มิชชันนารีเพื่อพระเจ้า

TAM1897 Q1 14.2คำเทศนาที่กล่าวในคืนวันพุธที่ 3 มีนาคม ค.ศ. 1897 พิมพ์ใน General Conference Bulletin, ไตรมาสแรก ปี 1897, เล่ม 2, ฉบับที่ 1, หน้า 14-20.

TAM1897 Q1 14.3บทเรียนของเราเมื่อคืนที่ผ่านมาได้ปิดท้ายด้วยการก่อตั้งรัฐแรกที่ประวัติศาสตร์รู้จัก; ซึ่งแท้จริงแล้วคือต้นกำเนิดของรัฐ พระคัมภีร์กล่าวถึงราชอาณาจักรของนิมโรดว่า:—

TAM1897 Q1 14.4การเริ่มต้นของอาณาจักรเขาคือเมืองบาเบล เมืองเอเรก เมืองอั​คคัด และเมืองคาลเนห์ในแผ่นดินของชินาร์ ฝ่ายอัสซูรจึงออกไปจากแผ่นดินของชินาร์​นั้น​ และสร้างเมืองนีนะเวห์

TAM1897 Q1 14.5ฉบับแปลของเราอ่านว่า: “อัสซูร์ออกไปและสร้างนีนะเวห์” แต่ความหมายที่แท้จริงคือ ตามที่ระบุในหมายเหตุริมหน้า: “เขา [อัสซูร์] ออกไปสู่อัสซีเรียและสร้างนีนะเวห์” รวมถึงเมืองอื่น ๆ ที่กล่าวถึงในที่นั้น ดังนั้น จุดเริ่มต้นของราชอาณาจักรของเขาจึงอยู่ที่ชินาร์ และการขยายอาณาเขตของมันคือสู่อัสซีเรีย

TAM1897 Q1 14.6นิมโรดไม่ใช่เพียงนักล่าสัตว์ที่ทรงพลังเท่านั้น แต่ยังเป็นผู้ที่ข่มเหงมนุษย์ด้วย และอำนาจที่เขาได้มา ซึ่งเขาได้มาจากการสถาปนาและขยายอาณาจักรของเขา เขาใช้เพื่อบังคับให้ประชาชนยอมรับอำนาจของเขาและเทพเจ้าที่เขาบูชา ดังนั้น ตั้งแต่รัฐแรกที่เคยมีอยู่ในโลก จนถึงรัฐสุดท้ายที่จะมีอยู่ในโลก รัฐทุกแห่งได้ใช้อำนาจที่ตนมีเพื่อต่อต้านพระเจ้า

TAM1897 Q1 14.7ผมจะกล่าวซ้ำอีกครั้ง: รัฐทุกแห่ง ตั้งแต่รัฐแรกที่เคยมีมา คือรัฐของนิมโรด จนถึงรัฐสุดท้ายที่จะมีขึ้น คือรัฐนี้ ได้ใช้อำนาจของตนต่อต้านพระเจ้า ต่อต้านความจริงของพระองค์ ต่อต้านประชากรของพระองค์ เพื่อบังคับให้ผู้คนหันเหออกจากพระเจ้า ตั้งแต่ต้นจนจบ นั่นคือบันทึกของรัฐทุกแห่ง เมื่อโลกจะถึงจุดจบ นั่นจะเป็นบันทึกของราชอาณาจักรและรัฐต่าง ๆ ในโลก

TAM1897 Q1 14.8นี่คือคำกล่าวจากบทความหน้าแรกของนิตยสาร Review วันที่ 14 เมษายน ค.ศ. 1896: ผู้หลอกลวงสูงสุด “ได้ล่อลวงให้ประชาชนกราบไหว้รูปเคารพ และด้วยวิธีนี้จึงได้ครองอำนาจเหนือราชอาณาจักรทางโลก เขาคิดว่าการเป็นพระของโลกนี้คือสิ่งที่ดีที่สุดรองจากการครองบัลลังก์ของพระเจ้าในสวรรค์” ในประวัติศาสตร์ที่กล่าวถึงในบทเรียนก่อนหน้านี้ ท่านจะเห็นการทำงานของแผนการนี้ที่ถูกเปิดเผยผ่านวิญญาณแห่งการเผยพระวจนะ ก่อนอื่น มนุษย์หันไปนับถือรูปเคารพ แล้วจึงเข้าสู่ระบอบกษัตริย์ และผู้แรกที่ทำเช่นนั้นได้ก่อตั้งรัฐขึ้น และด้วยอำนาจที่เขาได้มา เขาเองก็กลายเป็นผู้ข่มเหงมนุษย์ นั่นคือประวัติศาสตร์ ท่านจะเห็นมันเกิดขึ้นในชาติอื่น ๆ ตามที่เราศึกษาต่อไป

TAM1897 Q1 14.9หลังจากนิมโรดได้ไม่นาน ทุกคนทั่วทั้งดินแดนนั้นก็ลืมพระเจ้าไปหมด ยกเว้นอับราฮัมเพียงผู้เดียว อับราฮัมเพียงผู้เดียวที่แสวงหาและพบพระเจ้า; และด้วยอับราฮัม พระเจ้าได้เริ่มต้นเผ่าพันธุ์อีกครั้งตามทางขององค์พระผู้เป็นเจ้า บัดนี้จงสังเกตสิ่งที่พระองค์ตรัสกับอับราฮัม เมื่อพิจารณาถึงสิ่งที่เราได้ศึกษาแล้ว เมื่อพิจารณาถึงสิ่งที่ปรากฏในบทเรียนก่อนหน้านี้ และสิ่งที่ผมได้ชี้ให้ท่านสังเกตเมื่อสักครู่ โปรดพิจารณาว่าพระเจ้าตรัสกับอับราฮัมอย่างไร เมื่อพระองค์เริ่มสร้างชาติใหม่กับเขา นั่นคือ ชาติของพระเจ้า ปฐมกาล 12:1 บอกเราว่าพระเจ้าตรัสกับเขาอย่างไรในตอนแรก “องค์พระผู้เป็นเจ้าได้ตรัสกับอับรามว่า จงออกจาก”—อะไร?—“ประเทศของเจ้า” อะไรก่อน?

TAM1897 Q1 14.10(ผู้ฟัง) ประเทศของเจ้า

TAM1897 Q1 14.11“จากญาติ​พี่​น้องของเจ้า และจากบ้านบิดาของเจ้า ไปยังแผ่นดิ​นที่เราจะชี้​ให้​​เจ้​าเห็น” มีสามสิ่งที่พระเจ้าตรัสว่าอับรามต้องทิ้งไว้เบื้องหลัง ก่อนอื่น เขาต้องทิ้งอะไร? — ประเทศของเขา ต่อไป? — วงศ์วานของเขา ต่อไป? — บ้านของบิดาเขา บ้านของบิดาเขาเป็นผู้บูชารูปเคารพ ประเทศของเขาบังคับให้ประชาชนบูชารูปเคารพ; สิ่งนั้นขัดแย้งกับพระเจ้า ประเทศของเขา วงศ์วานของเขา และบ้านของบิดาเขา เป็นผู้บูชารูปเคารพ และเขาต้องทิ้งทั้งหมดไป พระเจ้าทรงแสดงดินแดนนั้นให้เขาเห็น; แต่พระองค์ทรงให้เขาครอบครองดินแดนนั้นหรือไม่? — “แม้​​เท่​าฝ่าเท้าก็​ไม่ได้” เมื่อพระเจ้าเรียกเขาออกจากประเทศนั้น พระเจ้าได้นำเขาไปยังประเทศอื่นหรือไม่? — ไม่; แต่ “พระองค์​ทรงสัญญาไว้ว่าจะให้​แผ่​นดินนี้เป็นกรรมสิทธิ์ของท่าน และเชื้อสายของท่านที่มาภายหลังท่าน” แล้วเมื่อพระเจ้าเรียกเขาออกจากประเทศของเขา และไม่นำเขาไปยังประเทศอื่น เขาจึงอยู่ในสภาพใด?

TAM1897 Q1 14.12(ผู้ฟัง) เป็นผู้เดินทางและผู้แปลกหน้า

TAM1897 Q1 14.13นั่นทำให้ผู้แทนของพระเจ้าในโลกนี้ กลายเป็นผู้ที่ไม่มีประเทศใดในโลกนี้เลยหรือ?

