การละทิ้งความเชื่อของอิสราเอล – ตอนที่ 2

TAM1897 Q1 40.5คำเทศนาที่กล่าวในคืนวันอาทิตย์ที่ 14 มีนาคม ค.ศ. 1897 พิมพ์ใน General Conference Bulletin, ไตรมาสแรก ปี 1897, เล่ม 2, ฉบับที่ 1, หน้า 40-45.

TAM1897 Q1 40.6ดังที่เราได้เห็นในบทเรียนก่อนหน้านี้ อิสราเอลได้หันหลังให้พระเจ้า และเรียกร้องให้มีกษัตริย์ เพื่อจะได้เป็นเหมือนชนชาติอื่น ๆ ทั้งหมด ในการศึกษาครั้งนี้ เราจะเห็นว่าพวกเขาได้กลายเป็นเหมือนชนชาติอื่น ๆ อย่างสมบูรณ์เพียงใด แต่ชนชาติอิสราเอลได้หันหลังให้พระเจ้า เพราะพวกเขาไม่เชื่อพระเจ้าด้วยใจทั้งหมด พระวจนะนั้นไม่ได้ผสมผสานกับความเชื่อในใจของผู้ที่ได้ยินมัน พวกเขากลายเป็นผู้ที่นับถือศาสนาเพียงตามรูปแบบพิธีกรรม และแล้วความชั่วร้ายที่พวกเขาจะหลีกเลี่ยงได้หากยังคงซื่อสัตย์ต่อพระเจ้า ก็มาตกอยู่กับพวกเขา เช่นเดียวกับชนชาติอื่น ๆ ที่ไม่เชื่อในพระเจ้า และจากนั้น ตามที่วิญญาณแห่งการเผยพระวจนะบอกเรา ความชั่วร้ายทั้งหมดที่เกิดจากความหันหลังให้พระเจ้าของพวกเขาเอง พวกเขากลับโยนความผิดนั้นกลับไปยังการปกครองของพระเจ้า พวกเขาถือว่ารัฐบาลของพระองค์เป็นความล้มเหลว; มันไม่ดีพอสำหรับพวกเขา มันไม่เพียงพอสำหรับพวกเขาในโลกนี้ และพวกเขาต้องมีรัฐบาลของตนเอง—รัฐบาลที่พวกเขาสามารถควบคุมได้ และด้วยรัฐบาลนั้นพวกเขาสามารถปกครองและปกป้องตนเองได้

TAM1897 Q1 40.7แล้วพวกเขาก็กล่าวกับซามูเอลว่า “ขอท่านได้กำหนดตั้งกษั​ตริ​ย์ … อย่างประชาชาติทั้งหลายเถิด” “เพื่อเราจะเป็นเหมือนประชาชาติทั้งหลายด้วย” และแม้ว่าพระเจ้าจะผ่านทางซามูเอลได้คัดค้านอย่างจริงจัง แต่พวกเขากลับคัดค้านการคัดค้านนั้น และกล่าวว่า “เราไม่​ยอม​ ​แต่​เราจะต้องมี​กษัตริย์​ปกครองเรา … เหมือนประชาชาติทั้งหลาย” เนื่องจากพวกเขาต้องการเช่นนั้น พระเจ้าจึงให้พวกเขาได้ตามใจ ไม่เพียงแต่พวกเขาได้ตัดสินใจและตกลงกันแล้วว่าจะมีกษัตริย์ แต่พวกเขายังได้ตัดสินใจแล้วด้วยว่าใครจะเป็นกษัตริย์ของพวกเขา นั่นคือซาอูล บุตรของคิช และพระเจ้าก็ให้พวกเขาได้ซาอูลด้วย เพราะพวกเขาต้องได้ทำตามใจตนเอง

TAM1897 Q1 40.8แต่ความชั่วร้ายทั้งหมดที่พระเจ้าได้เตือนพวกเขาว่าจะเกิดขึ้นเพราะการเลือกกษัตริย์และราชอาณาจักร ก็เกิดขึ้นกับพวกเขาจริง ๆ พวกเขาเริ่มได้รับผลบางส่วนในสมัยของซาอูล และได้รับการช่วยเหลืออย่างมากให้รอดพ้นจากความชั่วร้ายเหล่านั้น ด้วยอิทธิพลและการปกครองของดาวิด แม้พวกเขาจะปฏิเสธพระเจ้า แต่พระองค์ก็ไม่ได้ทิ้งพวกเขาไป พระองค์ยังคงอยู่กับพวกเขาเพื่อนำทุกคนที่ยินดีจะตาม และเพื่อช่วยพวกเขาให้รอดพ้น หากเป็นไปได้ จากภัยพิบัติที่จะเกิดขึ้นอย่างแน่นอน ซึ่งพระองค์ทรงทราบดีว่าจะเกิดขึ้น และที่พวกเขาไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ในฐานะชาติ แต่พระองค์จะช่วยให้รอดทุกคนที่ยอมหลีกหนีภัยนั้นในฐานะบุคคล พวกเขาได้เริ่มต้นเดินบนเส้นทางที่นำพาพวกเขาไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้และไม่อาจย้อนกลับได้ ก้าวแล้วก้าวเล่า จนกระทั่ง—ดังที่เราจะได้เห็น—ความพินาศก็มาถึง

TAM1897 Q1 40.9ตั้งแต่สมัยโซโลมอนเป็นต้นมา ปัญหาต่าง ๆ ก็เริ่มปรากฏขึ้นอย่างชัดเจน ซึ่งเป็นผลที่หลีกเลี่ยงไม่ได้จากเส้นทางที่พวกเขาได้เลือกเดินไป แม้จะมีการคัดค้านจากพระเจ้า และอียิปต์ก็อยู่ร่วมในเหตุการณ์นี้เสมอ อียิปต์มักเข้ามาเกี่ยวข้องเสมอ โซโลมอนได้แต่งงานกับหญิงจากอียิปต์ ซึ่งขัดกับพระวจนะของพระเจ้า เขาได้ส่งคนไปอียิปต์เพื่อขอซื้อม้า ซึ่งขัดกับพระวจนะของพระเจ้า ความรุ่งเรืองที่พระเจ้าประทานให้เขา เขาได้บิดเบือนไปเพื่อรับใช้ประเทศอียิปต์และการบูชารูปเคารพของอียิปต์ รวมถึงการบูชารูปเคารพของทุกชาติรอบข้าง ภาระที่ตกมาบนประชาชนในการเลี้ยงดูภรรยาเจ็ดร้อยคนและนางสนมสามร้อยคนของโซโลมอน ซึ่งมาจากทุกชาติที่นับถือพระเจ้าอื่น ๆ ในการบูชาพระเจ้าอื่น ๆ ของพวกเขา เป็นภาระที่ประชาชนไม่ควรต้องแบกรับ และไม่อาจแบกรับได้เพื่อประโยชน์ของประชาชนเอง; และเพื่อประโยชน์ของทั้งสองชนชาติ พระเจ้าจึงทรงตัดสินใจแยกสิบเผ่าออกจากสองเผ่า

TAM1897 Q1 40.10เราไม่อาจรู้ได้ว่าความดีที่พระเจ้าทรงตั้งใจไว้สำหรับสิบเผ่า หรือสำหรับสองเผ่านั้นคืออะไร เพราะมันไม่เคยเกิดขึ้นจริง เยโรโบอัมถูกกำหนดให้เป็นผู้ที่จะปกครองสิบเผ่าเป็นอันดับแรก แต่เยโรโบอัมได้ลืมแบบอย่างอันยอดเยี่ยมของดาวิด ที่รอคอยเวลาอันเหมาะสมของพระเจ้า และให้พระองค์นำเขาขึ้นสู่บัลลังก์ของสิบเผ่าตามวิถีทางของพระองค์เอง — แม้ในขณะที่โซโลมอนยังมีชีวิตอยู่ เขายกมือขึ้นต่อต้านกษัตริย์ โดยก้าวเดินเพื่อยึดบัลลังก์ของสิบเผ่าและปกครองพวกเขา เพื่อตั้งตัวเองเป็นกษัตริย์ต่อต้านโซโลมอน นั่นคือการทรยศและการกบฏ โซโลมอนคิดจะลงโทษเขาเพราะเรื่องนั้น แต่เยโรโบอัมก็หนีไปอียิปต์และอยู่ที่นั่นจนกระทั่งโซโลมอนสิ้นพระชนม์

