วิญญาณแห่งการเผยพระวจนะ – ตอนที่ 1

TAM1897 D 2.2คำเทศนาที่กล่าวขึ้นเมื่อเช้าวันอังคารที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1897 พิมพ์ใน General Conference Daily Bulletin, 12 ก.พ. 1897, เล่ม 1, ฉบับที่ 1, หน้า 2-6.

TAM1897 D 2.3ผมคิดว่าไม่มีใครในห้องนี้ที่ไม่คิดว่าตนเองเชื่ออย่างแท้จริงใน “วิญญาณแห่งการเผยพระวจนะ”; นั่นคือ วิญญาณแห่งการเผยพระวจนะเป็นส่วนหนึ่งของคริสตจักร — เป็นส่วนหนึ่งของข่าวสารนี้ที่แสดงออกผ่านนางไวท์ และว่าสิ่งเหล่านี้ได้รับการเชื่อ — อย่างน้อยก็ในคำประกาศ — ในส่วนที่เกี่ยวกับแนวคิดและพระคัมภีร์ที่พิสูจน์ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของงานนี้ แต่นั่นไม่ใช่จุดที่ปัญหาอยู่ เพราะเรากำลังอยู่ในความยากลำบากแล้ว หากเราไม่ทราบเรื่องนี้ เราอยู่ในสภาพที่เลวร้ายกว่ามาก เมื่อเทียบกับการอยู่ในความยากลำบากแต่รู้ตัว และยิ่งกว่านั้น ทั้งงานของพระเจ้า รวมถึงท่านและผมเอง ก็อยู่ในความยากลำบากถึงขั้นที่เรากำลังเผชิญกับอันตรายทุกวันที่จะรับพระพิโรธของพระเจ้า เพราะเราอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ พระเจ้าได้บอกเราเรื่องนี้มากกว่าหนึ่งครั้ง และพระองค์ได้บอกเราว่าเรามาถึงจุดนี้ได้อย่างไร รวมถึงวิธีที่จะหลุดพ้นจากสถานการณ์นี้ด้วย และสิ่งเดียวที่ผมรู้ว่าจะบอกท่านที่นี่ คือให้ศึกษา “วิญญาณแห่งการเผยพระวจนะ” และนำสิ่งที่ท่านต้องการออกมาจากมัน

TAM1897 D 2.4นั่นเป็นเพียงหนึ่งในคำกล่าวที่ถูกกล่าวไว้เท่านั้น เมื่อรู้ถึงคำกล่าวเหล่านี้ และได้รู้มาสักพักแล้ว ผมจะยินดีอยู่บ้านและทำงานต่อไปที่นั่น เพราะมีงานมากมายที่ต้องทำ และมีผู้คนจำนวนมากที่เกี่ยวข้อง พระเจ้าทรงเรียกร้องให้มีการเปลี่ยนแปลงมากมายในหมู่ผู้ที่ก่อตั้งคณะกรรมการ คณะกรรมการบริหาร สภา และอื่นๆ และผู้ที่ประกอบเป็นคณะกรรมการ คณะกรรมการบริหาร และสภาเหล่านี้ คือกลุ่มคนที่มารวมตัวกันที่นี่เอง ซึ่งจะเป็นผู้ต้องรับผิดชอบในการนำการเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นมาปฏิบัติ แล้วคนเหล่านี้จะทำการเปลี่ยนแปลงในเรื่องที่พวกเขาเองมีส่วนเกี่ยวข้องได้อย่างไร หากพวกเขาเองไม่เปลี่ยนแปลงก่อน? วิธีเดียวที่จะทำให้การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นได้ คือต้องให้คนเหล่านั้นเปลี่ยนแปลงก่อน ผู้ที่พร้อมทำเช่นนั้น พระเจ้าจะทรงทำงานผ่านพวกเขา และผู้ที่ปฏิเสธที่จะทำ — พวกเขาจะเป็นอย่างไร? นั่นคือเหตุผลที่ผมกล่าวว่า วันนี้เราอยู่ในความยากลำบาก เมื่อพระเจ้าบอกเราว่าเราอยู่ในความยากลำบากอย่างไร พระองค์ก็บอกเราด้วยว่าเรามาถึงจุดนี้อย่างไร และจะหลุดพ้นจากมันได้อย่างไร ทุกอย่างเกิดจากการไม่สนใจคำพยานสำหรับคริสตจักร เมื่อเราตกอยู่ในความยากลำบากเพราะไม่สนใจคำพยาน และคำพยานบอกเราอย่างชัดเจนว่าต้องทำอย่างไรเพื่อหลุดพ้นจากความยากลำบากนั้น แล้วเราปฏิบัติตามคำพยานที่นำเราออกมา เราก็จะเดินตรงตามคำพยาน

