พระบัญญัติสำคัญข้อแรก

TAM1897 D 279.2คำเทศนาที่กล่าวในคืนวันอังคารที่ 2 มีนาคม ค.ศ. 1897 พิมพ์ใน General Conference Daily Bulletin วันที่ 5 มีนาคม ค.ศ. 1897 เล่มที่ 1 ฉบับที่ 16 หน้า 279-285

TAM1897 D 279.3ท่านทั้งหลายรู้ดีว่าพระเจ้าได้ตรัสเกี่ยวกับยุคสมัยนี้และเกี่ยวกับผู้คนที่อาศัยอยู่ในยุคสมัยนี้ว่า “คือผู้​ที่​รักษาพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และความเชื่อของพระเยซู​ไว้” ท่านและผมต่างประกาศอย่างถูกต้องว่าเราคือประชาชนเหล่านั้น และเราอยู่ ณ จุดที่เราประกาศว่าพระเจ้าสามารถตรัสถึงเราต่อจักรวาลได้ว่า “คือผู้​ที่​รักษาพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และความเชื่อของพระเยซู​ไว้” และนี่จะเป็นความจริง ไม่ใช่เพียงเพราะพระองค์ตรัสเช่นนั้น แต่พระองค์จะตรัสเช่นนั้นเพราะนี่คือความจริง

TAM1897 D 279.4ข้อความนั้นใช้ได้อย่างสมบูรณ์กับท่านและผมที่อยู่ในที่ประชุมนี้; และพระเจ้าต้องการให้มันกลายเป็นความจริงในตอนนี้และคงอยู่เป็นความจริงต่อไปเรื่อย ๆ เพื่อที่พระองค์จะสามารถประกาศให้ทั้งโลกและทั้งจักรวาลฟังอย่างต่อเนื่องว่า “คือผู้​ที่​รักษาพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และความเชื่อของพระเยซู​ไว้”

TAM1897 D 279.5นั่นคือสิ่งที่เราต้องศึกษา เราต้องศึกษาในบทเรียนเหล่านี้ เพื่อรู้ว่าเรารักษาพระบัญญัติของพระเจ้าหรือไม่ เพื่อที่พระเจ้าจะทรงสามารถตรัสถึงเราได้ว่า “คือผู้​ที่​รักษาพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า และความเชื่อของพระเยซู​ไว้”

TAM1897 D 279.6ในการรักษาพระบัญญัติของพระเจ้า พระบัญญัติข้อแรกย่อมรวมอยู่ด้วยอย่างแน่นอน และเราต้องรักษาข้อนั้นอย่างแน่นอน และนี่คือพระวจนะของพระองค์: “พระบัญญั​ติ​ซึ่งเป็นเอกเป็นใหญ่กว่าบัญญั​ติ​ทั้งปวงนั้นคือว่า ‘​โอ​ คนอิสราเอล จงฟังเถิด ​องค์​พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเราทั้งหลายเป็นองค์พระผู้เป็นเจ้าองค์​เดียว​ และพวกท่านจงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน ด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน ด้วยสิ้นสุดความคิด และด้วยสิ้นสุดกำลังของท่าน’ ​นี่​เป็นพระบัญญั​ติ​​ที่​เป็นเอกเป็นใหญ่”

TAM1897 D 279.7บัดนี้ พระเจ้าจะตรัสเกี่ยวกับท่านและผมในข้อพระบัญญัตินี้ได้หรือไม่ว่า “นี่คือผู้ที่รักษาข้อบัญญัตินี้”

TAM1897 D 279.8พระเจ้าทรงครอบครองหัวใจของท่านทั้งหมดหรือไม่ จนทำให้ท่านไม่มีใจให้กับสิ่งใดนอกจากพระองค์และสิ่งที่เป็นของพระองค์?

TAM1897 D 279.9พระเจ้าทรงครอบครองจิตวิญญาณของท่านทั้งหมดด้วยความรักที่อุทิศตน จนไม่มีความรู้สึกใดในตัวตนของท่านที่ไม่เป็นของพระองค์หรือไม่?

TAM1897 D 279.10พระเจ้าทรงครอบครองจิตใจของท่านทั้งหมดแล้วหรือไม่ จนไม่มีความคิดใดในจิตใจท่าน ไม่มีการทำงานของจิตใจท่าน ไม่มีส่วนใดของจิตใจท่านที่ไม่ใช่ของพระองค์ — ที่อุทิศไว้เพื่อรับใช้พระองค์? เพราะด้วยจิตใจนี้ เราจึงรับใช้องค์พระผู้เป็นเจ้าพระเจ้าของเรา ไม่ใช่ด้วยบางส่วน ไม่ใช่ด้วยเพียงส่วนหนึ่งของจิตใจ แต่ด้วยจิตใจทั้งหมด ดังนั้น ท่านจึงไม่มีจิตใจที่จะอุทิศหรือทุ่มเทให้กับสิ่งใดที่ไม่ใช่ของพระเจ้า

TAM1897 D 279.11พลังทั้งหมดของท่านเป็นของพระองค์หรือไม่ จนทำให้ท่านไม่มีพลังที่จะใช้กับสิ่งใดนอกจากสิ่งที่เป็นของพระเจ้า และเพื่อรับใช้พระองค์?

TAM1897 D 279.12หากทุกสิ่งนี้เป็นความจริงสำหรับท่าน ก็กล่าวถึงท่านได้อย่างแท้จริงว่า “คือผู้​ที่​รักษาพระบัญญั​ติ”

TAM1897 D 279.13“ข้อที่สองก็​เหมือนกัน​ ​คือ​ ‘จงรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง’” เมื่อความรักของพระเจ้าอยู่ในใจเรา ตามที่ระบุในข้อบัญญัติข้อแรก การรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเองก็จะกลายเป็นเรื่องที่ง่ายมาก

TAM1897 D 279.14ดังที่คุณเคลล็อกได้กล่าวถึงในการพูดเมื่อวันก่อน เกี่ยวกับเด็กชายตัวเล็กในชิคาโกที่เดินไปหาชายคนหนึ่ง ซึ่งเขาไม่รู้จักกันเลย และพูดกับเขาว่า “คุณรู้ไหมว่าคุณคือคนบาปที่สุดในโลก?” และเมื่อชายคนนั้นถามด้วยความประหลาดใจว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น โดยกล่าวว่าเขาไม่เคยฆ่าใคร ไม่เคยก่ออาชญากรรมร้ายแรงใดๆ เด็กชายตัวน้อยจึงตอบว่า “พระบัญญัติที่สำคัญที่สุดคือ ‘พวกท่านจงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน ด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน ด้วยสิ้นสุดความคิด และด้วยสิ้นสุดกำลังของท่าน’ คุณทำเช่นนั้นหรือไม่?” เขาตอบว่า “ไม่ ผมไม่ได้ทำ ผมไม่อาจบอกได้เลยว่าผมทำตามนั้น” “ถ้าอย่างนั้น,” เด็กชายตัวเล็กนั้นกล่าว, “นั่นคือพระบัญญัติที่สำคัญที่สุด คุณกำลังละเมิดพระบัญญัติที่สำคัญที่สุด ดังนั้นคุณจึงเป็นผู้มีบาปมากที่สุด” ชายคนนั้นยอมรับ และถูกนำสู่พระเจ้าและความรอดอย่างสมบูรณ์ เรื่องนี้ชัดเจนมาก: เนื่องจากนี่คือพระบัญญัติที่สำคัญที่สุด ผู้ที่ละเมิดมันจึงเป็นผู้มีบาปมากที่สุด ท่านเป็นเช่นนั้นหรือไม่?