TAM1897 Q1 40.11หากก่อนนี้เขายังไม่ใช่ชาวอียิปต์ในใจ ก็กลายเป็นเช่นนั้นหลังจากที่เขาไปถึงที่นั่น เมื่อโซโลมอนสิ้นพระชนม์ เยโรโบอัมก็กลับจากอียิปต์มา เมื่อถึงเวลาที่สิบเผ่าจะต้องแยกตัวจากสองเผ่า เรโฮโบอัมก็เลือกทางที่นำไปสู่การแยกตัวนั้น เมื่อประชาชนมาขอให้เขาลดภาระที่บิดาของเขาได้วางไว้บนบ่าพวกเขา นั่นเป็นคำขอที่สมเหตุสมผลและเหมาะสม ผู้อาวุโสที่เคยเป็นที่ปรึกษาของโซโลมอน ก็แนะนำให้เขาทำเช่นนั้น แต่เรโฮโบอัมไม่พอใจที่จะรับฟังคำแนะนำของบุคคลเหล่านี้ เพราะเขาไม่ต้องการเป็นผู้รับใช้ของประชาชน ตามที่พวกเขาแนะนำให้เขาทำ เขาต้องการเป็นเจ้านายของประชาชน และด้วยเหตุนี้ เขาจึงปรึกษากับกลุ่มชายหนุ่มที่เติบโตมาพร้อมกับเขา แม่ของเขาเป็นหญิงชาวอัมโมน หนึ่งในภรรยาผู้บูชาเทวรูปที่ต่ำช้าที่สุดที่โซโลมอนมี; และชายหนุ่มที่เติบโตมาพร้อมกับเขาเป็นลูกชายของหญิงผู้บูชาเทวรูปอื่น ๆ ที่โซโลมอนมีเป็นภรรยา ชายหนุ่มเหล่านี้เติบโตขึ้นท่ามกลางความชั่วร้ายทั้งหมดของลัทธิบูชาเทวรูปที่โซโลมอนได้ปฏิบัติร่วมกับภรรยาของเขา เรโฮโบอัมได้รับอิทธิพลจากความคิดของพวกเขาและโน้มเอียงไปตามทางของพวกเขา และแน่นอนว่าเขาปฏิเสธคำแนะนำของพระเจ้า และคำแนะนำของชายผู้มีความยำเกรงพระเจ้าอยู่เสมอ

TAM1897 Q1 41.1เรโฮโบอัมให้คำตอบแก่ประชาชน ซึ่งเราทุกคนล้วนคุ้นเคยดี: “ท่านได้ขอให้ข้าทำให้ภาระของท่านเบาลง แต่แทนที่จะทำเช่นนั้น ข้าจะทำให้มันหนักขึ้น; จากที่มันเคยเบาเหมือนนิ้วก้อยของท่าน ข้าจะทำให้มันหนักเหมือนเอวของท่าน” พวกเขาจึงกล่าวว่า “โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​กลับไปเต็นท์ของตนเถิด ข้าแต่​ดาวิด​ ​จงดู​แลราชวงศ์ของพระองค์เองเถิด” เมื่อเรโฮโบอัมเห็นสิ่งที่เกิดขึ้น เขาก็รู้สึกประหลาดใจอย่างยิ่ง; แต่สิ่งนี้ก็ไม่แปลกนักสำหรับเขา เพราะเมื่อเขาตาบอดจนไม่สามารถมองเห็นได้ว่าสิ่งที่เขาพูดกับพวกเขานั้นเป็นคำพูดที่โง่เขลาที่สุด จึงไม่แปลกเลยที่เขาจะประหลาดใจกับสิ่งที่ตามมาหลังจากที่เขาพูดออกไป เขาส่งผู้ดูแลคลังไปหาพวกเขา เพื่อปลอบประโลมและแก้ไขสถานการณ์ให้ราบรื่น และนำพวกเขากลับมา หากเป็นไปได้ แต่พวกเขากลับขว้างหินจนผู้ดูแลคลังเสียชีวิตทันที และเรโฮโบอัม เมื่อเห็นผลลัพธ์เช่นนั้น ก็ตกใจ รีบวิ่งขึ้นรถศึกและรีบกลับไปยังเยรูซาเล็ม รวบรวมกองทัพเพื่อขึ้นไปยังที่นั่น ปราบปรามพวกเขา และบังคับให้พวกเขาต้องรับใช้เขา แต่ผู้เผยพระวจนะของพระเจ้าบอกเขาว่านั่นไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ และว่าพวกเขาควรอยู่บ้าน ซึ่งพวกเขาก็ทำตามนั้น

TAM1897 Q1 41.2จากนั้น เยโรโบอัมก็ยึดครองราชอาณาจักร และตั้งรูปวัวทองที่เขาได้นำมาจากอียิปต์ขึ้น ทำให้สิบเผ่าถูกนำเข้าสู่อียิปต์ทันที คือเข้าสู่การบูชารูปเคารพแบบอียิปต์และระบบการปกครองแบบอียิปต์ เมื่อพวกเขาถูกแยกออกจากสองเผ่านั้น ด้วยเหตุนี้ เยโรโบอัมจึงเป็นผู้เริ่มต้นกระแสนี้ และตั้งแบบอย่างที่กษัตริย์ที่เหลือทั้งหมดของสิบเผ่าได้ปฏิบัติตาม และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ก็มีแต่คำว่า “เยโรโบอัม บุตรของเนบัท ผู้ที่ก่อบาปและทำให้อิสราเอลตกอยู่ในบาป” การละทิ้งความเชื่อจึงค่อยๆ แย่ลงเรื่อยๆ จนกระทั่งราชอาณาจักรทั้งสิ้นล่มสลาย และไม่เคยมีใครได้ยินชื่ออีกเลย และจะไม่มีวันได้ยินอีก การละทิ้งความเชื่อในสายราชวงศ์ของสิบเผ่านั้นจึงแย่ลงเรื่อยๆ จากแย่ไปเป็นแย่กว่าเดิม เยโรโบอัมเป็นคนชั่ว; ผู้ที่ขึ้นครองราชย์ต่อจากเขาทันทีก็ชั่วเช่นกัน แล้วโอมรีก็มา และเขาชั่วยิ่งกว่าผู้อื่นทั้งหมด; ต่อมาอาหับก็มา และเขาชั่วยิ่งกว่าทุกคนที่มาก่อนเขา กระบวนการนี้ดำเนินต่อไปในราชอาณาจักร จนกระทั่งราชอาณาจักรทั้งสิ้นล่มสลายและสูญสิ้นไป

TAM1897 Q1 41.3แต่พระเจ้าทรงพยายามอย่างเต็มที่ตลอดเวลาเพื่อให้พวกเขาถวายการนมัสการพระองค์ พระองค์ทรงส่งผู้เผยพระวจนะมาอย่างต่อเนื่อง พระองค์ทรงเรียกกษัตริย์ทั้งหลายครั้งแล้วครั้งเล่าให้เกรงกลัวพระองค์ และถวายการนมัสการพระองค์ เมื่อเรามาถึงวันสุดท้ายของอิสราเอล ท่านจะพบผู้เผยพระวจนะอย่างอาโมสและโฮเชยาที่เผยพระวจนะเป็นพิเศษ อาโมส โฮเชยา และมีคาห์ ได้เผยพระวจนะเพื่ออิสราเอล และต่ออิสราเอล ในวันสุดท้ายของอิสราเอล อย่างไรก็ตาม มีเพียงส่วนน้อยของคำพยากรณ์ของมีคาห์ที่เกี่ยวข้องโดยตรงกับสิบเผ่า ส่วนคำพยากรณ์ของอาโมสเกือบทั้งหมดเกี่ยวข้องกับพวกเขา และคำพยากรณ์ของโฮเชยาส่วนใหญ่ก็เช่นกัน อาโมสและโฮเชยาส่วนใหญ่—เกือบทั้งหมด—เป็นคำพยากรณ์เกี่ยวกับอิสราเอล และคำเรียกครั้งสุดท้ายของพระเจ้าให้อิสราเอลหันกลับมาหาพระองค์อีกครั้ง เพื่อได้รับการช่วยให้รอดพ้นจากความพินาศอย่างสิ้นเชิง