TAM1897 D 2.5ผมไม่มีอะไรที่จะโยนความผิดให้ท่าน เพราะผมก็อยู่ในปัญหานี้ร่วมกับทุกคนเช่นกัน พระเจ้าตรัสว่างานของพระเจ้ากำลังอยู่ในปัญหา และผมเป็นส่วนหนึ่งของงานนี้; ผมเป็นส่วนหนึ่งของมัน ชีวิตของผมผูกพันกับมัน และชีวิตของท่านก็เช่นกัน; มันคือทุกสิ่งสำหรับเรา ดังนั้น เมื่องานนี้อยู่ในความยากลำบาก ท่านและผมก็อยู่ในความยากลำบากเช่นกัน อาจเป็นไปได้ว่าท่านเองไม่มีความเกี่ยวข้องโดยตรงกับขั้นตอนที่นำงานนี้เข้าสู่ความยากลำบาก แต่เนื่องจากเราเป็นส่วนหนึ่งของงานนี้ และงานนี้เองคือชีวิตของเรา เราจึงอยู่ในความยากลำบากเช่นกัน เพราะงานนี้อยู่ในความยากลำบาก แต่พระเจ้าบอกเราว่าต้องทำอย่างไรเพื่อหลุดพ้นจากมัน

TAM1897 D 2.6ผมไม่ต้องการให้คำปรึกษาแบบมนุษย์ แต่เป็นคำปรึกษาจากพระเจ้า อาจมีชื่อของบุคคลปรากฏขึ้น และหากเป็นเช่นนั้น ผมจะไม่หลีกเลี่ยงมัน หากมีชื่อใดถูกทิ้งไว้และไม่อ่านออกเสียง แต่เรารู้ว่าเป็นใคร ก็ไม่ได้หมายความว่ามีการโจมตีพี่น้องคนนั้น สมมติว่าผมทำผิด และพระเจ้าบอกผมเกี่ยวกับเรื่องนั้นในคำพยาน เมื่อคำพยานนั้นมาถึงผม ผมก็หันหลังให้ความผิดนั้น และท่านสามารถใช้คำพยานนั้นได้ตามใจชอบ มันจะไม่เป็นข้อกล่าวหาต่อผม เพราะผมไม่ได้อยู่ในความผิดนั้นอีกแล้ว หากผมได้หันหลังให้มันโดยการยอมรับและกระทำตามนั้น

TAM1897 D 3.1ในความเป็นจริงแล้ว เป็นเรื่องที่น่าสงสัยว่าจะมีใครที่ค้นพบความเชื่อในคำพยานสำหรับคริสตจักรได้ลึกซึ้งในใจตนเอง จนกว่าเขาจะได้รับคำพยานหนึ่ง สอง หรือสาม และเขาได้ยอมรับทั้งหมดแล้ว เขาจึงจะรู้สึกพอใจพอสมควรว่าตนเองเชื่อในคำพยาน และจะยังไม่เป็นเช่นนั้นจนกว่าเขาจะมีประสบการณ์ทำนองนี้ ผมจะเริ่มและจบด้วยพระวจนะ นี่คือสิ่งที่บอกเราว่าควรทำอย่างไรเมื่อมาอยู่ในสถานที่เช่นนี้: “หากพระเจ้าทรงสถิตอยู่ท่ามกลางการประชุมของท่าน ทอดพระเนตรระเบียบ ความรัก ความยำเกรง และความสั่นสะท้านของท่านต่อพระวจนะของพระองค์ แล้วท่านก็พร้อมที่จะทำงานของพระองค์โดยไม่เห็นแก่ตัว”

TAM1897 D 3.2ตอนนี้เรากำลังประชุมกันอยู่ แม้เราจะมีความต่างด้านนิสัย แต่หากเราถูกหล่อหลอมด้วยจิตวิญญาณเดียวกันของพระคริสต์ เราก็จะเป็นหนึ่งเดียว แล้วคริสตจักรจึงสามารถลุกขึ้นได้ชัดเจนดั่งดวงอาทิตย์ยามเที่ยงวัน และก้าวไปข้างหน้าอย่างน่าเกรงขามดั่งกองทัพที่มีธง

TAM1897 D 3.3พระเจ้าถูกกีดกันออกจากงานของพระองค์ จากการบริหารงานของพระองค์โดยทั่วไป ในงานของการประชุมระดับรัฐ ในการประชุม ในคณะกรรมการ ในคริสตจักร และอื่นๆ เรามีพระเจ้าเทียม เพราะประชาชนได้ตั้งมนุษย์ขึ้น และมนุษย์ก็ยอมให้ตนเองถูกตั้งขึ้น ระหว่างพระเจ้ากับงานของพระองค์ พระเจ้าจะทรงทำงานเพื่องานของพระองค์ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม และหากท่านไม่ยอมหลีกทางให้พระองค์ทรงทำงานตามวิธีของพระองค์เอง พระพิโรธของพระเจ้าจะตกมาบนผู้ที่ขวางทางอยู่ มนุษย์ยังคงยึดมั่นในตำแหน่งที่ตนเองควรได้ถอนตัวออกไปนานแล้ว และยอมให้ตนเองถูกยึดไว้ที่นั่น หากเราหลีกทางให้พระองค์ทรงทำงาน พระองค์จะทรงทำงานด้วยพระหัตถ์อันอ่อนโยน เราไม่ต้องการแส้ที่ทำจากเชือก เราควรถูกเตือนให้ตกใจเล็กน้อยในตอนนี้ ดีกว่าจะตกใจอย่างรุนแรงในภายหลัง; และถูกตักเตือนด้วยความรัก ดีกว่าจะเดินต่อไปโดยไม่รู้เรื่องเหล่านี้ แล้วถูกบังคับให้หนีออกจากวิหารเหมือนที่พวกเขาทำในวันนั้น หรือถูกทำให้ตกใจอย่างสิ้นเชิงเมื่อเราไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