TAM1897 D 279.15ท่านและผมต่างก็ประกาศว่ากำลังรักษาพระบัญญัติของพระเจ้า และความเชื่อในพระเยซู แต่เรากำลังละเมิดพระบัญญัติข้อแรกของทุกพระบัญญัติของพระเจ้าหรือไม่? หากเราไม่รักษาพระบัญญัติข้อที่ใหญ่ที่สุด ข้อแรก ในทุกพระบัญญัติ ก็เท่ากับว่าเรากำลังละเมิดมัน หากเรากำลังละเมิดข้อนี้ ก็เท่ากับว่าเราไม่ได้รักษาพระบัญญัติเลย นั่นคือความจริงที่ชัดเจน ท่านและผมต้องตัดสินใจตอนนี้ และต้องตัดสินใจไปตลอดกาล ว่าเราจะรับใช้พระเจ้าด้วยทั้งใจ ด้วยทั้งวิญญาณ ด้วยทั้งความคิด และด้วยทั้งกำลังหรือไม่

TAM1897 D 279.16มีเขียนไว้ว่า “ราชอาณาจักรของพระเจ้าอยู่ภายในท่าน” อาณาจักรที่อยู่ภายในเรา คืออาณาจักรของพระเจ้า; มันเป็นเช่นนั้นตั้งแต่ที่มนุษย์ถูกสร้างขึ้น แต่ศัตรูได้แย่งชิงที่นั่งของพระเจ้าไป; และพระเจ้าได้ปลดปล่อยมนุษย์ให้ได้รับอิสระอีกครั้ง เพื่อเลือกว่าพระเจ้าจะมีที่นั่งของพระองค์ในราชอาณาจักรของพระองค์เอง หรือผู้แย่งชิงจะมีที่นั่งของพระเจ้าในราชอาณาจักรของพระเจ้า ราชอาณาจักรที่อยู่ภายในตัวท่านนั้นเป็นของพระเจ้า ท่านเองที่ต้องตัดสินใจว่าพระเจ้าจะปกครองที่นั่น หรือศัตรูจะปกครองที่นั่น และหากท่านไม่เลือกให้พระเจ้าปกครองที่นั่น ท่านก็เท่ากับเลือกให้ศัตรูปกครองที่นั่น การที่ใครจะปกครองนั้นขึ้นอยู่กับการเลือกของมนุษย์โดยสิ้นเชิง

TAM1897 D 280.1ต้องมีผู้ปกครอง มนุษย์ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อปกครองตนเองอย่างอิสระจากพระเจ้า เขาถูกสร้างมาเพื่อเป็นตัวเองร่วมกับพระเจ้า และไม่สามารถเป็นตัวเองได้หากไม่มีพระเจ้า มนุษย์ถูกสร้างมาเพื่อยืนเคียงข้างพระเจ้า อาณาจักรของพระเจ้าอยู่ภายในตัวเขา พระเจ้าทรงปกครองอยู่ภายในตัวเขา แต่เขาเริ่มเดินตามทางของตนเองโดยติดตามซาตาน แต่คนเราสามารถเดินตามทางของตนเองได้ก็ต่อเมื่อติดตามพระเจ้าเท่านั้น อาณาจักรของพระเจ้าอยู่ภายในตัวท่าน เราต้องเลือกให้พระเจ้าทรงครองที่ของพระองค์เองในตัวเรา ในอาณาจักรของพระองค์เองในใจเรา พระองค์จะทรงครองที่ของพระองค์ที่นั่น และพระองค์จะทรงปกครองที่นั่น เมื่อพระองค์สามารถครองที่ของพระองค์เองในอาณาจักรของพระองค์เองได้

TAM1897 D 280.2ท่านรู้ดีว่าเกี่ยวกับราชอาณาจักรของพระเจ้าบนโลกนี้ มันจะขยายจากทะเลหนึ่งถึงอีกทะเลหนึ่ง และจากแม่น้ำถึงปลายสุดของโลก ราชอาณาจักรของพระเจ้า ราชอาณาจักรนี้ที่จะมาถึงเมื่อพระเจ้าเสด็จมา ท่านรู้ดีว่ามันจะครอบคลุมทุกนิ้ว ทุกอนุภาค ของพื้นดินที่มีอยู่ในโลกนี้ บัดนี้ อาณาจักรของพระเจ้าอยู่ภายในตัวท่าน อาณาจักรภายในตัวท่านที่พระเจ้าทรงปกครอง — การปกครองของพระองค์ครอบคลุมทุกพื้นที่ ทุกอนุภาคของดินในใจท่านหรือไม่? เป็นเช่นนั้นหรือไม่? นั่นคือคำถาม และคำถามเหล่านี้มีไว้สำหรับเราในหลายด้าน

TAM1897 D 280.3ผมเพียงแต่อ่านพระบัญญัติ และขอเชิญท่านให้ใส่ใจถึงสิ่งที่พระบัญญัตินั้นกล่าวไว้ และนี่เพื่อให้ท่านและผมมีจิตใจและหัวใจที่เปิดกว้างอยู่เสมอต่อคำถามว่า “นี่คือผู้ที่รักษาพระบัญญัติของพระเจ้าและศรัทธาในพระเยซู” ด้วยทั้งใจ จิตวิญญาณ ความคิด และกำลังทั้งหมด เป็นความจริงสำหรับเราหรือไม่?

TAM1897 D 280.4สิ่งที่จิตใจท่านกำลังจดจ่ออยู่ สิ่งที่ท่านกำลังศึกษา สิ่งที่ท่านกำลังทำงาน — พระเจ้าอยู่ในสิ่งนั้นหรือไม่? มันเพื่อความรุ่งโรจน์ของพระเจ้าหรือไม่? การวิจัยที่ท่านกำลังทำ การศึกษาที่ท่านกำลังติดตาม ความคิดทั้งหมดในจิตใจของท่าน — เป็นไปเพื่อให้พระฉายาของพระเจ้าถูกประทับไว้ที่นั่นหรือไม่? เป็นไปเพื่อค้นพบพระเจ้าอย่างลึกซึ้งยิ่งขึ้นในจิตใจหรือไม่? เป็นไปเพื่อถวายเกียรติแด่พระองค์มากยิ่งขึ้นหรือไม่? พระองค์เป็นสิ่งแรกและเป็นทุกสิ่งในทุกสิ่ง ในความพยายามทางปัญญาของท่านหรือไม่? ท่านรักพระองค์และรับใช้พระองค์ด้วยจิตใจทั้งหมดหรือไม่?

TAM1897 D 280.5และด้วยกำลังทั้งหมดของท่าน ทุ่งนาที่ท่านกำลังไถ ท่านกำลังไถมันเพื่อพระเจ้าหรือไม่? กบไสไม้ที่ท่านกำลังดันเพื่อทำให้แผ่นไม้เรียบ ท่านกำลังทำสิ่งนั้นเพื่อพระเจ้าหรือไม่ เพื่อให้ทุกสิ่งที่ท่านได้รับเป็นของพระเจ้า และไม่ใช่ของท่านเลย? กำลังของท่านถูกอุทิศให้พระเจ้าอย่างสมบูรณ์จนท่านทำงานในงานของพระเจ้าในทุกที่ที่ท่านลงมือทำหรือไม่?