TAM1897 Q1 41.4คำพยากรณ์ทั้งหมดเหล่านั้น และประวัติศาสตร์ของอิสราเอล ถูกบันทึกไว้ในพระคัมภีร์เพื่อเป็นคำเตือนแก่ประชาชนที่อาศัยอยู่ในวันสุดท้ายของประวัติศาสตร์โลกนี้ และคำสั่งสอนของพระเจ้าที่นั่นมีไว้สำหรับประชาชนในวันสุดท้าย — ให้หันกลับมาหาพระเจ้า เพื่อพวกเขาจะได้รับการช่วยให้รอดพ้นจากความพินาศที่แท้จริง นั่นคือเหตุผลที่สิ่งเหล่านั้นถูกบันทึกไว้ ดังนั้น อามอสและโฮเชยาจึงเป็นความจริงปัจจุบันในวันนี้ สำหรับท่านและผม และสำหรับทุกคนในโลกนี้ เช่นเดียวกับที่พวกเขาเป็นความจริงสำหรับประชาชนในสิบเผ่าในวันนั้นที่พวกเขาเขียนคำพยากรณ์

TAM1897 Q1 41.5อาโมสได้พยากรณ์ และปุโรหิตที่เบธ-เอลกล่าวกับเขาว่า “อย่าพยากรณ์ที่นี่; นี่คือบ้านของกษัตริย์และราชสำนักของกษัตริย์; ไปยังยูดาห์เถิด” และเขาก็ไปบอกเยโรโบอัมที่สองว่า อาโมสกำลังพยากรณ์เรื่องร้ายเกี่ยวกับแผ่นดินนี้ และกำลังสอนให้กบฏต่อกษัตริย์ และกล่าวว่าดาบของพระเจ้าจะตกลงบนแผ่นดินนี้ทั้งหมด และแผ่นดินนี้ไม่อาจทนรับคำพูดของเขาทั้งหมดได้

TAM1897 Q1 41.6มาดูตอนที่เฉพาะเจาะจงนี้ และอ่านอาโมส 7:10-15:—

TAM1897 Q1 41.7​แล้วอามาซิยาห์​ปุ​โรหิตแห่งเบธเอลส่งคนไปยังเยโรโบอัมกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอิสราเอล ทูลว่า “อาโมสได้คิดกบฏต่อพระองค์ในท่ามกลางวงศ์วานอิสราเอล บรรดาถ้อยคำของเขาก็​หนักแผ่นดิน เพราะอาโมสได้​กล่าวดังนี้​ว่า​ ‘เยโรโบอัมจะสิ้นชีวิ​ตด้วยดาบ และอิสราเอลจะตกไปเป็นเชลยห่างจากแผ่นดินของเขา’” และอามาซิยาห์​พู​​ดกับอาโมสว่า “​โอ​ ท่านผู้​ทำนาย​ ไปเถิด จงหนีไปเสียที่​แผ่​นดินยูดาห์ ไปรับประทานอาหารที่​นั่น​ และพยากรณ์​ที่​นั่นเถิด อย่ามาพยากรณ์​ที่​เบธเอลอีกเลย เพราะว่านี้เป็นสถานบริ​สุทธิ์ของกษั​ตริ​ย์ และเป็นพระราชสำนักของกษั​ตริ​ย์” อาโมสจึงตอบอามาซิยาห์​ว่า​ “ข้าพเจ้าไม่​ใช่​​ผู้​​พยากรณ์​ หรือลูกชายของผู้​พยากรณ์​ ข้าพเจ้าเป็นคนเลี้ยงสัตว์ และเป็นคนเก็บผลมะเดื่อ และพระเยโฮวาห์ทรงนำข้าพเจ้ามาจากการติดตามฝูงแพะแกะ และพระเยโฮวาห์ตรัสกับข้าพเจ้าว่า ‘ไปซิ จงพยากรณ์​แก่​อิสราเอลประชาชนของเรา’”

TAM1897 Q1 41.8และเขาก็ได้พยากรณ์แก่พวกเขา; แต่อย่าลืมว่า นั่นคือวันสุดท้ายของอิสราเอล แต่เมื่อพวกเขาไม่ยอมให้อาโมสเป็นผู้เผยพระวจนะในแผ่นดินนั้น และขับไล่เขาออกไป พร้อมทั้งข่มเหงเขาเหมือนที่เคยทำกับผู้เผยพระวจนะหลายคนมาก่อน พระเจ้าจึงทรงตั้งโฮเชยาขึ้นในแผ่นดินยูดาห์ และเขา ซึ่งอยู่ในแผ่นดินยูดาห์ ที่ซึ่งปุโรหิตผู้บูชารูปเคารพนั้นบอกให้อาโมสไป เขาจึงสามารถพยากรณ์เกี่ยวกับอิสราเอลได้ และพวกเขาไม่อาจข่มเหงเขาหรือทำตามใจชอบกับเขาได้

TAM1897 Q1 42.1ตอนนี้ขอพูดสั้นๆ โดยมองย้อนกลับไปยังภาพรวมทั้งหมดนี้: ท่านทราบดีว่าตั้งแต่สมัยซามูเอลเป็นต้นมา กษัตริย์ของอิสราเอลได้ข่มเหงประชากรของพระเจ้า ข่มเหงผู้เผยพระวจนะ และสังหารปุโรหิตตามอำเภอใจ พวกเขาทำเช่นนั้นเพราะมีทั้งอำนาจและจิตวิญญาณที่จะทำเช่นนั้น แต่ถ้าอิสราเอลไม่เคยมีกษัตริย์ อาณาจักร หรือรัฐบาลของตนเองเลย พวกเขาจะสามารถทำเช่นนั้นได้หรือไม่? — ไม่; สิ่งนั้นจะเป็นไปไม่ได้ ท่านทราบดีว่ากษัตริย์ของอิสราเอลนั้นเลวร้ายกว่ากษัตริย์ของชนชาติอื่น ๆ ต่อผู้รับใช้ของพระเจ้าและผู้เผยพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้า: จนถึงขั้นที่กษัตริย์ของอิสราเอลและกษัตริย์ของยูดาห์ปฏิบัติต่อผู้เผยพระวจนะขององค์พระผู้เป็นเจ้าอย่างโหดร้าย กษัตริย์ของชนชาติอื่น ๆ กลับให้เกียรติและเอื้อเฟื้อพวกเขา

TAM1897 Q1 42.2โฮเชยา ดังที่ข้าพเจ้าได้กล่าวไว้ ได้พยากรณ์เกี่ยวกับเรื่องนี้ด้วย บัดนี้ข้าพเจ้าจะอ่านข้อพระคัมภีร์บางข้อในหนังสือโฮเชยา เพื่อให้ท่านทั้งหลายได้เห็นว่าท่านกล่าวถึงเรื่องนี้อย่างไร โปรดดูบทที่เก้าก่อน เพียงหนึ่งหรือสองคำเท่านั้น:—

TAM1897 Q1 42.3เขาทั้งหลายจะไม่​ได้​อาศัยอยู่ในแผ่นดินของพระเยโฮวาห์ ​แต่​เอฟราอิมจะกลับไปยั​งอียิปต์

TAM1897 Q1 42.4เอฟราอิมเป็นหนึ่งในสิบเผ่า; แต่ชื่อนี้ถูกใช้ที่นี่เพื่อหมายถึงทั้งสิบเผ่าทั้งหมด สิบเผ่าได้ถูกนำไปยังอัสซีเรีย; พวกเขาถูกชาวอัสซีเรียจับเป็นเชลย แต่เมื่อพวกเขาถูกชาวอัสซีเรียจับเป็นเชลยแล้ว พระเจ้าหมายความว่าอย่างไรเมื่อตรัสว่าพวกเขาจะกลับไปยังอียิปต์? — อียิปต์หมายถึงการหันหลังให้พระเจ้าอย่างสุดขั้วที่สุด ความมืดที่เป็นความมืดแบบอียิปต์โดยสมบูรณ์ คือที่ซึ่งมนุษย์ปกครองแทนพระเจ้า และระบบการปกครองทั้งหมด—รัฐบาล ผู้ปกครอง และทุกสิ่ง—ล้วนต่อต้านพระเจ้าและต่อต้านประชากรของพระองค์ เช่นเดียวกับที่ต่อต้านอิสราเอลเมื่อพวกเขาอยู่ในดินแดนอียิปต์ ก่อนที่ภัยพิบัติจะตกลงบนอียิปต์ และอิสราเอลได้รับการปลดปล่อย และเมื่อพระเจ้าตรัสที่นี่ว่าเอฟราอิมจะต้องไปอียิปต์ แม้ว่าอัสซีเรีย—รัฐบาลของอัสซีเรีย—จะนำพวกเขาไปเป็นเชลย ก็แสดงให้เห็นว่าพวกเขาได้ตัดสินใจที่จะเข้าสู่การละทิ้งพระเจ้าอย่างสิ้นเชิง และด้วยเหตุนี้ พวกเขาจึงไม่สามารถ—เพียงเพราะพวกเขาไม่ยอม—อาศัยอยู่ “ในแผ่นดินของพระเยโฮวาห์” ได้

