานะผู้ประกาศข่าวประเสริฐ ดูแลผู้ป่วย และนำความรอดมาสู่ผู้ที่กำลังจะสิ้นใจได้ หากตอนนี้จุดยืนนั้นของเราจะถูกกลับ เราควรยืนอย่างตรงไปตรงมาต่อหน้ารัฐบาล และแถลงว่าจุดยืนนั้นได้ถูกกลับแล้ว

TAM1897 Q1 52.17ผมจะอ่านต่อ:—

TAM1897 Q1 52.18ทุกข้อความที่ท่านอาจอ้างอิง หรือเหตุผลที่ฟังดูน่าเชื่อถือที่ท่านอาจเสนอ ต้องได้รับการตรวจสอบด้วยพระคัมภีร์ที่ชัดเจนและตามตัวอักษร อาจเป็นไปได้ว่าเราจะพิจารณาพระคัมภีร์หรือเหตุผลทั้งหมดที่ท่านเสนอ ในเวลาที่เหมาะสม แต่ก่อนอื่น เราจะฟังพระกิตติคุณก่อน สำหรับคริสเตียนที่พร้อมจะติดตามพระเยซู สิ่งนี้ควรเพียงพอแล้ว

TAM1897 Q1 52.19พระเยซูตรัสว่า “ถ้าผู้ใดจะปรนนิบั​ติ​​เรา​ ​ให้​​ผู้​นั้นตามเรามา” (ยอห์น 12:26) แต่ท่านอาจกล่าวว่า “สิ่งนี้ข้าพเจ้าทำได้ และรับใช้ในฐานะพลเมืองที่ซื่อสัตย์ของประเทศข้าพเจ้า ในนโยบายและรัฐบาลแห่งชาติ” หยุดก่อน พระเยซูตรัสว่า “ไม่มี​​ผู้​ใดปรนนิบั​ติ​นายสองนายได้” (มัทธิว 6:24) “ถ้าท่านทั้งหลายเป็นของโลก โลกก็จะรักท่านซึ่งเป็นของโลก ​แต่​เพราะท่านไม่​ใช่​ของโลก ​แต่​เราได้เลือกท่านออกจากโลก ​เหตุ​ฉะนั้นโลกจึงเกลียดชังท่าน” ยอห์น 15:19.

TAM1897 Q1 52.20ท่านจะมีส่วนร่วมในนโยบายของโลกได้อย่างไร หาก “ท่านไม่ใช่ของโลก” แต่กลับถูกโลกเกลียดชัง และถูกเลือก “จากโลก”? แต่ท่านอาจถามว่า “เราต้องมอบอำนาจการปกครองไว้ในมือของคนชั่วหรือ?” ท่านหลีกเลี่ยงไม่ได้ คนชั่วและผู้ล่อลวงจะยิ่งเลวร้ายลงเรื่อยๆ; และในยามสิ้นโลก คนชั่วจะกระทำความชั่ว และไม่มีคนชั่วคนใดจะเข้าใจได้ ดานีเอล 12:10. เหตุผลคือเพราะโลกไม่เต็มใจที่จะเชื่อฟังพระเจ้า หรือติดตามพระเยซู และไม่ยอมรับว่ามีผู้ตั้งกฎหมายเพียงผู้เดียว ยากอบ 4:12.