TAM1897 D 280.6มีความเชื่อที่แพร่หลายว่า คนหนึ่งต้องหยุดทำงานในอาชีพของตน หรือไม่ว่าเขาจะทำงานด้วยแรงงานกายภาพใดก็ตาม ก่อนที่จะสามารถเป็นผู้ทำงานในงานของพระเจ้าได้ หลายคนกล่าวว่า “ผมอยากหลุดพ้นจากสิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ ผมหวังว่าจะได้เห็นทางออก ผมหวังว่าจะได้ออกจากร้านนี้ ผมอยากเป็นผู้ทำงานในงานนี้” หากท่านไม่ใช่ผู้ทำงานเพื่อพระเจ้าในที่ที่ท่านอยู่ ท่านก็จะไม่ใช่ผู้ทำงานเพื่อพระเจ้าเมื่อท่านไปถึงที่ที่ท่านต้องการอยู่ หากท่านไม่ใช่ผู้ทำงานเพื่อพระเจ้าขณะที่ท่านกำลังไถนา ท่านก็จะไม่ใช่ผู้ทำงานเพื่อพระเจ้าแม้เมื่อท่านพยายามเทศนาบนธรรมาสน์ หากท่านเป็นช่างตีเหล็ก และอยู่หน้าทั่งทุกวัน — หากท่านไม่ได้เป็นผู้ทำงานในงานนี้อย่างเต็มที่ อย่างจริงใจ อย่างทุ่มเททั้งใจ เหมือนที่ผมทำบนธรรมาสน์ — ท่านก็จะไม่ได้เป็นผู้ทำงานในงานนี้ แม้ท่านจะไปแจกใบปลิวที่ไหนก็ตาม

TAM1897 D 280.7มีตัวอย่างที่วางไว้ให้เราเห็นถึงสิ่งที่มนุษย์สามารถเป็นได้; และถึงสิ่งที่ผู้เชื่อในพระเยซูทุกคนควรเป็น พระบุตรของพระเจ้าเสด็จมาสู่โลกนี้เพื่อแสดงให้เราทุกคนเห็นว่า การรักษาพระบัญญัติคืออะไร และทำอย่างไร พระองค์ทรงทำงานในอาชีพช่างไม้เป็นเวลาประมาณหกเท่าของเวลาที่พระองค์เทศนา เริ่มตั้งแต่อายุสิบสองปี เมื่อพระองค์สามารถเริ่มทำงานกับโยเซฟในอาชีพช่างไม้ และสามารถทำงานได้มากพอสมควร — เพราะเด็กชายอายุสิบสองปีสามารถช่วยช่างไม้ได้หลายอย่าง ดังนั้น นับตั้งแต่อายุสิบสองปี จนถึงเมื่อพระองค์ทรงรับบัพติศมาและเริ่มเทศนาเมื่ออายุประมาณสามสิบปี ซึ่งรวมเป็นเวลาสิบแปดปี ในช่วงเวลานี้ พระองค์ทรงทำงานในอาชีพช่างไม้ จากอายุสามสิบปีจนถึงสามสิบสามปีครึ่ง พระองค์ทรงใช้เวลาในการรับใช้สาธารณะด้วยการเทศนา ดังนั้น ท่านจะเห็นว่า พระองค์ทรงทำงานในอาชีพช่างไม้เป็นเวลาเกือบหกเท่าของเวลาที่พระองค์ทรงเทศนา

TAM1897 D 280.8แล้วในช่วง 18 ปีที่พระองค์ทรงทำงานเป็นช่างไม้ พระองค์ทรงเป็นพระบุตรของพระเจ้าเท่ากันกับช่วง 3 ปีครึ่งที่พระองค์ทรงอุทิศพระองค์ให้กับการเทศนาหรือไม่? — ท่านก็รู้ดีว่าพระองค์ทรงเป็นเช่นนั้น พระองค์ทรงเป็นพระผู้ช่วยให้รอดของข้าพเจ้าและของท่านหรือไม่ เมื่อพระองค์กำลังเลื่อยไม้ ทำม้านั่ง และติดขาให้มัน — พระองค์ทรงเป็นพระผู้ช่วยให้รอดของข้าพเจ้าและของท่านในขณะนั้นได้เท่าเทียมกับเมื่อพระองค์อยู่บนไม้กางเขนหรือไม่? — ท่านก็รู้ดีว่าพระองค์ทรงเป็นเช่นนั้น “เพราะเราได้รับการช่วยให้รอดโดยชีวิตของพระองค์”

TAM1897 D 281.1อย่าลืมว่าเมื่อสิ้นช่วงสิบแปดปีนั้น เมื่อพระองค์มาเพื่อรับบัพติศมา และได้รับการบัพติศมา ณ จุดเริ่มต้นของพันธกิจ และเมื่อสิ้นสุดการทำงานเป็นช่างไม้ — นั่นคือตอนที่พระเจ้าตรัสว่า “ท่านผู้​นี้​เป็นบุตรที่รักของเรา เราชอบใจท่านมาก” พระองค์มิใช่ผู้ทำงานในงานของพระเจ้าตลอดสิบแปดปีนั้น เช่นเดียวกับช่วงสามปีครึ่งสุดท้ายหรือ? — ท่านก็รู้ดีว่าพระองค์ทรงเป็นเช่นนั้น แล้วหากท่านเป็นช่างไม้ และเป็นผู้ประกาศตนว่าเป็นผู้เชื่อในพระเยซูคริสต์ ท่านจะไม่สามารถเป็นผู้ติดตามพระองค์ได้หรือ? ท่านไม่ควรเป็นผู้ติดตามพระองค์และผู้ทำงานในงานนี้ ณ ที่นั้นเอง อย่างแท้จริง เหมือนกับว่าท่านกำลังยืนอยู่บนธรรมาสน์หรือ? ผมไม่ได้บอกว่าท่านต้องเป็นช่างไม้ตลอดไป พระองค์เองก็ไม่ได้เป็นเช่นนั้น ผมไม่ได้บอกว่าท่านต้องเป็นช่างตีเหล็กหรือเกษตรกรตลอดไป แต่ผมยืนยันว่า ตราบใดที่ท่านยังเป็นช่างไม้ ตราบใดที่ท่านยังเป็นช่างตีเหล็ก ตราบใดที่ท่านยังเป็นเกษตรกร ท่านก็ต้องเป็นผู้ทำงานในงานของพระเจ้าอย่างแท้จริงไม่น้อยกว่าที่ท่านจะเป็นได้ ไม่ว่าท่านจะอยู่ที่ใดก็ตาม

TAM1897 D 281.2ด้วยเหตุนี้ พระเยซูจึงได้แสดงให้เราทุกคนเห็นว่า การเป็นคริสเตียนนั้นคืออะไร และชีวิตของเราควรเป็นอย่างไร ไม่ว่าจิตใจ หัวใจ หรือมือของเราจะถูกใช้ไปเพื่อสิ่งใดก็ตาม พระองค์ทรงรักพระเจ้าด้วยทั้งหัวใจ ทั้งจิตวิญญาณ ทั้งจิตใจ และทั้งกำลังของพระองค์ เมื่อพระองค์เป็นช่างไม้ เมื่อพระองค์เลื่อยไม้ เมื่อพระองค์ทำโต๊ะ เมื่อพระองค์ทำประตูและติดตั้งมัน ก็เพื่อถวายเกียรติแด่พระเจ้า พระเจ้าคือทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับพระองค์ เมื่อมีชายคนหนึ่งมาหาพระองค์ในฐานะช่างไม้ มองพระองค์เพียงในฐานะช่างไม้เท่านั้น ไม่เห็นว่าพระองค์คือพระผู้ช่วยให้รอดของโลก — เมื่อมีชายคนหนึ่งมาหาพระองค์เพียงในฐานะช่างไม้ นั่งลงกับพระองค์และกล่าวว่า “ผมต้องการให้ทำโต๊ะหนึ่งตัว คุณจะทำให้ผมได้ไหม?” และพระองค์ตอบว่า “คุณต้องการโต๊ะแบบไหน?” แล้วชายคนนั้นอธิบายให้พระองค์ฟัง และพระเยซูตรัสว่า “ได้ เราจะทำให้ท่าน” เมื่อพระเยซูทำโต๊ะเสร็จแล้วแบกมันไปบนหลังถึงบ้านของชายคนนั้น นำมันเข้าไปในบ้าน และวางมันลงให้ชายคนนั้นใช้ — ในทุกขั้นตอนนั้น พระเยซูเป็นของพระเจ้าอย่างสมบูรณ์ พระเจ้าทรงสถิตในทุกการกระทำของพระองค์ ในทุกข้อต่อที่พระองค์สร้างขึ้นบนโต๊ะนั้น ไม่มีรอยแตก ไม่มีส่วนใดถูกปกปิดด้วยฝุ่น ไม่มีสิ่งใดถูกซ่อนเร้น มันเป็นโต๊ะที่ซื่อสัตย์ มันเป็นโต๊ะที่พระเจ้าทรงพอพระทัยในทุกด้าน