TAM1897 Q1 42.5ท่านคงจำได้ว่าเราได้อ่านคำที่พระเจ้าตรัสกับอับรามว่า: “เจ้​าจงออกไปจากประเทศของเจ้า จากญาติ​พี่​น้องของเจ้า และจากบ้านบิดาของเจ้า ไปยังแผ่นดิ​นที่เราจะชี้​ให้​​เจ้​าเห็น” ดังนั้น แผ่นดินนั้นคือแผ่นดินของพระเจ้า และเมื่อพระเจ้าตรัสผ่านโฮเชยาว่า อิสราเอลจะไม่อาศัยอยู่ในดินแดนของพระเจ้า สิ่งนี้ไม่ได้หมายถึงพื้นที่เล็กๆ รอบเมืองสะมาเรีย แต่หมายถึงดินแดนที่พระเจ้าได้ทรงแสดงให้อับราฮัมเห็น และที่พระเจ้าได้ทรงเรียกประชากรของพระองค์ให้มาเมื่อทรงนำพวกเขาออกจากอียิปต์ พวกเขาจะไม่อาศัยอยู่ในดินแดนของพระเจ้า; จากนั้นตามมาคืออียิปต์ ซึ่งหมายถึงการละทิ้งความเชื่ออย่างสิ้นเชิง ท่านจะเห็นสิ่งนี้ชัดเจนยิ่งขึ้น เมื่อข้าพเจ้าอ่านต่อไป

TAM1897 Q1 42.6เขาทั้งหลายจะไม่​ได้​อาศัยอยู่ในแผ่นดินของพระเยโฮวาห์ ​แต่​เอฟราอิมจะกลับไปยั​งอียิปต์ เขาจะรับประทานอาหารไม่สะอาดอยู่​ที่​ในอัสซีเรีย เขาจะไม่​ทำพิธี​เทน้ำองุ่นถวายพระเยโฮวาห์ เขาจะไม่กระทำให้​พระองค์​พอพระทัย เครื่องสัตวบูชาของเขาจะเป็นเหมือนขนมปังสำหรับไว้​ทุกข์​​แก่​​เขา​ ​ผู้​ใดรับประทานก็จะมี​มลทิน​ เพราะว่าขนมปังสำหรับจิตวิญญาณของเขาจะไม่​เข้าไปในพระนิเวศของพระเยโฮวาห์ ​เจ้​าจะทำอะไรกันเมื่อถึงวันเทศกาล และในวันเทศกาลของพระเยโฮวาห์ ​เพราะ​ ​ดู​​เถิด​ เขาหนีไปหมดแล้วเพราะเหตุ​ความพินาศ​ ​อียิปต์​จะรวบรวมเขาไว้ เมืองเมมฟิสจะฝังเขา ต้นตำแยจะยึดสิ่งประเสริฐที่ทำด้วยเงินของเขาไว้​เสีย​ ต้นหนามจะงอกขึ้นในเต็นท์ของเขา

TAM1897 Q1 42.7บทที่สิบ:—

TAM1897 Q1 42.8อิสราเอลเป็นเถาองุ่​นที่​เปล่าประโยชน์​ ซึ่งเกิดผลสำหรับตัวเขาเอง ​เกิดผลมากขึ้นเท่าใด ยิ่งสร้างแท่นบูชามากขึ้นเท่านั้น เมื่อประเทศของเขาเฟื่องฟูขึ้นเขาก็ยิ่งให้เสาศั​กดิ์​สิทธิ์​ของเขาเจริญขึ้น ​จิ​ตใจของเขาเทียมเท็จ ​บัดนี้​เขาจึงต้องทนรับโทษของความผิด ​พระองค์​จะทรงพังแท่นบูชาของเขาลง และทำลายเสาศั​กดิ์​สิทธิ์​ของเขาเสีย ​คราวนี้​เขาจะพูดเป็นแน่​ว่า​ “เราไม่​มี​​กษัตริย์​”

TAM1897 Q1 42.9ในช่วงเวลานั้น พวกเขายังไม่มีกษัตริย์ กษัตริย์ถูกสังหาร และเกิดช่วงว่างระหว่างรัชสมัย กษัตริย์องค์ใหม่ยังไม่ได้ขึ้นครองแทนที่ แต่จงสังเกตสิ่งที่พระองค์ตรัสว่า “คราวนี้​เขาจะพูดเป็นแน่​ว่า​ “เราไม่​มี​​กษัตริย์”” พระเจ้าตรัสกับพวกเขา เมื่อพวกเขาเลือกกษัตริย์นั้นโดยไม่ฟังคำคัดค้านของพระองค์ ว่าพวกเขากำลังปฏิเสธพระองค์ “เราไม่​ยอม​ ​แต่​เราจะต้องมี​กษัตริย์” พวกเขามีกษัตริย์หรือไม่? — มี; และเวลาก็มาถึงที่พวกเขาถูกบังคับให้กล่าวว่า “เราไม่​มี​​กษัตริย์” แต่พระเจ้าตรัสอะไรในเวลานี้?

TAM1897 Q1 42.10​คราวนี้​เขาจะพูดเป็นแน่​ว่า​ “เราไม่​มี​​กษัตริย์​ เพราะเราไม่ยำเกรงพระเยโฮวาห์ หากเรามี​กษัตริย์​ ท่านจะทำประโยชน์อะไรให้​แก่​เราบ้าง” เขาพูดพล่อยๆ เขาทำพันธสัญญาด้วยคำปฏิญาณลมๆแล้งๆ การพิพากษาจึงงอกงามขึ้นมาเหมือนดี​หมี​​อยู่​ในร่องรอยไถที่ในทุ่งนา ชาวสะมาเรียจะหวาดกลัวเพราะเหตุลูกวั​วที่เบธาเวน ​คนที่นั่นจะไว้​ทุกข์​เพราะรู​ปนั้น และปฏิมากรปุโรหิตของที่นั่นซึ่งเคยชื่นชมยินดีกับรู​ปนั้​นก็จะพิลาปร่ำไห้ เพราะเหตุสง่าราศี​ที่​หมดไปจากรู​ปนั้น

TAM1897 Q1 42.11ในบทที่สิบสาม มีคำพูดของพระเจ้าอยู่ ข้อที่เก้า:—

TAM1897 Q1 42.12​โอ​ อิสราเอลเอ๋ย ​เจ้​าได้ทำลายตัวเอง ​แต่​เราช่วยเจ้าได้ เราประสงค์เป็นกษั​ตริ​ย์ของเจ้า

TAM1897 Q1 42.13แต่พวกเขาไม่ยอมรับสิ่งนั้น ดังนั้นท่านจะเห็นตลอดทั้งเรื่องว่า พระเจ้าต้องการเป็นกษัตริย์ของพวกเขาเพียงผู้เดียว; ต้องการให้พวกเขารับพระองค์เป็นกษัตริย์ และไม่ต้องการให้มีผู้ใดอื่นอีก แล้วดังที่พระองค์ตรัสในข้อต่อไปว่า “เพราะความกริ้วของเรา เราจึงให้​เจ้​ามี​กษัตริย์​ และเพราะความโกรธของเรา เราจึงเอากษั​ตริ​ย์นั้นไปเสีย” ดังนั้นข้าพเจ้าจึงอ่านข้อนั้นทั้งหมดว่า:—

TAM1897 Q1 42.14เราประสงค์เป็นกษั​ตริ​ย์ของเจ้า ​กษัตริย์​อื่นๆที่สามารถช่วยเจ้าในเมืองทั้งหลายของเจ้าอยู่​ที่ไหน​ และผู้ปกครองของเจ้าอยู่​ที่ไหน​ คือพวกเหล่านั้​นที่​เจ้​าได้​กล่าวเรื่องเขาว่า “ขอตั้งกษั​ตริ​ย์และเจ้านายไว้​ให้​​แก่​​ข้าพเจ้า​”

TAM1897 Q1 42.15พระองค์ชี้ให้พวกเขาเห็นถึงช่วงเวลาที่พวกเขาเคยกล่าวว่า “ขอให้มีกษัตริย์มาปกครองเรา” พระองค์ตรัสว่า “ครั้งนั้น ข้าได้คัดค้านว่าพวกเจ้าไม่ควรมีกษัตริย์ และได้เตือนว่าความชั่วร้ายนี้จะเกิดขึ้น; บัดนี้ พวกเจ้าเองก็ยอมรับว่าไม่มีกษัตริย์ แต่กลับทำลายตัวเองเสียแล้ว ข้าจะเป็นกษัตริย์ของพวกเจ้า; ให้ข้าเป็นกษัตริย์ของพวกเจ้าเถิด” บัดนี้ ดูบทที่ 11 ข้อที่ 1:—

TAM1897 Q1 42.16ครั้งเมื่​ออิสราเอลยังเด็กอยู่ เราก็รักเขา เราได้เรียกบุตรชายของเราออกมาจากประเทศอียิปต์

TAM1897 Q1 43.1ทำไมพระองค์จึงตรัสเช่นนี้ที่นี่ ในวันสุดท้ายของอิสราเอล หนึ่งพันปีหลังจากที่พระองค์ได้นำเขาออกมาจากอียิปต์? เพื่ออะไร?