TAM1897 Q1 14.14แต่เขาจะไม่มีประเทศใดเลยหรือ? — โอ้ เขาได้มองหา “ประเทศที่ดีกว่า นั่นคือประเทศในสวรรค์”

TAM1897 Q1 14.15มาเปิดหนังสือฮีบรูบทที่ 11 และดูส่วนนี้กัน ข้อ 8 เริ่มต้นว่า:—

TAM1897 Q1 14.16โดยความเชื่อ เมื่อทรงเรียกให้อับราฮัมออกเดินทางไปยังที่ซึ่งท่านจะรับเป็นมรดก ท่านได้เชื่อฟังและได้เดินทางออกไปโดยหารู้​ไม่​ว่าจะไปทางไหน

TAM1897 Q1 15.1แต่เขาออกจากที่ไหนมา? — จากประเทศของเขา โดยไม่รู้ว่าเขาจะไปไหน “โดยความเชื่อ ท่านได้พำนักในแผ่นดินแห่งพระสัญญานั้น เหมือนอยู่ในดินแดนแปลกถิ่น คืออาศัยอยู่ในเต็นท์กับอิสอัคและยาโคบซึ่งเป็นทายาทด้วยกั​นกั​บท่านในพระสัญญาอันเดียวกันนั้น” ท่านรู้ดีว่าพระเจ้าไม่ได้ให้เขาได้รับมรดกเลย ไม่แม้กระทั่งให้เขาได้เหยียบย่างลงไปสักนิด แต่พระเจ้าได้สัญญาว่าจะให้มรดกนั้นแก่เขาและลูกหลานของเขาที่ตามมา พระเจ้าทรงนำเขาออกจากประเทศบ้านเกิดของเขา; และไม่มีประเทศใดบนโลกนี้ที่พระเจ้าทรงให้เขาแม้แต่ที่จะได้เหยียบเท้าลงไปเลย ดังนั้น เขาจึงถูกทิ้งให้ไม่มีประเทศใดบนโลกนี้เลย เราแน่ใจในเรื่องนี้; แต่จงจำไว้ว่าพระเจ้าตรัสว่าอย่างไร อับราฮัมเป็นใครในเวลานั้น? — เขาคือ “เพื่อนของพระเจ้า” “บิดาของผู้ที่เชื่อในพระเจ้าทุกคน” เขาเป็นบิดาของท่านหรือไม่? ท่านมีประเทศใดในโลกนี้หรือไม่?

TAM1897 Q1 15.2เพราะว่าท่านได้คอยอยู่เพื่อจะได้เมืองที่​มี​​ราก​ ซึ่งพระเจ้าเป็นนายช่างและเป็นผู้ทรงสร้างขึ้น โดยความเชื่อ นางซาราห์เองเช่​นกันจึงได้รับพลังตั้งครรภ์และได้คลอดบุตรเมื่อชรามากแล้ว เพราะนางถือว่าพระองค์​ผู้​​ได้​ทรงประทานพระสัญญานั้นทรงเป็นผู้​สัตย์ซื่อ​ ​เหตุ​​ฉะนั้น​ คนเป็​นอันมากดุจดาวในท้องฟ้า และดุจเม็ดทรายที่ทะเลซึ่งนับไม่​ได้​​ได้​บังเกิดแต่ชายคนเดียว และชายคนนั้​นก็​เท่​ากับคนที่ตายแล้วด้วย บรรดาคนเหล่านี้​ได้​ตายไปในระหว่างที่เชื่ออยู่ ยังไม่​ได้​รับผลตามพระสัญญาทั้งหลายนั้น

TAM1897 Q1 15.3พระเจ้าได้สัญญาอะไรเมื่อนำเขาออกจากประเทศของเขา? พระเจ้าได้สัญญาให้เขาประเทศหนึ่งหรือไม่? — ใช่ แต่เขาไม่ได้รับประเทศใดในโลกนี้; “แต่​​ได้​แลเห็นพระสัญญาแต่​ไกล​ ​ก็​​เชื่อมั่นและต้อนรับพระสัญญาเหล่านั้นไว้ และได้ยอมรับว่าเขาทั้งหลายเป็นคนต่างด้าวและเป็นผู้สัญจรอยู่ในแผ่นดินโลก เพราะคนที่​พู​​ดอย่างนี้​ก็​แสดงให้​เห็นชัดแล้​วว่า เขากำลังแสวงหาเมืองที่จะได้เป็นของเขา” คนจะแสวงหาประเทศได้หรือไม่ เมื่อเขามีประเทศอยู่แล้ว? — ไม่; เพราะคนไม่สามารถมีประเทศสองประเทศได้ เช่นเดียวกับที่เขาไม่สามารถรับใช้เจ้านายสองคนได้

TAM1897 Q1 15.4“เอาละ” มีคนหนึ่งพูด “อับราฮัมก็ไม่ได้อยู่ในประเทศของเขา” ใช่ แต่เขามีโอกาสที่จะกลับไปหากเขาต้องการ หากเขายังถือว่าประเทศนั้นเป็นบ้านของเขา จนมันอยู่ในใจเขา และเขาเริ่มคิดถึงบ้านเมื่ออยู่ห่างออกไปแปดร้อยหรือหนึ่งพันไมล์ และในดินแดนนั้นเกิดภาวะขาดแคลนอาหาร และการเดินทางไม่ได้สนุกสนานอย่างที่เขาคิดไว้ เขาก็สามารถพูดได้ว่า “ฉันอยากได้เห็นคนในนั้นอีกครั้งหนึ่งเท่านั้นเอง ทั้งทุ่งหญ้าเก่าอันเป็นที่รักและต้นไม้ที่คุ้นเคย หากฉันทำได้เพียงเท่านี้ ฉันก็ยินดีที่จะกลับมาและอยู่ในสนามงานนี้สักพัก” หากเขาคิดเช่นนี้ เขาก็คงมีโอกาสได้กลับ เพราะมีเขียนไว้ว่า: “และแท้​จริงถ้าเขาคิดถึ​งบ้านเมืองที่เขาจากมานั้น เขาก็คงจะมีโอกาสกลับไปได้”

TAM1897 Q1 15.5คิดถึง; คิดถึงคืออะไร? — หากจิตใจของพวกเขาเต็มไปด้วยความคิดถึงประเทศที่พวกเขาออกมาจากที่นั่น พวกเขาก็อาจมีโอกาสได้กลับไป และพวกเขาก็จะได้โอกาสนั้นด้วย; เพราะเมื่อนั้นพวกเขาก็จะสร้างโอกาสนั้นขึ้นเอง

TAM1897 Q1 15.6​แต่​​บัดนี้​เขาปรารถนาที่จะอยู่ในเมืองที่ประเสริฐกว่านั้น คือเมืองสวรรค์ ​เหตุ​ฉะนั้น [เหตุฉะนั้น คือด้วยเหตุนี้] พระเจ้าจึ​งมิ​ได้​ทรงละอายเมื่อเขาเรียกพระองค์ว่าเป็นพระเจ้าของเขา เพราะพระองค์​ได้​ทรงจัดเตรียมเมืองหนึ่งไว้สำหรับเขาแล้ว

TAM1897 Q1 15.7ท่านได้ออกจากประเทศของท่านแล้วหรือไม่? โปรดดูโรม 4:1-12:—

TAM1897 Q1 15.8​ถ้าเช่นนั้น​ เราจะว่าอับราฮัมบรรพบุรุษของเราได้​ประโยชน์​อะไรตามเนื้อหนังเล่า เพราะถ้าอับราฮัมเป็นผู้ชอบธรรมโดยการกระทำ ท่านก็​มี​ทางที่จะอวดได้ ​แต่​​มิใช่​จำเพาะพระพักตร์​พระเจ้า​ ด้วยว่าพระคัมภีร์ว่าอย่างไร ​ก็​​ว่า​ ‘อับราฮัมได้เชื่อพระเจ้า และพระองค์ทรงนับว่าเป็นความชอบธรรมแก่​ท่าน​’ ดังนั้นคนที่อาศัยการกระทำก็​ไม่​ถือว่าบำเหน็จที่​ได้​นั้นเป็นเพราะพระคุ​ณ​ ​แต่​​ถือว่า​ บำเหน็​จนั้นเป็นค่าแรงของงานที่​ได้​​ทำ​ ส่วนคนที่​มิได้​อาศัยการกระทำ ​แต่​​ได้​เชื่อในพระองค์ ​ผู้​ทรงโปรดให้คนอธรรมเป็นคนชอบธรรมได้ ความเชื่อของคนนั้นต้องนับว่าเป็นความชอบธรรม ​ดังที่​​ดาวิดได้​กล่าวถึงความสุขของคนที่พระเจ้าได้ทรงโปรดให้เป็นคนชอบธรรม โดยมิ​ได้​อาศัยการกระทำ ​ว่า​ ‘คนทั้งหลายซึ่งพระเจ้าทรงโปรดยกความชั่วช้าของเขาแล้ว และพระเจ้าทรงกลบเกลื่อนบาปของเขาแล้​วก็​เป็นสุข​ ​บุ​คคลที่​องค์​พระผู้เป็นเจ้ามิ​ได้​ทรงถือโทษบาปของเขาก็​เป็นสุข​’ ถ้าเช่นนั้นความสุ​ขมี​แก่​​คนที่​เข้าสุ​หนัตพวกเดียวหรือ หรือว่ามี​แก่​พวกที่​มิได้​​เข้าสุ​หนั​ตด้วย เพราะเรากล่าวว่า “เพราะความเชื่อนั้นเองทรงถือว่าอับราฮัมเป็นคนชอบธรรม” ​แต่​พระเจ้าทรงถืออย่างไร เมื่อท่านเข้าสุ​หนัตแล้วหรือ หรือเมื่อยังไม่​ได้​​เข้าสุหนัต​ ​มิใช่​เมื่อท่านเข้าสุ​หนัตแล้วแต่เมื่อท่านยังไม่​ได้​​เข้าสุหนัต​ และท่านได้​เข้าสุ​หนัตเป็นเครื่องหมายสำคัญ เป็นตราแห่งความชอบธรรม ซึ่งเกิดโดยความเชื่อที่ท่านได้​มี​​อยู่​เมื่อท่านยังไม่​ได้​​เข้าสุหนัต​ เพื่อท่านจะได้เป็นบิดาของคนทั้งปวงที่​เชื่อ​ ​ทั้งที่​เมื่อเขายังไม่​ได้​​เข้าสุหนัต​ เพื่อจะถือว่าเป็นผู้ชอบธรรมด้วย และเพื่อท่านจะเป็นบิดาของคนเหล่านั้​นที่​เข้าสุหนัต​ ​ที่​​มิได้​​เพียงแต่​​เข้าสุ​หนัตเท่านั้น ​แต่​​มี​ความเชื่อตามแบบของอับราฮัมบิดาของเราทั้งหลาย ซึ่งท่านมี​อยู่​เมื่อท่านยังไม่​ได้​​เข้าสุหนัต​