TAM1897 D 281.3และเมื่อพระองค์ทรงตกลงทำข้อตกลงเพื่อทำโต๊ะนั้น พระองค์ได้ทรงทำข้อตกลงที่ซื่อสัตย์ — ข้อตกลงที่พระเจ้าสามารถมองดูและกล่าวว่า “นี่คือข้อตกลงที่ซื่อสัตย์” พระองค์ไม่ได้ทรงขอให้ชายคนนั้นจ่ายมากกว่าที่ควรจ่ายอย่างยุติธรรมสำหรับงานชิ้นนั้น ชายคนนั้นถามพระองค์ว่า “ท่านจะทำโต๊ะแบบนี้ได้ไหม?” “ได้ครับ” “คุณจะคิดค่าบริการเท่าไร? — มันจะราคาเท่าไร?” พระองค์จะทรงคำนวณแล้วตรัสกับชายคนนั้นว่า “ไม้จะราคาเท่านี้ และต้องใช้เวลาเท่านี้ในการทำ ส่วนค่าแรงของผมมีค่าเท่านี้ คุณไม่คิดอย่างนั้นหรือ? คุณไม่คิดว่างานของผมสำหรับเวลาที่ใช้ไปนั้น จะมีค่าเท่านี้หรือ?” และชายคนนั้นจะตอบว่า “ใช่ครับ ผมคิดว่ามันคุ้มค่ากับทุกสิ่งนั้นครับ นั่นคือความซื่อสัตย์ นั่นคือข้อตกลงที่ชัดเจน” และเมื่อพระองค์แบกโต๊ะนั้นบนหลัง นำมันไปวางไว้ที่นั่น ชายคนนั้นก็จ่ายเงินให้พระองค์ตามข้อตกลง และพระเจ้าสามารถมองลงมาที่การทำธุรกรรมทั้งหมดนั้นและกล่าวว่า “นั่นคือความซื่อสัตย์ นั่นคือทุกสิ่งที่ใครก็ตามสามารถทำได้”

TAM1897 D 281.4ท่านคือช่างไม้แบบนั้นหรือไม่? ท่านอ้างตัวว่าเป็นคริสเตียน ท่านคือคนทำงานแบบนั้นหรือไม่ ไม่ว่าท่านกำลังทำอะไรอยู่ก็ตาม?

TAM1897 D 281.5ท่านรักพระเจ้าด้วยทั้งใจ ทั้งจิต ทั้งความคิด และทั้งกำลังของท่านหรือไม่? ไม่ว่าท่านจะทำอะไร หรือถูกเรียกให้ทำอะไร; ไม่ว่าท่านจะดำเนินธุรกิจกับเพื่อนบ้านอย่างไร ไม่ว่าเขาจะเป็นคนต่างศาสนาหรือคริสเตียน; ท่านทำสิ่งนั้นด้วยวิธีที่พระเจ้าสามารถมองดูและกล่าวว่า “สิ่งนั้นดีพอสำหรับอาณาจักรของพระเจ้า” ได้หรือไม่; เพราะท่านได้ทุ่มเททั้งใจ ทั้งวิญญาณ ทั้งความคิด และทั้งกำลังทั้งหมดของท่านลงไป เพื่อถวายเกียรติแด่พระเจ้า

TAM1897 D 281.6เราเป็นผู้รักษาพระบัญญัติหรือไม่? นั่นคือคำถาม และถึงเวลาแล้วที่เราต้องค้นพบเรื่องนี้อย่างละเอียดถี่ถ้วน จนพระเจ้าสามารถยืนยันในข่าวสารที่พระองค์ตรัสว่า “คือผู้​ที่​รักษาพระบัญญั​ติ​ของพระเจ้า”

TAM1897 D 281.7ตอนนี้ ท่านจะเห็นได้ว่าพระบัญญัตินี้ครอบคลุมทุกด้านของทุกสิ่ง และเราไม่สามารถคิดถึงความคิดใด ๆ ในขอบเขตความคิดทั้งหมด ที่ไม่เกี่ยวข้องกับข้อความที่เราได้เริ่มต้นนี้ ดังนั้น เราจึงต้องพิจารณาทุกสิ่งในความคิดของเรา ต้องพิจารณาทุกสิ่งที่จิตใจของเราถูกเรียกให้คิด ในแสงสว่างของพระคัมภีร์ข้อนี้ ซึ่งเป็นพระบัญญัติข้อแรกในทุกพระบัญญัติ

TAM1897 D 281.8ทุกสิ่งที่เราถูกเรียกให้ลงมือทำ เราต้องพิจารณาในแสงสว่างของพระบัญญัติที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในทุกพระบัญญัติ นั่นคือ สิ่งนั้นเป็นสิ่งที่ด้วยความยำเกรงพระเจ้า ผมสามารถเข้าไปทำด้วยทั้งใจ จิตวิญญาณ ความคิด และกำลังทั้งหมดได้หรือไม่? หากไม่ใช่ แล้วผมยังต้องการจะแตะต้องมันหรือไม่? — ไม่ครับ หากเป็นสิ่งที่ผมไม่สามารถทำด้วยทั้งใจ จิตวิญญาณ ความคิด และกำลังทั้งหมด โดยมีพระเจ้าอยู่ด้วย แล้วผมจะมีส่วนเกี่ยวข้องกับมันได้อย่างไร? หากพระเจ้าไม่สามารถอยู่กับผมได้ ผมก็กำลังละเมิดพระบัญญัติ ผมไม่ได้อุทิศทุกสิ่งให้พระองค์ กำลังทั้งหมดของผมก็ไม่มีความหมายอะไรเลย หากมันถูกใช้ไปกับสิ่งที่พระองค์ไม่สามารถมีส่วนร่วม ไม่สามารถสัมผัส ไม่สามารถอนุมัติ หรือไม่สามารถยอมรับได้

TAM1897 D 282.1ผมรู้ว่านี่เป็นเรื่องที่เข้มงวด แต่นี่คือคริสตศาสนา นี่คือคริสตศาสนา และท่านกับผมต้องไม่พอใจกับเพียงหนึ่งในสิบหกส่วนของสิ่งใดก็ตามที่น้อยกว่าสิ่งนี้อย่างแท้จริง เราต้องไม่ยอมให้ตัวเองพอใจแม้เพียงเงาของชั่วขณะใดก็ตาม กับสิ่งใดในโลกนี้ ที่น้อยกว่าการที่เราจะทำทุกสิ่งที่เราเข้าไปทำนั้น ด้วยพระเจ้าอยู่ร่วมกับเรา และจากนั้นจึงเข้าไปทำด้วยทั้งใจ ทั้งวิญญาณ ทั้งความคิด และทั้งกำลังทั้งหมด และผมบอกท่านว่า เมื่อเราถึงจุดนั้น ทุกคนในที่นี้ หากทุกคนในที่นี้จะยอมมอบตัวให้พระองค์ทันที และยึดมั่นอยู่ในจุดนั้น เราไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าฤทธิ์อำนาจของพระเจ้าจะปรากฏขึ้นในโลกนี้อย่างไร