TAM1897 Q1 43.2ครั้งเมื่​ออิสราเอลยังเด็กอยู่ เราก็รักเขา เราได้เรียกบุตรชายของเราออกมาจากประเทศอียิปต์ พวกเขายิ่งเรียกเขามากเท่าใด เขายิ่งออกไปห่างจากพวกเขามากเท่านั้น เขาถวายสัตวบูชาแก่พระบาอัล และเผาเครื่องหอมถวายแก่​รู​ปเคารพสลักอยู่​เรื่อยไป​ ​แต่​เรานี่แหละสอนเอฟราอิมให้​เดิน​ เราอุ้มเขาทั้งหลายไว้ ​แต่​เขาหาทราบไม่​ว่า​ เราเป็นผู้รักษาเขาให้​หาย​ เราจูงเขาด้วยสายแห่งมนุษยธรรมและด้วยปลอกแห่งความรัก เราเป็นผู้ถอดแอกที่ขากรรไกรของเขาออก และเราก้มลงเลี้ยงเขา เขาจะไม่​กลับไปยังแผ่นดิ​นอียิปต์ ​แต่​อัสซีเรียจะเป็นกษั​ตริ​ย์ของเขา เพราะเขาปฏิเสธไม่ยอมกลับมา ดาบจะรุกรานบรรดาหัวเมืองของเขา ทำลายกิ่งทั้งหลายของเขาเสียและกลื​นกินเขาเสีย เพราะแผนการของเขา ประชาชนของเราโน้มไปในทางเหินห่างจากเรา ​ถึงแม้​พวกเขาเรียกเขาทั้งหลายให้มาหาพระองค์​ผู้​​สูงสุด​ ​ไม่มี​ใครยอมยกย่องพระองค์

TAM1897 Q1 43.3พระเจ้ากำลังโศกเศร้าเหนืออิสราเอลในขณะนี้ เมื่อเขาอยู่บนขอบเหวแห่งความพินาศ พระองค์กำลังทรงเรียกครั้งสุดท้าย: คำพยากรณ์สุดท้ายมาถึงแล้ว; และด้วยสิ่งนี้ และในเวลานี้เอง เฮเซคียากำลังครองราชย์ในยูดาห์ เมื่อเขาขึ้นครองราชย์ เขาได้เริ่มปฏิรูปอาณาจักร และฟื้นฟูมันจากความละทิ้งความเชื่อของอาหัส เมื่อเขาได้ชำระพระวิหารให้บริสุทธิ์ และจัดระเบียบทุกสิ่งเรียบร้อยแล้ว พวกเขาก็ได้จัดเทศกาลปัสกาเป็นเวลาสองสัปดาห์ แต่ก่อนเทศกาลปัสกาครั้งนั้น เฮเซคียาห์ได้ส่งผู้ส่งสารไปทั่วทั้งสิบเผ่า—ส่วนที่เหลืออยู่—เพื่อเชิญชวนให้มาร่วมเทศกาลปัสกาที่เยรูซาเล็ม เพื่อนมัสการพระเจ้าจอมโยธา แต่บันทึกไว้ว่า พวกเขาได้เยาะเย้ยผู้ส่งสาร และหัวเราะเยาะพวกเขาอย่างดูหมิ่น; แต่ “กลุ่มคนจำนวนมาก” จากอิสสาคาร์ เซบูลุน นาฟทาลี และจากส่วนต่าง ๆ ของจังหวัดต่าง ๆ ได้เดินทางขึ้นมายังเยรูซาเล็ม และจัดเทศกาลปัสกา พร้อมทั้งเข้าร่วมกับพระเจ้า และเมื่อประชาชนกลุ่มนี้ขึ้นไปยังเยรูซาเล็มและเข้าอยู่ท่ามกลางประชาชนในยูดาห์ ในฤดูกาลนั้นเอง กษัตริย์อัสซีเรียก็ยกทัพมาและยึดครองดินแดนทั้งสิบเผ่าทั้งหมด และด้วยเหตุนี้ ผู้ที่เชื่อฟังคำเรียกของเฮเซคียาห์ให้ขึ้นไปยังเยรูซาเล็มเพื่อนมัสการพระเจ้า จึงรอดพ้นจากการถูกกวาดต้อนไปเป็นเชลยในอัสซีเรีย

TAM1897 Q1 43.4ตอนนี้ ก่อนที่เฮเซคียาห์จะออกคำวิงวอน โฮเชยาได้เขียนข้อความนี้ไว้ และพระเจ้ากำลังเศร้าโศกต่อสิ่งที่ประชาชนตั้งใจจะทำ ดูสิ่งที่พระองค์ตรัสไว้ว่า:—

TAM1897 Q1 43.5เราได้สอนเอฟราอิมให้เดินด้วย โดยจับพวกเขาไว้ที่แขนของพวกเขา (แปลตามตัวอักษรจาก KJV)

TAM1897 Q1 43.6พระเจ้าทรงปรารถนาอย่างยิ่งที่จะให้พวกเขาเดินในทางที่ถูกต้อง จนถึงขั้นทรงจับแขนพวกเขาและนำทางไป แต่พวกเขากลับดึงแขนออก ไม่ยอมให้ถูกนำทางแม้เพียงเช่นนั้น แต่ถึงกระนั้น พระเจ้าก็ไม่อาจละทิ้งพวกเขาได้ ดูเถิด:—

TAM1897 Q1 43.7เอฟราอิมเอ๋ย เราจะปล่อยเจ้าได้​อย่างไร​ อิสราเอลเอ๋ย เราจะโยนเจ้าไปให้​ผู้​อื่นได้​อย่างไร​ เราจะปล่อยเจ้าให้เหมือนเมืองอัดมาห์​ได้​​อย่างไร​ เรากระทำเจ้าให้เหมือนเมืองเศโบยิมได้​อย่างไร​ ​จิ​ตใจของเราปั่นป่วนอยู่​ภายใน​ ความเอ็นดูของเราก็​คุ​​กรุ่นขึ้น เราจะไม่ลงอาชญาตามที่เรากริ้วจัด เราจะไม่​กลับไปทำลายเอฟราอิ​มอีก เพราะเราเป็นพระเจ้าไม่​ใช่​​มนุษย์​ เราเป็นผู้​บริสุทธิ์​ท่ามกลางพวกเจ้า เราจะไม่​เข้าในเมือง

TAM1897 Q1 43.8ด้วยเหตุนี้ พระองค์จึงยับยั้งการลงโทษที่ต้องตกมาบนพวกเขา เพราะพระองค์เป็นพระเจ้า พระองค์จึงยังไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น แม้เมื่อมันจำต้องเกิดขึ้น แต่พวกเขายังคงกบฏ และยังคงเดินตามทางของตนเองต่อไป และผลลัพธ์นั้นถูกบันทึกไว้ใน 2 พงศ์กษัตริย์ 17:5-8:—