TAM1897 D 3.4ดังนั้น หากพระเจ้าทรงสถิตอยู่ท่ามกลางการประชุมของท่าน ทอดพระเนตรความรัก ความเกรงกลัว และความสั่นสะท้านของท่านต่อพระวจนะของพระองค์ แล้วท่านก็พร้อมที่จะทำงานของพระองค์แล้ว และพระองค์จะไม่ทรงร่วมมือในธุรกรรมที่ไม่ยุติธรรมใดๆ

TAM1897 D 3.5อีกครั้งที่ข้าพเจ้าได้อ่านว่า: “ทางของมนุษย์คือการคิดค้นและวางแผน แต่พระเจ้าทรงปลูกฝังหลักการ” และเมื่อพระเจ้าทรงปลูกฝังหลักการไว้แล้ว ชีวิตและการกระทำของเราทั้งหมดก็เป็นเพียงการแสดงออกของหลักการนั้น และหากหลักการของพระเจ้าไม่อยู่ที่นั่น หลักการของมารก็อยู่ที่นั่น “สถานการณ์ไม่สามารถก่อให้เกิดการปฏิรูปได้ คริสต์ศาสนาเสนอการปฏิรูปในใจ สิ่งที่พระคริสต์ทรงกระทำภายในจะแสดงออกภายใต้การชี้นำของสติปัญญาที่กลับใจแล้ว แผนการที่จะเริ่มจากภายนอกแล้วพยายามทำงานเข้าสู่ภายในนั้น ได้ล้มเหลวมาตลอด และจะล้มเหลวตลอดไป”

TAM1897 D 3.6ผมไม่สามารถนำคำพยานไปใช้กับใครอื่นนอกจากตัวผมเองได้ เพราะมันต้องถูกนำไปใช้ในใจ และทำงานจากภายใน แล้วพระเจ้าจะทรงนำมันไปใช้ในทุกที่ที่ผมไป และสิ่งนี้ก็เหมือนกันสำหรับเราทุกคน ในคำพยานที่มาถึงใครก็ตาม ในการประชุมหรือสภา หรือการประชุมใหญ่ของคริสตจักรเซเว่นธ์เดย์แอ๊ดเวนตีส ประธานไม่สามารถนำคำพยานที่ได้รับมาไปใช้ทั่วทั้งเขตงานได้ เขาต้องรับมันไว้ในจิตวิญญาณ และยอมจำนนต่อมันด้วยร่างกาย จิตใจ และจิตวิญญาณ; และเมื่อนั้น พระเยซูคริสต์จะนำคำพยานนั้นไปใช้ทุกที่ที่ประธานไป มันเป็นสิ่งที่มีชีวิตอยู่ในตัวเขา และเมื่อเขาเดินไปข้างหน้า คำพยานนั้นจะถูกพระเจ้าใช้ไปทุกที่ที่เขาอยู่ แต่มนุษย์ได้พยายามนำคำพยานสำหรับคริสตจักรไปใช้กับผู้อื่น โดยที่คำพยานนั้นยังไม่ได้เป็นสิ่งที่มีชีวิตอยู่ในตัวพวกเขาเอง สิ่งนี้ถูกทดลองซ้ำแล้วซ้ำเล่า และนั่นคือต้นเหตุของปัญหา หากคำพยานนั้นไม่ถูกรับไว้ด้วยร่างกาย จิตใจ และจิตวิญญาณ จนหลักการที่มีอยู่ในคำพยานนั้นกลายเป็นสิ่งมีชีวิตในตัวเขา ไม่ว่าเขาจะอ่านคำพยานนั้นมากเพียงใดและนำไปใช้กับผู้อื่นอย่างไร อิทธิพลของเขาเองก็จะขัดแย้งกับคำพยานที่เขากำลังนำไปใช้ เพราะหากคำพยานนั้นไม่ได้ถูกนำมาปฏิบัติในชีวิตของเขา และในทุกสิ่งที่เขาพูดและทำ มันก็จะถูกทำลายลงโดยการกระทำของเขาเอง และนั่นคือสิ่งที่ก่อให้เกิดสภาพการณ์ที่มีอยู่ในปัจจุบัน “ทางของพระเจ้าคือให้มนุษย์สิ่งที่เขายังไม่มี” เราต้องรับสิ่งที่เรายังไม่มี ซึ่งพระเจ้าประทานให้เรา และสิ่งนั้นจะทำให้เราเป็นพลังในองค์พระผู้เป็นเจ้า 2 โครินธ์ 2:14: “​แต่​ขอบพระคุณพระเจ้าผู้ทรงให้เรามีชัยเสมอโดยพระคริสต์ และทรงโปรดประทานกลิ่นหอมแห่งความรู้ของพระองค์​ให้​ปรากฏด้วยตัวเราทุกแห่ง” เมื่อหลักการนั้นมีอยู่ ไม่ว่าเราจะไปที่ใด พระเจ้าก็กำลังตรัสอยู่ พระองค์กำลังตรัส พระองค์กำลังทำให้ความรู้เกี่ยวกับพระองค์เองเป็นที่ประจักษ์ผ่านเราในทุกสถานที่ อาจเป็นการทำธุรกรรมทางธุรกิจก็ได้ ไม่มีความแตกต่างใดๆ ทุกสิ่งที่เราทำจะเตือนให้พวกเขาคิดถึงพระเจ้าหลังจากที่เราจากไป ดังนั้น พระองค์จึงทำให้กลิ่นหอมแห่งความรู้ของพระองค์เป็นที่ประจักษ์ผ่านเราในทุกสถานที่