TAM1897 D 282.2ความยากลำบากใหญ่หลวงตั้งแต่ต้นคือ มนุษย์ไม่ยอมให้พระเจ้ามีที่ในใจของพวกเขาตามที่พระองค์สมควรได้รับ พระเจ้าสร้างมนุษย์มาเช่นนั้น แต่เขากลับหันไปหาสิ่งอื่นทั้งหมด และปิดกั้นพระเจ้าออกไปอย่างสิ้นเชิง พระเจ้าได้ปลดปล่อยเขาจากความมืดนั้น ให้เขาได้เลือกอย่างเสรี และทรงเรียกให้เขาเลือกว่าจะรักพระเจ้าด้วยทั้งใจ ทั้งวิญญาณ ทั้งความคิด และทั้งกำลังหรือไม่ เขาได้รับอิสระที่จะเลือกให้พระเจ้าได้กลับคืนสู่ที่ของพระองค์อีกครั้ง แต่มีผู้คนมากมายที่เลือกไม่ให้พระเจ้าได้ครองที่ของพระองค์ จนน้ำท่วมได้กวาดล้างพวกเขาไปจากพื้นโลก

TAM1897 D 282.3แล้วพระเจ้าก็ทรงเริ่มต้นมนุษยชาติขึ้นใหม่ และสิ่งเดียวที่พระองค์ทรงขอจากแต่ละคนคือให้รักพระเจ้าด้วยทั้งใจ ด้วยทั้งวิญญาณ ด้วยทั้งความคิด และด้วยทั้งกำลัง และรักเพื่อนบ้านเหมือนรักตนเอง นั่นคือทั้งหมดที่พระองค์ทรงขอจากทั้งแปดคนที่เข้าไปในเรือโนอาห์ และผู้ที่ออกมาจากเรือนั้น หากมนุษย์คนแรกได้รักพระเจ้าด้วยทั้งใจ ด้วยทั้งวิญญาณ ด้วยทั้งความคิด และด้วยทั้งกำลังของเขาแล้ว บาปก็ไม่มีทางเข้ามาได้เลย

TAM1897 D 282.4หลังจากที่เขาได้ทำบาปแล้ว และพระเจ้าได้ปลดปล่อยเขาจากความเป็นทาสนั้น หากอาดัมและลูกหลานของเขาทุกคนได้รักพระเจ้าด้วยทั้งใจ ทั้งวิญญาณ ทั้งพลัง ทั้งความคิด และทั้งกำลัง สภาพของโลกจะเป็นอย่างไร? — พวกเขาคงจะรักษาพระบัญญัติของพระเจ้า และรักษาความเชื่อในพระเยซู และความชอบธรรมคงจะปกคลุมโลกทั้งใบ เหมือนน้ำที่ปกคลุมทะเล เป็นไปไม่ได้หรือที่สิ่งนั้นจะสำเร็จในมนุษย์ที่อยู่ภายใต้พันธนาการของคำสาป และภายใต้พันธนาการของเนื้อหนังที่เต็มไปด้วยบาป? พระเจ้าสามารถปลดปล่อยผู้มีบาปจากอำนาจของบาปในเนื้อหนังได้หรือไม่ จนเขาสามารถรักพระเจ้าด้วยทั้งใจ จิตวิญญาณ กำลัง ความคิด และกำลังกายทั้งหมด? — ได้ บาปไม่อาจสาปโลกให้เป็นเช่นนี้ได้ แม้เมื่อมนุษย์อยู่ภายใต้การผูกมัดของเนื้อหนังที่เต็มไปด้วยบาป หากพวกเขาได้เชื่อในพระเจ้า และรักษาพระบัญญัติของพระเจ้า และรักษาความเชื่อในพระเยซู นั่นคือความจริง เพราะนั่นคือคริสตศาสนา ดังนั้น ท่านจึงเห็นได้ว่า สิ่งที่พระเจ้าทรงปรารถนาในตัวเราเสมอมา สิ่งที่พระองค์ทรงปรารถนาในมนุษย์มาตั้งแต่อาดัมทำบาป คือให้เขาถือรักษาพระบัญญัติของพระเจ้า และรักษาความเชื่อในพระเยซู และพระบัญญัติข้อแรกคือ “พวกท่านจงรักองค์พระผู้เป็นเจ้าผู้เป็นพระเจ้าของท่าน ด้วยสุดจิตสุดใจของท่าน ด้วยสิ้นสุดความคิด และด้วยสิ้นสุดกำลังของท่าน”

TAM1897 D 282.5ในโรม 1:21 กล่าวไว้ว่าตั้งแต่ต้น “พวกเขารู้จักพระเจ้า” ดูนี่: มนุษย์ตั้งแต่เริ่มต้นชีวิตก็รู้จักพระเจ้า อาดัมรู้จักพระเจ้าตั้งแต่แรก แต่ไม่รักษาความรู้นี้ไว้ เมื่ออาดัมทำบาปและเริ่มต้นใหม่ เขาก็รู้จักพระเจ้า เมื่อมนุษยชาติเริ่มต้นใหม่หลังน้ำท่วม พวกเขาก็รู้จักพระเจ้าตั้งแต่แรก ดังนั้น มนุษยชาติจึงได้ห่างไกลจากพระเจ้ามาตลอด โลกนี้เคยเต็มไปด้วยบาป เป็นเช่นนั้นในปัจจุบัน และจะเป็นเช่นนั้นในอนาคต เพราะมันเคยรู้จักพระเจ้าแต่กลับปฏิเสธพระองค์ ไม่ใช่เพราะมันไม่รู้จักพระเจ้า ดังนั้น โลกนี้ไม่ได้อยู่ในความชั่วร้ายเพราะความมืด แต่โลกนี้อยู่ในความมืดเพราะความชั่วร้าย

TAM1897 D 282.6โลกเริ่มต้นด้วยแสงสว่าง; และความมืดที่เข้ามาเป็นผลจากการเลือกของมนุษย์; “ถึงแม้ว่าเขาทั้งหลายได้​รู้​จักพระเจ้าแล้ว เขาก็​มิได้​ถวายพระเกียรติ​แด่​​พระองค์​​ให้​สมกั​บที่ทรงเป็นพระเจ้า หรือหาได้ขอบพระคุณไม่ ​แต่​เขากลับคิดในสิ่งที่​ไม่​เป็นสาระ และจิตใจโง่เขลาของเขาก็มื​ดมัวไป เขาอ้างตั​วว่าเป็นคนมี​ปัญญา​ เขาจึงกลายเป็นคนโง่เขลาไป และเขาได้เอาสง่าราศีของพระเจ้าผู้เป็นอมตะ มาแลกกับรูปมนุษย์​ที่​ต้องตายหรือรูปนก ​รู​ปสัตว์​สี่​เท้า​ และรูปสัตว์​เลื้อยคลาน​”

TAM1897 D 282.7ตอนนี้โปรดสังเกต; สิ่งแรกคืออะไร? — พวกเขารู้จักพระเจ้า; แต่พวกเขาไม่ได้ถวายเกียรติแด่พระองค์ในฐานะพระเจ้า; พวกเขาไม่ได้ให้พระองค์มีที่ในใจพวกเขาตามที่พระองค์สมควรได้รับ พวกเขาไม่ได้ถวายเกียรติแด่พระเจ้า — ไม่ได้เปิดเผยพระองค์ให้มนุษย์รู้ ไม่ได้ทำให้พระองค์ปรากฏบนโลก; เพราะพระเยซูตรัสว่า “ข้าพระองค์ได้ถวายเกียรติแด่พระองค์บนโลกนี้แล้ว” และพระองค์คือพระเจ้าที่ปรากฏในเนื้อหนัง คนเหล่านี้ที่รู้จักพระเจ้า กลับไม่ยอมให้พระเจ้าปรากฏในเนื้อหนัง พวกเขาไม่รู้สึกขอบคุณ แล้วพวกเขาก็กลายเป็นคนหลงผิดในความคิดของตนเอง แล้วใจที่โง่เขลาของพวกเขาก็ถูกทำให้มืดมิด แล้วในความมืดมิดนั้น พวกเขากลับอ้างว่าตนเองเป็นผู้มีปัญญา ปัญญานั้นคือความโง่เขลา และแล้วพวกเขาก็สร้างรูปเคารพขึ้น