TAM1897 Q1 43.9​แล้วกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอัสซี​เรียก็ทรงบุกเข้าทั่วแผ่นดินและมายังสะมาเรีย และพระองค์ทรงล้อมเมืองไว้สามปี ในปี​ที่​​เก้าแห่งรัชกาลโฮเชยา ​กษัตริย์​​แห่​​งอัสซีเรียยึดได้เมืองสะมาเรีย และพระองค์ทรงนำชนอิสราเอลไปยั​งอัสซีเรีย ​ให้​เขาอยู่​ที่​ฮาลาห์ และข้างแม่น้ำฮาโบร์ ​แม่น้ำเมืองโกซาน และในหัวเมืองแห่งชาวมีเดีย ​ที่​เป็นอย่างนั้น ​ก็​เพราะประชาชนอิสราเอลได้กระทำบาปต่อพระเยโฮวาห์พระเจ้าของตน ​ผู้​ทรงนำเขาขึ้นออกมาจากแผ่นดิ​นอียิปต์ จากพระหัตถ์ของฟาโรห์​กษัตริย์​​แห่​​งอียิปต์ และได้เกรงกลัวพระอื่นๆ และได้ดำเนินตามกฎเกณฑ์​แห่​งประชาชาติ​ทั้งหลาย​ ซึ่งพระเยโฮวาห์​ได้​ทรงขับไล่ไปเสียให้พ้นหน้าประชาชนอิสราเอล และตามกฎเกณฑ์ซึ่งกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอิสราเอลทรงทำขึ้นมา

TAM1897 Q1 43.10แล้วข้อความต่อไปจนถึงข้อที่ 13:—

TAM1897 Q1 43.11พระเยโฮวาห์ยังทรงตักเตือนอิสราเอลและยูดาห์โดยผู้​พยากรณ์​​ทุ​กคนและโดยผู้ทำนายทุกคนว่า “จงหันกลับจากทางชั่วร้ายทั้งหลายของเจ้า และรักษาบัญญั​ติ​ของเราและกฎเกณฑ์ของเรา ตามราชบัญญั​ติ​​ทุ​กข้อซึ่งเราได้บัญชาแก่บรรพบุรุษของเจ้า และซึ่งเราได้ส่งมายังเจ้าโดยผู้​พยากรณ์​​ผู้รับใช้​ของเรา” เขาไม่ฟังแต่​ทำให้​คอของตนแข็ง ดังคอของบรรพบุรุษของเขาได้เป็นมาแล้ว ​ผู้​ซึ่​งมิ​ได้​เชื่อถือพระเยโฮวาห์พระเจ้าของเขา เขาทอดทิ้งกฎเกณฑ์ของพระองค์ และพันธสัญญาของพระองค์ซึ่งได้ทรงกระทำไว้กับบรรพบุรุษของเขา และพระโอวาทซึ่งพระองค์​ได้​ทรงประทานแก่​เขา​ เขาทั้งหลายติดตามสิ่งที่​ไร้​สาระและกลายเป็นผู้​ที่​​ไร้​สาระไป และเขาติดตามประชาชาติ​ที่อยู่​รอบๆเขา ซึ่งพระเยโฮวาห์​ได้​ทรงบัญชาเขามิ​ให้​เขากระทำตาม

TAM1897 Q1 43.12ด้วยเหตุนี้ สิบเผ่าจึงสูญสิ้นไป โฮเชยา เมื่อท่านพยากรณ์ถึงเรื่องเหล่านี้ ได้กล่าวว่า “ยู​ดาห์ยังปกครองอยู่กับพระเจ้าและสัตย์ซื่ออยู่กับพวกวิ​สุทธิ​​ชน” ยูดาห์ยังสามารถยืนหยัดได้อีกสักพัก เฮเซคียาห์เป็นกษัตริย์; มานัสเสห์สืบราชสมบัติต่อจากเฮเซคียาห์ และเขาได้นำราชอาณาจักรกลับสู่การละทิ้งความเชื่ออีกครั้ง; บุตรชายของเขาเดินตามรอยเท้าของบิดา; โยสิยาห์ขึ้นครองราชย์ต่อจากบุตรชายผู้นั้น และปฏิรูปอาณาจักรอีกครั้ง; และเมื่อโยสิยาห์ถูกสังหาร อาณาจักรก็ล่มสลายทันที ไม่มีผู้ใดหลังโยสิยาห์ที่เกรงกลัวพระเจ้า แม้ในยุคของเฮเซคียาห์ พวกเขาก็เรียกร้องให้อียิปต์มาช่วยเหลืออยู่เสมอ และยึดมั่นในอียิปต์ พยายามให้อียิปต์ช่วยกู้พวกเขา พยายามขอความช่วยเหลือจากอียิปต์ ทั้งที่ความยากลำบากที่ตกมาบนตัวพวกเขาทั้งหมดนั้น ล้วนเกิดจากความไม่เชื่อและการหันเหจากพระเจ้า

TAM1897 Q1 43.13ตอนนี้ลองดูช่วงปลายยุคของยูดาห์ อาหัสได้ส่งผู้แทนไปหาติกลัท-พิเลเซอร์ กษัตริย์แห่งอัสซีเรีย และขอให้เขามาช่วยเขาให้พ้นจากมือของกษัตริย์แห่งดามัสกัสและกษัตริย์แห่งสะมาเรีย ติกลัท-พิเลเซอร์ก็ทำตามคำขอ เขาเข้ายึดครองดามัสกัส จึงช่วยอาหัสให้พ้นจากความยากลำบาก อาหัสจึงจ่ายบรรณาการให้เขา และเดินทางขึ้นไปยังดามัสกัสเพื่อพบเขา และแสดงความเคารพในฐานะผู้อยู่ใต้อำนาจ ขณะที่อยู่ที่นั่น เขาพบแท่นบูชาของเทพเจ้าเทียมเท็จ จึงให้สร้างแท่นบูชาที่คล้ายกัน และตั้งไว้ที่ประตูพระวิหารของพระเจ้า ด้วยวิธีนี้ เขาจึงนำชาติให้หันเหจากความเชื่อ เช่นเดียวกับผู้ที่อยู่ในอิสราเอล

TAM1897 Q1 43.14ในยูดาห์ เฮเซคียาห์ขึ้นครองราชย์ต่อจากอาหัส เมื่อเฮเซคียาห์ขึ้นเป็นกษัตริย์ เขาต้องการหลุดพ้นจากการปกครองและบรรณาการของอัสซีเรีย มีกลุ่มหนึ่งในยูดาห์ที่สนับสนุนเฮเซคียาห์ และมุ่งมั่นที่จะหลุดพ้นจากอัสซีเรีย กลุ่มนี้คิดว่าทางเดียวที่จะทำได้คือขอความช่วยเหลือจากอียิปต์ อิสยาห์กำลังพยากรณ์ในเวลานั้น และท่านบอกพวกเขาให้พึ่งพาพระเจ้าเพื่อได้รับการปลดปล่อยจากทั้งอียิปต์และอัสซีเรีย ท่านบอกพวกเขาว่า การที่พวกเขาถูกกดขี่นั้นเป็นเพราะพวกเขาได้ทำบาปต่อพระเจ้า ท่านบอกพวกเขาว่า ความพยายามที่จะขอความช่วยเหลือจากอียิปต์นั้นจะไม่เป็นผล เพราะการพยายามเช่นนั้นจะนำความกดขี่มาเพิ่มพูนให้พวกเขา เนื่องจากอียิปต์จะกดขี่พวกเขาแทนที่จะช่วยเหลือพวกเขา; อียิปต์ไม่สามารถปลดปล่อยพวกเขาได้

TAM1897 Q1 44.1ตอนนี้ให้ดูบทที่ 8 ของหนังสืออิสยาห์ ข้อพระคัมภีร์ใดในหนังสืออิสยาห์ที่เราใช้บ่อยที่สุด เกี่ยวกับการเสด็จมาของพระเจ้า และการรอคอยการเสด็จมาของพระองค์? เราพบมันอยู่ที่ไหน? ท่านจำได้ไหมว่าบทที่ 8 ของหนังสืออิสยาห์คือบทที่กล่าวถึงผู้ที่แสวงหาวิญญาณที่คุ้นเคย ผู้ที่แอบดูและพึมพำ — ซึ่งหมายถึงลัทธิวิญญาณนิยม? ที่นั่นมีเขียนว่า “จงมัดถ้อยคำพยานเก็บไว้​เสีย​ และจงตีตราพระราชบัญญั​ติ​​ไว้​ในหมู่พวกสาวกของข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าจะรอคอยพระเยโฮวาห์ ​ผู้​ทรงซ่อนพระพักตร์ของพระองค์จากวงศ์วานของยาโคบ และข้าพเจ้าจะคอยท่าพระองค์” แล้วบทนี้เป็นบทเกี่ยวกับการเสด็จมาหรือไม่? — ใช่ เป็นบทที่กล่าวถึงการเสด็จมาของพระเจ้าหรือไม่? — ใช่