TAM1897 Q1 15.9ความเชื่อของบิดาเรา อับราฮัม ซึ่งเขามีอยู่เมื่อยังไม่ได้เข้าสุหนัตนั้น คือความเชื่อที่เขามีเมื่อพระเจ้าทรงเรียกเขาออกจากประเทศของเขา จากวงศ์วานของเขา จากบ้านบิดาของเขา และเขาถูกทิ้งให้อยู่ในพระหัตถ์ของพระเจ้า โดยไม่มีประเทศใดในโลก และท่านเป็นบิดาของผู้เชื่อทุกคน แม้พวกเขาจะยังไม่ได้รับการเข้าสุหนัต; และผู้อื่นๆ ทั้งหมดด้วย ตราบใดที่เราทุกคนเดินตามรอยเท้าแห่งความเชื่อนั้น ซึ่งท่านมีเมื่อท่านยังไม่ได้รับการเข้าสุหนัต “ถ้าท่านเป็นของพระคริสต์​แล้ว​ ท่านก็เป็นเชื้อสายของอับราฮัม คือเป็นผู้รับมรดกตามพระสัญญา”

TAM1897 Q1 15.10“เชื้อสายของเจ้าจะเป็นคนต่างด้าวในแผ่นดิ​นที่​ไม่ใช่​ของพวกเขา” ท่านเป็นลูกหลานของเขาหรือไม่? ท่านเป็นลูกหลานของอับราฮัมเพราะท่านเชื่อในพระเยซูคริสต์หรือไม่? ท่านเป็นคนแปลกหน้าในดินแดนที่ท่านอยู่หรือไม่? — หากท่านเป็นลูกหลานของเขา ท่านก็เป็นเช่นนั้น ทำไม? — เพราะนั่นไม่ใช่ประเทศของท่านแล้ว มันไม่ใช่ประเทศของท่านอีกต่อไป

TAM1897 Q1 15.11นี่ไม่ใช่ทฤษฎี แต่เป็นเรื่องของศาสนาในชีวิตประจำวันจริง ๆ คุณแดน โจนส์ เมื่อวานนี้ ท่านยังจำได้ไหม ที่เขาพูดถึงมิชชันนารีที่ไปเม็กซิโก และเขาต้องการมิชชันนารีที่จะไปที่นั่นพร้อมกับนำหัวใจไปด้วย เขาไม่ต้องการผู้ที่ทิ้งหัวใจไว้ในสหรัฐอเมริกา หรือรัฐใดก็ตาม เมื่อพวกเขาไปทำงานมิชชันนารีที่นั่น เพราะหากเป็นเช่นนั้น พวกเขาก็ไม่สามารถทำงานมิชชันนารีได้

TAM1897 Q1 15.12พระเจ้าต้องการให้อับราฮัมเป็นผู้เผยแผ่ศาสนาแก่ทุกคนที่เขาจะได้พบในโลกนี้; และเขาก็เป็นเช่นนั้น แต่พระเจ้าทรงรู้ และทุกคนที่มองเห็นสิ่งนี้ตามมุมมองของพระเจ้าก็รู้ดีว่า ไม่มีผู้ใดในโลกนี้ที่จะเป็นผู้เผยแผ่ศาสนาได้ หากเขายังมีประเทศในโลกนี้ ท่านและผมไม่สามารถเป็นผู้เผยแผ่ศาสนาในประเทศอื่นใดได้ หากอเมริกาเป็นประเทศของเรา เราไม่สามารถเป็นผู้เผยแผ่ศาสนาในอเมริกาได้ ตราบใดที่อเมริกายังเป็นประเทศของเรา ท่านไม่สามารถเป็นผู้เผยแผ่ศาสนาได้แม้กระทั่งในบ้านเกิดของท่านเอง หากท่านยังไม่ได้ออกจากประเทศของท่านก่อน นั่นคือความจริง เป็นเช่นนั้นตามธรรมชาติของสิ่งต่างๆ

TAM1897 Q1 16.1คำถาม.—ท่านอธิบายเรื่องนั้นอย่างไร?

TAM1897 Q1 16.2เราไม่สามารถอธิบายได้ ผมไม่ได้มีเจตนาจะอธิบายเรื่องนี้ พระเจ้าได้อธิบายไว้แล้ว และท่านกับผมต้องเข้าใจและเชื่อในสิ่งนั้น

TAM1897 Q1 16.3เพราะเหตุใดเราจึงเป็นมิชชันนารีในโลกนี้? มาดูกันเถอะ ทำไมเราจึงถูกส่งไปเป็นมิชชันนารี? เป็นมิชชันนารีของอะไร? งานมิชชันนารีของเราคืออะไร? วัตถุประสงค์ของมันคืออะไร? เราเป็นมิชชันนารีเพื่ออเมริกา หรือเพื่อพระเจ้า? อเมริกาเป็นประเทศของพระเจ้า ที่แยกตัวจากประเทศอื่น ๆ ทั้งหมดบนโลกนี้หรือไม่? อเมริกาไม่ดีพอที่จะเป็นประเทศของพระเจ้า; และไม่ว่าจะดีเพียงใด ก็ไม่ดีพอสำหรับประชากรของพระเจ้า

TAM1897 Q1 16.4ท่านและผมต้องเป็นมิชชันนารีเพื่อพระเจ้า เพื่อเรียกผู้คนมาหาพระเจ้า; เพื่อเรียกพวกเขาจากที่ที่พวกเขาอยู่มาหาพระเจ้า จากบาปสู่ความชอบธรรม จากความมืดสู่ความสว่าง จากประเทศที่พวกเขาอยู่ สู่ประเทศที่ดีกว่าซึ่งพระเจ้าได้เตรียมไว้

TAM1897 Q1 16.5ถ้าเยอรมนีเป็นประเทศของผม — และถ้าใจผมอยู่ที่นั่น ก็คือประเทศของผม — แล้วผมจะเรียกผู้คนมาสู่ประเทศที่ผมไม่ได้เป็นส่วนหนึ่ง และไม่ใช่ของผมได้อย่างไร? ถ้าอเมริกาเป็นประเทศของผม แล้วผมจะทำงานมิชชันนารีเพื่อประเทศอื่นได้อย่างไร? — สิ่งนั้นทำไม่ได้ เมื่อพระเจ้าต้องการให้อับราฮัมเป็นมิชชันนารีเพื่อพระเจ้า มิชชันนารีเพื่อประเทศที่พระเจ้าทรงเรียกทุกคนให้มา พระองค์จึงทรงนำเขาไปยังที่ที่เขาสามารถเป็นมิชชันนารีที่แท้จริงแก่ทุกคนได้ พระเจ้าทรงเรียกเขาให้เป็นมิชชันนารี และในสิ่งนี้ พระองค์ได้ทรงวางแบบอย่างไว้ให้ทุกคนที่จะมาภายหลัง ได้เห็นว่าความหมายของการเริ่มทำงานมิชชันนารีคืออะไร สิ่งแรกคือต้องออกจากประเทศของท่าน ดังนั้น หากท่านจะเป็นมิชชันนารีในเนบราสกา ก็ต้องออกจากประเทศของท่านก่อน หากท่านจะเป็นมิชชันนารีในเม็กซิโก ก็ต้องออกจากประเทศของท่านก่อนเช่นกัน เพราะหากท่านจะเป็นมิชชันนารีบนโลกนี้ พระเจ้าตรัสกับท่านว่า “จงออกจากประเทศของเจ้า” และจากนั้นพระองค์ตรัสต่อว่า “จากประเทศของเจ้า และจากบ้านของบิดาเจ้า” สิ่งเหล่านี้ทั้งหมดล้วนเป็นอุปสรรคต่องานมิชชันนารี จนกว่าท่านจะหลุดพ้นจากมันและออกจากมันไป แต่เมื่อท่านได้ออกจากประเทศของท่าน ออกจากวงศ์วานของท่าน และออกจากบ้านบิดาของท่านแล้ว ไม่ว่าท่านจะอยู่ที่ใดบนโลกนี้ ท่านก็เป็นมิชชันนารี ท่านไม่ต้องพยายามเป็นมิชชันนารี ท่านเป็นมิชชันนารีอยู่แล้ว “ผู้​ใดในพวกท่านที่​มิได้​สละสิ่งสารพัดที่ตนมี​อยู่​ จะเป็นสาวกของเราไม่​ได้” และ “ผู้​ใดที่รั​กบิดามารดายิ่งกว่ารักเราก็​ไม่​สมกับเรา” “เจ้​าจงออกไปจากประเทศของเจ้า จากญาติ​พี่​น้องของเจ้า และจากบ้านบิดาของเจ้า ไปยังแผ่นดิ​นที่เราจะชี้​ให้​​เจ้​าเห็น”

TAM1897 Q1 16.6เมื่อสักครู่ผมได้กล่าวไว้ และผมขอย้ำอีกครั้งว่า นี่คือคริสตศาสนาที่ปฏิบัติได้จริงในชีวิตประจำวัน เหมือนที่เคยเป็นมาโดยตลอดสำหรับผู้ที่เชื่อในพระเจ้า

TAM1897 Q1 16.7(เสียง) คนหนึ่งจะอยู่เนบราสกาได้อย่างไร แต่กลับออกจากประเทศของเขาได้?