TAM1897 D 3.7“ทางของพระเจ้าคือทำให้มนุษย์เป็นสิ่งที่เขาไม่ใช่;” เพื่อทำให้ฉันเป็นสิ่งที่ฉันไม่ใช่ แล้วเมื่อมีคำพยานมาบอกผมว่าผมไม่ถูกต้อง คำพยานนั้นก็มีจุดมุ่งหมายเพื่อทำให้ฉันเป็นสิ่งที่ฉันไม่ใช่ — เพื่อทำให้ผมถูกต้อง ผมไม่สามารถยืนอยู่ที่เดิมและนำคำพยานนั้นไปใช้ได้ แต่เมื่อผมนำมันไปใช้ ผมจะกลายเป็นสิ่งที่ผมไม่เคยเป็น และทุกที่ที่ผมไป พระเจ้าก็สามารถทำให้พระองค์เองปรากฏได้

TAM1897 D 3.8“ทางของมนุษย์คือหาที่สบายๆ และตามใจความอยากและความทะเยอทะยานที่เห็นแก่ตัว ทางของพระเจ้าคือทำงานด้วยฤทธิ์อำนาจ พระเจ้าประทานพระคุณ หากผู้ป่วยตระหนักว่าเขาต้องการมัน มนุษย์มักพอใจที่จะรักษาตัวเองตามวิธีของหมอเถื่อน แล้วอ้างว่าวิธีการทำงานของเขาถูกต้อง” ทางของพระเจ้าต่างออกไป เราทุกคนล้วนเป็นผู้ป่วย และหากเราสามารถตระหนักได้ พระเจ้าจะประทานการรักษาที่จำเป็น มนุษย์มักเลือกการรักษาแบบหลอกลวง และคิดว่าวิธีการทำงานของตนถูกต้อง แต่พระเจ้ามีเจตนาที่จะชำระจิตวิญญาณให้บริสุทธิ์ ยอห์น 7:38: “​ผู้​​ที่​เชื่อในเรา ​ตามที่​พระคัมภีร์​ได้​​กล่าวไว้​แล้​วว่า ‘​แม่น้ำที่​มีน้ำประกอบด้วยชีวิตจะไหลออกมาจากภายในผู้​นั้น​’” นี่คืออาณาจักรของพระเจ้าที่อยู่ภายในตัวเขา “วันแล้ววันเล่า มนุษย์กำลังแสดงให้เห็นว่าอาณาจักรของพระเจ้าอยู่ภายในตัวพวกเขาหรือไม่ หากพระคริสต์ทรงปกครองในใจของพวกเขา พวกเขาก็จะได้รับพลังแห่งหลักการ พลัง และความสามารถที่จะยืนหยัดเป็นผู้เฝ้าระวังที่ซื่อสัตย์ ผู้ปฏิรูปที่แท้จริง เพราะการปฏิรูปจะเกิดขึ้นไม่ได้หากไม่มีความร่วมมืออย่างลึกซึ้งกับพระเยซูคริสต์ ผ่านทางพระคุณของพระคริสต์ มนุษย์ต้องใช้ความสามารถที่พระเจ้าประทานให้เพื่อปฏิรูปตนเอง ด้วยการกระทำที่ปฏิเสธตนเองนี้ ซึ่งองค์พระผู้เป็นเจ้าแห่งสวรรค์ทรงมองด้วยความเห็นชอบ พวกเขาจึงได้รับชัยชนะเหนือแนวโน้มทางพันธุกรรมและนิสัยที่ปลูกฝังมาของตนเอง; แล้ว เช่นเดียวกับดาเนียล พวกเขาจะสร้างรอยประทับในใจผู้อื่นที่จะไม่มีวันถูกลบเลือน อิทธิพลนี้จะถูกส่งต่อไปยังทุกมุมโลก”