TAM1897 Q1 53.1และองค์พระผู้เป็นเจ้าตรั​สว่า “เพราะชนชาติ​นี้​​เข้ามาใกล้เราด้วยปากของเขา และให้​เกียรติ​เราด้วยริมฝีปากของเขา ​แต่​เขาให้​จิ​ตใจของเขาห่างไกลจากเรา เขายำเกรงเราเพียงแต่เหมือนเป็นข้​อบังคับของมนุษย์​ที่​สอนกันมา ​เพราะฉะนั้น​ ​ดู​​เถิด​ เราจะกระทำสิ่งมหัศจรรย์กับชนชาติ​นี้​ ​อี​กทั้งการประหลาดและอัศจรรย์ ​สติ​ปัญญาของคนมีปัญญาของเขาจะพินาศไป และความเข้าใจของคนที่​เข้าใจจะถูกปิดบังไว้” อิสยาห์ 29:13, 14. สิ่งนี้ได้รับการแสดงให้เห็นอย่างน่าอัศจรรย์เพียงใดในวิถีชีวิตของผู้นำทางศาสนาผู้มีชื่อเสียงหลายท่าน ซึ่งเมื่อไม่นานมานี้ยังยืนอยู่เป็นผู้นำในการฟื้นฟูทางศาสนา การปฏิรูปทางศีลธรรม และสมาคมสันติภาพ: นำคริสตจักรของพระคริสต์ไปด้วยพระกิตติคุณที่นำชีวิตและความเป็นอมตะมาสู่ความสว่าง; ใช้คำวิงวอน คำอธิษฐาน และน้ำตา; แต่บัดนี้กลับฝ่าฝืนพระกิตติคุณอย่างซึ่งหน้า เมื่อพระเยซูได้ตรัสว่า “ท่านทั้งหลายเคยได้ยินคำซึ่งกล่าวไว้​ว่า​ ‘จงรักเพื่อนบ้าน และเกลียดชังศั​ตรู​’ ฝ่ายเราบอกท่านว่า จงรักศั​ตรู​ของท่าน จงอวยพรแก่​ผู้​​ที่​สาปแช่งท่าน จงทำดี​แก่​​ผู้​​ที่​​เกลียดชังท่าน และจงอธิษฐานเพื่อผู้​ที่​​ปฏิบัติ​ต่อท่านอย่างเหยียดหยามและข่มเหงท่าน จงทำดังนี้เพื่อท่านทั้งหลายจะเป็นบุตรของพระบิดาของท่านผู้ทรงสถิตในสวรรค์ เพราะว่าพระองค์ทรงให้​ดวงอาทิตย์​ของพระองค์ขึ้นส่องสว่างแก่​คนดี​และคนชั่ว และให้ฝนตกแก่คนชอบธรรมและแก่คนอธรรม” “​เหตุ​​ฉะนั้น​ ท่านทั้งหลายจงมีความเมตตากรุณา เหมือนอย่างพระบิดาของท่านมีพระทัยเมตตากรุณา” มัทธิว 5:43-45; ลูกา 6:36. แม้จะมีพระคัมภีร์เหล่านี้ แต่เราเห็นสภาพที่น่าเศร้าของคริสตจักรต่างๆ ที่กำลังเสื่อมทางศีลธรรมและปรับตัวให้สอดคล้องกับโลก เราขอยกตัวอย่างบางกรณีจากหลายกรณีที่มีอยู่

TAM1897 Q1 53.2ต่อไปนี้คือคำกล่าวของนักเทศน์ผู้มีชื่อเสียงหลายท่าน ที่กล่าวถึง “อาวุธ” “การต่อสู้” “การรบ” “สงคราม” และอื่นๆ จากนั้นจึงกล่าวต่อไปดังนี้:—

TAM1897 Q1 53.3เมื่อพิจารณาถึงข้อเท็จจริงเช่นนี้ ซึ่งแสดงให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงของทองคำบริสุทธิ์ที่สุดให้กลายเป็นสิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่าขี้แร่ การเพิกเฉยอย่างสิ้นเชิงต่อคำพยานของพระคริสต์และคำประกาศความเชื่อเดิมของพวกเขา เราจึงต้องร้องขึ้นว่า “เขาได้ดำเนินในทางของคาอิน และได้วิ่งพล่านไปตามความผิดพลาดของบาลาอัม”

TAM1897 Q1 53.4คนเหล่านี้กำลังตามพระเยซูอยู่หรือไม่? พวกเขากำลังติดอาวุธด้วยอาวุธแห่งพระกิตติคุณให้ตัวเองและผู้ติดตามหรือไม่? พวกเขากำลังแสดงความเชื่อมั่นอย่างเต็มเปี่ยมในธรรมบัญญัติอันสมบูรณ์ของพระเจ้าหรือไม่? พวกเขายอมรับหรือไม่ว่ามีผู้ตั้งกฎหมายเพียงผู้เดียวสำหรับคริสเตียน? พวกเขาได้ยินคำพูดของเปาโลว่า “ศาสตราวุธแห่งการสงครามของเราไม่เป็นฝ่ายเนื้อหนัง ​แต่​​มี​​อานุภาพอันยิ่งใหญ่จากพระเจ้าที่จะทลายป้อมอันแข็งแกร่งลงได้” 2 โครินธ์ 10:4 หรือไม่? พวกเขาในที่สุดก็ฟังพระคัมภีร์ที่พวกเขาอ้างว่าสอนอยู่หรือไม่?