TAM1897 Q1 44.2ตอนนี้ดูว่ามีอะไรในบทนั้น ดูว่ามีอะไรในส่วนต้นของบทนี้ เริ่มจากข้อที่ 5

TAM1897 Q1 44.3​แล้วพระเยโฮวาห์ตรัสกับข้าพเจ้าอี​กว่า​ “เพราะว่าชนชาติ​นี้​​ได้​ปฏิเสธน้ำแห่งชิโลอาห์ซึ่งไหลเอื่อยๆ และปี​ติ​​ยินดี​ต่อเรซีนและโอรสของเรมาลิยาห์ [นี่คืออัสซีเรียและดามัสกัส] เพราะฉะนั้นบัดนี้ ​ดู​​เถิด​ ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าทรงนำน้ำแห่งแม่น้ำมาสู้​เขาทั้งหลาย​ ​ที่​​มี​กำลังและมากหลาย คือกษั​ตริ​ย์​แห่​​งอัสซีเรียและสง่าราศีทั้งสิ้นของพระองค์ และน้ำนั้นจะไหลล้นห้วยทั้งสิ้นของมัน และท่วมฝั่งทั้งสิ้นของมัน และจะกวาดต่อไปเข้าในยูดาห์ และจะไหลท่วมและผ่านไปแม้จนถึงคอ และปี​กอันแผ่กว้างของมันจะเต็มแผ่นดินของท่านนะ ​โอ​ ท่านอิมมานูเอล”

TAM1897 Q1 44.4สิ่งนั้นเป็นความจริงตามตัวอักษรสำหรับพวกเขา กษัตริย์แห่งอัสซีเรียได้มาและท่วมท้นทั้งแผ่นดิน แต่ทำไมข้อความนี้จึงถูกเขียนไว้ในบริบทและสถานที่ที่รอคอยการเสด็จมาของพระเจ้า และเกี่ยวกับชนชาติที่ควรรอคอยการเสด็จมาของพระเจ้า? ข้อความนั้นถูกบันทึกไว้ในที่นั้น และถูกส่งต่อมาจนถึงเรา เพื่อแสดงให้ประชาชนทุกคนในยุคปัจจุบันนี้เห็นว่า ความยากลำบาก ความทุกข์ทรมาน และความสับสนวุ่นวายจะเกิดขึ้นทั่วทั้งแผ่นดินและทุกชาติ ซึ่งจะท่วมท้นและไหลผ่านจนถึงคอ และปกคลุมทั่วทั้งแผ่นดิน และประชาชนจะไม่รู้วิธีที่จะหนีพ้นจากมัน นั่นคือเหตุผลที่ข้อความนี้ถูกส่งต่อมาจนถึงเรา ผู้ที่กำลังรอคอยการเสด็จมาของพระเจ้า มาอ่านต่อและดูกันเถอะ

TAM1897 Q1 44.5​โอ​ ​ชนชาติ​ทั้งหลายเอ๋ย จงเข้าร่วมกัน และเจ้าจะถูกทำให้แหลกเป็นชิ้นๆ บรรดาประเทศไกลๆทั้งหมด ​เจ้​าเอ๋ยจงเงี่ยหู จงคาดเอวเจ้าไว้และเจ้าจะถูกทำให้แหลกเป็นชิ้นๆ จงคาดเอวเจ้าไว้และเจ้าจะถูกทำให้แหลกเป็นชิ้นๆ จงปรึกษากันเถิด ​แต่​​ก็​จะไร้​ผล​ จงพู​ดกันเถิด ​แต่​​ก็​จะไม่​สำเร็จผล​ เพราะว่าพระเจ้าทรงสถิ​ตกับเรา เพราะว่าพระเยโฮวาห์ตรั​สดังต่อไปนี้กับข้าพเจ้าพร้อมด้วยพระหัตถ์อันเข้มแข็ง และทรงสั่งสอนข้าพเจ้ามิ​ให้​ดำเนินในทางของชนชาติ​นี้​ ​พระองค์​ตรั​สว่า “​สิ่งที่​ชนชาติ​​นี้​เรียกว่า การร่วมคิดกบฏ ​เจ้​าอย่าเรียกว่า การร่วมคิดกบฏ เสียหมด อย่ากลัวสิ่งที่เขากลัว หรืออย่าครั่​นคร้าม”

TAM1897 Q1 44.6มีช่วงเวลาเช่นนั้นอยู่หรือไม่ในตอนนี้ เมื่อทุกคนกำลังรอคอยการเสด็จมาของพระเจ้า? พวกเขากำลังรวมตัวกันเพราะความกลัวและความสับสนกำลังปกคลุมพวกเขาอยู่หรือไม่? เพราะความยากลำบากกำลังมาเยือนแผ่นดินนี้? เราเห็นสิ่งเช่นนั้นที่ไหนบ้างหรือไม่? มีใครในพวกท่านที่เห็นมันแล้วหรือไม่? — โอ้ ใช่แล้ว พวกท่านเห็นแล้ว! มีใครนอกจากชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสที่เห็นสิ่งนี้บ้างไหม? — จริงๆ แล้ว หากมีความแตกต่างใดๆ ก็ตาม เกือบทุกคนเห็นมันชัดเจนกว่าชาวแอ๊ดเวนตีสเสียอีก แต่มันถูกเห็นแล้ว; นั่นชัดเจนพอแล้ว และพวกเขากำลังรวมตัวกัน ผูกพันกันเป็นกลุ่มและกลุ่มย่อย และกำลังคาดเอวตัวเองไว้ พวกเขาคาดเอวตัวเองเพื่ออะไร? สิ่งใดกำลังจะเกิดขึ้น? — พวกเขาจะถูกทำลายเป็นชิ้นๆ แล้วพวกเขาเตรียมตัวเพื่ออะไร? — เพื่อถูกทำลายเป็นชิ้นๆ แต่พวกเขาไม่คิดเช่นนั้น; พวกเขาคิดว่ากำลังเตรียมตัวเพื่อป้องกันความชั่วร้ายที่กำลังจะมาถึง และความพยายามของพวกเขาที่จะหลุดพ้นจากความชั่วร้ายนั้น กลับทำให้สถานการณ์ยิ่งเลวร้ายลง และนำพวกเขาเข้าใกล้ความพินาศและการถูกทำลายเป็นชิ้นๆ มากขึ้น

TAM1897 Q1 44.7​แต่​พระเยโฮวาห์จอมโยธานั้นแหละ ​เจ้​าต้องว่าพระองค์​บริสุทธิ์​ จงให้​พระองค์​ทรงเป็นผู้​ที่​​เจ้​ายำเกรง จงให้​พระองค์​ทรงเป็นผู้​ที่​​เจ้​าครั่​นคร้าม ​แล้วพระองค์จะเป็นสถานบริ​สุทธิ์ ​แต่​เป็นศิลาที่​ทำให้​​สะดุด​ และเป็​นก้อนหิ​นที่​ทำให้​ขัดเคืองใจของวงศ์วานทั้งคู่ของอิสราเอล เป็​นกับและเป็นบ่วงดักชาวเยรูซาเล็ม และคนเป็​นอันมากในพวกเขาจะสะดุดหินนั้น เขาทั้งหลายจะล้มลงและแตกหัก เขาจะติดบ่วงและถูกจับไป จงมัดถ้อยคำพยานเก็บไว้​เสีย​ และจงตีตราพระราชบัญญั​ติ​​ไว้​ในหมู่พวกสาวกของข้าพเจ้าเสีย ข้าพเจ้าจะรอคอยพระเยโฮวาห์ ​ผู้​ทรงซ่อนพระพักตร์ของพระองค์จากวงศ์วานของยาโคบ และข้าพเจ้าจะคอยท่าพระองค์ ​ดู​​เถิด​ ข้าพเจ้าและบุตรผู้ซึ่งพระเยโฮวาห์ทรงประทานแก่​ข้าพเจ้า​ เป็นหมายสำคัญและเป็นการมหัศจรรย์ต่างๆในอิสราเอล จากพระเยโฮวาห์จอมโยธา ​ผู้​ทรงประทับบนภูเขาศิ​โยน​