TAM1897 Q1 16.8ด้วยการเกิดใหม่ หากเขาเกิดในเนบราสกา เขาจำเป็นต้องเกิดใหม่ หากเขาเกิดในอเมริกา ให้เขาเกิดใหม่ และเขาจะออกจากประเทศของเขา หากเขาเกิดในเยอรมนี ให้เขาเกิดใหม่ และเขาจะออกจากประเทศของเขา

TAM1897 Q1 16.9พี่น้องทั้งหลาย เรื่องนี้มีนัยสำคัญมาก ไม่มีสิ่งใดในโลกนี้ที่ขัดขวางงานมิชชันนารีของเราได้มากเท่ากับการต้องเดินทางไปยังสนามงานต่างประเทศซ้ำแล้วซ้ำเล่า และเตรียมตัวกลับบ้านแทบจะทันที ผู้ที่เป็นมิชชันนารีของคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสทุกคนที่เคยไปต่างประเทศ ย่อมรู้ดีว่านี่คือความจริง และเขาไม่จำเป็นต้องออกจากสหรัฐอเมริกาเพื่อค้นพบเรื่องนี้ด้วยซ้ำ มีผู้เสนอแนะว่าควรจัดเรือลำที่สองเพื่อนำมิชชันนารีที่เรือ “พิตแคร์น” พาออกไปกลับบ้าน; เมื่อเรือ “พิตแคร์น” พาพวกเขาออกไปแล้ว ให้เรืออีกลำตามมาในเวลาไม่นาน เมื่อพวกเขาเริ่มคิดถึงบ้าน ก็พาพวกเขากลับบ้าน! ตอนนี้เรื่องนี้ต้องหยุดลงแล้ว มิฉะนั้นเราจะไม่มีวันเป็นมิชชันนารีบนโลกนี้เลย; พระเจ้าไม่ต้องการเรื่องเช่นนั้นเลย

TAM1897 Q1 16.10หากใจท่านยังอยู่กับประเทศนี้; หรือหากใจท่านยังอยู่กับญาติพี่น้องที่นี่; หรือหากใจท่านยังอยู่กับบ้านบิดาของท่าน—แล้วเพื่อประโยชน์ของจิตวิญญาณท่าน และเพื่อประโยชน์ของงานของพระเจ้า อย่าจากไปจนกว่าท่านจะถอนใจออกจากทุกสิ่งเหล่านี้ได้ เพราะที่ใดที่ใจท่านอยู่ ที่นั่นคือที่สมบัติของท่านจะอยู่ และท่านจะต้องการกลับคืนมาโดยเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้

TAM1897 Q1 16.11หากท่านไปประเทศอื่น ในขณะที่ใจท่านยังไม่ได้อยู่ที่นั่น ท่านจะไม่สามารถทำสิ่งดีใดได้ทั้งสิ้นขณะอยู่ที่นั่น; ท่านจะกลายเป็นภาระต่อตัวเอง และต่อทุกคนรอบตัวท่าน ท่านไม่ต้องคิดว่าตัวเองจะไม่เป็นเช่นนั้น; เพราะท่านจะเป็นเช่นนั้นแน่นอน

TAM1897 Q1 16.12สิ่งที่เราต้องทำ คือรู้ให้ชัดเจนว่าบ้านของเราอยู่ที่ไหน — บ้านที่แท้จริงของเรา — และมันไม่ได้อยู่ที่ใดบนโลกนี้ทั้งสิ้น; มันอยู่ในสวรรค์ และเราจะต้องไปที่นั่นในไม่ช้า และเมื่อนั้น ไม่ว่าท่านจะถูกเรียกให้ไปที่ใดบนโลกนี้ จงระลึกไว้เสมอว่าท่านกำลังกลับบ้าน ดังนั้น ไม่ว่าจะถูกเรียกไปยังหมู่เกาะทะเลใต้ หรือไปยังเม็กซิโก ท่านก็อยู่บ้านแล้ว; ท่านรู้ดีว่าตัวเองอยู่ที่บ้าน และอยู่ที่นั่นเพื่อทำงานรับใช้พระเจ้าในที่ที่ท่านอยู่ จนกว่าพระองค์จะเรียกท่านไปยังสนามงานอื่น; และเมื่อท่านไปถึงที่นั่น ท่านก็จะยังคงรู้สึกเหมือนอยู่บ้านต่อไป ด้วยวิธีนี้ ท่านจะไม่เคยอยู่ในสถานที่แปลกหน้า และผู้คนรอบตัวท่านก็จะไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับท่าน

TAM1897 Q1 16.13แนวคิดเรื่องการมีประเทศใดประเทศหนึ่งในโลกนี้ ทำงานในลักษณะนี้เอง เมื่อพูดถึงประเทศ ประเทศที่เป็นของท่านคือสิ่งหลักในใจท่าน และหากท่านไปยังประเทศอื่น ท่านจะเปรียบเทียบประเทศนั้นกับประเทศของท่านอยู่เสมอ บทเรียนที่ท่านสอน คำเทศนาที่ท่านประกาศ และอิทธิพลที่ติดตามตัวท่านมา จะถูกชุบด้วยความคิดนั้นอย่างลึกซึ้ง โดยที่ท่านเองไม่รู้ตัว จนทำให้ผู้คนรับรู้ได้ตลอดเวลา ดังนั้นจึงมีกำแพงกั้นระหว่างท่านกับพวกเขา ซึ่งท่านจะไม่สามารถข้ามผ่านได้จนกว่าท่านจะออกจากประเทศของท่าน

TAM1897 Q1 17.1ตราบใดที่สิ่งนั้นยังอยู่ในตัวท่าน ก็จะมีกำแพงกั้นระหว่างท่านกับพวกเขา งานของท่านจะไม่มีประสิทธิภาพจนกว่ากำแพงนั้นระหว่างท่านกับประชาชนจะถูกทำลายลง และพวกเขาจะเห็นว่าท่านได้แยกตัวออกจากประเทศของท่าน จากญาติพี่น้องของท่าน และจากบ้านของบิดาท่านแล้ว แต่เมื่อท่านได้ออกจากประเทศของท่านแล้ว เมื่อท่านได้เกิดใหม่แล้ว สถานที่เกิดของท่านจะอยู่ในประเทศสวรรค์นั้น บ้านของท่านอยู่ที่นั่น และนั่นคือดินแดนเดียวที่ท่านมีใจผูกพันอยู่ เมื่อนั้นจะไม่มีกำแพงกั้นระหว่างท่านกับใครก็ตามบนโลกนี้ และท่านจะสามารถนำข่าวประเสริฐไปให้ทุกคนในโลกนี้ได้ ท่านจะพบเพื่อนในทุกคนที่ท่านพบเจอในโลกนี้ พวกเขาจะไม่เป็นคนแปลกหน้าต่อท่าน

TAM1897 Q1 17.2ความจริงแล้ว ท่านสามารถไปอยู่ท่ามกลางผู้คนในประเทศอื่น ๆ และท่านจะพบว่าพวกเขาก็ดีไม่แพ้ผู้คนในประเทศนี้เลย เมื่อฤดูร้อนของปีก่อนปีที่แล้ว ผมได้เดินทางไปเยือนหลายประเทศอื่น ๆ ผมเคยไปเดนมาร์ก นอร์เวย์ สวีเดน เยอรมนี สวิตเซอร์แลนด์ โบฮีเมีย ออสเตรีย ฮังการี บัลแกเรีย ตุรกี กรีซ อิตาลี ฮอลแลนด์ อังกฤษ ไอร์แลนด์ สกอตแลนด์ — รวมทั้งหมด 16 ประเทศที่แตกต่างกัน ทุกประเทศเหล่านี้ ในแต่ละสถานที่ ล้วนดีต่อผมไม่ต่างจากประเทศนี้เลย

TAM1897 Q1 17.3ในหลายด้าน พวกมันเหมือนกันอย่างสมบูรณ์ น้ำที่นั่นก็เหมือนน้ำในประเทศนี้ หญ้าที่นั่นก็เติบโตเหมือนในประเทศนี้ — ส่วนยอดก็โผล่ขึ้นมา ต้นไม้ที่นั่นเติบโตเหมือนในประเทศนี้ทุกประการ และดูคล้ายกับต้นไม้ในประเทศนี้ทุกประการ แม้แต่รูปร่างและลักษณะทั่วไปของมนุษย์ก็เหมือนในประเทศนี้ทุกประการ ดังนั้น เมื่อภูเขา หิน น้ำ ต้นไม้ หญ้า และผู้คนในที่นั่นเหมือนในประเทศนี้ทุกประการ แล้วพวกเขาจะไม่ดีเท่ากับที่นี่หรือ? ผมไม่เห็นความแตกต่างใดๆ เลย

TAM1897 Q1 17.4ศาสนาจารย์บอลเลนเจอร์ — ท่านจะพูดเรื่องเหล่านี้ได้อย่างเสรีในทุกประเทศเหล่านั้นเหมือนที่ท่านพูดที่นี่หรือไม่?