TAM1897 Q1 53.5จงสวมชุดเกราะทั้งชุดของพระเจ้า เพื่อท่านจะสามารถยืนหยัดต่อต้านเล่ห์เหลี่ยมของมารได้ ทำไม? — “เพราะว่าเราไม่​ได้​​ต่อสู้​กับเนื้อหนังและเลือด” ไม่; นั่นไม่ใช่การเรียกของผู้ติดตามพระเยซู แต่เราต่อสู้ “กับเทพผู้​ครอง​ ​ศักดิ​​เทพ​ เทพผู้ครองพิภพในโมหะความมืดแห่งโลกนี้ ​ต่อสู้​กับเหล่าวิญญาณที่ชั่ว[วิญญาณชั่ว ตามหมายเหตุที่ริมหน้า]ในสถานฟ้าอากาศ” “เหตุ​ฉะนั้นจงรับยุทธภัณฑ์ทั้งชุดของพระเจ้าไว้ เพื่อท่านจะได้ต่อต้านในวั​นอันชั่วร้ายนั้นและเมื่อเสร็จแล้วจะยื​นมั่นได้” เอเฟซัส 6:11-13.

TAM1897 Q1 53.6เปาโลได้ระบุอาวุธของคริสตชนไว้ในเอเฟซัส 6:14-18 และกล่าวว่า ให้ถือ “พระแสงของพระวิญญาณ [มิใช่ดาบเหล็กกล้า] คือพระวจนะของพระเจ้า จงอธิษฐานวิงวอนทุกอย่างและจงขอโดยพระวิญญาณทุกเวลา” สวมชุดเกราะสวรรค์นี้ และสวมรองเท้าที่เตรียมไว้ด้วยข่าวประเสริฐแห่งสันติภาพ พยายามที่จะได้รับพระพรของพระคริสต์ — “​บุ​คคลผู้ใดมีใจกรุณา ​ผู้​นั้นเป็นสุข เพราะว่าเขาจะได้รับพระกรุณา … ​บุ​คคลผู้ใดสร้างสันติ [ไม่ใช่ผู้ทำลายสันติ] ​ผู้​นั้นเป็นสุข เพราะว่าจะได้เรียกเขาว่าเป็นบุตรของพระเจ้า” มัทธิว 5:7, 9. ฟังคำพูดของยอห์นเมื่อเขาพูดกับทหาร เมื่อพวกเขาถามว่าควรทำอย่างไร เขาตอบว่า “อย่าทำร้ายใคร” ลูกา 3:14.

TAM1897 Q1 53.7จงจำไว้ว่าพระเยซูตรัสกับเปโตร เมื่อทรงสอนหลักคำสอนสำคัญในทางปฏิบัติสำหรับคริสเตียนทุกคน เกี่ยวกับสิ่งที่ควรทำกับดาบว่า “จงเอาดาบของท่านใส่ฝักเสีย ด้วยว่าบรรดาผู้ถือดาบจะพินาศเพราะดาบ” มัทธิว 26:52.

TAM1897 Q1 53.8หากให้คริสตชนเดินตามแสงสว่างของความจริงเหล่านี้ ก็จะมีผู้บัญชาการหรือทหารคริสตชนเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ที่จะใช้ “ปืนชาร์ป 25 กระบอกของศาสนาจารย์บีเชอร์” แม้จะมีพระคัมภีร์ติดอยู่ที่ส่วนท้ายของปืนแต่ละกระบอกอย่างทำเป็นเคร่งครัด

TAM1897 Q1 53.9พวกเขาได้ยินพระเยซูตรัสว่า “อาณาจักรของเรามิ​ได้​เป็นของโลกนี้ ถ้าอาณาจักรของเรามาจากโลกนี้ คนของเราก็จะได้​ต่อสู้” ยอห์น 18:36. คริสเตียนที่ติดอาวุธด้วยอาวุธแห่งข่าวประเสริฐเหล่านี้ และถูกปลดอาวุธทางโลกอย่างสิ้นเชิง โดยแยกตัวออกจากรัฐบาลของโลกอย่างสมบูรณ์ พวกเขาอาจปล่อยให้โลก ซึ่งติดอาวุธด้วยอาวุธแห่งความตายเช่นนั้น วิ่งลงทางกว้าง บังคับใช้กฎหมายที่ไม่เป็นคริสเตียนด้วยโทษประหารชีวิต