TAM1897 D 4.1นี่คือการเป็นพยานที่ผมได้กล่าวถึงเมื่อสักครู่ เมื่อท่านรับคำพยานนั้นและนำมันเข้าสู่ใจและชีวิตของท่าน มันจะทำให้ท่านกลายเป็นคนที่ไม่เคยเป็นมาก่อน และนั่นคืออาณาจักรของพระเจ้าที่อยู่ภายในตัวท่าน และการเป็นพยานนั้นจะแผ่ไปยังทุกมุมโลก บางทีท่านอาจไม่มีวันได้ออกไปนอกรัฐของท่านเลย แล้วมันจะเป็นไปได้อย่างไร? ไม่ว่าท่านจะไปไหน หรือผมจะไปไหน พระเจ้าก็กำลังสร้างรอยประทับในใจที่จะไม่มีวันถูกลบเลือน และผ่านรอยประทับเหล่านั้น ก็สร้างรอยประทับอื่น ๆ ต่อไปเรื่อย ๆ ใครบางคนอาจปิดใจต่อมัน แต่ความประทับใจนั้นก็จะไปถึงที่นั่นอยู่ดี; และเมื่อความประทับใจนั้นถูกสร้างขึ้นโดยท่าน เขาจะรู้ว่ามันมาจากพระเจ้า พวกสะดูสีไม่เชื่อในการฟื้นคืนชีพ แต่พวกเขาก็กล่าวว่าพวกเขารู้จักเหล่าสาวกว่าพวกเขาเคยอยู่กับพระเยซูและเรียนรู้จากพระองค์หลังการสิ้นพระชนม์ของพระองค์ ในใจของพวกเขา พวกเขารู้ดีว่าพระองค์ได้ฟื้นคืนชีพแล้ว ความจริงนั้นอยู่ตรงนั้น แต่พวกเขาไม่ได้กลับใจเพราะมัน นี่คือหลักการที่มีอยู่ในพระคัมภีร์ จากคำพยานที่เขียนในปี ค.ศ. 1896 ผมได้อ่านว่า: “ชายหลายคนซึ่งเคยทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาในที่ประชุมคณะกรรมการและสภา จำเป็นต้องถูกคัดออก” โปรดสังเกตว่า มันกล่าวว่า “หลายคน” โดยรวมแล้วมีไม่มากนัก ดังนั้นเมื่อหลายคนในจำนวนนั้นถูกคัดออก ก็ไม่สามารถเหลือไว้ได้อีกมาก “ผู้ชายอื่น ๆ ควรเข้ามาแทนที่พวกเขา เพราะเสียงของพวกเขาไม่ใช่เสียงของพระเจ้า แผนการและกลอุบายของพวกเขาไม่อยู่ในระเบียบของพระเจ้า ผู้ชายกลุ่มเดียวกันนี้ถูกคงไว้ในตำแหน่งกรรมการบริหาร จนกระทั่งภายใต้การบริหารจัดการและวิธีการของพวกเขาเอง ไฟธรรมดาถูกใช้แทนไฟศักดิ์สิทธิ์ที่พระเจ้าจุดขึ้นเอง ผู้ชายเหล่านี้ไม่ถูกเรียกว่าอิสราเอลอีกต่อไป แต่เป็นผู้แย่งชิง” ผู้แย่งชิงแทนที่จะเป็นอิสราเอล! เราจะอยู่ในปัญหาที่เลวร้ายกว่านี้ได้อย่างไร?

TAM1897 D 4.2อีกครั้ง จากคำพยานที่เขียนขึ้นในปี ค.ศ. 1894: “การเปลี่ยนแปลงควรได้เกิดขึ้นมานานแล้ว พระเจ้าทรงประสงค์ให้คริสตจักรขจัดความอับอายออกไป” นี่คือคำพูด: “คนกลุ่มเดิมไม่ควรเป็นสมาชิกคณะกรรมการของท่านปีแล้วปีเล่า; การเปลี่ยนแปลงควรได้เกิดขึ้นมานานแล้ว พระเจ้าทรงประสงค์ให้คริสตจักรขจัดความอับอายออกไป; แต่ตราบใดที่บุคคลที่รู้สึกว่าตนเองมีความสามารถเพียงพอที่จะทำงานได้โดยไม่ต้องรับฟังคำปรึกษาจากพระเจ้า ยังคงดำรงตำแหน่งปีแล้วปีเล่า สิ่งนี้ย่อมไม่อาจเกิดขึ้นได้ สถานการณ์เช่นนี้กำลังแพร่กระจายไปทุกสาขาของงาน เพราะผู้คนไม่รู้สึกถึงความจำเป็นในการรับการนำทางจากพระวิญญาณบริสุทธิ์”