TAM1897 Q1 17.5แน่นอนครับ ผมได้เทศนาเรื่องเหล่านี้ในประเทศเหล่านั้นแล้วครับ ท่านสามารถเทศนาข่าวประเสริฐได้ทุกที่ พี่น้องทั้งหลาย ผมพบคนดีทุกย่างก้าว และไม่มีอะไรนอกจากคนดี ผมไม่พบคนประเภทอื่นเลย จริง ๆ แล้ว ผมไม่พบเลยครับ ผู้คนที่ผมไม่เคยรู้จักมาก่อน—คนที่ผมไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน คนที่ผมไม่เข้าใจภาษาของพวกเขา และพวกเขาเองก็เข้าใจภาษาของผมไม่ได้—พวกเขาจะทำทุกวิถีทางที่ทำได้เพื่อช่วยผมให้ผ่านไปได้ ชี้ทางให้ผม และช่วยเหลือผมในทุกทางที่พวกเขาทำได้ ในสถานที่ที่ผมไป เงินที่ผมมีในกระเป๋าเป็นสกุลเงินเดียวกับของพวกเขา ผมอ่านมันไม่ออก เมื่อผมไปจ่ายค่าโดยสารรถราง ซื้อตั๋วรถไฟ หรือสิ่งใดที่คล้ายกัน — สิ่งเดียวที่ผมทำได้คือยื่นเงินให้พอที่จะมั่นใจว่าเพียงพอ แล้วให้พวกเขาเอาส่วนที่ผมต้องจ่ายไป และพวกเขาก็รับไป ไม่เอาเกินกว่านั้น และคืนเงินทอนให้ผมอย่างถูกต้อง

TAM1897 Q1 17.6ผมบอกท่านทั้งหลายว่า มนุษย์นั้นเหมือนกันทุกที่ ความแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือ ในบางแห่งพวกเขาดีกว่าเล็กน้อยเมื่อเทียบกับที่อื่น นั่นคือความแตกต่างทั้งหมดที่ผมพบ และข่าวประเสริฐ—ข่าวประเสริฐนั้นเหมือนกันทุกที่ในโลก เราทราบดี ไม่มีข้อสงสัยใดๆ เกี่ยวกับเรื่องนี้เลย และเพราะข่าวประเสริฐนั้นเหมือนกันทุกที่ จึงถูกจัดเตรียมไว้สำหรับมนุษยชาติทั้งมวล และเมื่อมนุษยชาติทั้งมวลเหมือนกันทุกแห่งเช่นเดียวกับข่าวประเสริฐ เมื่อท่านรับข่าวประเสริฐตามทางของพระเจ้า และไปหาผู้คนตามทางของพระเจ้า ท่านจะพบว่ามันทำงานได้เช่นนี้เสมอและทุกที่

TAM1897 Q1 17.7เมื่อผมอยู่ในเดนมาร์ก ประเทศนั้นสำหรับผมคือประเทศที่ดีที่สุดบนโลกนี้จริงๆ และผมได้เพลิดเพลินกับผู้คนรอบตัวผม! เมื่อผมอยู่ในนอร์เวย์ สำหรับผมนั่นคือประเทศที่ดีที่สุดในโลก เมื่อผมอยู่ในตุรกี สำหรับผมนั่นคือประเทศที่ดีที่สุดบนโลกนี้ และหากผมจะหาสนามเผยแผ่ ผมจะตรงไปตุรกีทันที ชาวตุรกีก็เหมือนคนอื่นๆ — อัธยาศัยดีและมีมารยาทดีเมื่อพบท่านบนถนน และเมื่อพบท่านบนทางในชนบท

TAM1897 Q1 17.8คุณฮอลเซอร์และผมต้องรออยู่ขณะที่เรือจอดทอดสมอที่สมิร์นา ในเอเชีย และเราออกไปเยี่ยมชมซากปรักหักพังของเอเฟซัส เขาเดินไปไกลกว่าผม แต่เราเดินไปด้วยกันประมาณหกไมล์ในชนบทเพียงสองคน เราเดินไปเหมือนที่ท่านออกไปในทุ่งนาที่นี่ เราพบผู้คนบนถนนใหญ่เหมือนที่ท่านพบที่นี่ ผมไม่รู้สึกถึงอันตรายใดๆ ทั้งสิ้น และผมคิดว่าเขาก็เช่นกัน เราไม่พบสิ่งใดที่น่ากลัวเลย เราเดินเที่ยวรอบๆ ที่นั่นเหมือนอย่างที่เราทำที่นี่ เราอยู่ที่นิโคเมเดียเมื่อชาวอาร์เมเนียบอกว่าแทบไม่อาจปลอดภัยที่จะออกนอกบ้านได้ และที่สำคัญที่สุดคือไม่ควรให้ใครถูกพบเห็นกำลังเดินอยู่บนเขา แต่เรากลับออกนอกเมืองและขึ้นเขาไป ขณะรอรถไฟ เราพบชาวตุรกีบนถนนพร้อมเกวียนและวัวของพวกเขา; เราเห็นพวกเขากำลังพักผ่อนอยู่ข้างทาง เราไม่รู้สึกกลัวเลย ไม่มีอันตรายต่อเราเลย ความปลอดภัยมีอยู่ทุกหนทุกแห่ง

TAM1897 Q1 17.9ผมขอพูดกับท่านว่า ในทุกประเทศเหล่านั้น ผู้คนล้วนเป็นคนดี คนมีน้ำใจ คนใจดี และคนใจกว้าง พวกเขาจะหยุดงานทันทีเพื่อช่วยท่าน ชี้ทางให้ท่าน นำท่านผ่านถนน หรือเดินไปกับท่านหนึ่งหรือสองบล็อกเพื่อชี้ทางให้ท่าน แม้พวกเขาจะไม่เคยเห็นท่านมาก่อน และไม่คาดว่าจะได้พบท่านอีก ใจผมเต็มไปด้วยความรู้สึกเมตตาต่อผู้คนดี ๆ รอบตัว และผมหวังว่าพวกเขาจะได้ไปกับเราสู่ประเทศที่ดีกว่านั้น ที่เราจะได้อยู่ด้วยกัน และแสดงความเมตตาต่อกันตลอดเวลา อย่างที่ผมกล่าวเมื่อสักครู่ และอย่างที่ ดี. ที. โจนส์ ได้บอกกับท่านเมื่อวานนี้ นี่คือรากฐานของงานมิชชันนารี นั่นคือมัน มีผู้ถูกส่งไปต่างประเทศด้วยความเต็มใจและยินดีที่จะไปทำงานมิชชันนารีต่างประเทศ นั่นคือสิ่งที่พวกเขาเริ่มต้นมา นั่นคือความตั้งใจของพวกเขา และด้วยค่าใช้จ่ายที่สูงมาก พวกเขาก็ไปถึงที่นั่นได้ แต่เพียงไม่นาน ก็มีจดหมายมาถึง ขอร้องให้กลับบ้าน “โอ้ ขอให้ผมได้กลับบ้านเถอะ! ผมไม่ขอให้ท่านจ่ายค่าเดินทางกลับบ้านให้ผม ขอเพียงให้ผมได้กลับบ้านเท่านั้น”

TAM1897 Q1 18.1(เสียง) คณะกรรมการงานมิชชันต่างประเทศให้โอกาสแก่คนเช่นนี้ให้กลับบ้านได้หรือไม่?