TAM1897 Q1 53.10นี่คือสิทธิพิเศษที่ไม่อาจบรรยายได้ของกลุ่มผู้เหลืออยู่ของคริสตจักร เมื่อพวกเขามองย้อนกลับไปยังประวัติศาสตร์ในอดีต และเห็นว่า ถึงแม้สาวกของพระคริสต์จะร้องขึ้นเหมือนเปาโลว่า “เพราะเห็นแก่​พระองค์​ ข้าพระองค์ทั้งหลายจึงถูกประหารวันยังค่ำ และนับว่าเป็นเหมือนแกะสำหรับจะเอาไปฆ่า [โรม 8:36]” ในขณะที่ทางเดินของพวกเขาถูกชุ่มด้วยน้ำตา ถูกซึมด้วยเลือดของพวกเขา และถูกปกคลุมด้วยซากศพที่ถูกฉีกขาดและกระดูกที่ถูกฟอกขาว;—นี่คือสิทธิพิเศษของพวกเขาที่จะร้องขึ้นพร้อมกับบาลาอัม เมื่อเห็นว่าประชากรของพระเจ้า “ชนชาติ​​หนึ่งอยู่ลำพังและมิ​ได้​นับเข้าในหมู่​ประชาชาติ” “ขอให้​ข้าพเจ้าตายอย่างคนชอบธรรม และขอให้สุดปลายชีวิตของข้าพเจ้าเหมือนอย่างของเขา!” (กันดารวิถี 23:9, 10)

TAM1897 Q1 53.11ยังมีเนื้อหาอีกมากในใบปลิวนี้ แต่ผมไม่จำเป็นต้องอ่านต่ออีกแล้ว ผมจะอ่านบทหนึ่งหรือสองบทอีกจากพระเจ้า ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้สำหรับเราในยุคนี้ ข้อความนี้ถูกมอบให้เราเมื่อสี่ปีที่แล้วจากวิญญาณแห่งการเผยพระวจนะ และถูกอ่านให้เราฟังในอาคารแทเบอร์นาเคิลนี้:—

TAM1897 Q1 53.12“พระเจ้าได้ทรงเลือกยาโคบไว้เป็นของพระองค์เอง และอิสราเอลเป็นสมบัติอันล้ำค่าของพระองค์ เพราะข้าพเจ้ารู้ว่าพระเจ้านั้นยิ่งใหญ่ และพระเจ้าของเราอยู่เหนือทุกพระเจ้า” พี่น้องทั้งหลาย จงพิจารณาเถิดว่า พระเจ้ามีประชากร ประชากรที่ได้รับการเลือกสรร คือคริสตจักรของพระองค์ เพื่อเป็นของพระองค์เอง เป็นป้อมปราการของพระองค์ ซึ่งพระองค์ทรงรักษาไว้ในโลกที่เต็มไปด้วยบาปและกบฏ และพระองค์ทรงตั้งใจว่าในนั้นจะไม่มีการปกครองใดที่รู้จักได้ ไม่มีกฎหมายใดที่ได้รับการยอมรับ เว้นแต่ของพระองค์เอง

TAM1897 Q1 53.13ข้อความอีกข้อหนึ่งได้มาถึงเราในการประชุมใหญ่ของคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสปีนี้ ข้อความนี้นำเรากลับไปยังจุดเริ่มต้นของการละทิ้งความเชื่อ และนำเราให้เผชิญหน้ากับพระเจ้า กับความจริงของพระองค์ และกับหัวข้อทั้งหมดนี้ตามที่พระเจ้าทรงกำหนดไว้; ตามที่พระองค์ทรงปรารถนาที่จะอยู่กับประชากรของพระองค์ในวันนี้