TAM1897 D 282.8ดังนั้น ท่านจึงเห็นได้ว่า รูปเคารพที่ถูกตั้งไว้ต่อหน้าตาของมนุษย์ ในการบูชารูปเคารพนั้น เป็นเพียงการแสดงออกภายนอกของการบูชารูปเคารพเท่านั้น เป็นภาพแทนภายนอกของมัน การบูชารูปเคารพนั้นได้ฝังรากลึกอยู่ในใจแล้ว และได้เริ่มทำงานออกมาหลายขั้นแล้ว ลองคิดดูสิ การบูชารูปเคารพเริ่มต้นจากที่ไหน? — ในใจ การบูชารูปเคารพเริ่มต้นจากจุดใดในกระบวนการนี้? — เมื่อพวกเขารู้จักพระเจ้า แต่ไม่ถวายเกียรติแด่พระองค์ในฐานะพระเจ้า; จุดนั้นเองคือจุดเริ่มต้นทั้งหมด แล้วมีพื้นที่กลางใดระหว่างการรู้จักพระเจ้ากับการบูชารูปเคารพ?

TAM1897 D 283.1คิดให้ละเอียดตอนนี้ พวกเขาได้รู้จักพระเจ้า และ “นี่แหละคือชีวิ​ตนิรันดร์ คือที่เขารู้จักพระองค์” การรู้จักพระเจ้าคือชีวิตนิรันดร์; สิ่งนี้ได้รับการยืนยันแล้ว พวกเขาได้รู้จักพระเจ้า; พวกเขามีชีวิตนิรันดร์ในการรู้จักพระเจ้า สิ่งนี้ถูกบันทึกไว้แล้ว แต่พวกเขากลับหันไปสู่การบูชาสิ่งอื่นแทนพระเจ้า พวกเขาต้องก้าวไปกี่ขั้นจากความรู้เกี่ยวกับพระเจ้าเพื่อเข้าสู่การบูชารูปเคารพ? — เพียงหนึ่งขั้นเท่านั้น แล้วต้องก้าวไปกี่ขั้นจากความรักพระเจ้าด้วยทั้งใจ ทั้งพลัง ทั้งความคิด และทั้งกำลัง เพื่อถึงการบูชารูปเคารพ? — เพียงหนึ่งขั้นเท่านั้น แล้วหากผมไม่รักพระเจ้าด้วยทั้งใจ ทั้งวิญญาณ ทั้งความคิด และทั้งกำลังทั้งหมด ผมคืออะไร? — ผู้บูชารูปเคารพ

TAM1897 D 283.2อาจเป็นว่าผมไม่มีรูปเคารพแกะสลักอยู่ต่อหน้าผม คนเหล่านี้ก็ไม่ได้มีตั้งแต่แรก แต่พวกเขามีภาพลักษณ์หนึ่ง ภาพในใจที่ก่อตัวขึ้น และเมื่อพวกเขาสร้างรูปเคารพแกะสลักนั้น มันก็เป็นเพียงการแสดงออกให้เห็นด้วยตาของสิ่งที่พวกเขามีอยู่ในใจแล้วเท่านั้น คนแรกที่สร้างรูปเคารพนั้นมีภาพลักษณ์นั้นอยู่ในใจก่อนที่จะสร้างมัน คนแรกที่สร้างรูปเคารพนั้น มีความคิดว่ารูปนั้นควรเป็นเทพเจ้าของเขา และความคิดนั้นอยู่ก่อนที่เขาจะสร้างรูปจากไม้หรือหิน ดังนั้น รูปหินที่เขาตั้งไว้ต่อหน้าตา จึงเป็นเพียงรูปแบบภายนอกที่เขาสร้างขึ้น เพื่อแสดงให้เขาเห็นในรูปนั้นว่า เทพเจ้าที่เขามีอยู่ในใจนั้นเป็นอย่างไร แล้วเขามีเทพเจ้าอยู่ก่อนที่จะสร้างรูปเคารพแกะสลักนั้นหรือไม่? — มีครับ มันอยู่ที่ไหน? — ในใจของเขา

TAM1897 D 283.3พวกเขาได้หลงในจินตนาการของตนเอง จินตนาการของใคร? — ของพวกเขาเอง นี่คือชายคนนั้นที่กำลังจินตนาการถึงสิ่งใดสิ่งหนึ่ง; เขาสร้างรูปปั้นจากจินตนาการของเขา และตั้งมันไว้เบื้องหน้าสายตาของเขา นอกตัวเขาเอง การจินตนาการคือการสร้างภาพในใจเท่านั้น และรูปที่สลักจากหินนั้นเป็นเพียงรูปทรงที่จับต้องได้ของภาพในใจนั้นเอง รูปปั้นนั้นถูกสร้างขึ้นครั้งแรกที่ไหน? — ในใจของเขา; ในจินตนาการของเขาเอง ในความคิดของเขาเอง แต่เมื่อเขาแยกตัวออกจากพระเจ้าแล้ว มีใครอยู่ที่นั่น? — ไม่มีใครนอกจากซาตานและตัวเขาเอง แล้วความคิดของเขาจะมาจากไหน? — มาจากตัวเขาเองและซาตานเท่านั้น

TAM1897 D 283.4ดังนั้น ท่านจึงเห็นได้ชัดเจนว่าการบูชารูปเคารพนั้นอยู่ในใจ; ความคิด ภาพนั้นอยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่รูปเคารพจะปรากฏขึ้นภายนอก แม้เทพเจ้าของเขาจะเป็นดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ หรือดวงดาว ความคิด ความเป็นภาพในใจของเขา ก็อยู่ก่อนแล้ว ก่อนที่เขาจะนำมันมาสร้างเป็นรูปธรรมภายนอกในดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาว

TAM1897 D 283.5ทุกสิ่งที่ปรากฏในการบูชารูปเคารพ เป็นเพียงการสะท้อนของสิ่งที่อยู่ในใจเท่านั้น และพระเจ้าต้องอยู่ในใจ ด้วยทั้งใจ ทั้งวิญญาณ ทั้งความคิด และทั้งกำลังทั้งหมด มิฉะนั้น การบูชารูปเคารพก็จะอยู่ที่นั่น ไม่มีพื้นที่กลาง

TAM1897 D 283.6ในความเป็นจริง หลังจากน้ำท่วม เมื่อมนุษย์เริ่มทิ้งพระเจ้าที่แท้จริงไป และมีเทพเจ้าของตนเอง — พวกเขาได้ยอมให้เทพเจ้าเหล่านั้นมาแทนที่พระเจ้าในใจพวกเขา ซึ่งแสดงให้เห็นว่า เมื่อพวกเขารู้จักพระเจ้า พวกเขาก็ยอมรับพระองค์เป็นผู้ปกครองเพียงผู้เดียว เมื่อผมรักพระเจ้าด้วยทั้งใจ ด้วยทั้งวิญญาณ ด้วยทั้งจิตใจ และด้วยทั้งกำลัง ใครจะเป็นพระเจ้าของผมเพียงผู้เดียว? — พระเจ้า ใครจะเป็นอำนาจเดียวของผม? — พระเจ้า ใครเท่านั้นที่จะมีอำนาจเหนือผม? — พระเจ้า พระเจ้าสามารถใช้อำนาจที่ถูกต้องได้หรือไม่? — ได้ พระเจ้าสามารถรักษาให้มนุษย์อยู่ในทางที่ถูกต้องได้หรือไม่? — ได้ เมื่อมนุษย์รักพระเจ้าด้วยทั้งใจ ทั้งวิญญาณ ทั้งความคิด และทั้งกำลัง เขาไม่จำเป็นต้องมีกฎหมายหรืออำนาจอื่นใดเพื่อรักษาให้เขาอยู่ในทางที่ถูกต้องในโลกนี้ ผู้ปกครองของเขาคือใคร? — พระเจ้า และพระเจ้าสามารถปกครองได้หรือไม่ เมื่อเรารักพระองค์อย่างสูงสุด? — ได้ แต่เมื่อมนุษย์ทิ้งพระเจ้า และหันไปบูชาสิ่งอื่น เขาสามารถปกครองตนเองได้หรือไม่? — ไม่ได้