TAM1897 Q1 18.2แน่นอนครับ จะทำอย่างไรได้อีก? นี่ไม่ใช่เรื่องเล่าเล่นๆ แต่เป็นความจริงครับ พี่น้องทั้งหลาย แต่นั่นไม่ใช่งานมิชชันนารี แน่นอนว่าคณะกรรมการงานมิชชันต่างประเทศไม่ต้องการให้คนเช่นนั้นอยู่ที่นั่นต่อไป สิ่งที่ดีที่สุดที่พวกเขาทำได้คือให้พวกเขากลับบ้าน เพราะสถานที่เดียวที่พวกเขาสามารถทำอะไรได้คือที่บ้าน หัวใจของพวกเขาอยู่ที่บ้านในอเมริกา

TAM1897 Q1 18.3ในความเป็นจริง บางคนกลัวจนคิดว่าหากอยู่ที่นั่นจะตาย จึงกลับบ้านมาและเสียชีวิต นี่คือความจริง ผมไม่ได้ใช้คำพูดนั้น หรือกล่าวเช่นนี้เพื่อเล่นกับความรู้สึกของท่าน หรืออะไรทำนองนั้นเลย บางคนคิดถึงบ้านจนกลัวว่าตนเองจะอยู่ไม่ได้ที่นั่น จึงกลับบ้านตามคำขอของตนเอง และไม่นานหลังจากนั้นก็เสียชีวิต พวกเขาคงไม่สามารถทำอะไรได้น้อยกว่านั้น หากยังคงอยู่ต่างประเทศ

TAM1897 Q1 18.4ผมรู้ และท่านก็รู้เช่นกัน ว่ามีหลายคนที่ไปทำงานมิชชันนารีต่างประเทศด้วยความคิดที่คล้ายกับการไปเที่ยวมากกว่าการไปทำงานมิชชันนารีที่หนักหน่วง และเมื่อพวกเขาพบในตอนท้ายของการเดินทางว่า นี่ไม่ใช่การเที่ยว แต่เป็นความยากลำบาก; ว่ามันหมายถึงการเสียสละตนเอง ความเจ็บป่วย และไข้สูง ซึ่งทำให้ความรู้สึกของการเที่ยวนั้นหายไปภายในเวลาไม่นาน นั่นไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาคิดไว้เมื่อเริ่มต้น

TAM1897 Q1 18.5ผมรู้ และท่านก็รู้ ว่าแนวคิดเรื่องงานมิชชันนารีนี้ ในตอนแรกนั้นมีรัศมีล้อมรอบอยู่ แต่เราต้องการจะมุ่งสู่ข้อเท็จจริงที่ชัดเจน เพื่อละสายตาจากรัศมีนั้น และจำไว้ว่าเบื้องหลังมันมีความเป็นจริงอันยากลำบากรออยู่ การขึ้นรถไฟหรือเรือพร้อมกับฝูงชนจำนวนมาก และพิธีการอันยิ่งใหญ่ เมื่อเราเริ่มต้นภารกิจด้วยเกียรติยศเช่นนั้น ก็มีรัศมีอยู่บ้าง แน่นอนว่าสิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ดี แต่ผู้ที่ไปต้องมั่นใจว่าจิตใจและหัวใจของพวกเขาจดจ่ออยู่กับสิ่งที่มีน้ำหนักมากกว่านั้น พวกเขาต้องระลึกไว้เสมอว่า แม้พี่น้องจะยินดีส่งพวกเขาขึ้นรถไฟหรือเรือ และอาจหลั่งน้ำตาเมื่อต้องจากกัน หากจำเป็น แต่เหนือสิ่งอื่นใด มิชชันนารีแต่ละคนต้องไม่ลืมว่าตนเองกำลังออกไปเผชิญกับความยากลำบาก ความสับสน อันตราย และโรคภัย

TAM1897 Q1 18.6และให้เขาจำไว้ว่า เขาอาจไม่เพียงแต่เผชิญกับสิ่งเหล่านี้ทั้งหมด แต่ยังต้องผ่านมันไป และอย่ากลัวว่าเขาจะตาย ให้ทุกคนมั่นใจอย่างสมบูรณ์ว่าเขาได้ตายแล้วก่อนที่จะออกเดินทาง และเขาจะไม่กลัวว่าเขาจะตายเมื่อถึงที่นั่น แต่หากท่านยังไม่ได้ตายก่อนที่จะออกเดินทาง ก็อย่าออกเดินทางจนกว่าท่านจะตาย เพราะมิฉะนั้น ท่านจะไม่เกิดประโยชน์ทั้งต่อตัวท่านเองและต่องานของพระเจ้า ท่านจะกลายเป็นภาระให้กับผู้ที่อยู่ที่นั่นเท่านั้น — หากมีผู้ซื่อสัตย์อยู่ที่นั่นก่อนที่ท่านจะไปถึง

TAM1897 Q1 18.7นี่คือความจริง และท่านก็รู้ดีอยู่แล้ว แล้วทำไมเราจึงปล่อยให้เรื่องนี้ถูกลืมไป? สิ่งเช่นนี้คือสิ่งที่งานของเราต้องการมาตลอดหลายปีที่ผ่านมา หากมีการยืนยันเรื่องนี้อย่างเคร่งครัดก่อนที่ท่านจะออกเดินทาง ก็จะสามารถประหยัดเงินได้จำนวนมาก ความผิดพลาดใหญ่หลวงและความทุกข์ทรมานอย่างมหาศาลก็จะถูกหลีกเลี่ยงได้ หากเรื่องนี้ถูกยืนยันอย่างเคร่งครัด และยืนยันก่อนที่ผู้ทำงานจะออกเดินทาง

TAM1897 Q1 18.8อย่างที่ผมกล่าวเมื่อสักครู่ หากท่านตายจริงก่อนที่จะไป และในขณะที่ท่านอยู่ที่นั่น ท่านก็จะไม่ถูกรบกวนมากนักจากความกังวลเกี่ยวกับความตาย การที่ท่านป่วยหนัก—ตัวร้อนผ่าวด้วยไข้—ไม่ได้หมายความว่าท่านจะต้องตาย และท่านก็ไม่ควรคิดว่าต้องเก็บข้าวของแล้วกลับบ้านทันทีที่หายจากอาการนั้น หรือเมื่อหายดีพอที่จะออกเดินทาง

TAM1897 Q1 18.9ผมรู้จักมิชชันนารีบางคน—บางทีท่านก็รู้จักเช่นกัน—โดยเฉพาะอย่างยิ่งคู่สามีภรรยาที่ผมนึกถึง ซึ่งไปทำงานมิชชันนารีต่างประเทศ ทั้งสองยังเป็นคนหนุ่มสาว ผมคิดว่าไม่มีใครในทั้งสองคนที่มีอายุเกินยี่สิบสองปี สามีคงอายุยี่สิบสามปีเป็นอย่างสูงสุด พวกเขาเดินทางไปยังพื้นที่ทำงานและเริ่มปฏิบัติงาน เมื่อเวลาผ่านไป โรคภัยก็มาเยือนพวกเขา ภรรยาถูกไข้ท้องถิ่นโจมตีเป็นคนแรก และป่วยหนักมาก—หนักที่สุดเท่าที่ผมคิดว่าคนจะป่วยได้และยังมีชีวิตรอด—แต่ทั้งคู่ไม่ได้รู้สึกคิดถึงบ้านไปพร้อมกับไข้ ทั้งคู่ยังคงยึดมั่นในงานอย่างกล้าหาญ; สามีดูแลภรรยาจนเธอหายป่วย และเมื่อเธอเพิ่งสามารถนั่งและเดินได้เล็กน้อย เขาก็ถูกไข้ชนิดเดียวกันโจมตีอย่างรุนแรงไม่แพ้เธอ; ส่วนเธอในสภาพที่อ่อนแอ ก็ดูแลเขาจนหายป่วย แต่พวกเขาได้ผ่านพ้นทุกสิ่งมาได้เหมือนคริสตชนผู้กล้าหาญ ขอบคุณพระเจ้า พวกเขายังคงอยู่ในสนามนั้นจนถึงทุกวันนี้; พวกเขาประสบความสำเร็จในสนามที่พวกเขาอยู่ และได้ประสบความสำเร็จตั้งแต่วันแรกที่พวกเขามาถึงที่นั่น นั่นคือแบบอย่างที่เราควรยึดถือ

TAM1897 Q1 18.10ตอนนี้ผมไม่ได้กล่าวว่าผู้ที่ไปนั้นไม่ควรกลับมาเลย ผมไม่ได้กล่าวว่าพวกเขาไม่ควรกลับมาทันทีหลังจากถึงสนามงาน แต่ผมต้องการจะกล่าวว่า พี่น้องทั้งหลาย พวกเขาควรรู้ก่อนที่จะไปว่า จะกลับมาทันทีหรือไม่

TAM1897 Q1 18.11การที่คณะกรรมการมิชชันนารีคิดว่าท่านอาจเป็นมิชชันนารีที่ดีนั้น ยังไม่เพียงพอที่จะเป็นหลักฐานให้ท่านตัดสินใจไปปฏิบัติภารกิจมิชชันนารีต่างประเทศ ท่านต้องรู้ด้วยตัวเองว่าพระเจ้าทรงเรียกท่านให้ไปที่นั่น และว่าท่านไปที่นั่นเพราะพระเจ้าต้องการให้ท่านอยู่ที่นั่น เมื่อท่านไป ท่านจะไปเพราะพระเจ้าทรงเรียกท่าน และท่านจะรู้ว่าพระองค์อยู่กับท่านตลอดทาง ท่านจะรู้ว่าพระองค์อยู่กับท่านเมื่อท่านไปถึงที่นั่น; และท่านจะไม่กลัวต่อความยากลำบากใดๆ ไม่ท้อแท้ต่อความทุกข์ยากใดๆ ไม่หันหลังกลับเพราะโรคภัยใดๆ หรือแม้แต่เมื่อเผชิญกับความตาย

TAM1897 Q1 19.1หากถึงขั้นต้องเผชิญกับความตายทางกายภาพจริง ๆ ท่านจะไม่รู้เลยว่า ท่านกำลังทำให้งานของพระเจ้าล้มเหลวอย่างไร หากท่านวิ่งหนีเพื่อหลีกเลี่ยงมัน ท่านและผม คริสเตียนทุกคน และโดยเฉพาะอย่างยิ่งคริสเตียนเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีสทุกคน เพราะนี่คือประสบการณ์ของคริสเตียน ต้องยึดมั่นในหลักการที่มีชีวิตนี้ว่า งานของคริสเตียนยังไม่จบลงเมื่อเขาตายทางกายภาพ หากเขาซื่อสัตย์ต่องานของตนขณะยังมีชีวิต และตายในหน้าที่ งานของเขาก็จะดำเนินต่อไปแม้หลังความตาย