TAM1897 Q1 53.14เส้นแบ่งระหว่างประชาชนของพระเจ้าที่อ้างว่าปฏิบัติตามพระบัญญัติกับโลกนี้ ไม่ชัดเจนเหมือนในอดีต ผู้ที่ดำเนินชีวิตสอดคล้องกับพระเจ้า จะไม่ถูกพบเห็นเข้าร่วมการชุมนุมทางการเมือง ผู้ที่ทำเช่นนี้แสดงให้เห็นว่าพวกเขาไม่ใช่ผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ของพระเยซู พวกเขาได้จับต้องไฟธรรมดามานานจนสูญเสียความสามารถในการแยกแยะ มีกลุ่มคนที่สมัครใจยืนอยู่ใต้ธงของพระเยซู พวกเขาคือกองทัพของพระคริสต์ พวกเขาได้ให้คำมั่นว่าจะถอนตัวออกจากโลก และแยกตัวออกมา พวกเขาได้ให้คำมั่นว่าจะใช้ดาบแห่งพระวิญญาณ คือพระวจนะของพระเจ้า เพื่อทำสงครามอย่างรุกต่อบาปและความชั่วร้ายทั้งปวง เราต้องแสดงความจงรักภักดีของเรา

TAM1897 Q1 53.15มีคำศัพท์ทางการปกครอง; มีคำศัพท์ที่ใช้กับความเป็นพลเมือง เราต้องแสดงความจงรักภักดีต่อสิ่งใด? นั่นคือคำถาม

TAM1897 Q1 53.16เราต้องแสดงความจงรักภักดีต่อพระราชาของเรา คือพระเยซูคริสต์องค์พระผู้เป็นเจ้า อัครทูตยากอบประกาศว่า: “ดังนั้น ผู้ใดที่เป็นมิตรกับโลก ก็เป็นศัตรูของพระเจ้า” และยอห์นผู้เป็นที่รัก ซึ่งเป็นสาวกที่มีจิตวิญญาณคล้ายคลึงกับพระเยซูมากที่สุด ได้ให้คำเตือนว่า “อย่ารักโลก หรือสิ่งที่อยู่ในโลก หากผู้ใดรักโลก ความรักของพระบิดาก็ไม่อยู่ในผู้นั้น” ไม่มีใครจะพบความสุขได้จากการเดินตามแบบอย่างของอาดัม และเดินหลงทางห่างจากผู้สร้างของเขา

TAM1897 Q1 54.1ดังนั้น บทเรียนเหล่านี้จึงจบลงที่จุดที่เราเริ่มต้น—กับอาดัมและผู้สร้างของเขา และพระบัญญัติข้อแรกของพระบัญญัติทั้งปวงในจักรวาล—“พวกท่านจงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน ด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน ด้วยสิ้นสุดความคิด และด้วยสิ้นสุดกำลังของท่าน” เมื่อนั้น ท่านจะไม่หลงทางจากผู้สร้างของท่าน เมื่อนั้น จะไม่มีการละทิ้งความเชื่อ เมื่อนั้น จะไม่มีการบูชารูปเคารพ เมื่อนั้น จะไม่มีการตั้งรัฐบาลตามแบบอย่างของคนต่างศาสนาที่ได้หันไปจากพระเจ้า แต่พระเจ้าจะเป็นทุกสิ่งในทุกสิ่ง และจะนำประชากรของพระองค์ไปยังดินแดนอันรุ่งโรจน์ที่พระองค์ได้ทรงแสดงให้บิดาของเรา อับราฮัม เห็น เมื่อพระองค์ทรงแยกเขาออกจากทุกรัฐบาลในโลก และทรงรักษาเขาให้แยกตัวอยู่ตลอดชีวิตของเขาในโลกนี้

TAM1897 Q1 54.2พระองค์ผู้ทรงเรียกเราให้ติดตามและเดินตามรอยเท้าแห่งความเชื่อที่บิดาของเรา อับราฮัม มีไว้ แม้เมื่อเขายังไม่ได้รับการเข้าสุหนัต จะนำเราไปยังดินแดนนั้น ซึ่งเป็นความรุ่งโรจน์ของทุกดินแดน; และที่นั่น เราจะอยู่ต่อหน้าพระเจ้า และอยู่ใต้ปีกอันรุ่งโรจน์ของผู้ทรงฤทธานุภาพ ตลอดไป—รักพระเจ้าด้วยทั้งใจ ด้วยทั้งวิญญาณ ด้วยทั้งจิตใจ และด้วยทั้งกำลัง; และพระองค์สามารถชี้ไปยังเราได้ในขณะนี้ ในอนาคต และตลอดไป ต่อหน้าจักรวาล และตรัสว่า “คือผู้​ที่​รักษาพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และความเชื่อของพระเยซู​ไว้”

TAM1897 Q1 54.3และขอประชาชนทั้งปวงกล่าวว่า “เอเมนและเอเมน”