TAM1897 D 283.7หลังน้ำท่วมใหญ่ เมื่อพวกเขายังรู้จักพระเจ้าอยู่ พวกเขายอมรับพระองค์เป็นกษัตริย์และผู้ปกครองเพียงผู้เดียวของพวกเขา ไม่มีผู้ปกครองอื่นใด เมื่อพวกเขาเริ่มหันหลังให้พระเจ้า และตั้งเทพเจ้าอื่นแทนพระองค์ — ผมหมายถึงตั้งแต่ต้น เมื่อพวกเขาหันหลังให้พระเจ้า และตั้งเทพเจ้าอื่นแทนพระเจ้า — พวกเขาอนุญาตให้เทพเจ้าอื่นเหล่านั้นครองตำแหน่งผู้ปกครอง พวกเขายอมรับว่าเทพเจ้าเหล่านั้นคือผู้ปกครองของพวกเขา พวกเขาไม่มีกษัตริย์; มนุษย์ยังไม่ได้ประกาศตั้งตัวเองเป็นผู้ปกครอง มนุษย์ประกาศว่าเทพเจ้าเหล่านั้นคือกษัตริย์; และผู้ที่มีอำนาจเป็นเพียงตัวแทนของเทพเจ้าเท่านั้น ส่วนเทพเจ้าคือกษัตริย์ที่แท้จริง

TAM1897 D 283.8หลักฐานเรื่องนี้ท่านจะพบในหนังสือ “Empires of the Bible” หน้า 50 นี่คือบันทึกแรกที่พบในบาบิโลเนีย ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของมนุษยชาติ และเป็นสถานที่เกิดการสับสนของภาษา — ที่ซึ่งมนุษยชาติลืมพระเจ้าไป ผมอ่านว่า:—

TAM1897 D 284.1แด่นินริดู กษัตริย์ของเขา เพื่อการรักษาอิดาดู ผู้สำเร็จราชการแทนแห่งริดู ผู้รับใช้ ผู้เป็นที่รักของนินริดู

TAM1897 D 284.2ที่นี่ ผู้ปกครองชื่อ อิดาดู เมื่อเขียนจารึกถึงเทพเจ้าของเขา ได้ประกาศว่าเขาเป็นเพียงผู้สำเร็จราชการแทนของเทพเจ้าของเขาเท่านั้น เขาไม่ได้อ้างว่าตนเองเป็นกษัตริย์ ดังนั้นท่านจะเห็นว่าเทพเจ้าองค์นั้นคือกษัตริย์ของชายผู้นี้ เทพเจ้าถูกถือว่าเป็นกษัตริย์ของประชาชน ส่วนชายผู้นี้ผู้มีอำนาจ ก็เป็นเพียงผู้สำเร็จราชการแทนของเทพเจ้า หรือผู้ช่วยของเทพเจ้าเท่านั้น

TAM1897 D 284.3สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าความรู้เกี่ยวกับพระเจ้าในฐานะผู้ปกครองที่ชอบธรรมนั้นยังใหม่มาก จนยังไม่มีใครมีความกล้าพอที่จะตั้งตัวเองเป็นกษัตริย์ ท่านเห็นไหม? ลองคิดดูให้ดี เมื่อพระเจ้าเป็นผู้ปกครองเพียงผู้เดียว พระองค์ย่อมเป็นกษัตริย์เพียงผู้เดียวของพวกเขาด้วย; แต่เมื่อพวกเขาหันหลังให้พระองค์และรับเทพเจ้าอื่น ๆ ความรู้เกี่ยวกับพระเจ้าที่แท้จริงของพวกเขายังใหม่มาก ความสัมพันธ์ของพระองค์กับพวกเขายังใหม่มากในความเข้าใจของพวกเขา จนเมื่อพวกเขาวางเทพเจ้าอื่น ๆ แทนที่พระเจ้า และตั้งเทพเจ้าเท็จเหล่านี้เป็นกษัตริย์ — ผู้มีอำนาจในหมู่มนุษย์ยังไม่มีใครกล้าที่จะรับตำแหน่งกษัตริย์ แต่เลือกที่จะเป็นที่รู้จักในฐานะผู้สำเร็จราชการแทนของเทพเจ้าซึ่งถือเป็นกษัตริย์ที่แท้จริง ผมขอย้ำอีกครั้ง ความรู้เกี่ยวกับพระเจ้าที่แท้จริงในฐานะกษัตริย์เพียงผู้เดียวนั้นยังใหม่มากในจิตใจของชายเหล่านี้ จนยังไม่มีใครมีความกล้าพอที่จะรับตำแหน่งกษัตริย์ ความทรงจำของพวกเขาเกี่ยวกับพระเจ้าในฐานะกษัตริย์และผู้ปกครองเพียงผู้เดียวนั้นยังคงชัดเจนมาก จนการให้ใครก็ตามรับตำแหน่งกษัตริย์ดูเหมือนเป็นการพยายามโค่นพระเจ้าลงจากบัลลังก์

TAM1897 D 284.4ผมจะอ่านจารึกอีกชิ้นจากดินแดนเดียวกันนี้ ในช่วงเวลาเดียวกัน:—

TAM1897 D 284.8นี่คือชายคนหนึ่งที่สร้างบ้านเพื่อเป็นเกียรติแก่เทพเจ้าของเขา ชายคนนี้กล่าวว่าเขาเป็นผู้สำเร็จราชการแทนของเทพเจ้าองค์นี้ ซึ่งเทพเจ้าองค์นั้นคือกษัตริย์ ชายคนนี้ชื่อกูเดีย ไม่ได้อ้างว่าตนเองเป็นกษัตริย์ เขามีอำนาจ แต่เขาไม่ได้อ้างว่าตนเองเป็นกษัตริย์ ใครคือกษัตริย์? — เทพเจ้าของเขา นั่นแสดงให้ท่านเห็นอีกครั้งว่า ความรู้เกี่ยวกับพระเจ้าที่แท้จริงในฐานะกษัตริย์เพียงผู้เดียว ยังเป็นสิ่งใหม่ในจิตใจของพวกเขา พวกเขาไม่ได้ห่างไกลจากพระเจ้าและจากแนวคิดที่ว่าพระเจ้าเป็นกษัตริย์และผู้ปกครองเพียงผู้เดียว จนถึงขั้นที่ยินดีละทิ้งแนวคิดเรื่องความเป็นกษัตริย์ของพระเจ้า และยอมให้มนุษย์คนหนึ่งรับตำแหน่งกษัตริย์

TAM1897 D 284.9เอ. เอฟ. บอลเลนเจอร์. — ดังนั้น ผู้ที่อยู่ในตำแหน่งมีอำนาจนั้น จึงอ้างว่าเป็นผู้แทนของเทพของเขา ไม่ใช่กษัตริย์ใช่ไหม?