TAM1897 Q1 19.2นี่คือความจริง หากท่านไปตามคำเรียกของพระเจ้า หากท่านไปกับพระเจ้า และหากท่านตายก่อนที่จะออกเดินทาง หากท่านเป็นนักมิชชันนารีประเภทที่พระเจ้าเรียก — ประเภทที่อับราฮัมเคยเป็น — ท่านเองต้องรู้ด้วยตัวเอง ต่อหน้าพระเจ้า ภายใต้พระเจ้า และร่วมกับพระเจ้า ว่านี่คือพระประสงค์ของพระองค์ต่อท่าน

TAM1897 Q1 19.3การที่ท่านมีความเชื่อมั่นในวันนี้ว่าท่านต้องไปเป็นมิชชันนารี ไม่ใช่หลักฐานว่าท่านต้องออกเดินทางจากงานประชุมนี้เพื่อไปยังสนามงานนั้น หากความเชื่อมั่นของท่านเป็นความเชื่อมั่นที่ถูกต้องและดี มันจะคงอยู่ แต่หากไม่ใช่ความเชื่อมั่นที่ถูกต้อง มันไม่ควรคงอยู่ มันควรจะเสื่อมสลายไปโดยเร็วที่สุด และหากท่านต้องรักษาความเชื่อมั่นนั้นไว้นานสักหน่อย แล้วมันก็เสื่อมสลายไป ดีกว่าที่จะเสื่อมสลายที่นี่ แทนที่จะเสื่อมสลายหลังจากที่ท่านไปถึงสนามงานแล้ว

TAM1897 Q1 19.4หากความเชื่อมั่นของท่านมาจากพระเจ้า มันคือความเชื่อมั่นที่ดีและจะคงอยู่ได้ ดาวิดมีความเชื่อมั่นเป็นเวลายี่สิบปีว่าเขาจะเป็นกษัตริย์แห่งอิสราเอล แต่เขาไม่ได้ร้อนรนเลยที่จะให้ถึงเวลาเมื่อเขาจะขึ้นเป็นกษัตริย์แห่งอิสราเอล เขาไม่ได้เร่งรีบให้เรื่องนั้นเกิดขึ้น เมื่อทุกสิ่งอยู่ในมือเขาแล้ว เขาก็ไม่ขยับนิ้วแม้แต่ครั้งเดียวเพื่อขึ้นครองราชย์ เขามีความเชื่อมั่นที่ดีพอที่จะรักษาไว้ได้ถึงยี่สิบปี และเมื่อพระเจ้าได้ทดสอบเขาและสามารถไว้วางใจเขาได้ พระเจ้าเองก็ทรงนำเขาขึ้นครองราชย์

TAM1897 Q1 19.5ดังนั้น ท่านอาจมีความเชื่อมั่นเกี่ยวกับสนามงานแห่งหนึ่ง ซึ่งอาจมาจากพระเจ้า แต่ตอนนี้ อย่าพยายามดำเนินการตามความคิดของท่านเอง ไม่ว่าคณะกรรมการพันธกิจจะเชื่อในสิ่งนั้นหรือไม่ หรือว่าการประชุมจะเชื่อในสิ่งนั้นหรือไม่ เพียงรอพระเจ้า และให้พระองค์เองบอกกับคนอื่นว่าเรื่องนี้คือความจริง เมื่อเรารอพระเจ้าอย่างนี้ แล้วจึงไป พระเจ้าจะไปกับเรา และเรารู้ดีว่าพระองค์อยู่กับเราตลอดเวลาที่เราอยู่ที่นั่น และเรารู้ดีว่าพระองค์อยู่กับเรา นั่นคือตำแหน่งของเรา และเราจะยืนอยู่ที่ตำแหน่งนั้นจนกว่าพระเจ้าจะเรียกเราไป และหากพระองค์ได้ใช้เราที่นั่นนานเท่าที่พระองค์จะทรงใช้ได้อย่างมีประสิทธิภาพเมื่อเรายังมีชีวิตอยู่; และพระองค์สามารถใช้อิทธิพลของท่านได้ดีกว่าหากท่านเสียชีวิตแล้ว; สิ่งที่ท่านควรทำคือนอนลงเพื่อตายอย่างคริสตชนที่มีความสุข; โดยรู้ดีว่าพระเจ้าจะสานต่องานของท่านต่อไปหลังจากที่ท่านเสียชีวิตแล้ว ความเชื่อมั่นที่พระเจ้าได้วางไว้ในใจผู้คนผ่านทางท่าน เมื่อท่านยังมีชีวิตและพูดกับพวกเขา จะได้รับการเสริมสร้างให้ลึกซึ้ง แข็งแกร่ง และมีชีวิตชีวาขึ้นด้วยแบบอย่างที่ดีของท่าน หลังจากที่ท่านจากไป; และด้วยสิ่งนั้น พวกเขาจะถูกนำมายังพระเยซูคริสต์

TAM1897 Q1 19.6ดังนั้น ท่านเต็มใจหรือไม่ ที่พระเจ้าจะประกาศข่าวประเสริฐผ่านความตายของท่าน เช่นเดียวกับที่พระองค์ประกาศผ่านชีวิตของท่าน? ท่านเต็มใจหรือไม่ ที่พระองค์จะประกาศข่าวประเสริฐผ่านตัวท่าน แม้เมื่อท่านตายแล้ว ตายทางกายภาพ และอยู่ในหลุมศพ ด้วยความแน่วแน่เช่นเดียวกับที่ท่านเต็มใจให้พระองค์ประกาศข่าวประเสริฐผ่านตัวท่าน เมื่อท่านยังมีชีวิตและเดินอยู่บนโลกนี้? หากท่านไม่เต็มใจ ท่านยังไม่พร้อมที่จะไปปฏิบัติภารกิจ

TAM1897 Q1 19.7ตอนนี้ผมจะอ่านข้อความนั้นจากพระคัมภีร์ โปรดเปิดไปยังบทที่หนึ่งของหนังสือฟิลิปปี ที่นั่นมีตัวอย่างของมิชชันนารีที่พระเจ้าทรงเรียกมา เป็นแบบอย่างสำหรับท่าน และเป็นตัวอย่างสำหรับทุกคนที่จะเชื่อในพระเยซูคริสต์ในภายหลัง เพื่อชีวิตนิรันดร์ ท่านจำได้ถึงความยากลำบากของเปาโล ท่านจำได้ถึงความผันผวนในชีวิตของเขา การทดลอง การข่มเหง การถูกเฆี่ยนตี และอันตรายที่เขาเผชิญทุกหนทุกแห่ง และท่านรู้ว่าเขาไม่เคยหวั่นไหวไม่ว่าเขาจะอยู่ที่ใด

TAM1897 Q1 19.8​พี่​น้องทั้งหลาย ข้าพเจ้าปรารถนาให้ท่านทราบว่า การทั้งปวงที่​อุบัติ​ขึ้​นกับข้าพเจ้านั้น ​ได้​​กลับเป็นเหตุ​ให้​ข่าวประเสริฐแผ่​แพร่​กว้างออกไป จนการที่ข้าพเจ้าถูกพันธนาการเพราะพระคริสต์​นั้น​ ​ก็​ปรากฏทั่วตลอดกองผู้​คุ​มและทั่วสถานที่​แห่​​งอื่นๆทั้งสิ้น ข้อ 12, 13.

TAM1897 Q1 19.9เมื่อเขียนข้อความนี้ เขาไม่ทราบว่าวันใดพระราชกฤษฎีกาของจักรพรรดิจะถูกดำเนินการ และเขาจะถูกประหารชีวิต เขากำลังรอคอยสิ่งนั้นอยู่ ลองคิดถึงทุกสิ่งที่เขาได้ผ่านมา การถูกเฆี่ยนตี การทดลอง การถูกข่มเหง ความอันตราย การถูกปล้น ถูกขว้างด้วยก้อนหินครั้งหนึ่ง และถูกลากออกจากเมืองแล้วถูกทิ้งไว้ให้ตาย ตอนนี้ท่านกล่าวว่า “ข้าพเจ้าปรารถนาให้ท่านทั้งหลายเข้าใจว่า สิ่งเหล่านี้ที่เกิดขึ้นกับข้าพเจ้านั้น เป็นไปเพื่อความเจริญก้าวหน้าของข่าวประเสริฐ” พระเจ้ากำลังทรงกระทำสิ่งใดผ่านทุกการทดลอง ความทุกข์ทรมาน และความอันตรายเหล่านี้?—พระองค์กำลังใช้ชายผู้นี้เพื่อประกาศข่าวประเสริฐผ่านตัวเขา ดังนั้น เมื่อคนเหล่านั้นขว้างหินเขา ลากเขาออกจากเมือง และทิ้งเขาไว้ให้ตาย พระวิญญาณบริสุทธิ์ของพระเจ้ากำลังประทับตราความจริงของพระองค์ลงบนใจของพวกเขา ว่าชายผู้นี้มาจากพระเจ้า และข่าวสารที่เขาได้นำมาให้พวกเขานั้นมาจากพระเจ้า; และหากพวกเขาต่อต้านมัน ความพินาศของพวกเขาก็ถูกประทับตราไว้; และหากพวกเขายอมจำนนต่อมัน พวกเขาก็ได้รับการช่วยให้รอด