TAM1897 D 4.3ควรทำอย่างไร? ตอนนี้พระเจ้าจะมีโอกาสทำงานได้หรือไม่? จะให้พระองค์นำการเปลี่ยนแปลงที่จำเป็นมาได้หรือไม่? คำพยานนี้ไม่ใช่เพื่อให้เราเข้ามาควบคุมงานนี้และดำเนินการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน ใจของผมต้องถูกต้องก่อนที่ผมจะสามารถมีส่วนร่วมในการเปลี่ยนแปลงใดๆ สิ่งที่ควรทำคือมอบตัวเราให้พระเจ้า แล้วให้พระองค์ทำงานผ่านเรา เราไม่สนใจว่าบุคคลเหล่านั้นเป็นใคร หากพระเจ้าทรงอยู่ด้วย

TAM1897 D 4.4เราไม่ควรเริ่มมองหาผู้สมัครที่เราสามารถสนับสนุนและผลักดันให้เข้าครองตำแหน่งที่คนอื่นกำลังถืออยู่ตอนนี้ เพราะหากทำเช่นนั้น แม้พวกเขาจะถูกแทนที่ แต่เราก็จะอยู่ในตำแหน่งนั้น และพระเจ้าก็จะอยู่ห่างไกลเหมือนเดิม ปัญหาตอนนี้คือพระเจ้าถูกทิ้งไว้ข้างนอกแล้ว ตอนนี้ หากเราพยายามเข้าครองตำแหน่งของพวกเขา พระเจ้าก็จะยังคงถูกทิ้งไว้ข้างนอก และงานของพระเจ้าจะยิ่งแย่กว่าเดิม แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ ที่นี่ไม่ควรมีการเมือง แต่หากการเมืองอยู่ในตัวเรา มันก็จะปรากฏขึ้นที่นี่ และแสดงตัวออกมาที่นี่ หากใครมีเรื่องการเมืองอยู่ในตัวจริง ๆ สถานที่ที่ดีที่สุดที่เขาควรใช้มันคือในโลกภายนอก ท่ามกลางผู้ที่ทำแต่การเมืองเท่านั้น เพราะนั่นคือทั้งหมดที่เขาเป็น; และหากเขาไม่ใช้มันที่นั่น เขาจะใช้มันในคริสตจักร และจะก่อให้เกิดความวุ่นวายและความชั่วร้ายที่นั่นเท่านั้น และแน่นอนว่างานเช่นนั้นควรเกิดขึ้นในโลกภายนอกมากกว่าในคริสตจักร ดังนั้นนี่จึงไม่ใช่เหตุผลที่เราอยู่ที่นี่ เรามาที่นี่เพื่อค้นหาพระเจ้า และเปิดใจให้พระองค์ได้ครองที่ตั้งแต่ศูนย์กลางถึงขอบนอก ในทุกความคิด ทุกคำพูด และทุกการกระทำ; และพระเจ้าไม่ใช่นักการเมือง; พระองค์คือพระเจ้า สิ่งที่เราต้องทำคือแสวงหาพระเจ้าด้วยใจทั้งหมด เพื่อให้พระเจ้าทรงทำทุกสิ่งที่ควรทำ; และพระองค์จะทรงทำหากเราให้พระองค์ทำ ให้พระเจ้ามีโอกาส ผู้ที่ขวางทางต้องหลีกทางออกไป และส่วนที่เหลือของเราต้องไม่ขวางทาง แล้วพระเจ้าจึงจะได้ครองที่ซึ่งควรเป็นของพระองค์

TAM1897 D 5.1ต่อมา ที่นี่มีเรื่องราวของนิโคเดมัสและพระคริสต์ถูกอ้างถึง นิโคเดมัสเป็นผู้ปกครองในอิสราเอล และมีการกล่าวว่า “นิโคเดมัสได้มาพบพระเยซูในเวลากลางคืน และกล่าวว่า ‘รับบี เรารู้ว่าท่านเป็นครูผู้มาจากพระเจ้า เพราะไม่มีผู้ใดสามารถทำปาฏิหาริย์เหล่านี้ที่ท่านทำได้ เว้นแต่พระเจ้าจะอยู่กับเขา’ ทั้งหมดนี้เป็นความจริงในขอบเขตที่กล่าวถึง แต่พระเยซูตรัสว่าอย่างไร? พระองค์ ‘ตรัสตอบเขาว่า จริงแท้แน่แท้ เราบอกท่านว่า หากผู้ใดไม่เกิดใหม่ เขาจะไม่สามารถเห็นอาณาจักรของพระเจ้าได้’ ที่นี่มีชายผู้อยู่ในตำแหน่งสูงที่ได้รับความไว้วางใจ เป็นผู้ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้มีความรู้ในประเพณีของชาวยิว เป็นผู้ที่มีปัญญาเต็มเปี่ยม เขาจริงๆ แล้วมีพรสวรรค์ที่ไม่ธรรมดา เขาไม่ยอมไปพบพระเยซูในเวลากลางวัน เพราะสิ่งนี้จะทำให้เขาถูกวิพากษ์วิจารณ์; การยอมรับว่าตนเองมีความเห็นอกเห็นใจต่อชาวนาซาเร็ธผู้ถูกดูหมิ่นนั้น เป็นเรื่องที่น่าอับอายเกินไปสำหรับผู้ปกครองของชาวยิว นิโคเดมัสคิดว่า ‘ข้าจะตรวจสอบด้วยตนเองถึงพันธกิจและคำกล่าวอ้างของครูผู้นี้ ว่าเขาเป็นแสงสว่างที่จะส่องสว่างให้ชนชาติอื่น และเป็นที่รุ่งโรจน์ของอิสราเอลจริงหรือไม่’