TAM1897 D 284.10ใช่ครับ ยังไม่มีกษัตริย์ในขณะนั้น เราไม่ได้พูดถึงมนุษย์ในฐานะกษัตริย์ ยังไม่มีกษัตริย์ในหมู่มนุษย์เลย แต่มีบุคคลที่อยู่ในตำแหน่งผู้มีอำนาจ มีมนุษย์คนหนึ่งที่ปกครองผู้อื่น เขามีอำนาจ แต่เขาไม่เรียกตัวเองว่ากษัตริย์ เขาไม่เป็นที่รู้จักในฐานะกษัตริย์ และยังไม่ยอมให้ตัวเองรับตำแหน่งกษัตริย์ ทำไม? — เพราะเขายังไม่ห่างไกลจากแนวคิดเกี่ยวกับพระเจ้าที่แท้จริง ซึ่งเป็นกษัตริย์ผู้ทรงสิทธิ์เพียงผู้เดียว จนกล้าพอ หรือมีความกล้าที่ชั่วร้ายพอ ที่จะละทิ้งแนวคิดทั้งหมดเกี่ยวกับความเป็นพระเจ้าในฐานะกษัตริย์ และตั้งตัวเองขึ้นเป็นกษัตริย์

TAM1897 D 284.11นี่คือบันทึกที่เก่าที่สุดที่พบได้ในดินแดนนั้น ท่านจะเห็นว่าพวกมันอยู่ในกลุ่มบันทึกที่เก่าที่สุดเลย พวกมันเป็นบันทึกจากยุคก่อนที่มนุษย์จะรับตำแหน่งกษัตริย์เลย และเมื่อพวกเขายังมีความคิดเกี่ยวกับพระเจ้าที่แท้จริงในฐานะกษัตริย์

TAM1897 D 284.12แต่ที่นี่มีบันทึกที่เก่ากว่านั้นเล็กน้อย ซึ่งกล่าวถึงการสับสนของภาษาที่หอคอยบาเบล ในหน้าสี่ของหนังสือ “Empires of the Bible” ท่านจะพบเรื่องราวในพระคัมภีร์เกี่ยวกับการสับสนของภาษา นี่คือบันทึกที่เขียนโดยกลุ่มคนที่ประสบกับการสับสนของภาษานั้นเอง ส่วนในพระคัมภีร์ ท่านจะพบบันทึกของพระเจ้าเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในข้อความที่สลักบนก้อนอิฐที่ถูกฝังอยู่ในซากปรักหักพังของบาบิโลนและได้ถูกค้นพบนี้ ท่านจะพบคำบรรยายของพวกเขาเกี่ยวกับเหตุการณ์นั้น ท่านสามารถเปรียบเทียบมันกับคำบรรยายในพระคัมภีร์ บทที่ 11 ของหนังสือปฐมกาล และท่านจะเห็นว่าทั้งสองเรื่องนั้นเหมือนกันอย่างแม่นยำ นี่คือสิ่งที่พวกเขาได้กล่าวไว้เกี่ยวกับเรื่องนั้น:—

TAM1897 D 284.14นี่คือหนึ่งในบันทึกที่เก่าแก่ที่สุดที่มีอยู่ ส่วนบันทึกอื่นๆ อยู่ถัดไปจากนี้ แต่บันทึกอื่น ๆ เหล่านี้แสดงให้เห็นว่าเคยมีช่วงเวลาที่ยังไม่มีกษัตริย์ในหมู่มนุษย์; ว่าผู้มีอำนาจไม่ยอมรับตำแหน่งกษัตริย์; ว่าเทพเจ้าของเขาคือกษัตริย์ของเขา; และแนวคิดที่ว่าพระเจ้าที่แท้จริงเป็นกษัตริย์นั้นยังใหม่มากจนเขาไม่มีความกล้าพอที่จะกล่าวว่าเขาเป็นกษัตริย์ ในขณะนั้น การอ้างสิทธิ์ในอำนาจเช่นนั้นถือเป็นการแย่งชิงอำนาจมากเกินไปเมื่อเทียบกับแนวคิดของเขาเกี่ยวกับพระเจ้าที่แท้จริง

TAM1897 D 285.1นั่นคือก่อนยุคของนิมโรด นิมโรดคือมนุษย์คนแรกที่มีความกล้าหาญพอที่จะรับตำแหน่งกษัตริย์ แม้ในบริบทที่แนวคิดที่ว่าพระเจ้าคือกษัตริย์ยังคงมีอยู่ ดังนั้น ผมจึงอ่านในหน้า 50 ของหนังสือ “Empires of the Bible:”—

TAM1897 D 285.2นิมโรดคือชายผู้กล้าหาญผู้นี้ ชื่อของเขาบ่งบอกถึงการกบฏ ความดูถูกอย่างหยิ่งยโส และตามคำอธิบายของเกเซเนียส (Gesenius) ชื่อนี้เทียบเท่ากับ “ผู้กบฏที่ไร้ความเคารพอย่างที่สุด” และ “เขาเริ่มเป็นผู้มีอำนาจยิ่งใหญ่บนโลก” หรือตามการแปลอีกฉบับหนึ่ง เขา “เป็นผู้มีอำนาจยิ่งใหญ่คนแรกบนโลก”

TAM1897 D 285.3นิมโรดคือมนุษย์คนแรกที่เคยรับตำแหน่งกษัตริย์ไว้ให้ตัวเอง; คนแรกที่ถืออำนาจกษัตริย์และสวมตำแหน่งกษัตริย์อย่างเปิดเผย และชื่อของเขาบ่งชี้อย่างชัดเจนว่าสิ่งนั้นมีความหมายอย่างไรในหมู่ประชาชนที่เขาตั้งตัวเองขึ้นเป็นผู้นำ

TAM1897 D 285.4ไม่ใช่คำกล่าวของผม แต่เป็นคำกล่าวของผู้เชี่ยวชาญในเรื่องนี้ ที่ระบุว่า:—

TAM1897 D 285.5ด้วยการก่อตั้งราชอาณาจักรของนิมโรด โลกโบราณทั้งโลกได้ก้าวเข้าสู่ช่วงประวัติศาสตร์ใหม่ ประเพณีตะวันออกที่ถือว่านักรบผู้นี้เป็นมนุษย์คนแรกที่สวมมงกุฎกษัตริย์ ชี้ให้เห็นถึงข้อเท็จจริงที่มีความสำคัญมากกว่าการสวมเครื่องประดับใหม่ หรือแม้กระทั่งการพิชิตดินแดน การครองราชย์ของเขาได้นำระบบความสัมพันธ์ใหม่ระหว่างผู้ปกครองและผู้ถูกปกครองมาสู่โลก อำนาจของผู้ปกครองในอดีตตั้งอยู่บนความรู้สึกเป็นญาติพี่น้อง และการขึ้นครองอำนาจของหัวหน้าเป็นภาพสะท้อนของการควบคุมแบบพ่อแม่ ส่วนนิมโรดนั้น กลับเป็นผู้ปกครองของดินแดน และของประชาชนเพียงในขอบเขตที่พวกเขาเป็นผู้อยู่อาศัยในดินแดนนั้น โดยไม่คำนึงถึงความสัมพันธ์ส่วนตัว ก่อนหน้านั้น มีเพียงชนเผ่า — ครอบครัวที่ขยายตัว — สังคม; แต่บัดนี้มีชาติหนึ่ง ชุมชนทางการเมือง — รัฐ ประวัติศาสตร์การเมืองและสังคมของโลกตั้งแต่นี้เป็นต้นไปจึงแตกต่างกันอย่างชัดเจน หรืออาจถึงขั้นแยกทางกันด้วยซ้ำ — Empires of the Bible, p. 51.

TAM1897 D 285.6แล้วต้นกำเนิดของรัฐคืออะไร?