TAM1897 Q1 19.10นั่นคือสิ่งที่พระเจ้าจะทรงกระทำผ่านเรา ทุกสิ่งที่เราอยู่ในโลกนี้ ก็เพื่อให้พระเจ้าทรงประกาศข่าวประเสริฐผ่านเรา ไม่ใช่เราเป็นผู้กระทำเสียมากกว่า แต่เป็นพระเจ้าที่ทรงกระทำผ่านเรา ไม่ว่าจะด้วยคำพูดหรือด้วยอิทธิพล; และพระเจ้าสามารถทรงกระทำด้วยอิทธิพลได้ดีพอๆ กับด้วยคำพูด พระเจ้าจะทรงใส่ข่าวประเสริฐลงในอิทธิพลของเราเช่นเดียวกับในคำพูดของเรา เราประกาศข่าวประเสริฐด้วยอิทธิพลของเราเสมอ เช่นเดียวกับด้วยคำพูดของเรา

TAM1897 Q1 19.11และพี่น้องมากมายในองค์พระผู้เป็นเจ้าที่​ได้​​เกิดความเชื่​อมั่นเนื่องด้วยเครื่องพันธนาการทั้งหลายของข้าพเจ้า และพวกเขาก็​มี​ใจกล้าขึ้​นที่จะกล่าวพระวจนะนั้นโดยปราศจากความกลัว ความจริ​งมีบางคนประกาศพระคริสต์ด้วยจิตใจริษยาและทุ่มเถียงกัน ​แต่​​ก็​​มี​คนอื่​นที่ประกาศด้วยใจหวั​งดี ฝ่ายหนึ่งประกาศพระคริสต์ด้วยการชิ​งดี​ชิ​งเด่​นกัน ​ไม่ใช่​ด้วยความจริงใจ จงใจจะเพิ่มความทุกข์ยากให้​แก่​เครื่องพันธนาการของข้าพเจ้า ​แต่​ฝ่ายหนึ่งประกาศด้วยใจรัก โดยรู้​แล้​วว่าทรงตั้งข้าพเจ้าไว้ป้องกันข่าวประเสริฐนั้นไว้ ถ้าเช่นนั้นจะแปลกอะไร ​แม้​เขาจะประกาศด้วยประการใดก็​ตาม​ จะเป็นด้วยการแกล้งทำก็​ดี​ หรื​อด้วยใจจริ​งก็​ดี​ ​แต่​เขาก็​ได้​ประกาศพระคริสต์ ​ในการนี้​​ทำให้​ข้าพเจ้ามี​ความยินดี​ และจะมี​ความชื่นชมยินดี​ต่อไปด้วย เพราะข้าพเจ้ารู้​ว่า​ โดยคำอธิษฐานของท่าน และโดยการช่วยเหลือของพระวิญญาณแห่งพระเยซู​คริสต์​​นี้​ จะเป็นเหตุ​ให้​ข้าพเจ้ารับการช่วยให้​พ้น​ เพราะว่าเป็นความมุ่งมาดปรารถนาและความหวังของข้าพเจ้าว่า ข้าพเจ้าจะไม่​ได้​รับความละอายใดๆเลย ​แต่​เมื่​อก่อนทุกครั้​งมีใจกล้าเสมอฉันใด ​บัดนี้​​ก็​​ขอให้​เป็นเช่นเดียวกันฉันนั้น พระคริสต์จะได้ทรงรับเกียรติในร่างกายของข้าพเจ้าเสมอ ​แม้​จะโดยชีวิตหรือโดยความตาย

TAM1897 Q1 20.1ดังนั้น ไม่ใช่หรือที่เขียนไว้ว่า พระเจ้าจะใช้ผู้ตายเพื่อยกย่องข่าวประเสริฐและพระสิริของพระเยซูคริสต์? ท่านพร้อมใจหรือไม่ที่พระองค์จะทำเช่นนั้นผ่านทางท่าน เมื่อพระองค์สามารถทำได้ดีกว่าเมื่อท่านตาย แทนที่จะทำเมื่อท่านยังมีชีวิต? ตายจริง แต่ยังมีชีวิตต่อพระองค์ แล้วท่านไม่เห็นหรือว่า ในความหมายที่ดีนั้น คริสเตียนไม่เคยตาย “ด้วยว่าจำเพาะพระเจ้าคนทุกคนเป็นอยู่” “เหตุ​ฉะนั้นไม่ว่าเรามี​ชี​วิตอยู่หรือตายไปก็​ตาม​ เราก็เป็นคนขององค์​พระผู้เป็นเจ้า” ท่านเป็นเช่นนั้นหรือไม่? หากท่านเป็นของพระเจ้าขณะที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ ท่านก็เป็นของพระเจ้าเมื่อท่านตายแล้ว และเช่นเดียวกับที่พระเจ้าใช้ท่านขณะที่ท่านยังมีชีวิตอยู่เพื่อประกาศข่าวประเสริฐ พระองค์ก็จะใช้ท่านเมื่อท่านตายแล้วเพื่อประกาศข่าวประเสริฐเช่นกัน และงานของท่านจะไม่หยุดลงเมื่อท่านตายไป อย่างแน่นอนเช่นเดียวกับที่งานของท่านคืองานของพระคริสต์ขณะที่ท่านยังมีชีวิตอยู่ มันจะดำเนินต่อไปเมื่อท่านตายไป อิทธิพลของท่านจะยังคงมีผล และพระเจ้าจะทรงกระทำสิ่งต่าง ๆ ผ่านทางท่านหลังจากที่ท่านตายไป ซึ่งพระองค์ไม่สามารถทำได้ดีเช่นนั้นขณะที่ท่านยังมีชีวิตอยู่

TAM1897 Q1 20.2สมมติว่าเปาโลจะตาย เขาได้คาดการณ์ไว้แล้ว ดูข้อที่ 17 ของบทต่อไป แต่ในเมื่อพิจารณาถึงเรื่องนี้ เขากำลังทำอะไรมาตลอด? “ในการนี้​​ทำให้​ข้าพเจ้ามี​ความยินดี​ และจะมี​ความชื่นชมยินดี​ต่อไปด้วย”

TAM1897 Q1 20.3“​แท้​​จริงถ้าแม้ข้าพเจ้าต้องถวายตัวเป็นเครื่องบู​ชา​ และเป็นการปรนนิบั​ติ​เพราะความเชื่อของท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้ายังจะมี​ความชื่นชมยินดี​ด้วยกั​นกั​บท่านทั้งหลาย” เขาหมายถึงอะไรเมื่อกล่าวว่า “ถ้าแม้ข้าพเจ้าต้องถวายตัวเป็นเครื่องบู​ชา​ และเป็นการปรนนิบั​ติ​เพราะความเชื่อของท่านทั้งหลาย”? เขารอคอยทุกวันว่าเขาจะถูกถวายเป็นเครื่องบูชาแห่งความเชื่อในพระเยซูคริสต์ แล้วเขาทำอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้? — “ข้าพเจ้ายังจะมีความชื่นชมยินดีด้วยกันกับท่านทั้งหลาย” พวกเขาควรทำอย่างไร? — “ซึ่งท่านก็ควรจะยินดีและชื่นชมด้วยกั​นกับข้าพเจ้าด้วยเช่นเดียวกัน”

TAM1897 Q1 20.4เขาคาดหวังว่าชาวฟิลิปปีจะร่วมยินดีกับเขาเมื่อเขาถูกตัดศีรษะหรือไม่? — ใช่; เขาได้กล่าวไว้เช่นนั้น พี่น้องทั้งหลาย เมื่อเราเข้าใจความจริงว่างานของคริสเตียนไม่หยุดลงเมื่อเขาเสียชีวิต เราจะไม่ต้องลงมติและส่งมติแสดงความเสียใจให้ผู้คนบ่อยนักเพียงเพราะมีผู้เสียชีวิต ขอบคุณพระเจ้าว่า แม้เขาจะเสียชีวิตแล้ว งานของเขายังคงดำเนินต่อไป จงยินดีในเรื่องนี้—ไม่ใช่ยินดีที่เขาได้ตายไป แต่ยินดีที่งานของเขายังคงดำเนินต่อไป; ว่าพระเจ้ากำลังทรงใช้เขาในทางนั้นได้ดีกว่าเมื่อเขายังมีชีวิตอยู่

TAM1897 Q1 20.5ดังนั้น ให้พระเจ้าเข้ามาและครองที่ทั้งหมด เพื่อว่าเราจะรักพระเจ้าด้วยทั้งใจ ทั้งวิญญาณ ทั้งความคิด และทั้งกำลัง นั่นคือความหมายของการเป็นมิชชันนารี

TAM1897 Q1 20.6และสิ่งแรกที่สุด เพื่อที่จะเป็นมิชชันนารีแบบนั้น คือ “จงออกจากประเทศของเจ้า”