TAM1897 D 5.2“พระเยซูตรัสกับนิโคเดมัสโดยนัยว่า การโต้แย้งจะไม่ช่วยเรื่องของท่านได้ การถกเถียงจะไม่ทำให้จิตวิญญาณได้รับแสงสว่าง ท่านต้องมีใจใหม่ มิฉะนั้นท่านจะไม่สามารถเข้าใจอาณาจักรสวรรค์ได้ ไม่ใช่หลักฐานที่มากกว่าที่จะนำท่านสู่ตำแหน่งที่ถูกต้อง แต่เป็นจุดมุ่งหมายใหม่ แหล่งแรงบันดาลใจใหม่ในการกระทำ: ท่านต้องเกิดใหม่ จนกว่าการเปลี่ยนแปลงนี้จะเกิดขึ้น ทำให้ทุกสิ่งเป็นใหม่ หลักฐานที่แข็งแกร่งที่สุดที่อาจนำเสนอได้ก็จะไร้ประโยชน์ ความขาดแคลนอยู่ที่ใจของท่านเอง ทุกสิ่งต้องเปลี่ยนแปลง มิฉะนั้นท่านจะไม่สามารถเห็นอาณาจักรของพระเจ้าได้

TAM1897 D 5.3“คำพูดนี้เป็นคำพูดที่ทำให้นิโคเดมัสต้องรู้สึกอับอายอย่างยิ่ง และด้วยความรู้สึกรำคาญ เขาจึงตอบคำพูดของพระคริสต์ว่า ‘คนจะเกิดใหม่ได้อย่างไรเมื่อเขาแก่แล้ว?’ เขาไม่มีความคิดทางจิตวิญญาณเพียงพอที่จะเข้าใจความหมายของคำพูดพระคริสต์ แต่พระผู้ช่วยให้รอดไม่ได้ตอบโต้ด้วยคำโต้แย้ง พระองค์ยกมือขึ้นด้วยความสง่างามที่เคร่งขรึมและสงบ แล้วเน้นย้ำความจริงด้วยความมั่นใจยิ่งขึ้นว่า: ‘จริงแท้แน่นอน ข้าพเจ้าบอกท่านว่า หากผู้ใดไม่เกิดจากน้ำและพระวิญญาณ เขาจะไม่สามารถเข้าสู่ราชอาณาจักรของพระเจ้าได้ สิ่งที่เกิดจากเนื้อหนังก็เป็นเนื้อหนัง และสิ่งที่เกิดจากพระวิญญาณก็เป็นพระวิญญาณ อย่าประหลาดใจที่ข้าพเจ้าบอกท่านว่า ท่านทั้งหลายต้องเกิดใหม่’ ลมพัดไปตามที่มันต้องการ และท่านได้ยินเสียงของมัน แต่ท่านไม่อาจบอกได้ว่ามันมาจากไหน และไปไหน; ผู้ใดที่เกิดจากพระวิญญาณก็เป็นเช่นนั้น’ นิโคเดมัสจึงทูลพระองค์ว่า ‘สิ่งเหล่านี้จะเป็นไปได้อย่างไร?’

TAM1897 D 5.4“แสงสว่างแห่งความจริงบางประการกำลังส่องผ่านจิตใจของผู้ปกครองนั้น คำพูดของพระคริสต์ทำให้เขารู้สึกเกรงขาม และนำไปสู่คำถามว่า ‘สิ่งเหล่านี้จะเป็นไปได้อย่างไร?’ ด้วยความจริงจังอย่างลึกซึ้ง พระเยซูตรัสตอบว่า ‘ท่านเป็นผู้นำของอิสราเอล แต่กลับไม่ทราบเรื่องเหล่านี้หรือ?’ คำพูดของพระองค์ส่งบทเรียนให้นิโคเดมัสว่า แทนที่จะรู้สึกรำคาญต่อคำพูดที่ชัดเจนของความจริง และปล่อยตัวให้จมอยู่ในความประชดประชัน เขาควรมีความคิดเห็นที่ถ่อมตัวมากขึ้นเกี่ยวกับตัวเอง เนื่องจากความไม่รู้ทางจิตวิญญาณของเขา อย่างไรก็ตาม คำพูดของพระคริสต์ถูกกล่าวด้วยความสง่างามอันเคร่งขรึมอย่างยิ่ง ทั้งสีหน้าและน้ำเสียงล้วนแสดงความรักต่อเขาอย่างลึกซึ้ง จนเขาไม่รู้สึกขุ่นเคืองเมื่อตระหนักถึงสถานะอันน่าอับอายของตนเอง แน่นอนว่าผู้ที่ได้รับมอบหมายให้ดูแลผลประโยชน์ทางศาสนาของประชาชน ไม่ควรไม่รู้ความจริงที่สำคัญยิ่งสำหรับพวกเขาในการเข้าใจ ซึ่งเป็นเงื่อนไขในการเข้าสู่ราชอาณาจักรสวรรค์ ‘จริงแท้แน่แท้ เราบอกท่านว่า’ พระเยซูตรัสต่อ ‘เราพูดในสิ่งที่เรารู้ และเป็นพยานในสิ่งที่เราได้เห็น; แต่ท่านไม่ยอมรับคำพยานของเรา หากเราได้บอกท่านเรื่องทางโลกแล้ว ท่านยังไม่เชื่อ แล้วท่านจะเชื่อได้อย่างไร หากเราบอกท่านเรื่องทางสวรรค์?’