TAM1897 Q1 44.8ชัดเจนว่าข้อความนี้ชี้ถึงการเสด็จมาของพระเจ้า เป็นคำเตือนสติแก่ประชาชนที่จะได้พบพระเจ้า แต่ทำไมจึงกล่าวถึงความทุกข์ยากในช่วงที่อัสซีเรียกำลังกดขี่ยูดาห์? เพราะสิ่งนั้นแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนที่สุดว่าความทุกข์ยากประเภทใดจะเกิดขึ้นทั่วทั้งแผ่นดิน และก่อความทุกข์ยากแก่ประชาชนทุกคนในช่วงเวลาที่พระเจ้าเสด็จมา และความพยายามที่ยูดาห์ได้ทำเพื่อหนีพ้นจากความชั่วร้ายเหล่านั้นและปลดปล่อยตนเองจากมัน เป็นความพยายามแบบเดียวกันทุกประการกับความพยายามที่ผู้ซึ่งอ้างว่าเป็นประชากรของพระเจ้าจะทำ เพื่อปลดปล่อยตนเองจากความชั่วร้ายที่กำลังจะมาถึง

TAM1897 Q1 44.9พระเจ้าทรงเรียกอยู่เสมอ: อย่าพึ่งพาอัสซีเรีย; อย่าพึ่งพาอียิปต์; แต่จงพึ่งพาพระเจ้าแต่เพียงผู้เดียว หันหลังให้อัสซีเรีย: นั่นถูกต้อง แต่จงอย่าไปอียิปต์เพื่อหนีอัสซีเรีย จงแสวงหาพระเจ้า อย่าไปอียิปต์; ไปหาพระเจ้าเถิด และเมื่อท่านพบพระเจ้าด้วยใจทั้งหมด ท่านจะได้รับการปลดปล่อยจากความทุกข์ยากและการกดขี่ทั้งหมดจากอัสซีเรีย ขอกล่าวเพียงไม่กี่คำเกี่ยวกับเรื่องนี้ บทที่ 30 ของหนังสืออิสยาห์บอกเราถึงความลับในเรื่องนี้

TAM1897 Q1 45.1พระเยโฮวาห์ตรั​สว่า ​วิบัติ​​แก่​ลูกหลานที่​ดื้อดึง​ ​ผู้​กระทำแผนงาน ​แต่​​ไม่ใช่​ของเรา ​ผู้​ปกคลุ​มด้วยเครื่องปกปิด ​แต่​​ไม่ใช่​ตามน้ำใจเรา เขาจะเพิ่มบาปซ้อนบาป ​ผู้​ออกเดินลงไปยั​งอียิปต์ โดยไม่ขอคำปรึกษาจากปากของเรา เพื่อจะเข้มแข็งในการลี้ภั​ยกับฟาโรห์ เพื่อจะวางใจในร่มเงาของอียิปต์ เพราะฉะนั้นการลี้ภั​ยกับฟาโรห์จะกลับเป็นความอับอายของเจ้า และการวางใจในร่มเงาของอียิปต์จะกลับเป็​นที่ขายหน้าของเจ้า ข้อ 1-3.

TAM1897 Q1 45.2ทูตของเขาได้ลงไปที่นั่นเพื่อเสนอข้อเสนอแก่ประเทศอียิปต์ และเมื่อยูดาห์ส่งทูตไปยังประเทศอียิปต์ ประเทศอียิปต์ก็รู้สึกอับอายต่อทูตเหล่านั้น

TAM1897 Q1 45.3เพราะแม้ว่าข้าราชการของเขาอยู่​ที่​โศอัน และทูตของเขาไปถึงฮาเนส ​ทุ​กคนได้รับความอับอายโดยชนชาติ​หนึ่งซึ่งช่วยเขาไม่​ได้​ ซึ่​งมิ​ได้​นำความช่วยเหลือหรือประโยชน์มาให้ ​ได้​​แต่​ความอับอายและความขายหน้า ภาระเรื่องสัตว์ป่าแห่งภาคใต้ เขาทั้งหลายบรรทุกทรัพย์​สมบัติ​ของเขาบนหลังลาและบรรทุกทรัพย์​สิ​นของเขาบนโหนกอูฐ ไปตลอดแผ่นดินแห่งความยากลำบากแสนระทม ​ที่​ซึ่งสิงโตหนุ่มและสิงโตแก่ ​งู​​ร้าย​ และงูแมวเซาออกมา ไปยังชนชาติ​หนึ่งซึ่งจะช่วยเขาไม่​ได้​ เพราะความช่วยเหลือของอียิปต์นั้นไร้ค่าและเปล่าประโยชน์ ​เพราะฉะนั้น​ เราจึงเรียกเขาว่า “ความเข้มแข็งของเขาคือให้นั่งเฉยเมย” ข้อ 4-7.

TAM1897 Q1 45.4เพื่อให้ท่านเห็นว่าเรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องที่ไกลตัวเรา ผมจะหันมาอ่านจากคำพยานที่ลงวันที่ 5 กรกฎาคม ค.ศ. 1896 ดังต่อไปนี้:—

TAM1897 Q1 45.5คำเตือนที่ให้ไว้ในพระวจนะของพระเจ้าแก่ชนชาติอิสราเอลนั้น ไม่ได้มีไว้เพียงสำหรับพวกเขาเท่านั้น แต่สำหรับทุกคนที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “วิบัติแก่ลูกหลานที่กบฏ... ที่ปรึกษาหารือกัน แต่ไม่ปรึกษาข้า; และที่ปกปิดด้วยผ้าคลุม แต่ไม่ใช่ด้วยพระวิญญาณของข้า เพื่อเพิ่มบาปให้บาป; ที่เดินไปลงอียิปต์ โดยไม่ถามปากข้า; เพื่อเสริมกำลังตนเองด้วยกำลังของฟาโรห์ และวางใจในเงาของอียิปต์” หากพระเจ้าทรงตำหนิประชากรของพระองค์ในสมัยโบราณ เพราะพวกเขาละเลยที่จะขอคำปรึกษาจากพระองค์เมื่ออยู่ในความยากลำบาก พระองค์จะไม่ทรงไม่พอพระทัยในวันนี้หรือ หากประชากรของพระองค์ แทนที่จะพึ่งพาแสงสว่างเจิดจ้าของดวงอาทิตย์แห่งความชอบธรรมเพื่อส่องทางให้พวกเขา กลับหันหลังให้พระองค์ในยามที่เผชิญการทดสอบและการทดลอง เพื่อขอความช่วยเหลือจากมนุษย์ผู้ซึ่งผิดพลาดและไร้ประสิทธิภาพไม่ต่างจากตัวพวกเขาเอง? ความแข็งแกร่งของเราอยู่ที่ไหน? อยู่ในมนุษย์ที่ไร้ความสามารถและต้องพึ่งพาผู้อื่นเช่นเดียวกับเราเองหรือไม่; ผู้ที่จำเป็นต้องได้รับการนำทางจากพระเจ้าเช่นเดียวกับเรา? พระคริสต์ตรัสว่า “หากไม่มีเรา พวกท่านก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย” และพระองค์ได้จัดเตรียมพระวิญญาณบริสุทธิ์ไว้เป็นความช่วยเหลือในยามจำเป็นทุกครั้ง

TAM1897 Q1 45.6แต่ท่านก็รู้ดีว่า ในความสับสนวุ่นวายของปีที่แล้ว ซึ่งหวังว่าจะได้รับการแก้ไขผ่านการรณรงค์ทางการเมือง แม้แต่ชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสก็ถูกดึงให้ห่างจากความจงรักภักดีต่อพระเจ้า จนถึงขั้นเข้าร่วมรณรงค์เพื่อพยายามควบคุมกิจการทางการเมือง ควบคุมการเลือกตั้ง และพยายามจัดระเบียบสิ่งต่าง ๆ เพื่ออะไร? — โอ เพื่อช่วยประเทศให้พ้นจากความยากลำบากที่พวกเขามั่นใจว่าจะเกิดขึ้นกับประเทศนี้ แน่นอนว่า ความยากลำบากกำลังจะมาถึงแผ่นดินนี้ แต่ชาวเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสจะรวมตัวกันเป็นกลุ่มเพื่อทำงานเช่นนั้นหรือ? ให้พวกเขาได้รับการปลดปล่อยจากอัสซีเรีย; ให้พวกเขาได้รับการปลดปล่อยทั้งจากอัสซีเรียและอียิปต์มาสู่พระเจ้า นี่คือความรอดเพียงหนึ่งเดียว นี่คือการปลดปล่อยเพียงหนึ่งเดียว ไม่ว่าจะในอดีต ปัจจุบัน หรือตลอดไป