TAM1897 D 5.5“บทเรียนที่ประทานแก่นิโคเดมัสนี้ ข้าพเจ้าขอเสนอว่ามีความเกี่ยวข้องอย่างยิ่งกับผู้ที่อยู่ในตำแหน่งรับผิดชอบในฐานะผู้ปกครองในอิสราเอลในปัจจุบัน และเสียงของพวกเขาที่มักได้ยินในสภา มักแสดงถึงจิตวิญญาณเดียวกันกับที่นิโคเดมัสมี” ใครจะรับฟังและให้คำพูดเดียวกันนี้มีผลเช่นเดียวกันต่อหัวใจและชีวิตของพวกเขาในวันนี้? นิโคเดมัสได้กลับใจเป็นผลจากคำพูดนี้

TAM1897 D 5.6คำพูดเหล่านี้ถูกกล่าวขึ้นต่อประธานคอนเฟอเรนซ์ ผู้ปกครองคริสตจักร และผู้ที่ดำรงตำแหน่งทางการในสถาบันของเรา ท่านรู้ดีว่าท่านเป็นประธานคอนเฟอเรนซ์หรือไม่ คำพูดนี้กำลังพูดกับท่าน มันบอกว่า “ท่านต้องเกิดใหม่” ท่านรู้ดีว่าท่านเป็นผู้ปกครองคริสตจักรหรือไม่ คำพูดนี้กำลังพูดกับท่าน มันบอกว่า “ท่านต้องเกิดใหม่” ท่านรู้ดีว่าท่านกำลังดำรงตำแหน่งทางการในสถาบันใดของเราหรือไม่ คำพูดนี้กำลังพูดกับท่าน มันบอกว่า “ท่านต้องเกิดใหม่” มันบอกว่า “ท่านต้องกลับใจ” มันไม่ได้บอกว่าท่านไม่เคยกลับใจมาก่อน; แม้ว่าเราเคยกลับใจแล้ว แต่เวลานี้พระเจ้าทรงเรียกร้องให้มีการกลับใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้น การถวายตัวที่ลึกซึ้งกว่าที่ท่านหรือผมเคยรู้มาก่อน การที่เราเคยกลับใจเมื่อห้า สิบ หรือสิบห้าปีที่ผ่านมา ไม่มีความหมายอะไรกับท่านหรือผมเลย หากเราไม่กลับใจในตอนนี้ วันนี้ และวันนี้ พระองค์ตรัสว่า หากท่านจะฟังเสียงของพระองค์ อย่าทำให้ใจท่านแข็งกระด้าง วันนี้ ขณะที่ยังเรียกว่าวันนี้ พระองค์ตรัสกับท่านและกับผมว่า “ท่านต้องเกิดใหม่; ท่านต้องกลับใจ; และเว้นแต่ผู้ใดจะเกิดใหม่ เขาจะไม่สามารถเห็นอาณาจักรของพระเจ้าได้” และนี่คือคำสัญญาอันเปี่ยมด้วยพระพร “เราจะให้ใจใหม่​แก่​​เจ้า” ขอบพระคุณพระเจ้า! ให้เราแสวงหาพระเจ้าด้วยใจเช่นนี้ ด้วยความมุ่งมั่นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน เพื่อว่าพระองค์จะได้ใช้เราอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน; และแล้วพระองค์จะขจัดความอับอายออกจากคริสตจักรของพระองค์ และคริสตจักรจะลุกขึ้นเพื่อก้าวไปอย่างไม่มีสิ่งใดขัดขวาง สวยงามดั่งดวงจันทร์ ชัดเจนดั่งดวงอาทิตย์ และน่าเกรงขามดั่งกองทัพที่มีธง นั่นคือสิ่งที่พระเจ้าต้องการจากท่านและผมในวันนี้ พระองค์จะได้รับสิ่งนั้นหรือไม่?